ماشین مجازی مایکروسافت برای حفظ سلامت سیستم به کمک کاربران می‌آید.

 

مایکروسافت رسما ویژگی جدید ویندوز ۱۰ در بخش امنیت سیستم را رونمایی می‌کند. این سیستم انتظار می‌رفت سال آینده و با به‌روزرسانی 19H1 منتشر شود. مایکروسافت این سرویس را ویندوز سندباکس (Windows Sandbox) نام نهاده است. طبق اعلام دیروز مقام‌های مایکروسافت، این قابلیت که در نسخه‎‌های Pro و Enterprise تعبیه خواهد شد، محیط حفاظت‌شده و موقتی در میزکار ویندوز ایجاد می‌کند تا کاربران بتوانند نرم‌افزارهایی در آن اجرا کنند و بیازمایند که احتمال مخرب‌بودن آن‌ها را می‌دهند.

همچنین، اوایل امسال شایعاتی منتشر شده بود مبنی بر اینکه مایکروسافت درحال‌آماده‌سازی قابلیت امنیتی جدیدی برای ویندوز ۱۰ است که در آن زمان، InPrivate Desktop نام گرفته بود. شایان ذکر است برای اولین‌بار نیز در فرایند رسیدگی به درخواست باگ‌بش (Bug-Bash) در سامانه‌ی اخذ بازخورد کاربران اینسایدر مایکروسافت در مرداد، به این نام اشاره‌ شده بود و این پروژه را با عبارت Madrid کدگذاری کرده بودند.

 

در پست منتشرشده‌ی امروز وب‌سایت مایکروسافت، آمده است که این قابلیت برای کاربران ویندوز  ۱۰ نسخه Pro  و Enterprise که بیلد 18301 و بالاتر را روی سیستم خود نصب کرده‌اند، ارائه خواهد شد. این درحالی است که هنوز این بیلد برای کاربران اینسایدر هم منتشر نشده و ظاهرا قرار است تا آخر هفته منتشر شود. بعدتر در به‌روزرسانی این پست خبری عنوان شد این قابلیت روی همان نسخه‌ها با بیلد 18292 ارائه خواهد شد. همچنین، اشاره شده باید ضمن پشتیبانی سیستم از پردازنده‌ی AMD64، تنظیمات مربوط‌به قابلیت‌های مجازی‌سازی در BIOS سیستم فعال شود.

Sandbox ماشین مجازی چابکی است که از فناوری‌های کانتینرهای ویندوز (Windows Containers) بهره می‌برد. همچنین برای تشخیص زمان اجرای Sandbox، مایکروسافت از فناوری جدیدی به‌نام Integrated Scheduler استفاده می‌کند.



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:21 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

شیوع روماتیسم و بیماری قلبی و سکته به‌شدت تحت‌تأثیر وضعیت روانی قرار می‌گیرد.

 

معاینه‌ی جسمی سالانه به‌طور معمول بررسی وزن و طرح سؤالاتی درباره‌ی عادات ناسالمی نظیر سیگارکشیدن را شامل می‌شود. باوجوداین، مطالعه‌ی جدیدی نشان می‌دهد ارائه‌دهندگان خدمات سلامت باید سؤال مهم دیگری نیز مطرح کنند: آیا افسرده یا مضطرب هستید؟

براساس نتایج پژوهشی جدید، اضطراب و افسردگی ممکن است عوامل پیش‌بینی‌کننده‌ی مشکلات سلامتی مختلفی از بیماری قلبی و فشارخون گرفته تا روماتیسم، سردرد، کمردرد و ناراحتی معده باشند. این‌ها اثرهای مشابهی نظیر اثرهای حاصل از عوامل تأیید‌شده‌ای مانند سیگار و چاقی هستند.

نیلز اندری و آنویف اودونوان نویسندگان مقاله‌ای که در مجله‌ی Health Psychology منتشر شده، اطلاعات مربوط به سلامت حدود پانزده‌هزار فرد بازنشسته با میانگین سنی ۶۸ سال را ارزیابی کردند. علائم افسردگی و اضطراب طی مصاحبه با شرکت‌کنندگان به‌دست آمد. از شرکت‌کنندگان درباره‌ی وضعیت استعمال سیگار سؤال و اطلاعات مربوط به وزن آن‌ها نیز ثبت شد. از این افراد، ۱۶درصد سطوح بالایی از اضطراب و افسردگی داشتند و ۳۱درصد چاق و ۱۴درصد در‌حال استعمال سیگار بودند. نتایج این مطالعه نشان می‌داد احتمال ابتلا به برخی بیماری‌ها در افرادی با سطوح بالایی از اضطراب و افسردگی به‌مراتب بیشتر از افرادی بود که دچار این وضعیت‌ها نبودند. احتمال بروز بیماری قلبی، سکته، فشارخون بالا و روماتیسم در میان افراد این گروه به‌ترتیب ۶۵، ۶۴، ۵۰ و ۸۷درصد بیشتر بود. اودونوان گفت:

این افزایش احتمال خطر ابتلا مشابه آن‌هایی است که در افراد سیگاری یا چاق دیده می‌شود. هرچند ظاهرا اضطراب و افسردگی درمقایسه‌با چاقی و مصرف سیگار موجب بُروز مشکلات بیشتری در زمینه‌ی روماتیسم می‌شوند.

