گنادی پادالکا، فرمانده فعلی ایستگاه فضایی بین المللی دیروز رکورد اقامت فضایی هموطنش را شکست.

 رکورد قبلی 803 روز و متعلق به سرگئی کریکالف بود و پادالکا، دیروز هشتصد و چهارمین روز اقامت در فضا را آغاز کرد.

گنادی پادالکا، هشتاد و نهمین فضانورد روسیه و سیصد و هشتاد و چهارمین کیهان نورد جهان در 21 ژوئن 1958 در شهر کراسنادار روسیه به دنیا آمد. پدرش، ایوان واسیلویچ پادالکا راننده تراکتور بود و مادرش - والنتینا - صندوقدار یک فروشگاه.

پادالگا در سال 1975 دبیرستان را تمام کرد و به آموزشگاه خلبانی نظامی کمارف رفت و در 29 اکتبر 1979، آنرا با درجه عالی به پایان رساند. تخصصش فرماندهی بمب افکن های تاکتیکی جت بود. از 19 دسامبر 1979 در لشکر 105 نیروی هوایی شوروی مشغول به کار شد. مهارت و روحیه قوی او در عملیات پروازی به زودی جایگاه نظامیش را بالا برد. در 10 آوریل 1984 درجه خلبان ارشد را گرفت.

در زمانی که برای عضویت در گروه کیهان نوردان دعوت شد 1200 ساعت پرواز با هواپیما های ال-29گ، میگ-15 او.تی، میگ-17، سو-7 بی، سو-7 او، سو-7 بی.ام.، سو-24 و 300 بار پرش موفق با چتر نجات را در پرونده کاری خود داشت.

آموزش پادالکا از ژوئن 1989 به عنوان «نامزد فضانوردی» آغاز شد. در پایان دوره دوساله، او توانست با نمرات عالی به سمت فضانورد آزمایشی، کار و تمرین های ویژه را در شهر ستارگان ادامه دهد.

پس از آن در چند نوبت به عنوان عضو علی البدل و جانشین پرواز های فضایی انتخاب شد اما تا سال 1998 نتوانست به فضا سفر کند. طی این مدت و در کنار کار پرزحمت تمرین و آموزش فضایی، او توانست درجه مهندسی زیست محیطی خود را در 1994 از انستیتوی بین المللی سیستم های آموزشی وابسته به یونسکو به دست آورد.

طی نخستین سفر فضایی پادالکا که با سایوز تی.ام-28 در سال 99-1998 بر عرشه مجتمع مداری میر روی داد، وی مدت 198 روز و 16 ساعت و 31 دقیقه را در فضا به سر برد.

فرماندهی سایوز تی.ام.آ-4 دومین ماموریت مداری او بود که از 19 آوریل تا 24 دسامبر 2004 در ایستگاه فضایی بین المللی به همراه کیهان نورد آمریکایی مایکل فینک ادامه داشت.

این پرواز 187 روز و 21 ساعت و 16 دقیقه طول کشید.

سومین ماموریت پادالکا در 26 مارس 2009 با سایوز تی.ام. آ-14 بر عرشه ایستگاه فضایی بین المللی آغاز شد که 198 روز و 16 ساعت و 42 دقیقه ادامه داشت.

پرواز بعدی او با سایوز تی.ام. آ-4 ام نیز بر عرشه ایستگاه فضایی بین المللی در سال 2012 بود که 125 روز و 50 دقیقه طول کشید و بالاخره این پنجمین سفر پادالکا است که در 27 مارس سال جاری میلادی آغاز شده و تا سپتامبر ادامه خواهد داشت و جمعا مدت اقامت فضایی پادالکا را به 878 روز می رساند.

مسؤول گروه زمین‌شناسی پزشکی مرکز پژوهشی زمین‌شناسی پزشکی دانشگاه شیراز از عبور کمربند سرطان مری از شمال ایران خبر داد و گفت: این امر موجب شده که در استان گلستان شاهد شیوع سرطان مری باشیم.

دکتر فرید مر، با بیان این که دانشگاه شیراز تنها مرکز علمی است که به صورت آکادمیک بر روی زمین‌شناسی پزشکی فعالیت دارد، گفت: زمین شناسی پزشکی علمی بین رشته‌ای است که به مطالعه بررسی تاثیرات زمین‌شناختی بر سلامتی انسان، حیوان و گیاهان می‌پردازد.

