پژوهشگران مؤسسه ملی سلامت آمریکا (NIH) در مطالعه‌ای که روی افراد داوطلب سالم انجام دادند، دریافتند که مغز ما ممکن است به‌کمک یک استراحت، خاطرات مهارت‌های جدیدی را که چند ثانیه قبل‌ فراگرفته، تقویت کند. این نتایج نشان‌دهنده‌ی نقش مهم استراحت در دوره‌ی یادگیری است. لئوناردو جی کوهن، نویسنده‌ی ارشد اینمقاله می‌گوید:

همه فکر می‌کنند که در هنگام یادگیری یک مهارت جدید فقط نیاز به تمرین است. ولی ما متوجه شدیم که استراحت‌های کوتاه و مکرر می‌تواند به اندازه‌ی تمرین در فرایند یادگیری مؤثر باشند. هدف نهایی ما این است که نتایج آزمایش‌های ما بتواند به بیمارانی که دچار سکته یا دیگر آسیب‌های عصبی شده‌اند، کمک کند تا بتوانند مجددا مهارت‌های ازدست‌رفته‌ی خود را به‌دست آورند.

این مطالعه تحت هدایت مارلین بنستروپ انجام شد. همانند بسیاری از دانشمندان دیگر، او نیز عقیده داشت که مغز ما برای تقویت خاطرات تشکیل‌شده در هنگام تمرین یک مهارت جدید نیاز به دوره‌های استراحت بلندمدتی مانند خواب شبانه دارد. اما او پس از بررسی امواج مغزی ثبت‌شده از مغز افراد سالم شرکت‌کننده در آزمایش‌های یادگیری و حافظه، درمورد این ایده دچار تردید شد. امواج مغزی شرکت‌کنندگان راست‌دست با استفاده از یک تکنیک اسکن بسیار حساس به نام مگنتوانسفالوگرافی ثبت شد. یک کلاهک اسکن مغز روی سر شرکت‌کنندگان درحالی‌که روی یک صندلی و دربرابر یک صفحه‌ی نمایش نشسته بودند، قرار می‌گرفت.

پژوهشگران مؤسسه ملی سلامت آمریکا متوجه شدند که استراحت‌های کوتاه به فراگیری مهارت‌های جدید کمک می‌کنند

 با شروع آزمایش، به شرکت‌کنندگان مجموعه‌ای از اعداد روی صفحه‌ی نمایش نشان داده شد و از آن‌ها خواسته شد طی ۱۰ ثانیه تا جایی که می‌توانند آن اعداد را با استفاده از دست چپ خود تایپ کنند؛ سپس یک استراحت ۱۰ ثانیه‌ای بگیرند و باز این کار را تکرار کنند. این چرخه‌ی استراحت و تمرین ۳۵ بار تکرار شد. معمولا از این استراتژی برای حذف اثرات مرتبط با خستگی یا دیگر عوامل استفاده می‌شود. همان‌طور که انتظار می‌رفت، سرعت صحیح تایپ کردن طی چند آزمایش نخست افزایش قابل‌توجهی داشت ولی از دور ۱۱ به بعد نسبتا بدون تغییر ماند. بنستروپ وقتی به امواج مغزی شرکت‌کنندگان دقت کرد، مورد جالبی دید. او گفت:

من متوجه شدم که میزان تغییر امواج مغزی شرکت‌کنندگان طی دوره‌ی استراحت درمقایسه با دوره‌ای که تایپ می‌کردند، بیشتر بود و این امر موجب شد به این فکر بیفتم که به راستی یادگیری در کدام دوره اتفاق می‌افتد؟ دوره‌ی استراحت یا تمرین؟

او و همکارانش با تجزیه‌‌و‌تحلیل داده‌ها، دو یافته‌ی کلیدی به‌دست آوردند. اولا متوجه شدند که عملکرد شرکت‌کنندگان عمدتا در استراحت‌های کوتاه و نه در دوران تایپ کردن بهبود یافته است. پیشرفت‌هایی که طی دوران استراحت حاصل می‌شد، به پیشرفت کلی شرکت‌کنندگان در آن روز می‌افزود. علاوه‌بر‌این، این پیشرفت‌ها درمقایسه با پیشرفتی که در شرکت‌کنندگانی که ادامه‌ی تمرین خود را در روز بعد انجام می‌دادند، بسیار بیشتر بود که نشان می‌دهد دوره‌های استراحت کوتاه‌مدت به اندازه‌ی خود تمرین، در فراگیری مهارت اهمیت دارند. دوم اینکه دکتر بنستروپ با بررسی امواج مغزی، الگوهای فعالیت مغزی را مشاهده کرد که نشان می‌داد مغز شرکت‌کنندگان در جریان دوره‌ی استراحت درحال تقویت خاطرات بوده است. آن‌ها دریافتند که تغییر در اندازه‌ی نوعی از امواج مغزی که ریتم‌های بتا نامیده می‌شوند با پیشرفت‌هایی که شرکت‌کنندگان طی دوره‌ی استراحت کسب می‌کنند، مرتبط است.

تجزیه‌و‌تحلیل بیشتر نشان داد که تغییر در نوسانات بتا عمدتا در نیمکره‌ی سمت راست مغز شرکت‌کنندگان و در امتداد شبکه‌های ارتباط‌دهنده‌ی لوب‌های پیشانی و آهیانه‌ای که به کنترل برنامه‌ریزی حرکات کمک می‌کنند، اتفاق افتاده است. این تغییرات فقط در دوره‌های استراحت رخ می‌داد و این دوره تنها جایی بود که در آن الگوهای امواج مغزی با عملکرد ارتباط داشتند. دکتر کوهن گفت:

نتایج ما نشان می‌دهد که زمان‌بندی بهینه‌ی دوره‌های استراحت و تمرین درموادی که مثلا ما داریم به بیماری که دچار سکته شده است، کمک می‌کنیم که مهارت‌های خود را بازیابی کند و حتی درمواردی مثل یادگیری مهارتی مثل پیانو در افراد سالم حائز اهمیت است. اینکه آیا نتایج این مطالعه قابل تعمیم به دیگر فرم‌های یادگیری و تشکیل حافظه است یا خیر، یک سؤال باز است.

گروه کوهن قصد دارد با جزئیات بیشتری نقش دوره‌های استراحت کوتاه را در یادگیری و تشکیل حافظه بررسی کند.

یخ طبیعتی پیچیده دارد. درحالی‌که ما فقط با یک نوع از آن در تماس قرار گرفته‌ایم، دانشمندان از وجود حدود ۲۰ نوع ملکولی مختلف آن آگاهی دارند. برخی از آن‌ها چنان اسرارآمیز و نادر هستند که تنها درون شبیه‌سازی‌های کامپیوتری یا در اعماق سیاره‌های دور وجود دارند. اما فقط به‌خاطر اینکه آب می‌تواند از روش‌های بسیار مختلفی به حالت جامد تبدیل شود، نمی‌توان گفت یخ زدن آن حتمی و غیرقابل اجتناب است.

