همزمان با انتشار اخبار عملیاتی شدن جنگنده بدنام آمریکایی اف 35، پس از 14 سال تلاش متخصصان برای رفع نقایص طراحی و بهسازی عملکرد آن پس از چند سانحه، اطلاعات انتشار یافته در روسیه نشان می دهد که این کشور از سال 2016 جنگنده نسل پنجمی ت 50 یا پک فا را روی خط تولید می برد.
این هواپیمای جنگی متفاوت با الگوی ساخت دیگر جنگنده های روسی، به عنوان جنگنده چند منظوره 5500 کیلومتر برد پروازی دارد و توسط مهندسان سوخو طراحی شده است.
پک فا که از سال 2001 برنامه ساخت آن در دستور کار روسیه قرار گرفته است، با سقف وزنی 35،5 تن به عنوان جنگنده تک نفره متکی به دو موتور پرقدرت تا 2600 کیلومتر بر ساعت سرعت گرفته و تا 33 متر بر ثانیه اوج می گیرد و همچنین 10 تن مهمات حمل می کند.
این جنگنده که قرار است در کارخانه هواپیما سازی گاگارین در شهر کومسومولسک بر آمور روسیه ساخته شود، افزون بر سوختگیری در حال پرواز، قدرت بالای کشف پرنده های دشمن و توان مانورهای ناگهانی به دلیل ویژگی های آئرودینامیکی، می تواند همزمان در یک شعاع 400 کیلومتری 60 هدف را ردگیری کرده و 16 هدف دارای اولویت و خطرساز را با انواع تسلیحات و موشک های خود هدف آتشباری در جا قرار دهد که وجود مجموعه ای از این توانایی ها در جنگنده های دیگر روسی کمتر دیده شده است و نام متفاوت آن نسبت به دیگر جنگنده های سوخو و میگ نیز می تواند بیانگر قصد طراحان آن برای اعلام تفاوت های آن با نسل های قبلی باشد.
کاربرد پیشرفته ترین سامانه های راداری در کنار مواد کامپوزیتی ضد ردیابی توسط دشمن و امکان نشست و برخاست در باندهای کوتاه از دیگر ویژگی های جنگنده ت 50 معرفی شده است.
پک فا با طول 20 متر و عرض نوک تا نوک بال 15 متر و دو موتوره از خلبان مجازی همکار خلبان جنگنده بهره خواهد گرفت که می تواند توان ضربه زنی و سرعت در جنگ هوایی را افزایش دهد.
هر چند بخش اصلی اطلاعات مربوط به طراحی و ساخت این هواپیما هنوز فوق محرمانه است و روسیه قصد دارد برای به خدمت گرفتن آن یگان ویژه ای را در نیروی هوایی این کشور تاسیس کند، ولی بسیاری از کارشناسان صنایع نظامی هواپیمای ت 50 را رقیب قدرتمندی برای اف 35 آمریکا می دانند که پس از بروز چند سانحه بالاخره توانست ماه پیش مجوز ورود به خدمت را بگیرد.
براساس برنامه اعلام شده قرار است تولید انبوه این هواپیمای جنگنده از سال 2016 جایگزین روند ساخت نمونه های آزمایشی آن بشود.
همچنین با همکاری هند نوع صادراتی هواپیمای جنگنده ت ـ 50 (پک فا) موسوم به «FGFA»
(Fifth Generation Fighter Aircraft) ساخته می شود و در نظر است تحویل این هواپیماها به نیروهای مسلح در سال 2016 آغاز شده و اولین یگان نیروی هوایی برای به خدمت گرفتن آن تا سال 2020 در روسیه تشکیل شود.
همزمان با تصمیم روسیه برای ساخت این سوپر جنگنده، آمریکا اعلام کرده پنتاگون قصد دارد 2 هزار و 400 فروند جنگنده اف 35 را به مبلغ تقریبا 400 میلیارد دلار خریداری و در یک بازه زمانی 30 ساله، جایگزین جنگنده های قدیمی کند.
از میان مدل های گوناگون اف – 35، مدل F-35B که عمودپرواز است، با 134 میلیون دلار، گرانترین نمونه به شمار می رود.
تاخیر در آماده سازی نهایی این جنگنده و رفع اشکال های فنی، باعث افزایش بهای تمام شده و انتقاد از صرف بودجه فراوان برای آن شده است.