وی با تاکید بر این که محققان این حوزه حرکت عناصر میان حیوانات، انسان‌ها و گیاهان را در یک چرخه واحد مورد بررسی قرار می‌دهند، اظهار داشت: محققان حوزه زمین‌شناسی پزشکی در این چرخه که به آن چرخه "زیست زمین‌شیمیایی" می‌گویند اقدام به مطالعه و بررسی عناصر مختلف می‌کنند.

مر، با اشاره به اثرات زمین‌شناسی بر بدن انسان خاطرنشان کرد: همه عناصری که در بدن هستند قبلا در جایی بوده‌اند، از این رو این عناصر ترکیبات، پویا و دائما در حال تبادل با محیط خود هستند؛ به همین دلیل بسیار مهم است که ما در کدام محیط زمین‌شناسی ساکن هستیم.

مسؤول گروه زمین‌شناسی پزشکی دانشگاه شیراز ادامه داد: به عنوان مثال در جایی اعلام می‌شود که کمبود روی وجود دارد که این امر مربوط به نوع سنگ‌شناسی منطقه است.

وی وجود مقادیر زیادی سلنیوم در خاک را در بروز بیماری‌های قلبی و عروقی مؤثر دانست و یادآور شد: اینها ترکیبات طبیعی هستند که بر سلامت انسان مؤثرند؛ ولی از سوی دیگر در برخی مناطق، ترکیباتی با منشأ انسانی، مانند آلودگی‌های ناشی از فعالیت‌های صنعتی و یا پساب کارخانجات وجود دارد که بر تبادل عناصر و بروز بیماری در انسان مؤثر است.

مر، به انجام مطالعات میدانی در خصوص بروز انواع سرطان از طریق عناصر موجود در زمین اشاره کرد و اظهار داشت: نتایج این مطالعات میدانی نشان داد که سرطان مری در استان گلستان شیوع زیادی دارد که در کنار نظریات مختلفی که در این زمینه وجود دارد، نظریه زمین‌شناسی پزشکی نیز مطرح است.

وی ادامه داد: بر اساس این مطالعات به دلیل وجود سلنیوم و برخی از عناصر فلزات سنگین چون کروم و کادمیوم شیوع سرطان مری در این استان زیاد است.

مر همچنین یادآور شد: علاوه بر آن به دلیل عبور کمربند جهانی سرطان مری از شمال ایران، شیوع سرطان مری در این استان مشاهده می‌شود.

عضو هیات علمی دانشگاه شیراز ادامه داد: وجود "آرسنیک" در خاک کردستان موجب بروز بیماری پوستی کراتوزیس می‌شود. علاوه بر آن شیوع سرطان‌های معده، ریه و کلیه نیز مشاهده شده است.

به گزارش ایسنا سرطان مری یکی از 10 سرطان شایع در سطح جهان است؛ به گونه‌ای که تنوع جغرافیایی در شیوع سرطان مری بیش از هر سرطان دیگر دیده می‌شود. این بیماری از شمال چین تا شمال ایران گزارش شده و به عنوان "کمربند سرطان مری" نامیده شده است.

دانشمندان ناسا ابزاری ارائه داده‌اند که ساعت به وقت «پلوتو» را به کاربران نشان می‌دهد.

 هر روز، در لحظه‌ای در غروب و افق زمین، شفافیت زمین همسان با شفافیت ظهر پلوتو است.

ناسا نوعی ابزار تعاملی جدید ارائه داده که وقت تقریبی «پلوتو» را بسته به مکان کاربر ارائه می‌دهد. این ابزار همچنین به کاربر امکان تنظیم ریمایندر برای اوقات آتی «پلوتو» می‌دهد.

کاربران این ابزار همچنین می‌توانند برای شمارش روزهایی که به عبور تاریخی نیوهورایزنز از کنار پلوتو و قمرهایش مانده، با ناسا سهیم شوند.

فضاپیمای 700 میلیون دلاری نیوهورایزنز در ژانویه 2006 به فضا پرتاب شد؛ هدف از این برنامه، بررسی سیاره کوتوله پلوتو و قمرهای آن به همراه سایر اجرام آسمانی در کمربند کویپر است.