در آزمایشی جدید، دانشمندان توانستند آبی ایجاد کنند که ظاهرا هیچ‌گاه به یخ تبدیل نمی‌شود، حتی وقتی در دماهای نزدیک صفر مطلق قرار می‌گیرد. روش‌های مختلفی برای ایجاد این آبِ به اصطلاح «انجماد‌ناپذیر» وجود دارد اما دانشمندان به‌طور پیوسته روش‌های جدیدی برای آزمایش محدودیت‌های این تکنیک‌ها پیدا می‌کنند. برخی از آن‌ها شامل مطالعه‌ی چیزی است که با عنوان یخ آمورف (بدون شکل) شناخته می‌شود؛ یک شکل غیرمتبلور ولی جامد از آب که هیچ‌گاه یخ نمی‌زند؛ زیرا در وضعیتی قرار دارد که مولکول‌های آن نمی‌توانند متبلور شوند.

در سال گذشته، دانشمندان کشور سوئد موفق شدند بدون تشکیل یخ، دمای آب مایع را به حدود ۴۵- درجه‌ی سانتیگراد برسانند؛ اما به‌تازگی، پژوهشگران سوئیسی از این هم فراتر رفتند. پژوهشگران دانشگاه ETH زوریخ و دانشگاه زوریخ با استفاده از فرم نانومحدودی از ملکول‌های آب و به کمک غشاهای سنتزی لیپیدی، توانستند بدون اینکه آب منجمد شود، دمای آن را به ۲۶۳- درجه‌ی سانتیگراد یعنی درست ۱۰ درجه بالاتر از صفر مطلق برسانند. نویسندگان در مقاله‌ی خود توضیح می‌دهند:

محدودیت فیزیکی آب در مقیاس نانو می‌تواند نقش مهمی در کنترل ویژگی‌های آن داشته باشد. به‌خصوص، محدود شدن در دامنه‌ی نانومتر می‌تواند از آرایش ملکول‌های آب به شکل ساختار یخ جلوگیری کند و بنابراین از متبلور شدن آن در دماهای زیر صفر ممانعت به عمل آورد و حالتی از آب غیرمتبلور ایجاد کند.

برای به دام انداختن ملکول‌های آب، پژوهشگران ساختار جدیدی از ملکول‌های چربی را به نام «مزوفاز لیپیدی» تولید کردند.

مدل سه‌بعدی مزوفاز لیپیدی

در این ساختار، ملکول‌های چربی چنان در هم می‌آمیزند که یک شبکه‌ی بی‌نهایت نازک از مجاری متصل به هم تشکیل می‌شود که هر کدام از آن‌ها قطری کمتر از یک نانومتر دارد. وقتی مولکول‌های آب در این مجاری ریز به دام می‌افتند، به شکل مایع می‌مانند و این فضا چنان محدود است که در سطح مولکولی امکان تشکیل یخ وجود ندارد، حتی وقتی مزوفاز لیپیدی با استفاده از هلیوم مایع سرد شود و دمای آن به حدود ۱۰ درجه‌ی کلوین (۲۶۳- درجه سانتی‌گراد) برسد. پژوهشگران می‌گویند علت این شاهکار نانومحدود، تغییرات ملکولی درون ساختار اتمی ماده‌ی چربی است که موجب آرایش مجدد بخش‌های آب‌دوست و آب‌گریز مزوفاز می‌شود. ایهود لاندائو از دانشگاه زوریخ می‌گوید:

وجه تمایز ساختار لیپیدی ما، وارد کردن حلقه‌های سه‌غشایی بسیار فشرده در موقعیت‌های خاص درون بخش‌های آب‌گریز ملکول‌ها است. این امر موجب می‌شود خمیدگی‌های لازم برای تشکیل مجاری ریز آب فراهم شود و از متبلور شدن لیپیدها نیز ممانعت شود.

غشایی منشعبی که آب را محبوس می‌کند به رنگ آبی دیده می‌شود

درحالی‌که در این دماهای بسیار پایین آب متبلور نمی‌شود، آب یک حالت شیشه‌مانند پیدا می‌کند؛ حالتی از ماده که جامد است ولی یخ نیست. باتوجه‌به اینکه بلورهای یخ هرگز تشکیل نمی‌شوند، پژوهشگران می‌گویند که غشاهای مزوفاز لیپیدی می‌توانند روزی به دانشمندان کمک کنند تا بتوانند مواد پروتئینی را بدون اینکه به آن‌ها آسیبی وارد شود و به شکل طبیعی خود در دماهای پایین نگه‌داری کنند یا به ما کمک می‌کند راه‌هایی را برای جلوگیری از یخ زدن آب پیدا کنیم. رافائل مزنگا از دانشگاه ETH می‌گوید:

هدف ما کاربردهای عجیب‌و‌غریب نبوده است. تمرکز اصلی ما این بود که ابزاری جدید برای تسهیل مطالعه‌ی ساختارهای ملکولی در دماهای پایین بدون حضور بلورهای مداخله‌کننده‌ی یخ توسعه دهیم و نیز به درک این موضوع کمک کنیم که چگونه دو مولفه‌ی اصلی حیات یعنی آب و چربی در شرایط شدید دمایی و محدودیت‌های هندسی با هم تعامل برقرار می‌کنند.

نمایشگاه InnoFest که هرساله برای تمجید نوآوری در ال‌جی است، امسال در پارک علم و فناوری ال‌جی در سئول، کره جنوبی از ۹ تا ۱۰ آوریل برگزار شد. مدل‌های جدید تلویزیون تصویر و کیفیت صدایی بهبودیافته به‌وسیله هوش مصنوعی ارائه می‌دهند که از  نسل دوم پردازنده هوشمند پیشرفته α (Alpha) 9 Gen 2 ال‌جی و الگوریتم یادگیری عمیق نیرو می‌گیرد. به‌لطف الگوریتم جدید، تلویزیون‌های ال‌جی با تحلیل محتوای ورودی و به بررسی شرایط محیط، تصویر و صدا را بهینه‌سازی می‌کنند.

محصولات پریمیوم و ممتاز ال‌جی در بازار خاورمیانه و آفریقا در سایزهای متنوع و با پیشتازی سری OLED عرضه خواهند شد. از جمله این مدل‌ها می‌توان به W9 ،E9 ،C9 ،B9 اشاره کرد.

تلویزیون NanoCell برند پیشرفته جدید ال‌جی در حوزه LED است و نامش از کیفیت تصویر برجسته با فناوریNanoCell خبر می‌دهد. قابلیت NanoColor برای انتشار طیف وسیع رنگ و کنتراست بالا، نور پس‌زمینه منطقه‌ای پیشرفته‌ای (Full Array Local Dimming  یا  FALD) را به کار می‌گیرد. فناوری NanoAccuracy رنگ و کنتراست دقیقی را در یک زاویه دید گسترده به نمایش می‌گذارد درحالی‌که NanoBezel کمک می‌کند تا غرق شدن در تصویر را  ازطریق قاب های فوق‌العاده نازک و طراحی مینیمالیستی تلویزیون تجربه کنید.

سری NanoCell نیز از ۱۴ مدل مجهز به هوش مصنوعی تشکیل شده که سایز آن‌ها بین ۴۹ تا ۷۷ متغیر است. این سری شامل مدل‌های 65SM95, 7565/55SM90, 65/55/49SM86 و 65/55/49SM81 می‌شوند.

