چالش‌های جذاب در میان شبکه‌های اجتماعی دیوانه‌وار همچون ویروسی بین همه اقشار مردم منتشر می‌شوند. یکی از این چالش‌های محبوب که میلیون‌ها نفر را درگیر خود کرده، چالش ساده و در عین حال جذاب عکس ده‌ ساله است. در یک‌قاب دو عکس از خودتان را کنار هم به اشتراک بگذارید که یک دهه با هم فاصله زمانی دارند، چالش عکس ده‌ساله از شما همین را می‌خواهد. چالشی که در آغاز سرگرم‌کننده و مفرح بود تا زمانی طرفداران محیط زیست به آن هویتی تازه دادند.

هرچند مواجهه با یک دهه تغییر یا حتی عدم‌تغییر در چهره افراد آن هم در یک قاب جذاب و سرگرم‌کننده بود؛ ولی هنگامی‌که سوژه تصاویر ما چهره سیارهزمین باشد، شرایط خیلی فرق خواهد کرد. دیدن آنچه در عرض یک دهه بر چهره زمین به دست ما اتفاق افتاده‌، بیشتر هراس‌انگیز است. صلح سبز یکی از اولین سازمان‌های زیست‌محیطی بود که چرخشی در این چالش ایجاد کرد و با اشتراک‌گذاری گسترده عکسی در میان اعضا از یک دهه جنگل‌زدایی آمازون تحولی عمیق در چالش عکس ده‌ساله ایجاد کرد.

با وجود رئیس جمهور جدید در برزیل که برنامه‌های بیشتری در جیب برای استفاده از این گنجینه ارزشمند زمردین دارد، نمایش تخریبی که در طول یک دهه بر آمازون وارد شده‌، یادآوری بسیار تلخی است که تلنگر عمیقی بر ذهن مخاطبان می‌زند. پیام صلح سبز در این‌باره کوتاه و روشن بود:

گنجینه‌ای سبز و بی‌نظیر که طبیعت در طی صدها هزار سال درکنار هم جمع کرده بود و بشر دوپا ظرف یک دهه آن‌ را به نابودی کشید.

پیداکردن موارد مشابه در دیگر نقاط کره زمین کار سختی نیست. از تحولات اقلیمی تا خطر روزافزون انقراض گونه‌ها در طی این سال چالش‌های بزرگی بوده که چهره محیط زیست سیاره را در طی دهه اخیر کاملا دگرگون کرده‌ است. هر چند زمانی متوجه عمق فاجعه خواهیم شد که از زاویه‌ای درست به آن نگاه کنیم. در آن سوی دنیا نیز دیواره بزرگ مرجانی (Great Barrier Reef) با صخره‌های بی‌نظیرش در شرق استرالیا با آینده‌ای تاریک رو‌به‌رو است. شدت تخریب در این گنجینه مرجانی به‌حدی است که دانشمندان و محققان هشدار داده‌اند، با وجود محافظت‌های کنونی حفظ آن برای آیندگان میسر نیست.

نتیجه پژوهش‌های دیواره بزرگ مرجانی (GBR) در سال ۲۰۱۶ شوکه‌کننده بود. فرایند سفید‌شدن مرجان‌ها ۹۳ درصد دیواره را تحت‌تاثیر خود قرار داده بود. تغییر رنگ مرجان‌ها به رنگ سفید نشانه‌ای از مرگ قریب‌الوقوع‌ آن‌ها است و در صورت تثبیت رنگ سفید نه‌تنها مرجان‌ها بلکه بخش بزرگی از حیات سیاره ضربه خواهد‌ خورد. هرچند درخشش نور آفتاب،آلودگی آب و حتی هجوم گردشگرها از عوامل سفید شدن مرجان‌ها اعلام شده‌؛ ولی عامل اصلی تشدید این فرایند، گرمای آب است که حتی با چند درجه تغییر به تشدید فرایند سفیدشدن مرجان‌ها منجر می‌شود. گزارشی از یک گروه چند ملیتی رصد تغییرات آب‌وهوایی که در بیان پیش‌بینی‌های علمی محافظه‌کارانه شهرت خاصی دارد، نیز قابل‌توجه است. براساس آخرین اعلام این گروه تا سال ۲۰۴۰ حجم بزرگی از مرجان‌ها را از دست خواهیم داد؛ اما برای تصور چنین آینده‌ای نیاز به آمارها و جداول نیست، کافی‌است این تغییرات را در چالش عکس ده‌ساله با نگاه طرفداران محیط زیست تجربه کنید. به‌طور حتم با صحبت در مورد این وقایع تراژیک می‌توان امید بهبود شرایط را داشت؛ اما مشکلاتی هستند که با وجود آگاهی و اطلاع نیز غیرقابل کنترل به نظر می‌رسند. مشکلاتی همچون آلودگی محیط زیست، به‌ويژه آلودگی پلاستیکی که در سال‌های اخیر به طرز خیره‌کننده‌ای رشد داشته است، از این دست هستند.

۷۹ هزارتن از انواع زباله‌های پلاستیکی هم‌اکنون در اقیانوس آرام در وسعتی سه برابر بزرگ‌تر از کشور فرانسه شناور هستند. درحالی‌که‌ روند افزایش زباله‌های پلاستیکی به‌طور صعودی رشد پیدا می‌کند، تلاش‌ها برای جلوگیری از گسترش آن ناچیز جلوه می‌کند. هرچند چالش عکس ده ساله به مذاق بعضی سلبریتی‌ها خوشایند بوده و با نمایش تغییرناپذیری خود در طی یک دهه فخرها فروخته‌اند ولی کسانی بودند که این چالش را به مسیری جدید سوق دادند. کسانی که امید داشتند چالش عکس ده‌ساله به فرصتی برای شناخت و آگاهی بیشتری از آنچه ما بر سر خانه خود می‌آوریم، تبدیل شود. خانه‌ای سبز و حداقل تا‌کنون بی‌همتا در جهان که به‌زودی جایگزینی برای آن‌ نخواهیم یافت.

در قطب‌های سیاره نیز چالش‌های بی‌سابقه‌ای در حال رخ دادن است. با بررسی این مناطق حساس و شکننده می‌توان اولین هشدارها را نسبت به خطرات و تغییرات آب‌و‌هوایی به‌آسانی رصد کرد. هشدارهایی که مربوط‌به همه زمین و ساکنان آن است. هم‌اکنون جنوبگان که سردترین مکان زمین است ۶ بار کوچک‌تر از ۴ دهه قبل شده؛ تا جایی‌که حتی قطعات یخی که روی آن‌ها برای حفظ قطب جنوب حساب باز کرده بودیم، زیر فشار این تغییرات در حال آسیب دیدن هستند. در شمال سیاره نیز وضعیت در حالت هشدار است. قطب شمال از سال ۱۹۵۸ تاکنون دو سوم ضخامت خود را از دست داده‌ و وسعت کهن‌ترین بخش یخی آن به حدود ۲ میلیون کیلومتر تقلیل یافته‌ است.

البته کار آسانی است که طرفداران محیط‌زیست را برای اعلام هشدارهای پی‌درپی ویرانی محیط‌زیست که لذت و جذابیت چالش عکس ده‌ساله را از ما گرفته، سرزنش کنیم؛ ولی ممکن است این چرخش در چالش عکس ده‌ساله به ما کمک کند تا متوجه پیام و هشداری شویم که هزاران گزارش آماری پژوهشگران و دانشمندان به ما منتقل نمی‌کند. شاید در یک نگاه متوجه شویم که در سال‌های آینده چه بر سر خانه سبزمان می‌آید و از آن مهم‌تر چقدر برای حفظ آن وقت داریم.

مدت‌‌هاست که از پایان مسابقه‌‌ی فضایی بین شوروی و آمریکا در دوران جنگ سرد می‌‌گذرد. نبردی نفس‌‌گیر در توسعه‌‌ی فناوری‌‌های فضایی که در اواسط دهه‌‌ی ۱۹۵۰ میلادی شکل گرفت. در دوم اوت ۱۹۵۵، با اعلام رسمی ایالات متحده‌‌ی آمریکا برای پرتاب نخستین ماهواره به مدار، ابرقدرت دنیای شرق نیز از تصمیم خود برای پرتاب ماهواره‌‌ در آینده‌‌ای نزدیک خبر داد. شوروی توانست با پرتاب موفقیت‌‌آمیز ماهواره‌‌ی اسپوتنیک ۱ در سال ۱۹۵۷ و به‌‌دنبال آن اعزام نخستین فضانورد (یوری گاگارین) به مدار زمین در سال ۱۹۶۱، عملا آمریکا را در اولین فتوحات فضایی مغلوب خود کند تا اینکه ناسا با فرودآوردن نخستین انسان روی کره‌‌ی ماه طی مأموریت آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹، توانست آخرین برگ برنده‌‌ی خود را در این مسابقه بازی کند. پس از آن، شوروی نیز چندین مأموریت سرنشین‌‌دار را به ماه تدارک دید که درنهایت همه‌‌ی آن‌‌ها را لغو کرد و تمرکز خود را روی ایستگاه‌‌های فضایی مدار زمین قرار داد.

گرچه رقابت میان شوروی و آمریکا در فتح فضا هرگز به نبردی نظامی میان دو کشور در این عرصه بدل نشد، اما فلسفه‌ی شکل‌گیری آن، پرسش‌‌هایی زیادی را در اذهان به‌‌یادگار گذاشت. پرسش‌‌هایی نظیر اینکه «وقوع یک جنگ فضایی واقعا چگونه خواهد بود». وقوع چنین نبردی چندان دور از ذهن نیست؛ هرچند شکل‌‌و‌‌شمایل چنین نبردی ممکن است تفاوت فاحشی با آن‌چیزی داشته باشد که در فیلم‌هایی نظیر جنگ ستارگان دیده‌‌اید.

فضا دیگر آن مکان مرموزی نیست که در گذشته آرزوهای خود را در آن دنبال می‌‌کردیم. پرتاب ماهواره به فضا هرگز تا این حد آسان و ارزان نبوده است. اما پس از دهه‌‌ها، حاصل سال‌‌ها تلاش‌‌ ما برای بهبود زندگی روی کره‌‌ی زمین و ارضای حس کنجکاویمان در فضا چه بوده است: فضایی آکنده از زباله‌‌هایی گوناگون که همچون ارواحی سرگردان در مدار زمین پرسه می‌‌زنند.

این روزها فضای اطراف زمین به قدری شلوغ است که اکنون کشورهایی مانند آمریکا، روسیه و چین به این مسئله فکر می‌‌کنند که واقعا فرمانروای واقعی این فضا کیست و برای حفظ کنترل بر این قلمرو، چه کاهایی باید انجام شود. ممکن است با خود بگویید که ما معاهداتی فضایی داریم که با صراحت می‌گویند فضا متعلق به همه است، اما بیایید واقع‌‌بین باشیم؛ چه‌‌کسی در دنیا به چنین معاهداتی اهمیت می‌‌دهد؟

اینجا است که ایده‌‌ی نیروی فضایی متولد می‌‌شود.