این فضاپیما مجهز به هفت ابزار علمی مختلف است که برای بررسی دقیق پلوتو و پنج قمر این سیاره کوتوله مورد استفاده قرار خواهند گرفت؛ مطالعه جو، نقشه‌برداری از ترکیبات سطح، اندازه‌گیری دما و بررسی ویژگی‌های زمین‌شناسی پلوتو و قمر شارون، بخشی از این ماموریت محسوب می‌شوند.

سیاره کوتوله پلوتو در فوریه 1930 توسط «کلاید تامبا» اخترشناس آمریکایی کشف شد. پلوتو تا سال 2006 نهمین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شد، اما بدلیل کشف چند سیاره در ابعاد پلوتو، این سیاره به سیاره کوتوله تبدیل شد؛ دمای هوای پلوتو منفی 225 درجه سانتیگراد است که برای یخ‌زدن نیتروژن و متان کافی است.

نیوهورایزنز، 14 ژوئیه (23 تیر 94) در نزدیک‌ترین فاصله با پلوتو قرار خواهد گرفت.

دانشمندان مؤسسه شیمی‌فیزیک جامدات مکس‌پلانک و دانشگاه رادبود هلند دریافته‌اند که مقاومت الکتریکی ترکیب نیوبیوم و فسفر در هنگام قرار گرفتن در معرض میدان مغناطیسی به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. این کشف می‌تواند در آینده به تسهیل طراحی دستگاه‌های الکترونیکی بینجامد.

 این مقاومت مغناطیسی عظیم که وظیفه ذخیره‌سازی انبوه را در هارد دیسک‌های جدید دارد، پیش از این در برخی مواد با ساختار پیچیده مشاهده شده بود.

فسفید نیوبیوم یا یک ماده با خواص مشابه که به راحتی قابل تولید است، می‌تواند جایگزین این مواد با ساختار پیچیده باشد.

انتظار می‌رود سیستم‌های الکترونیکی حجم داده‌های رو به افزایش را در زمانی کوتاه‌تر و در فضایی کمتر پردازش و ذخیره‌سازی کنند. خوشبختانه، فیزیکدانان پدیده‌ای موسوم به مقاومت مغناطیسی عظیم را کشف کرده‌اند که به مهندسان برای توسعه اجزای الکترونیکی بهتر و قاعده‌مندی شگفت‌انگیزتر کمک می‌کند.

دانشمندان از این پدیده برای افزایش مقاومت مغناطیسی مواد استفاده می‌کنند. آنها با قرار دادن هارد دیسک‌های جدید در معرض یک میدان مغناطیسی مقاومت آنها را به طور قابل توجهی تغییر می‌دهند. تاکنون در صنعت کامپیوتر از مواد مختلفی که به صورت ساختاری ملیله‌دوزی شکل بر روی هم قرار می‌گیرند، برای دستیابی به تاثیر این پدیده در ذخیره‌سازی مواد استفاده شده است.

به تازگی، دانشمندان موسسه مکس پلانک در درسدن آلمان، در ماده‌ای غیرپیچیده به نام فسفید نیوبیوم، افزایش سریع و 10 هزار برابری مقاومت الکتریکی را مشاهده کرده‌اند.

مقاومت فسفید نیوبیوم در یک میدان مغناطیسی به شدت دچار تغییر می‌شود، چرا که حاملان بار الکتریکی توسط پدیده‌ای به نام نیروی لورنتس منحرف می‌شوند. این نیرو باعث می‌شود درصد زیادی از الکترون‌ها در خلاف جهت میدان مغناطیسی حرکت کنند که این موضوع باعث افزایش مقاومت الکتریکی می‎شود. این ویژگی با عنوان مقاومت مغناطیسی شناخته می‌شود. الکترون‌های فوق سریع مقاومت مغناطیسی را به شدت تغییر می‌دهند.

بینگای یان، محقق موسسه مکس پلانک اظهارکرد: هرچه الکترون‌های یک ماده سریع‌تر حرکت کنند، نیروی لورنتس بزرگتر می‌شود و در نتیجه اثر میدان مغناطیسی افزایش می‌یابد.

بنابراین وی و همکارانش درصدد بررسی ترکیبی از فسفر و نیوبیوم برآمدند. این ماده حاوی حاملان الکترون‌های فوق سریع است که با عنوان الکترون‌های نسبیتی شناخته می‌شوند. سرعت این الکترون‌ها معادل یک هزارم سرعت نور یعنی 300 کیلومتر در ثانیه است.