تلویزیون ال‌جی OLED مدل C9 و تلویزیون ۸۶ اینچی 4K NanoCell (مدل 86SM90) اخیرا جوایز نوآوری CES 2019 را به دست آورده‌اند. پردازنده هوشمند α9 Gen 2 که در تلویزیون‌های OLED سری W9، E9 و C9  ال‌جی استفاده می‌شود، کیفیت تصویر و صدا را ازطریق یک الگوریتم یادگیری عمیق و با تحلیل محتوای ورودی افزایش می‌دهد و از بهترین روش برای بهینه‌سازی خروجی بصری به کار می‌گیرد.

پردازنده هوشمند α9 Gen 2 باتوجه‌به شرایط محیطی و تحلیل کارکرد چشم انسان در شرایط نوری مختلف سطح روشنایی صفحه‌نمایش را بهینه می‌کند. این پردازنده از حسگر نور محیطی برای اندازه گیری نور خارجی استفاده می‌کند و به‌طور خودکار روشنایی را تغییر می‌دهد. با استفاده از هوش مصنوعی پیشرفته، پردازنده هوشمند α9 Gen 2 می‌تواند قابلیت محدوده دینامیکی بالا (HDR) را با تغییر سطح روشنایی بهبود بخشد. در حالت نور زیاد در اتاق، می‌توانید بدون اینکه عمق تصویر را عوض کرده یا رنگ‌های غیرطبیعی و اشباع‌شده را تغییر دهید، صحنه‌های تیره و تار را به تصاویر قابل تشخیص تبدیل کنید. تلویزیون‌های 2019 ال‌جی همچنین از آخرین نوآوری Dolby بهره می‌برند، که هوشمندانه محتوای Dolby Vision را تنظیم می‌کند تا تجربه کیفیت HDR را حتی در نور زیاد به اوج کیفیت خود برساند.

الگوریتم صوتی ال‌جی می‌تواند با ترکیب استریوی دو کانال، صدای فراگیر ۵.۱ کاناله را با دقت بالا، تنظیم و پخش کند. پردازنده هوشمند α9 Gen 2 باتوجه‌به نوع محتوا، خروجی دقیقی را تنظیم کرده و باعث می‌شود صدای صحبت در فیلم ها و برنامه‌های تلویزیونی به‌راحتی قابل شنیدن باشد و آهنگ‌ها و صداهای دیگر با دقت و ظرافت بالا پخش شوند. تلویزیون‌های ال‌جی هوشمندانه میزان صدا را براساس موقعیت خود در داخل اتاق تنظیم می‌کنند. البته کاربران همچنین می‌توانند تنظیمات صدا را به‌صورت دستی تنظیم کنند. تلویزیون‌های پرچم‌دار ال‌جی با صدای واقع‌گرایانه Dolby Atmos شما را در جشن موسیقی و صدا شناور می‌کنند.

برای راحتی بیشتر، سری تلویزیون‌های ال‌جی ۲۰۱۹ با ویژگی جدید تشخیص صدا مکالمه عرضه شده‌اند که باعث می‌شود کنترل بیشتری داشته باشید و طیف وسیعی از سوالات را بپرسید. تلویزیون می‌تواند محتوای کلام شما را متوجه شده درخواست‌های پیچیده تر را درک کند، به این معنی که کاربران برای رسیدن به جواب مجبور به پرسیدن یک سری دستورها و سوالات تکراری نیستند. تشخیص صدا گفتار در تلویزیون‌های ال‌جی با قابلیت هوش مصنوعی ThinQ در بیش از صد کشور جهان در دسترس خواهد بود.

تلویزیون‌های ال‌جی 2019 مجهز به هوش مصنوعی از ویژگی HDMI 2.1 پشتیبانی می‌کنند که مدل‌های جدید 4K OLED و NanoCell را قادر می‌سازد تا 4K را با سرعت ۱۲۰ فریم‌بر‌ثانیه نمایش دهند. مدل‌های منتخب 2019 نرخ فریم بالا (4K HFR)، حالت سرعت پاسخگویی تصویر بالا (ALLM)، نرخ بازسازی تصویر متغییر (VRR) و کانال صوتی پیشرفته (eARC) را ارائه می‌دهند.

هیچ‌کس در بخت‌آزمایی سرمایه‌گذاری نمی‌کند. همه، آن را به چشم بازی می‌بینند. برای بیت‌ کوین هم می‌توان همین نظریه را داشت و به‌جای درگیر شدن بیش از حد، با آن بازی کرد. در تاریخ ۸ دسامبر سال ۲۰۱۷، چند روز پس از آنکه بیت‌کوین برای اولین‌بار از مرز ۱۰ هزار دلار رد شد، مدیرعامل کوین‌بیس، برایان آرمسترانگ در پستی وبلاگی از مشتریان خواست که با دقت و مسئولیت‌پذیری سرمایه‌گذاری کنند. یک هفته پس از آن، قیمت بیت‌کوین به نزدیکی ۲۰ هزار دلار رسید و از آن زمان، سقوطی طولانی را تجربه کرد.

با کمی دقت در پست آرمسترانگ، می‌توان زمان‌بندی آن را حساب‌شده دانست. اگر افراد به نصیحت او گوش داده بودند، دقت بیشتری در کارهای خود لحاظ می‌کردند. آن‌ها در صورت تصمیم‌گیری عاقلانه، شاید حجم خریدهای خود را کاهش می‌دادند یا به‌صورت کامل از بازار خارج می‌شدند. امروزه، درشبکه‌های اجتماعی متعدد و خصوصا انجمن ردیت، با داستان‌های زیاد از افرادی روبه‌رو هستیم که سرمایه‌گذاری‌های هنگفت را در ماه‌های نزدیک به دسامبر ۲۰۱۷ انجام دادند. اکثر آن‌ها شکست‌های بزرگی را تجربه کردند. در یکی از آن داستان‌ها که در نیویورک تایمز هم چاپ شد، یک معلم کره‌ای ۴۵ ساله، نزدیک به ۹۰ هزار دلار پول قرض کرد تا بیت‌کوین بخرد و اکثر آن را نیز از دست داد.

پس از مرور داستان‌های شکست، مجددا به پست آرمسترانگ می‌رسیم. شاید او نباید از اصطلاح سرمایه‌گذاری برای بیت‌کوین استفاده می‌کرد. اکثر افراد در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری نمی‌کنند و بیشتر، آن را بازی می‌دانند. استفاده از کلمه‌ی صحیح برای توضیح ارتباط اکثر افراد با بیت‌کوین، راهی کاربردی است تا بازیگران جدید را با آنچه انتظارشان را می‌کشد، آشنا کنیم. درواقع، آن‌ها با دانستن ماهیت ارتباط، می‌توانند انتظارات معقولانه‌تری پس از ورود به بازی بیت‌کوین داشته باشند.

بیت‌کوین از نظر بسیاری از کارشناسان، در دسته‌بندی اقتصادی شبیه به بازی‌های شانسی مانند بخت‌آزمایی قرار می‌گیرد. به آن بازی‌ها، مجموع-صفر گفته می‌شود. نقطه‌ی مشترک همه‌ی بازی‌های مجموع-صفر، این است که تمام دارایی ورودی با جایزه‌ی پرداختی در پایان، برابر می‌شود. در یک بازی مجموع‌-صفر، هیچ محصول جدیدی تولید نمی‌شود. درنهایت برای هر برنده در چنان بازی‌هایی، یک بازنده وجود دارد.

