درهٔ سیلیکون و فرهنگ کاری جاری در آن یک شبه به وجود نیامده. بنابراین امکان اینکه به سرعت در جایی از دنیا آن را شبیه‌سازی کنیم وجود ندارد. ولی همیشه می‌توان با نگاه کردن به سرچشمه‌ها، چیزهای زیادی آموخت. در انتهای بخش اول مقاله گفتیم که برای بر پایی یک درهٔ سیلیکون جدید، به آدم‌ها نیاز داریم. و وقتی حرف از آدم‌ها به میان بیاید، آنها به محیط هایی برای زندگی، آموزش، کار، و تفریح نیاز دارند. بیایید ببینیم آدم‌های مناسب بر پایی درهٔ‌ سیلیکُونِ جدید کیستند؟ و محیط زندگی آنها چگونه باید باشد. دو گروه از آدم‌ها

وجود دو گروه از آدم‌ها برای «تبدیل یک منطقه به قطب تکنولوژی» ضروری است: سرمایه‌دارهای ریسک پذیر، و نـِردها ( Nerd ). نـِرد، واژه‌ای است برای توصیف یک کلیشه: یعنی آدم‌هایی که به لحاظ اجتماعی با مردم نمی‌جوشند و خیلی بیشتر از دیگران در فکر انجام کارهای مهم هستند. اینها ممکن است زمان‌های بسیار زیادی را روی فعالیت‌ها یا تحقیقات یا علایقی با موضوعات غیرعمومی، بسیار تخصصی، یا تخیلی و فانتزی صرف کنند؛ فعالیت‌هایی که با خط اصلی رشته آنها همخوانی ندارد. نـِرد‌ها معمولاً درون‌گرا هستند و از فعالیت‌های اجتماعی کناره می‌گیرند. آنها بیشتر مایل به جوشیدن با گروهی کوچک از همفکران خود هستند. آنچه بدان افتخار می‌کنند، هویت گروهی‌شان است. وقتی پای تشکیل یک استارت‌آپ به میان بیاید، آنها حاضرند در یک گاراژ یا سولهٔ گروهی شب و روز زندگی و کار کنند تا ماحصل کارشان بشود کمپانی‌های بزرگی مثل اپل، گوگل یا مایکروسافت؛ یا استارت‌آپ‌های قَدَری مثل اینستاگرام و پینترست. حتماً‌ دارید از خودتان می‌پرسید که: فرق نـِرد‌ها با گیک‌ها در چیست؟ نـِرد‌ها عاشق فیزیک، ‌ریاضیات پیشرفته، علوم رُباتیک، شیمی، بیولوژی، و مهندسی هستند. اما گیک‌ها عاشق کارهای خاص و عجیب و غریبند! نـِرد‌ها ژورنال‌های علمی می‌خوانند. گیک‌ها کامیک‌استریپ و داستان‌های علمی تخیلی! نـِرد‌ها وقتی هوشیار نیستند هم انتگرال می‌گیرند، اما گیک‌ها عاشق خرید چیزهای گران مثل هدفون‌های 200 دلاری هستند! یک نـِرد‌ برای شما تفاوت بین نظریه علیت و نظریه همبستگی را می‌گوید. اما یک گیک مدام کارهای عجیب و غریب انجام می‌دهد! به زبان ساده بگوییم؛ نـِردها هوشمند، زبردست و برخوردار از درک علمی یا فنی بالایی هستند. اما گیک‌ها عاشق چیزهایی هستند که دیگران به آنها بی‌توجه‌اند، گیک‌ها راجع به علایق خود خیلی چیز می‌دانند، اما لزوماً درک علمی و فنی بالایی از مبانی آن علایق ندارند و بنابراین لزوماً به علایق خود به صورت حرفه سطح بالا نگاه نمی‌کنند. اما نـِردها درست بر عکس هستند. آنها همان کسانی‌اند که وقتی یک استارت‌آپ شروع به کار می‌کنند، تک و تنها آنجا حضور دارند. و دیر یا زود، اگر کارشان در خور باشد، «سرمایه‌گذاران ریسک پذیر» هم به آنها خواهند پیوست. در امریکا این مورد اثبات شده که تنها شهرهایی تبدیل به قطب تشکیل استارت‌آپ‌ها می‌شوند که سرمایه‌گذاران و نـِردها در آنها حضور داشته باشند. برای مثال، در میامی استارت‌آپ‌های کمی شکل گرفته، زیرا گر چه تعداد ثروتمندان در آنجا زیاد است، ولی نـِردهای کمی وجود دارند. میامی جایی نیست که نـِردها دوستش داشته باشند. در نقطه مقابل این وضعیت ناجور، پیتزبورگ قرار دارد با کلی نـِرد، اما بدون سرمایه‌گذار. بنابراین محل قرارگیری یک درهٔ سیلیکون جدید، باید مورد علاقهٔ این دو گروه باشد به طوری که بخش زیادی از سال را در آن شهر یا منطقه ساکن باشند، و آب و هوا یا سایر مسائل فراری‌شان ندهد.