همچنین منتقدان می گویند نتیجه رزمایش های مشترک میان اف – 35 و اف – 16 نشان می دهد که نمی توان با قاطعیت گفت در نبرد هوایی میان این دو جنگنده، اف – 35 پیروز میدان خواهد بود که پنتاگون پاسخ داده است نبرد هوایی، ماموریت اصلی اف – 35 نیست.
طرح ت - 50 پاسخ روسیه به جنگنده های نسل پنجم آمریکایی اف- 22 رپتر و اف- 35 لایتنینگ دو می باشد.
ت - 50 جنگنده کم مرئی برای رادار ها با هدف برتری هوایی، نابودسازی و تخریب هدف های هوایی و زمینی و سطح دریا است.
این هواپیما دارای طیف وسیع تسلیحات از قبیل موشک های «هوا- هوا» و «هوا - زمین» و بمب ها و توپ نیرومند است.
آلکساندر خرولنکو مفسر خبرگزاری روسیه امروز (دوشنبه) در این باره نوشته است: تجربه دهه های اخیر نشان می دهد که وسیله نظامی اساسی غرب برتری کمی و کیفی آن در هوا است و از این رو اولویت نظامی روسیه مقابله با تجاوز هوایی و ایجاد نیروی نظامی هوایی مقتدر خواهد بود و پیاده کردن طرح ت - 50 برای تامین امنیت و پیشرفت فناوری و صنایع هواپیماسازی و تثبیت مواضع بازرگانی ما در بازار جهانی تسلیحات از اهمیت بالا برخوردار است.
کارلو کوپ رییس آژانس تجزیه و تحلیل نیروی هوایی استرالیا معتقد است که جنگنده های آمریکایی اف - 35 هر چند برای رادارها کم مرئی هستند، اما از نظر خصوصیاتی مانند تحرک، سرعت کروز، قدرت موتور و تسلیحات با مقتضیات ماشین نسل پنجم مطابقت ندارد و در نبرد با ت - 50 هیچ شانس پیروزی را ندارد.
«ژنرال دیو دپتولا» رییس سابق اطلاعات نیروی هوایی آمریکا گفت که ت - 50 از نظر خصوصیات ایرودینامک و تحرک از اف - 35 به مراتب برتر است.
«دیف مجومدار» محقق دیگر آمریکایی پس از بررسی امکانات ت -50 و اف - 22 رپتور به این نتیجه رسیده که ماشین بسیار جدید روسیه دشمن واقعا خطرناک اف - 22 است.
*** خرید موشک پاتریوت توسط عربستان
*** امیر پوردستان: دکترین نظامی ما دفاع است
در این گزارش به پنج مورد از جنگافزارهای درحالتوسعه که میتوانند تغییرات بزرگی را در جنگهای آینده ایجاد کنند، اشاره شده است.
لباسهای نامرئی
دانشمندان با استفاده از فرا مادههای طبیعی موفق به طراحی مواد خم کننده امواج نور شدهاند که میتواند تا حد زیادی اثرات حرارتی و قابلمشاهده اهداف را کاهش دهد و سبب استتار شود.
از این فناوری برای ساخت لباسهای استتار انطباق پذیر استفادهشده که قادر خواهند بود با به دام انداختن امواج نور و هدایت آنها در زاویه دیگر سبب نامرئی شدن شی موردنظر شوند.
این فناوری بهگونهای طراحیشده است که شامل طیف وسیعی از محیطها شود و محدودیت دمایی، رطوبتی و یا انعطافی نداشته باشد.
این فناوری که قرار است برای استتار سربازان بهکاربرده شود نباید مانع از فعالیتهای معمول یک سرباز شود. با استفاده از این فناوری سربازان قادر خواهند بود بدون اینکه دیده شوند به مواضع دشمن نزدیک شده و فرصت کافی برای تصمیمگیری و حمله داشته باشند.
این فناوری باقدرت استتار فوقالعاده خود میتواند میزان تلفات جانی نیروهای انسانی را کاهش دهد درحالیکه توانایی برای حملات ناگهانی، خرابکاری و انجام ترورها را افزایش میدهد.
یک شرکت کانادایی اعلام کرده است که این فناوری در دو گروه از نیروهای ارتش ایالاتمتحده، دو گروه از نیروهای ارتش کانادایی و گروههای مبارزه با تروریسم فدرال آمریکا مورد آزمایش قرارگرفته است.
توپ ریلی الکترومغناطیسی
توپ ریلی الکترومغناطیسی یکی از پیشرفتهترین تسلیحات دنیا است که قرار است جایگزین جنگافزارهای متعارف کشتیهای جنگی آمریکایی همچون توپهای 45 میلیمتری شود.