سرطان تحت‌تأثیر افسردگی و اضطراب قرار نداشت

برخلاف دیگر بیماری‌های بررسی‌شده، سطوح بالای افسردگی و اضطراب ارتباطی با شیوع سرطان نداشت. این امر تأیید‌کننده‌ی نتایج مطالعات قبلی است؛ اما برخلاف دیدگاهی است که در میان بسیاری از بیماران رایج است. اودونوان گفت:

مطالعه‌ی ما همراه‌با بسیاری از مطالعات دیگر نشان می‌دهد فشار روانی عامل پیش‌بینی‌کننده‌ای برای بسیاری از انواع سرطان‌ها نیست. سلامت روان ازنظر بسیاری از بیماری‌های پزشکی اهمیت دارد و باید این یافته‌ها را ترویج دهیم؛ ولی درعین‌حال نیاز است از نسبت‌دادن سرطان به سابقه‌ی استرس و افسردگی و اضطراب اجتناب کنیم.

پژوهشگران دریافتند علائمی نظیر سردرد، ناراحتی معده، کمردرد و تنگی نفس در وضعیت استرس و افسردگی شدید به‌طوردرخورتوجهی افرایش می‌یابند. برای مثال، احتمال سردرد در این گروه ۱۶۱درصد بیشتر از شرکت‌کنندگان چاق یا سیگاری بود.

عوارض جسمی اضطراب و افسردگی

درمان سلامت روان می‌تواند موجب کاهش هزینه‌های مراقبت‌های مرتبط با سلامتی شود

نیلز می‌گوید:

علائم اضطراب و افسردگی به‌‌شدت با علائم جسمی ضعیف مرتبط هستند؛ ولی این مشکلات سلامتی هنوزهم توجه کمی را درمقایسه‌با سیگار یا چاقی در مراقبت‌های اولیه پزشکی به‌خود اختصاص می‌دهند. طبق اطلاعات ما، این مطالعه نخستین مطالعه‌ای است که به‌طور مستقیم افسردگی و اضطراب را با چاقی و سیگارکشیدن به‌عنوان عوامل خطرساز آینده برای آغاز بیماری مقایسه کرده است.

اودونوان گفت:

نتایج این مطالعه بر هزینه‌های بلندمدت ناشی از درمان‌نشدن افسردگی و اضطراب تأکید می‌کند. درمان مشکلات روانی ممکن است موجب صرفه‌جویی در هزینه‌های سیستم‌های سلامتی شود.



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:20 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

سورنا ستاری به نقل از مدیران اپراتور مخابراتی MTN، سرمایه‌گذاری در اسنپ توسط این شرکت را موفق‌ترین سرمایه‌گذاری خارجی MTN اعلام کرد. 

 

سورنا ستاری، معاون علمی و فناوری رئیس جمهور مقاومت بروکراتیک در ساختار اداری کشور را در برابر پشتکار و سخت‌کوشی استارتاپی شکننده و فناپذیر خواند. ستاری همچنین در بخشی از سخنان خود به این نکته اشاره کرد که استارتاپ‌ها نباید در انتظار کمک دولتی و جذب سرمایه از سوی دولت باشند، بلکه باید به دنبال سرمایه‌گذاران خصوصی باشند. وی دخالت دولت در پروسه‌ی سرمایه‌گذاری استارتاپی را به ضرر اکوسیستم و کسب‌و‌کارهای نوپا خواند. 

ستاری همچنین اعلام کرد که سرمایه‌ی دولتی نباید به‌صورت مستقیم در استارتاپ‌ها تزریق شود، بلکه باید آن را برای توسعه‌ی زیرساخت‌ها و تسهیل فعالیت استارتاپ‌ها به‌کار گرفت. او با اشاره به گفتگوهایی که اخیرا با مدیران اپراتور مخابراتی MTN داشته، به نقل از مدیران این اپراتور بزرگ آفریقایی، سرمایه‌گذاری در اسنپ را موفق‌ترین و بهترین سرمایه‌گذاری خارجی MTN در تاریخ این شرکت نامید. 



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:19 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

شرکت بریتانیایی کم‌کان اتوموتیو از فناوری سوپاپ هوشمند رونمایی کرده است که می‌تواند زمان‌بندی سوپاپ را کاملاً‌ به‌صورت الکتریکی کنترل کند.

 

تحقیق و جستجو برای دستیابی به فناوری کارآمد سوپاپ، پیشرانه سفری بی‌پایان است که با زمان‌بندی بادامک، چرخه‌های مختلف احتراق، تنظیمات خیز (Lift) و مدت زمان باز و بسته شدن سوپاپ‌ها سروکار دارد. 

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

به همین دلیل، بعضی از شرکت‌ها معتقدند که سیستم‌های بدون بادامک، چشم‌انداز آینده برای بهبود کاراییپیشرانه احتراق داخلی هستند. شرکت بریتانیایی کم‌کان اتوموتیو (Camcon automotive) به‌دنبال حل این مشکل از زاویه‌ای دیگر است. نمونه اولیه پیشرانه‌ای که کم‌کان تولید کرده است، به‌عنوان اولین پیشرانه دارای سوپاپ‌های کنترل کاملا‌ً دیجیتالی شناخته می‌شود. 

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

رویکرد کم‌کان برای زمان‌بندی سوپاپ بسیار متفاوت از سایر شرکت‌ها است. محصول این روش که فناوری سوپاپ هوشمند نامیده می‌شود، از سوپاپ‌هایی تشکیل می‌شود که به میل‌لنگ پیشرانه متصل نیستند؛ بنابراین سوپاپ‌ها خود می‌توانند به‌طور مستقل عمل کنند. علاوه‌بر این، هر سوپاپ دارای میل‌بادامک کوچک و اختصاصی خود است، که روبه‌روی میل‌بادامک‌های تکی یا چندگانه برای کنترل مجموعه‌ی سوپاپ‌ها قرار می‌گیرد. این میل‌بادامک‌های کوچک توسط موتورهای الکتریکی کنترل می‌شوند و در تعامل با موتور الکتریکی می‌توانند باز یا بسته شوند.