کمکِ دولت؟ هرگز!

شاید از خودتان بپرسید که چه نیازی به سرمایه‌گذاران مستقل، یعنی دولت‌ها نمی‌توانند به نـِردها پول قرض دهند؟ پاسخ منفی است. باید گفت که این روش درست انجام کارها نیست. ثروتمندانِ علاقمند به سرمایه‌گذاری بر روی ایده‌ةای نو (استارت‌آپ‌ها)، یک گروه خاص هستند و معمولاً تمایل دارند که خود، تجارب زیادی را در حوزه تکنولوژی کسب کنند. زیرا این ابتدا کمک می‌کند که استارت‌آپ‌های درستی را برای سرمایه‌گذاری انتخاب کنند، و در ثانی کمک‌شان می‌کند که ارتباطات و تجربیات خود را نیز پشتوانهٔ پروژه‌ها قرار دهند. و در آخر، داشتن سهم مستقیم در نتیجهٔ نهایی، باعث می‌شود نهایت توجه را به کار داشته باشند. می‌بینید؟ سرمایه‌گذاران ریسک پذیر، در نقطهٔ مقابل دولتی‌ها قرار دارند. ایدهٔ سرمایه‌گذاری دولتی در حوزه تکنولوژی بیشتر شبیه کامیک‌استریپ‌ها است تا یک تجارت واقعی. در حقیقت، هر کجا که پای دولت‌ها به اقتصاد باز شده، آنها واقعاً بد کار کرده‌اند. ما مردم عادی این را کمتر متوجه می‌شویم زیرا رقبای دولتی‌ها، اغلب دولتی‌های دیگری هستند که به همان بدی کارشان را انجام می‌دهند. اما سرمایه‌گذاران ریسک پذیر، مستقیماً با همتایان خود در رقابتند و از این رو انگیزه و تجربه‌ به مراتب بالاتری نسبت به دولتی‌ها دارند.

گول ساختمان‌ها را نخورید!