بینگای یان معتقد است که طراحی ماهرانه مواد، اثر کشف شده در فسفید نیوبیوم را بهبود می‌بخشد. بنابراین این دسته از مواد پتانسیل زیادی برای کاربردهای آینده در حوزه فناوری اطلاعات دارند.

این یافته‌ها در مجله Nature Physics منتشر شده است.

تیمی از محققان توانسته‌اند درخشان‌ترین کهکشان کشف‌شده تاکنون در جهان اولیه را شناسایی و همچنین شواهد قدرتمندی را از وجود نخستین نسل ستارگان در آن ارائه کنند.

 محققان موسسه فیزیک نجومی و علوم فضایی، دانشکده علوم دانشگاه لیزبون پرتغال و رصدخانه لایدن در هلند به بررسی جهان اولیه و دوره یونیزه‌شدن مجدد در حدود 800 میلیون سال پس از انفجار بزرگ پرداختند.

کهکشان تازه کشف شده CR7 که در فاصله 13 میلیارد سال نوری قرار گرفته، سه برابر درخشان‌تر از درخشاترین کهکشان دور شناخته‌شده تاکنون است.

محققان برای این کشف از رصدخانه کک استفاده کردند.

آن‌ها با آشکارسازی قطعه به قطعه کهکشان CR7 دریافتند که نه تنها درخشانترین کهکشان دوردست را کشف کرده‌اند، بلکه همچنین فهمیدند که این کهکشان از همه ویژگی‌های مورد انتظار از ستارگان جمعیت سوم که نخستین اتم‌های سنگین را شکل داده و منجر به تولد حیات شده، برخوردار است.

درون CR7 خوشه‌های آبی‌تر و گاهی قرمزرنگ‌تر ستاره‌ای کشف شد که نشان‌دهنده شکل‌گیری ستارگان جمعیت سوم به شکل موجی است.

آنچه محققان بطور مستقیم مشاهده کردند، موج آخر ستارگان جمعیت سوم بود که نشان می‌دهد کشف چنین ستارگانی بسیار ساده‌تر از تصورات پیشین است. آن‌ها در میان ستارگان عادی در کهکشان‌های درخشان‌تر قرار دارند، نه در کهکشان‌های کوچک و کم‌نور که شناسایی آن‌ها بسیار مشکل است.

نتایج این کشف در مجله Astrophysical منتشر شده است.

بطور نظری، جوان شدن سیارات مسن پس از سال‌ها امکان‌پذیر است و اخیرا ستاره‌شناسان به کمک تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا موفق به مشاهده چنین واقعه‌ای شده‌اند. آنها سیاره‌ای چند میلیارد ساله را شناسایی کردند که بسیار جوان‌تر از سن خود به نظر می‌رسد.

 میکائیل یورا از دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس و ازمحققان این تحقیق اظهار کرد: سیارات در اوایل عمر خود به دلیل واکنش‌های حاصل از شکل‌گیری‌شان، نور مادون قرمزی از خود ساطع می‌کنند.

وی در ادامه افزود: اما با گذشت عمر و سرد شدن آنها، دیگر قابل مشاهده نیستند چرا که نور خود را از دست می‌دهند. جوان شدن سیارات، مجددا آنها را برای ما قابل مشاهده می‌سازد.

اما چگونه ممکن است یک سیاره جوان شود؟

به گفته اخترشناسان، ستارگان در سال‌های پایانی عمر خود مقداری از جرمشان را از دست می‌دهند. ستارگانی که جرمی معادل خورشید دارند، در مرحله‌ای از سیر تکاملیشان به کوتوله سفید تبدیل می‌شوند. این اصطلاح برای توصیف مرحله‌ای از تکامل ستاره‌ای به کار می‌رود که پس از تبدیل شدن به غول سرخ، از انقباض باز می‌ایستد. چنین ستارگانی بسیار داغ هستند ولی دمای خود را آهسته‌آهسته از دست می‌دهند.

جرم از دست رفته ستارگان در حال مرگ با وزش بادی قوی از فضای ستاره‌ای خارج می‌شود و به سیارات عظیمی که احتمالا در اطراف آن سیستم ستاره‌ای در حال چرخش هستند برخورد می‌کند.