در این جنگافزار بهجای استفاده از مواد شیمیایی یا مواد منفجره بهمنظور تخریب از انرژی جنبشی پرتابه استفاده میشود.
یک توپ ریلی الکترومغناطیسی میتواند گلوله یا پرتابه را با سرعتی بیشتر و به هدف دورتر نسبت به توپهای معمولی شلیک کند.
این جنگافزار غلاوه بر قدرت تهاجمی بالا قدرت دفاعی زیادی نیز دارد و میتواند از خود در برابر موشکهای کروز و بالستیک دفاع کند. این فناوری علاوه بر آنچه گفته شد مانع از حمل مواد منفجره خطرناک توسط ناوها میشود.
این فناوری درحالتوسعه قادر است با استفاده از انرژی 32 مگا ژولی گلوله را به فاصله 100 مایلی پرتاب کند.
طرح توسعه و ساخت توپ ریلی الکترومغناطیسی از سال 205 میلادی آغازشد . محققان از سال 2012 تاکنون در حال کار بر روی فاز جدید تولید یعنی توانایی آتش پیوسته متمرکز هستند.
این فاز شامل آزمایش و توسعه روی پرتاب چندین گلوله بافاصله زمانی نسبتاً پایین است.
میزان فاصله میان پرتاب گلولهها به قدرت مغناطیسی، طول لوله و ابعاد گلوله وابسته است. بهمنظور آتش پیوسته، گلولهها با زمانبندی مشخص وارد دستگاه شده و در میدان مغناطیسی رهاشده و پس از معلق شدن به سمت جلو هدایت میشوند.
نیروی دریایی ایالاتمتحده در تلاش است که درنهایت طراحان این فناوری موفق به شلیک گلوله به فاصله 200 مایلی با صرف انرژی 64 مگا ژولی شوند.
یکی از چالشهای ساخت این سلاح، تامین انرژی لازم برای ایجاد میدانهای مغناطیسی است. در ناوهای دیزلی، ابعاد کوچکتر و با برد کمتر توپهای الکترومغناطیسی استفاده میشود. ناوهای هستهای از نمونههای بزرگتر با برد بیشتر استفاده خواهند کرد.
علاوه بر ایالاتمتحده، گفتهشده که چین نیز در حال کاربر روی نسخه داخلی این جنگافزار است. تصاویر ماهوارهای نشان میدهد که این جنگافزار توسط چین در بائوتو، بزرگترین شهر مغولستان داخلی مورد آزمایش قرارگرفته است.
سلاحهای فضایی
علیرغم فشارهای بینالمللی علیه تسلیحات فضایی، کشورهای بزرگ همچنان به فعالیت خود درزمینهٔ بررسی و توسعه جنگ افزارهای فضایی ادامه میدهند. اینگونه فعالیتها سبب میشود که در آیندهای نهچندان دور فضای بالای آسمان تبدیل به محلی برای جنگ کشورهای بزرگ شود.
برخی از کشورها ازجمله آمریکا و روسیه در حال طراحی و ساخت فناوریهای نسبتاً جدیدی همانند موشکهای مستقر در ماه هستند که مسیر سیارکها را در فضا تغییر داده و آنها را بهسوی هدف معینی در زمین هدایت میکند.
البته طرحهای مطرحشده همگی قابلاجرا نبوده و برخی از آنان برای همیشه در رده رمانهای علمی تخیلی باقی میمانند اما دانش کنونی در تلاش است تا برخی از این ایدهها را عملی کند.
یکی از احتمالاتی که ممکن است عملی شود مجهز کردن ماهوارهها و سفینههای فضایی مدار پیما به سلاحهای هستهای یا بمبهای الکترومغناطیسی است.
انفجار یک ماهواره مسلح به بمب الکترومغناطیسی منجر به انتشار پالس بسیار بزرگی در محیط میشود که این پالسها بانفوذ به سیستمهای الکترونیکی دشمن قادرند در عملکرد آنها خلل ایجاد کنند. این سلاحهای الکترومغناطیسی خسارات جانی مستقیم دربر نخواهند داشت.
البته بمبهای الکترومغناطیس که از سکوهای کم ارتفاع و یا سامانههای موشکی زمین پایه شلیک میشوند نسبت به ایجاد تداخل و حملات پیشدستانه آسیبپذیرند.