اگر به درهٔ سیلیکون بروید، آنچه که خواهید دید ساختمان‌ها هستند. ولی ستون فقرات اصلی آنجا، انسان‌ها هستند نه بناها. شما هم حتماً از احداث پارک‌های فناوری در نقاط مختلف دنیا زیاد شنیده‌اید. ولی چرا خبری از دستاوردهای آنها نیست؟ به گمانم یک جای کار اشتباه است.شاید عده‌ای فکر می‌کنند که راه حل، در ساختن ساختمان‌های بزرگ و جادار است. لابد به کمپانی‌های بزرگی مثل آی.بی.ام، مایکروسافت، اینتل، اپل، گوگل، و غیره نگاه کرده و با خودشان تصور می‌کنند که با شبیه‌سازی ساختمان‌ها، حتماً به جایی خواهند رسید. ولی یک نفر باید به آنها یاد‌آوری کند که: مدت‌هاست که این شرکت‌های بزرگ دیگر استارت‌آپ به شمار نمی‌آیند! مقطع کلیدی یک استارت‌آپ، قبل از نقل مکان هستهٔ اولیه آن به ساختمان‌های بزرگ است. مقطع کلیدی، درست آنجایی است که سه چهار تا جوان، در داخل یک آپارتمان شب و روز کار می‌کنند تا طرح‌های خود را به مرحلهٔ اجرا برسانند. کیفیت ویژهٔ درهٔ سیلیکون به خاطر وجود مقر گوگل و اپل و اینتل در آنجا نیست، بلکه به این خاطر است که اینها از درهٔ سیلیکون کار خودشان را شروع کرده‌اند! بنابراین اگر قرار باشد در نقطه‌ای از دنیا یک درهٔ سیلیکون دیگر داشته باشیم، آنچه حیاتی است، وجود اتمسفری است که در آن چهار پنج جوان اراده کنند تا دور یک میز آشپزخانه بنشینند و هستهٔ اولیه یک شرکت را شکل دهند. پس به دنبال آن جوان‌ها بگردید، نه به دنبال ساختمان‌ها! فضا را برای کار آن جوان‌ها فراهم کنید، نه برای ساخت برج‌ها!

دانشگاه‌ها

یک چیز خیلی خوشایند این است که برای ساختن یک درهٔ سیلیکون، فقط به آدم‌ها نیاز داریم. اگر بتوان تعداد کافی از سرمایه‌گذاران و نـِردها را جایی دور هم جمع کرد تا زندگی کنند، آنجا خواه ناخواه تبدیل به درهٔ سیلیکون خواهد شد. و خوشبختانه هر دوی این گروه‌ها توانایی و میل مهاجرتیِ بالایی دارند. آنها به جایی می‌روند که زندگی در آن خوب باشد. و آنجا چه جور جایی است؟ نـِردها دوست‌دار آدم‌هایی مثل خودشان هستند. آدم‌های باهوش به جایی می‌روند که امثال خودشان باشند. و به طور مشخص، محیط مناسب برای اینها دانشگاه‌ها است. در تئوری می‌توان جاهای دیگری را هم برای جذب این افراد پیدا کرد، ولی در عمل دانشگاه‌ها غیرقابل چشم‌پوشی هستند. به طور مثال، در امریکا هیچ قطب تکنولوژیکی نداریم که در جوار دانشگاه‌های درجه یک، یا لااقل مجتمع‌های آموزشی درجه یک نباشد. بنابراین برای بر پایی یک درهٔ سیلیکون، نه تنها به یک دانشگاه، بلکه به یکی از بهترین‌ها در دنیا نیاز داریم. باید آنقدر خوب باشد که مثل آهن‌ربا نخبه‌ها را از صدها و هزاران کیلومتر دورتر به خودش جذب کند. جایی مثل MIT و استنفورد. انگار این یکی دیگر ساده نیست. نه؟ اشتباه نکنید، بسیار هم ساده است. آنچه که پروفسورها را جذب می‌کند، کیفیت کار همکاران‌شان است. بنابراین اگر برنامه‌ای خوب برای استخدام تعداد زیادی از بهترین محققان جوان داشته باشیم، می‌توان یک شبه دانشگاهی با رتبهٔ علمی عالی بر پا کرد. اگر بتوان 200 محقق و استاد خوب را با پیشنهادهای مالی عالی جذب کرد، آن وقت هستهٔ اصلی دانشگاهی شکل می‌گیرد که قادر به رقابت با هر دانشگاهی در جهان است. و به این‌صورت، عملکرد زنجیره‌ای باعث تقویت خود به خود اکوسیستم مورد نیاز می‌شود.

