تیمی از محققان دانشگاه کالیفرنیا در سان‌دیگو و آزمایشگاه ملی لاورنس برکلی، دلیل مقاومت پوست در مقابل پاره‌شدن را توضیح داده‌اند.

 دانشمندان با استفاده از پرتوهای قدرتمند اشعه ایکس و میکروسکوپ الکترونی، نخستین مشاهدات مستقیم از مکانیسم‌های در مقیاس میکرو را مشاهده کرده‌اند که به پوست امکان مقاومت در مقابل پارگی را می‌دهند.

آن‌ها چهار سازوکار ویژه در کلاژن (مهم‌ترین پروتئین موجود در بافت پوست) را شناسایی کرده‌اند که با یکدیگر، برای کاهش اثرات فشار روی پوست عمل می‌کنند؛ این چهار سازوکار عبارت‌اند از چرخیدن، صاف‌شدن، کش‌آمدن و سرخوردن.

فیبرها و تارچه‌های کلاژن می‌چرخند، راست می‌شوند، کش می‌آیند و سر می‌خورند تا فشارها را در نوک هر پارگی در پوست کاهش دهند. حرکت این کلاژن به طور کارآمدی تراکمات فشار مرتبط با هر حفره یا پارگی را کاهش می‌دهد.

محققان امیدوارند این مکانیسم‌ها را برای ارائه استحکام افزایش‌یافته و مقاومت بهتر در مقابل پارگی، در مواد مصنوعی جایگزین کنند.

مکانیسمی که دانشمندان در پوست شناسایی کرده‌اند، را می‌توان به ارتقای پوست مصنوعی یا تولید پلیمرهای نازک فیلم برای استفاده در ابزار الکترونیکی اعمال کرد.

جزئیات این مطالعه در مجله Nature Communications ارائه شده است.