فناوری دیگری که درزمینهٔ تسلیحات فضایی موردتوجه قرارگرفته است، استفاده از لیزرهای پرانرژی فضاپایه بهمنظور هدف قرار دادن موشکهای بالستیکی دشمن پیش از فاز روشن شدن بوسترها است. این فناوری بانام «رهگیری فاز تقویت یا رهگیری فاز روشنشدن بوسترها» (BPI) شناخته میشود.
یکی از مزایای این فناوری این است که پیش از رسیدن سرعت موشک به بیشترین حد، آن را موردحمله قرار میدهد.البته این نوع از تسلیحات باید در نزدیکی مواضع دشمن مستقر شوند و همین مساله یکی از معایب آن است.
موشک کروز مافوق صوت یا حمله جهانی سریع
موشکهای کروز مافوق صوت از اواسط دهه 1990 میلادی در اختیار ارتش ایالاتمتحده قرار گرفتند و آمریکا از آنها در حمله خود به رهبر القاعده، اسامه بنلادن استفاده کرد.
به دلیل وجود کلاهک جنگی در تمامی موشکهای کروز و قابلیت حمل آنها در مسافتهای طولانی این موشکها نقش به سزایی را در جنگهای مدرن داشتهاند.
اما در حال حاضر در عصری زندگی میکنیم که حتی اختلاف چند ثانیه میتواند در پیروزی یا شکست در جنگ تأثیرگذار باشد، به همین دلیل طرح ساخت و توسعه موشکهای کروز مافوق صوت مطرح شد. این موشکها قادرند با سرعتی برابر با 5 ماخ حرکت کنند.
با استفاده از این موشکها میتوان در کوتاهترین زمان ممکن هر هدفی را در هرجای دنیا موردحمله قرار دهد. این طرح به نام «حمله جهانی سریع» شناخته شده است.
نخستین پرواز آزمایشی موشک مافوق صوت ایکس-51 در 26 مه 2010 میلادی با موفقیت صورت گرفت اما در پرواز نهایی این جتِ بدون سرنشین در ماه مه 2013 میلادی زمانی که در حدود 6 دقیقه به بیشترین حد از سرعت خود یعنی 5.1 ماخ (5 برابر سرعت صوت) رسید به درون اقیانوس آرام سقوط کرد.
با توجه به اینکه بوئینگ ایکس-51 تا پیش از پایان سوختش موفق شد سرعت خود را به 5.1 ماخ برساند، محققان ارشد نیروی هوایی آمریکا پرواز آن را یکی از پروازهای آزمایشی موفقِ جتهای مافوق صوت دانستند. آنها همچنین معتقدند که نسل بعدی جتهای مافوق صوت سرعت بیشتری نسبت به نمونههای اولیه خواهند داشت.
علاوه بر آمریکا روسیه، چین و هند نیز گامهایی در ساخت این موشکها برداشتهاند که سبب نگرانی تحلیلگران نظامی و دفاعی در سراسر دنیا شده است.
وسایل نقلیه بدون سرنشین خودآگاه
شاید بتوان گفت که یکی از مهمترین رویدادهای رخداده در صنایع دفاعی ظهور وسایل نقلیه بدون سرنشین طی یک دهه گذشته است.
هواپیماهای بدون سرنشین یا همان پهپادها بهسرعت جایگزین هواپیماهای متعارف و نیروهای انسانی شدهاند. اما این پهپادها برای مورد هدف قرار دادن مواضع دشمن و پرتاب از روی ناوها یا زیردریاییها نیاز به کنترل از راه دور و دخالت انسانها دارند.
به همین منظور دانشمندان بر روی ساخت و طراحی پهپادهایی باهوش مصنوعی متمرکزشدهاند که قابلیت تصمیمگیری داشته باشند. کارشناسان امیدوارند که موفق به ساخت پهپادهایی شوند که بتوانند شرایط مختلف را برای حمله به یک نقطه در نظر گرفته و مفاهیمی همانند مرگ وزندگی را درک کنند.
ساخت این پهپادها سبب میشود تا در زمانهایی که کنترل از راه دور ممکن نباشد آنها خود تصمیم بگیرند.
محققان مرکز تحقیقاتی لاورنس برکلی در آمریکا موفق به ساخت سیستم فتوسنتز هیبریدی شدهاند که قادر است با مصرف آب و انرژی خورشید گاز هیدورژن و متان تولید کند.