هویت شهری

اما داشتن یک دانشگاه جدید به خودی خود برای بر پایی یک درهٔ سیلیکون کافی نیست. دانشگاه فقط دانه است، که باید در خاک درستی کاشته شود، و گرنه ثمر نخواهد داد. و در اینجا خاک، مساوی است با شهر! برای دانه‌پاشیِ یک سری استارت‌آپ، دانشگاه شما باید در شهری باشد که جاذبه‌هایی به جز خود دانشگاه داشته باشد. باید جایی باشد که سرمایه‌گذاران مایل به زندگی در آن، و دانشجویان مایل به سکونت در آن (بعد از فارغ‌التحصیلی) باشند. یادتان که نرفته، این دو گروه خیلی شبیه هم هستند، و اکثر سرمایه‌گذارانِ ریسک پذیر، یا خودشان نـِرد هستند یا اینکه همنشینی با نـِردها در آنها اثر کرده. فکر می‌کنید نـِردها دنبال چه‌جور شهرهایی می‌گردند؟ بر اساس برخی تجربه‌ها می‌شود گفت که سلیقه‌شان زیاد فرقی با مردم عادی ندارد. مثلاً در امریکا، اکثر شهرها جاذبه گردشگری نیز به حساب می‌آیند: شهرهایی مثل سان‌فرانسیسکو، بوستون، و سیاتل. اما در مقابل کار وقتی جالب می‌شود که بفهمیم نـِردها از سایر مقصد‌های گردشگری بزرگ مثل نیویورک، لوس‌آنجلس و لاس‌وگاس خوش‌شان نمی‌آید! اما چرا باید چنین باشد؟ نیویورک، لوس‌آنجلس و لاس‌وگاس انباشته از ثروتمندان هستند. در اصل بسیاری از شهرهای دنیا فقط با ثروت شکل گرفته‌اند، مثل آمستردام در 400 سال قبل. اما نـِردها دنبال جایی می‌گردند که کلاس کاری آنها را داشته باشد. جایی با هویت. برای مثال آنها محله‌های قدیمی زیبا را دوست دارند، نه حومهٔ کوچک شهرها را. آنها فروشگاه‌ها و رستوران‌های محلی را دوست دارند، نه رستوران‌ها و فروشگاه‌های زنجیره‌ای را.

اما هویت دقیقاً یعنی چه؟ وقتی به یک ساختمان نگاه می‌کنید، کاملاً می‌توانید بگویید که کار ساخت آن توسط آدم‌های مختلفی انجام شده. یک شهر با هویت، شهری است که حس «تولید انبوه بودن» را به شما ندهد. بنابراین اگر خواستید یک قطب استارت‌آپ -یا هر شهری برای جذب طبقهٔ خلاق جامعه- بسازید، مجبور خواهید بود تعداد زیادی از پروژه‌های توسعه و ساخت را حذف کنید. اکثر شهرهای با هویت، قدیمی هستند ولی لزوماً نباید اینطور باشد. شهر‌های قدیمی با هویتند زیرا دو ویژگی برجسته دارند: اول اینکه تراکم بالایی دارند، زیرا قبل از اختراع یا فراگیری اتومبیل‌ها ساخته شده‌اند؛ و دوم اینکه تنوع و رنگ‌آمیزی جالب‌تری نسبت به شهرهای معمولی دارند، زیرا هر ساختمان در یک دوره یا توسط معمارانی با سبک‌های مختلف بنا شده است. اکنون نیز می‌توان چنین شهرهایی را ساخت، فقط کافی است از بلندمرتبه‌سازی و انبوه‌سازی حذر کنیم. نتیجه این می‌شود که باز هم باید دست دولت‌ها را از این قضیه کوتاه کرد. دولتی که بخواهد بپرسد: «چطور می‌توانیم یک درهٔ سیلیکون بسازیم؟» احتمالاً خودش تضمینی است برای شکست مطلق. زیرا درهٔ سیلیکون را نباید ساخت، بلکه باید گذاشت تا خود به خود رشد کند. دولت‌ها استاد این هستند که یک چیزی را بسازند و بعد از ثبت افتخار ساخت و راه‌آندازی‌اش، آن را رها کنند و بروند. این مردم، یعنی «صاحبان سرمایه» و «نیروهای کار» هستند که هویت شهرها را تعیین و در طول تاریخ حفظ می‌کنند. بنابراین اگر قرار باشد یک درهٔ سیلیکون جدید بسازیم، کسانی باید آن را طراحی و اجرا کنند که قرار است در آن احساس راحتی کنند. 

