فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی تصویری ثبت کردند که فضاپیمای "دراگون"(Dragon) و "سیگنوس"(Cygnus) را در کنار هم نشان می‌دهد.

کارشناسان شرکت تجهیزات فضایی انرگیا و سازمان فضایی روسیه، روسکاسموس، در بایکونور ضمن نظارت بر عملیات پردازش و یکپارچه شدن این سفینه با موشک پرتابگر، آخرین بازرسی‌ها را انجام دادند تا مجوز پرتاب آن با ماموریت الحاق به ایستگاه فضایی بین‌المللی را صادر کنند.

آنچه می‌بینید چاله‌ای غیرمعمول است که توسط کاوشگرهای مختلف، نمونه‌های متعدد آن در سطح ماه مشاهده شده است. این حفره حدود ۶۵ متر قطر و تقریبا ۵۰ متر عمق دارد.

 قایق های تندرو نوعی از شناورهای کوچک و با سرعت بالا هستند که در حوزه های گشت دریایی، حفاظت از مرزهای آبی و دفاع از حملات و تهاجم های احتمالی متجاوزان مانند دزدان دریایی و کشورهای متخاصم به مرزهای آبی و دریاهای یک کشور کاربرد فراوان دارند.

کشورمان هم پیش از پیروزی انقلاب اسلامی با خرید ناو‌های و ناوچه‌ها می‌توان قدرتمندترین کشور منطقه در حوزه دریا بود، اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تهاجم دشمن بعثی فرماندهان نظامی سپاه در حوزه دریا به این فکر افتادند که برای وظایف یادشده از نوعی شناور‌های تندرو با قابلیت نصب انواع سلاح مانند مین‌های دریایی، پرتابگر‌های راکت های کوتاه برد و تیربار‌های ۷.۱۲ میلیمتری داشتند، بهره ببرند.

باشگاه خبرنگاران جوان قصد دارد طی مجموعه گزارش‌هایی، قایق های تندرو بومی و ساخت داخل را معرفی کند. 

در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی قایق تندرو سراج پرداختیم که یک قایق تندرو تهاجمی راکت انداز، رادار گریز و یا طراحی متناسب با مناطق آب و هوایی گرمسیری است که روز اول شهریورماه سال ۸۹ توسط سردار وحیدی وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح رونمایی شد.  این شناور توسط سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع کشورمان و از جنس فایبرگلاس ساخته شده که مجهز به امکانات پیشرفته بومی مخابراتی و ناوبری الکترونیکی است.

در دومین گزارش اما به بررسی قایق تندرو یا مهدی(عج) پرداخته ایم که متن کامل آن را در ادامه مطالعه می کنید.

قایق تندرو یا مهدی (عج)

این قایق یک شناور بدون سرنشین پرسرعت، مجهز به حسگر‌های مختلف و دارای سه مقر پرتاب راکت است. این شناور با بدنه کامپوزیتی دارای سطح مقطع راداری پایین بوده و می‌تواند به صورت کنترل از راه دور هدایت شود. طرح قایق «یامهدی عج» در واقع الهام گرفته از قایق  های سرنشین دار دونفره گشتی طراحی شده است که در اصطلاح از آن با عنوان کاتاماران نام برده می شوند که قایق های این رده توان حرکت سریع در دریاهای مواج را دارد.

قایق نندرو یا مهدی دارای طول ۱۱.۹ متر، عرض ۳.۱ متر و ارتفاع ۱.۵ متر با آبخور ۶۵ سانتی متری است. جرم آن ۵.۸ تن بوده و دارای دو موتور ۶۶۰ اسب بخار است که آن را به سرعت ۵۰ نات برابر ۹۲.۵ کیلومتر بر ساعت (۲۵.۶۹ متر بر ثانیه) می‌رساند.

یا مهدی (عج) در رسانه های خارجی 

ماهنامه تحلیلی خبری پنجره هم طی گزارشی به بررسی این قایق پرداخته است.

حتما تاکنون از «قابلیت پیش‌‌بینی متون» در سرویس جی‌‌میل گوگل یا کیبورد اختصاصی گوگل برای دستگاه‌‌های اندرویدی (موسوم‌‌ به Gboard) استفاده کرده‌‌اید. همه‌چیز جادویی به‌‌نظر می‌‌رسد؛ هنوز چند حرف از کلمه را تایپ نکرده‌‌اید که سیستم به‌‌صورت خودکار مابقی کلمه را به‌‌همراه بخشی از عبارت بعدی پیش‌‌بینی، و به شما پیشنهاد می‌‌کند.

در گذشته مجبور بودید زمان زیادی را صرف تایپ تک‌‌تک حروف و عباراتی کنید که همیشه در مکالمات محاوره‌‌ی خود به‌‌کار می‌‌بردید؛ عباراتی مانند «سلام»، «حالت چطوره؟» یا «ببخشید، الان نمی‌‌تونم صحبت کنم». اما حالا خدماتی مانند جی‌میل یا جی‌‌بورد گوگل جملات را برای شما کامل می‌‌کنند. این قابلیت متکی‌‌به نوعی هوش مصنوعی، «پردازش زبان طبیعی» نام دارد که با هدف درک و به‌‌کارگیری زبان به‌‌شیوه‌‌ای بسیار انسانی‌‌تر و طبیعی‌‌تر از گذشته پدید آمده است.

اما در این نوشتار قصد نداریم از سازوکار یا شیوه‌‌ی استفاده از سیستم پیش‌‌بینی متون سخن بگوییم؛ این فناوری اثرات آنی و البته مهمی در افزایش سرعت تعامل نوشتاری با دیگران خواهد داشت؛ ولی آیا واقعا دامنه‌‌ی اثرگذاری این فناوری، به نمایشگر کوچک گوشی همراه محدود خواهد بود؟ آیا ممکن است همان‌‌گونه که ماشین‌‌ها آرام آرام به‌‌سوی تسلط بر هنر نگارش نامه و متون برای همکاران و دوستان ما می‌‌روند، چیزی بسیار مهم‌‌تر از این‌‌ها درون ما ناپدید شود؟ آیا ماشین‌‌ها در حال دزدیدن شخصیت و لذت ارتباطات انسانی ما هستند؟ در گامی فراتر، آیا فناوری پیش‌‌بینی متون می‌‌تواند روزی شیوه‌‌ی کارکرد مغز ما را نیز تغییر دهد؟

سرویس Gmail گوگل یکی از اولین سرویس‌‌هایی بود که توانست با کمک هوش مصنوعی آنچه را که کاربران می‌‌خواهند در پاسخ به پیام‌‌های دیگران بگویند، پیش‌‌بینی کند.

