حدود چهار دهه از زمان معرفی اولین نسل از میتسوبیشی پاجیرو می‌گذرد و طی این سال‌ها پاجیرو توانسته به عنوان یک خودروی شاسی بلند اسپرت با قابلیت‌های آفرود قابل قبول در میان هواداران این برند ژاپنی پذیرفته شود. به‌طور متوسط پاجیرو توانسته در نظرسنجی‌های گوناگون امتیاز خیلی خوب را از دید مالکان کسب کند. همین امر سبب شده شرکت خودروسازی میتسوبیشی هر سال با ایجاد تغییراتی در این مدل محبوب نمونه‌های به‌روزتری از آن روانه‌ی بازار کند.

در این مقاله قصد داریم با بررسی پایجیرو اسپرت GLX به‌عنوان ارزان‌ترین نسخه از مدل ۲۰۱۸ این خودرو نگاهی عمیق به تمام ویژگی‌های مثبت و منفی این خودرو داشته باشیم. میتسوبیشی در مدل ۲۰۱۸ پاجیرو سعی کرده با افزایش اندک قیمت خودرو، ویژگی‌های به‌روزتر و امکانات بیش‌تری در اختیار مشتریان قرار دهد. در مدل پایه‌ی ۲۰۱۸ رینگ‌های ۱۸ اینچی، فناوری هشدار برخورد از جلو، کروز کنترل تطبیق‌پذیر، تزئینات زیبای داخل خودرو و خروجی‌های متعدد برای شارژ دستگاه‌های الکتریکی به عنوان امکانات استاندارد عرضه می‌شوند. با توجه به ویژگی‌های جدید نسخه‌ی پایه‌ی پاجیرو اسپرت مدل ۲۰۱۸ و آستانه‌ی قیمت ۴۵,۵۰۰ دلاری آن، میتسوبیشی به خوبی توانسته رقبای قدرتمندی نظیر فورد اورست، هولدن کلورادو 7 و ایسوزو MU-X را پشت سر بگذارد. با این همه اما تویوتا فورچونر GX با آستانه‌ی قیمت ۴۲,۵۹۰ دلار همچنان گزینه‌ی مناسب‌تری نسبت به پاجیرو اسپرت GLX است.

نسخه‌ی GLX پاجیرو اسپرت از پیشرانه‌ و جعبه‌دنده‌ی مشابه نسخه‌های گران‌تر بهره می‌برد. توان خروجی این پیشرانه‌ی چهار سیلندر ۲.۴ لیتری دیزلی مجهز به توربوشارژر معادل ۱۸۱ اسب بخار و حداکثر گشتاور آن ۴۳۰ نیوتن‌متر است. این خودرو به جعبه‌دنده‌ی ۸ سرعته‌ی اتوماتیک، سیستم تمام چرخ محرک با قابلیت تنظیم میزان تقسیم گشتاور و قفل مرکزی دیفرانسیل مجهز است، اما فناوری قفل دیفرانسیل عقب برای آن در نظر گرفته نشده است. پاجیرو اسپرت GLX دو ردیف صندلی دارد و یک خودروی پنج سرنشین محسوب می‌شود.

با توجه به عرضه‌ی رینگ‌های ۱۸ اینچی به عنوان ویژگی استاندارد در نسخه‌ی پایه، تزئینات خارجی کروم و به‌طور کلی ظاهر مشابه نسخه‌ی GLX با دیگر نسخه‌های گران‌تر خانواده‌ی پاجیرو اسپرت، تشخیص ظاهری نسخه‌ی پایه از دیگر نسخه‌ها غیرممکن شده است. اگرچه این خودرو به فناوری‌ها و امکانات متنوعی مجهز شده است، اما روشنایی خودکار چراغ‌های جلو، برف پاک‌کن اتوماتیک، سیستم صندوق پران با اشاره‌ی پا و سیستم اتوماتیک کاهش شدت نور آیینه‌ی وسط برای آن در نظر گرفته نشده است. سیستم جمع‌شدن اتوماتیک آیینه بغل، دوربین پشت، سنسور پارک، استارت دکمه‌ای و ورود بدون کلید به خودرو از دیگر ویژگی‌های مشترک میان نسخه‌ی پایه و نسخه‌های گران‌تر پاجیرو اسپرت ۲۰۱۸ است. اگرچه ظاهر خارجی نسخه‌های مختلف پاجیرو اسپرت مدل ۲۰۱۸ کاملا مشابه است، اما در کابین نسخه‌ی پایه تفاوت‌های فاحشی با دیگر نسخه‌ها وجود دارد. در نسخه‌های پایه تزئینات داخلی پارچه‌ای است، تنظیمات صندلی‌ها کاملا به‌صورت دستی انجام می‌شود و خبری از سیستم ناوبری ماهواره‌ای اختصاصی نیست.

پاجیرو اسپرت بر اساس میتسوبیشی ترایتون توسعه یافته است، اما در مدل ۲۰۱۸ به وضوح از نیای خود فاصله گرفته است و اوج این بلوغ و استقلال در طراحی فرمان، کنسول مرکزی و میانی به چشم می‌خورد. با این حال هنوز هم در مواردی همچون طراحی دکمه‌ها و وسایل کاربردی شباهت‌هایی میان پاجیرو و ترایتون وجود دارد. ارتفاع صندلی‌ها در پاجیرو اسپرت بلند است که باعث می‌شود تا حدودی سقف خودرو کوتاه به نظر برسد.

فضای داخلی پاجیرو اسپرت GLX نه خیلی عالی و نه خیلی بد است. همه چیز از کیفیت قابل قبولی برخوردار است که سبب می‌شود نشستن در این خودرو لذت‌بخش باشد. با این حال مواردی وجود دارند که انتظار می‌رود در مدل‌های بعدی بهبود یابند. از جمله‌ی این موارد می‌توان به ناخوانا بودن نوشته‌های قرمز رنگ دکمه‌ها، جای خالی متعدد دکمه‌ها که ناشی از حذف آپشن‌های مختلف است و همین‌طور طراحی بسیار بد دکمه‌های شیشه بالابر، اشاره کرد. طراحی و جانمایی شیفترهای دنده نیز خیلی خوشایند نیست و در کمال تعجب پاجیرو اسپرت GLX هنوز هم به کیلومترشمار دیجیتالی مجهز نشده است.

نمایشگر لمسی ۷ اینچی تعبیه شده در این خودرو آن‌چنان که باید راضی کننده نیست. رابط کاربری نامناسب، کیفیت صدای پایین و دشواری در انجام تنظیمات صدا همه‌وهمه از ایرادات اساسی سیستم اطلاعات و سرگرمی پاجیرو اسپرت GLX است. همان‌طور که قبلا اشاره شد، این خودرو به سیستم ناوبری ماهواره‌ای مجهز نیست که برای علاقه‌مندان به ماجراجویی خبر بدی است. دوربین عقب این خودرو عملکرد مناسبی دارد، اما برای کنترل بهتر روی یدک‌کش خودرو بهتر بود که هم‌راستا با یدک‌کش نصب شود.

پاجیرو اسپرت به عنوان یک شاسی بلند بزرگ شناخته می‌شود، اما بدنه‌ی مدل ۲۰۱۸ این خودرو باریک است و بیش‌تر به یک شاسی بلند سایز متوسط شبیه است. اندازه‌ی فضای داخلی این خودرو برای پنج سرنشین مناسب و فضای پای ردیف دوم قابل قبول است. برای راحتی سرنشینان، دستگیره‌هایی روی ستون‌های A و B خودرو تعبیه شده تا هنگام ماجراجویی‌های خارج از شهر بتوانند تعادل نسبی خود را حفظ کنند. نکته‌ی عجیبی که در فضای داخلی خودرو به چشم می‌خورد، خروجی هوای تعبیه شده روی سقف در قسمت بار خودرو است. این در حالی است که در ردیف دوم صندلی‌ها فقط خروجی هوای سقفی به چشم می‌خورد و در قسمت پشت کنسول مرکزی خروجی هوا برای سرنشینان عقب تعبیه نشده است و در عوض چهار خروجی USB، یک خروجی برق ۱۲ ولت و یک خروجی ۲۲۰ ولت/۱۵۰ وات به همراه یک ورودی HDMI در این قسمت پیش‌بینی شده است. فضای بار پاجیرو اسپرت بسیار جادار است، با این وجود صندلی‌های ردیف دوم قابلیت تا شدن دارند تا حجم فضای بار به رقم باورنکردنی ۱۶۲۴ لیتر افزایش یابد و برای حمل بارهای بسیار بزرگ و حجیم مناسب باشد. در قسمت بار این خودرو یک خروجی برق ۱۲ ولت دیگر به علاوه‌ی جا لیوانی و بخش‌هایی برای محکم کردن بار در نظر گرفته شده است.

پیشرانه‌ی ۲.۴ لیتری دیزلی این خودرو در دورهای پایین، بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ دور بر دقیقه، کمی سروصدا دارد، اما در مجموع عملکردی مناسب و قابل قبول دارد. جعبه‌دنده‌ی ۸ سرعته‌ی این خودرو به خوبی با پیشرانه هماهنگ است و تنها ایرادی که به آن وارد است، ایجاد ضربه‌ای کوچک هنگام تعویض دنده به حالت پارک و دنده عقب است. بر اساس ادعای میتسوبیشی، مصرف ترکیبی پاجیرو اسپرت GLX هشت لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است. با این حال برای کنترل عطش این خودرو باید با پدال گاز به خوبی رفتار کرد.

براساس آزمایشات انجام شده روی قابلیت‌های آفرود این خودرو، می‌توان پاجیرو اسپرت GLX را به عنوان یک خودروی شاسی بلند با قابلیت‌های آفرود فوق‌العاده معرفی کرد. با توجه به زوایای سپرها و فاصله‌ی کف خودرو از زمین، تقریبا قابلیت رفتن به هر جایی دارد. این خودرو به سیستم تعلیق سه نقطه‌ای کویل اسپرینگ مجهز است که می‌تواند وزن این غول ۲ تنی را در هر شرایطی به بهترین شکل تحمل و کنترل آن را در شرایط گوناگون راحت‌تر کند. با این‌که شاید این فنربندی ایده‌آل برای حرکت در مسیرهای استاندارد نباشد، اما آزمایشات جاده‌ای نشان داده‌اند که پاجیرو اسپرت در جاده‌های هموار نیز راحتی سرنشینان را تضمین می‌کند. البته نباید از این خودرو توقع راحتی یک خودروی لوکس جاده‌ای را داشت. برای مثال تکان‌های ناشی از عبور کردن از ناهمواری‌های تیز، سرعت‌گیرها و یا دور زدن‌های ناگهانی تا حدودی به کابین خودرو منتقل می‌شود.

در مجموع پاجیرو اسپرت برای ماجراجویی‌های خارج از شهر ایده‌آل است و تقریبا از پس هر شرایطی برمی‌آید. با این حال ارتفاع زیاد خودرو به علاوه‌ی ویژگی‌های بدنه‌ی خودرو می‌تواند برای راننده شرایطی عجیب و مبهم (به خصوص در مسیرهای شهری) ایجاد کند. فرمان‌پذیری خودرو کمی نامتعارف است و احتمالا اندکی طول می‌کشد تا به آن عادت کنید. به لطف ارتفاع زیاد صندلی‌ها و تسلط راننده و همچنین طراحی باریک عرض خودرو، پارک آن آسان است. به‌طور کلی این خودرو برای سفرهای بین شهری و رانندگی‌های طولانی مدت با چاشنی ماجراجویی ایده‌آل است.

پاجیرو اسپرت ۲۰۱۸ بدون نقص نیست. برای مثال یک مورد آزاردهنده در این خودرو حساسیت بی‌مورد سیستم ترمزگیری خودکار آن است. به عنوان یک سیستم ایمنی کمکی انتظار می‌رود که این فناوری بدون نقص و با دقت بالا عمل کند، اما سیستم هشدار ترمزگیری خودکار در شرایطی که خطری متوجه خودرو و سرنشینان نیست نیز هشدار می‌دهد که البته با حفظ دور موتور خودرو این هشدار برطرف می‌شود و راننده می‌تواند به مسیر خود ادامه دهد. اگرچه هنوز مشخص نیست که این مورد توسط شرکت سازنده پیش‌بینی شده است یا خیر اما می‌توان از آن به عنوان نقطه‌ی ضعف دیگر این سیستم نام برد.

پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸ پنج سال یا ۱۰۰ هزار کیلومتر گارانتی و یک سال امداد جاده‌ای رایگان (تحت شرایط خاصی تا چهار سال) دارد. همچنین، خریداران می‌توانند با پرداخت ۱۴۲۵ دلار از یک سال سرویس رایگان به ازای هر ۱۵ هزار کیلومتر استفاده کنند. میتسوبیشی با معرفی پاجیرو و جایگزینی آن با مدل چلنجر جهشی بزرگ به سوی جلو انجام داد، اما رفته‌رفته این مدل محبوب دچار سکون شد و اندکی از کورس رقابت با رقیبان جا ماند. میتسوبیشی با درک این موضوع سعی کرده تا مدل ۲۰۱۸ این خودرو را به شکوه گذشته بازگرداند و با ارائه‌ی ویژگی‌های جذاب در کنار قیمت پایین تا حدودی به این هدف دست یافته است.

سخن پایانی

پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸ بدون شک می‌تواند انتخاب مناسبی برای یک خانواده‌ی ماجراجو باشد و در مسافرت‌های طولانی همسفری جذاب است. این خودرو برای خانواده‌های معمولی که بیش‌تر زمان خود را در خیابان‌های شهری می‌گذرانند ایده‌آل نیست و خودروهایی مانند هیوندای سانتافه، کیا سورنتو ومزدا CX-9 انتخاب‌های عاقلانه‌تری هستند. پاجیرو اسپرت GLX به عنوان نسخه‌ی پایه از امکانات متنوع و مناسبی بهره‌مند است، اما برای کسانی که امکانات بیش‌تری می‌خواهند، نسخه‌ی GLS انتخاب بهتری خواهد بود. در نهایت اگر بتوانید از نقص‌ها و کمبودهای این خودرو چشم‌پوشی کنید، پاجیرو اسپرت GLX یک خودروی مناسب با امکانات و البته قیمت منصفانه است.

