اخیراً یک هواپیمای پیشرفته گلوله مانند توسعه داده شده است که با صرفه‌جویی در میزان مصرف سوخت می‌تواند انقلابی در صنعت حمل و نقل هوایی ایجاد کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی میل، این هواپیما که "Celera ۵۰۰L" نام دارد اخیراً توسط "اسکات هاو"(Scott Howe) خلبان ناسا مورد آزمایش قرار گرفته است.

هواپیمای مذکور توسط شرکت هوانوردی "اُتو"(Otto Aviation Group) مستقر در کالیفرنیا توسعه داده شده است.

یکی از مزایای این هواپیما نسبت به بقیه این است که با مصرف سوخت کمتر باعث صرفه‌جویی در میزان مصرف سوخت می‌شود و این نکته آن را یک هواپیمای تجاری منحصر به فرد می‌سازد. این هواپیمای پیشرفته گلوله مانند با مصرف یک گالن سوخت در هر ۳۰ الی ۴۲ مایل پرواز، باعث صرفه‌جویی در میزان مصرف سوخت می‌شود.

"اسکات هاو"(Scott Howe) خلبان ناسا در حساب کاربری خود در اینستاگرام نوشت: هواپیما "Celera ۵۰۰L" تست حداکثر سرعت را با موفقیت پشت سر گذاشت.

این تست در "فرودگاه حمل و نقل کالیفرنیای جنوبی"(Southern California Logistics Airport) انجام شد.

بنابر گزارش‌ها طراحی منحصر به فرد Celera ۵۰۰L به دلیل افزایش بهره وری در عملکرد هواپیما است.

آنها این اختراع را در ماه آوریل سال ۲۰۱۶ ثبت کردند و پس از طراحی و ساخت شرکت هوانوردی "اُتو" تاییدیه "اداره هوانوردی فدرال"(Federal Aviation Administration) ایالات متحده آمریکا را در ماه فوریه دریافت نمودند.

اطلاعات زیادی درباره این هواپیما در دسترس نیست چرا که شرکت اتو از فاش کردن آنها اجتناب کرده است. هواپیمای مذکور سرعتی بین ۴۶۰ تا ۵۱۰ مایل در ساعت (۷۴۰ تا ۸۲۰ کیلومتر در ساعت) دارد. علاوه بر این، می‌تواند تا ارتفاع ۶۵ هزار فوتی پرواز کند. در حال حاضر هنوز مشخص نیست که چه زمانی افراد می‌توانند از این هواپیما استفاده کنند.

 

 

 

روز پنجشنبه ششم ژوئیه، بخش بزرگی از ترافیک اینترنت همراه در کشورهای اروپایی ازطریق شرکت مخابرات زیرساخت چین، چایناتلکام (China Telecom)، تغییر مسیر داده‌ شد. این شرکت مخابراتی سومین فراهم‌کننده‌ی بزرگ چین درزمینه‌ی مخابرات و سرویس‌های اینترنتی است.

دلیل این اتفاق نشت اطلاعات مربوط‌به مسیرهای اینترنتی موجود در مرکز جمع‌آوری داده‌ی سوئیس، موسوم به سیف‌هاست (Safe Host) بود. این اتفاق تصادفی رخ داده و در آن اطلاعات مربوط‌به ۷۰ هزار مسیر اینترنتی از مسیر این شرکت به ISP چین نشت کرده‌ است.

معمولا مسیریابی بین مقاصد اینترنتی در سطح ISP ازطریق«پروتکل دروازه‌ای مرزی» (BGP) صورت می‌گیرد؛ اما بارها مشخص شده‌ استفاده از BGP برای مسیریابی چندان امن نیست و نشت مسیرها در این پروتکل در بسیاری مواقع رخ می‌دهد.

اگر ضعف BGP را کنار بگذاریم، آنچه رخ داده این است چایناتلکام مسیرهایی را به‌عنوان مسیرهای متعلق به خودش اعلام کرده که درواقع منتهی به سیف‌هاست می‌شده‌اند. با این کار، چایناتلکام به‌عنوان یکی از کوتاه‌ترین مسیرها برای رسیدن به شبکه‌ی سیف‌هاست و ISPها و شرکت‌های مخابراتی اروپا معرفی شده که البته درواقع این‌طور نیست.

مسیر ترافیک اینترنت در ساعات اختلال

اپراتورهای تلفن‌همراه در فرانسه، هلند و سوئیس تحت‌تأثیر قرار گرفتند

در مدتی که این اطلاعات غلط در نقشه‌ی مسیریابی اینترنت استفاده می‌شد، ترافیک اینترنتی که قرار بود ازطریق شبکه‌های موبایل اروپایی منتقل شود، ازطریق شبکه‌ی چایناتلکام منتقل شد و این روند تا زمانی‌ ادامه داشت که این شرکت متوجه شد چه تأثیری بر ترافیک گذاشته است.

به‌گفته‌ی دوگ مادوری، رئیس بخش تحلیل اینترنت اوراکل (Oracle)، شبکه‌های اروپایی سوئیس‌کام (Swisscom AS3303) در سوئیس، KPN AS1130 در هلند و بویگس‌تلکام (Bouygues Telecom AS5410) و نیومریک‌ابل (Numericable-SFR AS 21502) در فرانسه بیشترین تأثیر را از این تغییر مسیر ترافیک اینترنت متحمل شده‌اند. مادوری همچنین اضافه کرده است:

معمولا این تغییر مسیرها فقط چند دقیقه طول می‌کشند؛ اما در اتفاقی که روز پنج شنبه رخ داد، بسیاری از مسیرهایی که دچار نشت شده بودند، بیشتر از دو ساعت فعال بودند.

نتیجه‌ی این اتفاق برای کاربرانی که تحت‌تأثیر این تغییر مسیر قرار گرفته بوده‌اند، کاهش سرعت اینترنت یا نبود امکان دسترسی به برخی سرویس‌ها بوده‌ است.

اسرکین‌شات بالا نشان می‌دهد ترافیک اینترنت از سرور ابری گوگل واقع در ویرجینیای آمریکا، قبل از رسیدن به IP مقصد در وین اتریش از CHINANET چین می‌گذشته است.

اسرکین‌شات بالا نشان می‌دهد ترافیک اینترنت از دیتاسنتر اوراکل واقع در تورنتوی کانادا، قبل از رسیدن به IP مقصد در فرانسه  از CHINANET چین می‌گذشته است.

بازهم چایناتلکام

اول از همه باید توجه کرد این اتفاق نشان داد شبکه‌ی اینترنت هنوز نتوانسته مشکل نشت آدرس در BGP را حل‌و‌فصل کند. همچنین مشخص شد چایناتلکام به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های بین‌المللی فعال درزمینه‌ی اینترنت و شبکه، هنوز هیچ‌یک از اقدامات لازم برای امنیت‌دهی به مسیریابی را انجام نداده است. این اقدامات هم برای جلوگیری از نشت مسیرها لازم است و هم باعث می‌شود درصورت رخ‌دادن چنین مسائلی در کوتاه`ترین زمان ممکن مشکل مشخص و اقدامات لازم برای رفع آن انجام شود. دو ساعت فعال‌بودن این مسیرهای اشتباه و در این مقیاس، زمان بسیار زیادی است و باعث کاهش کیفیت ارتباطات بین‌المللی می‌شود.

بااین‌حال، بازهم اگر هر ISP دیگری مسئول این اتفاق بود، احتمالا از طرف آسیب‌دیدگان نادیده گرفته می‌شد؛ اما باتوجه‌به‌ پیشینه‌ی چایناتلکام در‌این‌زمینه، نقش مجدد این شرکت در این اتفاق سؤال‌برانگیز است. سال گذشته مقاله‌ای را عده‌ای از متخصصان کالج جنگی نیروی دریایی آمریکا (Naval War College) و دانشگاه تل‌آویو منتشر شد که در آن چایناتلکام به سرقت اطلاعات مسیرهای اینترنت کشورهای غربی متهم شده‌ بود. این گزارش مدعی شده بود دولت چین از ISPهای محلی برای جمع‌آوری اطلاعات استفاده می‌کند و برای رسیدن به این هدف مسیرهای BGP ترافیک اینترنت کشورهای غربی را سرقت و سپس اطلاعات به‌دست‌آمده را نگه‌داری می‌کند تا بعدا آن‌ها را تحلیل کند.

بعد از انتشار این مقاله، بسیاری از متخصصان از آن انتقاد کردند؛ اما مادوری ازجمله کسانی است که به‌لحاظ مسائل تکنیکی و نه سیاسی، با این مقاله موافق است و اعتقاد دارد چایناتلکام در سال‌های گذشته بارها مسیرهای ترافیک اینترنت اروپا را به شبکه‌ی خود تغییر مسیر داده است.

سال گذشته، مادوری پیشنهاد کرده بود به‌عنوان اولین اقدام به‌منظور امنیت بیشتر مسیرها، تأمین‌کننده‌های اینترنت (ISPها) با هدف ارتقای استانداردهای امنیتی BGP مانند RPKI اقدام کنند تا جلو تغییر مسیرها در ترافیک اینترنت گرفته شود.

مارسل فن‌اوستن، عکاس حرفه‌ای طبیعت از کشور هلند است و نکات این مقاله برگرفته از تجربیات شخصی او هستند. او همراه‌با همسر خود، دانیلا، شرکت Squiver را تأسیس کرد که تورهای ویژه‌ی عکاسی طبیعت را برای گروه‌های کوچک بین‌المللی در تمام سطوح و مقصدها سازمان‌دهی می‌کند. فن‌اوستن امسال لقب عکاس سال حیات‌وحش را ازآنِ خود کرد و در گذشته هم موفق شده بود جایزه‌ی سال سفر و عکاس سال طبیعت را کسب کند.

زمانی‌که وی عکاسی را آغاز کرد، روش مشخصی برای مدیریت داده‌های انبوه خود نداشت. او بلافاصله پس از عکاسی، داده‌های خود را وارد لپ‌تاپ می‌کرد و پس از بازگشت به خانه، تمام آن‌ها را در کامپیوتر کپی می‌کرد. گاهی اوقات هم از داده‌ها روی هارددیسک اکسترنال پشتیبان می‌گرفت.

طولی نکشید هارددرایو کامپیوتر او پر شد؛ بنابراین تمام داده‌ها را به هارد اکسترنال دیگر منتقل کرد. شاید ظرفیت هاردهای اکسترنال زیاد به‌نظر برسد؛ اما این حافظه‌ها هم‌ خیلی زود پر شدند. بنابراین، اوستن دو هارد دیگر برای تصاویر و دو هارد دیگر برای پشتیبان‌گیری تهیه کرد.