بیهوده نبود که دونالد ترامپ، ریاست جمهوری ایالات متحده در ماه مارس سال گذشته در جمعی از تفنگداران نیروی دریایی آمریکا چنین اعلام کرد:

فضا نیز یک میدان نبرد است، درست مانند زمین، هوا و دریا.

با وجود اینکه درخواست تشکیل نیروی فضایی نتوانست سهمی از بودجه‌‌ی دفاعی کنگره را به‌‌دست آورد، اما به‌‌نظر می‌رسد که  ترامپ بر سر پیاده‌‌سازی این ایده‌‌ی متهورانه‌‌ی خود بسیار مصمم است.

از دیدگاه روابط بین‌الملل، ایجاد اولین نیروی فضایی در جهان ممکن است بسیار حساسیت‌‌برانگیز باشد. این همان چشم‌‌اندازی است که کمی قبل‌تر در زومیت، از آن به‌‌عنوان آغاز «مسابقه‌‌ی تسلیحاتی فضایی» یاد کرده بودیم.

به نظر می‌‌رسد آمریکا از زمان جنگ سرد، در حسرت کشاندن جنگ به عرصه‌‌ی فضا بوده است. به‌‌عنوان مثال، می‌‌توان به پروژه‌‌های نظیر «میله‌‌های خداوند» یا ثور (Thor) اشاره کرد. ثور اشاره به مفهومی دارد که از داستان‌های علمی‌‌تخیلیدهه‌‌ی ۱۹۵۰ الهام‌ گرفته شده است که براساس آن‌‌ها، میله‌هایی از جنس تنگستن از فضا و با سرعتی مضحک به‌‌سمت دشمنانی در سطح زمین پرتاب می‌شد. با استناد به مقاله‌‌ای در پاپیولار ساینس، این مفهوم عجیب بار دیگر در سال ۲۰۰۳ و در یک سند رسمی متعلق‌‌به نیروی هوایی تحت عنوان hypervelocity rod bundles، در فهرست تسلیحات فضایی احتمالی نام برده شده است.

خوشبختانه، سامانه‌‌های تسلیحات فضایی نظیر این موارد هنوز در واقعیت وجود ندارند (و دستیابی به آن‌ها نیز هنوز مضحک به نظر می‌رسد). جنگ‌‌های فضایی قرن بیست‌‌و‌‌یکم ماهیتی کاملا متفاوت از این تصورات دارند. در این جنگ‌‌ها ماهواره‌‌های ناشناس سیگنال‌های GPS ادوات نظامی را رصد کرده و با استفاده از دوربین‌هایی با قدرت تفکیک بسیار بالا اقدام به انجام مأموریت‌‌های شناسایی دشمن می‌‌کنند. درنهایت نیز نیروهای نظامی با استفاده از سیستم‌های موقعیت‌‌یاب مبتنی بر این ماهواره آماده‌‌ی انجام حملات زمینی می‌شوند.

بااین‌حال، هنوز خبری از شلیک‌‌های لیزری فضاپیماهای عجیب‌‌وغریب نیست و هنوز هم هیچ‌‌یک از انواع جت‌‌ جنگنده و ستاره‌های مرگ دیده‌‌شده در جنگ ستارگان واقعا وجود ندارند. حقیقت آن است که در مقطع فعلی، احتمال می‌‌رود نیروی فضایی بیشتر درگیر عملیات نظارتی در اتاق‌‌های فرمان باشد تا عملیات نظامی مستقیم.

اما اینکه نیروی فضایی قرار است در آینده به چه شکلی درآید یا چه نوع عملیاتی را رهبری کند، هنوز نامشخص است. طی یک سخنرانی که در اوایل این ماه ازسوی مایک پنس، معاون رئیس‌ جمهور آمریکا ایراد شد، وی از چهار برنامه‌‌ی عملیاتی برای ایجاد نیروی فضایی شامل ایجاد یک فرماندهی فضایی و نیروی عملیاتی متشکل از متخصصان رده بالای نظامی خبر داد. بااین‌حال، وی اشاره‌‌ای نکرد که نیروی فضایی قرار است چه کاری را انجام دهد که در حال حاضر نیروی هوایی یا ناسا از انجام آن عاجزند. وی حتی اشاره‌‌ای به نحوه‌‌ی تأمین بودجه‌‌ی چنین پروژه‌‌ای نداشته است. چنین ابهاماتی باعث تشدید گمانه‌زنی‌هایی در رابطه‌با تضعیف احتمالی موضع عملیاتی ناسا و کم‌رنگ ‌شدن نقش این سازمان در آینده شده است.

با وجود تمامی ابهامات (به‌‌ظاهر مضحکی) که در مورد این برنامه وجود دارد، مقامات این کشور می‌گویند نیروی فضایی نهادی است که عملا باید ایجاد شود تا بتواند به برخی از نگرانی‌های واقعی رسیدگی کند.

از مواردی که درصدر فهرست نگرانی‌‌های فعلی این کشور به‌‌چشم می‌‌خورد، موضوع حفاظت از ماهواره‌های آمریکایی است. گزارش‌های اخیر حاکی از آن است که روسیه و چین در حال توسعه‌‌ی انواعی از سلاح‌های فضایی هستند که به‌‌منظور نظارت و حتی هدف‌‌قراردادن ماهواره‌های نظامی ایالات‌متحده طراحی شده‌اند. چنین عملیاتی می‌تواند عملیات‌های نظامی آمریکا را به زانو در آورد. هم‌‌اکنون ۸۰۰ ماهواره‌‌ی آمریکایی در مدار زمین هستند که بسیاری از آن‌ها بخشی از شبکه‌های اطلاعاتی و ارتباطی و GPS موردنیاز پنتاگون را پوشش می‌‌دهند. این در حالی است که طراحی هیچ‌‌یک از این تجهیزات به‌‌گونه‌‌ای نیست که بتوانند از خود دربرابر حملات احتمالی محافظت کنند. ماهواره‌های جاسوسی می‌توانند با اسکن‌‌کردن زمین یا شنود سیگنال‌های مخابراتی ماهواره‌های دیگر اطلاعات ارزشمندی را از دشمن جمع‌آوری کنند. در شرایط اضطراری، آن‌ها حتی می‌توانند ماهواره‌های دیگر را مورد اصابت قرار دهند.

رابرت اشلی، مدیر آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا طی نشستی در واشنگتن می‌گوید:

بدون حضور قدرتمند نیروهای نظامی آمریکا در فضا، چین و روسیه خواهند توانست راه‌هایی برای منع فعالیت ماهواره‌های این کشور ازطریق زمین و فضا بیابند. این فناوری‌‌ها همین حالا نیز درحال توسعه هستند و در آینده‌‌ی نزدیک عملی خواهند شد.

این موضوع صحت دارد؛ آغاز جنگ ماهواره‌ای از موضوعات داغ این سال‌‌هاست. در سال ۲۰۱۴، پرسنل یک پایگاه ناشناس نیروی هوایی آمریکا گزارش دادند که گروهی از ماهواره‌های انتحاری روسی (که با نام رسمی Kosmos 2499 شناخته می‌شوند) در حال نزدیک‌‌شدن به مداری بسیار نزدیک به ماهواره‌های ایالات‌متحده‌‌ی آمریکا هستند. این کاهش فاصله‌‌ی غیرمنتظره باعث برخی گمانه‌‌زنی‌‌ها شد که امکان هدف قراردادن ماهواره‌‌های آمریکایی ازسوی ماهواره‌‌های روسی وجود دارد.

کمی قبل‌‌تر نیز در ژانویه‌‌ی سال ۲۰۰۷، چین به‌‌طور عمدی یکی از ماهواره‌های هواشناسی ازرده‌‌خارج خود را با موشک‌های بالستیک هدف قرار داد و عملا آن را به هزاران قطعه‌‌ تبدیل کرد. این اقدام چین، حیرت نیروهای فرماندهی استراتژیک در نبراسکا را برانگیخت. وقتی کشوری قادر به شلیک موشکی به‌‌سوی اهدافی متحرک با چنین سرعت‌‌های بالایی باشد، پس انجام اقداماتی خصمانه‌‌تر چندان دورازذهن نخواهد بود. پرسش اصلی این بود که آیا این اقدام دولت چین می‌‌تواند نوعی آزمایش برای موشک‌‌های ضدماهواره‌‌ای این کشور تلقی شود؟

تاریخ به ما می‌گوید ارتش ایالات متحده چنین تهدیداتی را دست‌‌کم نخواهد گرفت. ویلیام شلتون، فرمانده سابق فرماندهی فضایی نیروی هوایی ایالات‌ متحده در مارس ۲۰۱۷ در مصاحبه‌‌ای اعلام کرد: «جای تعجبی نیست که کشورهای دیگر جهان به‌‌صورت فعالانه‌‌ای در حال آزمایش روش‌‌هایی برای توقف سرویس‌‌های فضایی ما در خلال مناقشات هستند.»

در حال حاضر به‌‌نظر می‌‌رسد طرفداران ایده‌‌ی نیروی فضایی ترامپ از خطر تهدید ماهواره‌‌ها ازسوی کشورهای دیگر برای مشروعیت بخشیدن به این ایده بهره‌‌برداری خواهند کرد. همان‌طور که جیمز متیز، وزیر دفاع آمریکا نیز طی سفری به برزیل گفته است:

ما آغازگر این [حرکت] نیستیم. ما تنها می‌گوییم که باید قادر به دفاع از ماهواره‌‌های خود در فضا باشیم. در عین حال، چنانچه کسی بخواهد در فضا وارد درگیری نظامی شود، ما نیز بی‌کار نخواهیم نشست.

لحظه‌ی هدف‌گیری ماهواره‌ی چینی توسط موشک‌های بالستیک این کشور

بااین‌حال، شاید وقوع چنین جنگی برای بسیاری از عوام محلی از اعراب نداشته باشد. احتمالا قرار نیست ماهواره‌‌ای از آسمان بر بالای سر کسی فرو افتد، درنهایت آنچه ما شاهد خواهیم بود احتمالا ازکار افتادن رادارها، سیستم‌های موقعیت‌‌یابی و شبکه‌های مخابراتی باشد. واقعیت این است که بروز یک جنگ فضایی برای بسیاری از ما اصلا تهدید مهمی محسوب نمی‌‌شود (البته این شامل آن‌‌دسته از فضانوردان مستقر در ایستگاه‌‌های فضایی نخواهد شد که با خطر برخورد موشک‌‌های بالستیک سرگردان در فضا مواجه‌‌اند!)

اما قبل از اینکه نیروی فضایی بتواند هرگونه اقدامی را در رابطه با ساقط‌‌کردن ماهواره‌‌ها انجام دهد، آمریکا مجبور است پیش‌‌از‌‌آن ابتدا چنین نهادی را تأسیس کند. بازتعریف مسئولیت‌ هزاران نفر از پرسنل نظامی (آن‌‌گونه که مایک پنس پیشنهاد می‌‌کند)، می‌تواند پروسه‌‌ای بسیار زمان‌‌بر باشد و تحقق آن تنها زمانی قابل‌‌تصور خواهد بود که بودجه‌‌ی موردنیاز برای آن به تصویب کنگره برسد. در شرایط فعلی اصلا نمی‌‌توان گفت که چه زمانی این طرح تصویب خواهد شد. چه‌‌بسا ممکن است هزینه‌‌ی تأسیس نیروی فضایی آمریکا برای مالیات‌‌دهندگان آمریکایی به‌‌حدی بالا باشد که کنگره نیز عطای چنین طرحی را به لقای آن ببخشد.