 

خرید تلویزیون شاید در نگاه اول کار ساده‌ای به نظر بیاید؛ اما فاکتورهای بسیار مهمی وجود دارند که لازم است هنگام خرید از آن‌ها آگاه بوده و در انتخاب خود مدنظر قرار دهید. برای مثال، تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی (UHD) یا 4K که جزئیات تصویر، رنگ و کنتراست بهتری را نسبت به تلویزیون‌های اچ‌دی وعده می‌دهند. همچنین گونه‌ای از تلویزیون 4K موسوم به 4K HDR نیز در بازار وجود دارد که تصاویر روشن‌تر با پویایی بیشتر و طبیعی‌تر را به همراه دارد. حال، سؤال این است که آیا زمان آن رسیده که سراغ تلویزیون‌های 4K بروید یا هنوز هم تلویزیون‌های Full HD برای استفاده‌ی کاربران ایرانی کافی هستند؟

علاوه بر موارد فوق، باید به ظهور پنل‌های OLED و توان بسیار بالای آن‌ها در نمایش عالی رنگ‌ها اشاره کرد که به لطف افزایش ظرفیت تولید، اکنون قیمت به مراتب به صرفه‌تری دارند. با این حال باید به این نکته توجه کرد که آیا تفاوت عملکرد پنل‌های OLED نسبت به همتایان LED خود با توجه به تفاوت هزینه‌، به صرفه است یا خیر. از سوی دیگر، هر سال به لطف استفاده از فناوری‌های پیشرفته‌تر، کیفیت تلویزیون‌های LCD بهبود می‌یابد و شاهد برطرف شدن بسیاری از نقاط ضعف آن‌ها هستیم. تلویزیون‌های اولد در حال حاضر تنها تحت دو برند ال‌جی و سونی در بازار موجود هستند و این یعنی چنان‌چه انتخاب شما اولد باشد، با گزینه‌ای کمتری نسبت به دستگاه‌های ال‌سی‌دی مواجه خواهید بود.

وقتی در مورد نوع تلویزیونی که می‌خواهید تصمیم‌گیری کردید، روی اندازه‌ی آن، کیفیت تصویر و قابلیت‌های ویژه‌ی آن تمرکز کنید. به علاوه، سعی کنید مطمئن شوید که تلویزیون جدید شما اتصالات مورد نیاز شما را پشتیبانی می‌کند یا خیر. پیش از آغاز راهنمای خرید دو اصل اساسی در خرید تلویزیون وجود دارد که باید همواره آن‌ها را پیش از هر نکته‌ی دیگری، مد نظر داشت:

کیفیت تصویر با توجه به مشخصات روی کاغذ، تعیین نمی‌شود!

شاید این جمله‌ی کوتاه به مذاق تولیدکنندگان بزرگ تلویزیون خوش نیاید اما عین حقیقت است. در واقع با بررسی مشخصات انواع تلویزیون احتمالاً شما هم به این نتیجه می‌رسید که هدف از ارائه‌ی کاتالوگ و مشخصات تلویزیون‌ها، گیج کردن مشتری است.

انبوهی از عبارات گیج‌کننده و اعداد بزرگ و کوچک روبروی شما قرار می‌گیرند و شاید در نهایت مجبور به خرید یک تلویزیون نسبتاً گران‌قیمت شوید، آن هم به این دلیل که نسبت کنتراست بالاتری دارد و یا روشنایی بیشتری دارد. شاید هم علت انتخاب شما وجود یک تکنولوژی خاص در محصول باشد.

البته برخی از مشخصات ذکر شده روی کاغذ بسیار با اهمیت هستند، مثل وزن و انواع ورودی‌ها و خروجی‌های تلویزیون. اما در مجموع پارامترهایی بی‌اهمیت یا کم‌اهمیتی در کاتالوگ محصولات دیده می‌شود و ممکن است برخی از موارد دارای مقادیر نادرست هم باشند.

به عنوان مثال نسبت کنتراست یا تضاد تنها یک دروغ فریبنده است، قبلاً در زومیت این نکته را به تفصیل بررسی کردیم. نرخ نوسازی بر حسب هرتز که اعدادی از جمله 120، 240 و 600 هرتز را روبروی آن می‌بینیم و در حقیقت یک پارامتر پیچیده و تا حدی مبهم است. شاید در کاربردهای معمولی، نرخ نوسازی بالا به هیچ وجه اثرگذار نباشد اما هزینه خرید تلویزیون را زیاد می‌کند. زاویه دید تلویزیون‌های LCD و LED-backlit LCD که عددی نادرست است و این مسأله‌ی همیشگی که معمولاً یک تلویزیون LED کیفیت تصویر بهتری نسبت به تلویزیون‌های LCD ندارد. کابل‌های HDMI که کیفیت یکسانی دارند اما فروشنده برخی از آنها را با کیفیت‌تر از باقی کابل‌ها معرفی می‌کند. LEDها یک نسل جدید یا فناوری متفاوت با LCD نیستند و در واقع خود نوعی از LCDها به شمارمی‌روند.

توصیه‌ی ما این است که به جای توجه به صفحه‌ی مشخصات تلویزیون، فکر دیگری کنید، شاید بهترین کار نادیده گرفتن آن‌ها باشد! برای تشخیص بهترین کیفیت تصویر، بدترین راه ممکن استفاده از مشخصاتی است که در کاتالوگ محصولات ذکر می‌شود، لذا به هیچ عنوان به آن استناد نکنید.

تلویزیون بزرگ‌تر واقعاً بهتر است

در مورد اندازه حداقل قطر ۳۲ اینچ را توصیه می‌کنیم. البته در مورد تلویزیونی که قرار است در اتاق خواب قرار بگیرد، برای تلویزیونی که می‌خواهید در اتاق نشیمن استفاده کنید، بهتر است تلویزیونی با حداقل قطر ۴۶ اینچ یا ۵۵ اینچ و بزرگ‌تر از آن، انتخاب نمائید. ممکن است در نگاه اول این ابعاد بسیار بزرگ به نظر برسد اما توصیه‌ی ما این است که یک تلویزیون بزرگ بخرید چرا که تجربه‌ای بسیار جالب خواهد بود.

اندازه‌ی تلویزیون نسبت به امکانات و قابلیت‌هایی مثل عینک سه‌بعدی، نرخ نوسازی بالاتر و تلویزیون‌های هوشمند، اهمیت بیشتری دارد. بنابراین توصیه می‌کنیم که با بودجه‌ای که در اختیار دارید، سراغ تلویزیون‌های بزرگ‌تر بروید. معمولاً بیشتر کاربران از اینکه تلویزیونی با ابعاد بزرگ‌تر نخریده‌اند، اظهار پشیمانی می‌کنند، مراقب باشید شما هم به این دسته از مشتریان نپیوندید.

در ادامه شما را به مطالعه‌ی راهنمای خرید و مواردی که باید هنگام خرید تلویزیون در نظر داشته باشید دعوت می‌کنیم.

اندازه صفحه

شاید مهم‌ترین بخش از انتخاب شما هنگام خرید تلویزیون جدید، اندازه‌ی صفحه‌ی آن باشد. اندازه‌ی صفحات تلویزیون به صورت قطری محاسبه می‌شود و این اندازه معمولا در بازه‌ی ۲۰ تا ۸۰ اینچ قرار دارد. تلویزیون‌هایی که در آشپزخانه یا اتاق خواب قرار می‌گیرند می‌توانند بین ۲۴ تا ۳۲ اینچ باشند؛ اما اگر قصد خرید تلویزیون اصلی منزل را دارید، اندازه‌ای بین ۵۰ تا ۶۵ اینچ پیشنهاد می‌شود. در صورتی که فاصله‌ی شما از تلویزیون خیلی زیاد باشد، می‌توانید به اندازه‌های بزرگ‌تر نیز فکر کنید.

نسبت ابعاد تلویزیون‌ها

با توجه به این‌که قانون دقیق و سریعی برای تعیین اندازه‌ی صحیح تلویزیون نیست، میدان دید و حتی حدت بینایی خود را می‌توانید ملاک قرار دهید. البته راهنماهای بسیاری در اینترنت وجود دارد که می‌تواند در محاسبه‌ی فاصله‌ی نسبتا مناسب شما را یاری کند. یکی از ساده‌ترین راهکار‌ها، استفاده از نسبت ۱.۶ است که نتیجه‌ی خوبی را به همراه خواهد داشت. در این راهکار اگر قصد خرید یک تلویزیون Full HD را دارید، نزدیک‌ترین فاصله‌ای که می‌توانید با حفظ میدان دید نسبت به تلویزیون خود داشته باشید ۱.۶ برابر قطر تلویزیون است. بنابراین، اگر تلویزیون شما ۶۰ اینچی باشد، باید حداقل ۹۶ اینچ (هر اینچ معادل ۲.۵۳ سانتی‌متری) معادل تقریبا ۲.۵ متر از تلویزیون فاصله بگیرید.

اگر قصد خرید تلویزیونی با رزولوشن بالاتر (انواع 4K) دارید، می‌توانید از نسبت بزرگ‌تر (۲ تا ۲.۵) استفاده کنید. این موضوع بدین معنی است که برای فاصله‌های نزدیک نیز می‌‌توانید تلویزیون بزرگ‌تری خریداری کنید و به دلیل تراکم پیکسل بالاتر در این پنل‌ها، امکان تفکیک پیکسل‌ها حتی از فاصله‌ی نزدیک‌تر نیز مقدور نخواهد بود.

می‌توانید این معادله را به صورت معکوس نیز انجام دهید تا قبل از خرید بزرگترین اندازه‌ی تلویزیونی که می‌توانید داشته باشید را به دست آورید. برای این‌کار، فاصله‌ی جای نشستن خود تا محل قرارگیری تلویزیون را به سانتی‌متر (متر ضرب در ۱۰۰) محاسبه کنید؛ سپس آن را تقسیم بر ۱.۶ کرده و در ادامه تقسیم بر ۲.۵۳ کنید تا قطر تلویزیون مطلوب شما به اینچ بدست بیاید. برای مثال اگر در ۲.۵ متری محل قرارگیری تلویزیون می‌نشینید، تلویزیونی ۶۰ اینچی برای شما ایده آل خواهد بود.

امروزه اکثر نمایشگرهای بزرگ از نوع اولترا اچ‌دی هستند و با توجه به کاهش قیمت این پنل‌‌ها، می‌توان گفت در حال حاضر خرید آن‌‌ها منطقی‌تر بوده و توصیه می‌شود. این تلویزیون‌ها به رزولوشن 4K با تراکم پیکسل بالا مجهز هستند. بدین معنی که حتی اگر از فاصله‌ی نزدیک به تماشای محتوای ویدیویی (البته به شرط استفاده از محتوای 4K) این تلویزیون‌ها بنشینید، جزئیات بیشتری را مشاهده خواهید کرد. بدین ترتیب می‌توانید در فاصله‌ی یک و نیم متری تلویزیون ۶۵ اینچی خود بنشینید و مشکلی از لحاظ تجربه‌ی تماشای تصاویر نداشته باشید. توجه داشته باشید که قرار نیست آن‌قدر جلو بنشینید که نتوانید کل تصویر را مشاهده کنید یا برعکس. بلکه باید در حدی از تلویزیون فاصله بگیرید که جزئیات تصویری که بابت آن هزینه‌ی بیشتر پرداخت کرده‌اید را از دست ندهید.

لازم است بودجه‌ی خود را نیز در نظر بگیرید. تلویزیون‌های خوب از چندصد دلار تا چندهزار دلار قیمت دارند و در این بازه انتخاب‌های بسیار خوبی وجود دارد. اندازه‌ی نمایشگر، ویژگی‌ها و برند همگی از عواملی هستند که بر قیمت تأثیر می‌گذارند.

در زیر بازه‌ی قیمت معمول اندازه‌های مختلف تلویزیون را شاهد هستید.

نوع پنل

پنل‌ها مهم‌ترین بخش تلویزیون‌ها را تشکیل می‌دهند. تمام پروسه‌ی ایجاد و نمایش تصاویر در این بخش انجام می‌شود. دانشمندان و مهندسان از زمان عرضه‌ی اولین تلویزیون‌ها، همواره به دنبال توسعه‌ی بهترین پنل‌های ممکن برای نمایش بی‌نقص تصاویر بودند که در ادامه برخی از مهم‌ترین فناوری‌های تاریخ دنیای تلویزیون‌ها به صورت مختصر شرح داده شده است.

 

پلاسما (Plasma)

تلویزیون‌های پلاسما برای نمایش پیکسل‌ها از سلول‌هایی حاوی «گازهای یونیزه شده» یا همان پلاسما استفاده می‌کنند. این تلویزیون‌ها روشنایی بالایی دارند و در عین حال رنگ سیاه را بسیار بهتر از LCD-ها به نمایش می‌گذارند. در حقیقت، تنها رقیب پلاسما در کنتراست، تلویزیون‌های OLED هستند.

همچنین به دلیل ویژگی‌های فنی، به‌راحتی می‌توان تلویزیون‌های پلاسما را در ابعاد غول‌آسا تولید کرد. (تصویر بالا مربوط به تلویزیون پلاسمای ۱۵۲ اینچی TH-152UX1 پاناسونیک است.) مزایای تلویزیون‌های پلاسما به همین‌جا ختم نمی‌شود. شاید برایتان عجیب باشد که بدانید بعضی خوره‌های فیلم و مسابقات ورزشی هنوز هم تلویزیون پلاسمای قدیمی خود را به تلویزیون‌های LCD جدید ترجیح می‌دهند؛ اما دلیل این کار چیست؟

پاسخ در نرخ به‌روزرسانی (Refresh Rate) بسیار بالای تلویزیون‌های پلاسما است که موجب به حداقل رسیدن «اثر تاری ناشی از حرکت» (Motion Blur) می‌شود. اما این اصطلاحات به چه معنا هستند؟

نرخ به‌روزرسانی یا ریفرش ریت که با واحد «بر ثانیه» یا همان هرتز (Hz) بیان می‌شود، نشان می‌دهد که تصویر موجود روی صفحه، ظرف یک ثانیه چند بار عوض می‌شود. برای مثال، تلویزیونی که همین حالا در منزل از آن استفاده می‌کنید، به‌احتمال بسیار زیاد ریفرش ریتی حدود ۶۰ هرتز دارد. این یعنی در هر ثانیه، تصویر موجود روی صفحه‌ی تلویزیون شما ۶۰ بار عوض می‌شود.

هرچه نرخ به‌روزرسانی بیشتر باشد، اثر «Blur» یا تاری کمتری مشاهده خواهید کرد. این تاری ناشی از حرکت، خود را در فیلم‌های اکشن یا مسابقات ورزشی بیشتر نشان می‌دهد. نرخ به‌روزرسانی تلویزیون‌های میان‌رده‌ی LCD موجود در بازار حدود ۱۲۰ هرتز و تلویزیون‌های بالارده ۲۰۰ هرتز است. اما نرخ به‌روزرسانی تلویزیون‌های پلاسما چقدر است؟ تلویزیون‌های پلاسمای پاناسونیک نرخ به‌روزرسانی برابر با ۶۰۰ هرتز دارند. بسیار بعید است که بالارده‌ترین تلویزیون‌های LCD و OLED حتی ظرف چند سال آینده بتوانند به نزدیکی این عدد برسند.