ماریا گیفن از متخصصانی است که در زمینه‌‌ی مدارهای نورونی سیستم شنوایی در دانشگاه پنسیلوانیا مطالعه می‌‌کند. از دیدگاه او، قدرت پیش‌‌بینی نقشی بنیادین در سیستم ادراکی و ارتباط ما با جهان دارد. او می‌‌افزاید:

مغز ما به‌‌صورت مداوم در حال پیش‌‌بینی‌‌کردن است. برای مثال، وقتی در یک محیط پر سروصدا به سخنان شخصی گوش می‌‌کنیم، در ذهن خود شروع به پیش‌‌بینی عباراتی می‌‌کنیم که وی احتمالا به‌‌زبان آورده است؛ حتی اگر عملا تنها بخشی از اصوات را شنیده باشیم. این موضوع حتی برای برخی دیگر از فعالیت‌‌های شناختی پیچیده‌‌ی ما نظیر جمله‌‌سازی صادق است.

فرایند «نوشتن» (چه با دست یا با کیبورد) مستلزم وجود هماهنگی پیچیده‌ای میان فرایندهای شناختی شامل حافظه‌‌ی بلندمدت، سیستم معناشناسی، حافظه‌‌ی کوتاه‌‌مدت و برنامه‌‌ریزی است. اما گیفن می‌‌گوید وقتی ما بخشی از کار تولید جملات را به ماشین‌‌ها بسپاریم، این قضیه ممکن است پیامدهای جدی برای شیوه‌‌ی کارکرد مغز ما به‌‌همراه داشته باشد. او می‌‌افزاید:

ما اکنون مشغول انجام آزمایش‌‌هایی هستیم که در آن‌‌ها، فعالیت نورون‌‌های مسئول انتقال صدا را در مغز رهگیری می‌‌کنیم و دریافتیم که این گروه از نورون‌‌ها، الگوهای متغیری از فعالیت‌‌ها را طی روز از خود نشان می‌‌دهند. حال اگر قرار باشد فرایند پیش‌‌بینی، نه در مغز ما بلکه توسط یک الگوریتم رایانه‌‌ای انجام شود، بسیار جالب خواهد بود که ببینیم تداوم این تجربه، چه تأثیری روی تعامل ما با جهان خواهد داشت.

امروزه ۳.۸ میلیارد نفر در جهان روزانه حدود ۲۸۱ میلیارد ایمیل را ارسال می‌‌کنند. این بدان معنا است که هریک از ما روزانه به‌‌طور متوسط حدود ۷۴ ایمیل دریافت می‌‌کنیم. حال اگر نگاهی به روزگار پیش از ظهور اینترنت بیندازیم، در بهترین حالت، نمی‌‌توانستیم بیش از دو یا سه نامه در روز دریافت کنیم که بیشتر آن‌‌ها نیز قبوض دوره‌ای بودند. پس بی‌‌جهت نیست که باتوجه به این حجم از مبادلات پیام، هم‌‌اکنون نیازمند کمک‌‌گرفتن از ماشین برای انجام تعاملات خود شده‌‌ایم. فناوری امروز می‌‌تواند با تحلیل عادات نوشتاری ما، به پیش‌‌بینی کلمات بپردازد و دشواری‌‌های پیش‌‌رو برای نوشتن ده‌‌ها نامه‌‌ی شخصی را با یک‌‌بار فشردن دکمه‌‌ی Tab از میان بردارد.

نگارش هوشمند تنها یکی از فناوری‌‌هایی است که هوش‌‌ مصنوعی برای پیش‌‌بینی آنچه می‌‌خواهیم بگوییم، به‌‌کار می‌‌گیرد. الگوریتم‌‌های پیش‌‌بینی متن (predictive text) هم‌‌اکنون به گوشی‌‌های هوشمند ما نیز راه یافته‌‌اند. این الگوریتم‌‌ها مانند هوش مصنوعی جی‌‌میل، باتوجه به آنچه که پیش‌‌تر نوشتیم، عبارات بعدی جمله را پیشنهاد می‌‌کنند. این نوع اپلیکیشن‌‌های یاری‌‌رسان در جمله‌‌نویسی تازه در مرحله‌‌ی آغازین راه خود هستند.

برخی نگران کودکانی هستند که هم‌زمان با یادگیری زبان، به سیستم‌‌های نوشتاری هوشمندی وابسته می‌‌شوند که مبتنی‌‌بر هوش مصنوعی هستند

این فناوری‌‌ها در ادامه‌‌ی همان تلاش‌‌هایی هستند که سعی دارند بخشی از سنگینی بار نوشتن را از شانه‌‌های افراد بردارند. قبل از اینکه فناوری نگارش هوشمند (Smart Compose) رونمایی شود، جی‌‌میل، سرویس دیگری به‌‌نامپاسخ‌‌گویی هوشمند (Smart Reply) معرفی کرده بود که از یک رویکرد مشابه برای پیشنهاد سه پاسخ کوتاه احتمالی استفاده می‌‌کرد. موتورهای جست‌وجو نیز اکنون به‌‌طور گسترده از روش‌‌های تکمیل خودکار برای پیشنهاد آنچه می‌‌خواهیم بپرسیم، استفاده می‌‌کنند. به‌علاوه، گوشی‌‌های هوشمند و مرورگرها از ویژگی تکمیل خودکار (autofill) برخوردار شده‌اند؛ ویژگی مورد بحث می‌‌تواند فرم‌‌های آنلاین را بدون دردسر برای ما تکمیل کند.

مسلما مزایایی نیز در این میان وجود دارند. برای مثال، تکمیل خودکار می‌‌تواند از بار شناختی ذهن و زمان موردنیاز برای تکمیل فرم‌‌های آنلاین بکاهد. حتی یک مطالعه نشان می‌‌دهد که این سیستم می‌‌تواند کاهش هزینه در بخش‌‌هایی مانند حمل‌‌ونقل هوایی را نیز در پی داشته باشد.

اما حتی ظهور قابلیت ساده‌‌ای نظیر اصلاح‌‌خودکار (که ابتدا طی دهه‌‌ی ۹۰ میلادی در پلتفرم Word مایکروسافت و سپس به‌‌عنوان دستیار در گوشی‌‌های هوشمند به‌‌کار گرفته شد) نیز باعث بروز برخی نگرانی‌‌هایی پیرامون مهارت‌‌های نوشتاری کودکان شده است. شاید هنوز بسیار زود باشد که بخواهیم به‌‌ فکر پژوهش در مورد اثرات فناوری‌‌های پیشرفته‌‌ای مانند تکمیل خودکار جملات باشیم؛ اما همین حالا نیز نشانه‌‌هایی دیده می‌‌شود که بر اثرات این فناوری در تغییر نحوه‌‌ی استفاده‌‌ی ما از زبان دلالت دارند.