ادامه دارد...

چه می شد که نه فقط اسمارت فون و تبلت ها، بلکه تمامی اشیاء دنیا می توانستند درک کنند که چه زمانی و چگونه آنها را لمس کرده اید؟ هم اکنون تیمی از Disney Research و دانشگاه کارنگی ملون در حال کار بر روی تکنولوژی هستند که با استفاده از آن به زودی شاهد صندلی ها، دستگیره در، وان حمام و حتی مبل هوشمند خواهیم بود. محققان این تکنولوژی جدید را Touché نام گذاری کرده اند. ابزار مجهز به این تکنولوژی می تواند حس کند که با چه چیزی لمس شده است (انسان، چنگال یا مداد!)، چگونه لمس شده است (کشیدن، چنگ زدن یا pinch) و حتی با چه قسمتی از بدن انسان لمس شده است (دست، آرنج، کدام انگشت و...)! یعنی اینکه یک سطح صاف معمولی می تواند تشخیص دهد که شما ایستاده اید، نشسته اید یا زانو زده اید. Touché با همان اصول و قواعد عمومی مورد استفاده در صفحات تاچ با سنسور خازنی که در تلفن های لمسی استفاده شده، کار می کند‫.‬ با این تقاوت که صفحه لمسی موبایل ها فقط یک فرکانس را ثبت می کند، که به تلفن می گوید لمس شده یا لمس نشده و اینکه در چه نقطه ای لمس شده است‫.‬ اما Touchéبا کنترل دامنه وسیعی از فرکانس ها، موقعیت و حالت های بسیار پیچیده تری را هم احساس می کند‫.‬ تکنیک مورد استفاده در این صفحه لمسی ویژه، swept frequency capacitive sensing یا SFCS نام دارد که طبیعتا نسبت به سنسورهای خازنی قدیمی به پردازش مقدار بسیار بیشتری از اطلاعات نیاز دارد‫.‬ و البته این مساله با پردازنده های سریع و ارزان قیمت امروزی، به راحتی قابل انجام است‫.‬ این تکنولوژی تنها به یک الکترود نیاز دارد که تقریبا با هر شیئ رسانای الکتریسیته قابل استفاده است. یعنی اینکه انسان می تواند تبدیل به یک سنسور لمسی شود، و حتی جالب تر اینکه بخش های مختلف بدن می توانند به صورت مجزا دارای قابلیت های لمسی ویژه خود شوند. حتی آب هم می تواند تبدیل به یک سنسور لمسی شود! محققان این طرح خودشان ایده های شسته رفته و جالبی برای استفاده های احتمالی Touché دارند: پخش کننده موسیقی که با لمس دست خودتان کنترل می شود، مثلا برای Pause انگشت کوچک تان را لمس می کنید و برای پخش دوباره، با دو انگشت کف دست تان را لمس می کنید. دستگیره های در که خودکار قفل می شوند، دستورات لمسی را درک می کنند و یا حتی می گویند که شما چگونه آنها را لمس کرده اید. یا اینکه شیوه لمس دستگیره هنگام ورود یا خروج، می تواند منجر به نمایش پیام ویژه ای روی در برای دیگران شود، مانند اینکه زود برمی گردم، امروز نیستم، وارد نشوید و... مبلی که وقتی روی آن می نشینید، تلویزیون را روشن می کند و هنگامی که دراز می کشید، چراغ ها را خاموش می کند. ظرف صبحانه ای که هنگام استفاده کودکان از ابزار نادرست برای غذا خوردن (مانند دست، چنگال یا چاقو)، به آنها اخطار می دهد! کاربرد دیگری که محققان برای این تکنولوژی متصور هستند، استفاده از آن برای دست یابی به امکان کنترل کامپیوترها با رابط کاربری کوچک و کوچک تر است. به گونه ای که ابزارهای ورودی قدیمی مانند صفحه کلید و موس به کلی حذف شوند. ابزارهایی که امروزه برای ارتباط کاربر با سیستم استفاده می شوند، بزرگ و دست و پا گیر هستند و می توانند روز به روز جمع و جور تر شوند. ویدیوی جذاب ادامه مطلب را از دست ندهید، تا بهتر با این شیوه لمس آشنا شوید. به نظر شما چنین تکنولوژی چه کارکردهای دیگری می تواند داشته باشد؟