اما با توجه به این همه مزیت (روشنایی خوب، کنتراست بالا، نرخ به‌روزرسانی باورنکردنی و توانایی تولید در ابعاد غول‌آسا)، چرا دیگر خبری از تلویزیون‌های پلاسما در بازار نیست؟ حقیقت این است که تکنولوژی پلاسما معایب خود را نیز دارد. بزرگ‌ترین این معایب عبارتند از ضخامت زیاد، وزن بالا، مصرف زیاد انرژی، عدم پشتیبانی از رزولوشن‌های بالاتر از 1080p و «اثر سوختگی».

به نظر نمی‌رسد چهار مورد اول از معایب تکنولوژی پلاسما، نیازی به توضیح داشته باشند، اما اثر سوختگی چیست؟

اثر سوختگی یا Burn-in به باقی ماندن شبحی از تصویر روی نمایشگر، پس از نمایش آن برای مدت‌زمان طولانی می‌گویند. اگر برای مدت زیادی یک تصویر ثابت روی صفحه‌ی تلویزیون‌های پلاسما باقی بماند، هاله‌ای از آن روی تلویزیون باقی خواهد ماند. مدل‌های ابتدایی تلویزیون‌های پلاسما بیشتر این مشکل را داشتند و در مدل‌های جدیدتر، شدت اثر Burn-In تا حدود زیادی کاهش یافت، اما همچنان در مقایسه با تلویزیون‌های LCD و OLED، اثر سوختگی در تلویزیون‌های پلاسما بیشتر دیده می‌شود.

مجموعه‌ی معایب تلویزیون‌های پلاسما که در بالا به آن‌ها اشاره شد، باعث شدند عرضه‌ی این تلویزیون‌ها از سال ۲۰۱۴ در جهان متوقف شود.

LCD و LED

LCD مخفف Liquid Cristal Display یا «نمایشگر کریستال مایع» است. در تلویزیون‌های LCD، کریستال‌های مایع توسط الکتریسیته فعال‌ می‌شوند و طوری می‌چرخند تا با عبور نور از زاویه‌ای خاص، رنگ‌های متفاوتی برای هر پیکسل تولید کنند. برای نمایش رنگ سیاه نیز این کریستال‌ها با چرخش در زاویه‌ای خاص، آرایشی به خود می‌گیرند تا عبور نور از خود را به حداقل برسانند. 

تکنیک چرخش کریستال‌های مایع مزایای بسیار زیادی با خود به همراه می‌آورد (از جمله قیمت پایین، ضخامت کم و استفاده از مواد سبک)، اما صفحات LCD نقاط ضعفی هم دارند که بزرگ‌ترین آن‌ها عدم توانایی نمایش رنگ سیاه است. حتی وقتی که تمامی کریستال‌ها برای جلوگیری از عبور نور می‌چرخند، باز هم مقداری از نور پس‌زمینه از آن‌ها عبور می‌کند. جالب اینجا است که حتی پروژکتورها و تلویزیون‌های قدیمی CRT هم چنین مشکلی - که به نشت نور (light bleed) معروف است - ندارند و این عیب تنها مختص تلویزیون‌های LCD است.

صفحه‌ی ال‌سی‌دی از خود نوری ساطع نمی‌کند، بلکه تنها به عنوان فیلتری پیچیده برای مسدود کردن نور تابانده شده به پیکسل‌ها عمل می‌کند. نوری که به صفحه‌ی کریستال مایع می‌تابد دو نوع است؛ یا از نوع فلورسنت موسوم به CCFL است که تلویزیون‌های LCD‌ از این فناوری بهره می‌برند.

اما نوع دیگری از تابش نور سفید پس‌زمینه وجود دارد که توسط تعدادی LED (با محل قرارگیری در لبه‌ی پنل یا به صورت گسترده در تمام نقاط پنل) تامین می‌شود و این نور با عبور از فیلتر‌های رنگی، رنگ مورد نظر برای نمایش تصاویر را به خود می‌گیرد. تلویزیون‌های مجهز به این فناوری نمایش را به اختصار LED‌ می‌نامند که به جز نور پس‌زمینه تفاوت دیگری با LCD‌ها ندارند. در ال‌سی‌دی‌های امروزی عموما از نور پس‌زمینه‌ی LED استفاده می‌شود؛ زیرا این پنل‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر بوده، هزینه‌ی ساخت پایین‌تری به دنبال دارد و کیفیت نهایی تصویر را تا حد خوبی افزایش می‌دهد. 

زاویه‌ی دید در ال‌سی‌دی‌ها معمولا به دلیل عمق داشتن ساختار آن‌ها باید محدود باشد؛ اما در نمایشگرهای جدید با به حداقل رساندن این عمق زاویه‌ی دید به حد قابل قبولی افزایش یافته است.

کوانتوم دات

پیش از این نیز گفته شد که تلویزیون‌های LCD‌ به نور پس‌زمینه‌ی سفید خالصی برای ایجاد تصویر باکیفیت نهایی نیاز دارند. روش‌های متعددی برای بهبود نور پس‌زمینه توسعه یافته است که یکی از بهترین‌‌های آن، کوانتوم دات‌ها است. این ذرات نانو پس از دریافت نور، رنگ‌هایی با طول موج خاصی ایجاد می‌کنند. شرکت‌های تولید‌کننده تلویزیون نیز از همین فناوری برای تولید نور سفید خالص پیش از ورود به فیلتر‌های رنگی بهره می‌برند تا شاهد افزایش دقت رنگ‌ها و کنتراست بهتر باشیم. 

اما شرکت‌های تولید‌کننده‌ی تلویزیون، عموما از نام‌های تجاری خاص خود برای رده‌ی خاصی از تلویزیون‌ها بهره می‌برند که با وجود تفاوت در نام‌ها، اما از فناوری یکسانی بهره می‌برند. این موضوع در کوانتوم‌دات‌ها نیز وجود دارد و به عنوان مثال می‌توان به تلویزیون‌های QLED سامسونگ یا نانوسل ال‌جیاشاره کرد که از این ذرات نانو برای بهبود تصاویر بهره می‌برند.

شباهت نام QLED و OLED باعث شد تا کارشناسان مقالات و ویدیو‌های آموزشی متعددی برای تمایز این دو فناوری کاملا متفاوت درست کنند. طبق ادعای سامسونگ، این کیولد‌ها (QLED) از سطح درخشندگی بسیار بالایی نسبت به سایر انواع تلویزیون‌های LED برخوردار بوده و رنگ سیاه عمیقی را به نمایش می‌گذارند. دقت داشته باشید که سازوکار QLED مانند OLED نیست. در اولدها که معمولا ساخت ال‌جی هستند، صفحه از خود نور ساطع می‌کند و در واقع با یک نمایشگر ال‌ای‌دی واقعی مواجه هستیم؛ اما در QLED نور به فیلتر می‌تابد و ما نور فیلتر شده را می‌بینیم و سازوکار مشابه تلویزیون‌های LCD با نور پس‌زمینه‌ی LED است. 

اولد OLED

OLED مخفف عبارت Organic Light-Emitting Diode و به معنی «دیود ارگانیک گسیل دهنده‌ی نور» است. از لحاظ فنی، نمایشگر‌های اولد از لایه‌ای از مواد ارگانیک که بین دو الکترود قرار گرفته است، تشکیل می‌شوند. اما آنچه یک مصرف کننده‌ی معمولی کافی است بداند، این است که در نمایشگرهای OLED بر خلاف LCD هر پیکسل خودش نور خود را تأمین می‌کند.

همانطور که در قسمت قبل اشاره کردیم، در نمایشگرهای LCD نور صفحه در پس‌زمینه تولید می‌شود و با عبور از کریستال‌های مایع و سپس فیلتر رنگی، رنگ‌های متفاوت به خود می‌گیرد. حال اگر منبع این نور پس‌زمینه لامپ‌های LED باشند، تولیدکنندگان روی آن نمایشگر یا تلویزیونِ LCD، نام گمراه کننده‌ی LED را می‌گذارند.

ساخت نمایشگر OLED در ابعاد تلویزیون کار بسیار سختی است. تا همین چند سال پیش نمایشگرهای OLED تنها محدود به صفحات ۴ اینچی تلفن‌های هوشمند می‌شدند؛ تا اینکه در سال ۲۰۱۲ سامسونگ از اولین تلویزیون OLED رونمایی و ال‌جیدر  سال ۲۰۱۳ نسل اول تلویزیون‌های OLED خود را در ابعاد ۵۵ اینچ روانه‌ی بازار کرد. از آن زمان تا به امروز تلویزیون‌های اولد راه درازی پیموده‌اند و قیمت آن‌ها چندین برابر کاهش یافته است. در این سال‌ها ال‌جی تقریبا تنها بازیگر عرصه‌ی اولد بود تا اینکه در نمایشگاه CES 2017 سونی و پاناسونیک با معرفی تلویزیون‌های OLED خود نشان دادند که قصد دارند به صورت جدی وارد بازار این تلویزیون‌ها شوند و بر انحصار چند ساله‌ی ال‌جی بر آن پایان دهند.

از آنجایی که OLED-ها (LED-های ارگانیک) نور رنگی را مستقیما تابش می‌دهند و نیازی به نور زمینه و قطعات نوری اضافه ندارند، می‌توان آن‌ها را در ضخامت‌های بسیار کم (ضخامت ۵ میلی متری در مدل‌های ۶۵ اینچی) تولید کرد. با پیشرفت و تکامل روزافزون فناوری ساخت پنل‌های اولد، به نظر می‌رسد کاهش ضخامت تلویزیون‌های OLED پایانی نداشته باشد.

تلویزیون‌های OLED همچنین وزن بسیار کمتری نسبت به رقبای LCD خود دارند. برای مثال در مدل‌های مشابه، تلویزیون‌های OLED ال‌جی ۵۲ درصد از رقیب بالارده‌ی سامسونگی خود سبک‌تر هستند.

مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD و OLED تقریبا با هم برابر است؛ اما تفاوت ماهیتی مهمی در نحوه‌ی مصرف انرژی این دو تکنولوژی وجود دارد. مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD ثابت است و ربطی به تاریکی یا روشنی محتوای پخش‌شده توسط آن‌ها ندارد. دلیل این موضوع هم این است که نور پس‌زمینه در تلویزیون‌های LCD همواره با بالاترین شدت ممکن در حال تابش است، حتی اگر تمامی صفحه سیاه باشد. تنها راه کاهش دادن مصرف انرژی در تلویزیون‌های LCD پایین آوردن میزان روشنایی کلی تلویزیون یا Brightness آن است.

در طرف دیگر اما، از آنجایی که تلویزیون OLED هنگام نمایش رنگ سیاه، پیکسل مورد نظر را کاملا خاموش می‌کند، هنگام پخش محتوایی که نصف آن رنگ سیاه دارد، عملا نیمی از تلویزیون خاموش است. با توجه به همین نکته، مصرف انرژی در تلویزیون‌های OLED مقدار ثابتی ندارد و با توجه به محتوای پخش‌شده تغییر می‌کند.

روشنایی نمایشگرها با واحد شمع بر متر مربع - که به نیت (nit) مشهور است - اندازه‌گیری می‌شود. نسبت کنتراست (Contrast Ratio) نیز برابر است با نسبت کمترین و بیشترین روشنایی که یک نمایشگر قادر است تولید کند. تلویزیون‌های OLED در تاریک‌ترین حالتِ ممکن، روشنایی ۰ نیت تولید می‌کنند که منجر به نسبت کنتراست بی‌نهایت می‌شود. برای مقایسه، بهترین تلویزیون‌های LCD بازار همچنان هنگام نمایش رنگ سیاه ۰.۱ نیت روشنایی دارند که باعث می‌شود کنتراستی در حدود ۱:۴۰۰۰ (بخوانید ۱ به ۴ هزار) داشته باشند.

نتیجه‌ی ملموس این اعداد و ارقام این است که تلویزیون OLED شما رنگ سیاهِ تیره‌تری را به نمایش می‌گذارد، به‌طوری‌که وقتی تصویر سیاهی در صفحه به نمایش دربیاید، نمایشگر از قاب سیاه پیرامون تلویزیون قابل تشخیص نیست و تمام بدنه یکپارچه به نظر می‌رسد. در LCD-ها اما همواره نور زمینه وجود دارد و نمایشگر هیچگاه نمی‌تواند کاملا جلوی آن را بگیرد و سیاه واقعی را نمایش دهد. این موضوع هنگامی که تلویزیون تصاویر و ویدئوهای روشن را نشان می‌دهد، قابل توجه نیست؛ اما هنگام نمایش تصاویر تیره، زمینه‌ی خاکستری به جای سیاه کاملا قابل تشخیص است.

در تصویر زیر، تفاوت نمایش رنگ سیاه در تاریکی را به‌خوبی می‌توان مشاهده کرد. نکته‌ی جالب اینجا است که تلویزیون LCD تصویر زیر، یک تلویزیون بالارده است که از قابلیت تاریکی موضعی بهره می‌برد. در صورت استفاده از یک LCD معمولی، تفاوت از این هم بیشتر به چشم می‌آمد. 

تصویر سمت راست مربوط به یک تلویزیون LCD با قابلیت Local Dimming و تصویر سمت چپ مربوط به یک تلویزیون OLED است.

پیش از این در طیف روشنایی، یعنی در روشن‌ترین حالت ممکن، تلویزیون‌های OLED رقابت را به تلویزیون‌های LCD واگذار می‌‌کردند. اما با پیشرفت پنل‌های اولد اکنون این تلویزیون‌ها نیز تا حد بسیار خوبی روشنایی برابری با انواع LED ایجاد می‌کنند و در شرایط خاص روشنایی این تلویزیون‌های به بازه‌ی ۱۴۰۰ تا ۱۵۰۰ نیت هم می‌رسد.

اگر علاقه دارید درباره‌ی تفاوت تلویزیون‌های LCD و OLED بیشتر بدانید، مطالعه‌ی این مطلب زومیت را به شما توصیه می‌کنیم. در این بررسی حرفه‌ای، متخصصان دیسپلی‌میت به مقایسه‌ی برترین تلویزیون LCD بازار با بهترین OLED موجود پرداخته‌اند. ناگفته پیدا است که تلویزیون OLED تقریبا در تمامی زمینه‌ها پیروز میدان بوده و در حال حاضر برترین فناوری نمایش تصاویر به شمار می‌روند. 

رزولوشن

رزولوشن تصویر یکی دیگر از مولفه‌های مهم و تاثیرگذار در کیفیت نهایی تصاویر است. عبارات HD، Full HD، Ultra HD و... به رزولوشن تصویر تلویزیون اشاره دارند. امروزه اکثر تلویزیون‌های ملقب به HDTV رزولوشنی برابر با فول اچ‌دی یا 1080P ارائه می‌کنند. این به معنی استفاده از چیدمان ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل است. این نمایشگرها ۱۹۲۰ پیکسل به صورت افقی و ۱۰۸۰ پیکسل به صورت عمودی دارند و در مجموع حدود دو میلیون پیکسل را در خود جای می‌دهند. برای داشتن تصویری ذهنی از پیکسل، میتوانید آن را به منزله‌ی نقطه‌های کوچکی تصور کنید که از مجموع آن‌ها تصویر به وجود می‌آید.