با نگاهی کلی به بازی‌های مجموع-صفر، آن‌ها را با سرمایه‌گذاری‌های برد-برد مانند سهام یا اوراق قرضه مقایسه کنید. در موضوع سهام، مشارکت هر سهام‌دار برای پشتیبانی نیازهای مالی شرکت مورد نظر استفاده می‌شود. در ادامه، مجموع فرایندهای ماشینی، نیروی انسانی و مالکیت معنوی شرکت با هم ترکیب می‌شوند تا محصول بسازند. فروش محصولات نیز مرحله‌ی آخر خواهد بود که بازگشت را به همراه دارد. به‌بیان دیگر، تا زمانی‌که مدیران شرکت، سرمایه‌ی دریافت‌شده را به‌صورت عاقلانه مصرف کنند، شرکت می‌تواند پولی بیش از سرمایه‌ی دریافت‌شده از سهام‌داران را به آن‌ها بازگرداند.

رویکردی که در سهام و اوراق قرضه گفته شد، در بازی‌های مجموع-صفر وجود ندارد. به‌عنوان مثال، در بازی‌های قمار کارتی، اگر ۵ بازیکن هر کدام ۱۰۰۰ دلار به بازی وارد کنند، امکان ندارد که برنده بیش از ۵ هزار دلار پول با خود ببرد. به‌بیان‌دیگر، بازی مجموع-صفر نمی‌تواند بیش از ورودی‌ خود، سرمایه تولید کند. بیت‌کوین نیز همین شرایط را دارد. مثلا تنها راهی که فردی در خرید و فروش بیت‌کوین احساس پیروزی کند، آن است که فردی دیگر با قیمتی بیش از قیمت کنونی، بیت‌کوین‌های او را بخرد. درنهایت، بازیگران اکوسیستم بیت‌کوین (و شاید همه‌ی رمزارزها) برخلاف سرمایه‌گذاران سهام، وارد کسب‌وکار تولیدکننده‌ی ارزش نشده‌اند. تنها راه کسب سود یا خروج موفقیت‌آمیز آن‌ها، ورود فردی جدید به بازی است.

تفاوت بیت‌کوین با دیگر بازی‌های مجموع-صفر، در نحوه‌ی تقسیم کردن سرمایه‌های ورودی آن است. قمارهای کارتی، جایزه را به فردی می‌دهند که بهترین دسته‌ی کارت را داشته باشد. جایزه‌ی بخت‌آزمایی، به فردی می‌رسد که عدد صحیح را انتخاب کند. در موضوع بیت‌کوین، مجموع جایزه‌ی موجود بسته به زمان ورود به بازی تقسیم می‌شود. درواقع بازیکنان قدیمی از سرمایه‌ی بازی‌کنان جدید سود می‌برند.

مکانیزم توزیع بیت‌کوین، تنها ویژگی منحصربه‌فرد آن نیست. ارز پیش‌گام دنیای رمزارزها را می‌توان قماری دانست که به‌جای اجرا در قمارخانه‌های لاس‌وگاس، به‌عنوان یک بازی توزیع‌شده‌ی آنلاین فعالیت می‌کند. درنتیجه، مقامات قانونی نمی‌توانند در صورت تقلب به آن وارد شوند و بازی را تعطیل کنند. به‌علاوه، اپراتور سیستمی نیز وجود ندارد که بازیکنی را از ورود منع کند. درنهایت، بیت‌کوین توسط کدی متن‌باز مدیریت می‌شود که احتمال خطا در توزیع جوایز را کاهش می‌دهد. کد بیت‌کوین برای همه قابل مشاهده است و افراد می‌توانند قوانین آن و نحوه‌ی اجرا را بررسی کنند. می‌توان آن را با روند بخت‌آزمایی مقایسه کرد که هیچ اطلاعاتی به شرکت‌کننده‌ها نمی‌دهد.

هدف از اینکه بیت‌کوین را به‌جای سرمایه‌گذاری، بازی بنامیم، محکوم کردن آن نیست. بازی‌های مبتنی بر اقتصاد هم ارزش مالی ایجاد می‌کنند. حتی بخت‌آزمایی هم برای افراد بسیاری شغل ایجاد می‌کند. ایجاد شغل هم پیشرفت اقتصادی در پی دارد. به‌هرحال، این بازی‌ها هم سرگرمی ایجاد می‌کنند و مانند تماشای یک فیلم ترسناک، جذاب هستند.

صعود و سقوط قیمت بیت‌کوین، برای بسیاری حکم سرگرمی جذاب دارد. آن را می‌توان حتی با سریال‌های عادی تلویزیونی مقایسه کرد که درکنار ایجاد سرگرمی، برای افراد بسیاری در پشت و جلوی صحنه شغل ایجاد می‌کنند. بیت‌کوین و سرویس‌های مربوطه‌ی فراوان مانند صرافی‌ها، پردازش‌گرهای پرداخت، ارائه‌کننده‌های کیف پول و دیگر موارد نیز، برای برنامه‌نویس‌ها، بازاریاب‌ها، وکلا و اقتصاددان‌ها شغل ایجاد می‌کنند.

در اقتصاد جهانی، اگر بازی‌های متعدد اقتصادی همچون بخت‌آزمایی ممنوع اعلام شود، آن‌ها به سمت فعالیت‌های زیرزمینی متمایل می‌شوند. با چنان رویکردی، نه‌تنها کیفیت کارها کاهش می‌یابد، بلکه خشونت و بی‌قانونی در آن موج خواهد زد؛ خشونتی که بین سازمان‌های زیرزمینی مختلف ایجاد می‌شود تا کنترل بازی و اقتصاد پیرامون آن را در دست بگیرند. انجام همین فرایندها در دنیای آزاد به‌نفع جوامع هم خواهد بود. در موضوع بیت‌کوین هم همین روند را می‌توان متصور شد.

بیت‌کوین در دوره‌هایی از تاریخ خود، فراتر از یک بازی پولی بود. به‌عنوان مثال در سال ۲۰۱۱، ویکی‌لیکس پس از قطع شدن از سیستم‌های بانکی، به بیت‌کوین اتکا کرد تا ارتباطش را با اهداکننده‌های کمک‌های مالی حفظ کند. همین رویکردهای پرداختی، اولین دلیل تولد بیت‌کوین بودند، اما به‌مرور فاصله‌ی زیادی با آن گرفت و امروز بیشتر شبیه به یک بازی پولی شده است.

آنچه که بیت‌کوین را به‌عنوان یک بازی جذاب می‌کند، همان صعود و سقوط قیمت‌ها است. فرایندی که برخی را ثروتمندتر و برخی را بازنده‌ی میدان می‌کند. به‌هرحال، همین ویژگی‌ها، دقیقا دربرابر هدف اصلی، یعنی ارائه‌ی یک سیستم تبادل پولی قرار می‌گیرند. مردم درنهایت به پول پایدار نیاز دارند و چنین پولی با نوسان زیاد، انتخاب مناسبی برای پرداخت نخواهد بود.

عبارات بالا، ما را بار دیگر به پست وبلاگی مدیرعامل کوین‌بیس و اصطلاح «سرمایه‌گذاری» برای بیت‌کوین می‌رساند. اکنون می‌دانیم که عنوان پست او قطعا گویای حقایق درباره‌ی بیت‌کوین نبوده است.