بااین‌حال، شکوفایی صنعت فضایی خصوصی می‌تواند به تسریع چنین برنامه‌‌ای کمک کند. ثمره‌‌ی چندین دهه سرمایه‌گذاری دولت‌‌ها در فضا این بوده است که اکنون شرکت‌هایی مانند اسپیس‌‌ایکس و بوئینگ می‌‌توانند محموله‌‌هایی فضایی خود را با قیمت بسیار نازل‌‌تر به فضا ارسال کنند. بنابراین می‌‌توان انتظار داشت زمانی‌‌که نیروی فضایی بخواهد فرضا یک ماهواره را برای مقابله با تهدیدی فضایی به مدار ارسال کند، انجام آن ازسوی بخش خصوصی هزینه‌‌ی بسیار کمتری را در پی داشته باشد.

البته باید اذعان داشت جامعه‌‌ی آمریکا نیز در حمایت از طرح نیروی فضایی دچار دودستگی است. دولت ترامپ قصد دارد با اختصاص بودجه به نیروی فضایی، به آمریکایی‌‌ها نشان دهد که منافع چنین اقدامی چیست؛ منافعی نظیر امنیت و کسب اطمینان از تداوم سلطه‌‌ی جهانی آمریکا. اما ازسوی دیگر دولت فشار شدیدی را از جانب مطالبات جامعه‌‌ای احساس می‌‌کند که لزوم اجرای چنین طرح پرهزینه‌‌ای را درک نمی‌‌کند؛ آن هم درشرایطی که جامعه می‌‌داند این بودجه می‌‌تواند صرف امور به‌ظاهر مهم‌‌تری نظیر بازسازی شبکه‌‌ی برق طوفان‌‌زده‌‌ی پورتوریکو یا حل مشکلات آب‌‌رسانی به شهری نظیر فلینت میشیگان شود.

در حقیقت، ما نمی‌دانیم که جنگ‌های فضایی آینده به چه شکلی خواهند بود؛ اما واضح است که ایجاد یک نیروی فضایی قطعا درک چنین آینده‌‌ای را سرعت خواهد بخشید. با تشدید روزافزون بی‌اعتمادی میان ملت‌ها، دولت ترامپ ادعا می‌‌کند درحال آماده‌‌شدن برای مقابله با نابودی زیرساخت‌‌هایی است که بشر با مشقت فراوان بدان دست یافته است. همانند تمام مسابقات تسلیحاتی دیگری که در جهان ما در جریان است، چه‌‌کسی می‌‌تواند با قاطعیت بگوید دستاورد چنین اقداماتی، آغاز جنگ خواهد بود یا پیشگیری از آن؟

نخستین جفت ماهواره‌های کوچکی که تاکنون به فضای میان‌سیاره‌ای سفر کرده‌اند، به دلایلی نامعلوم در اعماق فضا ازکار افتاده‌اند و احتمالا دیگر هرگز پاسخی از آن‌ها شنیده نخواهد شد. اما برای ناسا، که این کاوشگرها را سال گذشته‌ی میلادی پرتاب کرد، این از دست دادن ارتباط ناکامی تلقی نمی‌شود. پیش از آنکه این دو ماهواره خاموش شوند، به اهالی زمین نشان دادند که ماهواره‌های کوچک می‌توانند به ابزارهایی مهم برای اکتشاف دیگر جهان‌ها در اعماق منظومه‌ی شمسی‌مان تبدیل شوند.

ماهواره‌های خاموش، دو کاوشگر مریخی MarCO با نام‌های ایو و وال‌ای هستند؛ اسامی مستعاری که برگرفته از فیلمی علمی‌-تخیلی ساخته‌ی شرکتپیکسار هستند. این ماهواره‌های کوچک که کیوبست‌هایی اصلاح‌شده به‌حساب می‌آیند؛ سال گذشته به‌همراه سطح‌نشین اینسایت ناسا به سمت سیاره‌ی سرخ پرتاب شدند. کیوبست‌ها نوعی ماهواره‌ی کوچک استانداردشده و تقریبا هم‌اندازه‌ی جعبه‌ی غلات هستند که برای پژوهش‌های فضایی به‌کار می‌روند. پیش از مأموریت اینسایت، کیوبست‌ها تنها به دور زمین چرخیده بودند؛ اما ناسا می‌خواست بداند که آیا این نوع ماهواره‌ها می‌توانند برای مأموریت‌های اعماق فضا نیز کاربردی باشند یا خیر.

ماهواره‌های مارکو نه‌تنها ثابت کردند که قادر به اکتشاف فضای دوردست هستند؛ بلکه از انتظارات همگان نیز فراتر رفتند. آن‌ها به‌همراه سطح‌نشین اینسایت در تاریخ ۵ می (۱۵ اردیبهشت) پرتاب شدند و تمام مسیر را تا سیاره‌ی سرخ درکنار این فضاپیما پرواز کردند. به‌محض آنکه اینسایت در تاریخ ۲۶ نوامبر (۵ آذر) به مریخ رسید و نزول به سطح این سیاره را آغاز کرد، ماهواره‌های مارکو با نظاره‌ی مراحل فرود سطح‌نشین از بالای سر آن،‌ به‌روزرسانی‌های آنی را از وضعیت فضاپیما به زمین ارسال کردند. بدین شیوه، ناسا می‌دانست که چند قدم از فرایند فرود،‌ تنها چند دقیقه پس از وقوع آن طی شده است. جوئل کریسکی، مدیر پروژه‌ی فضاپیمای مارکو در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا به خبرگزاری ورج گفت:

ما داده‌ها را بسیار زودتر از آنچه قبلا می‌توانستیم، در زمان تقریبا واقعی و به‌محض فرود به‌دست آوردیم و به هیجان این رویداد اضافه کردیم.

این اعلان‌های سریع افتخاری بود که ناسا بدون ماهواره‌های مارکو، نمی‌توانست آن‌ها را به‌دست آورد. در طرف دیگر، فضاپیمای بزرگتر در حال چرخش به دور مریخ نیز داده‌های فرود اینسایت را جمع‌آوری می‌کرد. اما به‌دلیل مکان و موقعیت سیارات،‌ قدری طول می‌کشید تا این فضاپیماها، داده‌های به‌دست‌آمده را به زمین بازگردانند. به‌عنوان مثال، مدارگرد شناسایی مریخ که از سال ۲۰۰۶ تاکنون به دور سیاره‌ی سرخ در حال چرخش است، فرود اینسایت را از آسمان مریخ نظاره کرد؛ اما سپس به‌سرعت در افق فرو رفت. این مدارگر تا سه ساعت پس از فرود اینسایت، قادر به ارسال داده‌ها به زمین نبود.

آنچه مارکو یا وال‌ای با نزدیک شدن به مریخ مشاهده کرد

اگر در جریان فرود اینسایت اشتباهی رخ می‌داد، احتمالا عیب‌یابی و حل مشکل برای ناسا بدون ماهواره‌های مارکو قدری زمان می‌برد. کریسکی در این‌باره گفت:

ما همیشه می‌خواهیم در صورت رخداد اتفاقات ناگوار و از دست دادن سطح‌نشین، داده‌های فرود را به‌محض وقوع آن‌ها به‌دست آوریم. ما برای به‌دست آوردن هرچه بیشتر اطلاعات، مشابه جعبه سیاه هواپیما را می‌خواهیم. خوشبختانه، فرود اینسایت و همچنین ماهواره‌های مارکو بدون نقص بود. این ماهواره‌ها حتی نخستین تصویری را که دوربین اینسایت از مریخ به ثبت رساند، به زمین ارسال کردند؛ تصویری که یک سطح هموار قرمز را از دریچه‌ی خاک‌گرفته‌ی لنز دوربین نشان می‌داد.

بااین‌حال، هرچند ماهواره‌های مارکو موفقیتی شگفت‌انگیز را رقم زدند؛ اما‌ به‌صورت واقعی برای دوام آوردن فراتر از فرود اینسایت طراحی نشده بودند. اندی کلش، مهندس ارشد مارکو در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا به خبرگزاری ورج گفت:

این مأموریت از روز اول آزمایشی بود؛ جایی که همزمان با سفر ما به سوی مریخ، بخش زیادی از هدف مارکو صرفا زنده ماندن بود. اکنون دو ماه پس از آغاز مأموریت، ما جزء به جزء فناوری‌مان را اثبات کرده‌ایم.

پس از نظارت بر فرود اینسایت، ماهواره‌ها در مدار دور خورشید به پایان قرار گرفتند. آن‌ها برای مدت نزدیک به یک ماه، سیگنال‌هایی را به زمین فرستادند؛ اما در اواخر دسامبر و اوایل ژانویه، ناسا ارتباط خود با وال‌ای و ایو را درست به فاصله‌ی یک هفته از یکدیگر از دست داد. این سازمان فضایی از آن زمان تاکنون قادر به برقراری ارتباط مجدد با ماهواره‌ها نبوده است و درنهایت مهندسان به این فکر افتادند که کیوبست‌ها احتمالا برای همیشه از دست رفته‌اند.

تیم مارکو به‌طور کامل مطمئن نیست که چرا ماهواره‌ها به خاموشی فرو رفته‌اند. این احتمال وجود دارد که پرتوهای کیهانی به قطعات الکترونیکی کاوشگرها اصابت کرده و هر دوی آن‌ها را از کار انداخته است. اما مهندسان همچنین می‌دانند که پیشرانه‌ی وال‌ای نشتی داشته است. هر دو ماهواره‌ی مارکو درست همانند شخصیت خیالی وال‌ای، مجهز به پیشرانه‌هایی بودند که برای به حرکت درآوردن آن‌ها در فضا، گاز سرد را به بیرون می‌داد. این ماهواره‌ها به این سخت‌افزار نیاز داشتند تا آنتن‌های رادیویی‌شان را به سمت زمین نشانه بگیرند. هرچه مارکوها از زمین دورتر می‌شدند، برای شنیده شدن باید دقیق‌تر نشانه می‌گرفتند. یک نشتی احتمالا بدین معنا است که سوخت وال‌ای به اتمام رسیده است و این ماهواره دیگر نمی‌تواند به‌صورت دقیق نشانه‌گیری کند.

یکی از دو ماهواره‌ی مارکو پیش از پرتاب

تئوری دیگر این است که هر دوی ماهواره‌ها بیش از حد از خورشید دور شده‌اند و این دریافت انرژی را برای آن‌ها دشوارتر کرده است. هر کدام از ماهواره‌های مارکو دارای حسگرهایی هستند که برای شناسایی موقعیت خورشید طراحی شده است تا هر دوی آن‌ها بتوانند جهت پنل‌های خورشیدی‌شان را به نحو مناسب تنظیم کنند. اما همان‌طور که ماهواره‌ها از خورشید فاصله می‌گرفتند، این حسگرها احتمالا در یافتن مکان خورشید با دشواری مواجه شدند. در نتیجه، مارکوها به‌درستی نشانه‌گیری نمی‌کردند و نور کافی به پنل‌های خورشیدی آن‌ها نمی‌رسیده است.