اوستن معمولا لپ‌تاپ همراه خود نمی‌برد؛ اما همیشه هارددیسک به‌همراه دارد.

پس از چند سال، سیستم مدیریت داده‌ی او پر از هارددرایوها در اندازه‌ها و ظرفیت‌ها و اتصال‌های مختلف شد. افزون‌براین، عکس‌های او به‌اندازه‌ی کافی منظم نبودند؛ به‌همین‌دلیل، ذهن او آشفته‌تر شد. اوستن می‌گوید:

عکاسان زیادی را با مشکلات مشابه دیدم. بعضی از آن‌ها از این سرنوشت آگاهی نداشتند و آنان که آگاه بودند، راه‌حل مناسب را نمی‌دانستند. از همین‌جا سؤال‌های زیادی درباره‌ی مدیریت داده‌ها، روش دانلود، سازمان‌دهی و پشتیبان‌گیری از تصاویر برای من به‌وجود آمد.

اوستن در این مقاله مفاهیمی ازاین‌دست را توضیح می‌دهد: روش مدیریت داده‌ها از مرحله‌ی عکاسی تا پشتیبان‌گیری نهایی. البته، این روش لزوما اصلی کلی و اساسی برایپشتیبان‌گیری نیست. روش‌های متعددی برای مدیریت داده وجود دارد؛ اما این مقاله، تنها به اولویت‌ها و تجربیات اوستن اشاره می‌کند و ممکن است روش‌های بهتری هم وجود داشته باشند.

 در جاده و محل عکاسی

اوستن در تمام سفرها، یک دستگاه مک‌بوک پرو و حداقل سه هادردیسک همراه خود می‌برد. دو عدد از هارددیسک‌ها میرور ‌هستند و کل تصاویر سفر را دربرمی‌گیرند. در اصطلاحات ذخیره‌سازی داده‌ها، میرور دیسک به کپی‌درایوهای منطقی دیسک در هارددیسک‌های فیزیکی مجزا در زمان واقعی گفته می‌شود. هارد سوم شامل تمام فایل‌های پردازش‌شده‌ی موردنیاز در جاده هستند. اوستن پس از عکاسی مراحل ذیل را انجام می‌دهد:

۱. اتصال هارددیسک شماره‌ی ۱ به مک‌بوک: ساخت پوشه‌ی جدید به نام کشوری که به آن سفر کرده است؛ ساخت پوشه‌ای دیگر به نام Transport در همان پوشه.

۲. واردکردن تمام فایل‌ها (صرف‌نظر از نوع) داخل پوشه‌ی Transport: مرحله‌ی بعد نام تصاویر در نرم‌افزار لایت‌روم تغییر می‌کند و سازمان‌دهی می‌شوند؛ اما قبل از آن لازم است این پوشه ساخته شود؛ زیرا فرایند تغییرنام مستقیم از هارد در لایت‌روم بسیار زمان‌بر است.

۳. بازکردن لایت‌روم و کلیک روی دکمه‌ی Import و انتخاب Transport: دستور انتقال تصاویر به موقعیت جدید با کلیک روی Move و سپس انتخاب مقصد در گوشه‌ی راست بالای پنجره. در این نمونه، پوشه‌ی والد براساس نام کشوری که عکس‌ها در آن ثبت شده‌اند، نام‌گذاری شده است.

۴. فعال‌سازی گزینه‌ی Rename Files و استفاده از تنظیمات سفارشی. در این مثال، فایل به این صورت نام‌گذاری می‌شود: دو یا سه حرف اول نام کشور، دو یا سه حرف اول محل عکاسی، تاریخ (که با سال شروع می‌شود)، شماره‌ای متوالی. به این صورت بدون نیاز به بازکردن فایل می‌توان زمان و مکان ثبت عکس را مشاهده کرد؛ برای مثال: CHI_HUA_190315_666.NEF (تصویر ثبت شده در هوانگشان چین، در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۹).

۵. اضافه‌کردن کلمات کلیدی عمومی که بر تمام تصاویر ورودی اعمال می‌شوند. کلمات کلیدی خاص در مراحل بعدی اضافه می‌شوند.

۶. پس از ورود مجدد فایل‌ها، نام تمام فایل‌ها به‌سرعت تغییر می‌کنند، وارد پوشه‌ی مقصد می‌شوند و براساس تاریخ منظم می‌شوند.

درادامه، کتابخانه‌ی لایت‌روم اوستن را مشاهده می‌کنید. در این کتابخانه، او برای هر قاره پوشه‌ای در نظر گرفته است و در پوشه‌ی قاره‌ها، پوشه‌ی کشورها قرار دارند. در پوشه‌ی هر کشور، چند پوشه‌ی سال قرار گرفته است (بسته به اینکه چندمرتبه، کشوری را ملاقات کردید).

کتابخانه‌ی لایت‌روم: Continent > Country > Year > Day > Images

پس از دانلود تمام تصاویر، تغییر نام و سازمان‌دهی آن‌ها، می‌توانید هارددیسک شماره‌ی ۲ را برای پشتیبان‌گیری به آن وصل کنید. پشتیبان‌گیری مرحله‌ای بسیار ضروری و شایسته‌ی توجه است؛ زیرا ممکن است یکی از هارددیسک‌های خود را گم کنید، یا افراد دیگری آن را به سرقت ببرند، یا خراب شود.

روش‌های متعددی برای پشتیبان‌گیری از اطلاعات وجود دارد، اوستن از نرم‌افزار Carbon Copy Cloner برای ایجاد یک کپی دقیق از داده استفاده می‌کند. در این روش، درصورت خرابی یکی از نسخه‌ها، نسخه‌ی کاملا یکسان و دقیقی از آن وجود دارد.

واسطه‌ی کاربری Carbon Copy Cloner در تصویر زیر نشان داده شده است. البته ممکن است صرفا درگ‌کردن فایل‌ها (به‌خصوص دسته‌های بزرگ فایل) منجر به خرابی آن‌ها شود. برای مثال، درگ گاهی باعث می‌شود نوار افقی بزرگی در وسط عکس ظاهر شود؛ اما با نرم‌افزار CCC می‌توان به‌راحتی فایل‌ها را منتقل کرد.

واسطه‌ی کاربری Carbon Copy Cloner

چند سال پیش، کیف دوربین یکی از اعضای تور عکاسی اوستن درست در آخرین روز تور به سرقت رفت. محتویات کیف او شامل تجهیزات دوربین، لپ‌تاپ و حتی درایوهای پشتیبان‌ بود. او همه‌چیز را از دست داد؛ اما از این اتفاق می‌توان درس خوبی گرفت: همیشه درایوهای پشتیبان خود را در محلی مجزا نگه‌داری کنید.

برای مثال، اوستن یکی از درایوهای پشتیبان را در کیف لپ‌تاپ و دیگری را در کیف دوربین خود نگه‌داری می‌کند. بسته به موقعیت هم یکی از درایوها را با خود حمل می‌کند و سایر را در اتاق هتل می‌گذارد. درنتیجه، حتی درصورت سرقت از هتل، یکی از درایوها را همراه خود دارد.

گزینه‌های متعددی برای انتخاب هارددیسک وجود دارد. اوستن معمولا هارددیسک‌های LaCie Rugged استفاده می‌کند که استحکام بالایی دارند. او اغلب اوقات در شرایطی مثل شن و غبار، رطوبت، دماهای زیاد و کم، سنگ‌ها و صخره‌ها عکاسی می‌کند که زیاد مناسب وسایل الکترونیکی نیستند؛ اما این درایوها از استحکام کافی برخوردار هستند، البته بازهم باید مراقبت بود.

یک نوع میمون طلایی به‌دنبال هارددیسک اوستن است؛ اما با وجود هارد‌دیسک پشتیبان جای نگرانی نیست.

اوستن در طول سفر هم به نشانه‌گذاری و انتخاب عکس‌ها در لایت‌روم می‌پردازد؛ اما پردازش‌های نهایی را به خانه و مانیتور کالیبره‌ی EIZO موکول می‌کند. برای مثال، همیشه در آخرین روز سفر خود، وارد لایت‌روم می‌شود و از پوشه‌ی سفر به‌صورت یک کاتالوگ خروجی می‌گیرد و سپس کاتالوگ را روی یکی از درایوهای اکسترنال ذخیره می‌کند. پس از رسیدن به خانه، کاتالوگ را به کتابخانه‌ی اصلی لایت‌روم وارد می‌کند و تمام نشانه‌ها، ستاره‌ها و تنظیمات اعمال‌شده در طول سفر را ذخیره می‌کند.

۶۰۰ هزار تصویر، نتیجه‌ی ۱۸ سال عکاسی

مگاپیکسل بیشتر، داده‌ی بیشتر

روزبه‌روز تعداد مگاپیکسل دوربین‌های جدید افزایش پیدا می‌کند. افزایش مگاپیکسل برای تصاویر چاپی بزرگ یا برش عکس، مزیت خوبی است؛ اما با افزایش مگاپیکسل دوربین، حجم داده‌ها هم افزایش پیدا می‌کند. برای مثال، یک تصویر tiff یا PSD لایه‌دار از Nikon D850 به‌راحتی می‌تواند چهار گیگابایت را اشغال کند. درباره‌ی تصاویر پاناروما وضع بدتر خواهد شد. حالا فرض کنید صدها تصویر این‌چنینی داشته باشید در چنین شرایطی به تعداد بیشتری حافظه‌ با ظرفیت ترابایتی نیاز خواهید داشت.

چند سال پیش اوستن مقاله‌ای با موضوع بررسی سیستم ذخیره‌سازی LaCie 5big Thunderbolt ۲ RAID نوشت. اولین پاراگراف این مقاله درباره‌ی تعداد تصاویر ثبت‌شده‌ی او با دوربین‌های مختلف در بازه‌ای یک‌ساله بود. در سال ۲۰۱۸، اوستن ۷۲٬۰۲۸ تصویر با این دوربین‌ها به ثبت رساند که حجم کلی آن‌ها به ۳.۹ ترابایت می‌رسد. 

تعداد تصاویر او در سال ۲۰۱۶ به ۷۶٬۳۲۸ با حجم کلی ۲ ترابایت رسیده بود؛ اما دو سال بعد با افزایش مگاپیکسل دوربین‌ها، با وجود کم‌شدن ۴۰۰۰ عکس از این مجموعه، حجم داده‌ها تقریبا دو برابر شد. حالا او از Nikon Z7  با وضوح ۴۸ مگاپیکسل استفاده می‌کند و البته افزایش حجم تصاویر در سال ۲۰۱۹ قابل پیش‌بینی خواهد بود.