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

چنین دستگاهی به پیشرانه اجازه می‌دهد تا تغییرات دقیق (و به‌موقع) برای خیز و مدت زمان باز و بسته شدن سوپاپ‌ها اعمال کند؛ در نتیجه میزان دقیق و زمان باز شدن تحت کنترل قرار می‌گیرد و بهبود زیادی در کار پیشرانه حاصل می‌شود. برای پیشرانه‌هایی که قصد دارند قدرت کمتر یا مصرف سوخت پایینی در محدوده دور معینی داشته باشند، مشکلی از نظر سازگاری پیش نخواهد آمد و حتی می‌توان انتشار آلایندگی را نیز در دورهای بالا به‌خوبی کاهش داد. 

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

برای خودروسازان، توانایی تنظیم زمان‌بندی سوپاپ در حین عملیات کارکردی پیشرانه، امکان تعادل مناسب قدرت، کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای و کاهش مصرف سوخت را فراهم می‌کند. در برخی موارد مورد نیاز مانند زمانی‌ که پیشرانه تحت بار باشد، زمان‌بندی سوپاپ‌ها به‌صورتی انتخاب می‌شود که بهترین نسبت مخلوط سوخت و هوا وارد محفظه احتراق پیشرانه شود و قدرت بیشتری را برای حرکت خودرو فراهم کند. وضعیت مخالف نیز ممکن است؛ به‌عنوان مثال هنگامی که خودرو با سرعت ثابت در بزرگراه حرکت می‌کند، در این سیستم زمان‌بندی سوپاپ برای بهترین میزان مصرف سوخت تنظیم خواهد شد.

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

اگرچه تمام این تنظیمات توسط حسگرهای الکترونیکی کنترل می‌شوند، اما تنظیمات واقعی سوپاپ‌ها مکانیکی هستند. ممکن است برخی فکر کنند که این سیستم، نوعی زمان‌بندی متغیر سوپاپ (Variable Valve Timing) باشد؛ اما در حقیقت چنین نیست و به‌طور دقیق می‌توان این سیستم را به‌طور بالقوه «زمان‌بندی نامحدود سوپاپ» نامید. طبق گزارش وبگاه نیواطلس، کم‌کان سیستم سوپاپ هوشمند خود را به مدت بیش از چند هزار ساعت روی پیشرانه‌های متصل به دینامومتر آزمایش کرده است. هم‌اکنون این شرکت روی دستگاه چندسوپاپه کار می‌کند، اما بیشتر به‌دنبال پیشرفت در زمینه کنترل آلایندگی و انتشار دی‌اکسیدکربن در پیشرانه اینجنیوم جگوار (Jaguar Ingenium) است.

Intelligent Valve Technology / فناوری سوپاپ هوشمند

کم‌کان اعلام کرد که فراتر از زمان‌بندی پیشرفته در پیشرانه‌های متداول چهار زمانه، این شرکت می‌تواند سیستم خود را روی پیشرانه‌های احتراق داخلی دوزمانه نیز اجرا کند. این کار به نوبه‌ی خود به‌طور بالقوه توان خروجی را تقریباً دو برابر می‌کند. در سوی دیگر، این شرکت ادعا می‌کند که حتی می‌توان با استفاده از سیستم سوپاپ هوشمند، پیشرانه‌های ۱۲ زمانه را هم کنترل کرد؛ البته این امر موجب کسب دستاوردهای شگرفی در زمینه کاهش مصرف سوخت خواهد شد. 

قبل از اینکه خودروسازان شروع به استفاده از این فناوری در پیشرانه‌های خود کنند، آزمایش‌های بیشتری لازم است. اما این فناوری در حیطه‌ی دنیای خودرو، ارزش توجه کردن و بررسی بیشتر را دارد.



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:18 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

سیاره‌‌ی کوتوله‌‌ی 2018 VG18، دورترین جرم آسمانی جدیدی است که در منظومه‌‌ی شمسی کشف شده؛ سیاره‌‌‌‌ای که هر گردش آن به‌‌دور خورشید ۱۰۰۰ سال طول می‌‌کشد.

 

به‌تازگی جرم آسمانی جدیدی کشف‌ شده که دورترین جرم آسمانی در منظومه‌‌ی شمسی محسوب می‌‌شود. این شی در مداری با فاصله‌‌ی ۱۰۰ برابر بیشتر از فاصله‌‌ی زمین تا خورشید قرار گرفته است.

تیم اکتشافی به این شی لقب فاراوت (Farout) را داده‌‌اند؛ این در حالی است که اتحادیه‌‌ی بین‌‌المللی اخترشناسیطی یک نام‌‌گذاری موقت، نام2018 VG18 را برای آن برگزیده است. پژوهش‌‌های اولیه نشان می‌دهد که شی مذکور یک سیاره‌‌ی کوتوله صورتی‌‌رنگ است. پیش‌‌تر، این تیم اکتشافی موفق شده بود یک سیاره‌‌ی کوتوله دیگر را نیز با نام گابلین (Goblin) شناسایی کند.

دیوید تولن، پژوهشگر دانشگاه هاوایی و یکی از اعضای تیم اکتشافی در بیانیه‌ای می‌‌گوید:

 تنها اطلاعاتی که در حال حاضر در اختیار ماست، فاصله‌‌ی بسیار زیاد این جرم از خورشید، قطر تقریبی و رنگ آن است. به‌‌خاطر فاصله‌‌ی بسیار زیادش از خورشید، 2018 VG18 با سرعت بسیار کمی در حال گردش است. به نظر می‌‌رسد هر دور گردش این جرم به‌‌دور خورشید، بیش از ۱۰۰۰ سال زمان می‌‌برد.