هیچ‌کس در یک بازی مجموع-صفر سرمایه‌گذاری نمی‌کند، بلکه تنها به بازی مشغول می‌شود. پیشنهاد صاحبان قمارخانه‌ها برای سرمایه‌گذاری در بازی‌های بخت‌آزمایی و تشویق مردم برای تزریق پول به آن‌ها، تنها تلاشی تبلیغاتی یا استفاده‌ای هوشمندانه (و کاسب‌کارانه) از کلمات محسوب می‌شود. به‌همین‌ترتیب، بازیکنان دنیای بیت‌کوین نیز نباید با تصور سرمایه‌گذاری استوار و اصولی، فریب چنین تیترهایی را بخورند. آن‌ها خواه‌ناخواه درحال بازی کردن یک بازی مجموع-صفر هستند. درنهایت، کلمه‌ی سرمایه‌گذاری باید برای همان فرایندهای سنتی و خالق ارزش به کار برود که نوعی بازی برد-برد محسوب می‌شوند. فرایندهایی همچون خرید سهام و اوراق قرضه که خروجی ملموسی دارند.

آرمسترانگ، تنها فردی نیست که از اصطلاح سرمایه‌گذاری برای بیت‌کوین استفاده کرد. چنین اصطلاحی، کلمه‌ی رایج اکوسیستم رمزارزها شده است. کریس برنیسک، یکی از مشهورترین فعالان بازار بیت‌کوین با بیش از ۱۰۰ هزار فالور توییتر، کتابی به‌نام Cryptoassets: The Innovative Investor's Guide to Bitcoin and Beyond دارد که اشاره‌‌ای مستقیم به سرمایه‌گذاری در نام آن شده است.

مثال‌های دیگر از استفاده از اصطلاح سرمایه‌گذاری برای بیت‌کوین، در مصاحبه‌ها با مدیران و افراد فعال در صرافی‌های ارز دیجیتال دیده می‌شود. آن‌ها برخی اوقات حتی بیت‌کوین را با سهام شرکت‌های بزرگی همچونآمازون مقایسه می‌کنند. به‌هرحال، علاوه‌بر آرمسترانگ، بسیاری دیگر از فعالان اکوسیستم رمزارز، عبارت سرمایه‌گذاری را به کار می‌برند که شاید، روشی برای جذب بازیکنان جدید به بازی مجموع-صفر و در نتیجه، سود بردن خودشان باشد.

بسیاری از بازیکنان بیت‌کوین، نه برای دلایل ایدئولوژیکی یا تصمیم‌های منطقی، بلکه به‌خاطر حسی از پیروزی‌های بزرگ مالی وارد بازی می‌شوند. بسیاری از آن‌ها، سهم زیادی از سرمایه‌ و حتی پس‌انداز خود را به خیال پیروزی‌های بزرگ، به اکوسیستم بیت‌کوین تزریق می‌کنند. اگر جوانی ۲۰ ساله با پس‌اندازی به ارزش هزار دلار بتواند در بازی بیت‌کوین، سرمایه‌ی خود را به ۱۰ هزار دلار برساند، قطعا سوددهی و درآمد بهتری نسبت به حساب‌های بانکی یا حتی پیدا کردن شغل تجربه کرده است. نکته‌ی تاریک آنجا خود را نشان می‌دهد که شاید همین هزار دلار، به‌خاطر نوسان‌های شدید به هیچ تبدیل شود.

حذف اصطلاح سرمایه‌گذاری و استفاده از کلمه‌ی بازی برای بیت‌کوین، توضیحی دقیق‌تر از فعالیت‌های بازیکنان بیت‌کوین ارائه می‌کند. با چنین اسمی، تازه‌واردها هم دید بهتری از آنچه انتظارشان را می‌کشند خواهند داشت. شاید با همین اسم‌گذاری، بسیاری از آن‌ها از وارد کردن سرمایه‌های زیاد به اکوسیستم بیت‌کوین و شرط‌بندی روی همه‌ی پس‌انداز خود منصرف شوند.

وقتی از بازی صحبت می‌کنیم، هیچ‌چیز تضمین‌شده نخواهد بود. بازی‌ها، پدیده‌هایی برای سرگرمی هستند و نباید پس‌انداز یک عمر افراد به آن‌ها وارد شود. البته، برای افرادی که اعتیاد به شرط‌بندی داشته و حتی از ورشکسته کردن خانواده‌های خود هم در این مسیر ترسی ندارند، استفاده از کلمه‌ی بازی یا سرمایه‌گذاری تفاوتی ندارد. آن‌ها از هیچ ریسک خطرناکی نمی‌ترسند. درنهایت، شاید آرمسترانگ هم باید به‌جای استفاده از تیتر «عاقلانه سرمایه‌گذاری کنید»، از عبارت سلب مسئولیتی بخت‌آزمایی‌ها استفاده می‌کرد: «با دقت بازی کنید. فراموش نکنید، این تنها یک بازی است».

رایان نوزاد نارسی است که ۹ هفته زودتر از موعد پا به‌ جهان گذاشته و هنگام تولد کمتر از ۱.۳ کیلوگرم وزن داشته است. او ۶ هفته‌ی ابتدایی زندگی‌اش را در بخش مراقبت‌های ویژه‌ی نوزادان نارس (NICU) سپری کرده؛ ۶ هفته‌ای که برای پدر و مادرش مانند چند سال سپری شده است. پدر رایان می‌گوید هنگامی که دو سال قبل دخترش به‌دنیا آمده است، با فتوشاپ از او تصویری در حال ورزش کردن ساخته و اکنون می‌خواهد برای پسرش نیز کار مشابهی انجام دهد. با وجود اینکه کارها به‌نحوی‌که پدر و مادر رایان می‌خواسته‌اند پیش نرفته، ولی آن‌ها ناامید نشده‌اند. به‌گفته‌ی پدرش، آن‌ها نوزاد نارس خود را به شوخی «پیشرفته» می‌خوانده‌اند و به‌همین جهت ایده‌ی عکس گرفتن از او، درحالی که کارهای مردانه انجام می‌دهد، در ذهنشان شکل گرفته است. پدر رایان تجربه‌ی خود را این‌گونه بیان می‌کند:

«هر عکس حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه زمان می‌برد. بیشتر کار به فضاسازی و ویرایش تصاویر اختصاص داشت. ابتدا، باید وسایل و لباس‌های ویژه‌ی هر صحنه را پیدا می‌کردم. قدم بعدی فضاسازی صحنه بود که شامل قاب‌بندی عکس، چیدن وسایل و تنظیم نور می‌شد. صحنه‌سازی بعضی عکس‌ها واقعاً پیچیده بود، مانند عکس وزنه‌برداری روی سینه. برای تهیه‌ی این عکس، وسیله‌ای ساختم که به سقف متصل می‌شد. دوربین و وزنه را به این وسیله متصل کردم و رایان به‌جای بلند کردن وزنه کافی بود آن را با دست می گرفت.