مطالعه‌‌ای یک‌‌ساله نشان می‌‌دهد، آن دسته از کودکانی که در مقطع دوم دبستان از قابلیت پیش‌‌بینی متون در تلفن همراه خود استفاده می‌‌کنند، اشتباهات بیشتری نسبت‌‌به سایر کودکان در هجی کلمات مرتکب می‌‌شوند. این در حالی است که حجم اشتباهات دستوری در میان دانشجویانی که از فناوری‌‌های کمک‌‌نوشتاری استفاده می‌‌کنند، نسبت‌‌به سایرین کاهش یافته بود. کلار وود، روان‌‌شناس دانشگاه ناتینگهام ترنت که رهبری این مطالعه را به‌‌عهده داشت، می‌گوید:

حتی شواهدی وجود دارد که نشان می‌‌دهد فناوری‌‌های پیش‌‌بینی متون می‌تواند آثار مثبتی برای کاربران به‌‌همراه داشته باشد. می‌‌دانیم که حافظه‌‌ی بزرگسالان ممکن است در مواجهه‌‌با اشتباهات املایی دچار خطا شود. بنابراین توابع پیشنهاد خودکار ممکن است در کاهش اثرات سوء ناشی‌‌ از دیدن غلط‌‌های املایی در متون و ارتباطات آنلاین بزرگسالان مفید باشند. همچنین این توابع از ظرفیت لازم برای اعمال اثرات مثبت در ساختار دستوری ارتباطات آنلاین نیز برخوردار هستند.

سیستم‌‌های ایمیل هوشمند با قابلیت‌‌هایی نظیر پیشنهاد پاسخ و تکمیل جملات ناقص می‌‌توانند  کیفیت ارتباطات آنلاین ما را بهبود بخشند

اما وود هشدار می‌‌دهد از آنجاکه عملکرد سیستم‌‌های هوش مصنوعی بر مبنای چیزی است که قبلا نوشته‌‌ایم، این امر ممکن است زمینه‌‌ساز بروز خطاهایی نیز بشود. او می‌‌افزاید:

اگر (سیستم) متوجه شود که یک ترکیب دستور زبانی اشتباه به‌‌صورت مداوم درحال تکرار است، این ترکیب (به‌‌اشتباه) در آن نهادینه و تقویت می‌‌شود.

اما دامنه‌‌ی آثار این فناوری به همین‌‌جا ختم نمی‌‌شود؛ سیستم پیشنهاد خودکار می‌‌تواند حتی روی آنچه که می‌‌خواهیم بگوییم و نیز نحوه‌‌ی بیان آن نیز تأثیرگذار باشد. دانشمندان علوم رایانه در دانشگاه هاروارد و آزمایشگاه درپر کمبریج در ماساچوست متوجه شده‌اند که سیستم‌‌های هوش مصنوعی پیش‌‌بینی متون می‌‌توانند در جهت‌‌دهی محتوای نوشتاری مردم مؤثر باشند.

دلیل این امر به الگوریتم‌‌های یادگیری ماشین برمی‌‌گردد که با هدف آموزش‌‌دادن سیستم‌‌های هوش مصنوعی توسط مجموعه‌‌های عظیمی از داده به‌‌کار می‌‌روند. این الگوریتم‌‌ها ظرفیت آن را دارند که سوگیری‌‌های دیده‌‌شده در داده‌‌ها را کشف و تقویت کنند. بنابراین باید انتظار داشت که وقتی یک سیستم پیش‌‌بینی متون از نظرات مثبت آنلاین به‌‌عنوان منبع آموزش خود بهره می‌‌گیرد، نسبت‌‌به پیشنهاد کلماتی با بار معنایی مثبت، تمایل بیشتری از خود نشان دهد.

پژوهشگران می‌‌گویند چنانچه نظرات مردم درمورد یک رستوران بیشتر به‌‌سمت مثبت گرایش داشته باشد، بازبینی‌‌های حاصل از آن نیز سوگیری مثبت‌‌تری نسبت‌‌به حالت برعکس آن خواهد داشت. کن آرنولد، پژوهشگر گروه مهندسی و علوم کاربردی هاروارد در این مورد می‌گوید:

سیستم‌‌های پیش‌‌بینی متون شروع به ارائه‌‌ی پیشنهاداتی طولانی‌‌تر، منسجم‌‌تر و مرتبط‌‌تر از گذشته کرده‌‌اند. فکرکردن درمورد اینکه سیستم‌‌های پیش‌‌بینی متون در آینده تا چه اندازه‌‌ای می‌‌توانند در نویسندگی افراد مؤثر باشند، بسیار هیجان‌‌انگیز است؛ اما در کنار آن، نیاز به شفافیت و مسئولیت‌‌پذیری خواهیم داشت تا از ما دربرابر پیشنهادهای جهت‌‌دار و دستکاری‌‌شده حفاظت کند.

سیستم‌‌های پردازش طبیعی زبان می‌‌توانند درنتیجه‌‌ی داده‌‌هایی که براساس آن آموزش می‌‌بینند، دچار سوگیری شوند. این امر نهایتا می‌‌تواند روی پیشنهادهایی که یک سیستم ایمیل هوشمند ارائه می‌‌کند نیز تأثیرگذار باشد.

در دنیایی که کودکان هشت ساله هم از گوشی‌‌های تلفن همراه استفاده می‌‌کنند و احتمالا با آن، پیامک و ایمیل نیز ارسال می‌‌کنند، با این پرسش مواجه می‌‌شویم که این فناوری چه تأثیری می‌‌تواند روی ذهن جوان نسل جدید داشته باشد. چینو درایر، پزشک در کانزاس می‌‌گوید:

بیشتر داده‌‌های انعطاف‌‌پذیری عصبی از جمعیت کودکان به‌‌دست می‌‌آید؛ چراکه ارتباطات عصبی در این قشر با سرعت بالایی شکل می‌‌گیرند. همان‌‌طور که کودکان بیشتری به تلفن‌‌های همراه دسترسی پیدا می‌‌کنند، این احتمال می‌‌رود که قابلیت پیش‌‌بینی متون روی شکل‌‌گیری فرهنگ لغات نیز تأثیر بگذارد.

امروزه در نقاطی مانند سیلیکون‌ولی که خود خاستگاه بسیاری از فناوری‌‌های کنونی انسان به‌‌شمار می‌‌رود، جنبش‌‌هایی درجهت منع استفاده‌‌ی کودکان از صفحات نمایش دیجیتالی شکل گرفته است. مدرسه‌‌ی والدورف پنیسولا در مانتین‌‌ویو از کالیفرنیا، از جمله مدارس لوکسی است که با شهریه‌‌ای ۳۸ هزار دلاری، بیشتر مورد توجه فرزندان مدیران ارشد شرکت‌‌های سیلیکون‌ولی قرار دارد. جالب آنکه این مدرسه از به‌کارگیری رایانه برای دانش‌‌آموزان کم‌سن خودداری می‌‌کند و دلیل این امر را به نتایج یک نظرسنجی میان معلمان نسبت می‌‌دهد؛ که اعلام می‌‌کند استفاده از رایانه و نامه‌‌نگاری به مهارت‌‌های نگارشی دانش‌‌آموزان آسیب وارد می‌‌کند. بیشتر معلمان روی این موضوع توافق‌‌نظر دارند. کیت هیت‌‌کمپ، از معلمانی است که در زمینه‌‌ی آموزش کودکان در اوهایو شاغل است. وی می‌‌گوید دانش‌‌آموزانی که از قابلیت اصلاح خودکار استفاده می‌‌کنند، به‌‌حدی بدان وابسته می‌‌شوند که حتی فراموش می‌‌کنند ببینند آیا کلمه‌‌ی پیشنهادی همان کلمه‌‌ای بوده است که آن‌‌ها مدنظر داشتند یا خیر. او اضافه می‌کند:

اگر دانش‌‌آموزان مهارت‌‌های پایه‌‌ای را در هجی کلمات نداشته باشند، قابلیت اصلاح خودکار به آن‌‌ها کمکی نخواهد کرد؛ چراکه سیستم به آن‌‌ها کلمه‌‌ی اشتباه را پیشنهاد می‌‌دهد.