سیاره Farout

موقعیت 2018 VG18 در مقایسه با مدار سایر سیارات منظومه‌‌ی شمسی

فاراوت ۱۲۰ واحد نجومی (AU) از خورشید فاصله دارد. هر واحد نجومی برابر با ۱۵۰ میلیون کیلومتر یا معادل فاصله‌‌ی برآوردشده میان زمین و خورشید است. فاراوت در فاصله‌‌ی بیش از ۳.۵ برابر فاصله‌ی فعلی بین پلوتون و خورشید (که ۳۴ واحد نجومی است) قرار دارد. پیش‌از‌این، دورترین شی شناخته‌شده در منظومه‌‌ی شمسی، سیاره‌‌ی کوتوله‌‌ی اریس (Eris) بود که ۹۶ واحد نجومی با خورشید فاصله داشت. فضاپیمای وویجر۲ متعلق به ناسا به‌‌تازگی توانسته بود با رسیدن به فاصله‌‌ی ۱۲۰ واحد نجومی، حوزه‌‌ی نفوذ خورشید را ترک کند؛ این حوزه درواقع منطقه‌‌ای است که اجرام آسمانی می‌‌توانند طوفان‌‌های خورشیدی را تجربه کنند.

به‌‌طور خلاصه باید گفت در حال حاضر فاراوت، دورترین جرم آسمانی دیده‌‌شده در منظومه‌‌ی شمسی است. البته این بدان معنا نیست که هیچ شی دیگری دورتر از این فاصله وجود ندارد. ما هم‌‌اکنون نیز اجرامی با فاصله‌‌‌‌ای بیشتر از این را سراغ داریم؛ به‌عنوان مثال، سیاره‌‌ی کوتوله‌‌ی سدنا (Sedna) در مداری بیضوی شکل و با فاصله‌‌ی بیش از ۹۰۰ واحد نجومی کشف شده است و احتمالا چندین تریلیون ستاره‌‌ی دنباله‌دار دیگر نیز در ابر اورت می‌‌توان یافت که در فاصله‌‌ی ۵ تا ۱۰ هزار واحد نجومی از خورشید قرار گرفته‌اند.

فاراوت اولین‌‌بار در نوامبر سال جاری و توسط تلسکوپ ۹متری سوبارو در شیلی رصد شد و به‌‌دنبال بررسی‌‌های بیشتری که توسط تلسکوپ ماژلان دراوایل دسامبر به‌‌انجام رسید، وجود آن مورد تایید قرار گرفت. بنابر مشاهدات، این شی حدود ۵۰۰ کیلومتر عرض دارد که می‌‌توان آن را را در رده‌‌ی اجرام کروی و سیارات کوتوله دسته‌‌بندی کرد. براساس بیانیه‌‌ی منتشرشده، رنگ صورتی این جرم آسمانی حاکی از سطح یخی آن است.

سیاره Farout

تصویری خیالی از سیاره‌‌ی 2018 VG18 که با نام فاراوت نیز شناخته می‌‌شود

هدف تیم پژوهشی از بررسی این اجرام سماوی دوردست، جستجوی برای اثرات گرانشی سیاره‌‌ای بزرگتر از زمین با نام سیاره‌‌ی ۹ یا Planet X است که پژوهشگران انتظار دارند در مداری بسیار دور در حاشیه‌ی منظومه‌‌ی شمسی قرار گرفته باشد. نحوه‌‌ی حرکت برخی از اجرام آسمانی دوردست فرض وجود این سیاره‌ی مرموز را مطرح کرده‌‌اند؛ هرچند احتمال یافتن چنین سیاره‌‌ای بسیار ضعیف و البته دشوار است.

اسکات شپرد، پژوهشگر مؤسسه‌‌ی علمی کارنگی در واشنگتن دی‌‌سی و عضو تیم اکتشافی در این بیانیه اظهار کرده است:

2018 VG18 نسبت به هر شی شناخته‌‌شده‌‌ی دیگری در منظومه شمسی دورتر و سرعت گردش آن نیز کمتر است. بنابراین تعیین مدار گردشی آن، چند سال زمان خواهد برد. این سیاره‌ی کوتوله در موقعیتی مشابه با سایر اجرام منظومه‌‌‌‌ی شمسی قرار گرفته است که باعث تقویت این فرض می‌‌شود که این جرم آسمانی نیز دارای مداری مشابه با سایر اجرام منظومه‌ی شمسی باشد.

شباهت‌های دیده‌‌شده در مدار حرکتی بسیاری از این اجرام کوچک شناخته‌‌شده در منظومه‌‌ی شمسی، این فرضیه را تقویت کرده است که احتمالا یک سیاره‌‌ی بزرگ با فاصله‌‌ی چند صد واحد نجومی در حال تاثیر گذاشتن بر مدار گردش این اجرام کوچک است.

رنگ صورتی این جرم آسمانی احتمالا حاکی از سطح یخ‌زده‌ آن است

از آنجا که سیاره‌‌ی فرضی ۹ در فاصله‌‌ی بسیار دور (بین صدها تا هزاران واحد نجومی) قرار گرفته است، پژوهشگران بر این باورند که این سیاره می‌تواند مدار گردشی اجرام کوچکی را تحت تاثیر قرار دهد که در فاصله‌‌ی بسیار دورتر از محدوده‌‌ی اثر گرانشی سیارات داخلی منظومه‌‌ی شمسی قرار گرفته‌‌اند. این بدان معنی است که کاوش در الگوی گردش اجرامی نظیر فاراوت می‌تواند ما را به‌‌سوی موقعیت این سیاره‌‌ی مرموز هدایت کند و این شانس را در اختیار پژوهشگران قرار دهد که بفهمند در کجای آسمان باید به دنبال آن بگردند؛ به امید آنکه شاید روزی تلسکوپ‌‌های قوی‌‌تری در آینده بتوانند این سیاره را رصد کنند.