محققان معتقدند که به کمک این سیستم میتوان نیاز بشر به سوختهای فسیلی را کاهش داد و با تولید متان از منابع تجدیدپذیر مثل نور خورشید، آب و دیاکسیدکربن نیاز آینده بشر به انرژی را تامین کرد.
آنها در مورد عملکرد این سیستم عنوان کردند: این سیستم مانند فتوسنتز ساده و اقتصادی است، به طوریکه در آن به جای تولید مواد غذایی، انرژی به صورت شیمیایی ذخیره میشود. مانند گیاهان سبز مثل جلبکها که با عمل فتوسنتز انرژی دریافتی از خورشید را صرف تولید کربوهیدراتها میکنند.
در سیستم هیبریدی اولیه آزمایشگاه لاورنس برکلی، غشاء سلولی با کمک فناوری نانو سیم و با ترکیب سیلیکون و تیتانیوم ساخته شده است. به کمک این روش انرژی خورشید جذب و طی یک مجموعه واکنشهای شیمیایی، دیاکسیدکربن موجود در هوا به ترکیبات شیمیایی تبدیل میشود.
در آخرین نسل سیستمهای فتوسنتز مصنوعی، انرژی خورشید توسط غشاء سلولی به دام افتاده و با شکستن مولکول آب به هیدروژن و اکسیژن، هیدروژن تولیدی به باکتریهای خاصی منتقل شده تا از آن در فرآیند تولید متان استفاده شود.
پروفسور پیدونگ یانگ، شیمیدان مرکز تحقیقاتی لاورنس برکلی در مورد این دستاورد اظهارکرد: این مطالعه، گام بعدی در تولید مصنوعی اما اقتصادی متان به کمک سلولهای فتوسنتز ساخته دست بشر است.
وی در ادامه افزود: به کمک فرآیند تولید متان با القاء هیدروژن به میکروبهای مورد نظر، راندمان کاری به نسبت سایر روشها از نظر تبدیل انرژی خورشیدی به شیمیایی 10 درصد و از نظر تبدیل انرژی الکتریکی به شیمیایی بیش از 50 درصد بهبود داشته است.
پروفسور میشل چانگ، محقق و شیمیدان مرکز تحقیقات لاورنس نیز اظهارکرد: استفاده از هیدروژن به جای الکترونها برای انتقال انرژی از طریق پیوندهای شیمیایی مقرون به صرفهتر و از نظر مقدار نیز حجم بیشتری از انرژی از طریق ترکیبات شیمیایی قابل انتقال است.
وی در ادامه افزود: ما با شناخت کامل فرآیند فتوسنتز و افزودن نانوفناوری، موفق به ساخت سیستم مصنوعی فتوسنتز شدیم که حتی از طبیعت نیز بهتر عمل میکند.
دانشمندان ناسا با انجام آزمایشهای گسترده بر روی نسل بعدی سفینههای سرنشیندار اوریون به دنبال رسیدن به حداکثر ایمنی هستند.
در آخرین مجموعه از آزمایشهای سنگین ناسا، تجهیزات کاهش ارتفاع و سرعت سفینه فضایی اوریون مورد ارزیابی قرار گرفت. هدف دانشمندان، حفظ کامل جان خدمه و کپسول هنگام بازگشت به زمین است.
محققان ناسا هفته گذشته نسخه کوچکتری از سفینه فضایی اوریون را از ارتفاع بیش از 10هزار و 500 متری زمین و از هواپیمای نظامی C-17 رها کردند تا کلیه تجهیزات ایمنی کاهش سرعت و ارتفاع تا حداکثر توان مورد آزمایش قرارگیرد.
آنها در مورد مزیتهای استفاده از نمونه غیرواقعی سفینه اوریون برای آزمایش اظهار کردند: اگرچه مدل آزمایشی فضاپیمای اوریون از نظر اندازه با نمونه اصلی تفاوتهایی دارد، اما تمامی خصوصیات از قبیل سطح اصطکاک با هوا و سایر نسبتها به سفینه اصلی شباهت دارد.
عملیات کاهش ارتفاع فضاپیمای اصلی اوریون به کمک 11 چتر شامل دو چتر بسیار بزرگ و سه چتر دیگر به منظور کاهش سرعت و حفظ ایستایی و چترهای جانبی انجام میشود.
عملیات فرود و کاهش ارتفاع اخیر با سرعت 482 کیلومتر در ساعت آغاز شد و در عرض چند دقیقه سرعت کپسول به 32 کیلومتر در ساعت کاهش یافت.