تکیه‌‌ی بیش‌‌ از اندازه به عصای فناوری می‌‌تواند اثرات بلندمدت‌‌تری نیز روی کودکان امروزی داشته باشد. دایره‌‌ی لغات یک کودک حتی در سنین پایین می‌‌تواند شاخصی برای میزان موفقیت او در آینده باشد. با این حال، وودز می‌‌گوید هنوز هیچ نشانه‌‌ای مبنی‌‌بر تأثیر سیستم پیشنهاد خودکار و پیش‌‌بینی متن روی پیشرفت سواد نواشتاری کودکان دیده نشده است:

در نهایت، مزیت اصلی این نوع فناوری‌‌ها آن است که می‌‌توانیم سرعت نگارش پیام‌‌های آنلاین خود را افزایش دهیم. برای کودکانی که توانایی خواندن در آن‌‌ها قوی‌‌تر از توانایی املایی است، پیشنهاد خودکار می‌‌تواند توانایی ارتباط آنلاین را تقویت کند.

تعداد ایمیل‌‌های دریافتی برای اکثر افراد، بیشتر از آن است که بتوانند بدان پاسخ دهند؛ بنابراین اتوماسیون بخشی از این فرایند می‌تواند سرعت پاسخ‌‌دهی ما را افزایش دهد

در این میان، آثار بلندمدت‌‌تر دیگری نیز در نحوه‌‌ی ارتباط ما با یکدیگر قابل‌‌تصور است.

گوگل به‌‌تازگی افشا کرده است که فیلترهایی برای سیستم نگارش هوشمند خود طراحی کرده که مانع از ارائه‌‌ی پیشنهاد ضمایر جنسیتی خواهد شد. یکی از دانشمندان در این رابطه می‌گوید که وقتی وی جمله‌‌ای را می‌‌نویسد که در آن کلمه‌‌ی مانند «سرمایه‌‌گذار» درج شده است، ابزار هوش مصنوعی گوگل به‌صورت پیش‌‌فرض ضمایر مذکر را برای آن فرد در نظر می‌‌گیرد. به‌‌طور مشابه، فناوری هوش مصنوعی فرض می‌‌کند که یک «دکتر» باید مذکر و یک «پرستار» باید مؤنث باشد. برای جلوگیری از چنین مشکلاتی، گوگل تصمیم گرفت که ضمایر جنسیتی را به‌‌طور کامل از سیستم حذف کند.

با این تفاصیل، به نظر می‌‌رسد که روزبه‌‌روز دامنه‌‌ی کاربرد فناوری‌‌هایی که وظیفه‌‌ی نگارش را به دوش خواهند کشید، گسترش خواهد یافت. امروزه حتی گزارش‌‌های کامل ورزشی نیز تنها با استفاده از یک مجموعه‌‌ داده و هوش مصنوعی نوشته می‌‌شوند. از سوی دیگر می‌‌بینیم، فناوری‌‌های جدیدی ظهور کرده‌‌اند که از قابلیت پیش‌‌بینی متون برای نگارش انواع جدیدی از داستان‌‌ها بهره می‌‌گیرند.

حال می‌توانیم دوباره به پرسش آغازین مقاله بازگردیم: «آیا در حضور چنین فناوری‌‌هایی، خطری متوجه زبان‌‌هایی خواهد بود که هر روزه از آن استفاده می‌کنیم و بدان عشق می‌‌ورزیم؟» از دیدگاه گیفن، همان‌‌گونه که قابلیت پیش‌‌بینی از ساختار زبانی ما رخت برمی‌‌بندد، سیستم‌‌های پیشرفته‌‌تری از پیش‌‌بینی متون این جای خالی را به‌‌بهای «کاهش تنوع» پر خواهند کرد. او هشدار می‌‌دهد که نتیجه‌‌ی چنین فرایندی ممکن است نگارش کلماتی باشد که دیگر رنگ‌‌وبوی انسانی ندارند.

علی‌بابا کلاد، به‌عنوان غول تجارت الکترونیکی جهان، فصل خوب دیگری را پشت‌سر گذاشت. مدیران علی‌بابا می‌گویند، واحد خدمات ابری این شرکت چینی فعال در تجارت الکترونیک در سه‌ماهه‌ی اول سال مالی خود موفق شد ۱.۱۳ میلیارد دلار درآمد کسب کند. این رقم، هفت درصد از فروش کلی علی‌بابا را تشکیل می‌دهد.

مدیران علی‌بابا می‌گویند اکنون‌ که علی‌بابا کلاد به درآمد سالانه‌ی ۴.۵ میلیارد دلار دست یافته است، تمرکز خود را روی طراحی و توسعه‌ی ابزار‌های هوش مصنوعی، تحلیلی و امنیتی ارزشمندتری معطوف خواهد کرد و درجهت «منطقی‌سازی خدمات و محصولات کالایی» گام برخواهد داشت. نرخ عملکرد علی‌بابا کلاد در این فصل رقمی چشمگیر است؛ اما هنوز فاصله‌ی زیادی با نرخ هشت میلیارد دلاری گوگل کلاد و سایر غول‌های فعال در صنعت خدمات ابری دارد.

طبق گزارش مالی علی‌بابا، درآمد علی‌بابا کلاد ۶۶ درصد نسبت‌به سال گذشته افزایش یافته است. آن‌ها می‌گویند هدف ویژه‌ی این شرکت، توسعه‌ی نرم‌افزار خود و معرفی آن به‌عنوان خدماتی بود که توسط شرکا ارائه می‌شود. هدف علی‌بابا کلاد، گسترش اکوسیستم برای شرکت‌ها و کمک به توسعه‌دهندگان برای بزرگ‌ترکردن بازارهای خود است.

به‌گفته‌ی شرکت مشاوره و پژوهشی گارتنر، علی‌بابا به‌عنوان شرکتی با خدمات مطلوب و قابل‌اطمینان برای چینی‌ها و شرکت‌های فعال در چین شناخته می‌شود؛ اما در سطح جهانی همچنان بازیگری کوچک است.