اگر تئوری دوم صحیح باشد، در آن صورت می‌توان نسبت به بازیابی ماهواره‌ها امید داشت. هم‌اکنون، مدار ماهواره‌ها، آن‌ها را به‌طور مرتب از خورشید دور و دورتر می‌کند؛‌ اما مارکوها در ماه‌های پیش‌رو دوباره به نزدیکی خورشید بازخواهند گشت. در ماه اوت (تابستان ۹۸) آن‌ها به همان فاصله‌ای از خورشید خواهند رسید که هنگام پرواز کناری داشتند. این احتمال وجود دارد که حسگرها مجددا قادر به تعیین موقعیت خورشید شوند و مارکو بتواند با دریافت انرژی روشن شود. کریسکی می‌گوید:

ممکن است دوباره با آن‌ها حرف بزنیم. ما چند تلاش دیگر را برای یافتن آن‌ها زمان‌بندی خواهیم کرد.

حتی اگر مارکوها برای همیشه خاموش بمانند، تیم مأموریت همچنان بی‌نهایت از آنچه آن‌ها به‌دست آورده‌اند، خشنود خواهد ماند. این کیوبست‌ها با بودجه‌ای تقریبا ۱۸.۵ میلیون دلاری ساخته شدند که در مقایسه با بودجه‌ی ۸۳۰ میلیون دلاری اینسایت، بسیار مقرون‌به‌صرفه محسوب می‌شوند. آن‌ها همان کاری را که برایش برنامه‌ریزی شده بودند، انجام دادند. کریسکی می‌گوید:

ما اینجا عمیقا در حوزه‌ی اعتبار اضافی قرار داریم.

تیم مأموریت همچنان نشان دادند که فناوری‌های کیوبست می‌توانند به‌خوبی در محیط اعماق فضا فعالیت کنند. مارکوها هر دو مجهز به رادیوی مخصوصی تقریبا به اندازه‌ی یک مشت هستند که تا میلیون‌ها کیلومتر دورتر قادر به برقراری ارتباط است. این ماهواره‌ها همچنین سیستم‌هایی را برای تنظیم جهت فضاپیما، پنل‌های خورشیدی و پیشرانه‌ها داشتند. این فناوری‌ها به‌طور مشخص مناسب هرکدام از کیوبست‌ها ساخته شدند و هرگز به‌همراه یکدیگر روی چنان فضاپیمای کوچکی که برای اعماق به‌کار رفته است، کار نکرده بودند. مأموریت‌های آتی کیوبست هم‌اکنون در حال پذیرش این فناوری تازه هستند. یکی از این مأموریت‌ها که به‌عنوان چراغ‌قوه‌ی قمری (Lunar Flashlight) شناخته می‌شود، یک کیوبست را به فضای نزدیک ماه خواهد فرستاد تا درون دهانه‌های قمری به‌دنبال یخ بگردد. این کیوبست نیازمند همان فناوری پایه‌ای خواهد بود که مارکوها به‌تازگی کارآمدی آن‌ها را نشان دادند.

علاوه‌بر این، کیوبست‌ها می‌توانند مأموریت‌های بزرگتر بعدی به اعماق فضا را نیز همراهی و به‌عنوان ماهواره‌های بازپخش ارتباطی به زمین خدمت کنند. این نوع استفاده از آن‌ها به‌خصوص در مکان‌هایی نظیر سیاره‌ی ناهید که به اندازه‌ی مریخ صاحب شبکه‌ای وسیع از ماهواره‌های ارتباطاتی نیست، کاربردی خواهد بود. یا احتمال دارد که مهندسان بخواهند فضاپیمای کوچکی را برای اکتشاف نواحی نامساعد فضا بفرستند؛ نظیر دم پرتلاطم یک دنباله‌دار یا فواره‌های در حال طغیان از انسلادوس، قمر زحل. در این حالت، اگر آن‌ها از بین بروند، ضرر مالی چندانی به بار نخواهد آمد.

درنهایت، مارکو اثبات کرده است که چنین ایده‌هایی چندان دور از دسترس نیستند. کلش می‌گوید:

فضاپیمای کوچک نه‌تنها به ما امکان بازپخش ارتباطات را می‌دهد؛ بلکه به توسعه‌ی علاقه‌مندی‌های علمی‌مان نیز کمک می‌کند.

اندازه‌گیری هوش هیجانی اولین‌بار در اواسط دهه‌ی ۸۰ میلادی مطرح شد و لذا می‌توان آن را موضوعی نسبتا جدید در زمینه‌ی روان‌شناسی دانست. اما آیا تاکنون چیزی درباره‌ی شرکت‌هایی که هوش هیجانی بالایی دارند شنیده‌اید؟

پائول وارنر از جمله کسانی است که در این خصوص مطالعاتی صورت داده است. او دکترای روانشناسی بالینی و روانشناسی صنعتی دارد و نایب‌رئیس واحد طراحی تجربه‌ی مشتریان و کارکنان در شرکت InMoment است.

او شاخصی را به منظور ارزیابی هوش هیجانی سازمان‌ها و میزان هوشمندی عاطفی آن‌ها در حفظ رضایت و خوشنودی کارکنان‌شان طراحی کرده است. رویکرد وارنر در اندازه‌گیری سلامت عاطفی سازمان‌ها متمرکز بر سه پرسش تامل‌برانگیز است که در ادامه‌ی این مقاله به بررسی آن‌ها می‌پردازیم:

اگر سازمان شما یک انسان بود، علاقه داشتید که با او رفاقت کنید؟

پاسخ به این سؤال می‌تواند تا حدود زیادی تکلیف شما برای ماندن در سازمان یا ترک آن و رفتن به یک سازمان دیگر روشن کند. معمولا دوستان ما می‌توانند خوشحال‌مان کنند. بنابراین این سؤال را از خودتان بپرسید که آیا وقتی سر کارتان حاضر می‌شوید، احساس خوبی پیدا می‌کنید؟ یا شاید هم بالعکس، کار کردن در سازمان برای‌تان عذاب‌آور است و دل‌تان نمی‌خواهد صبح‌ها از خواب ناز دل بکنید و در دفتر کار خود حاضر شوید.

زمانی‌که وقت‌مان را با کسانی سپری می‌کنیم که دوست‌شان داریم، موجی از اشتیاق و انرژی درون‌مان جاری می‌شود. وقتی پا به شرکت می‌گذارید، به همان اندازه که از چای نوشیدن و وقت گذراندن با دوستان‌تان لذت می‌برید، حس خوب پیدا می‌کنید؟

سازمان‌های برتر درست مثل یک دوست به حرف‌های شما گوش داده و برای عقایدتان ارزش قائلند. اما شرکت‌های برتر روش خود را برای گوش دادن دارند، آن‌ها به شکل مستمر از کارکنان‌شان نظرخواهی می‌کنند و ترتیب جلسات رو در روی مدیران با کارکنان را می‌دهند. و به این ترتیب لازم نیست کسی برای ابراز عقیده و بیان نگرانی‌های خود، تا مصاحبه خروج و اخراج از شرکت صبر کند یا دیدگاهش در مورد شرکت را در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های کاریابی و به‌صورت مخفیانه منتشر کند.

دوستان خوب به‌علاوه با ما صادق‌اند و آغوش‌شان به‌ روی‌مان باز است. آیا سازمان شما نیز این‌گونه است؟ البته که انتظار نداریم دوست ما (یا سازمان‌مان) هر چیزی را به ما بگوید. اما آنچه که در میان دوستان صمیمی مشترک است، شفافیت در ابراز احساسات و نیز فاش‌گویی در بیان وقایع روزمره‌ی زندگی‌ است. دوستان، به‌راحتی قادر هستند احساس خود نسبت به یکدیگر را بی‌پرده ابراز کنند. به نظر می‌رسد که بسیاری از ما دقیقا چنین انتظاری را از شرکت‌ها و مدیرا‌ن‌مان داریم.

آیا رهبران‌ و بالادستی‌هایتان در سازمان، افکار، برنامه‌ها، قصه‌ها، ارزش‌ها و چالش‌ها و انتظارات خود را شفاف و روشن با شما و دیگر کارکنان در میان می‌گذارند و برای حل مسائل خود از شما کمک می‌گیرند؟ شرکت‌های توانمند و هوشمند دارای فرهنگ شفاف بوده و اراده‌ی کافی و لازم در آن‌ها برای اشتراک چشم‌انداز سازمان و ترسیم مسیر پیش‌روی آن و نیز فرهنگ تبیین شیوه‌ی تاثیر این مسیر روی کارکنان سازمان وجود دارد. رهبر یک سازمان یا مدیرعامل و مدیران واحدها می‌توانند عهده‌دار ترسیم نقشه‌ی راه و اشتراک چشم‌انداز سازمان باشند، اما این وظیفه بر عهده‌ی هر کسی که مسئولیتی هرچند کوچک بر دوش دارد نیز بوده و محدود به رأس سازمان نمی‌شود. بهتر است که شفافیت در انتقال پیام نه در قالب ایمیل و خبرنامه، بلکه به‌صورت چهره به چهره و در قالب برقراری دیالوگ میان رهبران و زیردستان انجام گیرد.

آیا دیدگاه سازمان نسبت به شما با دیدگاه شخصی‌تان نسبت به خود انطباق دارد؟

اگر تناسبی درست میان نیروی انسانی و سازمان برقرار باشد، لزوما باید میان دیدگاه و چشم‌انداز دوجانبه میان سازمان و کارکنانش نیز هماهنگی به چشم بخورد. به‌طور مثال سازمان باید در مورد نژاد و ملیت افراد، پذیرای هر قشری فارغ از رنگ پوست و نژاد آن‌ها بوده و کارکنان خود را به ابراز آنچه واقعا هستند ترغیب کند.

اگر قصد دارید توازنی سالم میان زندگی شخصی و شغل و حرفه‌ی خود برقرار کنید، سازمان نیز باید متقابلا درک خود از ویژگی‌های درونی شما را با اعمال مجموعه‌ای از سیاست‌های حمایتی نشان دهد. سازمان‌ها همچنین باید برای استعدادها و موهبت‌های درونی افراد که در نقش خود به کار می‌بندند ارزش قائل شوند. به این سؤال پاسخ دهید که آیا شرکتی که برای آن کار می‌کنید برای خصیصه‌های رهبرمآبانه و خلاقیت‌های درونی‌تان ارزش قائل است؟ می‌توانید پاسخ به این سؤال را ازطریق ارزیابی بازخوردهای مثبتی که در قبال وجود این ویژگی‌های درونی دریافت می‌کنید بدهید.