عملیات فرود نمونه آزمایشی سفینه اوریون بر فراز پایگاه نظامی آمریکا در صحرای آریزونا انجام شد. این عملیات شامل استفاده از حداکثر ظرفیت دو چتر نجات بزرگ کپسول تا انهدام یا پاره شدن کامل صورت گرفت.
دکتر سیجی جانسون، مدیر پروژه سیستم چترهای فضاپیمای اوریون در مورد این آزمایش گفت: در این آزمایش چترهای کاهش سرعت کپسول کاملا منهدم شدند، چرا که برای دانشمندان ناسا رسیدن به حداکثر ایمنی بسیار اهمیت دارد.
وی در ادامه افزود: با پاره شدن چترهای کاهش سرعت، حداکثر مقاومت و کارایی آنها برای ما مشخص شد. علت اهمیت چترهای نجات برای سازمان فضایی ناسا حفظ جان خدمه سفینه اوریون هنگام بازگشت به زمین است.
تلسکوپ فضایی هابل متعلق به ناسا و آژانس فضایی اروپا از پیچیدگی قابلتوجه یک سحابی دو قطبی تصویربرداری کرده است.
تصویر جدید، پوستهها و گرههای گاز در حال انبساط متعلق به سحابی جت دوقلو را در جزئیات قابلتوجه برجسته میکند.
در این تصویر، دو لوب رنگینکمانی متشکل از ماده از یک سیستم ستارهای مرکزی به بیرون بسط مییابند. در داخل این لوبها، دو جت عظیم متشکل از گاز از سیستم ستارهای و با سرعت بیش از یک میلیون کیلومتر در ساعت جاری میشوند.
این پروانه آسمانی، «سحابی جت دوقلو» و همچنین PN M2-9 نام گرفته است. حرف M در این اسم به رودولف مینکوفسکی، منجم امریکایی-آلمانی اشاره دارد که این سحابی را در سال 1947 کشف کرد. PN نیز به این واقعیت اشاره دارد که سحابی جت دوقلو، یک سحابی سیارهای است.
پوستههای در حال انبساط و درخشان گازی که در تصویر هابل به وضوح مشخصاند، نشاندهنده مراحل پایانی عمر یک ستاره مسن دارای جرم پایین تا متوسط است.
این ستاره نه تنها لایههای بیرونیاش را به داخل فضا ساطع کرده، بلکه هسته باقیمانده و عریان آن هماکنون این لایهها را درخشان کرده است. سحابی مزبور فقط یک سحابی سیارهای نیست، بلکه یک سحابی دوگانه است.
سحابیهای سیارهای معمولی دارای یک ستاره در مرکزشان هستند، اما این سحابی دوگانه دو ستاره را در مرکز دارد؛ منجمان دریافتهاند این دو ستاره هر یک دارای جرمی برابر جرم خورشید هستند.
ستاره بزرگتر به روزهای پایانیاش نزدیک میشود و از قبل، لایههای بیرونی گاز خود را به داخل فضا ساطع کرده است. این در حالی است که ستاره دیگر، بیشتر تکامل یافته و در واقع یک کوتوله سفید کوچک است.
شکل معمول بالهای سحابی جت دوقلو عمدتا ناشی از حرکت دو ستاره مرکزی حول یکدیگر است. تصور میشود کوتوله سفید حول ستاره همتایش مدارگردی میکند و بنابراین گاز ساطعشده از ستاره در حال مرگ به درون دو لوب کشیده میشود و به شکل یک کره منسجم بسط نمییابد.
با این حال، منجمان هنوز درباره این موضوع که آیا تمامی سحابیهای دوقطبی توسط ستارگان دوگانه ایجاد میشوند یا خیر، اختلافنظر دارند. در حالی که بالهای سحابی هنوز در حال رشد هستند، منجمان محاسبه کردهاند که این سحابی تنها 1200 سال پیش شکل گرفته است.
دو ستاره موجود در قلب این سحابی از هر 100 بار، یکبار حول یکدیگر میچرخند و این چرخش نه تنها بالهای پروانه و دو جت را خلق میکند، بلکه به کوتوله سفید این امکان را میدهد که گاز را از همتای بزرگترش به سرقت ببرد و تا 15 برابر مدار پلوتو بسط یابد.
گرچه این دیسک دارای اندازه غیرقابلباوری است و کوچکتر از آن است که در تصویر هابل دیده شود.