فناوری به‌سرعت پیشرفت می‌کند حجم فایل‌ها هم روزبه‌روز افزایش پیدا می‌کنند. صرف‌نظر از نوع حافظه‌ای که قصد خرید آن را دارید، مطمئن شوید ظرفیت حافظه‌ی بعدی دو برابر خواهد بود. اگر عکاسی شغل اصلی شما نیست و فقط گاهی اوقات برای سرگرمی عکاسی می‌کنید، تهیه‌ی یک هارددیسک چندترابایتی و یک هارددرایو دیگر برای پشتیبان‌گیری از آن کافی است؛ اما اگر شغلتان عکاسی به‌ویژه عکاسی حیات‌وحش، پرنده یا عکاس ورزشی است به حافظه‌ی دیگری نیاز خواهید داشت.

اوستن در زمان نوشتن مقاله ۲۵ ترابایت داده ذخیره‌ شده داشت؛ اما سؤال اینجا است که چگونه می‌توان این حجم از داده‌ها را مدیریت کرد؟ اوستن سال‌ها پیش از سیستم RAID استفاده می‌کرد و برای شروع LaCie 5big را انتخاب کرد. سپس آن را به 6big ارتقا داد و حالا از 6big Thunderbolt 3 استفاده می‌کند.

LaCie 6big Thunderbolt 3

6big چیست و چگونه کار می‌کند؟

LaCie 6big Thunderbolt 3 یک نوع حافظه‌ی DAS یا حافظه‌ی اتصال مستقیم است. این حافظه یک نوع هارددرایو اکسترنال است که خود از ۶ درایو تشکیل شده است و به‌صورت مستقیم به کامپیوتر وصل می‌شود. این حافظه در چند ظرفیت متفاوت ۱۲، ۲۴، ۳۶، ۴۸، ۶۰ و ۸۴ ترابایتی عرضه می‌شود؛ اما ظاهر آن مانند هارددرایوهای معمولی اکسترنال نیست. 6big TB3 دستگاه‌ حافظه‌ی هوشمندی است که از امکانات مختلفی برخوردار است. در این سیستم یک کنترل‌کننده‌ی RAID تنظیمات و حالت‌های متعدد را بنا به خواسته‌ی کاربر ارائه می‌کند. با این تنظیمات می‌توان به بهترین عملکرد رسید.

این حافظه برای چه افرادی مناسب است؟

این نوع حافظه مخصوص افرادی است که به روشی سریع، انعطاف‌پذیر و امن برای ذخیره‌سازی حجم انبوهی از داده‌ها نیاز دارند. اغلب عکاسان کار خود را با یک هارددرایو آغاز می‌کنند، پس از پر‌شدن آن هارد دیگری تهیه می‌کنند. و به‌همین‌ترتیب ادامه می‌دهند. به این سیستم ذخیره‌سازی داده‌ها JBOD یا تعداد زیادی دیسک گفته می‌شود. ذخیره‌سازی داده‌ها به این روش بسیار گیج‌کننده است و بدتر از آن راهی برای محافظت از داده‌ها وجود ندارد.

اما سؤال اینجا است که درصورت خرابی یکی از هاردها، بخش‌ زیادی از داده‌ها از بین می‌روند. به‌همین‌دلیل کار با سیستم‌های ذخیره‌سازی DAS یا NAS (روش ذخیره‌سازی اتصالی شبکه‌ای مشابه DAS است با این تفاوت که به یک شبکه‌ی کامپیوتری وصل می‌شود) همراه‌با RAID توصیه می‌شود. RAID مخفف آرایه‌ی مضاعف دیسک‌های مستقل است.

این فناوری محافظتی در هارددرایوهای اکسترنال کاربرد دارد. به‌طورکلی، هرچقدر سطح RAID بالاتر باشد، امنیت داده‌ها بیشتر تضمین خواهد شد. سیستم مجهز به RAID از دو یا چند هارددیسک برای محافظت داده‌ها دربرابر خطا استفاده می‌کند و سطوح بالاتر RAID به دیسک‌های مستقل بیشتری نیاز دارند. در چنین سیستمی، درصورت خرابی یکی از سخت‌افزارها به‌ویژه هارددرایوها سایر قطعات به کار خود ادامه می‌دهند.

اغلب عکاسان حرفه‌ای بیشتر بر ایمنی تجهیزات و دوربین خود تأکید می‌کنند؛ اما به ایمنی تصاویر خود اهمیتی نمی‌دهند. به‌همین‌دلیل استفاده از سیستم مطمئن RAID به‌عنوان بیمه‌ای برای تصاویر توصیه می‌شود.

سطوح RAID

RAID از سطوح متعددی تشکیل شده است و هرکدام دارای سطح مشخصی از افزونگی هستند، هرکدام از این سطوح بر سرعت کار تأثیر می‌گذارند. به‌طور خلاصه، افزونگی صفر به‌معنی حداکثر سرعت و افزونگی حداکثر به‌معنی کمترین سرعت است. بسته به نوع کاری که انجام می‌دهید، می‌توانید سطح RAID دلخواه خود را انتخاب کنید. در ادامه مروری بر متداول‌ترین سطوح RAID ارائه شده است.

RAID 0 برای بهبود عملکرد به کار می‌رود. این سطح با نام disk striping هم شناخته می‌شود. در RAID 0 داده‌ها روی دیسک‌های متعدد نوشته می‌شوند. این یعنی به‌جای یک دیسک، چند دیسک وظیفه‌ی کنترل وظایف کامپیوتر را بر عهده می‌گیرند و ازآنجاکه چند درایو به خواندن و نوشتن داده‌ها می‌پردازند، عملکرد سیستم بهبود می‌یابد. برای پیاده‌سازی این سطح از RAID، حداقل دو دیسک لازم است. عیب این سطح نبود تحمل خطا (fault tolerance) است و این یعنی خرابی یک دیسک بر کل آرایه تأثیر می‌گذارد و احتمال اتلاف یا خرابی داده‌ها افزایش می‌یابد.

RAID 1 این سطح به سطح تحمل خطا یا Disk Mirroring معروف است (در دیسک میرورینگ، یک دیسک دقیقا آینه‌‌ی دیسک دیگر است). در RAID 1، داده‌ها به‌صورت یکپارچه و هم‌زمان از دیسکی به دیسکی دیگر کپی می‌شوند و اصطلاحات یک میرور از آن‌ها ایجاد می‌شود. درصورت خرابی یک دیسک، دیسک دیگر به کار خود ادامه می‌دهد.

این سطح ساده‌ترین روش برای پیاده‌سازی fault tolerance است و هزینه‌ی نسبتا اندکی هم دارد. عیب RAID 1 کاهش اندک عملکرد آن است. حداقل دو دیسک برای پیاده‌سازی‌ سخت‌افزاری RAID 1 لازم است. از طرفی RAID 1 ظرفیت کل دیسک را به نصف کاهش می‌دهد.

RAID 5 متداول‌ترین پیکربندی RAID تا امروز است. عملکرد این سطح RAID نسبت به سطح میرورینگ و تحمل خطا بهتر است. در RAID 5 داده‌ها و parity (به هارددرایوی گفته می‌شود که در آرایه‌ی RAID برای تحمل خطا به کار می‌رود) بین سه دیسک یا بیشتر توزیع می‌شوند. اگر دیسک دچار خطا یا خرابی شد، داده‌ها از روی داده‌های توزیع‌شده و بلوک parity به‌صورت یکپارچه و خودکار بازسازی می‌شوند.

حتی اگر عمر دیسکی به پایان برسد، سیستم تا زمان جایگزینی درایو خراب، قابل‌استفاده خواهد بود. مزیت دیگر RAID 5 قابلیت hot swappable آن است. به این معنی که درصورت خرابی یکی از درایوها یا آرایه‌ها، می‌توان بدون نیاز به خاموش‌کردن DAS یا NAS، درایو را جایگزین کرد. این قابلیت، راه‌حل خوبی برای تحمل خطا است زیرا درصورت خرابی درایو، امکان بازسازی آن در دیسک‌های جدید وجود دارد. عملکرد RAID 5 با عملکرد RAID 0 قابل‌مقایسه است.

RAID 6 با RAID 5 یکسان است با این تفاوت که به‌دلیل وجود تعداد بیشتر بلوک Parity نسبت به RAID 5، پایدارتر است؛ بنابراین درصورت خرابی دو دیسک هنوز هم می‌توان از سیستم استفاده کرد. حداقل چهار دیسک برای ساخت یک آرایه‌ی RAID 6 لازم است.

RAID 10 به RAID تودرتو هم معروف است. در این سطح حافظه، قابلیت حفاظتی RAID 1 با بهبود عملکرد RAID 0 ترکیب شده است. این سطح بهترین عملکرد را ارائه می‌دهد؛ اما بسیار پرهزینه است و دو برابر سایر سطوح به دیسک نیاز دارد. حداقل تعداد دیسک موردنیاز برای پیاده‌سازی این سطح، ۱۴ دیسک است.

RAID 50، این سطح RAID از ترکیب RAID 0 استریپینگ با RAID 5 پاریتی تشکیل شده است. نتیجه‌ی سرعت مناسب RAID 0 استریپینگ، عملکرد بهتر RAID 50 نسبت به RAID 5 به‌ویژه در فرایند نوشتن است. از طرفی امنیت آن از یک RAID بیشتر است. درصورت نیاز به تحمل خطای بهبودیافته، ظرفیت بالا و سرعت بیشتر از این سطح RAID استفاده کنید. حداقل شش هارددرایو برای یک آرایه‌ی RAID 50 لازم است. آرایه‌ی RAID 50 با تعداد زیادی از هارددرایوها، از ظرفیت ذخیره‌سازی بالایی برخوردار است و بنابراین زمان مقداردهی و بازسازی داده‌‌ها افزایش می‌یابد.

RAID 5 به‌صورت خودکار بین فضای حافظه، عملکرد و امنیت داده‌‌ها توازن ایجاد می‌کند و بنابراین بهترین گزینه‌ی پیشنهادی ذخیره‌سازی برای تمام دستگاه‌هایی است که دارای سه حافظه‌ی داخلی یا بیشتر هستند. امنیت و عملکرد این سیستم بالا است و درعین‌حال ۸۰ درصد از فضای قابل استفاده‌ی دیسک را حفظ می‌کند. حتی درصورت خرابی دیسک، با قابلیت hot swappable می‌توان به‌صورت بدون اتلاف یا بدون نیاز به خاموشی، دیسک را جایگزین کرد.