چاد تروخیو، پژوهشگر دانشگاه آریزونا و سومین عضو از تیم اکتشافی در این بیانیه می‌‌گوید:

این کشف یک دستاورد بزرگ بین‌المللی در حوزه‌ی پژوهش است که با به‌‌کارگیری تلسکوپ‌‌های واقع در هاوایی و شیلی و تحت مدیریت کشور ژاپن و همچنین کنسرسیوم موسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌های ایالات‌ متحده محقق شد. به‌‌لطف تلسکوپ‌‌هایی مجهز به دوربین‌‌های دیجیتالی با میدان دیدی گسترده، ما اکنون می‌‌توانیم به اکتشاف کرانه‌‌هایی دوردست از منظومه‌‌ی شمسی بپردازیم.



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:17 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

ژوبین علاقه‌بند، مدیرعامل اسنپ در جریان برگزاری یلدای شنبه در پاسخ به سوالی در رابطه با انحصار طلبی این سرویس، سیاست‌های اسنپ را در راستای افزایش کیفیت سرویس‌دهی خواند. 

 

در جریان رویداد یلدای کارآفرینی شنبه، گپ و گفت‌هایی نیز با حضور شهرام شریف به عنوان یکی از روزنامه‌نگارهای شناخته‌ی شده‌ی حوزه‌ی فناوری و اکبر هاشمی به عنوان مدیرمسئول هفته‌‌نامه شنبه انجام شد. اولین مهمان پنل گفتگوی این دو روزنامه‌نگار حوزه‌ی کسب‌و‌کار و فناوری، ژوبین علاقه‌بند، مدیرعامل اسنپ بود که طی این گفتگو سوالات متعددی را پاسخ داد. 

ژوبین علاقه‌بند در ابتدای سخنان خود با اشاره به سرمایه‌گذاری‌های خارجی صورت گرفته در اسنپ، اعلام کرد که مجموعه‌ی اسنپ به سرمایه‌گذاری‌های خارجی صورت گرفته در این استارتاپ افتخار می‌کند. براساس اطلاعات ارائه شده توسط ژوبین علاقه‌بند، ام‌تی‌ان، ایرانسل و شماری از سرمایه‌گذاران اروپایی هر کدام ۳۰ درصد از سهام اسنپ را در اختیار دارند. اسنپ در آخرین جذب سرمایه‌ی خود، ۱۰ درصد از سهام خود را نیز به گروه سرمایه‌گذاری مالک فروشگاه‌های هایپراستار واگذار کرده است. ژوبین علاقه‌بند در پاسخ یکی از سوالات در مورد مدل کسب‌و‌کار به این نکته اشاره کرد که گروه اینترنت ایرانیان در پی سرمایه‌گذاری روی کسب‌وکارهایی است که در سایر نقاط جهان موفق بوده‌اند و این گروه سرمایه‌گذاری در پی بومی‌سازی و پیاده‌سازی این کسب و کارها در داخل کشور است. 

علاقه‌بند با اشاره به اینکه چهارشنبه‌ها شلوغ‌ترین و پرکارترین روزهای کاری اسنپ است، اعلام کرد که این سرویس طی چهارشنبه‌ی گذشته از مرز ۱.۵ میلیون درخواست عبور کرده و رکورد جدیدی را در پایتخت به ثبت رسانده است. 

yalda summit

ژوبین علاقه‌بند با اشاره به سرمایه‌گذاری گسترده‌ی صورت گرفته در اسنپ، این سرمایه‌ها را منجر به ایجاد شغل در کشور خوانده است. وی در ادامه‌ی سخنان خود در رابطه با انحصارطلبی منتسب به اسنپ، به این نکته اشاره کرد که اسنپ به دنبال انحصارطلبی نیست. وی تلاش‌های اسنپ برای ملزم کردن رانندگان برای قطع همکاری با رقبا در صورت همکاری با اسنپ را افزایش کیفیت سرویس‌دهی خوانده است. وی دریافت پیشنهاد جدید از سوی سایر سرویس‌ها همزمان با درگیر بودن راننده با یک سرویس را آزاردهنده خواند و اعلام کرد که این موضوع باعث کاهش کیفیت سرویس‌دهی می‌شود. وی اعلام کرد که این مشکل باید با همکاری رقبا حل شود. 



تاريخ : پنج‌شنبه 29 آذر 1397 | 08:16 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

ظاهرا داستان نقض حریم خصوصی کاربران توسط فیسبوک پایانی ندارد؛ براساس آخرین خبرها، اسپاتیفای و نتفلیکس نیز اجازه‌ی دسترسی به پیام‌های خصوصی کاربران را داشته‌اند.

 

به‌نظر می‌رسد که همکاری فیسبوک با برخی غول‌های بزرگ فناوری، گسترده‌تر از آن است که پیشتر افشا شده بود. تاکنون خبرهای مختلفی در مورد رسوایی‌های فیسبوک‌ منتشر شده؛ اما ظاهرا آخرین خبرها حاکی از آن است که شرکت‌هایی همچون اسپاتیفای  و نتفلیکس نیز به پیام‌های خصوصی کاربران دسترسی داشته‌اند. 