رضایت شغلی همچنین مستلزم وجود سازمانی است که دارای نظام ارزشی هماهنگ با کارکنانش باشد. اگر اولویت اصلی سازمان درآمدزایی است، اما ترجیح شما این است که کارهای عام‌المنفعه و خدمات اجتماعی ارائه کنید، بنابراین با نظام ارزشی حاکم بر سازمان دچار تضاد خواهید شد. اما زمانی‌که برای شرکتی کار می‌کنید که ارزشهای مشترکی با شما دارد، رضایت شغلی بیشتری را نیز تجربه خواهید کرد.

زمانی‌که تصمیم می‌گیرید به یک مصاحبه‌ی شغلی بروید، صرفا پاسخگوی پرسش‌های یک جانبه نباشید و شما نیز متقابلا سوالات خود را برای آن شرکت مطرح کنید. این‌گونه از پیش خواهید دانست که آیا می‌توانید روی آن سازمان و چشم‌انداز همکاری با آن حساب کنید یا نه. 

آیا سازمان‌، تلاش لازم را برای آنکه شما به فرد توانمندتری تبدیل شوید به خرج می‌دهد؟

سازمان خوب و سازمانی که هوش هیجانی بالایی دارد، به توسعه‌ی مهارت‌های اعضای خود اهتمام داشته و این‌گونه آن‌ها را کمک‌ می‌کند که به فردی پربازده‌ و توانمند تبدیل شوند. شرکت‌های برتر دارای برنامه‌های مستمر آموزشی و مربی‌گری هستند که طی آن، کارکنان جدید مهارت‌های لازم را از کارکنان قدیمی‌تر و ارشد فرا می‌گیرند.

درواقع، توسعه‌ی استعدادها باید در تاروپود سازمان و فرهنگ جاری در آن نهادینه شود. به این ترتیب، اعضای سازمان باید بتوانند به‌صورت مرتب از روسا و رهبران خود بازخورد بگیرند. بازخورد مناسب و خرمندانه در حکم یک آموزگار و روشن‌گر مسیر اعضای یک تیم است. ما نمی‌توانیم پیشرفت کنیم مگر آنکه نفر دیگری مشاهدات خود از ما را به شکلی سازنده با ما در میان بگذارد. سازمانی که دارای فرهنگ حمایتی باشد، رهبران خود را ترغیب می‌کند تا به این شیوه از زیردستان‌ خود پشتیبانی کنند. سرانجام، بهترین سازمان‌ها به شما (و دیگر همکاران‌تان) کمک می‌کنند تا با ترویج پیوسته‌ی مجموعه‌ای از ارزش‌های مشترک، به فرد توانمندتر و کارآمدتری تبدیل شوید.

در شرکت‌های بزرگ این آرمان‌ها بیشتر شامل حفظ احترام و رعایت نزاکت و کرامت افراد؛ تاکید بر اهمیت همکاری و تشریک مساعی؛ پافشاری بر گوش دادن و پاسخ دادن به دیگران؛ و ارزش مراقبت کردن و اهمیت دادن به دیگران می‌شود. اگر در شرکتی کار می‌کنید که فرهنگ رقابت ناسالم در آن جریان دارد، احتمالا شاهد وجود عکس این موارد در سازمان خود باشید. اگر  از اوضاع ناراضی هستید و از شرایط موجود سازمان دل خوشی ندارید، احتمالا زمانش رسیده که دستی به سر و گوش رزومه‌ی خود بکشید و به فکر تغییر شغل باشید.

اما اگر پاسخ‌تان به سوالات سه‌گانه‌ی فوق مثبت است، احتمالا شرکت شما محل خوبی برای کار کردن است. همان‌طور که پائول وارنر می‌گوید «این سوالات، اهمیت و اولویت برقراری گفتمان با کارکنان و حذف عواملی را که احساسات کارکنان را جریحه‌دار می‌کند گوشزد می‌کنند. نکته اینجا است که محیطی را ایجاد کنید که کارکنان در آن احساس ارزشمندی کنند و احساس‌شان این باشد که وجودشان برای کسب‌و‌کار ارزشمند است.»

کارشناسان آب‌وهوای فدرال به‌تازگی اعلام کردند که سال ۲۰۱۸ درست بعد از ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، چهارمین سال گرم ثبت‌شده زمین است. این سال همچنین ۹۱ میلیارد دلار خسارت غیرمستقیم ناشی از ۱۴ فاجعه آب‌وهوایی در ایالات متحده آمریکا را به‌دنبال داشت که هر کدام بیش از ۱ میلیارد دلار هزینه به بار آورد و این سال را در رده چهارمین سال پرهزینه از این نظر قرار می‌دهد.

طبق نتایج منتشرشده توسط ناسا روی‌هم‌رفته پنج سال گذشته، گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده تاکنون هستند. رتبه چهارم سال ۲۰۱۸ نیز قدری متوسط است و طبق آمار منتشرشده توسط NOAA، بعضی از نقاط جهان مانند برخی از مناطق اروپا، خاورمیانه، نیوزیلند و روسیه به رکورد بیش‌ترین دمایثبت‌شده‌ی خود رسیدند. دمای سطح اقیانوس‌ها در بخش‌هایی از اقیانوس اطلس و جنوب و شمال غربی اقیانوس آرام نیز به بالاترین دمای ثبت‌شده تاکنون رسید. میانگین یخ سطحی در دریای یخ قطب شمال و قطب جنوب نیز با اندکی افزایش نسبت به سال قبل، در رتبه دوم کمترین مقدار خود قرار گرفت.

این داده‌های جدید بخشی از روند هشداردهنده افزایش جهانی متوسط دمای سطح است که طبق آمار منتشرشده توسط ناسا از سال ۱۸۸۰ به اندازه یک درجه‌ی سلسیوس افزایش یافته است. داده‌های منتشرشده توسط ناسا و NOAA تنها منابعی نیستند که افزایش دما را نشان می‌دهند: پنج نمودار مختلف نشان می‌دهد که دما در حال افزایش هرچه بیشتر از مقدار پایه‌‌ای است که از میانگین دمای سالانه در سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۸۰ ثبت شده است. گوین اشمیت، مدیر مؤسسه مطالعات فضایی گودارد ناسا در این‌باره گفت:

 وقتی شما آماری در دست دارید که نشان می‌دهد پنج سال گذشته گرم‌ترین سال‌هایی بوده است که ما تاکنون دیده‌ایم، این موضوع به نظر قابل‌توجه می‌آید.

تغییرات دمای جهانی سالانه از متوسط سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۸۰

دکه آرنت، رئیس بخش نظارت در مراکز ملی NOAA برای اطالاعات محیط زیست، این افزایش و کاهش دما را به شخصی که در حال پرش است و در عین حال یک پله برقی را هدایت می‌کند، تشبیه کرد. او در این‌باره گفت:

سفر طولانی‌مدت با پله برقی، تشبیهی است به گرمایش جهانی طولانی‌مدتی که ما شاهد آن هستیم. و پریدن هم به قله‌ها و دره‌هایی که می‌تواند ناشی از تنوع داخلی در سیستم آب و هوایی باشد، اشاره دارد.

این اطلاعات شامل آمار جهانی آب‌و‌هوا و همچنین پیامدهای آن روی زمین بود، از جمله اینکه سال ۲۰۱۸ سومین سال مرطوب در پیشینه ایالات متحده بود. بیشتر این بارندگی‌ها در نیمه شرقی این کشور اتفاق افتاد. آرنت در این‌باره گفت:

سال ۲۰۱۸ نقطه‌ای عطف در روندی است که در آن شاهد باران‌های بیشتری خواهیم بود.

او همچنین اضافه کرد این روند که به سمت بارش بیشتر است رابطه آشکاری با گرمایش طولانی‌مدت دارد.

 اگر یک اتمسفر گرم‌تر می‌تواند بخار آب بیشتری حمل کند، طوفان‌های بارش‌زا نیز می‌توانند آب بیشتری در قالب بارش به زمین برسانند.

علاوه‌بر بارندگی، اعلان به‌روزسانی وضعیت بحران در ایالات متحده است که هر یک بیش از یک میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸ هزینه در برداشته است و در مجموع ۹۱ میلیون دلار خسارت غیرمستقیم به‌دنبال داشت، که ۲۵ میلیارد آن برای طوفان مایکل، ۲۵ میلیارد دلار برای طوفان فلورانس و ۲۴ میلیارد دلار برای آتش‌سوزی طبیعی بود که امتداد ساحل غربی را سوزاند. آتش‌سوزی کمپ فایر در کالیفرنیا که بیش از ۱۵۳ هزار هکتار زمین را سوزاند و ۸۶ نفر کشته به‌دنبال داشت نیز در این مجموعه است. این آتش‌سوزی مخرب‌ترین و مرگ‌بارترین آتش‌سوزی در تاریخ ایالات متحده است.

طبق گزارش منتشرشده در نیویورک تایمز نوشته کندرا پیر لوئیس، با تعطیلی اخیر دولت این کشور، اعلان طولانی‌مدت نیز به تأخیر افتاده است. اما حالا که این اعلان نیست، این موضوع به تعداد تحلیل‌های نگران‌کننده فدرال که خسارات طولانی مدت تغییرات آب و هوایی را نشان می‌دهد، اضافه می‌کند. در نوامبر، کاخ سفید تلاش کرد تا یک گزارش آب و هوایی معتبر که خطرات تغییرات آب و هوایی برای زندگی مردم آمریکا را نشان می‌داد، پنهان کند. همان‌طور که دمای جهانی و هزینه‌های مربوط‌به آن در حال افزایش است، اعداد و ارقام نیز آینده‌ای نگران‌کننده را پیش‌بینی می‌کنند.

اشمیت در این‌باره گفت:

پیام اصلی این است که زمین در حال گرم شدن است. روند بلندمدت آن بسیار قوی است.

دانشمندان علت این گرمایش را می‌دانند. او ادامه داد:

این موضوع به خاطر افزایش در میزان تولید گازهای گلخانه‌ای در صد سال گذشته است.

جامعه علمی معیارهای سخت‌گیرانه‌ای برای پژوهش‌های اعضای بدن انسان دارد. پژوهشگران نمی‌توانند بدون رضایت از اعضای بدن زندانیان اعدامی یا اشخاص دیگر استفاده کنند و یک کمیته بین‌المللی اخلاق نیز باید قبل از انتشار هر مقاله پژوهشی در یک ژورنال معتبر علمی، صحت اخلاقی تحقیقات انجام گرفته را مورد تأیید قرار دهد. اما یک گزارش جدید نشان می‌دهد که پژوهشگران چینی ممکن است هزاران عضو بدن را از منابع غیراخلاقی از جمله زندانیان عقیدتی یا سیاسی به دست آورده باشند.

دولت چین طی سال‌های اخیر، همواره برداشتن اعضای بدن زندانیان را تکذیب کرده و این ادعاها را ساختگی و دروغ خوانده است. بااین‌حال، گروهی از پژوهشگران استرالیایی از دانشگاه مک‌کواری در گزارشی که در BMJ Open منتشر کردند، خلاف ادعای مقامات چینی را به اثبات رساندند.