طراحی کمینه و زیبا

طراحی و امکانات

شاید ظاهر حافظه برایتان مهم نباشد؛ اما حافظه‌ی خارجی 6big از جنس آلومینیوم صیقلی و متناسب با مدل Mackbook Pro است. به عقیده‌ی اوستن قابلیت اطمینان در انتخاب حافظه در اولویت است. بیش از دو دهه است که او از هارددیسک‌های LaCie استفاده می‌کند. بااینکه این حافظه‌ها طراحی زیبایی ندارند؛ اما در عوض قابلیت اطمینان بالایی دارند.

این درایوها به‌صورت افقی روی هم قرار گرفته‌اند و از قسمت جلو می‌توان به آن‌ها دسترسی پیدا کرد. خطوط خارجی تنها بخشی از طراحی نیستند؛ بلکه ۶ درایو را از یکدیگر جدا می‌کنند. درایوها را می‌توان به‌راحتی از قسمت جلوی محصول، حذف یا جابه‌جا کرد.

شش ردیف درایو در قسمت جلوی حافظه. درایوهای hot swappable، دسترسی آسان

درایوها روی 6big نصب شده‌اند و نیازی به بازکردن آن‌ها نیست. تنها زمانی باید آن‌ها را باز کنید که بخواهید درایوهای بزرگ‌تر را جایگزین درایوهای قبلی کنید. احتمال خرابی هر کدام از هارددرایوها وجود دارد و دلیل اصلی انتخاب 6big هم همین است. در RAID 5 اگر یک درایو خراب شود، داده‌ها از بین نمی‌رود و در RAID 6 این مسئله برای دو درایو صدق می‌کند؛ اما اغلب افراد انتظار دارند درایوها هرگز خراب نشوند.

بااینکه در عمل شاید عمر ابدی درایوها امکان‌پذیر نباشد؛ اما در میان سیستم‌های موجود LaCie از بهترین درایوهای موجود در بازار یعنی Seagate IronWolf Pro برخوردار است. به این درایوها، درایوهای سطح سازمانی هم گفته می‌شود. LaCie برای این درایوها ضمانت ۵ ساله همراه‌با خدمات بازیابی داده‌ (Rescue Data Recovery Services) در نظر گرفته است. درصورت بروز مشکل، شرکت درایو را جایگزین می‌کند و بدون دریافت هزینه‌ی اضافه، به بازیابی داده‌های از دست رفته می‌پردازد.

یکی از ۷ درایو چهارده ترابایتی Seagate Ironwolf Pro در مجموعه‌ی 6big اوستن

اوستن به‌دلیل نیاز به ظرفیت حافظه‌ی بیشتر، سیستم حافظه‌ی خود را ارتقا داد. از طرفی با ارتقای سیستم ذخیره‌سازی خود توانست از آخرین پیشرفت‌ها و توسعه‌های فناوری کامپیوتری ازجمله Thunderbolt 3 بهره‌مند شود. Thunderbolt برند واسطه‌ی سخت‌افزاری است که توسط اینتل (در همکاری با اپل) توسعه یافته و امکان اتصال دستگاه‌های جانبی خارجی را به کامپیوتر می‌دهد. Thunderbolt 3 به شکل چشمگیری سریع‌تر از Thunderbolt 2 است.

فایل‌های بزرگ‌تر نه‌تنها فضای بیشتری را اشغال می‌کنند؛ بلکه مصرف توان آن‌ها هم بالا است. در سیستم 6big، شش درایو IronWolf Pro وجود دارد که ظرفیت ذخیره‌سازی هرکدام ۱۴ ترابایت است و بنابراین درمجموع ۸۴ ترابایت ظرفیت ذخیره‌سازی موجود است.

حجم فایل‌های اوستن ۲۵ ترابایت است ولی در سیستم 6big حجم آن‌ها به ۳۶ ترابایت می‌رسد (6X6TB). در استاندارد RAID 5 یکی از دیسک‌ها برای افزونگی به کار می‌رود و بنابراین تنها ۳۰ ترابایت برای ذخیره‌سازی وجود دارد (5X6TB)؛ بنابراین تنها ۵ ترابایت فضای خالی باقی می‌ماند که در طی دو سال پر خواهد شد.

از طرفی RAID 5 نه‌تنها بیشتر رواج دارد؛ بلکه یکی از امن‌ترین و سریع‌ترین گزینه‌های ذخیره‌سازی فایل است. افزایش حجم فایل‌های اوستن به‌خصوص فایل‌های ویدئویی که با Nikon Z7 ضبط شده‌اند، تأثیر قابل‌توجهی برحافظه دارند. دیگر سطح‌های RAID هم از امنیت و عملکرد بالایی برخوردار هستند؛ بنابراین گزینه‌ی انتخابی بعدی می‌تواند نسخه‌ی ۸۴ ترابایتی RAID 10 باشد (این سطح RAID بهترین عملکرد را دارد؛ اما افزونگی آن از RAID 5 بیشتر است).

تنظیمات اولیه و عملکرد

اوستن از انواع فناوری‌ها برای شغل خود استفاده می‌کند؛ اما بخش فنی عکاسی جذابیت چندانی برای او ندارد. خلاقیت برای او در اولویت است. دوربین‌ها، کامپیوترها و دستگاه‌های دیگر را هم برای رسیدن به نتایج بهتر به خدمت می‌گیرد. او می‌گوید:

علاقه‌ای به صرف هزینه برای سیستم RAID یا تنظیمات آن ندارم؛ اما این کار برای رسیدن به نتایج بهتر لازم است. طراحی و عملکرد سیستم 6big از شعار سادگی پیروی می‌کند.

راه‌اندازی 6big کار ساده‌ای نیست. در ابتدا باید Lacie RAID Manager را روی کامپیوتر خود نصب کنید. این برنامه اتاق کنترل 6big است. در این برنامه گزینه‌های متعددی برای سفارشی‌سازی تنظیمات RAID دارید که حداکثر ۵ دقیقه از شما وقت می‌گیرد.

واسطه‌ی کاربری LaCie RAID Manager

در مرحله‌ی اول باید آرایه‌ای ایجاد کنید (یک ردیف از هارددرایوها) که به‌صورت یک (یا چند) فضای ذخیره‌‌سازی  روی دسکتاپ ظاهر شود. با کلیک روی دکمه‌ی Create Array فرایند آغاز می‌شود.

منوی تنظیمات RAID

می‌توانید LaCie RAID Manager را طوری تنظیم کنید که به‌صورت خودکار یک آرایه را براساس دیسک‌های موجود بسازد. ۶ دیسک در 6big وجود دارد بنابراین RAID 5 انتخاب می‌شود. اگر به‌دنبال سطح متفاوتی از RAID هستید روی Custom کلیک کنید.

سطح RAID موردنظر را انتخاب کنید

در این مثال، گزینه‌ی Custom برای انتخاب سطح RAID انتخاب شده است. به عقیده‌ی اوستن، عامل جذابیت محصولات LaCie سادگی آن‌ها است. برای استفاده از آن‌ها نیازی به مطالعه‌ی دستورالعمل اولیه نیست. در تصویر زیر، سطح RAID انتخابی را مشاهده می‌کنید. در این مثال RAID 10 انتخاب شده است که نتیجه‌ی آن ۴۲ ترابایت ظرفیت حافظه است.

تنظیمات RAID

در ادامه باید یک نام را به آرایه‌ی خود تخصیص دهید و چند مرحله‌ی دیگر را طی کنید. نام آرایه در این مثال Monster است.

پنجره‌ی اصلی LaCie RAID Manager

با چند کلیک تمام مراحل انجام می‌شوند. حالا پنجره‌ی اصلی LaCie RAID Manager آرایه‌ی جدید Monster را همراه‌با ظرفیت و سطح RAID آن نمایش می‌دهد. در این مرحله، می‌توانید استفاده از سیستم RAID را آغاز کنید.

بعدا می‌توانید بسیاری از تنظیمات موردنظر مثل ایمیل‌های هشداردهنده را تغییر دهید. اوستن به‌ندرت RAID Manager را بررسی می‌کند و گاهی فقط اپدیت‌ها را چک می‌کند.

عملکرد

یکی از سیستم‌های اوستن 5big Thunderbolt 2 با RAID 0، با سرعت ۱۰۵۰ مگابایت بر ثانیه و ۵ ردیف درایو است. سیستم دیگر او 6big Thnderbolt 3 با سرعت ۱۴۰۰ مگابایت بر ثانیه و ۶ ردیف درایو است. سرعت خواندن و نوشتن 6big به شکل چشمگیری بالاتر از 5big است؛ و ظرفیت یک فایل TIFF لایه‌دار در آن به ۲ تا ۴ گیگابایت می‌رسد.

اوستن پس از بازگشت از هر سفر، تصاویر خود را با سرعت بالایی وارد 6big می‌کند؛ اما بخش مهم‌تر، پردازش مستقیم تصاویر 6big در فتوشاپ بدون هیچ‌گونه تأخیر است. اوستن هنگام پردازش یک تصویر در فتوشاپ و ذخیره‌سازی آن، می‌تواند بدون انتظار برای پایان فرایند پردازش، به کار خود ادامه دهد. بازکردن فایل‌ها هم نیاز به زمان کمی دارد. فناوری Thunderbolt 3 دلیل اصلی بهبود سرعت است.

Thunderbolt 3 قابلیت انتقال ۴۰ گیگابیت بر ثانیه را دارد که دو برابر سرعت Thunderbolt 2 و چهار برابر Thunderbolt و USB 3.1 است؛ و تنها با یک کابل می‌تواند صوت، ویدئو، داده و حتی توان را منتقل کند. LaCie 6big Thunderbolt 3 به‌راحتی می‌تواند دو مانیتور 4K و چند دستگاه جانبی دیگر را به یکدیگر وصل کند، توان لپ‌تاپ را تأمین کند و حتی یک دوربین را شارژ کند.

در قسمت عقب، سه پورت USB-C وجود دارد: 2x Thunderbolt 3 و 1x USB 3.1>

Thunderbolt 3 از یک اتصال‌گر USB-C با برچسب Thunderbolt استفاده می‌کند. ازآنجاکه Thunderbolt 3 مستقل از پروتکل است، از اتصال این واسطه‌ها پشتیبانی می‌کند: USB 2.0، USB 3.0 و USB 3.1، DisplayPort 11 و 1.2a، Thunderbolt بیست گیگابیت بر ثانیه، Thunderbolt چهل گیگابیت بر ثانیه و اترنت (با آداپتور).