این سیاره عظیمی که با پایان عمرش سرد و تاریک شده و دیگر قابل مشاهده نیست، در اثر اصطکاک حاصل از برخورد اجرام ستاره‌ای به سطحش، پر نور و داغ شده و مجددا قابل مشاهده می‌شود.

بلیک پانتوجا، دانشجوی کارشناسی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، در سال 2006 در پروژه تحقیقاتی خود درباره یک ستاره مرده یا کوتوله سفیدی با نام PG 0010+280 مشغول کار بود. وی در حال کار با کاوشگر WISE ناسا به طور غیرمنتظره‌ای نور مادون قرمزی را در اطراف این ستاره کشف کرد.

ستاره‌شناسان در ادامه پروژه تحقیقاتی وی به بررسی مشاهداتش از طریق تلسکوپ اسپیتزر پرداختند و دریافتند میزان نور در اطراف این ستاره افزایش یافته است.

در ابتدا تصور می‌شد منشا این نور، دیسک اطراف کوتوله سفید است. طبق تحقیقات گذشته، اگر انتقال جرم از یک غول سرخ به ستاره همسایه‌اش که در رشته اصلی است، صورت گیرد، عناصری نظیر کربن و یا عناصر سنگین‌تر در طیف ستاره رشته اصلی نمایان می‌شود. چنانچه این دو ستاره به اندازه کافی به هم نزدیک باشند، پس از تبدیل شدن غول سرخ به یک کوتوله سفید، جریان مواد برعکس می‌شود و مواد به سمت کوتوله سفید بر می‌گردند. این مواد یک دیسک داغ را اطراف کوتوله سفید تشکیل می‌دهند که در نور مرئی و فرابنفش می‌درخشد.

محققان برای بررسی سایر احتمالات به مشاهده عناصر تشکیل‌دهنده این کوتوله سفید پرداختند. معمولا کوتوله‎های سفید تنها از هلیوم و هیدروژن تشکیل شده‌اند، اما محققان نشانه‌هایی را از وجود عناصر سنگینی از جمله اکسیژن، منیزیم، سیلیکون و آهن در اتمسفر این ستاره یافتند. تصور می‌شد این عناصر از برخوردهای سیارکی باقی مانده و جو کوتوله سفید را آلوده کرده‌اند.

اما داده‌های دریافتی از اسپیتزر با مدل‌های دیسک‌های سیارکی تطابق نداشت، به همین علت تیم تحقیقاتی با بررسی‌های بیشتر، احتمال وجود ستاره‌ای شکست‌خورده به نام کوتوله قهوه‌ای را در اطراف این ستاره مطرح کردند.

به گفته آنها، همچنین امکان دارد در اطراف این ستاره، سیاره‌ای عظیم وجود داشته باشد که این نور حاصل از جوان شدن مجدد آن است.

سایی زو، از رصدخانه جنوبی اروپا در آلمان اظهار کرد: جالب‌ترین بخش این تحقیق، احتمال یافتن سیاره‌ای است که دوباره جوان شده که البته برای اثباتش نیاز به تحقیقات بیشتری است.

وی در ادامه افزود: در صورت تایید این مشاهدات، می‌توانیم ادعا کنیم برخی سیارات می‌توانند در اطراف کوتوله‌های سفید دوباره جوان شوند.

این یافته‌ها در مجله Astrophysical منتشر شده است.

نخستین ابزار از پنج سیستم لازم برای نصب بر روی یک فضاپیمای OSIRIS-REx متعلق به ناسا که نمونه‌هایی را از یک سیارک جمع‌آوری کرده و آن را به زمین خواهد آورد، به شرکت لاکهید مارتین تحویل داده شد.

 فضاپیمای OSIRIS-REx نخستین ماموریت مطالعاتی و بازیابی نمونه‌هایی از یک سیارک و بازگرداندن آن‌ها به زمین برای انجام تحقیقات بیشتر خواهد بود.

مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در مریلند اعلام کرده ظرف چند ماه آینده یکپارچه‌کردن ابزارها و آماده‌شدن برای برنامه آزمایش محیطی آغاز خواهد شد.

قرار است فضاپیمای OSIRIS-REx در ماه سپتامبر سال آینده به فضا پرتاب شود و در سال 2018 به سیارک موردهدف خود برسد. این فضاپیما در سال 2023 نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از این جرم کیهانی را به زمین باز خواهد گرداند.