گروهی از اخترفیزیکدانان و ستارهشناسان به رهبری دکتر یوجون لو از مرکز ملی مشاهدات اخترشناسی چین با استفاده از تصاویر دریافتی از تلسکوپ فضایی هابل ناسا موفق به کشف دو ابر سیاهچاله در Markarian231 ، نزدیکترین اختروش به زمین،شدند.
کشف این دو سیاهچاله که (یکی بزرگتر از دیگری است) مدرکی دال بر وجود یک سیاه چاله دوتایی است، نشان میدهد ابرسیاهچالهها جرمشان را از طریق ادغامهای خشن بدست میآورند.
دانشمندان شواهد آرشیوی هابل را که از اشعه فرابنفش ساطع شده از مرکز Markarian231 گردآوری شده بود، بررسی کردند و سپس دکتر لو، مدلی از طیف آن کهکشان را طراحی کرده و به این ترتیب آنها قادر به پیشبینی وجود سیاهچالههای دوتایی در Markarian231 شدند.
دکتر لو اظهار کرد: این اکتشاف به شدت ما را متحیر کرد چرا که نه تنها نشاندهنده وجود یک سیاهچاله دوتایی نزدیک به زمین در Markarian231 است، بلکه راهگشای نوینی برای دانشمندان است تا بتوانند با بررسی پرتوهای فرابنفش ساطع شده از کهکشانها اطلاعات بیشتری از سیاهچالههای دوتایی بدست آورند.
زینیو دای، یکی از محققان دانشگاه اوکلاهاما نیز گفت: برخی از ساختارهای این جهان مانند کهکشانها و خوشههای کهکشانی عظیم از طریق ادغام سیستمهای کوچکتر به سیستمهای بزرگتر شکل میگیرند که سیاهچالههای دوتایی حاصل از این چنین ادغامهای کهکشانی هستند.
Markarian231 با نام دیگر UGC 8058، یک نوع کهکشان سیفرت است که در سال 1969 به عنوان بخشی از یک تحقیق کهکشانی با پرتوهای فرابنفش قوی کشف شد. این کهکشان حدود 600 سال نوری با زمین فاصله دارد.
سیفرتها نوعی کهکشان با هسته بسیار درخشان هستند که بازوهای کهکشانی آنها به صورت واضح مشخص نیستند.
نتایج حاصل از این بررسی در مجله Astrophysical منتشر شده است.
آژانس پروژههای پیشرفته تحقیقاتی آمریکا (دارپا) به دنبال ارائه ارتشی از سامانههای هوایی است که در میان آسمان، قابلآرایش و جمعآوری باشند.
آمریکا دارای تعدادی از پیشرفتهترین هواپیماهای چندماموریتی در دنیاست و هر یک از این هواپیماها میتوانند بیش از یک اسکادران کامل متعلق به چند دهه پیش عمل کنند؛ با این حال این هواپیماها بسیار گران و فوقالعاده پیچیده بوده و نمیتوان عمر آنها را به طور دقیق تمدید کرد.
به همین خاطر دارپا برنامه Gremlins را آغاز کرده که هدف از آن ارائه ارتشی از سامانههای هوایی هوشمندتر و ارزانتر است که وسط هوا آرایش و جمع شوند.
دارپا از نام «گرملین» برای پروژه جدید استفاده کرده و به دنبال خلق فناوریهایی است که به جنگندههای هوایی آینده امکان آرایشکردن ارتشی از پلتفرمهای بدون سرنشین، ارزانقیمت و قابل استفاده مجدد را بدهند. این پلتفرمها توسط هواپیمای دیگر، بازیابی شده یا بر سر دشمن سقوط میکنند.
پروژه گرملین به دنبال جایگزینکردن هواپیماهای چندمنظوره کنونی نیست بلکه آنها را با پهپادهای تخصصیتر، ارزانتر و سادهتر تکمیل میکند به طوری که بتوانند چندین بار آرایش و بازیابی شوند.
هدف از این پروژه، ارائه سامانههایی است که از هوش، نظارت و شناسایی (ISR) در شیوهای کاربردی و واکنشی قدرتمند استفاده کنند. بر اساس اعلام ناسا، استفاده از این پهپادها با یکدیگر و با مدیریت انسانی صورت میگیرد.
دارپا امیدوار است از فناوریهای جدید استفاده کرده و آنها را با سیستمهای بازیابی سامانههای هوایی بدون سرنشین و همچنین سوخترسانی هوایی خودکار ترکیب کند.