پژوهشگران در گزارش خود، در مجموع ۴۴۵ پژوهش منتشرشده در ژورنال های علمی انگلیسی زبانی که بین ژانویه سال ۲۰۰۰ تا آوریل ۲۰۱۷ منتشر شده بودند را مورد بررسی قرار دادند. این پژوهش‌ها شامل پیوند قلب، کبد یا ریه در کشور چین بود، و در مجموع ۸۵۴۷۷ مورد پیوند عضو در تمامی این پژوهش‌ها گزارش شده است.

براساس بررسی‌های نویسندگان این گزارش، ۹۲٫۵ درصد از مقالات منتشرشده در ژورنال‌های علمی، منبع اعضای پیوندی را ذکر نکرده‌اند و ۹۹ درصد هم نگفته‌اند که اعضای پیوندی با رضایت از اهداکنندگان گرفته شده است. بااین‌حال، ۷۳ درصد این پژوهش‌ها ادعا کرده‌اند که یک کمیته اخلاقی، پژوهش آن‌ها را مورد تأیید قرار داده است.

اما جدا از این گزارش، در چین اختلاف فاحشی بین شمار اهداکنندگان و گیرندگان رسمی اعضای پیوندی وجود دارد، به همین سبب پژوهشگران نتیجه‌ گرفته‌اند که بسیاری از این اعضای نامعلوم احتمالا از زندانیان عقیدتی سیاسی گرفته شده‌اند. نویسندگان این گزارش در یادداشتی در خبرگزاری The Conversation نوشتند:

اگرچه نمی‌توان تمامی این موارد را تأیید کرد، اما امکان دارد که ژورنال‌های علمی حاوی اطلاعاتی از زندانیانی باشد که به منظور بیرون کشیدن اعضای بدنشان کشته‌ شده‌اند.

درحالی‌که این گزارش هیچ‌گونه مدارک جدیدی از برداشتن اعضای بدن افشا نکرده، اما تاریخچه برداشت غیرقانونی و غیراخلاقی اعضای بدن زندانیان چینی مدت‌ها است به اثبات رسیده و به نظر هم نمی‌رسد که تغییری در این زمینه به‌وجود آمده باشد. گفته می‌شود از دهه ۱۹۷۰ تاکنون، اعضای بدن زندانیان اعدامی، اصلی‌ترین منبع پیوند اعضای بدن در این کشور بوده است. براساس برخی گزارش ها، سالانه تا ۱۰ هزار پیوند عضو در این کشور انجام می‌گیرد که حدود ۷۰ درصد از آن‌ به احتمال زیاد از زندانیان اعدامی گرفته شده است.

در سال ۲۰۰۶، يک گروه مستقل کانادايی متشکل از دو تن از فعالان حقوق بشر، به نام‌های دیوید کیلگور و دیوید ماتاس، تحقیقاتی را در مورد استفاده مخفیانه دولت چین از اعضای بدن تمرین‌دهندگان فالون دافا آغاز کردند. فالون دافا یا فالون گونگ، آموز‌ه‌های مذهبی هستند که ریشه در تعالیم کهن چین دارند و شامل برخی تمرینات ملایم و همچنین مدیتیشن هستند، اما این فرقه مذهبی از همان بدو آغاز به کار به‌شدت از سوی حزب کمونیست چین سرکوب شده است.  

نویسندگان این گزارش نتیجه گرفتند:

 براساس آنچه اکنون می‌دانیم، به این نتیجه‌ ناگوار رسیدیم که اتهامات وارده صحت دارند. ما معتقدیم که این اقدامات شنیع امروز هم وجود دارد و همچنان ادامه دارد و به ‌طور گسترده‌ای از اعضای بدن تمرین‌دهندگان فالون دافا برداشته می‌شود.

در روایت‌های متعددی که در این گزارش به آن‌ها ارجاع داده شده، زندانیان سابق سیاسی رفتارهای مشکوکی در اردوگاه‌های کار اجباری را بازگو کرده‌اند که به‌وضوح نشان از برداشتن اعضای بدن زندانیان دارند.

یکی از تمرین‌دهندگان فالون دافا به نویسندگان گزارش گفته است:

بعضی از پزشکان وارد اردوگاه می‌شدند و می‌خواستند روی ما معاینات پزشکی انجام دهند. وقتی از این موضوع اطلاع پیدا می‌کردیم، کاملا متحیر می‌شدیم، چرا که کارکنان آنجا دائما ما را مورد ضرب و شتم قرار داده و از هیچ فرصتی برای عذاب دادن ما فروگذار نمی‌کردند. حال، چگونه می‌خواستند روی ما معاینات پزشکی انجام دهند. آن‌طور که حالا می‌دانیم، آن‌ها به هیچ‌وجه به ما اهمیتی نمی‌دادند، بلکه به‌دنبال اعضای مناسب ما برای پیوند عضو بودند.

تظاهرات هزاران نفر در اعتراض به شکنجه غیرقانونی و برداشتن اعضای بدن تمرین‌دهندگان فالون دافا در سیدنی، استرالیا

وندی راجرز، نویسنده اصلی این گزارش به گاردین گفت:

در چین، فشارهای واقعی بر رهبران این دست پژوهش‌ها نیست تا شفاف‌تر باشند. باید سکوت جهان در خصوص این وحشی‌گری شکسته شود.

نویسندگان این گزارش برای حل این مشکل دو پیشنهاد داده‌اند، اول اینکه از همه مقالاتی که با استانداردهای اخلاقی بین‌المللی مطابقت نداشته‌اند، سلب اعتبار شود. و دوم، انجمن‌ پیوند در طول یک اجلاس بین‌المللی، قوانین و پروسه‌های پژوهشی برای آینده تدوین کند. ممکن است این قوانین، شامل الزاماتی باشد که ژورنال‌های علمی باید پیش از انتشار مقالات پژوهشی، اطلاعاتی در مورد منابع اعضای پیوندی درخواست کنند. اما تا زمانی‌که هیچ نشستی برگزار نشده، تمام ژورنال‌های علمی باید از انتشار هرگونه‌ پژوهش پیوند اعضا از سوی پژوهشگران چینی امتناع کنند تا افراد بیشتری برای اعضای بدنشان کشته نشوند.

آلن دی، یک دانشمند علوم داده‌ی ۴۱ ساله است. او ابزاری را برای مطالعه‌ی بهتر بلاک‌چین‌ها در گوگل توسعه داد. یک روز آلن در حال کار با ابزار خود بود که متوجه عملکرد عجیب یک هوش مصنوعی در بلاک‌چین اتریوم شد. اتر، بعد از بیت‌ کوین و ریپل، سومین ارز دیجیتال باارزش جهان است. این ارز باوجود از دست دادن ۸۳ درصد از ارزش خود در سال ۲۰۱۸، هنوز ارزش بازاری برابر با ۱۱ میلیارد دلار دارد. 

در توضیح ساده، بلاک‌چین همان مرکز داده‌ی توزیع‌شده‌ای است که تمامی تراکنش‌های صورت‌گرفته در شبکه‌ی اتریوم یا دیگر ارزهای دیجیتال رامدیریت می‌کند. آلن در حال بررسی بلاک‌چین اتریوم بود که متوجه حضور چندین کارگزار خودکار در آن شد. این کارگزارها، ارز موجود در شبکه را در روندی خودکار، جابه‌جا می‌کردند. او هنوز نمی‌داند که چه کسی هوش مصنوعی مورد نظر را توسعه داده است، اما گمان می‌کند که آن‌ها (کارگزارهای هوشمند)، برای صرافی‌های ارز دیجیتال کار می‌کنند تا با خرید و فروش مصنوعی، قیمت ارزها را تغییر دهند.

آلن دی در مرکز مدیریت آسیا-اقیانوسیه‌ی گوگل در سنگاپور کار می‌کند. او درfاره‌ی آن کارگزارهای هوشمند می‌گوید:

نمی توان گفت که تنها یک کارگزار هوشمند به‌تنهایی در این حرکت‌ها نقش داشت. آن‌ها با یکدیگر گروه‌هایی را تشکیل می‌دهند تا درنهایت، تأثیر بیشتری داشته باشند.

عنوان رسمی آلن دی در گوگل، مشاور ارشد توسعه در بخش Google Cloud است. البته، او خودش را «مشتری صفر» خدمات رایانش ابری شرکت می‌داند. درواقع، وظیفه‌ی او، بررسی نیاز برای یک محصول، پیش از عرضه‌ی آن به بازار است. او اعتقاد دارد در دسترس قرار دادن بلاک‌چین برای عموم، قدم بعدی در بازار محسوب می‌شود.

همان‌طور که گوگل ۲۰ سال پیش اینترنت را قابل دسترس‌تر و کاربردی‌تر کرد (و البته از آن سود هم برد)، شاید حرکت بعدی آن، روشن کردن شبکه‌ی بلاک‌چین برای مردم باشد. اگر آلن در کارهای خود موفق شود، دنیا متوجه روند حقیقی و فعالیت‌های اصلی شبکه‌های بلاک‌چین خواهد شد.

آلن دی و گروهی از توسعه‌دهنده‌های اکوسیستم متن‌باز، سال گذشته داده‌های کل شبکه‌ی بلاک‌چین اتریوم و بیت‌کوین را روی پلتفرم تحلیل کلان‌داده‌ی گوگل یعنی BigQuery بارگذاری کردند. سپس، او با کمک یک توسعه‌دهنده‌ی ارشد به‌نام اوجنی مدودف، نرم‌افزاری پیچیده برای جستجود در آن داده‌ها توسعه داد.

باوجود آنکه پروژه‌ی مذکور تقریبا محرمانه بود، کلیات آن به‌مرور در میان برنامه‌نویس‌های حوزه‌ی ارز دیجیتال منتشر شد. در سال گذشته، بیش از ۵۰۰ پروژه‌ با استفاده از ابزارهای جدید توسعه یافتند. پروژه‌ها با اهداف گوناگون از پیش‌بینی قیمت بیت‌کوین تا تحلیل ثروت دیگر دارندگان ارزهای دیجیتال، انجام شدند.

گوگل در حوزه‌ی رایانش ابری بسیار عقب‌تر از آمازون و مایکروسافت حرکت می‌کند. آن‌ها سال گذشته‌ی میلادی حدود ۳ میلیارد دلار از این بخش درآمد داشتند. درحالی‌که آمازون و مایکروسافت به‌ترتیب درآمدهای ۲۷ و ۱۰ میلیارد دلاری را ثبت کردند.

آلن امیدوار است که پروژه‌اش تحت عنوان Blockchain ETL، کمک بزرگی به پیشرفت در حوزه‌ی بلاک‌چین داشته باشد. ETL در نام آن پروژه، مخفف مراحل Extract، Transform و Load است. البته، در این بخش نیز گوگل تنها تلاش می‌کند تا خود را به رقبای پیش‌گام برساند. آمازون، در سال ۲۰۱۸ با توسعه‌ی ابزارهایی به‌منظور ساخت و مدیریت دفاتر کل توزیع‌شده، با قدرت به حوزه‌ی بلاک‌چین وارد شد. مایکروسافت نیز از سال ۲۰۱۵ وارد صنعت شد و ابزارهایی را برای بلاک‌چین اتریوم عرضه کرد. درحال‌حاضر، ابزارهای متعددی نیز توسط مایکروسافت در azureBlockchain Workbench میزبانی می‌شوند.