تلویزیون‌های Ultra HD که به 4K نیز شهرت دارند، رزولوشنی برابر با ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ دارند و در نتیجه هشت میلیون پیکسل را شامل می‌شوند. این مقدار چهار برابر پیکسل‌های موجود در تلویزیون‌های 1080p رایج است. تراکم بالای پیکسل‌ها در نمایشگرهای اولترا اچ‌دی، توانایی آن‌‌ها را در نمایش عالی جزئیات تصاویر افزایش قابل توجهی می‌دهد. برتری این نمایشگرها بیشتر در اندازه‌های بزرگ مثل ۶۵ اینچ و بزرگ‌تر خودنمایی می‌کند. همچنین، در صورتی که بخواهید نزدیک‌تر از فاصله‌ی استاندارد در برابر این تلویزیون‌ها نشسته و محتوا ویدیویی را تجربه کنید، تفاوت کیفیت آن‌‌ها با تلویزیون‌های 1080P محسوس خواهد بود.

 

تلویزیون 1080p

تلویزیون‌های اچ‌دی با رزولوشن ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ که اغلب به آن‌‌ها فول اچ‌دی گفته میشود، برای بیشتر افراد کافی هستند؛ ضمن اینکه با خرید این نوع تلویزیون کمی در مخارج خود صرفه‌جویی خواهید کرد. تقریبا تمام نمایشگرهای 1080p موجود در بازار از نوع LCD با نور پس‌زمینه‌ی LED هستند؛ اما تعداد معدودی تلویزیون OLED نیز با رزولوشن ۱۰۸۰ پیکسل نیز وجود دارد. در حال حاضر احتمال اینکه بتوانید تلویزیون اولتر اچ‌دی با اندازه‌ی کوچک‌تر از ۳۹ اینچ پیدا کنید بسیار کم است. از طرفی بسیاری از کاربران از فواصل معمول قادر به تشخیص جزئیات بیشتر تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی نیستند؛ مگر این‌که اندازه‌ی صفحه ۶۵ اینچ یا بزرگ‌تر از آن باشد. توجه داشته باشید که رزولوشن مناسب تنها یکی از مواردی است که یک تلویزیون باید برای ارائه‌ی تصویری باکیفیت داشته باشد. بنابراین، تلویزیون‌های اچ‌دی برای آن دسته از افرادی که با محدودیت بودجه مواجه هستند و قصد خرید تلویزیونی با اندازه‌ی کمتر از ۶۵ اینچ دارند گزینه‌ی مناسبی به شمار میروند.

تلویزیون 4K یا Ultra HD

تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی یا 4K به لطف داشتن رزولوشن بالاتر (۳۸۴۰ در ۲۱۶۰) می‌توانند جزئیات بهتری را نسبت به تلویزیون‌های 1080p به تصویر بکشند. تصاویر در این نمایشگرها شفاف‌تر به نظر می‌آیند و خطوط کناره‌های اجسام در تصویر، صاف و بدون دندانه خواهند بود. تفاوت سطحی کیفی اولترا اچ‌دی در مقایسه با اچ‌دی به اندازه‌ی تفاوت اچ‌دی و اس‌دی ملموس نیست؛ اما بسیاری از دستگاه‌های اولترا اچ‌دی به روش‌های مختلف دیگر سعی در بهبود کیفیت تصویر دارند. به طور مثال، در سال‌های اخیر، تلویزیون تلویزیون‌هایی با قابلیت HDR پا به عرصه‌ی رقابت گذاشته‌اند که سطح بالایی از کنتراست را بین تصاویر تاریک و روشن به نمایش در می‌آورند. همچنین، تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی جدیدتر طیف رنگ‌هایی را که یک تلویزیون قادر به نمایش آن‌‌ها است را وسعت بخشیده‌اند. فراموش نکنید که بهره‌مندی از این قابلیت‌ها مستلزم محتوایی است که ویژگی‌های لازم را داشته باشد. خوشبختانه، سال به سال دسترسی به محتوایی که از حالت HDR پشتیبانی کند افزایش می یابد.

امروزه، خرید تلویزیون 4K مخصوصا وقتی قصد خرید تلویزیون بزرگ دارید، کاملا منطقی به نظر می‌رسد. از طرف دیگر تفاوت قیمت نمایشگرهای 4K نسبت به نمونه‌های اچ‌دی نیز کاهش یافته است؛ اما اگر به دنبال تلویزیونی در ابعاد ۳۲ اینچ هستید، مدل‌های 1080p و حتی 720p می‌توانند گزینه‌های خوبی باشند.

برای استفاده‌ی کامل از یک نمایشگر 4K باید محتوایی که روی آن تماشا می‌کنید نیز 4K باشد. خوشبختانه، اخیرا چنین محتواهایی در حال گسترش بوده و خصوصا سرویس‌های استریمی مانند آمازون و نت‌فلیکس به ارائه‌ی آن‌ها می‌پردازند. به علاوه دستگاه‌های پخش‌کننده‌ی Blu-ray نیز می‌توانند این نوع محتوا را به نمایشگر شما منتقل کنند.

توجیه دیگری که می‌توان برای خرید نمایشگرهای 4K عنوان کرد، بهره‌مندی این نمایشگرها از استانداردهایی نظیر HDR و وسعت رنگ بالاتر است. بنابراین، با خرید یک تلویزیون اولترا اچ‌دی می‌توانید تقریبا مطمئن باشید که جدیدترین فناوری‌ها را به منزل خواهید برد.

بازه‌ی پویایی بالا (HDR)

همان‌طور که اشاره شد، HDR ویژگی خاص تلویزیون‌های جدید است. اگر از این قابلیت، درست و به‌جا استفاده شود، باعث افزایش روشنایی، کنتراست، بهبود رنگ و طبیعی‌تر به نظر آمدن تصاویر خواهد شد. همان‌طور که در تصویر مبالغه‌آمیز زیر می‌بینید، وقتی اچ‌دی‌آر فعال است، جزئیاتی مشاهده می‌شود که بدون این فناوری قادر به دیدن آن‌‌ها نیستید.

به علاوه، برخی قسمت‌های ویژه مانند اشعه‌ی نور و بازتاب آن که به طبیعی‌تر جلوه کردن تصویر کمک می‌کنند، تنها در صورت فعال بودن اچ‌دی‌آر نمود پیدا می‌کنند. اچ‌دی‌آر تمام این تفاوت‌ها را با افزایش فاصله بین روشن‌ترین سفید و تاریک‌ترین سیاهی که یک تلویزیون می‌تواند خلق کند، ایجاد می‌کند.

معمولا، تلویزیون‌های HDR رنگ‌های جذاب‌تر و زنده‌تری را خلق میکنند؛ به همین دلیل است که معمولا این قابلیت در کنار WCG یا طیف رنگ گسترده قرار می‌گیرد.

تلویزیون‌های HD استاندارد می‌توانند حدود ۱۷ میلیون رنگ را نمایش دهند، اما آن‌‌هایی که به WCG مجهز باشند قادر به نمایش یک میلیارد رنگ هستند؛ اما مسلما هربار که تلویزیون خود را روشن می‌کنید تمام این طیف رنگ را مشاهده نخواهید کرد؛ باید بازی یا فیلمی را در این نمایشگر به تصویر بکشید که در فرآیند تولید خود از اچ‌دی‌آر و WCG بهره برده باشد. در حال حاضر اینگونه فیلم‌ها در سرویس‌های استریم ویدیو قابل دسترس هستند و میتوانید از دیسک‌های بلوری نیز برای پخش این فیلم‌ها در تلویزیون 4K HDR خود استفاده کنید. انتظار می‌رود رواج و محبوبیت این نوع محتوا در آینده‌ی نزدیک افزایش چشمگیری داشته باشد.

انواع مختلفی از اچ‌دی‌آر وجود دارد که هر کدام مشخصات فنی خاص خود را دارند.

استاندارد HDR10 یکی از این انواع است که استفاده از آن رایگان بوده و تمام تلویزیون‌های 4K که از اچ‌دی‌آر پشتیبانی می‌کنند این استاندارد را نیز پوشش می‌دهند. همچنین تمام دستگاه‌های پخش بلوری که تصویر اولترا اچ‌دی پخش می‌کنند استاندارد HDR10 را نیز شامل می‌شوند.

در این بین، برخی تلویزیون‌ها نوع دیگری از HDR موسوم به دالبی ویژن (Dolby Vision) را پشتیبانی می‌کنند که به عنوان نسخه‌ی بهبودیافته‌ی HDR10 از آن یاد می‌شود. شرکت‌ها برای استفاده از این استاندارد، برعکس HDR10، باید هزینه‌ی حق استفاده از آن را بپردازند. از لحاظ تئوری، دالبی ویژن برتری‌هایی نسبت به HDR10 دارد که به طور خاص می‌توان به پشتیبانی از فراداده یا متادیتای پویا اشاره کرد. با داشتن این قابلیت هر سکانس از فیلم می‌تواند سطح روشنایی و تنظیمات خاص خودش را داشته باشد. در نقطه‌ی مقابل، HDR10 از متادیتای ایستا یا ثابت استفاده می‌کند و سطح روشنایی برای کل فیلم ثابت است.

البته دالبی ویژن تنها نسخه‌ی اچ‌دی‌آر نیست که از متادیتای دینامیک استفاده می‌کند. نسخه‌ی جدیدتری از HDR10 تحت عنوان +HDR10 وجود دارد که با بهره‌گیری از فراداده‌ی پویا به شکل دالبی ویژن عمل می‌کند. توسعه‌دهنده‌ی این نسخه شرکت سامسونگ است. باید دید شرکتی غیر از سامسونگ این نسخه را به‌کارگیری خواهد کرد یا خیر. اخیرا آمازون اعلام کرده است که در سرویس استریم ویدیوی خود +HDR10 را پشتیبانی خواهد کرد.

همچنین به زودی نام استاندارد دیگری از HDR مطرح خواهد شد که HLG نام دارد. اگر این استاندارد بتواند در تصاویر تلویزیونی که از طریق آنتن دریافت می‌شوند به‌کارگیری شود، می‌تواند بسیار پرکاربرد باشد. بسیاری از تلویزیون‌های جدید از HLG پشتیبانی می‌کنند و مابقی نیز می‌توانند در صورت لزوم با دریافت به‌روزرسانی فیرمور از آن بهره‌مند شوند. البته این مورد صرفا برای کسانی حائز اهمیت است که از آنتن برای دریافت سیگنال‌های صوتی و تصویری استفاده می‌کنند.

نوع دیگری از اچ‌دی‌آر به نام Advanced HDR نیز وجود دارد که توسط شرکت Technicolor توسعه داده شده است. این نوع فعلا بیشتر در اروپا رواج دارد و برخی تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی ال‌جی از آن پشتیبانی می‌کنند. شرکت فیلیپس نیز اعلام کرده است که تلویزیون‌های سال آینده‌ی این شرکت از Advanced HDR پشتیبانی خواهند کرد. اتحادیه‌ی دیسک بلوری نیز اواخر سال گذشته اعلام کرد که اچ‌دی‌آر شرکت تکنیکالر یکی از سه فناوری اچ‌دی‌آری خواهد بود که توسط این گروه پشتیبانی می‌شود. دو فناوری دیگر دالبی ویژن و +HDR10 هستند و HDR10 تنها فرمت مشترک تمام تلویزیون‌های HDR است و توسط تمام دستگاه‌های مجهز به اچ‌دی‌آر پشتیبانی می‌شود.

به خاطر سپردن این اسامی ممکن است کمی گیج‌کننده باشد؛ اما دو نکته را باید همواره مدنظر قرار دهید. اول اینکه تلویزیون شما به صورت خودکار نوع HDR محتوایی که در آن پخش می‌کنید را تشخیص داده و روش اجرای صحیح آن را پیش می‌گیرد.

و دوم این‌که در حال حاضر نوع HDR چندان اهمیتی ندارد؛ چرا که بررسی‌ها حاکی از آن هستند که تلویزیون‌های رده‌بالا چه از HDR10 پشتیبانی کنند چه از دالبی ویژن، کیفیت تصویر بالایی را ارائه می‌دهند. بنابراین، کیفیت خود تلویزیون مهم‌تر از نوع HDR است که پشتیبانی می‌کند.

توصیه: بدون توجه بیش از حد به نوع HDR، بهترین تلویزیونی که می‌توانید را خریداری کنید.

آیا تمام تلویزیون‌های HDR کیفیت مشابهی دارند؟

خیر، بررسی‌ها نشان می‌دهد کیفیت تمام تلویزیون‌هایی که روی جعبه‌ی آن‌ها HDR درج شده است برابر نبوده و تصاویر آن‌ها به یک اندازه طبیعی نیست.

اولا این تنها HDR بودن یا نبودن نیست که تعیین‌کننده‌ی کیفیت تصویر خروجی است. عوامل مهمی در آن‌چه که نهایتا به چشم شما می‌رسد دخیل هستند؛ اما تا جایی که به HDR مربوط است باید گفت، عدم درخشندگی کافی تصویر می‌تواند در خودنمایی HDR تأثیر منفی بگذارد. برای آگاهی از میزان درخشندگی یا روشنایی صفحه‌ی نمایشگر خود باید واحدی به نام نیت (nit) را اندازه‌گیری کنید.

چطور تلویزیون HDR خوب را از بد تشخیص دهیم؟

متأسفانه این‌کار با خواندن مشخصات روی جعبه امکان‌پذیر نیست. برخی مدل‌ها عنوان Ultra HD Premium را یدک می‌کشند که این یعنی گواهی عملکرد قوی را از یک گروه صنعتی به نام اتحادیه‌ی اولترا اچ‌دی دریافت کرده‌اند؛ اما تمام شرکت‌ها با این اتحادیه همراه نشده‌اند. مثلا ال‌جی و سامسونگ در این طرح شرکت دارند؛ اما سونی و Vizio خیر؛ پس نداشتن این عنوان به معنی عملکرد ضعیف تلویزیون‌های سونی و ویزیو نخواهد بود.

به جای این‌کار بهتر است بررسی‌های موجود در اینترنت را در خصوص مدل انتخابی خود مطالعه کنید. به طور معمول، هرچه کیفیت تلویزیون بالاتر باشد قیمت آن نیز بالاتر است؛ اما با دقت بیشتر و مطالعه‌ی راهنمای خرید می‌توانید محصولی متناسب با نیاز خود تهیه کنید که قیمت مناسبی نیز داشته باشد.