هدف نهایی، ایجاد توانایی نوینی است که به جنگندهها، بمبافکنها یا وسایط انتقال، امکان پایین انداختن گرملینهای کوچک دارای بال ثابت از فاصلهای ایمن را میدهد؛ این گرملینها سپس توسط سامانه هوایی انتقال برای بازگشت به پایگاه و بازیابی به مدت 24 ساعت، دوباره جمعآوری میشوند.
در حالت ایدهآل، هر گرملین دارای طول عمری برای 20 بار آرایششدن است و شکاف بین هواپیماهای سرنشیندار و موشکها را پر میکند.
ماه آینده میلادی یک فضانورد دانمارکی به نام «آندریاس موگنسن» هنگام مداگردی حول زمین در ایستگاه فضایی بینالمللی، یک کاوشگر را در خاک هلند کنترل خواهد کرد.
این آزمایش که برای هفتم سپتامبر (16 شهریور) برنامهریزی شده، در ایستگاه فضایی و زمانی انجام خواهد شد که کاوشگر Interact Centaur در مرکز فناورانه ESTEC متعلق به آژانس فضایی اروپا قرار دارد.
بر اساس اعلام آژانس فضایی اروپا، این نخستین بار است که چنین آزمایشی انجام میشود، گرچه ماه ژوئن فضانورد ناسا به نام «تری ویرتس» در ایستگاه بینالمللی به همراه «آندره شیل»، متخصص تلهرباتیک آژانس فضایی اروپا در هلند، از راه دور با یکدیگر دست دادند.
کاوشگر Interact Centaur شامل یک سکوی سیار مجهز به یک دوربین سخنگو، حسگرهای مجاورتی و مکانیابی و همچنین دو بازوست که برای عملیات دقیق طراحی شدهاند.
این کاوشگر از کنترلهای لمسی و هدایت لیزری برای ارائه بازخورد نیرو استفاده میکند به طوری که موگنسن قادر به حسکردن هنگام کار با بازوهای ربات و حین انجام مونتاژ در طیف زیرمیلیمتری خواهد بود.
این آزمایش شامل استفاده از ربات برای پیداکردن یک تخته عملیاتی بر روی زمین است؛ ربات سپس یک سنجاق فلزی را برداشته و آن را در داخل تخته قرار میدهد. این عملیات نیازمند درجه قابلتوجهی از دقت است.
این آزمایش زمانی انجام خواهد شد که ایستگاه فضایی بینالمللی در ارتفاع 400 کیلومتری مدارگردی میکند.
تحقیقات جدید محققان موسسه ویروسشناسی و ایمنیشناسی گلدستون دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو نشان میدهد ویروس نقص سیستم ایمنی انسان (اچآیوی) بجای اینکه مستقیما باعث بیماری ایدز شود ، سلولهای ایمنی میزبان را به ابزاری برای خودکشی تبدیل کرده و از آنها برای شیوع ویروس و افزایش تبدیل اچآیوی به ایدز استفده میکند.
ویروس اچآیوی میتواند هم از طریق ویروسهای آزاد و شناور، مستقیما سلول ایمنی میزبان را آلوده کند و هم اینکه سلول آلوده میتواند ویروس را به سمت سلول سالم انتقال دهد.
دومین روش که روش انتقال سلول به سلول است، 100 تا 1000 برابر موثرتر است و تحقیقات جدید نشان میدهد که تنها این روش باعث واکنشهای زنجیرهای سلولی در سلولهای تازه آلوده شده برای اقدام به خودکشی میشود.
گیلاد دویتش، مولف اول این پژوهش اظهار کرد: واحدهای کشتار بنیادی سلولهای CD4 T در بافتهای لنفاوی، از دیگر سلولهای عفونی هستند، نه ویروسهای آزاد.
ویروس اچآیوی عمدتا سلولهای CD4 T لنفوسیتی را که سلولی مرتبط با شروع پاسخهای ایمنی است، هدف قرار میدهد.
به گفته محققان، این تحقیق به طور اساسی دیدگاه دانشمندان را نسبت به اینکه چگونه ویروس اچآیوی باعث مرگ سلولی عظیم میشود، تغییر میدهد تا سلولهای آلوده در بافتهای لنفاوی را بیشتر از ویروسهای آزاد به طور مستقیم مورد توجه قرار دهند.
با جلوگیری از انتقال سلول به سلولی، میتوان از روند مرگ و میر و پیشرفت تبدیل ویروس اچآیوب به ایدزجلوگیری کرد.
این پژوهش در مجله Cell Reports منتشر شده است.
.: Weblog Themes By Pichak :.