این دستگاه با نسخه‌های قبلی سازگار است. می‌توانید از USB 3.1 در کامپیوتر خود استفاده کنید؛ اما مسلما سرعت آن به Thunderbolt 3 نمی‌رسد. بااین‌حال با اتصال Thunderbolt 3 اپل (USB-C) به آداپتور Thunderbolt 2 می‌توانید با سرعت بالاتر به مک‌های قدیمی‌تر وصل شوید. اگر کامپیوتر USB-C/Thunderbolt 3 ندارید، با اداپتور می‌توانید از 6Big استفاده کنید.

علاوه‌بر این، اگر برای اتصال به 6big از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید نه‌تنها ازطریق اتصال فراگیر می‌توانید به آرایه دسترسی پیدا کنید؛ بلکه می‌توانید به‌صورت هم‌زمان لپ‌تاپ خود را هم شارژ کنید.

چهارچوب ویدئویی سریع

اوستن به‌لطف عملکرد سریع و فوق‌العاده بالای Nikon D850 و Nikon Z7 در فیلم‌برداری، فیلم‌های زیادی را ثبت کرده است. ویرایش و پردازش ویدئوی 4k یکی از چالش‌های عمده در تمام کامپیوترها است؛ اما مزیت Thunderbolt 3 سرعت بالای آن در پردازش ویدئویی است. محبوبیت 6big در میان فیلم‌بردارها و فیلم‌سازهایی که به‌دنبال بهبود پردازش ویدئویی هستند، روبه افزایش است.

Thunderbolt 3 با مزیت پهنای باند ویدئویی دو برابر 5big، امکان اتصال دو صفحه‌ی نمایش 4k یا یک صفحه‌ی نمایش 5K به LaCie 6big را می‌دهد. درصورت وجود دو صفحه‌ی نمایش 4k، می‌توانید فضای کاری خود را با تخصیص یک صفحه‌ی نمایش به تایم لاین (خط زمانی ویدئو) و تخصیص صفحه‌ی نمایش دیگر برای پیش‌نمایش 4k footage گسترده کنید.

دو 6big اوستن در آفریقای جنوبی، Monster در سمت چپ و کپی 48 ترابایتی آن در سمت راست.

RAID پشتیبان نیست

کار با سیستم RAID برای مدیریت داده‌های باارزش، مطمئن‌تری از کار با JBOD (مجموعه‌ای بی‌نظم از دیسک‌ها) است؛ اما باید به خاطر داشته باشید که RAID پشتیبان و حتی روشی جایگزین برای پشتیبان‌گیری نیست. 6big هرچقدر هم قابل‌اطمینان، سریع و جذاب باشد، بازهم از داده‌های شما دربرابر سرقت و آتش‌سوزی محافظت نمی‌کند. پشتیبان‌گیری از دستگاه RAID را هم باید به‌عنوان بخشی از مدیریت داده‌ای خود در نظر بگیرید. RAID روش خوبی برای بازیابی سریع خرابی سخت‌افزاری باشد و فقط می‌تواند بخشی از راه‌حل کلی بازیابی اطلاعات باشد.

اوستن یک دستگاه 6big دیگر را به‌عنوان پشتیبان خارج از محل اقامت خود در نظر گرفته است و مرتب دستگاه دوم را با 6big اصلی هماهنگ می‌کند. سرقت تجهیزات در میان عکاسانی که زیاد سفر می‌روند یا در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند رایج است. فعالیت در شبکه‌های اجتماعی باعث می‌شود بسیاری از افراد از نبود عکاسان در خانه مطلع شوند.

برای مثال، منطقه‌ی اقامت اوستن در دو سال گذشته شاهد آتش‌سوزی‌های عمده بود و بسیاری از همسایه‌های او خانه‌های خود و تمام دارایی‌های خود را از دست دادند. با بیمه‌ی مناسب می‌توانید بیشتر دارایی‌های خود را برگردانید؛ اما تصاویر برای همیشه از بین می‌روند. وجود هر نوع پشتیبان بهتر از نبود پشتیبان است؛ اما پشتیبان خارج از ساختمان همیشه بهتر از پشتیبان داخل ساختمان است.

یکی از راه‌حل‌های دیگر استفاده از حافظه‌ی کلاود است. حافظه‌ی کلاود یک نوع حافظه‌ی داده‌ای کامپیوتری است که در آن داده‌های دیجیتالی در مخازن منطقی ذخیره می‌شوند. حافظه‌ی فیزیکی محدوده‌ای از سرورهای متعدد در نقاط مختلف را پوشش می‌دهد و محیط فیزیکی تحت مالکیت و مدیریت شرکت میزبان است.

حافظه‌ی کلاود، برای بسیاری از افراد راه‌حل پشتیبانی خوبی است. این حافظه درصورتی مفید است که تعداد تصاویر زیاد نباشد، برای مثال، برای افرادی که با آیفون عکاسی می‌کنند و زمان زیادی را صرف کار با اینترنت می‌کنند، این نوع ذخیره‌سازی مناسب است. این روش برای عکاسی مثل اوستن مناسب نیست، زیرا او همیشه به مناطقی می‌رود که سیگنال‌دهی اینترنت ضعیف است. در چنین شرایطی بارگذاری تصاویر در کلاود راه‌حلی منطقی نیست.

بنابراین برای عکاسانی مثل اوستن، سرمایه‌گذاری روی تجهیزات پشتیبان‌گیری ضروری است. به‌همین‌دلیل او از یک دستگاه دوم 6big برای کپی گرفتن از نسخه‌ی اصلی استفاده می‌کند.

نگه‌داری از سیستم

اغلب افراد سیستم RAID خود را روی میز قرار می‌دهند. درباره‌ی اوستن شرایط کمی متفاوت است. دفتر اصلی او در آفریقای جنوبی است؛ اما وقتی هم که به هلند می‌رود روی تصاویر خود کار می‌کند. شاید چنین موقعیتی ایده‌آل نباشد؛ اما سال‌ها است که به این روش عادت کرده است.

او در آفریقای جنوبی روی سیستم مک پرو و مانیتور EIZO CG2739 کار می‌کند و دو سیستم ذخیره‌سازی 6big دارد (یکی با حجم 84 ترابایت و دیگری با حجم 48 ترابایت). Monster سیستم اصلی او است و کپی دیگر خارج از ساختمان قرار دارد که برای پشتیبان‌گیری به نسخه‌ی اصلی وصل می‌شود. درصورت رفتن به هلند، سیستم 6big را با خود می‌برد. LaCie برای محافظت از این سیستم یک چمدان مخصوص طراحی کرده است.

کیف مخصوص LaCie 6big

این کیف‌ توسط شرکت Pelican ساخته شده است بنابراین کاملا بادوام، ضد آب، ضد غبار است و مقاومت لازم را دربرابر ضربه، شکستگی و دماهای کمتر از منفی ۲۸ درجه‌ی سانتی‌گراد دارد. فضای داخلی فوم برای کابل دستگاه و همین‌طور سه درایو قابل‌حمل LaCie Rugged مناسب است. در بخش پذیرش چمدان فرودگاه هم کیف آسیبی نخواهد دید.

از طرفی احتمال گم‌شدن این کیف در فرودگاه وجود دارد؛ اما این کیف حجیم و بزرگ است و تنها راه بردن آن به داخل هواپیما، بخش پذیرش چمدان است. اوستن برای این مسئله هم چاره‌ای اندیشیده است. او از یک کیف کوچک‌تر مخصوص شرکت Pelican استفاده می‌کند تا بتواند به‌راحتی آن را به داخل کابین هواپیما ببرد.

چمدان Peli 1510، در اندازه‌ی مجاز کابین هواپیما

اوستن علاوه‌بر 6big می‌تواند Mac Pro را هم در آن جای دهد. او می‌گوید:

وقتی کیف را پر می‌کنم بسیار سنگین می‌شود. حتی کارکنان فرودگاه هم به آن مشکوک می‌شود؛ اما داخل کیف را به آن‌ها نشان می‌دهم تا متوجه ارزش آن شوند.

اوستن پس از رسیدن به هلند، اطلاعات اصلی را به سیستم پشتیبان 6big منتقل می‌کند. سپس با استفاده از Mac Pro و EIZO CG247X به کار خود ادامه می‌دهد. او در گذشته هم از روش مشابهی برای دستگاه 5big استفاده می‌کرد.

Peli 1510 همراه‌با 5big و Mac Pro و تمام کابل‌ها. 6big به‌راحتی در این چمدان جا می‌شود.

معایب

تنها عیب 6big قیمت بالای آن است. قیمت نسخه‌ی دوازده ترابایتی آن ۱۸۹۹ دلار است؛ اما قیمت ظرفیت سه برابری آن ۳۱۹۹ دلار است. برای بعضی عکاسان این سؤال به وجود می‌آید که چه لزومی دارد شخصی ۳۰۰۰ دلار برای خرید چنین دستگاهی هزینه کند. آن‌ها معتقدند می‌توانند آرایه‌های موردنظر خود را با قیمت کمتری خریداری کنند و افرادی که 6big می‌خرند تنها پول برند را پرداخت می‌کنند.

البته شما می‌توانید آرایه‌ی خود را بسازید؛ اما یکی از مزایایی 6big نرم‌افزار مدیریت دیسک و ضمانت ۵ ساله‌ی آن است. از طرفی LaCie از خدمات بازیابی داده‌ها به مدت ۵ سال برخوردار است؛ و درصورت بروز مشکل، درایو را جایگزین می‌کنند و به‌صورت رایگان داده‌های از دست رفته را بازیابی می‌کنند؛ و اگر سیستم دچار مشکل شود، می‌توان تنها در چند روز به جایگزینی آن پرداخت.

نتیجه‌گیری

اگر در عکاسی جدی هستید، باید نسبت به محافظت از تصاویر خود هم جدی باشید. شاید هزاران دلار صرف خرید دوربین و لنز کنید؛ اما درصورتی‌که با روش امن دسترسی و محافظت از اطلاعات آشنا نباشید، تلاشتان تقریبا بیهوده خواهد بود.

LaCie 6big برای افرادی که نسبت به مدیریت و محافظت از داده‌های خود مصمم هستند، گزینه‌ی مناسبی است. 6big سریع، شفاف، ساده و ظاهری مناسب دارد و استفاده از آن بسیار ساده و بی‌سروصدا است.