تلویزیون خمیده در برابر مسطح

تلویزیون‌های خمیده که به نوعی مقعر هستند، امروزه دیگر محبوبیتی ندارند. در سال‌های گذشته موجی به وجود آمد که این نوع تلویزیون‌ها را نوعی انقلاب در صنعت نمایشگرها معرفی کرد و محصولات این‌چنینی با قیمتی گزاف به فروش رفتند. ادعای اصلی در این نوع طراحی این بود که حالت مقعر و فرورفته‌ی این نمایشگرها با حالت گرد و برآمده‌ی چشمان ما هماهنگی داشته و تجربه‌ای عمیق‌تر و میدان دید بیشتری را به همراه دارد. همچنین قرار بود این صفحه‌نمایش‌ها زاویه‌ی دید وسیع‌تری را فراهم کنند؛ در حالی که عملا وقتی از کنار به این تلویزیون‌ها نگاه کنید، هرچند سمت دورتر که به سمت شما تاب برداشته است کیفیت و زاویه‌ی دید بهتری دارد، اما سمت نزدیکتر به شما دقیقا وضعیت عکس آن را دارد.

البته در مقام مقایسه با صفحه‌تخت‌ها، وقتی که از زاویه به تلویزیون نگاه کنیم، خمیده‌ها کیفیت رنگ بهتری ارائه می‌دهند و کمتر دچار تغییر رنگ می‌شوند. با این حال، مهم‌ترین دلیل برای خرید تلویزیون خمیده زیبایی و خاص بودن آن‌ها محسوب می‌شود که باعث جلب توجه کاربران می‌شود. دقت داشته باشید که این نوع تلویزیون‌ها نسبت به تلویزیون‌های مسطح ضخامت بیشتری دارند و عموما پشت آن‌ها برآمده است. بنابراین، اگر قصد نصب دستگاه روی دیوار را دارید، بهتر است به این نکته نیز توجه داشته باشید.

زاویه‌ دید

علی‌رغم بهبودهای فراوان، بسیاری از ال‌سی‌دی‌ها هنوز مشکلی به نام زاویه‌ی دید کم دارند که تلویزیون‌های OLED با آن بیگانه هستند. مشکل زاویه‌ی دید کم یعنی این‌که تصاویر فقط در صورتی که کاملا روبه‌روی دستگاه بنشینید کیفیت مطلوب خواهند داشت. هنگام خرید تلویزیون بهتر است با حرکت به چپ و راست صفحه و نگاه کردن به آن از بالا و پایین، زاویه‌ی دید آن را بسنجید. ممکن است با فاصله گرفتن از نمایشگر، تصویر تاریک و رنگ‌پریده شده و کنتراست آن از دست برود. شدت و حدت این اتفاق در مدل‌های مختلف متفاوت است. معمولا پنل‌های ال‌سی‌دی از نوع IPS زاویه‌ی دید وسیع‌تری ارائه می‌دهند هرچند که ممکن است کنتراست چشمگیری نداشته باشند.

اگر می‌خواهید زاویه‌ی دید تلویزیون را در فروشگاه بررسی کنید، دقت داشته باشید که فروشنده‌ها معمولا روشنایی و رنگ‌ها را تا حدی غیرطبیعی افزایش می‌دهند. بنابراین، نتیجه‌ی بررسی شما در فروشگاه هرچه که باشد، بهتر است پس از نصب دستگاه در منزل نیز مجددا بررسی را انجام دهید تا در صورت عدم رضایت بتوانید سریعا آن را مرجوع کنید.

اتصالات

فراموش نکنید که قبل از خرید یک تلویزیون، حتما اتصالات آن را بررسی کنید و مطمئن شوید که ورودی‌ها و خروجی‌های آن تمام دستگاه‌های صوتی و تصویری شما را پشتیبانی می‌کند. همچنین محل قرارگیری درگاه‌ها نیز اهمیت دارد. برخی مدل‌ها در لبه‌های کناری دستگاه نیز چند پورت ضروری دارند. این یعنی در صورت تمایل به نصب تلویزیون روی دیوار، مشکلی نخواهید داشت و پورت‌ها همواره در دسترس خواهند بود.

ورودی‌های HDMI

امروزه HDMI رایج‌ترین فناوری برای اتصال دستگاه‌های مختلف صوتی و تصویری از قبیل دستگاه‌های پخش بلوری، کنسول‌های بازی و... به تلویزیون است؛ اما باید دقت داشته باشید که تلویزیون‌های ارزان‌تر معمولا بیشتر از یک یا دو ورودی HDMI ندارند. اگر قصد خرید تلویزیون اصلی منزل را دارید، پیشنهاد می‌شود محصولی را خریداری کنید که حداقل سه ورودی HDMI داشته باشد. بعضی تلویزیون‌ها درگاه اچ‌دی‌ام‌آی خاصی با عنوان ARC دارند که مخفف «کانال برگشت صدا» است. این نوع درگاه HDMI باعث می‌شود بتوانید صدا را برگردانده و مثلا از یک ساندبار پحش کنید. اگر تلویزیون اولترا HD خریداری می‌کنید، دقت کنید حداقل یک پورت یا درگاه HDMI 2.0 داشته باشد. این نوع درگاه ویدیوهای 4K از نوع HDR با کیفیت ۶۰ فریم بر ثانیه را پشتیبانی می‌کند.

ورودی‌های ویدیویی کامپوننت

این ورودی‌ها که تقریبا روی تمام تلویزیون‌ها وجود دارند، برای اتصال دستگاه‌هایی که از خروجی HDMI بی‌بهره هستند، کاربرد دارند.

ورودی‌های صدای RCA

این ورودی نیز تقریبا در تمامی مدل‌ها وجود دارد و برای دریافت صدای استریو مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی تلویزیون‌ها جک صوتی نیز دارند و این ویژگی امکان تماشای تلویزیون بدون ایجاد مزاحمت برای سایرین را فراهم می‌کند. به علاوه، برخی تلویزیون‌ها به بلوتوث نیز مجهز هستند که در نتیجه می‌توانید هدفون بلوتوثی خود را به آن‌ها متصل کنید.

پورت‌های یواس‌بی

تلویزیونی که دارای پورت یواس‌بی باشد امکان اتصال فلش مموری را خواهد داشت و شما می‌توانید عکس‌ها و فیلم‌های خود را از این طریق در تلویزیون تماشا کنید. به علاوه، برخی تلویزیون‌ها قابلیت اسلایدشوی عکس‌ها را نیز دارند.

خروجی صوتی دیجیتال

اگر می‌خواهید از تلویزیون خود به بلندگوهای ساندبار یا یک دریافت‌کننده‌ی صوتی تصویری، صدای دیجیتال بفرستید و امکان استفاده از پورت HDMI وجود ندارد، پورت‌های اپتیکال دیجیتال این کار را به صورت چندکاناله برای شما انجام خواهند داد.

جک اترنت یا LAN

تقریبا تمام تلویزیون‌هایی که به اینترنت وصل می‌شوند، جک اترنت نیز دارند. با اینکه امروزه اکثر تلویزیون‌های هوشمند به وای‌فای داخلی مجهز هستند، ممکن است اتصال سیمی را به دلیل اطمینان و پایداری بیشتر در استریم ویدیو ترجیح بدهید.

ورودی آنتن یا RF

هرچند امروزه استفاده از گیرنده‌های دیجیتال و ستاپ باکس‌ها رواج پیدا کرده است و این دستگاه‌ها عموما خروجی HDMI دارند، هنوز ورودی آنتن از تلویزیون‌ها حذف نشده است. دقت کنید برای دریافت تصاویر، چه به صورت آنالوگ و چه دیجیتال (اگر تلویزیون گیرنده‌ی دیجیتال داشته باشد) حتما به این پورت نیاز خواهید داشت.

رابط کاربری و تلویزیون هوشمند

هوشمند بودن تلویزیون‌ها در گرو داشتن سیستم‌عامل و پشتیبانی آن‌ها از اپلیکیشن‌ها است. ویژگی اصلی این اپلیکیشن‌ها این است که عمدتا 4K یا 4K HDR هستند و اگر تلویزیون شما از آن‌ها پشتیبانی کند، می‌توانید محتوای اپلیکیشن‌های آمازون و نت‌فلیکس را با حداکثر کیفیت تماشا کنید؛ اما این نکته را نیز در نظر داشته باشید که این اپلیکیشن‌ها می‌توانند با اتصال دستگاه‌های جانبی نه‌چندان گران‌قیمت به هر تلویزیونی که فقط پورت HDMI داشته باشد، اضافه شوند. بنابراین، خرید تلویزیون هوشمند گران‌قیمت صرفا به دلیل بهره‌مندی از اپلیکیشن‌های داخلی آن چندان منطقی به نظر نمی‌رسد.

تیونر آنتن

یکی از ویژگی‌های کارآمد تلویزیون‌های جدید، بهره‌مندی آن‌ها از تیونر دیجیتال داخلی است. گیرنده‌ی دیجیتال داخلی به شما این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به اینترنت یا گیرنده‌ی دیجیتال جانبی، شبکه‌های دیجیتال محلی را دریافت و با حداکثر کیفیت تماشا کنید.

کنترل از راه دور و کنترل صوتی

برخی تلویزیون‌ها به ریموت کنترل‌هایی مجهز هستند که امکان کنترل چند دستگاه را دارند. ریموت‌هایی که دارای تاچ‌پد یا کنترل با ژست حرکتی هستند نیز می‌توانند جالب توجه و کاربردی باشند؛ اما علاوه بر این‌ها تلویزیون‌های هوشمند، بسته به تولیدکننده و سیستم‌عامل، به دستیارهای صوتی مختلفی نیز مجهز هستند. مثلا تلویزیون‌های اندرویدی از گوگل اسیستنت بهره می‌برند و برخی دیگر از به دستیار صوتی الکسا مجهز هستند. به کمک این دستیارخای صوتی می‌توانید فرمان‌های صوتی محدودی مانند دستور پخش موسیقی را به صورت گفتاری از تلویزیون بخواهید تا اجرا کنید.

طراحی

از آن‌جایی که تلویزیون جزو لوازم لوکس منزل به حساب می‌آید، شرکت‌های تولیدکننده تمام تلاش خود را برای هرچه زیباتر جلوه کردن محصولات خود به کار بسته‌اند. تلویزیون‌های Wallpaper OLED از شرکت ال‌جی به دلیل ظرافت بسیار بالا، با نصب روی دیوار عملا با عجین شده و حالت کاغذدیواری پیدا می‌کنند. بسیاری از تلویزیون‌های امروزی از حاشیه‌ی اطراف صفحه‌ی بسیار کمی برخوردار هستند و وقتی از دور به آن‌ها نگاه کنید جز نمایشگر چیزی نخواهید دید. نوآوری دیگر حذف کابل است. همراه تلویزیون‌های پیشرفته‌ی سامسونگ، یک باکس ورودی جداگانه وجود دارد که به صورت بی‌سیم به تلویزیون وصل می‌شود و باعث می‌شود کابلی از تلویزیون شما آویزان نباشد.

قویا توصیه می‌شود پیش از خرید تلویزیون محل نصب را تعیین کنید و سپس با توجه به نحوه‌ی نصب (قرارگیری روی میز یا نصب روی دیوار) اقدام به خرید زیباترین گزینه‌ی ممکن (البته با توجه به بودجه) بکنید.

سؤالات متداول

بهترین برند تلویزیون کدام است؟

بهتر است تلویزیون‌ها را بر اساس برند آن‌ها قضاوت نکنید؛ بلکه مدل و ویژگی‌های هر کدام را مورد بررسی قرار دهید. اکثر برندهای مطرح از لحاظ قابل اطمینان بودن در یک سطح قرار دارند و نمی‌توان گفت یک برند مطرح در تمامی فاکتورها برتر از دیگری است. اساسا راهنمای خرید برای همین است که بتوانید با توجه به بودجه‌ی خود مناسب‌ترین محصول را برگزینید. اگر قرار بود از روی برند قضاوت شود نیازی به مطالعه‌ی هیچ راهنمای خریدی نبود.

بهترین تلویزیون برای گیمینگ و تماشای رویدادهای ورزشی کدام است؟

برای تماشای رویدادهای ورزشی و اساسا هرچه که تماشایی است، اندازه‌ی تلویزیون، کیفیت و طیف رنگ‌های آن و همچنین عمق رنگ مشکی آن بسیار اهمیت دارد. سعی کنید قبل از خرید، بررسی مدل انتخابی خود را در اینترنت جستجو کرده و در خصوص موارد فوق اطمینان حاصل کنید.

در مورد گیمینگ، مهمترین نکته پایین بودن Input Lag یا تأخیر ورودی است که معمولا در بررسی تلویزیون‌ها به آن اشاره می‌شود. بیشتر تلویزیون‌های جدید برای بهبود تأخیر ورودی به گیمینگ مود یا حالت بازی مجهز هستند.

آیا باید تنظیمات خاصی انجام دهیم؟

تنظیمات تصویر می‌توانند نقش مهمی در کیفیت تصویر دریافتی داشته باشد؛ اما در اغلب موارد نیاز نیست تنظیمات خاصی انجام دهید و کافی است یکی از حالت‌های از پیش تعیین‌شده‌ی فیلم، سینما، کالیبره و... را انتخاب کنید.

با این حال در نظر داشته باشید که تنظیمات نمایش تصویر هر تلویزیون باید متناسب با شرایط نوری محیط باشد. به عنوان مثال می‌توان در محیط‌های تاریک، با کاهش نور پس‌زمینه دقت رنگ و مشکی عمیق‌تر (در تلویزیون‌های LED) را به همراه داشت در حالی که در محیط‌های پرنور برای نمایش تصویری جذاب‌تر چاره‌ای جز افزایش میزان روشنایی پنل، کنتراست و گستره‌ی دینامیکی نیست. پس پیشنهاد می‌شود در صورتی که علاقه‌مند به تماشای بهترین خروجی ممکن از تلویزیون در محیط منزل خود هستید، حتما آن را در شرایط نوری خانه‌ی خود کالیبره کنید. 

چه لوازم جانبی همراه با تلویزیون تهیه کنیم؟

در اکثر موارد نیاز به لوازم جانبی خاصی نخواهید داشت. یک دستمال و اسپری مخصوص برای تمیز کردن نمایشگر می‌تواند مفید باشد. به علاوه، اگر کابل HDMI ندارید، بهتر است برای اتصال دستگاه‌های مختلف از جمله لپ‌تاپ، کنسول بازی و... یک کابل خوب تهیه کنید. برای اطلاع از راهنمای خرید کابل اچ‌دی‌ام‌آی زومیت می‌توانید به این لینک مراجعه کنید.

کدام یک از استانداردهای HDR از بقیه بهتر است؟

بررسی‌ها نشان می‌دهند که نمی‌توان یک نوع را به عنوان برترین نوع معرفی کرد. هرچند دالبی ویژن در صورتی که محتوایی با ویژگی دالبی ویژن در آن پخش شود، عملکرد نسبتا بهتری نسبت به HDR10 دارد، اما این مسئله بستگی زیادی به تلویزیون دارد. مثلا Sony X900E فاقد قابلیت دالبی ویژن است اما با این وجود یکی از بهترین اجراکنندگان HDR موجود در بازار است.