همسرم اغلب با گرفتن او به من کمک می‌کرد تا بتوانم دست‌ها یا پاهایش را در موقعیت‌های خاصی، مثل گرفتن وسایل قرار دهم. پس از اینکه از رایان عکس‌های مورد نظرم را گرفتم، سراغ عکاسی از ابزارها و اشیایی رفتم که او نمی‌توانست درحقیقت آن‌ها را نگه دارد، مثل تبر یا ماهی در قلاب ماهی‌گیری. پس از گرفتن هر عکس، به سراغ صدها تصویری که از او داشتم می‌رفتم و بهترینش را انتخاب می‌کردم. سپس با استفاده از نرم‌افزار فتوشاپ خودم را از تصاویر حذف و مناسب‌ترین نقطه‌ی بدن او را با تصویری دیگر ترکیب می‌کردم.

مردم این عکس‌ها را بسیار دوست داشتند و هنگامی که این مجموعه به‌انتها رسید خیلی ناراحت شدند. اغلب افراد تصاویر را جالب می‌دانستند، ولی بعضی هم در مورد ایمنی رایان نگران بودند. من همیشه توضیح می‌دادم که خطری او را تهدید نمی‌کند و این صحنه‌های ترسناک همگی با استفاده از فتوشاپ ایجاد شده‌اند و و او و مادرش درواقع رایان را نگه داشته‌اند. بسیار کنجکاو هستم تا بدانم ۱۸ سال دیگر وقتی که رایان بزرگ شده نظرش در مورد این عکس‌ها چه خواهد بود.

برای والدین بچه‌های نارس سه توصیه دارم: صبور باشند، مثبت‌اندیش باشند و از دیگران کمک بگیرند.»

در قسمت زیر می‌توانید این تصاویر بامزه را مشاهده کنید:

تراشیدن صورت اول صبح

کوتاه‌کردن چمن‌ها

 جمع‌کردن برگ‌ها مثل یک قهرمان

 بازی‌کردن با دوستان

رایان هیزم شکن

 گرفتن اولین ماهی

 تعمیر اتوموبیل مامان

 یورش به بوقلمون مهمانی عید شکرگزاری

در راه پاس‌کردن چک عقب افتاده (چمدان کوچک را خودمان ساختیم)

 رکوردزنی پرس سینه

 دمبل زدن

 رایان اکنون ۶ ساله است و روند رشد طبیعی را طی می‌کند

در سال ۲۰۱۸ میلادی شاهد تغییراتی در بازار دوربین‌های میکرو چهار سوم (MFT) بودیم. پاناسونیک، و یکی از هم بنیانگذاران استاندارد این بازار،  تمرکز  خود را به دوربین‌های فول فریم معطوف کردند. اوایل بهمن‌ماه نیز، المپوس نقشه‌راه جدید لنزهای میکرو چهارسوم خود را منتشر کرد. 

پاناسونیک و المپوس  اعلام کردند شرکت شارپ نیز وارد بازار دوربین‌های میکرو چهار سوم می‌شود. بیانیه‌ی منتشرشده‌ی پاناسونیک و المپوس به قبل از معرفی دوربین فیلم‌برداری 8K شارپ و نهایی شدن مشخصات آن برمی‌گردد. در جریان نمایشگاه CES 2019، شارپ از توسعه دوربین فیلم‌برداری 8K میکرو چهارسوم خبر داد. 

براساس اعلام پاناسونیک و المپوس، دو شرکت معتقدند که شارپ برای توسعه‌ی دوربین فیلم‌برداری 8K تلاش می‌کند و قصد دارد وارد بازار دوربین‌های میکرو چهار سوم نیز بشود.

کیفیت 4K مربوط‌به ۲۰۱۸ است

بیانیه‌ی منتشرشده، اشاره‌ای به دوربین‌های سینمایی 8K که می‌‌توانست در نمایشگاه NAB لاس‌وگاس معرفی شوند، نمی‌کند. اوایل سال جاری و در جریان نمایشگاه CES، خبر عرضه‌ی چنین دوربین‌هایی با قیمتی کمتر از ۵۰۰۰ دلار، هیجان تازه‌ای در دنیای دوربین و عکاسی ایجاد کرد. فروردین‌ماه سال گذشته‌، BlackMagic از دوربین سینمایی کامپکت 4K رونمایی کرد. شارپ نیز قصد دارد همچون بلک‌مجیک از دوربین میکرو چهار سوم و لنز مانت مشابه پاناسونیک و المپوس معرفی کند.

انتظار می‌رود که دوربین جدید شارپ، قابلیت تصویربرداری ویدئویی 8K با فریم‌ریت ۳۰ فریم در ثانیه را با کدک H.265 داشته باشد. البته شارپ درتلاش است تا نرخ فیلم‌برداری را به ۶۰ فریم‌بر‌ثانیه برساند. همچنین، احتمال دارد دوربین جدید شارپ با لرزش‌گیر داخلی معرفی شود و اگر تصاویر مربوط‌به نمونه‌ی اولیه‌ی دوربین با آنچه قرار است بعدا به بازار عرضه شود، مطابقت داشته باشد، انتظار می‌رود دوربین جدید با نمایشگر بزرگ ۵ اینچی رونمایی شود. 

باید منتظر اخبار تکمیلی در مورد دوربین میکرو چهار سوم شارپ باشیم. قطعا به‌زودی اطلاعات بیشتری در مورد دوربین جدید منتشر خواهد شد. 

ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) از زمان تأسیس خود یعنی سال ۱۹۹۸، میزبان ۲۲۷ فضانورد بوده است. در این سفرها همواره انواعی از میکروب‌‌ها به ایستگاه فضایی منتقل می‌شوند و وقتی فضانوردان به زمین برمی‌گردند، اجرامی که با خود به فضا برده‌اند، همان جا می‌ماند. پژوهشی که به‌تازگی در مجله‌ی Microbiome منتشر شده، حاوی جامع‌ترین کاتالوگی است که تا به امروز درباره‌ی انواع باکتری‌ها و قارچ‌هایی که روی ISS زندگی می‌کنند، تهیه شده و در آن جزئیات پروفایل میکروبیِ مشخص و در حال تغییر ایستگاه ذکر شده است. ناسا و دیگر سازمان‌های فضایی از این پژوهش برای طراحی اقدامات ایمنی برای ISS و دیگر مأموریت‌های فضایی بلندمدت استفاده خواهند کرد.

به‌عنوان یک محیط کاملا بسته، ISS دارای میکروبیوم خاص خود است. زندگی در فضا درمقایسه با زندگی روی زمین تا اندازه‌ای برای میکروب‌ها نیز دشوار است؛ محیطی که دارای گرانش چندانی نیست، در معرض حجم زیادی از اشعه قرار داد و میکروارگانیسم‌های چندانی وجود ندارند که در آن به رقابت بپردازند. ناسا بسیار علاقمند به دانستن این موضوع است که کدام اجرام و در چه مقادیری در ISS حضور دارند و چگونه میکروبیوم ایستگاه طی زمان تغییر می‌کند. نویسندگان در پژوهش خود نوشته‌اند:

میکروب‌های خاصی در این فضای بسته مشاهده شده‌اند که می‌توانند ازطریق تاثیر روی حساسیت نسبت‌به آلرژن‌ها، بیماری‌های عفونی یا سندرم بیماری ساختمان انسان‌ها را درگیر کنند. این تاثیر روی فضانوردان اهمیت بیشتری دارد زیرا سطح ایمنی آن‌ها هنگام پرواز دستخوش تغییر می‌شود و این مکان امکانات پیشرفته‌ی پزشکی موجود روی زمین را ندارد.