نشریه‌ی نیویورک تایمز در مقاله‌ای جنجالی، به بررسی ابعاد موضوع همکاری فیسبوک با شرکت‌های بزرگ فناوری برای اشتراک‌گذاری داده‌های کاربران پرداخته است. ظاهرا براساس برخی اسناد داخلی فاش‌شده‌‌ی، فیسبوک با برخی شرکت‌های بزرگ همچون اپل، آمازون، مایکروسافت، اسپاتیفای و نتفلیکس همکاری تجاری تنگاتنگی داشته است. به‌نظر می‌رسد با وجود تمام تعهداتی که فیسبوک پذیرفته بود تا داده‌های کاربران را حفاظت کند، در برخی از این قراردادها، کماکان فیسبوک حریم خصوصی کاربران را رعایت نمی‌کند و برخی شرکت‌های بزرگ، به داده‌های کاربران این شبکه‌ی اجتماعی دسترسی دارند.  
facebook

گابریل جی ایکس دنس، مایکل لافورجیا و نیکولاس کانفسور درمقاله‌ی جنجالی نیویورک تایمز به این موضوع پرداخته‌اند: «اسناد و همچنین مصاحبه‌های انجام‌شده با حدود ۵۰ کارمند سابق فیسبوک و شرکت‌های تجاری همکار، نشان می‌دهد فیسبوک با وجود موضوعات مطرح‌شده در مورد حفاظت از داده‌‌‌های کاربران، کماکان به برخی از شرکت‌ها اجازه‌ی دسترسی به داده‌های کاربران را می‌دهد. همچنین، از مصاحبه‌کنندگان سوالاتی در مورد میزان رضایت یا عدم رضایت فیسبوک از توافق‌نامه سال ۲۰۱۱ با کمیسیون تجارت فدرال پرسیده شد. طبق این توافق‌نامه، فیسبوک برای اشتراک‌گذاری داده‌های کاربران باید به‌صورت صریح از آن‌ها سوال کند. 

در مجموع، باتوجه به اسناد مربوطه، به‌نظر می‌رسد که بیش از ۱۵۰ شرکت که بیشتر آن‌ها در حوزه‌ی فناوری فعالیت دارند و شرکت‌هایی همچون فروشگاه‌های خرده‌فروشی آنلاین یا سایت‌های سرگرمی تا شرکت‌های خودروسازی و اصحاب رسانه‌ هستند؛ توافقاتی برای دسترسی به داده‌های کاربران فیسبوک با این شبکه‌ی اجتماعی داشته‌اند. اسناد و مدارک از درخواست به‌اشتراک گذاری داده‌های صدها میلیون‌ کاربر ها در هر ماه خبر می‌دهد. برخی از این قراردادها مربوط به سال ۲۰۱۰ میلادی هستند و برخی از این توافق‌ها تا سال ۲۰۱۷ و برخی حتی تا سال ۲۰۱۸ نیز همچنان فعال بوده‌اند». 

براساس گزارش منتشر‌شده از سوی نیویورک‌تایمز و وال‌استریت‌ژورنال در ابتدای سال جاری میلادی نیز، فیسبوک کماکان داده‌ها‌ی کاربران را در اختیار شرکت‌هایی که با آن‌ها قرارداد داشته، قرار می‌داده است و این اشتراک‌گذاری در شرایطی انجام می‌‌شود که کاربران از این موضوع بی‌اطلاع هستند.  اشتراک‌گذاری‌ها شامل موارد ذیل می‌شود: 

  • دسترسی اپل به شماره تماس کاربران فیسبوک و اطلاعات واردشده به تقویم آن‌ها. حتی اگر کاربران به‌اشتراک‌گذاری داده‌ها را غیرفعال کرده باشند، روند به‌اشتراک‌گذاری به‌عنوان بخشی از قرارداد همکاری، انجام می‌شود. اپل در گفتگویی با نشریه‌ی تایمز اعلام کرد که نسبت به این موضوع بی‌اطلاع بوده و خبر نداشته که اجازه‌ی دسترسی به داده‌های کاربران را نداشته است.
  • دسترسی آمازون به نام و اطلاعات تماس کاربران. براساس توافق‌نامه‌ای که در حال حاضر غیرفعال شده، آمازون به نام و اطلاعات تماس کاربران دسترسی داشته است. آمازون درباره‌ی نحوه‌ی استفاده از این داده‌ها توضیحی ارائه نداده و تنها به ذکر این نکته بسنده کرده که به‌صورت مناسبی، از داده‌ها استفاده کرده است. کشمیر هیل از نویسندگان وب‌سایت Gizmodo، در توییتر خود به این نکته اشاره کرده که ممکن است آمازون از داده‌ها برای مبارزه با تقلب استفاده کرده باشد.
  • دسترسی بینگ، موتور جستجوی مایکروسافت به نام و سایر اطلاعات مربوط به پروفایل کاربری. مایکروسافت ادعا می‌کند که این داده‌ها را حذف کرده است و به آن‌ها دسترسی ندارد. فیسبوک هم ادعا می‌کند که فقط داده‌های عمومی کاربران در دسترس مایکروسافت قرار گرفته است.
  • دسترسی نتفلیکس، اسپاتیفای و رویال بانک کانادا به پیام‌های خصوصی کاربران در فیسبوک. 

فیسبوک

در مقاله‌ی نشریه‌ی تایمز به سه نوع همکاری فیسبوک در اشتراک‌گذاری داده‌ها اشاره شده است. اولین نوع اشتراک‌گذاری داده‌ها را فیسبوک «یکپارچه‌سازی» یا «integrations» نامگذاری کرده است و به اپلیکیشن‌های سفارشی‌سازی‌شده‌ای اشاره دارد که فیسبوک برای شرکت‌هایی همچون بلک‌بری تهیه می‌کند. از آنجایی که این اپلیکیشن‌ها با سیستم‌عامل گوشی هوشمند به‌صورت یکپارچه مورد استفاده قرار می‌گیرند، می‌توانند داده‌های گسترده‌ای را در اختیار شرکت‌ها قرار بدهد. در سال جاری میلادی، این موضوع بسیار مورد توجه قرار گرفت و بسیاری از کاربران تصور می‌کنند که سازندگان گوشی‌های هوشمند به داده‌های شخصی آن‌ها دسترسی دارند.