مشکل سایه انداختن چیست؟

سایه انداختن در اولدها معمولا به دو نوع حفظ تصویر (Image retention) و سایه انداختن (Image burn in) تقسیم می‌شود که نوع دوم از اولی حادتر است. در حفظ تصویر گاهی اوقات تصویری که به نمایش در آمده با ظاهر شدن تصویر بعدی برای لحظاتی به صورت شبه روی صفحه باقی می‌ماند و سپس خودبه‌خود محو می‌شود. در سایه انداختن نیز همین اتفاق می‌افتد با این تفاوت که تصویر شبه‌مانند برای مدت زیادی رو صفحه باقی می‌ماند و برای بیننده ایجاد مزاحمت می‌کند. البته این مشکل چندان نگران کننده نیست؛ چرا که اولدهای جدید تقریبا از نوع دوم یعنی Burn in در امان هستند و تعدادی از آن‌ها که دچار حفظ تصویر هستند پس از مدتی استفاده خودبه‌خود درست شده و بعد از حدود یک هفته استفاده از تلویزیون شبهی مشاهده نخواهید کرد.

آیا خرید تلویزیون‌های سه‌بعدی توصیه می‌شود؟

خیر، این نوع تلویزیون‌ها رسما دیگر توسط هیچ شرکتی تولید نمی‌شوند. عوامل متعددی مانند زمان نامناسب ورود به بازار، قیمت‌ بالا، گران بودن عینک‌ها سبب شد استقبال چندانی از تلویزیون‌های سه‌بعدی صورت نگیرد و شرکت‌ها یکی پس از دیگری تولید این نوع تلویزیون‌ها را متوقف کنند. از لحاظ کارایی نیز سه‌بعدی‌ها حرف چندانی برای گفتن ندارند و از لحاظ درخشندگی صفحه مثلا نسبت به اولدها بسیار ضعیف‌تر عمل می‌کنند. به علاوه، هیچ تلویزیون سه‌بعدی با کیفیت 4K در بازار وجود ندارد.

تلویزیون‌های پلاسما چطور؟

این تلویزیون‌ها نیز با تمام خوبی‌ها و ضعف‌هایی که داشتند با رواج ال‌سی‌دی‌ها از سال ۲۰۱۴ دیگر تولید نشدند. بنابراین، حدودا سه سال زودتر از تلویزیون‌ها سه‌بعدی از رده خارج  شدند و خرید این نوع تلویزیون‌ها حتی اگر مدل‌های قدیمی آن هنوز در بازار موجود باشد نیز توصیه نمی‌شود.

آیا می‌توانم از تلویزیون خود به عنوان نمایشگر رایانه استفاده کنم؟

بله، نه تنها مشکلی نخواهد بود، بلکه کیفیت متفاوتی را تجربه خواهید کرد؛ مخصوصا اگر تلویزیون 4K باشد.

عمر تلویزیون‌های چقدر است؟

عمر اعلامی تلویزیون‌ها عموما شرایطی را تعریف می‌کند تا روشنایی تلویزیون به کمتر از نصف میزان اولیه‌ی خود برسد. در حال حاضر شرکت‌های تولید‌کننده ارقامی از ۵۰ تا ۱۰۰ هزار ساعت را اعلام می‌کنند. این موضوع بدین معنا است که اگر روزانه ۱۰ ساعت به تماشای محتوای ویدیویی بپردازید، حداقل ۱۴ سال زمان تا کاهش قابل توجه روشنایی پنل خود زمان دارید. به طور خلاصه نیازی نیست نگران عمر تلویزیون خود باشید.

کلام آخر

هنگام خرید تلویزیون دو شاخصه‌ی اصلی که باید بیش از همه در نظر گرفته شود متناسب بودن اندازه‌ی تلویزیون با فضای قرارگیری آن در منزل است. پس از تعیین اندازه‌ی مناسب می‌توانید رزولوشن و نوع پنل دلخواه خود را متناسب با بودجه‌ای که در اختیار دارید انتخاب کنید. با این کار می‌توانید چند مدل از برندهای مختلف را جدا کرده و به بررسی سایر ویژگی‌هایی که به آن‌ها اشاره شد بپردازید و برتری هر مدل نسبت به دیگری را مشخص کنید. نهایتا با در نظر گرفتن اولویت‌های خود و همچنین اعمال سلیقه‌ و مشورت اعضای خانواده تلویزیون جدید خود را انتخاب کنید. امیدواریم از این راهنمای خرید استفاده‌ی کافی را برده باشید. نظرات و تجربیات خود را در بخش دیدگاه‌ها با زومیت به اشتراک بگذارید.

بنا به اطلاعاتی که منابع وب‌سایت سم‌موبایل ارائه کرده‌اند، به احتمال زیاد همزمان با عرضه‌ی تبلت گلکسی تب اس ۴ سامسونگ، پشتیبانی از دو صفحه‌نمایش به سامسونگ DeX افزوده خواهد شد و به همین دلیل می‌توان تایید کرد که تبلت یاد شده نیز از داک سامسونگ DeX پشتیبانی خواهد کرد. ظاهرا کمپانی سامسونگ تصمیم گرفته تا قابلیتی ارائه دهد تا کاربران بتوانند از نمایشگر تبلت در هنگام اتصال به DeX به عنوان نمایشگر دوم استفاده کنند و همین شرایط در مورد گوشی‌های هوشمند این غول کره‌ای نیز وجود خواهد داشت.

پشتیبانی از دو نمایشگر به داک سامسونگ DeX افزوده خواهد شد

طبیعتا نمایشگر یک تبلت برای استفاده از قابلیت نمایشگر دوگانه، گزینه‌ی بهتری به‌نظر می‌رسد؛ زیرا ابعاد صفحه‌نمایش این محصولات معمولا بزرگ‌تر از نمایشگر یک گوشی هوشمند است. درهرحال فعلا مشخص نیست که حالت نمایشگر دوگانه روی یک تبلت چگونه کار خواهد کرد. امکان قرار دادن مناسب تبلت روی داک اصلی سامسونگ DeX و همچنین DeX Pad فعلا وجود ندارد و به همین دلیل احتمالا‌ سامسونگ انتظار دارد برای حل این مشکل کاربران اقدام به خرید بوک‌کاور کنند. شایان ذکر است که بوک‌کاور همزمان با گلکسی تب اس ۴ معرفی خواهد شد. 

با انتشار اندروید ۸.۰ اوریو قابلیت‌های جدیدی به سامسونگ DeX اضافه شد که یکی از کاربردی‌ترین این ویژگی‌ها امکان استفاده از نمایشگر گوشی‌هوشمند به عنوان ترک‌پد است. اضافه شدن این قابلیت که بتوان از صفحه‌نمایش گوشی یا تبلت به عنوان یک نمایشگر مجزا بهره گرفت، داک مورد بحث را یک گام اساسی به جلو پیش خواهد برد. انتظار می‌رود تبلت گلکسی تب اس ۴ سامسونگ در جریان نمایشگاه IFA 2018 در شهر برلین رونمایی شود. علاوه بر این گفته شده که در  این رویداد به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری جدیدی برای گوشی‌های هوشمند سری گلکسی اس و گلکسی نوت سامسونگ منتشر خواهد شد تا پشتیبانی از حالت نمایشگر دوگانه در محصولات دیگر این کمپانی در دسترس کاربران باشد.

شرکت Ricoh Imaging رسما از لنز Pentax HD FA 50mm f/1.4 SDM AW رونمایی کرد. این لنز اولین محصول از سری لنزهای استار است که تحت قواعد سنجش کیفی جدید پنتاکس عرضه می‌شود. این لنز استاندارد با دریچه‌ی دیافراگم بزرگ، کیفیت تصویری متمایز با حداقل ابیراهی را ارائه می‌کند.

لنز HD FA 50mm f/1.4 SDM AW محصول شرکت پنتاکس، لنز پرایمی با طول استاندارد و گشودگی دیافراگم حداکثری است که علاوه بر عمق میدان زیاد باعث ثبت عکس‌های باکیفیت در نور کم می‌شود. هرچند این لنز برای دوربین‌های فول‌فریم پنتاکس با مانت K طراحی شده است، قابلیت استفاده در دوربین‌ها فرمت APS-C را نیز دارد که در این‌صورت فاصله‌ی کانونی ۷۶.۵ میلی‌متر را به همراه خواهد آورد‌.

قیمت لنز جدید پنتاکس در آمریکا حدودا ۱۲۰۰ دلار خواهد بود و عرضه‌ی آن در چند روز آینده آغاز خواهد شد.

• ویژگی‌های اصلی لنز پنتاکس HD FA 50mm f/1.4 SDM AW
• فرمت فول‌فریم/ K-Mount
• بازه‌ی گشودگی دیافراگم: f/1.4 تا f/16
• یک المان غیرکروی، یک المان غیرکروی با پراکنش غیرعادی
• موتور فوکوس اولتراسونیک SDM
• نسخه‌ی دوم پوشش Aero Bright برای دفع نورهای مزاحم داخلی، پوشش HD
• پوشش SP برای المان جلویی
• دیافراگم دایره‌ای شکل ۹ تیغه
• ضد رطوبت و گردوغبار

  

پوشش Aero Bright II و HD روی ۱۵ المان این لنز باعث کاهش تشعشعات اضافه و شبح‌وارگی حتی در شرایط نور شدید می‌شود. پوشش SP در المان جلویی نیز قطرات آب یا اثرات لمس انگشت را دفع می‌کند. موتور فوکوس خودکار این لنز، SDM، از نوع اولتراسونیک و محصول شرکت پنتاکس است که فوکوس درست و سریع را هنگام عکاسی به ارمغان می‌آورد. به علاوه، دیافراگم مدور و ۹ تیغه‌ی این لنز، جلوه‌ی بوکه‌ی یکنواخت و متوازنی را در عکس‌هایی مانند پورتره به همراه دارد. لنز مورد بحث ضدآب بوده و در عکاسی از محیط‌های بیرونی در برابر آب‌و‌هوای بارانی عملکرد باثباتی خواهد داشت.

با فرض انتخاب بین خوردن قرص یا تزریق آمپول برای کنترل یک بیماری مزمن، بیشتر ما قرص را انتخاب می‌کنیم. اما برای میلیون‌ها نفر که از دیابت نوع اول رنج می‌برند، تحمل درد آمپول، یک تا دو بار در روز تنها گزینه‌ی تحویل انسولینی است که بدن آن‌ها قادر به تولید آن نیست. اکنون پژوهشگران یک روش تحویل خوراکی را توسعه داده‌اند که شاید بتواند روی روش مصرف دارو در بیماران دیابتی تاثیرگذار باشد. تحویل خوراکی انسولین نه تنها موجب بهبود کیفیت زندگی حدود ۴۰ میلیون فرد مبتلا به دیابت نوع اول در کل دنیا می‌شود؛ بلکه می‌تواند موجب کاهش اثرات جانبی خطرناک ناشی از عدم تزریق آمپول در افرادی شود که نمی‌توانند روال تزریق را به‌طور مرتب رعایت کنند.

به‌طورکلی کنترل سطح گلوکز دیابتی‌ها طی انسولین تراپی با تزریق زیر پوستی یا استفاده از پمپ انسولین انجام می‌شود.

سمیر میتراگوتری نویسنده‌ی مقاله گفت:

بسیاری از مردم به‌علت دردناک بودن این شیوه‌ی درمانی و تداخل آن با فعالیت‌های طبیعی، از این روش رویگردان هستند. پیامدهای ناشی از کنترل ضعیف سطح گلوکز می‌تواند منجر به عوارض جدی سلامتی شود.

یافتن راهی برای تحویل خوراکی انسولین هم با دشواری رو به رو بوده است؛ این پروتئین نمی‌تواند به‌خوبی در محیط اسیدی معده دوام بیاورد و قابلیت جذب آن در روده نیز ضعیف است. کلید روش جدید این است که انسولین در مایع یونی حاوی کولین و گرانیک اسید در پوشش روده‌ای مقاوم به اسید قرار داده می‌شود. این فرمولاسیون سازگار با بافت‌های زنده است، تولید آن آسان بوده و تا ۲ ماه می‌توان آن را در دمای محیط نگهدای کرد؛ بدون اینکه محتویات آن تخریب شود. این زمان طولانی‌تر از زمان ماندگاری برخی از محصولات تزریقی انسولین است که در حال حاضر در بازار وجود دارد.

میتراگوتری گفت:

پس از مصرف خوراکی، باید انسولین قبل از اینکه به‌صورت موثر جذب جریان خون شود، از موانعی بگذرد. روش ما چیزی شبیه چاقوی ارتش سوئیس (نوعی چاقویی همه کاره) است؛ یک قرص ابزارهایی برای برخورد با هر یک از موانعی دارد که با آن روبرو می‌شود.

تحویل خوراکی می‌تواند موجب تغییر روش کنترل سطح گلوکز خون در آن افراد دیابتی شود

پژوهشگران با کپسوله کردن فرمولاسیون انسولین-مایع یونی در یک پوشش روده‌ای، نخستین مانع را پشت سر گذاشتند: مقاومت در برابر شکستگی توسط اسیدهای گوارشی. این پلیمر زمانی که به محیط قلیایی روده برسد، حل شده و مایع یونی حامل انسولین آزاد می‌شود.

آرمیتا بانرجی نویسنده‌ی نخست مقاله توضیح می‌دهد:

زمانی که یک مولکول پروتئینی مانند انسولین وارد روده‌ی کوچک می‌شود، در آن جا آنزیم‌های زیادی وجود دارد که وظیفه‌ی آن‌ها تجزیه‌ی پروتئین‌ها به اسیدهای آمینه است؛ اما این انسولینِ همراه با مایع یونی، پایدار می‌ماند.

این فرمولاسیون کولین-گرانیک اسید قادر به گذر از دو سد دیگر نیز است: لایه‌ی مخاطی روده و اتصالات سلولی محکم جدار روده که داروهای مولکولی بزرگی چون انسولین به‌آسانی قادر به عبور از آن نیستند. پژوهشگران دیگری سعی کرده‌اند که با روش‌های مختلف بر این موانع چیره شوند؛ مهندسی مجدد مولکول‌های انسولین، پوشاندن آن در پلیمرهای حفاظتی و اضافه کردن افزودنی‌هایی برای جلوگیری از شکستن انسولین توسط آنزیم‌ها یا بهبود قابلیت جذب. اگرچه تاکنون هیچ محصول خوراکی انسولین به‌صورت بالینی در دسترس قرار نگرفته است.

مارک پرازنیتز که در این مطالعه مشارکتی ندارد، می‌گوید:

تحویل خوراکی داروهای پروتئینی همچون انسولین هدف بزرگی بوده است. این مطالعه نتایج قابل توجهی را نشان می‌دهد که در آن انسولین همراه با یک مایع یونی به‌خوبی تزریق انسولین کار می‌کند. اگر این نتایج را بتوان به قرص‌هایی تبدیل کرد که به‌راحتی و به‌طور موثر بتواند انسولین و دیگر داروهای پپتیدی را به انسان‌ها برساند، پیامدهای این پژوهش برای پزشکی می‌تواند، عظیم باشد.