ایستگاه فضایی بین‌المللی

میکروب‌ها در ISS تحت‌تاثیر عوامل مختلفی نظیر تهویه، رطوبت، فشار هوا و طرح ایستگاه قرار می‌گیرند. مقدار و تنوع آن‌ها همچنین تحت‌تاثیر تعداد فضانوردان و انواع فعالیت‌هایی است که در آن ایستگاه انجام می‌شود. ناسا و دیگر سازمان‌های فضایی قبلا تلاش کرده‌اند که جمعیت میکروبی ISS را با استفاده از روش‌ سنتی کشت میکروبتحت نظارت قرار دهند. اما مشکل اینجا است که بخش قابل‌توجهی از میکروب‌ها ( ۴۶-۴۰ درصد) را نمی‌توان کشت داد (یعنی در یک پتری‌دیش پرورش داد) و این امر موجب می‌شود که شناسایی برخی از میکروب‌ها تقریبا غیرممکن شود. برای مطالعه‌ی جدید با استفاده از روش سنتی کشت میکروب و نیز تکنیک‌های مولکولی یک پروتکل نمونه‌برداری و آزمایش جدید توسعه داده شد. این امر موجب شد که این مطالعه جامع‌ترین مطالعه انجام‌شده تاکنون در زمینه‌ی شناسایی جامعه‌ی میکروبی موجود در ISS باشد.

فضانوردان ناسا با استفاده از دستمال‌های استریل و طی یک دوره‌ی ۱۴ ماهه و در سه نوبت زمانی مختلف، از ۸ منطقه‌ی مشخص ایستگاه نمونه‌برداری کردند. این مناطق شامل مناطق پر رفت‌و‌آمد و کم رفت‌و‌آمدی نظیر پنجره‌ی مشاهده، توالت، سکوی ورزش، قفسه‌ی وسایل، میز غذاخوری و جای خواب بودند. تری ویرتس، فضانورد ناسا دو بخش اول نمونه‌برداری را در تاریخ ۴ مارس سال ۲۰۱۵ انجام داد و سپس سه ماه بعدتر در ۱۵ ماه مه سال ۲۰۱۵ این نمونه‌برداری را تکرار کرد. جفری ویلیامز دیگر فضانورد ناسا نیز یک سال بعد سومین نمونه‌برداری را انجام داد. نمونه‌ها برای انجام تجزیه‌و‌تحلیل به زمین فرستاده شدند.

ISS ممکن است جایی سرد و استریل در فضا درنظر گرفته شود اما نتایج تجزیه‌و‌تحلیل نشان داد که این مکان حقیقتا مخزنی از میکروب‌ها است. براساس نتایج کشت میکروبی، فراوان‌ترین باکتری‌ها به ترتیب عبارت بودند از:استافیلوکوک‌ (۲۶ درصد از کل نمونه‌ها)، پانتوئه (۲۳ درصد)، باسیلیوس (۱۱ درصد)، استافیلوکوک اورئوس (۱۰ درصد) و پانتوئه کونسپیکوآ و پانتوئه گاوینائه (هر دو ۹ درصد). جمعیت قارچی نیز عمدتا شامل رودوتورولا موسیلیاجینوزابود. اکثر میکروب‌های دیده‌شده روی ISS دارای منشا انسانی بودند. برای مثال انتروباکتر با مجرای گوارشی انسان مرتبط است و استافیلوکوک اورئوس اغلب روی پوست انسان یافت می‌شود.

برخی از این موجودات پاتوژن‌های فرصت‌طلب هستند به این معنا که آن‌ها بسیار سازش‌پذیر بوده و می‌توانند از مزیت شرایط غیرعادی برای عفونی کردن میزبان استفاده کنند. جالب اینکه پروفایل میکروبی موجود روی ISS تقریبا با آنچه ما در محیط‌های ساخته‌شده به‌وسیله‌ی بشر مانند باشگاه‌ها و بیمارستان‌ها می‌بینیم، مطابقت دارد. سیلاف در این‌باره گفت:

اینکه آیا این باکتری‌های فرصت‌طلب موجب بیماری فضانوردان در ISS می‌شوند، مشخص نیست. این امر بستگی به عواملی نظیر وضعیت سلامتی فردی و چگونگی عملکرد میکروارگانیسم‌ها در محیط فضایی دارد. با این وجود، شناسایی میکروارگانیسم‌های احتمالی مسبب بیماری بر اهمیت انجام پژوهش‌های آینده برای برسی نحوه‌ی عملکرد این میکروب‌ها در فضا تاکید می‌کند.

هشت مکان ISS که نمونه‌برداری از آنجا انجام شد

پژوهشگران توضیح می‌دهند که نتایج این تجزیه‌و‌تحلیل نشان می‌دهد که جمعیت قارچی طی زمان ثابت است درحالی‌که جمعیت باکتری‌های مختلف نوسان پیدا می‌کند. این امر احتمالا با گروه‌های مختلف فضانوردانی که به این ایستگاه می‌آیند، ارتباط دارد. جای نگرانی است که برخی از سویه‌های باکتری می‌توانند زیست‌لایه‌هایی را تشکیل دهند. پژوهشگران در این‌باره می‌نویسند:

تشکیل زیست‌لایه روی سطوح ISS می‌تواند موجب کاهش پایداری زیرساخت‌ها ازطریق ایجاد گرفتگی‌های مکانیکی، کاهش بازده انتقال حرارتی و خوردگی ناشی از میکروب‌ها شود. برخی از میکروارگانیسم‌هایی که روی ISS نیز دیده شده‌اند و قبلا ارتباط آن‌ها با خوردگی‌های میکروبی روی زمین تأیید شده است، عبارت‌اند از: متیلوباکتریوم، اسپینگوموناس، پنی‌سیلیوم و آسپرژیلوس؛ اگرچه نقش آن‌ها در خوردگی این ساختارها باید مشخص شود. آشکار کردن توانایی بالقوه‌ی تشکیل زیست‌لایه‌ها و اندازه‌ی حقیقی تشکیل این زیست‌لایه‌ها روی سطوح ISS در جریان مأموریت‌های بلندمدت فضایی به‌منظور حفظ ثبات ساختاری وسیله‌ی نقلیه‌ی خدمه، حیاتی است.

اکنون ناسا با استفاده از این دانش می‌تواند اثرات بالقوه‌ی این جرم‌ها را روی سلامتی انسان و نیز انسجام ساختاری ISS مورد مطالعه قرار دهد. این بینش‌ها نه‌تنها برای ایستگاه فضایی بلکه برای تمام پروازهای طولانی‌مدت به مریخو جاهای دیگر نیز اهمیت دارد.

به‌عنوان یادداشت نهایی، باید به‌خاطر داشته باشید که تمام میکروب‌ها بد نیستند و در حقیقت ما برای سلامتی خود به باکتری‌های زیادی وابسته هستیم. موضوع مهمی که وجود دارد این است که باید بدانیم چگونه باکتری‌ها و قارچ‌های خاص ممکن است در شرایط فضایی عملکرد متفاوتی داشته باشند و این تغییرات چگونه می‌تواند سلامتی انسان را به خطر بیندازد. برای مثال، ازبین‌بردن برخی از باکتری‌ها در فضا دشوار‌تر است. ازبین‌بردن تمام اجرام موجود در ISS نه مطلوب و نه امکان‌پذیر است، اما این مطالعه کمک خواهد کرد تا مسئولان بتوانند سلامتی و ایمنی بازدیدکنندکان آن را تأمین کنند.