نوع دوم اشتراک‌گذاری داده‌‌های شخصی کاربران، قرارداد فیسبوک با بینگ، به‌عنوان بخشی از برنامه‌ی از پیش تعریف شده‌ای به نام «شخصی‌سازی فوری» یا « instant personalization» بود. این ویژگی در سال ۲۰۱۰ میلادی معرفی شد و به‌صورت پیش‌فرض، هر کاربر فیسبوک می‌توانست از این ویژگی استفاده کند. کاربران با کمک این ویژگی می‌توانستند سرویس‌های خود را شخصی‌سازی کنند و شامل همه‌ی اطلاعاتی می‌شد که فیسبوک در مورد کاربر می‌دانست یا تمایل داشت به‌اشترک گذاشته شود. برای مثال، Yelp نشان می‌دهد که دوستان فیسبوک، هنگام بازدید از صفحه، از طریق وب‌سایت داخل برنامه شده‌اند. 

وقتی این برنامه استارت خورد، بسیار مورد انتقاد قرار گرفت و در نهایت در سال ۲۰۱۴ پرونده‌اش بسته شد. اما به گفته‌ی تایمز، بینگ همچنان در طی سال ۲۰۱۷ میلادی نیز، به داده‌های کاربران دسترسی داشته است و دو شرکت دیگر نیز در تابستان امسال، به این داده‌ها دسترسی داشته‌اند. از یک طرف، این داده‌ها اطلاعات عمومی از جمله نام دوستان، محل تولد و اطلاعاتی از این دست بوده‌اند و از سوی دیگر، دادن دسترسی فیسبوک به این داده‌ها‌ قابل قبول نیست و یادآور رسوایی کمبریج آنالیتیکا است.

کمبریج آنالیتیکا

نوع سوم و آخرین مدل اشتراک‌گذاری داده‌ها، مربوط به معاملات منفردی است که فیسبوک در طول سال‌ها وارد همکاری در آن معامله‌‌ها شده است. این قراردادها شامل همکاری فیسبوک با شرکت‌هایی از جمله نتفلیکس، اسپاتیفای و رویال بانک کانادا می‌شود. فیسبوک دسترسی به پیام‌های خصوصی کاربران از جمله خواندن و نوشتن پیام را در اختیار این شرکت‌ها قرار داده است. این کار از طریق API نوشته‌شده در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان بخشی از تلاش اولیه‌ی شرکت در ایجاد پلتفرم پیام‌رسانی (‌پیش از مسنجر) انجام شده است؛ برای مثال، در مورد Spotify، شرکت می‌توانست به  پنجره‌ی گفتگوی کاربر وصل شود و برای دوستان شما موسیقی ارسال کند. به‌نظر می‌رسد یکی از کارمندان شرکت، به‌اشتباه پیامی برای مدیریت ارسال کرده؛ هرچند نشریه‌ی تایمز به جزئیات این داستان نپرداخته و توضیحی در مورد آن منتشر نکرده است.

در مقاله‌ی منتشرشده از سوی نشریه‌‌ی تایمز، اطلاعات نگران‌کننده‌ی دیگری هم وجود دارد. به‌نظر می‌رسد با وجودی که گمان می‌رفت فیسبوک داده‌‌های کاربران را به اشتراک نمی‌گذارد، ولی شرکت‌ یاهو و شرکت تحقیقاتی روسیYandex، سال‌ها است که به داده‌های کاربران دسترسی دارند. به‌طور خلاصه، بحث عدم امنیت داده‌ها مطرح است و به‌نظر می‌رسد که فیسبوک به این موضوعات اهمیتی نشان نمی‌دهد. هفته‌ی گذشته، کارولین اورسون، مدیر کل بازاریابی، در بیانیه‌ای در مورد حفظ حریم خصوصی اعلام کرد:

حفظ حریم خصوصی پایه و اساس شرکت ما است.

اورسون، نظر خود را در همان روزی مطرح کرد که فیسبوک کیوسک پاپ‌آپی در بریانت پارک نیویورک افتتاح کرد. آن روز، کاربران سوالاتی در مورد نحوه‌ی استفاده از داده‌های کاربری در پلتفرم فیسبوک می‌پرسیدند. احتمالا، اگر کاربران از فهرست ۱۵۰ شرکتی که در دهه‌ی گذشته با فیسبوک همکاری داشته‌اند، مطلع بودند، سوالات بیشتری مطرح می‌کردند. در پاسخ به گزارش تایمز، فیسبوک اذعان داشته است که باید سخت تلاش کند تا بتواند مجددا اعتماد کاربران را جلب کند. همچنین فیسبوک در مورد برخی از مزایای به اشتراک‌گذاری داده‌ها از جمله ایجاد فضایی برای گسترش توانایی‌ها و تجربه‌های شخصی در سایر سایت‌ها و خدمات توضیح داده است. 

فیسبوک

استیو ساتروفیلد، مدیر سیاست‌گذاری حوزه‌ی حفظ حریم خصوصی و سیاست‌گذاری عمومی فیسبوک، در ایمیلی اعلام کرد:

شرکت‌‌های همکار فیسبوک نباید حریم خصوصی کاربران را نادیده بگیرند و این اشتباه است که بگوییم این شرکت‌ها چنین کاری را انجام می‌دهند. در طول سال‌ها، با شرکت‌های مختلفی همکاری کرده‌ایم. کاربران می‌توانند از فیسبوک روی دستگاه‌ها و سیستم‌های عامل مختلف استفاده کنند که تحت پشتیبانی فیسبوک هم قرار ندارند. همچون بسیاری از بازی‌ها، استریم‌های ویدئویی و سرویس‌های موسیقی یا اپلیکیشن‌های شخص ثالث که به‌صورت مستقل از فیسبوک قابل استفاده هستند، برخی شرکت‌های همکار می‌‌توانند به‌صورت مستقل از فیسبوک، ویژگی‌های خاصی را در محصولات خود در نظر بگیرند؛ ولی نمی‌توانند از داده‌ها با اهداف خاصی استفاده کنند. 