 

مصرف خوراکی انسولین بیشتر با حالت طبیعی که در آن پانکراس یک فرد سالم انسولین را ساخته و آن را به کبد تحویل می‌دهد، مشابهت دارد؛ جایی که تا ۸۰ درصد انسولین خارج شده و بقیه‌ی آن وارد جریان خون می‌شود. این امر همچنین می‌تواند اثرات جانبی تزریق طولانی‌مدت انسولین را نیز کاهش دهد. انسولین همراه با مایع یونی می‌تواند طی یک مرحله تهیه شود و هزینه‌ی تولید آن نیز کمتر است. طرح‌های بعدی انجام تست‌های حیوانی بیشتر در مورد فورمولاسیون و نیز مطالعات سم‌شناسی و قابلیت در دسترس بودن زیستی دارو است.

با توجه به اینکه عناصر کلیدی موجود در مایع یونی یعنی کولین و گرانیک اسید به‌عنوان مواد بی‌خطری در نظر گرفته می‌شوند، رسیدن به تایید آزمایش‌های بالینی در انسان ساده‌تر خواهد بود. سازمان غذا و داروی آمریکا مقادیر توصیه‌شده کولین، ماده مغذی ضروری شبه ویتامین و گرانیک اسید، یک ماده‌ی شیمیایی که به‌طور طبیعی در هِل و علف لیمو یافت می‌شود و به‌عنوان یک افزودنی در غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد، تعیین کرده است.

در صورت پیشرفت این پژوهش‌ها، از این روش می‌توان برای تحویل خورکی دیگر پروتئین‌ها نیز استفاده کرد.

این پژوهش در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.

فلش کردن رام اصلی یا استوک می‌تواند به دلایل متعددی انجام بگیرد؛ یکی از این دلایل ارتقاء سیستم عامل بدون نیاز به بسته‌های OTA است. همچنین، با توجه به تنوع رام‌های کاستوم موجود برای گوشی‌های سامسونگ، معمولا بسیاری از کاربران اقدام به نصب این‌گونه فرم‌ورها می‌کنند و پس از مدتی به دلایل مختلف از جمله بروز مشکل نرم‌افزاری ترجیح می‌دهند رام اصلی شرکت (Samsung Experience) را نصب کنند که معمولا پایدارتر است. در این مورد نیز فلش کردن تنها راه موجود برای بازگشت به وضعیت کارخانه‌ای گوشی خواهد بود. برای انجام این‌ کار به رایانه، کابل USB، فایل رام استوک و ابزار فلش Odin نیاز خواهید داشت. پس از فراهم کردن موارد فوق، کافی است برای نصب موفقیت‌آمیز فرم‌ور استوک روی دستگاه سامسونگ گلکسی خود مراحل زیر را دنبال کنید.

نصب فیرمور استوک سامسونگ روی دستگاه‌های گلکسی به کمک Odin

قبل از شروع آموزش نصب، بهتر است کمی با نصب‌کننده‌ی اودین آشنا شویم.

اودین چیست؟

اودین یا اودین‌دانلودر ابزاری مخصوص برای فلش آسان دستگاه‌های سامسونگ است که منحصرا توسط مراکز ارائه‌ی خدمات سامسونگ برای تست رام‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. با اینکه سامسونگ هیچ‌گاه به‌صورت رسمی اقدام به انتشار اودین نکرد، این ابزار به نوعی لو رفته و از طریق اینترنت در دسترس عموم قرار گرفته است. اودین یک فایل اجرایی مستقل محسوب می‌شود که فقط برای ویندوز در دسترس است و فایل‌های فرم‌ور با فرمت tar. یا tar.md5. را لود می‌کند. در آخرین نسخه‌ی این ابزار (۳.۱۳.۱) قابلیت خواندن فرمت lz4 نیز اضافه شده است. طبیعتا برای نصب رام، گوشی شما باید در حالت دانلود مد (Download Mode) به رایانه‌ای متصل باشد که اودین نسخه‌ی سازگار روی آن نصب است.

با وجود سادگی کار با نرم‌افزار یادشده، کاربران تازه‌کار ممکن است هنگام استفاده از اودین، گوشی خود را در خطر بریک شدن قرار دهند؛ به همین دلیل در این آموزش از سری آموزش‌های زومیت، به آموزش گام‌به‌گام نصب فرم‌ور استوک سامسونگ به کمک اودین می‌پردازیم.

اقدامات اولیه

قبل از شروع اجرای مراحل نصب رام، بهتر است ابتدا اقدامات زیر را انجام دهید.

۱. از داده‌های خود پشتیبان‌گیری کنید

اصولا در تمام آموزش‌هایی که مربوط به سیستم‌عامل می‌شود، این توصیه همواره ضرورت دارد که بهتر است قبل از شروع کار از محتویات دستگاه خود پشتیبان یا بکاپ تهیه کنید؛ چرا که دستکاری نرم‌افزار گوشی در صورتی که به درستی انجام نگیرد، می‌تواند باعث از دست رفتن داده‌های مهم شما شود.

۲. درایورهای USB سامسونگ را نصب کنید

برای نصب رام استوک سامسونگ با اودین، ابتدا باید اتصال بین گوشی یا تبلت شما با رایانه به درستی برقرار شود. برای این منظور، اگر Samsung Kies روی سیستم شما نصب است، مطمئن شوید که در حال اجرا نبوده و کاملا بسته باشد. این برنامه معمولا باعث اختلال در برقراری اتصال بین اودین و گوشی می‌شود و ممکن است در میانه‌ی روند نصب رام، باعث قطع اتصال و سافت‌بریک شدن گوشی شود.

اگر پیش از این درایورهای سامسونگ را روی گوشی خود نصب نکرده‌اید، می‌توانید به‌راحتی نصب‌کننده‌ی مستقل آن را از اینجا دانلود و نصب کنید.

۳. باتری دستگاه را به میزان کافی شارژ کنید

قبل از اینکه فلش کردن را آغاز کنید، مطمئن شوید دستگاه گلکسی شما حداقل ۶۰ درصد شارژ داشته باشد؛ چرا که اگر دستگاه در حین فلش با اتمام شارژ باتری مواجه شده و خاموش شود در وضعیت غیرقابل برگشتی قرار خواهد گرفت.

۴. ابزار فلش Odin را دانلود و نصب کنید

نسخه‌ای از اودین را که با نسخه‌ی اندروید گوشی شما سازگار است، از اینجا دانلود کنید؛ برای مثال، اگر نسخه‌ی اندروید گوشی شما Gingerbread یا ICS است، اودین ۱.۸۵ را دانلود کنید. برای جلی‌بین و کیت‌کت نسخه‌ی ۳.۰۹ توصیه می‌شود. در نهایت برای اندرویدهای جدید، مانند نوقا می‌توانید نسخه‌ی ۳.۱۲.۳ را دانلود کنید؛ اما در اندروید ۸ سامسونگ تغییراتی را در فایل‌های رام خود اعمال کرد و آن‌ها را با فرمت lz4. ارائه داد. lz4 یک فرمت پیشرفته و فوق‌العاده سریع فشرده‌سازی است. در صورتی قصد فلش رام اوریو دارید‌، باید بدانید تنها نسخه‌ی اودین که این فرمت را پشتیبانی می‌کند، جدیدترین نسخه‌ی آن یعنی ۳.۱۳.۱ است که از اینجا قابل دریافت است.

۵. دستگاه گلکسی خود را در حالت دانلود مود بالا بیاورید

تقریبا در تمام گوشی‌ها و تبلت‌های اندرویدی، روند فلش در فست‌بوت یا بوت‌لودر صورت می‌پذیرد؛ اما وقتی در خصوص گوشی‌های سامسونگ صحبت می‌کنیم اوضاع کمی فرق می‌کند و باید گوشی را در حالت دانلود مُد قرار دهید؛ البته روش کار بسیار ساده و تقریبا در تمام دستگاه‌های گلکسی یکسان است و تنها در جدیدترین مدل‌ها یعنی اس ۸، اس ۸ پلاس، نوت ۸، اس ۹ و اس ۹ پلاس کمی متفاوت بوده و روش دیگری دارد. در ادامه به توضیح هر دو روش می‌پردازیم.

روش اول که در گوشی‌های قدیمی‌تر سامسونگ کاربرد دارد به این شکل است که باید ابتدا گوشی را خاموش کنید، سپس دکمه‌های ولوم پایین، هوم و پاور را همزمان نگه دارید. در روش دوم برای گوشی‌های جدیدتر به جای هوم باید بیکسبی را نگه دارید. یعنی گوشی را خاموش کرده و دکمه‌ی کاهش صدا، بیکسبی و پاور را همزمان نگه دارید. این کار را در هر دو مورد به مدت سه تا ۵ ثانیه ادامه دهید تا صفحه‌‌ی مورد نظر نمایان شود. سپس با استفاده از دکمه‌ی افزایش صدا وارد دانلود مُد شوید.

پس از اینکه اقدامات اولیه‌ی فوق را به اتمام رساندید، مراحل زیر را جهت فلش دستگاه گلکسی خود به کمک اودین پی بگیرید.

دانلود فرم‌ور اصلی سامسونگ

فیرمور قابل فلش گوشی‌های سامسونگ در سرتاسر اینترنت موجود هستند و می‌توانید با یک جستجوی ساده در اینترنت رام اصلی مخصوص منطقه‌ی خود را پیدا کنید. در ادامه منابع رایج دانلود رام‌های سامسونگ را شاهد هستید.

Sammobile

Updato

Samsung-Firmware

هنگام دانلود رام باید به سه نکته دقت داشته باشید:

۱. رام متعلق به گوشی شما باشد

در این خصوص نباید به مدل گوشی اکتفا کنید؛ بلکه باید کدنام گوشی خود را در نظر بگیرید. بسیاری از گوشی‌های سامسونگ نسخه‌های متنوعی دارند که باید هنگام دانلود رام به این موضوع دقت کرد.

۲. رام متعلق به منطقه‌ی شما باشد

این مسئله از لحاظ پوشش باندهای فرکانسی و پشتیبانی از زبان فارسی حائز اهمیت است.

۳. رام اپراتوری نباشد

ما در حال حاضر تقریبا گوشی اپراتوری در ایران نداریم. اپراتورهای مطرح جهان مانند Verizon و T-Mobile و Vodafon رام‌های مخصوص خود را دارند که هرچند ممکن است برای گوشی شما مشکلی ایجاد نکنند، اما فایل‌های اضافی مخصوص اپراتور را به گوشی شما اضافه می‌کنند و مثلا ممکن است هنگام بوت با لوگوی Verizon مواجه شوید.

نحوه‌ی فلش دستگاه‌های گلکسی با استفاده از اودین

۱. رام دانلود شده را از حالت زیپ خارج کنید و در محل قابل‌دسترسی مانند دسکتاپ قرار دهید.

۲. رام استخراج شده باید فرمت tar. یا tar.md5. داشته باشد.

۳. فایل دانلود شده‌ی برنامه‌ی اودین را نیز استخراج کنید.

۴. وارد فولدر برنامه شده و فایل Odin3.exe را اجرا کنید.

۵. دستگاه گلکسی خود را در حالت دانلود مُد به رایانه وصل کنید.

۶. قسمت مربوط به پورت COM باید در برنامه روشن شود.

۷. روی دکمه‌ی AP کلید کنید و از فولدر رام، فایلی را انتخاب کنید که نام آن با AP آغاز شده است.

۸. همین کار را به نوبت برای BL ،CP و CSC نیز انجام دهید.

۹. در تب Options مطمئن شوید که Auto Reboot و F.Reset Time تیک داشته باشند و باقی موارد را به حال خود رها کنید.

۱۰. پس از بررسی موارد فوق روی دکمه‌ی Start کلیک کنید تا عملیات فلش آغاز شود.

۱۱. روند فلش چند دقیقه طول خواهد کشید. تا پایان کار و مشاهده‌ی پیام !PASS به چیزی دست نزنید.

۱۲. پس از اتمام، دستگاه به‌طور خودکار ریبوت خواهد شد. در این مرحله می‌توانید گوشی را جدا کرده و برنامه را ببندید.

۱۳. گوشی بالا آمده و به قسمت تنظیمات اولیه‌ی دستگاه خواهد رفت.

برخی مشکلات احتمالی

دستگاه توسط اودین شناسایی نشده و پورت COM روشن نمی‌شود.

مطمئن شوید که Kies بسته و غیرفعال است و درایورهای سامسونگ به خوبی نصب هستند. اگر با رعایت این موارد باز هم جواب نگرفتید، ابتدا پورت USB را تغییر دهید و در صورت عدم موفقیت، کابل USB دیگری را امتحان کنید.

ظاهر شدن پیام !FAIL در اودین

این مورد ممکن است به دلایل متعدد اتفاق بیافتد. ممکن است رام نادرستی را دانلود کرده باشید یا نسخه‌ی اودینی که استفاده می‌کنید مناسب گوشی و اندروید شما نباشد. همچنین ممکن است ایراد از کابل یواس‌بی باشد. گوشی را خاموش کرده و مراحل را از سر بگیرید.

دستگاه دچار بوت‌لوپ شده و از لوگوی سامسونگ جلوتر نمی‌رود.

در صورتی که دچار بوت‌لوپ شدید یا پس از بالا آمدن دستگاه با هرگونه مشکل نرم‌افزاری مواجه شدید، کافی است به ریکاوری اصلی سامسونگ مراجعه کنید و گوشی را فکتوری ریست کنید. توجه داشته باشید که این کار برنامه‌ها و اساسا حافظه‌ی داخلی شما را پاک خواهد کرد. برای انجام این‌ کار دستگاه را خاموش کنید. دکمه‌ی افزایش صدا، هوم یا بیکسبی (بسته به نوع دستگاه) و دکمه‌ی پاور را همزمان به مدت چند ثانیه فشرده و نگه دارید. سپس، در صفحه‌ی ظاهر شده، دکمه‌ی پاور را نگه دارید و یک بار ولوم بالا را فشار دهید. با این کار وارد ریکاوری استوک سامسونگ خواهید شد. گزینه‌ی Wipe data/factory reset را انتخاب کرده و تأیید کنید.

همان‌طور که مشاهده کردید، فلش کردن گوشی‌های سامسونگ چندان هم کار دشواری نیست. کافی است کمی وقت و حوصله صرف کنید تا مشکل نرم‌افزاری گوشی که یک وسیله‌ی شخصی است را شخصا رفع کنید. امیدواریم از این آموزش استفاده‌ی لازم را برده باشید. می‌توانید نظرات و تجربیات خود را در بخش دیدگاه‌ها با زومیت به اشتراک بگذارید.