پس از ماه ها انتظار، بالاخره Galaxy S III سامسونگ پنج شنبه معرفی شد و همانطور که در شایعات آمده بود ، صفحه نمایش بزرگ به همراه پردازنده چهار هسته ای پرسرعتی آن را همراهی می کردند. و البته SGS3 به عنوان اسمارت فون رسمی بازی های المپیک ۲۰۱۲ هم انتخاب شده است. اما نکته جالب مراسم معرفی این است که سامسونگ بیش از مشخصات سخت افزاری بر روی قابلیت های نرم افزاری، همچون پیش گویی حرکت بعدی شما هنگام کار با تلفن، تاکید داشت که در دیگر اسمارت فون های بازار آن را کمتر می بینید. در ادامه مطلب با نارنجی همراه باشید تا بیشتر با قابلیت های جدید گلکسی سوم سامسونگ آشنا شوید.یکی از قابلیت های جدید این موبایل، Smart Stay است که برای قرار دادن تلفن در حالت Sleep و روشن شدن دوباره آن در مواقع لازم، از تکنولوژی ردیابی و کنترل چشم بهره می برد. در این فناروری اختصاصی، هنگامی که به دستگاه تان نگاه می کنید، دوربین جلو S III حرکات چشم شما را ثبت می کند. اگر تلفن تصویر شما را در جلو خود داشته باشد، صفحه نمایش روشن شده و دستگاه فعال می شود. و تا هنگامی که شما همچنان به آن نگاه کرده و در حال استفاده از دستگاه هستید، روشن خواهد ماند. نتیجه اینکه دیگر هنگام خواندن ایمیل های طولانی و یا کتاب الکترونیک، صفحه کم نور یا خاموش نمی شود. البته این موبایل زرنگ برای صرفه جویی در مصرف باتری، به محض اینکه روی تان را از آن برگردانید، به حالت Sleep رفته و صفحه را خاموش می کند. قابلیت جذاب دیگر این اسمارت فون Direct Call نام دارد که با استفاده از آن، به صورت خودکار شماره فردی را که در حال تبادل اس ام اس با وی هستید، برای تان می گیرد. مثلا در میانه نوشتن یک پیامک، تصمیم می گیرید به فرد مورد نظر زنگ بزنید. پس تنها کافی است که گلکسی اس ۳ را به گوش خود نزدک کنید تا سنسورهای حرکت سنج و فاصله سنج سریعا به S III دستور شماره گیری را بدهند. این موبایل هچنین برنامه تشخیص صدایی شبیه به Siri دارد. با این قابلیت که S Voice نام دارد، می توانید به صورت صوتی دستور اطلاع از وضعیت آب و هوا، برقراری تماس تلفنی و یا جستجو در وب را صادر کنید. یا اینکه یک قرار ملاقات را به تقویم گوشی اضافه کنید. همچنین برخی قابلیت ها در S voice گنجانده شده که Siri از آنها بی بهره است. مثلا S Voice می تواند با دستور صوتی شما اپلیکیشن دوربین را اجرا کرده و آن را آماده کار کند و با دستورات صوتی تعریف شده عکس برداری را انجام دهد. یا اینکه برای قطع کردن صدای زنگ آلارم، تنها کافی است از کلمه ای مانند Snooze استفاده کنید. قابلیت جذاب بعدی این اسمارت فون جدید، استفاده از