به‌جای اینکه هربار یک حافظه‌ی جدید بخرید، بهتر است روی سیستم RAID مناسب سرمایه‌گذاری کنید. اگر نیاز به حافظه‌ی بیشتر داشتید، می‌توانید درایوهای بزرگ‌تر را جایگزین درایوهای قدیمی کنید. 6big انعطاف‌پذیری بالایی دارد و همراه‌با شما رشد می‌کند. قطعا در آینده، اندازه‌ی فایل‌های دیجیتالی افزایش خواهد یافت و سرعت این رشد حتی از گذشته هم بیشتر خواهد شد. برای مثال، در چند سال گذشته، ویدئوی 4k انتخاب عجیبی بود؛ اما حالا رواج پیدا کرده است. دوربین‌های متعددی از سنسورهای ۴۵+ مگاپیکسلی برخوردار هستند.

اوستن عکس‌هایش را باارزش‌ترین دارایی خود می‌داند و به‌خوبی از آن‌ها محافظت می‌کند. در تورهای عکاسی، اغلب اوقات با افرادی روبه‌رو می‌شود که برای مثال، ۵۰۰۰ دلار صرف خرید دوربین و ۱۰ هزار دلار صرف خرید لنزهای متعدد کرده‌اند.

او علاوه‌بر تشویق عکاسان به سرمایه‌گذاری بر سه‌پایه‌های باکیفیت و محافظت از دوربین‌های ۱۵ هزار دلاری، آن‌ها را تشویق به سرمایه‌گذاری بر راه‌حل مناسب مدیریت داده‌ای می‌کند. از مزایای این کار می‌توان به صرفه‌جویی در زمان، محیط کار حرفه‌ای و درنتیجه افزایش سطح امنیت اشاره کرد. برای شروع می‌توانید از سیستم‌های کوچک استفاده کنید و سپس آن‌ها را ارتقا دهید.

هفته‌ی گذشته، جدیدترین نسخه از سیستم‌عامل موبایل اپل، iOS 13، با تم تیره و بهبود عملکرد معرفی شد. از میان ویژگی‌های جدیدی که کوپرتینویی‌ها درباره‌ی iOS 13 اشاره کردند، ظاهرا یک ویژگی درمقایسه‌با سایر ویژگی‌ها، جذاب‌تر به‌نظر می‌رسد. 

وب‌سایت Cult of Mac نام ویژگی جدید را که به باتری دستگاه مربوط‌ می‌شود، «بهینه‌سازی شارژ باتری» (Optimized ‌Battery Charging) نام‌گذاری کرده و معتقد است این ویژگی می‌تواند به‌شکل مؤثری بر طول عمری باتری دستگاه تأثیرگذار باشد. بهینه‌سازی شارژ باتری خصیصه‌ای است که اجازه نمی‌دهد باتری گوشی آیفون تا بیش از ۸۰ درصد حداکثر ظرفیتش شارژ شود.  

اطلاعات زیادی درباره‌ی نحوه‌ی عملکرد ویژگی جدید بهینه‌سازی شارژ باتری منتشر نشده است؛ هرچند اپل توضیحاتی درباره‌‌اش ارائه کرده است:

قابلیت جدید بر سلامت و افزایش طول عمر باتری گوشی آیفون تمرکز ویژه‌ای می‌کند و نمی‌گذارد باتری دستگاه بیش از ۸۰ درصد حداکثر ظرفیت باتری، شارژ شود و به‌صورت کامل و صد‌درصد شارژ شود. این ویژگی با کاهش میزان شارژ باتری به طول عمر باتری دستگاه و سلامت آن کمک می‌کند.

پیش‌ازاین، چنین ترفندهایی برای مدیریت باتری را از تسلانیز شاهد بوده‌ایم که باتری به‌صورت پیش‌فرض کمتر از ظرفیت ۱۰۰ درصدی شارژ می‌شد. در نگاه اول، شاید به‌نظر برسد چنین کاری اصلا درست نیست و ممکن است کاربر با مشکلاتی رو‌به‌رو شود. شاید این سؤال پیش بیاید که آیا بهتر نیست گوشی آیفون تا حداکثر شارژ ۱۰۰ درصدی شارژ دریافت کند؟ پاسخ منفی است.

زمانی‌که باتری گوشی آیفون تا ۸۰ درصد ظرفیتش شارژ دریافت می‌کند و مجددا وقتی درصد شارژ باتری به ۲۰ درصد می‌رسد، شارژ می‌شود، این روند روی سلامتی باتری تأثیر بسزایی می‌گذارد. وقتی کاربر شارژ دستگاه را تا صفردرصد استفاده می‌‌کند و بعد در هر دور استفاده، اجازه می‌دهد باتری تا ۱۰۰ درصد شارژ شود، ممکن است در کوتاه‌مدت مشکلی پیش نیاید؛ ولی با گذشت یک یا دو سال تفاوت فاحشی در سلامتی باتری دستگاه مشاهده می‌شود.  

به‌عنوان مثال، وقتی کاربر به‌‌درستی از باتری آیفون ۱۰ به‌مدت یک‌‌ونیم سال استفاده کند، بعد از گذشت این بازه‌ی زمانی، حداکثر ظرفیت شارژ باتری دستگاه به ۸۸ درصد ظرفیت اولیه افت پیدا می‌کند که از سلامت باتری دستگاه خبر می‌دهد. کاربران می‌توانند ازطریق بخش تنظیمات (Settings)، به باتری (Battery) مراجعه کنند و درنهایت، از قسمت سلامت باتری (Battery Health)، وضعیت سلامت باتری دستگاه خود را مشاهده کنند.

اپل ادعا می‌کند زمانی‌که گوشی آیفون در شریط عادی کار کند، حداکثر ظرفیت شارژ باتری‌ پس از ۵۰۰ بار چرخه‌ی کامل شارژ و دشارژ، به ۸۰ درصد ظرفیت اصلی افت پیدا خواهد کرد. بااین‌حال، اگر باتری دستگاه در هربار شارژشدن تنها تا ۸۰ درصد حداکثر ظرفیتش شارژ دریافت کند، با گذشت زمان و شارژودشارژ‌های مکرر، حداکثر ظرفیت شارژپذیری دستگاه تاحدی بهتر از زمانی خواهد بود که کاربران باتری دستگاه را ۱۰۰ درصد شارژ می‌کنند. 

افرادی که گوشی آیفون را طی روز ازطریق شارژر سیمی یا بی‌سیم شارژ می‌کنند و جزو آن دسته از افرادی نیستند که از شب تا صبح گوشی آیفون آن‌ها به شارژر متصل باشد، بی‌شک به سلامتی و طول عمر باتری دستگاه خود اهمیت بیشتری می‌دهند و در طولانی‌مدت، تأثیر آن را مشاهده خواهند کرد. الگوریتم‌های یادگیری ماشینی کمک می‌کند دستگاه به‌صورتی هوشمندانه بتواند با هدف سلامت باتری، شارژشدن را متوقف کند و نگذارد دستگاه بیش از ۸۰ درصد شارژ شود. البته کاربرانی که توجه زیادی به سلامت باتری و طول عمر آن نمی‌کنند، می‌توانند امیدوار باشند اپل گزینه‌ای دراختیارشان قرار دهد تا بتوانند با غیرفعال‌کردن این گزینه، هرطور خواستند باتری را شارژ کنند.

یکی از مهم‌ترین بخش‌های خودرو واحد کنترل الکترونیکی موتور (ECU) است. ECU نام‌های دیگری هم دارد: برخی به آن مدول کنترل الکترونیکی (ECM) و برخی نیز مدول کنترل موتور (PCM) می‌گویند. هرچه آن را بنامیم، ECU نقش بسیار مهمی در خودروهای مدرن بازی می‌کند. ECU کامپیوتر اصلی خودرو است و بسیاری از امکانات خودرو به آن وابسته‌اند و حتی خودرو بدون وجود ECU نمی‌تواند حرکت کند. کاری که ECU انجام می‌دهد، دریافت اطلاعات از حسگرهای مختلف و استفاده از این اطلاعات برای محاسبه و تنظیم زمان جرقه‌زنی شمع‌ها و میزان پاشش سوخت ازطریق انژکتورها است.

نقش ECU در خودروهای جدید، بسیار حیاتی و گسترده‌تر است؛ چون امکانات و بخش‌های زیادی هستند که ECU کنترل می‌کند. اگر هر اتفاقی برای ECU بیفتد، خودرو دچار مشکلات فراوان و حتی بی‌استفاده می‌شود. معمولا بروز مشکل در خود ECU یا محاسبات آن، برخی علائم اساسی دارد که با دانستن آن‌ها، می‌توانید احتمال بروز مشکل در ECU را بدهید. درادامه، این علائم را معرفی و بررسی می‌کنیم.

۱. روشن‌شدن چراغ چک موتور

روشن‌شدن چراغ چک موتور یکی از اولین علائمی است که نشان می‌دهد مشکلی در ECU وجود دارد. چراغ چک موتور معمولا زمانی روشن شود که ECU ایرادی در هریک از حسگرهای خودرو احساس کند. البته همیشه نباید روشن‌شدن چراغ چک موتور را به‌پای خرابی ECU گذاشت؛ چون این چراغ حتی می‌تواند براثر اشتباه محاسباتی ECU نیز روشن شود؛ درحالی‌که خودرو ایراد مهمی نداشته باشد. برای دانستن دلیل روشن‌شدن چراغ چک موتور، دستگاه عیب‌یاب کامپیوتری (دیاگ) لازم است. دستگاه دیاگ با خواندن کد خطای مرتبط در ECU می‌تواند به پیداشدن مشکل کمک کند.

۲. جرقه‌‌نزدن پیشرانه

یکی دیگر از نشانه‌های بروز ایراد در ECU مشکلی به‌نام جرقه‌نزدن است. زمانی‌که ECU دچار مشکل شده باشد، ممکن است جرقه‌زنی در یک یا چند سیلندر رخ ندهند و این باعث کاهش توان پیشرانه و لرزش شدید آن می‌شود. این مشکل ممکن است خود‌به‌خود نیز از بین برود و به‌طوردائمی مشاهده نشود؛ ولی هرچه باشد، باید آن را پیگیری کرد و دید دلیلش چه بوده است.