طیف‌سنج انتشارات حرارتی OSIRIS-REx موسوم به OTES، تحقیقاتی را برای نقشه‌برداری از فراوانی‌ شیمیایی و معدنی و همچنین برای تعیین دمای سیارک Bennu انجام خواهد داد.

سامانه OTES به اندازه یک اجاق مایکروویو است و دانشمندان طی سال‌های گذشته در حال طراحی، ساخت، آزمایش و کالیبره‌کردن آن بوده‌اند.

این ابزار مدت کوتاهی پس از این که فضاپیمای OSIRIS-Rex سفر دو ساله‌اش به سیارک Bennu را شروع کند، نیرودهی خواهد شد.

هنگام رسیدن به این سیارک، ابزار OTES داده‌های طیفی خود را برای خلق نقشه‌های کلی از سیارک ارائه خواهد داد که این نقشه‌ها برای ارزیابی مکان‌های بالقوه برای جمع‌آوری نمونه‌موردی‌ها به کار خواهد رفت.

این ماموریت به دانشمندان امکان بررسی ترکیب مواد متعلق به ابتدایی‌ترین بازه‌های زمانی تاریخ منظومه شمسی را خواهد داد و اطلاعاتی را درباره منبع مواد آلی و آب بر روی زمین ارائه خواهد داد.

دانته لورتا، بازرس ارشد پروژه OSIRIS-Rex در دانشگاه آریزونا در توسان، تکمیل نخستین ابزار و تحویل‌دادن آن برای یکپارچه‌سازی با فضاپیمای OSIRIS-Rex را دستاوردی مهم تلقی کرد.

‌در آینده ممکن است مبلمان ما از مواد غذایی تشکیل شوند مانند لامپ تولید شده جدید که میان وعده پروتئینی محسوب می‌شود.

 در حال حاضر طراحان جذب موادی موسوم به ریز جلبک‌ها شده‌اند که گیاه مایع نام گرفته‌اند، زیرا بسادگی می‌توانند در آب معلق بمانند و به عنوان ماده‌ای برای طراحی یا حتی برای تغذیه مورد استفاده قرار بگیرند.

جاکوب دونیاس، طراح معمار و اتان فریر، طراح صنعتی در پروژه Living Things نوعی اسباب خانه فتوسنتزی است که با باکتری‌های قابل خوردن پر شده و می‌تواند فضا را روشن کند.

این چیدمان در حال حاضر در کارخانه تشک‌سازی که بخشی از موزه هنرهای معاصر پیتسبورگ در پنسیلوانیا است، به نمایش در آمده است.

ریزجلبکهای سبز رنگ درخشان اکنون به عنوان مکمل تغذیه‌ای شناخته شده در فروشگاه‌های مواد غذایی بفروش می‌رسند. نیمی از وزن آنها را پروتئین تشکیل داده که آن‌ها را به منبع غذایی موثری تبدیل می‌کند.

هدف از کاربرد ریزجلبک اسپیرولینا (spirulina) در این طراحی، بستن چرخه مصرف و استفاده مجدد است. در Living Things، جلبک اسپیرولینا چیزی را که در حالت عادی جزء ضایعات محسوب می‌شود، به یک چیز قابل استفاده تبدیل می‌کند.

به گفته طراحان، این ساختارهای زنده به بازیافت نور، گرما و دی‌اکسیدکربن ساختمان‌ها و سکنه آن‌ها به شکل یک زیست توده غنی سبز می‌پردازد که به عنوان ماده غذایی، کود شیمیایی یا سوخت‌های زیستی قابل مصرف است.

طراحان در چیدمان خود نشان داده‌اند که چگونه این قطعات را می‌توان به زندگی روزمره در فضای آشپزخانه، نهارخوری و سایر فضاهای خانه و محل کار ادغام کرد. از جمله، طراحان لامپهایی را نمایش داده‌اند که با جلبک درخشان و زنده اسپیرولینا پر شده‌اند.

این لامپ‌های جلبکی در زمان غذا خوردن می‌توانند سراسر اتاق را روشن و گرم کنند.

این پروژه در حال حاضر تنها به شکل هنری عرضه شده تا به ذهن‌های خلاق الهام بخشد. اما سیستم Living Things کاربردی است و طراحان معمار می‌توانند از آن الهام بگیرند.

این نمایشگاه تا مارس 2016 ادامه خواهد داشت.