چهار سال پیش کوپرتینونشین‌ها پروژه‌ی به‌روزرسانی اپل مپ را آغاز کردند. اکنون بعد از گذشت نزدیک به چهار سال، اپل در حال به‌روز‌رسانی نقشه‌های اپل مپ است و قصد دارد تا سال آینده‌ی میلادی داده‌های مربوط به نقشه‌ی ایالات متحده را به‌صورت کامل و با کمک اطلاعات و داده‌های نقشه‌برداری اپل، به‌روز کند.

براساس آخرین اخبار منتشر شده، ظاهرا طی هفته‌های آتی، بخشی از داده‌های جدید نقشه‌برداری به‌صورت بسیار محدود در اختیار کاربران اپل مپ قرار خواهد گرفت. ابتدا شهروندان سان‌فرانسیسکو و منطقه‌ی خلیج سان‌فرانسیسکو که برای نسخه‌ی بتای iOS 12 ثبت نام کرده‌اند، می‌توانند داده‌های به‌روزشده‌ی اپل مپ را دریافت کنند. سپس به مرور زمان، کلیه‌ی شهروندان کالیفرنیای شمالی و در نهایت کاربران تمامی نسخه‌های iOS می‌توانند به نقشه‌های بازسازی شده‌ی اپل مپ دسترسی داشته باشند. ادی کیو، مدیر بخش سرویس‌های اپل، اعلام کرد: 

طی سال آینده‌ی میلادی، کلیه‌ی شهروندان ایالات متحده می‌توانند به نوبت و ایالت به ایالت، به نقشه‌های جدید دسترسی داشته باشند. اپل برای توسعه و به‌روزرسانی نقشه‌های خود به‌صورت کلان سرمایه‌‌گذاری کرده است.

با وجود آنکه اطلاعات مربوط به نقشه‌های اپل مپ از سال ۲۰۱۲ تاکنون توسط شرکت‌های شخص ثالث تامین شده است، ولی استراتژی جدید کوپرتینونشین‌ها این است که با توجه به تغییرات جدید از انتشار کلیه‌ی داده‌های نقشه‌برداری شرکت‌های شخص ثالث خودداری کنند. در واقع داده‌های مربوط به نقشه‌های اپل مپ از دو منبع تامین خواهد شد. یکی بخش اطلاعات توسط کامیون‌های مجهز به سنسورهای مختلف تهیه می‌شود که چند سالی است در سراسر امریکا در حرکت هستند و بخش دیگری از اطلاعات، توسط گوشی‌های آیفون تهیه می‌شود. از سوی دیگر، اپل همانند گوگل مپ، اطلاعاتی را که کاربران حین سفرهای خود با اکانت‌های ناشناس ارائه کرده‌اند، به نمایش عمومی می‌گذارد. البته کوپرتینویی‌ها به رعایت حقوق شهروندی و حفظ حریم شخصی در تهیه‌ی اطلاعات از جاده‌ها و راه‌ها بسیار دقت و توجه از خود نشان می‌دهند. 

اپل سعی دارد تا کلیه‌ی داده‌های اطلاعاتی مربوط به نقشه‌های خود را بازنویسی کند. در نقشه‌های جدید اطلاعات دقیق‌تری در مورد پارک‌ها و جنگل‌ها، رودخانه‌ها و مسیرهای تردد در اختیار کاربران امریکایی قرار خواهد گرفت. خواندن نقشه‌های جدید و یافتن مسیرهای اصلی به‌مراتب ساده‌‌تر و راحت‌تر می‌شود و با توجه به اینکه اطلاعات و جزئیات بیشتری روی نقشه‌ها مشخص شده ‌است، شکل ظاهری آن هم با نقشه‌های قبلی تفاوت خواهد داشت.

هنوز جزئیات بیشتری در مورد تفاوت نقشه‌های قدیمی و نقشه‌های جدید اپل مپ منتشر نشده است. باید دید که تلاش چهارساله‌ی کوپرتینویی‌ها برای به‌روزرسانی نقشه‌های اپل مپ، چقدر مورد توجه و استقبال کاربران قرار خواهد گرفت. مطمئنا علاوه‌بر به‌روزشدن اطلاعات نقشه‌ای، نحوه‌ی کار کردن با برنامه و رویکرد ارائه‌ی اطلاعات هم حائز اهمیت است. کوپرتینونشین‌ها تحت لیسانس شرکت‌های نقشه‌برداری معروف و نامداری همچون تام‌تام (TomTom)‌ قرار دارند، ولی هنوز قابلیت اطمینان از صحت اطلاعات به تایید چنین شرکت‌هایی نرسیده است.

رقابت دیرینه‌ی اپل با گوگل کماکان ادامه دارد و با گذشت بیش از یک دهه، این دو شرکت هنوز با یکدیگر رقابت می‌کنند. بازسازی نقشه‌های اپل مپ به منظور رقابت با گوگل مپ کار ساده‌ای نیست؛ ولی کوپرتینویی‌ها قصد دارند در این رقابت پیروز میدان باشند.

خودروی مسابقه‌ای LMP1 پورشه موسوم به 919 هیبرید از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت. تیم پورشه با این خودرو در مسابقات استقامتی قهرمانی جهان (WEC) سه سال پیاپی قهرمان شد. پس از کناره‌گیری از فصل ۲۰۱۸ مسابقات WEC، مدل جدید 919Evo معرفی شد.

تیمو برنهارد هدایت پورشه 919Evo را در پیست نوربرگ‌رینگ در اختیار گرفت تا سریع‌ترین دور تاریخ این پیست ثبت شود. قبل از ورود 919Evo به جهنم سبز، سریع‌ترین دور سال ۱۹۸۳ با رانندگی استفان بیلوف با زمان ۶ دقیقه و ۱۱.۱۳ ثانیه ثبت شده بود. بیلوف پشت فرمان پورشه 956C این زمان را ثبت کرده بود که حالا پس از گذشت ۳۵ سال، پورشه 919Evo با اختلاف قابل توجه این رکورد را درهم شکست. روز گذشته پورشه 919Evo در زمان ۵ دقیقه و ۲۴.۳۷۵ ثانیه، یک دور جهنم سبز را طی کرد و تاریخ‌ساز شد. اما این پایان کار نبود و برنهارد دوباره پشت فرمان هیولای هیبرید پورشه قرار گرفت تا زمان باورنکردنی ۵ دقیقه و ۱۹.۴۵۴ ثانیه، ۵۲ ثانیه سریع‌تر از رکورد سال ۱۹۸۳، ثبت شود.

 

---

مهندسان پورشه مدل 919Evo را بدون درنظر گرفتن قوانین سفت و سخت مسابقات WEC و صرفاً جهت رکوردشکنی طراحی کرده‌اند. 919Evo در مقایسه با 919 هیبریداستاندارد مسابقات WEC حدود ۵۳ درصد داونفورس (نیروی رو به‌پایین) بیشتری تولید می‌کند. پورشه 919Evo با وزن کلی ۸۳۹ کیلوگرم، از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر V شکل ۲ لیتری توربوشارژ با قدرت ۷۲۰ اسب بخار و موتور الکتریکی با قدرت ۴۴۰ اسب بخار استفاده می‌کند که در مقایسه با مدل 919 هیبرید قدرت بیشتر و ۳۹ کیلوگرم وزن کمتری دارد. پس از رکوردشنی این مدل در پیست اسپا و کنار زدن زمان خودروی فرمول یک مرسدس‌بنز لوئیس  همیلتون، حالا پورشه 919Evo با ثبت رکورد جدید در جهنم سبز، تاریخ‌ساز شد.

رکورد سال ۱۹۸۳ بیلوف در جریان مسابقات استقامت ۱۰۰۰ کیلومتر نوربرگ‌رینگ بود. بیلوف در آن دوران پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی ۲.۶۵ لیتری پورشه 956C با قدرت بیش از ۶۲۰ اسب بخار در اختیار داشت. ویدئوی دیدنی پورشه 919Evo در نوربرگ‌رینگ در ادامه قابل مشاهده است که دیدن آن را توصیه می‌کنیم.

---

 

 

لاین اعلام کرد که یک صرافی مخصوص ارزهای دیجیتال را توسعه می‌دهد؛ اما این سرویس از همان ابتدای کار برای تمام کاربران در دسترس نخواهد بود. سرویس جدید لاین که BITBOX نام دارد، از ماه جولای در اختیار کاربران قرار خواهد گرفت؛ البته در ابتدای کار دسترسی به این سرویس برای کاربران در دو کشور آمریکا و ژاپن میسر نخواهد بود. به‌طور حتم اصلی‌ترین دلیلی را که باعث شده است تا لاین در کشور ژاپن سرویسی را ارائه نکند، باید در قوانینی جستجو کرد که سازمان‌های نظارتی در خصوص فعالیت صرافی‌ها وضع کرده‌اند.

لاین اعلام کرده است که حداقل ۳۰ ارز رمزنگاری شده در بیت‌باکس قابل معامله خواند بود. همچنین این سرویس خدمات خود را در ۱۵ زبان مختلف به کاربران لاین ارائه خواهد داد، حال آنکه زبان ژاپنی جزو این ۱۵ زبان نیست. لاین در این خصوص چنین اظهار نظر کرده است:

لاین در تلاش است تا سرویس‌های مالی خلاقانه‌ای را برای لاین ایجاد کند. هدف از توسعه‌ی چنین سرویس‌هایی، تسهیل فضا برای ارتباط پول با کاربران در این سرویس است. بیت‌باکس فقط امکان تبادل ارزهای رمزنگاری شده را برای کاربران فراهم می‌کند و نمی‌توان در این سرویس با استفاده از پول‌های رایج به خرید و فروش ارزهای رمزنگاری شده پرداخت. به بیان بهتر، با استفاده از این سرویس تنها می‌توان ارزهای رمزنگاری شده را با استفاده از همین ارزها خرید و فروش کرد.

لاین اطلاعات کاملی را از تمام ارزهای دیجیتالی که در این سرویس اجازه‌ی مبادله خواهند داشت، ارائه نکرده است؛ البته از ارزهایی نظیر بیت‌کوین، اتریوم، بیت‌کوین کش و لایت‌کوین نام برده شده است. در ماه ژانویه اولین اخبار در رابطه با توسعه‌ی یک سرویس مالی توسط لاین منتشر شد. باید دید که لاین چگونه سرویس صرافی خود را برای بیش از ۷۰۰ میلیون کاربر خود در سراسر جهان در دسترس قرار خواهد داد. بیت‌باکس تنها سرویس مالی لاین نیست. این کمپانی پیش‌تر سرویس پرداخت لاین‌پی را معرفی کرده بود که در حال حاضر بیش از ۴۰ میلیون کاربر در آن ثبت نام کرده‌اند. لاین در نظر دارد تا لاین‌پی را به بیت‌باکس متصل کند.

سونی پیش از این خبر از توسعه‌ و عرضه‌ی لنز ۴۰۰ میلی‌متری خود داده بود. حال این شرکت به‌صورت رسمی از لنز سوپرتله‌ی بسیار گران‌قیمت خود برای مانت E دوربین‌های سری آلفا رونمایی کرد. لنز ۴۰۰ میلی‌متری F2.8 GM OSS سونی از ماه آینده‌ی میلادی با قیمت ۱۲٬۰۰۰ دلار به فروش می‌رسد. فوکوس دقیق و سریع، راحتی کار و کیفیت بالا از اولویت‌های اصلی سونی در طراحی این لنز بوده است.

جدید‌ترین لنز سونی با وجود وزن ۲.۷ کیلوگرمی، از بسیاری از رقبای خود (میانگین وزن ۳.۵ کیلوگرم) سبک‌تر است تا در کنار حمل و نقل ساده‌تر، به ادعای سونی امکان ثبت تصاویر بدون سه پایه و روی دست نیز در دسترس باشد. به دلیل استفاده از دو موتور خطی جدید، هنگام اتصال به دوربین a9 شاهد سرعت فوکوس و تعقیب سوژه تا ۵ برابر سریع‌تر نسبت به سایر‌ لنز‌های تله‌ی سونی، نظیر ۳۰۰ میلی‌‌متری F.8 G2 خواهیم بود. بدین ترتیب این لنز گزینه‌ای ایده‌آل برای تعقیب سوژه‌های سریع مانند حیوانات و ورزشکاران خواهد بود. 

با المان‌های اپتیکی کمتر (شامل سه فلوئوریت و یک المان ED) نحوه‌ی طراحی عدسی‌‌های این لنز برای آن، امکان کاهش پدیده‌ی اعوجاج رنگی (Chromatic Aberration) را فراهم می‌کند. استفاده‌ی سونی از آلیاژ منیزیم در کنار هود از جنس فایبرکربن و کاهش المان‌های اپتیک، باعث شده است تا با وجود وزن و ابعاد کمتر، عمر بیشتری به ارمغان بیاید.

نیل مَنوویتز، نایب رئیس بخش تصویربرداری سونی در خصوص لنز ۴۰۰ میلی‌متری جدید این شرکت گفت:

ما از معرفی لنز ۴۰۰ میلی‌متری F2.8 خود بسیار هیجان‌زده‌ایم. جدید‌ترین عضو خانواده‌ی لنز‌های باکیفیت سری G‌ سونی کیفیت تصویر فوق‌العاده و طراحی با بدنه‌ای سبک و کوچک را به همراه دارد تا آزادی عمل بی‌نظیری در خانواده‌ی لنز‌های سوپرتله به ارمغان آورد. با تلفیق توانایی‌های این لنز و سرعت فوکوس فوق‌العاده و عکاسی پیاپی دوربین‌های فول‌فریم مانت E، امکان ثبت تصاویر از سوژه و شرایطی در دسترس خواهد بود که پیش از این غیرممکن به‌نظر می‌رسید.

مهندسان سونی مکانی مخصوص برای تعبیه‌ی فیلتر‌های ۴۰.۵ میلی‌متری را در بدنه‌ی لنز طراحی کرده‌اند؛ هم‌چنین فیلتر پولاریزه‌ی جدیدی در کنار این لنز از ماه آینده به بازار عرضه خواهد شد، این لنز از چندین کلید فیزیکی در بدنه‌ی خود بهره می‌برد که امکان کنترل قابلیت‌هایی اعم از نحوه‌ی فوکوس و حالت لرزش‌گیر در کنار کلیدی مخصوص برای سفارشی‌سازی تنظیمات مورد نظر کاربر را در دسترس قرار می‌دهد.

سونی در کنار معرفی لنز جدید خود نسخه‌ی جدید فریم‌ور دوربین a9‌ را نیز معرفی کرد. نسخه‌ی سوم فریم‌ور این دوربین فوق‌سریع، آن را برای فعالیت بهتر با لنز تله‌ی ۴۰۰ میلی‌متری آماده می‌کند تا بدین ترتیب سبد محصولات سونی یکی از ایده‌آل‌ترین انتخاب‌های پیش‌روی عکاسان ژانر ورزشی و حیات وحش باشد.