پژوهشگران دانشگاه واشنگتن به روش‌هایی برای افزودن طعم و مزه‌ی شور به غذا بدون نیاز به استفاده‌ی زیاد از یون‌های سدیم کلراید و نتایج بهتر در حفظ سلامتی دست یافته‌اند. کارولین راس، دانشمند علوم غذایی در این‌باره می‌گوید: 

از آنجا که مردم نسبت به کاهش مستقیم میزان نمک غذایشان رغبتی ندارند و این روش به‌طور غیر مستقیم روند کاهشی را ایجاد می‌کند، می‌توان امیدوار بود که به‌تدریج مردم در این چرخه‌ همراه شده و باوجود مصرف هرگونه از مواد غذایی دلخواه به حفظ سطح سلامت خود کمک کنند.

دکتر راس به همراه پزشکان دیگر گروهی از ترکیبات نمکی را که در ساختار آن‌ها از میران کمتر سدیم کلراید و سایر نمک‌های مشابه مانند کلسیم کلراید و پتاسیم کلراید استفاده شده، مورد بررسی قرار دادند و نتایج به‌دست‌آمده را در مجله‌ی معتبر علوم غذایی به چاپ رساندند.

نتایج حاکی از آن بود حتی با وجود اینکه پتاسیم میزان فشار خون را در افراد کاهش می‌دهد، اما هیچ‌کدام از این نمک‌ها تاثیر مثبتی بر سلامتی افراد نداشته و از نظر طعم و مزه نیز چندان باب طبع نیستند. به‌طور مثال پتاسیم کلراید طعم تلخی داشته که به‌هیچ‌وجه مورد علاقه مردم نیست. پژوهشگران با استفاده از پنل‌های آزمایشگاهی مرتبط با اعصاب زبان و حس چشایی میزان استانداردی از نمک‌هایی را که جایگزینی مناسب برای پتاسیم کلراید بوده، برآورد کردند. در آزمایش‌های انجام‌شده به افزودن مقدار استاندارد و عدم تغییر طعم و مزه‌ی غذاهای مطبوع افراد، به‌دقت توجه شد.

گروهی از شرکت‌کنندگان با ترکیبات شیمیایی نمکی یا انواع نمک‌های محلول در آب مورد آزمایش قرار گرفتند و گروهی دیگر مواد غذایی مختلفی مانند سوپ گوجه‌فرنگی را تست کردند. دانشمندان با استفاده از پنل‌های الکترونیکی زبانی، مقادیر استاندارد ۹۶.۴ درصد سدیم کلراید، ۱.۶ درصد پتاسیم کلراید و ۲ درصد کلسیم کلراید را برای یک ترکیب نمکی ایده‌آل غذایی تخمین زدند.

در ادامه‌ی نتایج پژوهشگران متوجه شدند با تغییر در میزان کلسیم کلراید و افزایش آن ترکیب بهتری حاصل می‌شود و به این ترتیب اعداد ۷۸ درصد برای سدیم کلرید به همراه ۲۲ درصد کلسیم کلراید را گزارش کردند.

راس در ادامه افزود:

ترکیب این دو نمک آزمایشگاهی با مقادیر به‌دست‌آمده نسبت به استفاده‌ی خالص از ۱۰۰ درصد سدیم کلراید تفاوت چندانی ندارد اما نسبت به طعم و مزه‌ی نامطلوب پتاسیم کلراید طرفداران بیشتری دارد.

بدن انسان به‌طور طبیعی به نمک نیاز دارد. اما امروزه مردم به‌خصوص در آمریکا بیش از حد مجاز نمک خوراکی مصرف می‌کنند. بنا بر گزارش‌های منتشرشده از سازمان پیشگیری از بیماری‌ و ارتقاء سلامت ایالات متحده، میزان نمک مورد نیاز برای مصرف روزانه کمتر از ۲۳۰۰ میلی گرم در روز است؛ این رقم در حالی اعلام شده که اکثر دختران جوان آمریکایی چیزی در حدود ۲۹۰۰ میلی گرم در روز مصرف نمک داشته و مردان نیز با رقم بسیار بالای متوسط ۴۰۰۰ میلی‌گرم مصرف غذایی نمک در برنامه‌ی روزانه خود به جنگ با سلامت بدن خود می‌شتابند.

جدیدترین یافته‌ها حاکی از آن است که بهترین روش در کاهش اعتیاد به مصرف نمک، کاستن تدریجی و به‌مرور نمک خوراکی همراه‌با جایگزین کردن ترکیبات جدید است. 

شورای عالی بیمه، نرخ حق بیمه پایه شخص ثالث را در سال ۱۳۹۸ برای همه وسایل نقلیه ۱۵ درصد بیشتر از نرخ‌های مورد عمل سال ۱۳۹۷ تعیین کرد. اوایل اسفند ماه سال ۹۷ قوه قضاییه نرخ دیه را برای سال جاری حدود ۱۶.۹ درصد افزایش داد و با مصوبه شورای عالی بیمه، شرکت‌های بیمه ۱۵ درصد دیگر به نرخ بیمه‌نامه‌های شخص ثالث اضافه کرده‌اند. بنابراین نرخ بیمه‌نامه‌های شخص ثالث در سال ۹۸ حدود ۳۲ درصد افزایش یافت.

در اجرای ماده (۳) «آیین‌نامه تعیین سقف حق بیمه شخص ثالث و نحوه تخفیف، افزایش یا تقسیط آن» مصوب هیئت وزیران در سال ۱۳۹۶ موضوع ماده (۱۸) «قانون بیمه اجباری خسارات واردشده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه ــ مصوب سال ۱۳۹۵»، شورای عالی بیمه ششم اسفند ماه جدول نرخ حق بیمه‌ها را برای سال ۱۳۹۸ اصلاح کرد.

در این راستا، باتوجه‌به اعلام مبلغ ریالی دیه برای سال ۱۳۹۸ از سوی قوه قضاییه که ۱۶.۹ افزایش در مبلغ ریالی دیه است و نیز افزایش ۱۵درصدی نرخ حق بیمه رشته شخص ثالث به‌موجب مصوبه شورای عالی بیمه، همه شرکت‌های بیمه موظفند بیمه‌نامه‌های شخص ثالثی را که تاریخ شروع پوشش آن‌ها از اول فروردین ۱۳۹۸ و پس از آن است، با تعهدات بدنی سه‌ میلیارد و ۶۰۰ میلیون ریال (معادل دیه ماه‌های حرام) و تعهدات مالی حداقل ۹۰ میلیون ریال صادر کنند.

شرکت‌های بیمه و نمایندگان آن‌ها مکلفند جدول مذکور را در معرض دید متقاضیان قرار دهند؛ نحوه اعمال انواع تخفیف‌ها و اضافه نرخ‌های حق بیمه مربوط‌به بیمه شخص ثالث، براساس ضوابط مندرج در آیین‌نامه اجرایی ماده (۱۸) قانون یادشده و با رعایت بخشنامه‌های بیمه مرکزی ایران است. (تمام قیمت‌های جدول به ریال هستند)

آمار ابتلا به سرطان در ایران