تکنولوژی تشخیص چهره برای شناسایی افراد حاضر در عکس است، که به صورت خودکار افراد شناخته شده در عکس را به صفحه گروه مشخص شده یا صفحه آنها در شبکه های اجتماعی همچون تویتر و فیس بوک متصل می کند. با این کار، به راحتی و مستقیما می توانید برای فرد مشخصی عکس را ایمیل کرده و یا از طریق MMS آن را ارسال کنید. گلکسی اس سوم همچنین شیوه هوشمندانه جدیدی را برای مولتی تسک معرفی کرده است که به Pop Up Play معروف است. برای درک بهتر این شیوه، می توان آن را به قابلیت تصویر در تصویر مورد استفاده در تلویزیون ها تشبیه کرد. به طور مختصر، مثلا هنگام تماشای یک ویدیو به صورت تمام صفحه، می توانید موقتا آن را به صورت پنجره کوچکی در گوشه صفحه درآورید و همزمان با نوشتن پیامک، ارسال ایمیل یا کار با دیگر اپلیکیشن ها، ادامه فیلم تان را هم تماشا کنید. البته این امکان در یک صفحه کوچک چندان کاربری به نظر نمی رسد، اما به گمانم صفحه 4‪.‬8 اینچی گلکسی جدید به خوبی از پس آن بر می آید. گلکسی جدید سامسونگ از آخرین نسخه اندروید بستنی حصیری (ICS) یعنی نسخه 4‪.‬0‪.‬4 بهره می برد که آن را با رابط کاربری TouchWiz خود در هم آمیخته. در این نسخه علاوه بر جلوه های تصویری همچون قطرات آب، افکت های صوتی جذابی هم به رابط صوتی سیستم عامل افزوده اند. و باز کردن فقل دستگاه با سویپ کردن صفحه صورت می گیرد که افکت انیمیشنی همچون موج های آب را ایجاد می کند. سامسونگ می گوید این زیبایی های لمسی، به خوبی با طرح های منحنی بدنه پلاستیکی آن همزبان شده و محصولی الهام گرفته شده از طبیعت در اختیارتان می گذارد. و این تم های طبیعی با رنگ بدنه ای طبیعی هم همراه خواهند بود و به جای رنگ مشکی ساده مرسوم، می تواند موبایل هایی با رنگ آبی عقیق و سفید مرمری خریداری کند. از قابلیت های سخت افزاری این موبایل هم می توان به استفاده از NFC برای انتقال اطلاعات بین دو Galaxy S III نام برد که به نام S Beam خواهنده می شود. از دیگر قابلیت های موبایل سامسونگ جدید، عکس برداری متوالی با سرعت ۶ فریم در ثانیه و تا ۲۰ عکس است. با استفاده از این قابلیت، هنگام عکس برداری هشت فریم متوالی ذخیره شده و موبایل به صورت خودکار بهترین عکس را از میان آنها انتخاب می کند. با استفاده از دانگل ویژه AllShare Cast این موبایل و یا به کار بردن تلویزیون های سامسونگ، می توانید به راحتی هر چیزی را روی صفحه بزرگ تر ببینید. با استفاده از AllShare Cast تنها با چند حرکت انگشت، می توانید هر آنچه را که روی صفحه موبایل تان می بیند (عکس، ویدیو، بازی یا صفحه وب)، بر روی صفحه بزرگ تلویزیون هم در اختیار داشته باشید.