آمازون و مایکروسافت در تلاش هستند تا ساختن اپلیکیشن‌های بلاک‌چین را برای کاربران آسان‌تر کنند. دراین‌میان، گوگل و آلن دی می‌خواهند روند استفاده از بلاک‌چین‌ها و افراد درگیر در آن‌ها را شناسایی کنند. آلن دی با اشاره به مکانیزم اعتبارسنجی موجود در شبکه‌های بلاک‌چین می‌گوید:

در آینده، انتقال فعالیت‌های اقتصادی به شبکه‌های زنجیره‌ای، تنها با یک سطح اعتماد اجماعی ممکن نخواهد بود. درکنار آن سطح اجماع، شما باید بدانید که در شبکه با چه کسی ارتباط برقرار می‌کنید.

در تفسیر صحبت‌های آلن می‌توان گفت اگر بلاک‌چین قصد تبدیل شدن به یک فناوری عمومی را دارد، باید یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های خود یعنی ناشناس بودن افراد را از بین ببرد.

آلن دی اولین‌بار در سن ۵ سالگی با کامپیوترها ارتباط برقرار کرد و چند سال بعد، چند برنامه‌ی ساده نوشت. علاقه به آتش‌فشان‌ها و دایناسورها، او را به‌مرور به سمت علوم طبیعی برد. او درنهایت در سال ۲۰۰۰ با دو مدرک زیست‌شناسی و ماندارین از دانشگاه اورگان فارغ‌التحصیل شد. آلن سپس به UCLA رفت و تحصیلات خود را در شاخه‌ی ژنتیک انسانی ادامه داد. آلن در دوره‌ی دکترای خود، برنامه‌ای کامپیوتری برای مرور ژنوم انسان طراحی کرد.

تصویرسازی بلاک‌چین ریپل (XRP)

آلن در UCLA به‌سمت رایانش توزیع‌شده جذب شد؛ مفهومی که به‌نوعی در قلب بلاک‌چین قرار دارد. در آن مفهوم، داده‌ها در شبکه‌ای بزرگ از کامپیوترهای مستقل ذخیره‌سازی می‌شوند. در سال ۲۰۰۰، آلن نیاز داشت تا داده‌های عظیمی که ژنوم انسانی را تشکیل می‌دهند، تحلیل کند. او برای حل مشکل خود، چندین کامپیوتر را به هم متصل کرد که درنهایت، قدرت پردازش آن‌ها بیشتر شد. 

دانشمند مشاور توسعه‌ای گوگل در سنگاپور، همیشه از فناوری سیستم‌های توزیع‌شده برای پروژه‌های خود استفاده کرده است. او اعتقاد دارد برخی امکانات و ویژگی‌های بلاک‌چین، برای توسعه و مدیریت یک ابرکامپیوتر جهانی قابل استفاده هستند.

آلن دی در سال ۲۰۱۶ برای خدمت در بخش سلامت و بیوانفورماتیک گوگلاستخدام شد. او به‌مرور به سمت بلاک‌چین رفت که به‌نوعی جذاب‌ترین و مشهورترین کاربرد از رایانش توزیع‌شده در جهان محسوب می‌شود. چالش آلن آن بود که استعدادها و دانش او (ترتیب‌دهی ژنوم‌ها برای شناسایی بیماری‌های عفونی به‌صورت زنده و استفاده از هوش مصنوعی برای بهبود بازدهی مزارع برنج) کاربرد زیادی در درک بلاک‌چین و استفاده از آن نداشت.

تصویرسازی شبکه‌ی بلاک‌چین ریپل که تأثیر بالای صرافی‌ها را نشان می‌دهد

پیش از آنکه آلن و مدودف ابزار خود را توسعه دهند، جست‌وجو در بلاک‌چین نیازمند ابزارهای اختصاصی موسوم به Blockchain Explorer بود. در آن ابزارها، کاربر تنها می‌تواند تراکنش‌های خاصی را ردگیری کند. هر تراکنش، با رشته‌ای اختصاصی و ۲۶ کاراکتری حرفی و عددی شناسایی می‌شود. ابزار گوگل یعنی ETL، به کاربرها امکان می‌دهد تا کل اکوسیستم تراکنش‌ها را مورد جست‌وجو و مرور قرار دهند.

آلن دی برای نشان دادن ظرفیت‌های ابزار گوگل برای کاربران عادی، از آن برای آزمایش فرایند هاردفورک در یک شبکه‌ی بلاک‌چین استفاده کرد. هدف او، نشان دادن روش‌های کاربردی ETL برای بهبود اقتصاد ارز دیجیتال بود. در تعریف ساده، هاردفورک به‌معنای جدا کردن بخشی از بلاک‌چین یک ارز دیجیتال و تشکیل ارزی جدید است. بررسی آلن، روی هاردفورک بیت‌کوین کش از بلاک‌چین بیت‌کوین بود که در تابستان ۲۰۱۷ رخ داد.

هاردفورک بیت‌کوین کش، نتیجه‌ی درگیری در اکوسیستم بیت‌کوین بود. گروهی از فعالان آن زمان ترجیح می‌دادند بیت‌کوین به وضعیت کنونی خود باقی بماند و گروهی دیگر، می‌خواستند ارزی ارزان‌تر و سریع‌تر شبیه به پول نقد عرضه کنند.

آلن دی با بررسی بیت‌کوین کش با استفاده از ابزار BigQuery گوگل، به این نتیجه رسید که بیت‌کوین کش به‌جای افزایش تراکنش‌های کوچک و سریع در شبکه‌، توسط سرمایه‌گذاران خود مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد. پیش از آن، توسعه‌دهنده‌های خارج‌شده از بیت‌کوین ادعا می‌کردند که بیت‌کوین کش با سرعت بالا و قیمت پایین، تراکنش حجم‌های پایین از پول را امکان‌پذیر می‌کند.

آلن می‌گوید از بررسی‌های خود می‌خواهد نمایی از فرایند در حال وقوع در اکوسیستم بلاک‌چین را نشان دهد. هدف او، یافتن روش‌های کاربردی‌تر برای آن فناوری است که جامعه‌ی جهانی نیز باید بیشتر برای دستیابی به آن‌ها تلاش کنند. کاربردهایی که قطعا برای شبکه‌ی بلاک‌چین، مفیدتر هستند.

فعالیت‌های آلن و تیم همراهش، دیگران را نیز تحت تأثیر قرار داده است. تومایز کولینکو، یک توسعه‌دهنده‌ی اهل ورشو لهستان بوده که ابزاری برای تحلیل فرایندهای قراردادهای هوشمند طراحی کرده است. قراردادهای هوشمند، قابلیتی در شبکه‌های بلاک‌چین محسوب می‌شود که برای افزایش شفافیت در فرایندهای قراردادی طراحی شد. این قراردادها، نیاز به اشخاص ثالث همچون وکلا را در فرایندهای قانونی و قراردادی کاهش می‌دهند. کولینکو پس از پیاده‌سازی ابزار خود، از مشاهده‌ی درخواست‌های ردوبدل‌شده در شبکه‌ی بلاک‌چین خود، ناامید شد.

کولینکو در سال گذشته‌ی میلادی در یک هکاتون با آلن دیدار داشت. پس از یک ماه، او از ابزار گوگل برای بررسی قراردادهای هوشمند استفاده کرد تا یکی از قابلیت‌های آن‌ها موسوم به selfdestruct را بررسی کند. این ویژگی، برای محدود کردن عمر یک قرارداد استفاده می شود. او با استفاده از ترکیب نرم‌افزار خود و آلن، توانست در ۲۳ ثانیه، ۱.۲ میلیون قرارداد هوشمند را جستحو کند. پیش از آن، جستجوی چنین حجم عظیمی ساعت‌ها زمان می‌برد.

نتیجه‌ی بررسی‌های کولینکو از ۱.۲ میلیون قرارداد، نشان داد که ۷۰۰ عدد از آن‌ها قابلیت نابودی خود‌به‌خود را باز گذاشته بودند. به‌بیان دیگر، هرکسی حتی بدون داشتن مجوز لازم، می‌توانست آن قراردادها را پایان دهد. او می‌گوید در گذشته نمی‌شد به‌راحتی تمامی قراردادهایی که از این قابلیت استفاده می‌کنند را بررسی کرد. او ابزار خود را ترسناک‌ترین و البته، الهام‌بخش‌ترین ابزاری می‌داند که تاکنون ساخته است.

آلن اکنون ابزار خود را لبه مرزهایی فراتر از بیت‌کوین و اتریوم توسعه می‌دهد. لایت‌کوین، زدکش، دش، بیت‌کوین کش، اتریوم کلاسیک و داج‌کوین به‌مرور به BigQuery افزوده خواهند شد. به‌علاوه، توسعه‌دهنده‌های مستقل نیز دیتاست‌های خود را روی گوگل بارگذاری می‌کنند. در ماه اوت گذشته (مرداد ۹۷)، یک توسعه‌دهنده‌ی هلندی به‌نام ویتس وایند، کل ۴۰۰ گیگابایت داده‌‌ی تراکنش بلاک‌چین ریپل را روی BigQuery بارگذاری کرد. او آن داده‌ها را هر ۱۵ دقیقه به‌روزرسانی می‌کند.

کاری که وایند انجام داد، یک طراح دانمارکی به‌نام توماس سیلکجار را بر آن داشت تا یک نقشه‌ی گرمایی (Heat Map) از فرایندهای درحال وقوع در آن ارز دیجیتال طراحی کند. نقشه‌ی رنگی ایجادشده، در یک نگاه نشان می‌دهد که میلیون‌ها کیف پول ارز دیجیتال شامل صرافی‌های بزرگ همچون باینانس واستارتاپ لندنی Wirex، به‌صورت عمیق در تراکنش‌های ریپل نقش دارند.

کایرین جیمز لوبین مدیرعامل BlockApps شرکت همکار گوگل، برای توسعه دادن اپلیکیشن‌های تجاری بلاک‌چین است. او اعتقاد دارد گوگل، یک غول خفته در صنعت بلاک‌چین محسوب می‌شود.

غول موتور جست‌وجو، علاوه‌بر فعالیت‌های کارشناس خود یعنی آلن دی، پتنت‌های متعددی را در رابطه با بلاک‌چین ثبت کرد. یکی از پتنت‌ها، در رابطه با شبکه‌ای از بلاک‌چین‌های مرتبط با یکدیگر بود که برای افزایش امنیت کل اکوسیستم استفاده خواهد شد. این ابزار، در فضایی که هر روز اخباری تازه از میلیون‌ها ارز به‌سرقت‌رفته به گوش می‌رسد، کاربردی به‌نظر می‌رسد. به‌علاوه، آن‌ها توسعه‌دهنده‌های خود را به‌سمت ساهت اپلیکیشن‌هایی در بلاک‌چین اتریوم سوق می‌دهند. درکنار همه‌ی آن مارد، بازوی سرمایه‌گذاری گوگل یعنی GV نیز سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی روی استارتاپ‌های ارز دیجیتال داشته است.