۳. کاهش توان پیشرانه

یکی دیگر از علائم بروز مشکل در کارکرد ECU کاهش توانایی‌های پیشرانه است. اگر ECU دچار مشکل باشد، ممکن است نتواند زمان درست پاشش سوخت را محاسبه کند و همین امر ممکن است به کاهش قدرت و گشتاور پیشرانهمنجر شود. ECU معیوب می‌تواند در‌عین کاهش توان پیشرانه، مصرف سوخت را هم افزایش دهد و بر شتاب خودرو تأثیر منفی بگذارد.

۴. روشن‌نشدن پیشرانه

روشن‌نشدن یا سخت روشن‌شدن پیشرانه هم یکی دیگر از نشانه‌های خرابی در ECU است. اگر ECU کاملا از کار افتاده باشد، پیشرانه نمی‌تواند روشن شود. ممکن است استارتر کار کند و پیشرانه را بچرخاند؛ ولی پیشرانه روشن نخواهد شد؛ چون از کامپیوتر خود دستور ورودی برای پاشش سوخت و جرقه‌زنی شمع‌ها دریافت نمی‌کند. این مشکل به این راحتی‌ها عیب‌یابی نمی‌شود؛ زیرا دلایل زیادی می‌توانند باعث بروز آن شوند؛ درنتیجه حتما در مرحله‌ی نخست، به دستگاه دیاگ نیاز خواهید داشت تا ببینید ایراد دقیقا در کجاست.

همان‌طورکه دیدید، ECU نقش مهمی در خودرو دارد و هر ایراد کوچکی در کارکرد آن می‌تواند خودرو را دچار مشکل کند. ECU در خودروهای امروزی بسیار پیچیده و پیشرفته‌تر از قدیم است؛ به‌همین‌دلیل، عیب‌یابی آن نیز در خودروهای جدید سخت‌تر است. ازاین‌رو، اگر خودرو جدیدی دارید و علائم خرابی ECU را در آن مشاهده کردید، حتما به تعمیرکار متخصص مراجعه کنید. تعویض ECU نیز کاری تخصصی و پرهزینه است و بهتر است آن را نیز به تکنسین متخصص بسپارید.

ماشین چمن‌زنی هوندا موسوم به Mean Mower به‌عنوان سریع‌ترین ماشین چمن‌زنی جهان باردیگر به صدر اخبار بازگشته است. این ماشین چمن‌زن که پیشرانه‌ای مشابه با سوپربایک هوندا CBR1000RR استفاده می‌کند، این‌بار توانست سرعت‌گیری صفر تا ۱۶۰ کیلومتر را در ۶.۲۸۵ ثانیه ثبت کند. ویدئویی نیز از این رکوردگیری در حضور کارشناسان گینس منتشر شده است. در این رکوردگیری هوندا Mean Mower باید هم مسیر رفت و هم برگشت را طی کند و میانگین سرعت در هر دو مسیر به‌عنوان رکورد شناخته خواهد شد. در اولین تلاش، زمان ۶.۴۳ ثانیه و در دومین تلاش زمان ۶.۱۲ ثانیه ثبت شد.

هوندا Mean Mower قبلا نیز با رسیدن به حداکثر سرعت ۱۸۷.۶ کیلومتربرساعت خود را به‌عنوان سریع‌ترین ماشین چمن‌زنی جهان معرفی کرده بود. هوندا در سال ۲۰۱۸، این چمن‌زن رکوردشکن خود را ارتقا داد. در مدل قبلی، پیشرانه‌ی یک‌لیتری ۱۰۸ اسب‌بخاری متعلق به هوندا VTR Firestorm استفاده شده بود؛ ولی در برنامه‌ی ارتقا، هوندا پیشرانه‌ی ۱۹۰ اسب‌بخاری یک‌لیتری هوندا CBR1000RR را روی این چمن‌زنی نصب کرد. همچنین بخش‌های دیگری مانند جعبه‌دنده و ECU نیز تعویض شدند و پشت آمپر LCD متعلق به هوندا CBR روی Mean Mower نصب شد. پس از انجام این ارتقا، هوندا ادعا می‌کند این چمن‌زن می‌تواند به حداکثر سرعت ۲۴۱ کیلومتربرساعت دست پیدا کند.

هوندا Mean Mower براساس ماشین چمن‌زنی هوندا HF2622 ساخته شده است؛ اما از شاسی سفارشی استفاده می‌کند تا فرمان‌پذیری بهتری داشته باشد. وزن این ماشین فقط ۱۵۲ کیلوگرم است و با وجود تغییرات مختلف، همچنان توانایی اصلی خود در چمن‌زنی را هم حفظ کرده است و با دو موتور برقی که از باتری نیرو می‌گیرند می‌تواند چمن‌ها را کوتاه کند. تیغه‌های چمن‌زنی این ماشین از جنس فیبرکربن هستند. این چمن‌زن ویژه به لاستیک‌های مسابقه‌ای سفارشی ساخت Hoosier مجهز است تا چسبندگی بهتری داشته باشد.

واژه‌‌ی یوفو (UFO) در اکثر محافل سیاسی، مفهومی اساسا تمسخرآمیز به‌‌شمار می‌‌آید. همواره ادعاهای افراد مختلف درباره‌ی ربوده‌شدن به‌وسیله‌ی بیگانگان فضایی آن‌هم با شمایلی سبزرنگ و قامتی کوتاه، دستاویز طنزپردازان برای تمسخر ایده‌‌ی وجود حیات هوشمند فرازمینی بوده است. همچنین، مفهوم یوفوها برای سال‌ها با مفاهیم بعیدتری نظیر پاگنده‌‌ها و حلقه‌‌های کشتزارها ارتباط داده شده‌‌اند؛ نظیر آنچه در فیلم «نشانه‌‌ها» به کارگردانی ام. نایت شیامالان دیده می‌شود.

شاید واضح‌‌ترین دلیل این نوع ارتباط‌‌دهی این باشد که واژه‌‌ی یوفو در نظر بسیاری معادل «حیات فرازمینی» در نظر گرفته می‌‌شود.؛ درحالی‌که اگر کمی دقیق‌‌تر بیندیشید، متوجه ریشه‌‌ی این خطای شناختی خواهید شد.

یوفو درحقیقت واژه‌‌ی اختصاری درنظرگرفته‌‌شده برای «شیء پرنده‌‌ی ناشناخته» (Unidentified Flying Object) است؛ پس، یوفو به‌‌معنای بیگانه‌ای از سیاره‌‌ی دیگر نیست. به‌‌بیان‌ساده‌‌تر، یوفو فقط شیئی در‌حال‌پرواز است که نمی‌‌توان ازطریق روش‌‌های رایج، هویت آن را توضیح داد؛ اما چون این مفهوم همواره به شوخی گرفته شده، ده‌ها سال با بی‌‌توجهی کارشناسان مواجه بوده است.

شاید یکی از بهترین مقالات موجود دراین‌زمینه مربوط‌به کار مشترک الکساندر ونت و ریموند دوال با عنوان سلطه و یوفو باشد. در این مقاله، نویسندگان این‌‌گونه استدلال می‌‌کنند که بنابر درک ما، حاکمیت دولت مفهومی با محوریت انسان‌‌شناسی است؛ یعنی فقط با ارجاع به نوع بشر تعریف‌پذیر و سازمان‌‌دهی‌شدنی است. آن‌‌ها می‌‌گویند دلیل اصلی نادیده‌‌انگاشتن یوفوها این واقعیت است که چنین مفهومی می‌‌تواند جهان‌‌بینی فعلی ما را به‌‌کلی دچار شک و تردید کند؛ یعنی همان دیدگاهی که می‌‌گوید انسان پیشرفته‌‌ترین گونه‌‌ی حیات جهان است. این دو می‌‌گویند:

علم یا دولت‌‌‌‌ هرگز یوفوها را به‌‌صورت سیستماتیک بررسی نکرده‌‌اند؛ چراکه تصور غالب این است که هیچ‌کدام از این اشیاء ماهیت فرازمینی ندارند. هرچند واقعیت این است که ما حتی هنوز از صحت این موضوع نیز به‌‌درستی اطلاع نداریم. این امر باعث شده یوفوها برای ما به تابو تبدیل شوند. معضل از اینجا ریشه می‌‌گیرد که با الزامات نوعی حاکمیت با رویکردی انسان‌‌محور مواجه هستیم که با وجود برخورداری از این حق، به‌درستی نمی‌‌تواند درباره‌ی استثنائاتی نظیر یوفوها در این نوع جهان‌‌بینی خاص تصمیم‌‌گیری کند.

وقتی ونت و دوال این استدلال را مطرح کردند، با واکنش تمسخرآمیز بسیاری از مخاطبان مواجه شدند. بااین‌حال، این مقاله این ادعای منطقی را مطرح می‌کند که یوفوها قطعا وجود خارجی دارند؛ هرچند این اشیاء ممکن است لزوما ماهیتی فرازمینی نداشته باشند. از دیدگاه این دو پژوهشگر، نکته‌‌ی اصلی این است که هیچ‌‌یک از مقام‌های رسمی ایده‌‌ی احتمال ماهیت فرازمینی یوفوها را جدی نمی‌‌گیرند. بیشتر فعالیت‌‌های فعلی با هدف نادیده‌‌گرفتن یوفوها انجام می‌‌گیرند تا این اشیاء را به‌‌عنوان موضوعاتی دست‌‌مایه‌‌ی تمسخر معرفی کنند.

بااین‌حال در سالیان اخیر، به‌‌نظر می‌‌رسد تحولاتی نامحسوس در‌حال‌شکل‌‌گیری است که پرسش‌‌های جالبی پیش‌‌ روی استدلال‌‌های مطرح‌شده‌ی ونت و دوال می‌‌گذارد. به‌‌عنوان نمونه، چند صباحی است که بحث درباره‌ی یوفوهای واقعی را برخی از جریان‌‌های رسانه‌‌ای پوشش می‌‌دهند.

در دسامبر۲۰۱۷، هلن کوپر به‌‌همراه رالف بلومنتال و لسلی کین مقاله‌‌ای در نیویورک تایمز با موضوع برنامه‌‌ی شناسایی تهدیدهای پیشرفته‌‌ی هوافضایی وزارت دفاع تألیف کردند و در آن فهرستی از یوفوهای مشاهده‌‌شده‌ی خلبانان ارتش ایلات متحده را ذکر کردند. جالب اینکه این گزارش‌‌ها را وزارت دفاع نیز تأیید کرد. با اینکه انتشار این مقاله عملا موجی از گمانه‌‌زنی‌‌ها و بدبینی‌‌‌‌ها را به‌راه انداخت، این اولین‌بار بود که دولت آمریکا وجود چنین جریانی را تصدیق می‌‌کرد.