عملکرد بخش خدمات ابری علی‌بابا برای سود شرکت از اهمیت زیادی برخوردار است، اما تجارت‌ الکترونیکی همچنان در این شرکت حرف اول را می‌زند. این شرکت گزارش داده که کل درآمد فصل اول آن‌ها برابر با ۱۶.۷۴ میلیارد دلار بوده که نسبت به سال گذشته ۴۲ درصد افزایش یافته است. درآمد خالص علی‌بابا در این سال برابر با ۳.۱ میلیارد بود. درآمدهای غیرحسابرسی‌شده‌ی این شرکت (non-GAAP) برابر با ۴.۵۱ میلیارد دلار است.

تعداد مشتریان فعال سالانه‌ی علی‌بابا ۶۷۴ میلیون نفر است که با‌ احتساب شمار کاربران فعال ماهانه‌ی موبایل، این آمار به ۷۵۵ میلیون نفر می‌رسد.

برای مدتی طولانی، موتور جستجوی مایکروسافت موضوع بسیاری از شوخی‌های اینترنتی بود؛ اما این موتور جستجوی کوچک توانست دوام بیاورد و به کار خود ادامه دهد و از سال ۲۰۱۶ به سودآوری برسد. اخیرابینگ توانسته است به نقطه عطف دیگری دست پیدا کند. طبق آمار ارائه‌شده توسط Comscore، در ژوئن ۲۰۱۹ یک چهارم (۲۵/۲درصد) جستجوهای دسکتاپ از طریق جستجوگر Bing صورت گرفته‌ است.

میزان استفاده از موتور جستجوی بینگ در ژوئن ۲۰۱۵ برابر با ۲۰/۳ درصد، در فوریه ۲۰۱۶ برابر با ۲۱/۴ درصد و در ژوئن ۲۰۱۸  برابر با ۲۴/۱ درصد بوده است. کاملا روشن است که روند رشد سهم بازار مایکروسافت سریع نیست، اما دلیلی برای توقف آن نیز وجود ندارد. البته بخشی از جستجوهای انجام‌شده در بینگ، نتیجه‌ی استفاده از کامپیوترهای قفل‌شده‌ی شرکت‌ها (که در آن‌ها تنها می‌توان از موتور جستجوی بینگ استفاده کرد) و آن دسته از کاربران خانگی است که هیچ‌گاه پیش‌فرض سیستم خود را تغییر نمی‌دهند. بنابراین هنوز زود است که بگوییم، همان‌طور که بسیاری عاشق استفاده از گوگل هستند، یک چهارم کاربران نیز عاشق استفاده از بینگ شده‌اند.

تعلل‌ورزی (فردافکنی یا اهمال‌کاری) چالشی است که همه‌ی ما به‌نوعی با آن رو‌به‌رو می‌شویم و همواره در زندگی خود درحال درگیری با تأخیر، اجتناب و تعلل درمورد مسائلی هستیم که برای ما مهم هستند. وقتی به‌طور موقت درمی‌یابیم که چگونه باید تعلل‌ورزی را متوقف کنیم، احساس خشنودی و سودمندی می‌کنیم. اما چگونه می‌توان این لحظات پربار را در زندگی جاودانه کرد؟ هدف مطلب حاضر، بررسی علت علمی تعلل‌ورزی و ارائه‌ی چارچوب‌هایی اثبات‌شده و راهکارهای مفیدی است که بتوان از آن‌ها برای مقابله با تعلل‌ورزی استفاده و دستیابی به هدف را آسان‌تر کرد.

علم پشت‌صحنه‌ی تعلل‌ورزی

تعلل‌ورزی، مشکلی چنان قدیمی در تاریخ بشر است که فلاسفه‌ی یونان باستان مانند سقراط و ارسطو، کلمه‌ای را برای توصیف این نوع رفتار ابداع کرده‌اند: اکراسیا (Akrasia). مفهوم اکراسیا، انجام عملی است که خلاف عقیده‌ی خود انجام دهید. درواقع ما کاری را انجام می‌دهیم، درحالی که می‌دانیم باید کار دیگری را انجام دهیم. می‌توان گفت اکراسیا معادل تعلل‌ورزی یا عدم کنترل خود است. طبق تعاریف مدرن، تعلل‌ورزی، عملِ به تأخیر انداختن یا تعویق وظیفه یا مجموعه‌ای از وظایف است. بنابراین آن را تعلل‌ورزی، اکراسیا یا هرچیز دیگری بنامید، این همان نیرویی است که شما را از پیگیری آنچه می‌خواهید انجام دهید، باز می‌دارد.

چه اتفاقی در مغز موجب می‌شود تا از انجام کارهای مهم‌تر اجتناب کنیم؟

در پژوهش‌های روانشناسی رفتاری، پدیده‌ای به نام «ناسازگاری زمانی» تعریف شده است که به توضیح این امر کمک می‌کند: چرا در‌حالی‌که به‌نظر می‌رسد ما نیت‌های خوبی داریم، ولی به سمت تعلل‌ورزی کشیده می‌شویم؟

ناسازگاری زمانی اشاره به گرایش مغز انسان در ارتباط با ارزش‌گذاری بیشتر روی پاداش‌های فوری نسبت‌به پاداش‌های آینده دارد. بهترین راه برای درک چنین مسئله‌ای، آن است که تصور کنید شما دو حالت (در خود) دارید: «خودِ فعلی» و «خودِ آینده». هنگامی که اهداف خود را تعیین می‌کنید (مانند کم کردن وزن، نوشتن کتاب یا یادگیری زبان) درواقع درحال برنامه‌ریزی برای خود آینده‌ هستید. شما درحال تجسم چیزی هستید که دوست دارید زندگی در آینده به آن صورت باشد. پژوهشگران دریافته‌اند که وقتی درمورد خود آینده فکر می‌کنید، مغز انجام آن اعمال را با درنظر گرفتن مزایای بلندمدت ارزش‌گذاری می‌کند. درواقع این خود آینده است که پاداش‌های بلندمدت را ارزش‌گذاری می‌کند. البته درحالی‌ که خود آینده می‌تواند اهدافی را تعیین کند، این خود فعلی است که می‌تواند اقدام کند. وقتی زمان تصمیم‌گیری فرا می‌رسد، دیگر برای خود آینده‌ انتخابی نمی‌کنید. اکنون در لحظه‌ی حال هستید و مغز درمورد خود فعلی فکر می‌کند. پژوهشگران دریافته‌اند که خود فعلی درواقع به خشنودی فوری علاقمند است و بازپرداخت طولانی‌مدت را دوست ندارد. بنابراین خود فعلی و خود آینده اغلب با هم در تضاد هستند. خود آینده می‌خواهد آراسته و متناسب باشد درحالی‌ که خود فعلی خوردن یک شیرینی را ترجیح می‌دهد.