باتوجه‌به تمامی موارد بالا، می‌توان نتیجه گرفت که غول خفته‌ی بلاک‌چین، به‌مرور در حال بیدار شدن است. شاید پروژه‌های در حال جریان گوگل در این صنعت، آن‌ها را با سرعت بیشتری به رقبای سنتی یعنی آمازون و مایکروسافت نزدیک کند.

جزیره هونگا تونگا چهار سال پیش، از نیستی به وجود آمد: در منطقه‌ای در جنوب اقیانوس آرام، جایی که تنها موج‌ها در آن خودنمایی می‌کردند، ناگهان صخره‌هایی بالا آمدند و جزیره‌ای تازه بنا شد. این مکان باورنکردنی که بین دو جزیره‌ی کشور تونگا ایجاد شده است، نامی رسمی ندارد اما محلی‌ها آن راهونگا تونگا می‌نامند. از زمان پیدایش این جزیره، دانشمندان درحال مطالعه‌ی آن بوده‌اند تا در زمینه‌ی چگونگی تشکیل چنین جزایر منحصر‌به‌فردی آگاهی کسب کنند.

هونگا تونگا در نوع خود سومین جزیره‌ی شناخته‌شده‌ای است که در ۱۵۰ سال گذشته به وجود آمده، بنابراین فرصت ارزشمندی برای مطالعه‌ی چنین محیط زیست رمزآلودی برای دانشمندان فراهم شده؛ به‌خصوص اینکه این بخش اززمین شبیه چیزی است که ما آن را روی سیاره‌ی مریخ می‌بینیم.

اگرچه اغلب اکتشافات علمی درمورد هونگا تونگا از فاصله‌ی دور و با استفاده از مشاهدات هوایی یا ماهواره‌ای انجام شده است اما اخیرا پژوهشگران با قایق به این منطقه سفر کردند تا با چشم خود این مکان را ببینند.

دان اسلی‌بک، دانشمند سنجش از راه دور ناسا گفت:

ما در آنجا مثل بچه‌های مدرسه‌ای گیج بودیم. بیشتر آن جزیره از سنگریزه‌های سیاهی تشکیل شده است که من نمی‌توانم بگویم شن هستند. این سنگ‌ها به‌اندازه‌ی نخود بودند و ما که بیشترمان صندل پوشیده بودیم، این سنگ‌ها باعث درد گرفتن پاهایمان می‌شد.

اسلی‌بک که در زمینه‌ی جزایری که به‌طور ناگهانی تشکیل می‌شوند، تخصص دارد، به‌همراه جمعی از دانشمندان و دانشجویان به این جزیره سفر کرد. پژوهشگران در این جزیره اندازه‌گیری‌های GPS و نیز سنجش‌هایی به کمک هواپیمای بدون سرنشین انجام دادند و اطلاعاتی را درمورد ارتفاع سنگ‌ها و ویژگی‌های فرسایشی آن‌ها به دست آوردند.

اسلی‌بک می‌گوید:

من بالافاصله متوجه شدم که این مکان آنقدر که در تصاویر ماهواره‌ای به‌نظر می‌رسد، هموار نیست. اگرچه این مکان مسطح است اما در اثر عمل امواج، الگوهای شیبداری در آن تشکیل شده و خاک موجود در این سطوح شسته شده؛ گِلی که رنگ روشن دارد و بسیار چسبناک است. من هنوز در این مورد که این گل از کجا آمده است، کمی گیج هستم، زیرا این خاکستر نیست.

اما شاید جالب توجه‌ترین موضوع در مورد این جزیره‌ی جوان این است که این جزیره با سرعت زیادی حیات را در آغوش گرفته است.

پژوهشگران علاوه‌بر قطعه‌هایی از زمین که گیاهانی در آن‌ها رشد کرده‌ بودند و گمان می‌رفت بذر آن‌ها توسط مدفوع پرندگان به این مکان برده شده بود، صدها قطعه پرنده‌ی دریایی به‌نام پرستوی دریایی دودی را ردیابی کردند که در شکاف صخره‌ها آشیانه ساخته بودند. یک جغد انبار تنها نیز از روی سر آن‌ها گذشت. اسلی‌بک می‌گوید:

این واقعیت مرا شگفت‌زده کرد که چقدر حضور خود شخص در یک مکان اهمیت دارد (برای اکتشاف). این باعث می‌شود آنچه را که در آن چشم‌انداز رخ می‌دهد، خودتان ببینید.

اما این چشم‌انداز در حال حاضر در خطر است. جزایر آتشفشانی مانند این جزیره ممکن است فقط برای چند ماه باقی بمانند و درنهایت امواج فرسایشی آن‌ها را نابود می‌کنند و کسی نمی‌داند هونگا تونگا تا چه موقع سر خود را بالای آب نگه می‌دارد. اسلی‌بک می‌گوید:

این جزیره توسط بارش باران سریع‌تر از آنچه من تصور می‌کردم، در حال فرسایش است. ما روی فرسایش در ساحل جنوبی که در آنجا امواج فرود می‌آیند، تمرکز کرده بودیم اما کل جزیره در حال فرو رفتن است.

در همین حال، دانشمندان در تلاشند تا جایی که می‌شود، درمورد این پناهگاهِ گذرا آگاهی کسب کنند. برای دانشجویانی که در این سفر علمی حضور دارند، این تجربه، خاطرات فراموش‌نشدنی و منحصر‌به‌فردی خواهد ساخت. یکی از دانشجویان همراه این سفر گفت: «این تکه از زمین شبیه مریخ است. من وقتی روی این ساحل شنی سیاه قدم گذاشتم، با خودم فکر می‌کردم که چگونه آن را برای دیگران توصیف کنم».

تویوتا سکویا شاسی‌بلند بزرگ با سه ردیف صندلی است که حدود ۲۰ سال در سبد محصولات تویوتا قرار دارد. سکویا چندان خودروی جوان‌پسندی نیست اما تویوتا در نمایشگاه خودروی شیکاگو از مدل اسپرت TRD سکویا رونمایی کرده است تا بتواند مشتریان بیشتری را جذب کند.

مدل اسپرت تویوتا سکویا با نام سکویا TRD Pro به بازار عرضه خواهد شد و در بخش ظاهری از مشخصاتی همانند دیگر مدل‌های TRD تویوتا بهره‌مند است. اصلی‌ترین مشخصه‌های این مدل جلوپنجره‌ی بزرگ مشکی رنگ، چراغ‌های جلو هالوژنی و چراغ‌های مه‌شکن LED هستند.

خریداران این مدل می‌توانند رنگ‌های خاص همچون سبز نظامی، سفید Super، مشکی Midnight متالیک و خاکستری متالیک مگنتیک را برای خودروی خود انتخاب کنند. تویوتا سکویا TRD Pro به تجهیزات آفرودی مثل سینی زیر جلو از جنس آلومینیوم و باربند اسپرت TRD مجهز است.

به‌جز تغییرات ظاهری، این نسخه از سکویا به کمک‌فنرهای اسپرت Fox مجهز است. ارتفاع هر یک از کمک فنرهای این مدل ۱۸ میلی‌متر بیشتر است و در بهبود قابلیت خارج جاده‌ای سکویا کاملا مؤثر هستند. کمک فنرهای عقب نیز  ارتفاع ۴۷ میلی‌متر بیشتر هستند. عرض سیستم تعلیق مدل TRD نیز ۳.۲ میلی‌متر از مدل استاندارد بیشتر است.

پیشرانه‌ی مورد استفاده در تویوتا سکویا به‌صورت استاندارد یک پیشرانه‌یهشت سیلندر V شکل ۵.۷ لیتری است که ۳۸۱ اسب‌بخار قدرت و ۶۰۰ نیوتون‌متر گشتاور تولید می‌کند. به‌صورت آپشن می‌توان سیستم اگزوز اسپرت TRD را برای سکویا سفارش داد که صدای بهتری تولید می‌کند. جعبه‌دنده‌ی مورد استفاده در تویوتا سکویا از نوع خودکار ۶ سرعته است و توانایی یدک کشی نزدیک ۴ تن را برای این خودرو فراهم می‌کند. این جعبه‌دنده دارای دو حالت رانندگی مخصوص یدک کشی و سیستم کنترل حرکات تریلر نیز است.

همانند سایر مدل‌های تویوتا سکویا، مدل TRD Pro نیز به پکیج ایمنی کاملی شامل سیستم پیشگیری از تصادف، سیستم تشخیص عابر پیاده، سیستم ترمز اضطراری خودکار، سیستم رادار بین خطوط، کروز کنترل هوشمند و چراغ‌های هوشمند مجهز است.

سکویا TRD Pro مانند سایر خودروهای TRD به سیستم اطلاعات و سرگرمی با نمایشگر ۸ اینچی لمسی مجهز شده است که از اپل کارپلی و اندروید اتو نیز پشتیبانی می‌کند. این در حالی است که مدل استاندارد سکویا دارای نمایشگر ۷ اینچی با امکانات کمتر است.

فولکس واگن جتا یکی از پرفروش‌ترین سدان‌های این خودروساز آلمانی است و مدل GLI نسل هفتم آن در نمایشگاه خودروی شیکاگو ۲۰۱۹ رونمایی شده است. مدل GLI جتا را می‌توان از تزیینات قرمز رنگ آن در بخش‌های رینگ، جلوپنجره و داخل کابین دربرابر مدل استاندارد شناسایی کرد. نمای جلو و عقبی این مدل نیز تا حدودی متفاوت با نسخه‌ی استاندارد بوده و یک اسپویلر کوچک روی صندوق عقب نصب شده است. در بخش عقب هم خروجی‌های اگزوز کرومی دوگانه به چشم می‌خورند.

در بخش فنی و از نظر قابلیت‌های حرکتی نیز مدل GLI در سطحی بالاتر از نسخه استاندارد بوده و به امکاناتی مانند دیفرانسیل لغزش محدود (LSD) و سیستم تعلیق چند اتصالی (مولتی‌لینک) در عقب مجهز شده است.

پیشرانه‌ی مورد استفاده در جتا GLI با گلف GTI و گلف R مشابه بوده و یک نمونه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری توربو است که می‌تواند ۲۲۸ اسب‌بخار قدرت و ۳۵۰ نیوتون‌متر گشتاور تولید کند. برای انتقال نیروی پیشرانه دو نوع جعبه‌دندهبرای جتا GLI قابل سفارش است که یکی از آن‌ها ۶ دنده‌ی دستی بوده و دیگری ۷ دنده ی دوکلاچه DSG است. فولکس واگن جتا GLI به‌صورت استاندارد به جعبه‌دنده‌ی دستی مجهز است و برای جعبه‌دنده‌ی DSG باید مبلغی بیشتری پرداخت کرد. سیستم ترمز مورد استفاده در فولکس واگن جتا GLI نیز با فولکس گلف R یکسان است.

فولکس واگن جتا GLI از بهار آینده به بازار خواهد آمد و قیمت آن نیز با نزدیک شدن به زمان عرضه اعلام خواهد شد.