اندکی پس از این داستان، در نوامبر سال گذشته با ماجرای اوموآموا مواجه شدیم: شیئی مرموز با ظاهر سیگاری‌‌شکل که از فضای میان‌‌ستاره‌‌ای آمد و با سرعت زیادی از داخل منظومه‌‌ی شمسی عبور کرد و ناپدید شد. همان‌‌طورکه پیش‌‌تر در مقاله‌‌ای در زومیت نیز توضیح دادیم، شکل و مسیر حرکتی اوموآموا به‌‌اندازه‌‌ای غیرعادی جلوه می‌‌کرد که برخی از فیزیک‌‌اخترشناسان برجسته نیز ضمن انتشار مقاله‌‌ای، از احتمال منشأ مصنوعی این سازه و عملکرد آن براساس بادبان نوری سخن گفتند.

این ادعاها نیز با موج دیگری از واکنش‌‌های انتقادی مواجه شد؛ بااین‌حال، تندترین منتقدان نیز نتوانستند امکان ماهیت فرازمینی این شیء را به‌‌طورکامل رد کنند. هنوز آتش گمانه‌زنی‌ها فروکش نکرده بود که در ۲۶مه سال جاری نیز نیویورک تایمز در اقدامی تازه، داستان دیگری از همان گزارشگران مقاله‌‌ی سال ۲۰۱۷ را منتشر کرد:

اشیای عجیبی مانند شیء فرفره‌‌مانندی که برخلاف جریان باد حرکت می‌‌کرد، تقریبا به‌‌صورت روزانه از تابستان‌۲۰۱۴ تا مارس‌۲۰۱۵ برفراز آسمان ساحل شرقی دیده شده‌‌اند. خلبانان نیروی دریایی در گزارش‌‌های خود به مقام‌های مافوق آورده‌‌اند که این اشیاء موتور قابل‌‌مشاهده‌‌ای نداشته‌اند و اثری از گرمای اگزوز در حسگرهای فروسرخ نیز دیده نمی‌‌‌‌شده است. بااین‌‌حال، اشیای مذکور قابلیت پرواز تا ارتفاع ۳۰ هزارپایی و حرکت در سرعت‌‌های مافوق سرعت صوت را داشته‌‌اند. رایان گرویز، خلبان جنگنده‌‌ی سوپر هورنت F/A-18 که ۱۰ سال سابقه‌ی خدمت در نیروی دریایی را دارد و گزارش‌‌ مشاهدات خود را مستقیما به پنتاگون و کنگره ارائه کرده، در‌این‌باره می‌‌گوید اشیای مذکور برای تمام روز آنجا بوده‌‌اند. او می‌‌افزاید که نگه‌‌داشتن هوانورد در آسمان به انرژی درخورتوجهی نیاز دارد. آن‌‌ها ۱۲ ساعت در آسمان بودند که چنانچه سرعت‌‌ حرکت آن‌ها را نیز در نظر بگیریم، می‌بینیم این مدت زمان ۱۱ ساعت بیشتر از حد انتظار ما بوده است.

البته کسی در وزارت دفاع اعلام نکرده این اشیاء ماهیتی فرازمینی دارند و کارشناسان نیز تأکید می‌‌کنند برای چنین مشاهداتی می‌‌توان توضیحاتی با منشأ زمینی نیز ارائه کرد. لیوتنانت گریوز و چهار خلبان دیگر نیروی دریایی نیز در مصاحبه با نیویورک‌تایمز اظهار کرده‌‌اند حین مانورهای آموزشی از ویرجینیا به‌‌ مقصد فلوریدا در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ نیز این اشیاء را دیده‌‌اند.

گزارشگران مجله‌ی تایمز نیز پا را فراتر گذاشته‌ و مصاحبه‌‌های مستقیم خود را با خلبانان منتشر کرده‌‌اند؛ اما نکته‌‌ی عجیب درباره‌ی این موج جدید اخبار، واکنش مقام‌های وزارت دفاع به این گزارش‌‌ها بوده که اصلا شباهتی به پیش‌‌بینی‌‌های اخیر دنت و دوال نداشته است. عجیب‌تر آنکه سیاست‌مداری به‌نام باریان بندر در گزارشی در ماه اخیر این‌‌چنین گفت:

نیروی دریایی ایالات متحده در‌حال‌تدوین دستورالعمل تازه‌‌ای برای نحوه‌‌ی گزارش‌‌دهی خلبانان و کارکنانی است که با «هوانوردهای ناشناخته» مواجه می‌‌شوند. این گامی تازه و مهم در ایجاد فرایندی قانونی برای تجزیه‌‌وتحلیل مشاهدات توضیح‌ناپذیر است.

برخی گزارش‌‌های تازه حاکی از آن است که این دستورالعمل‌‌های جدید نیروی دریایی، فرایند گزارش‌‌دهی را فرمالیزه و ضمن ازبین‌‌بردن حس شرم از صحبت درباره‌‌ی یوفوها، تجزیه‌‌وتحلیل براساس داده‌‌ها را نیز تسهیل خواهد کرد. این شاید یکی از بهترین تصمیمات این نهاد در دهه‌‌های اخیر بوده است.

به‌‌نظر می‌‌رسد ارگان‌‌های دولتی ضمن عبور از مرحله‌ی انکار وجود یوفوها، به‌‌صورت ضمنی حتی آن را تصدیق نیز کرده‌اند؛ هرچند اگر به‌‌صورت مستقیم نیز از این واژه استفاده نکنند. آن‌‌ها نمی‌‌گویند این یوفوها ماهیتی فرازمینی دارند؛ اما تلاش می‌کنند با تابوشکنی در جهت کاهش حس شرم افراد هنگام صحبت در این‌‌ حوزه گام‌‌هایی تازه بردارند.

درهرحال، ممکن است آنچه در جریان است، به‌منظور تضعیف نظریه‌‌ی اخیر ونت و دوال پیش‌‌ برود. اگر به تاریخچه‌‌ی چنین اتفاقاتی رجوع کنید، متوجه وجود شباهت‌هایی خواهید شد. همواره این گونه اقدامات در دو مرحله اجرا شده‌‌اند: ۱. تصدیق وجود یوفوها؛ ۲. درنظرگرفتن احتمال فرازمینی‌‌بودن یوفوها.

در سال‌‌های اخیر، بروکراسی امنیت ملی ایالات متحده شرایط مرحله‌ی اول را برآورده کرده است. حال باید منتظر ماند و دید که آیا قدرت‌‌های جهانی تصمیم خواهند گرفت به مرحله‌ی دوم وارد شوند یا خیر؟

وانت‌ها و شاسی‌بلندهای قدرتمند برقی موسوم به "ریوین"(Rivian) علاوه بر اینکه دارای باتری‌های یدکی هستند، می‌توانند هم‌نوعان خود را نیز شارژ کنند.

شرکت هواپیمایی "ایرفرانس-کی.ال.ام"(KLM) با همکاری "دانشگاه فناوری دلفت"(Delft University of Technology) هلند تحولی عظیم در دنیای حمل و نقل هوایی به وجود خواهند آورد.

به گزارش ایسنا، آنها با الهام از گیتار الکتریکی "Gibson Flying V" موفق به طراحی یک هواپیمای مسافربری متفاوت شده‌اند.

اگر از بالا به این هواپیما که "فلایینگ-وی"(Flying-V) نام دارد بنگریم همانند حروف "وی"(V) انگلیسی است.

نکته قابل توجه درباره این هواپیما این است که مسافران در بال‌های "فلایینگ-وی" خواهند نشست که این موضوع تجربه‌ای متفاوت از پرواز را برای افراد به ارمغان خواهد آورد.

طراحان هواپیمای مذکور بر این باورند که شکل وی مانند این هواپیما یک مزیت مهم دارد و آن این است که تا ۲۰ درصد باعث صرفه‌جویی در میزان مصرف سوخت می‌شود که این موضوع او را یک رقیب سرسخت برای هواپیمای "ایرباس ای ۳۵۰"(Airbus A۳۵۰) می‌سازد. ایرباس آ -۳۵۰(Airbus A۳۵۰) یک هواپیمای مسافربری پهن‌پیکر و دو موتوره است که توسط شرکت ایرباس ساخته شده است. کاربرد اصلی این هواپیما جابجایی تعداد زیادی مسافر (۳۰۰ مسافر) در مسافت‌های بسیار طولانی است.

"روئلوف وُس" (Roelof Vos)، یکی از محققان دانشگاه فناوری دلفت هلند و رهبر این پروژه گفت: هوانوردی حدود ۲.۵ درصد از کل تولید گازهای گلخانه‌ای جهانی را دربرمیگیرد و از آنجا که این صنعت به سرعت در حال رشد است بنابراین ما می‌بایست هواپیماهایی سازگارتر با محیط زیست توسعه دهیم.

البته این تصاویر تنها تصاویر مفهومی این هواپیما هستند و نسخه اولیه این هواپیما تا پاییز سال جاری (ماه اکتبر) آماده خواهند شد اما نسخه عملیاتی این هواپیما حداقل تا سال ۲۰۴۰ ساخته نخواهد شد.

به گفته شرکت هواپیمایی "ایرفرانس-کی ال ام"، هواپیمای "فلایینگ-وی" مانند هواپیمای پیشرفته ایرباس ای ۳۵۰، قادر به حمل ۳۱۴ مسافر خواهد بود و این هواپیما همچنین از موتورهای توربوفن با کارایی بالا استفاده خواهد کرد.

"توربوفن"(turbofan) نوعی موتور جت است که در آن بخش بزرگی از هوای مکیده شده بدون رفتن به اتاق احتراق از روزنه انتهایی خارج می‌شود. این نوع موتور برای سرعت‌های متوسط مناسب است و به همین دلیل موتور بیشتر هواپیماهای جت مسافری توربوفن است.

"توربوفن"(turbofan) یک کمپرسورفن بسیار بزرگ در جلوی موتور دارد که نسبت زیادی از هوا پس از عبور از فن از فاصلهٔ بین فن و پوسته عبور کرده در انتهای موتور با گازهای داغ خروجی موتور یکی می‌شوند و نیروی پیشرانه را افزایش می‌دهد. توربوفن‌ها کارایی بهتری نسبت به توربوجت‌های ساده دارند؛ زیرا به حجم زیادی از هوا که از فن عبور می‌کند شتاب داده می‌شود و با توجه به هوای کمی که از هستهٔ موتور عبور می‌کند، نیروی پیشرانهٔ زیادی تولید می‌کند.

 

 

انتهای پیام