مطمئنا همه‌ی ما می‌دانیم که برای اجتناب از اضافه وزن طی ده سال آینده، باید از رژیم غذایی سالم پیروی کنیم. اما فاصله‌ی پیامدهایی مانند افزایش خطر ابتلا به دیابت یا نارسایی قلبی بسیار بیشتر است. همین‌طور، بسیاری از افراد جوان می‌دانند که پس‌انداز دهه‌ی سوم و چهارم زندگی برای بازنشستگی بسیار مهم است اما مزایای این کار دهه‌ها بعد دیده می‌شود. برای خود فعلی بسیار آسان‌تر است که ارزش خرید یک جفت کفش را بیش از پس‌انداز ۱۰۰ دلار برای ۷۰ سالگی ببیند. به‌همین علت است که گاهی ما با انگیزه‌ی تغییر زندگی خود به خواب می‌رویم اما وقتی صبح از خواب برمی‌خیزیم، خود را درحال بازگشتن به الگوهای قدیمی می‌بینیم. مغز شما وقتی به مزایای بلندمدت ارزش می‌دهد که آن‌ها در آینده (فردا) باشند؛ اما وقتی به زمان حال (امروز) می‌رسد، برای خشنودی فوری ارزش بیشتری در نظر می‌گیرد.

خط تعلل‌ورزی-اقدام

برای ایجاد انگیزه در خود فعلی نمی‌توانید روی پیامدها و پاداش‌های طولانی‌مدت متکی باشید. شما باید راهی پیدا کنید تا پاداش‌ها و مجازات‌های آینده را وارد زمان حال کنید. درواقع باید پیامدهای آینده را به پیامدهای زمان حال تبدیل کنید. این دقیقا همان چیزی است که طی لحظه‌ای که درنهایت پا را فراتر از تعلل نهاده و وارد عمل می‌شوید، اتفاق می‌افتد. برای مثال فرض کنید که باید گزارشی بنویسید. هفته‌ها بود که درمورد آن می‌دانستید و همچنان انجام آن را به روزهای بعد موکول می‌کردید. در این وضعیت اگرچه مقداری درد و اضطراب را درمورد آماده نبودن این مقاله متحمل می‌شوید، اما آنقدر کافی نیست که موجب شود کاری در مورد آن انجام دهید. سپس، ناگهان،روز قبل از پایان مهلت مقرر، پیامدهای آینده به پیامدهای حال تبدیل می‌شوند و شما آن گزارش را ساعت‌ها قبل از موعد مقرر به اتمام می‌رسانید. درنهایت درد تعلل‌ورزی شدید می‌شود و از خط عمل عبور می‌کنید.

نکته‌ی مهمی در اینجا وجود دارد؛ به‌محض اینکه از خط عمل عبور کنید، درد شروع به فروکش می‌کند. درحقیقت، قرار گرفتن در میانه‌ی تعلل‌وری اغلب دردناک‌تر از بودن در میانه‌ی انجام کار است. نقطه‌ی الف روی نمودار بالا اغلب دردناک‌تر از نقطه‌ی ب است. گناه، شرم و اضطرابی که درحال تعل‌ورزی به آن دچار هستید، معمولا بدتر از انرژی و تلاشی است که برای انجام آن کار صرف می‌کنید. مشکل، انجام کار نیست بلکه آغاز آن کار است. اگر می‌خواهید تعلل‌ورزی را متوقف کنید، باید تا جایی که ممکن است، آغاز کردن کار را برای خود فعلی خود آسان کنید و اعتماد داشته باشید که پس از آغاز، حرکت و انگیزه‌ی انجام کار نیز خواهد آمد.

چگونه تعلل‌ورزی را در همین لحظه متوقف کنیم؟

استراتژی‌های مختلفی وجود دارد که ما می‌توانیم از آن‌ها برای توقف تعلل‌ورزی استفاده کنیم.

گزینه ۱: پاداش‌های انجام عمل را فوری‌تر کنید

اگر بتوانید راهی پیدا کنید که مزایای حاصل از انتخاب‌های بلندمدت را فوری‌تر کنید، اجتناب از تعلل‌ورزی ساده‌تر خواهد شد. یکی از بهترین روش‌ها برای آوردن پاداش‌های آینده به لحظه‌ی حال، استراتژی گره‌زدن تمایلات است. درواقع این استراتژی چنین می‌گوید که شما در هر لحظه یک رفتار دارید که برای بلندمدت شما خوب است و رفتاری را دارید که برای زمان حال شما خوب است؛ پس برای رسیدن به هردو نیاز است:

کارهایی را که دوست دارید (رفتار کوتاه‌مدت)، تنها هنگام انجام کارهایی که باید انجام دهید (رفتار بلندمدت)، انجام دهید.

در اینجا مثال‌های رایجی از استراتژی فوق آمده است:

• تنها در زمان ورزش کردن به کتاب‌های صوتی یا پادکست‌های مورد علاقه‌ی خود گوش کنید.
• فقط هنگام رسیدگی به ایمیل‌های کاری سررسیده، پدیکور کنید.
• فقط هنگام اتوکشیدن یا انجام کارهای خانگی نمایش مورد علاقه‌ی خود را تماشا کنید.
• فقط هنگام جلسات ماهیانه‌ با یک همکار بدقلق، در رستوران مورد علاقه‌ی خود غذا بخورید.

گزینه ۲: پیامدهای تعلل‌ورزی را فوری‌تر کنید

راه‌های زیادی برای پرداختن هزینه‌های تعلل‌ورزی وجود دارد. به‌عنوان مثلا اگر به‌تنهایی درحال ورزش کردن هستید، چشم‌پوشی از تمرین هفته‌ی آینده تأثیر خاصی روی زندگی شما ندارد و سلامتی شما را به‌خطر نمی‌اندازد. هزینه‌ی تعلل‌ورزی در زمینه‌ی ورزش تنها پس از گذشت هفته‌ها و ماه‌ها پس از رفتار تنبلانه دردآور می‌شود. اما اگر متعهد شوید که هفته‌ی آینده با یکی از دوستان خود تمرین ورزشی را انجام دهید، حاضر نشدن در آن جلسه موجب می‌شود فرد نالایقی دیده شوید و این یک هزینه برای تعلل‌ورزی شما است.

یکی دیگر از استراتژی‌های معمول، استفاده از سرویس‌هایی مانند استیک (Stickk) برای بستن یک شرط است. اگر کاری را که ضروری است، انجام ندهید، پول شما به یک مؤسسه‌ی خیریه که از آن متنفر هستید، واریز می‌شود. در اینجا پیامد جدیدی تعیین می‌شود که اگر فرد آن کار را انجام ندهد، اتفاق خواهد افتاد.

گزینه ۳: اقدامات آینده‌ی خود را طراحی کنید

یکی از ابزارهای مورد علاقه‌ی دانشمندان برای غلبه بر مشکل تعلل‌ورزی «دستگاه تعهد» نامیده می‌شود. دستگاه‌های تعهد می‌توانند با طراحی زودتر از موعد اعمال آینده به شما کمک کنند که تعلل‌ورزی را متوقف کنید. برای مثال می‌توانید عادات غذایی خود را با خرید غذاها در بسته‌بندی‌های انفرادی و نه حالت فله تحت کنترل درآورید. شما می‌توانید تلف کردن وقت خود پای تلفن را با حذف بازی‌ها یا اپلیکیشن‌های رسانه‌های اجتماعی متوقف کنید. به‌ همین ترتیب می‌توانید احتمال کانال‌گردی بی‌هدف خود را پای تلویزیون با پنهان کردن و بیرون آوردن آن فقط در روزهای مسابقه کاهش دهید. همه‌ی این‌ها مثال‌هایی از دستگاه‌های تعهد هستند که می‌توانند به کاهش احتمال تعلل‌ورزی کمک کنند.

گزینه ۴: انجام وظیفه را دست‌یافتنی‌تر کنید

همان‌طور که قبلا گفتیم، عاملی که موجب تعلل‌ورزی می‌شود، معمولا حول شروع کردن یک رفتار متمرکز است. وقتی شروع به انجام آن کار کردید، اغلب ادامه دادن کار با درد کمتری همراه است. این دلیلی خوب برای کاهش اندازه‌ی عادات‌ها است زیرا اگر عادت‌های شما کوچک و آغاز کردن آن‌ها ساده باشد، احتمال تعلل‌ورزی در آن‌ها کمتر است.

یکی از روش‌های ساده‌تر کردن عادت‌ها، استفاده از قانون دو دقیقه‌ای است که می‌گوید: «وقتی یک عادت جدید را آغاز کردید، باید طی کمتر از دو دقیقه آن را انجام دهید». تصور بر این است که باید روال آغاز کردن را تا جای ممکن ساده کرد و سپس اعتماد کرد که حرکت یادشده شما را به انجام آن وظیفه، نزدیک‌تر می‌کند. وقتی که کاری را شروع کردید، ادامه دادن آن آسان‌تر خواهد شد. قانون دو دقیقه‌ای ازطریق ساده‌تر کردن آغازِ عملی که باید آن را انجام دهید، بر تعلل‌ورزی و تنبلی غلبه می‌کند.

روش دیگر برای دست‌یافتنی‌تر کردن وظایف این است که آن‌ها را تجزیه کنید. برای مثال آنتونی ترولوپ، نویسنده‌ی مشهور را درنظر بگیرید. او ۴۷ رمان، ۱۸ اثر غیرداستانی، ۱۲ داستان کوتاه، ۲ نمایشنامه و یک مجموعه مقالات و نامه منتشر کرد. او چگونه این کارها را انجام داد؟ ترولوپ به‌جای اندازه‌گیری پیشرفت براساس فصل‌ یا کتاب‌، پیشرفت خود را در زمان‌های ۱۵ دقیقه‌ای اندازه‌گیری می‌کرد. وی هر ۱۵ دقیقه یک هدف ۲۵۰ کلمه‌ای تعیین کرده و این الگو را به‌مدت سه ساعت در روز دنبال می‌کرد. این رویکرد به ترولوپ اجازه داد که هر ۱۵ دقیقه از حس خشنودی و کامیابی بهره‌مند شود درحالی که وظیفه‌ی بزرگ نوشتن یک کتاب را نیز ادامه دهد. دست‌یافتنی‌تر کردن وظایف به دو دلیل مهم است:

۱. اندازه‌گیری‌های کوچک از پیشرفت به حفظ حرکت در بلندمدت کمک می‌کند و احتمال بیشتری وجود دارد که بتوانید وظایف بزرگ را به اتمام برسانید.

۲. هرچه سریع‌تر بتوانید یک کار را کامل کنید، روز شما سریع‌تر وجهه‌ی پرباری و مؤثر بودن به‌خود می‌گیرد.

سرعتی که به‌وسیله‌ی آن یک وظیفه را طی روز به اتمام می‌رسانید، برای غلبه بر تعلل‌ورزی و حفظ بازده در روزهای بعد اهمیت ویژه‌ای دارد.

ثابت‌قدم بودن: چگونه عادت تعلل‌ورزی را از خود دور کنیم

ما استراتژی‌های مختلفی را برای مبارزه با تعلل‌ورزی بر یک اساس روزانه برشمردیم. حال راه‌هایی را پیشنهاد می‌کنیم برای اینکه بهره‌وری را به یک عادت بلندمدت تبدیل کنیم و اجازه ندهیم تعلل‌ورزی دوباره به زندگی ما رخنه کند. یکی از دلایلی که بازگشت به تعلل‌ورزی را  با سپری شدن زمان آسان می‌کند، این است که ما دارای سیستم مشخصی برای تصمیم‌گیری درمورد مهم و اولویت‌دار بودن کارها نداریم. یکی از بهترین سیستم‌های بهره‌وری، سیستم ساده‌ای است که روش ایوی لی نام دارد و دارای مراحل زیر است:

۱. در پایان هر روز کاری، ۶ مورد از مهم‌ترین کارهایی را که باید فردا انجام دهید، یادداشت کنید. بیش از ۶ کار را یادداشت نکنید.

۲. این ۶ کار را ازنظر اهمیت واقعی اولویت‌بندی کنید.

۳. روز بعد، تنها روی کار نخست تمرکز کنید. تا زمان پایان وظیفه‌ی اول کار کنید و قبل از اتمام آن سراغ کار دوم نروید.

۴. سایر کارهای موجود در فهرست را به همین ترتیب دنبال کنید. در پایان روز، هر مورد کار ناتمام را در فهرست ۶ کار روز بعد قرار دهید.

۵. این روال را هر روز تکرار کنید.

علت مؤثر بودن روش لی در چیست؟

ویژگی و البته نقد اصلی چنین روش‌هایی آن است که بسیار ساده و بنیادی هستند. آن‌ها پیچیدگی‌ها و تغییرات ظریف زندگی را درنظر نمی‌گیرند. اگر فوریتی پیش آید، چه اتفاقی می‌افتد؟ در مورد استفاده از  تکنولوژی‌های جدید برای دستیابی به مزایای بیشتر چطور؟

پیچیدگی، اغلب یک ضعف محسوب می‌شود زیرا بازگشت به مسیر را دشوار می‌کند؛ البته فوریت‌ها و رویدادهای غیرمنتظره نیز پیش خواهند آمد. تا جای ممکن، آن‌ها را نادیده بگیرید و در صورت لزوم با آن‌ها رودررو شوید و در اولین فرصت ممکن به فهرست انجام وظایف خود بازگردید. برای هدایت رفتار پیچیده از قوانین ساده استفاده کنید. این روش شما را مجبور می‌کند که تصمیمات محکمی بگیرید. البته عدد ۶ یک عدد جادویی به حساب نمی‌آید و شما می‌توانید ۵ کار را برای خود تعیین کنید. موضوع مهم، تحمیل محدودیت‌هایی بر خود است. بهترین کار هنگام داشتن ایده‌های بسیار (یا وقتی کارهای زیادی سر شما ریخته شده است) این است که آن‌ها را هرس کنید و موارد غیرضروری را کنار بگذارید.

این محدودیت‌ها می‌توانند موجب بهبود عملکرد شما شوند. روش لی مشابه قانون ۲۵-۵ وارن بافت است که شما را ملزم به تمرکز روی ۵ وظیفه‌ی مهم و نادیده گرفتن موارد دیگر می‌کند. در اصل، اگر شما به هیچ کاری متعهد نباشید، با هر چیزی آشفته خواهید شد. این امر اصطکاک حاصل از آغاز کار را برطرف می‌کند. بزرگ‌ترین مانع برای به پایان رساندن بیشتر کارها، آغاز کردن است. روش لی شما را مجبور می‌کند تا از شب قبل درمورد نخستین کار فردای خود تصمیم بگیرید. این استراتژی بسیار مفید است: مثلا یک ژورنالیست ممکن است چندین ساعت در روز را صرف این کند که باید در مورد چه بنویسد اما اگر شب قبل در این مورد تصمیم بگیرد، می‌تواند هنگام صبح سریعا نوشتن را آغاز کند. روش فوق، ساده ولی مؤثر است. آغاز کردن یک کار به اندازه‌ی موفقیت در آن مهم است. این روش شما را ملزم به تابعیت از رویکرد تک‌وظیفه‌ای می‌کند. جامعه‌ی مدرن چند وظیفه‌ای بودن را می‌پسندد. افسانه‌ی چند وظیفه‌ای بودن این است که مشغول بودن، مترادف با بهتر بودن است اما دقیقا برعکس آن درست است. داشتن اولویت‌های کمتر منجر به کار بهتر می‌شود. اگر افراد برجسته در رشته‌های مختلف (ورزشکاران، هنرمندان، دانشمندان، معلمان و مدیران) را مورد مطالعه قرار دهید، می‌بینید که یک ویژگی در همه‌ی آن‌ها دیده می‌شود و آن، تمرکز است. علت ساده است. اگر شما به‌طور مداوم وقت خود را صرف ده حوزه‌ی مختلف کنید، نخواهید توانست در زمینه‌ی انجام یک کار خبره شوید. کسب مهارت نیاز به تمرکز و ثبات‌قدم دارد. صرف‌نظر از اینکه از چه روشی استفاده می‌کنید، نتیجه اصلی این است: هر روز مهم‌ترین کارها را اول انجام دهید و حرکت به سمت اولین کار، شما را به‌سوی کارهای دیگر سوق خواهد داد.

چگونه می‌توانیم به کمک نشانه‌های بصری، از تعلل‌ورزی مزمن پیشگیری کنیم؟

راه دیگر برای غلبه بر دام تعلل‌ورزی مزمن، استفاده از نشانه‌های بصری برای آغاز عادات و اندازه‌گیری پیشرفت است. یک نشانه‌ی بصری چیزی است که می‌توانید آن را ببینید (یک یادآوری دیداری) تا شما را به انجام کار تشویق می‌کند. نشانه‌های بصری به شما یادآوری می‌کنند که یک رفتار را آغاز کنید. ما اغلب به خودمان درمورد توانایی به یادآوردن عادت جدید دروغ می‌گوییم: «من این بار واقعا می‌خواهم غذا خوردن سالم‌تر را آغاز کنم.» اما چند روز بعد این انگیزه محو می‌شود و باز مشغله‌های زندگی برمی‌گردند. امیدواری به اینکه می‌توانید انجام عادت جدید را به‌راحتی به‌یاد آورید، عموماً دستورالعملی منتج به شکست است. پایبندی به عادات خوب، وقتی که محیط شما را درجهت آن سوق می‌دهد، آسان‌تر است.

نشانه‌های بصری، همچنین پیشرفت شما را در یک رفتار نشان می‌دهند. همه می‌دانند که ثابت‌قدم‌بودن یک مولفه‌ی اصلی از موفقیت است اما افراد کمی بررسی می‌کنند که در زندگی تا چه حد ثابت قدم هستند. داشتن یک نشانه‌ی بصری (مانند تقویمی که پیشرفت شما را نشان دهد) موجب اجتناب از این دام می‌شود زیرا این ابزار همچون یک سیستم اندازه‌گیری درونی عمل می‌کند. با نگاهی به تقویم، فورا میزان پیشرفت خود را خواهید سنجید. نشانه‌های بصری می‌توانند روی انگیزه نیز تأثیرگذار باشند. با مشاهد‌ه‌ی شواهد بصری مرتبط با پیشرفت، طبیعی است که انگیزه‌ی شما برای انجام آن کار بیشتر شود. این اثر در پژوهش‌های اقتصاد رفتاری، «اثر پیشرفت اهدایی»نامیده می‌شود. دیدن پیشرفت‌های قبلی، روشی برای آغاز عمل مثمر بعدی است. دو مورد از استراتژی‌هایی که در آن از سرنخ‌های بصری استفاده می‌شود، استراتژی گیره‌ی کاغذ است که برای مبارزه با تعلل‌ورزی روزانه مفید بوده واستراتژی ساینفلد، که برای حفظ ثبات قدم طی یک دوره‌ی طولانی‌مدت عالی است.

پس از افشای مشخصات هواوی نوا 5T در وب‌سایت Android Enterprise در روز گذشته، حال نوبت به گوشی هوشمند هواوی با نام هواوی پی اسمارت پرو رسیده است تا اکثر مشخصات این دستگاه نیز پیش از رونمایی رسمی افشا شود.

براساس اطلاعات مندرج در Android Enterprise، هواوی پی اسمارت پرو مشخصاتی از قبیل ۴ گیگابایت رم، ۶۴ گیگابایت حافظه داخلی و همچنین پشتیبانی از اسکنر اثر انگشت را دارا است. همین طور، یک عکس از قسمت جلوی گوشی در دسترس است که اطلاعات چندانی نمی‌دهد. هواوی پی اسمارت پرو، دارای صفحه‌نمایش ۶.۵ اینچ با رزولوشن Full HD پلاس خواهد بود و همچنین، روی این گوشی اندروید پای اجرا خواهد شد. طبق فهرست مذکور، این گوشی از zero-touch پشتیبانی به عمل خواهد آورد ولی پشتیبانی از NFC در فهرست امکانات این گوشی دیده نمی‌شود.

کالبد این گوشی را پردازنده کرین ۸۱۰ قدرت می‌بخشد. با توجه به حاشیه‌ی بالای گوشی، این احتمال می‌رود که پی اسمارت پرو دارای دوربین پاپ آپ مانند Honor 9X و 9X Pro باشد.

گفتنی است، طبق اطلاعات Android Enterprise، محصول دیگر غول فناوری چین با نام هواوی نوا 5T نیز با حاشیه‌های بسیار باریک و بریدگی به اندازه‌ی یک سوراخ که میزبان دوربین سلفی خواهد بود، عرضه خواهد شد. گوشی مذکور نمایشگر ۵.۵ اینچی و احتمالا رزولوشن فول‌ HD پلاس خواهد داشت. از دیگر مشخصات نوا 5T می‌توان به رم ۸ گیگابایتی و حافظه ذخیره‌سازی ۱۲۸ یا ۲۵۶ گیگابایتی اشاره کرد. این گوشی از zero-touch و NFC پشتیبانی می‌کند و اندروید پای روی آن اجرا خواهد شد.