مقاله‌ی تایمز بسیار جالب توجه است. ابتد در مورد اتهامات صحبت می‌کند، بعد توافقات یک‌طرفه را مطرح می‌کند و در نهایت به پایان دادن به ویژگی‌های شخصی‌سازی فوری اشاره می‌کند. برای شرکتی که به موفقیت‌های خوبی دست پیدا کرده است و اکنون خبرهایی در مورد به‌اشتراک‌گذاری داده‌های کاربران در مورد آن مطرح می‌شود، انکار دوباره‌ی تمام موارد اعتماد‌به‌نفس زیادی می‌خواهد. وقتی موضوع «شخصی‌سازی فوری» مطرح شد و به‌صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت، فیسبوک امید خود را به این ویژگی نبسته بود. به‌ فاصله‌ کوتاهی از طرح این ویژگی، موضوع رسوایی کمبریج آنالیتیکا مطرح شد. اکنون شواهد نشان می‌دهد که در عرض سه سال گذشته، هیچ‌چیز تغییری نکرده است. 

ظاهرا اتفاق‌های پی‌درپی در حال وقوع هستند. دو ماه قبل، بزرگ‌ترین روزنه‌ی امنیتی در تاریخ فیسبوک گزارش شد. دقیقا پنج روز قبل از آن نیز، خبر دیگری در مورد به‌اشتراک‌گذاری داده‌ها از طریق فیسبوک منتشر شده بود. شر (Cher) در توییتی نوشت: 

از گوگل استفاده نمی‌کنم و از حساب کاربری فیسبوک که حتی خودم هم نمی‌دانستم چنین حساب کاربری دارم، خودم را خلاص کرده‌ام. اگر شما را دوست نداشتم، حساب توییتری خودم را هم مسدود می‌کردم. این شرکت‌ها به هیچ چیز اعتقادی ندارند و فقط دنبال پول هستند و نه چیز دیگری؛ آن‌ها ممکن است با روسیه وارد همکاری بشوند و دموکراسی را از بین ببرند.

شر- ۱۸ دسامبر ۲۰۱۸

وقتی به این داستان نگاه می‌کنیم، دو موضوع کلی به چشم می‌خورد. اول اینکه، در حال حاضر مشخص است که همکاری سایر شرکت‌ها با فیسبوک در به‌اشتراک‌گذاری داد‌ه‌های می‌تواند خطر جدید در اعتبارسنجی آن‌ها ایجاد کند. هر شرکتی که نامش در این گزارش ذکر شده است، باید پاسخ روشن و مستدلی برای سهامداران، قانون‌گذاران و خبرنگاران داشته باشد؛ بهتر است پاسخ‌ها خوب و کامل باشند. دوم اینکه، بیشتر توجه‌ها به‌ این موضوع معطوف بوده که فیسبوک داده‌ها را به شرکت‌ها می‌فروخته است؛ ولی ظاهرا داستان اصلی، صحبت از بخشیدن داده‌ها می‌کند.



تاريخ : چهارشنبه 28 آذر 1397 | 13:09 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

فناوری کامپیوتری تشخیص چهره، ظرفیت‌های بالایی برای ایجاد انقلاب و دگرگونی در حوزه‌های گوناگون دارد، اما کاربردهای خطرناکی نیز برای آن تصور می‌شود.

 

استارتاپ Cainthus، شرکتی نوپا در حوزه‌ی فناوری تشخیص چهره محسوب می‌شود که به‌طور اختصاصی روی شناسایی گاوها در دامداری‌ها کار می‌کند. مدیر این استارتاپ یعنی دیوید هانت جلسه‌ای با نویسنده‌ی مقاله‌ی اصلی یعنی دیوید اون و یک دامدار ایرلندی به نام استفان لالر داشته است. لالر در دامداری خود در نزدیکی شهر دوبلین، روزانه شیر حدود ۳۰۰ گاو را می‌دوشد. کنترل رفتار گاوها و نحوه‌ و مقدار غذا خوردن آن‌ها، چالشی بود که لابر را به هانت رساند.

کاینتوس از دوربین‌های نظارتی درکنار بینایی ماشین و تصویربرداری پیش‌گویانه برای ردگیری حیوانات و رفتار آن‌ها استفاده می‌کند. لالر مانند بسیاری از دامداران بزرگ دیگر جهان، برای پیشرفت کسب‌وکار و افزایش تولید خود، انواع فناوری را به‌کار می‌گیرد. فرزندان این دامداران امروز در فکر شرکت‌های بزرگ همچون گوگل هستند اما خودشان، از فناوری‌ها در همان کسب‌وکارهای قدیمی استفاده می‌کنند. لالر تصمیم دارد برای خرید بعدی دامداری خود، یکروبات تهیه کند.

 

تشخیص چهره‌ی دام‌ها

برادر دیوید هانت یعنی راس، مدیر امور مالی استارتاپ است. آن‌ها ۳۶ سال سن دارند و در یک منطقه‌ی کوچک کشاورزی و دامداری در کانمارا در ساخل غربی ایرلند بزرگ شده‌اند. آن‌ها برای مدت‌ها تنها خانواده‌ی منطقه محسوب می‌شدند که کامپیوتر شخصی داشتند. این دو برادر پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه شغل‌هایی را در حوزه‌های کسب‌وکار و مالی پیدا کردند.

برادران هانت ابتدا در کارخانه‌ی غلات پدر خود استخدام شدند و پس از مدتی مدیریت آن را به‌طور کامل بر عهده گرفتند. آن‌ها ابتدا نرم‌افزارهای شرکت را به‌روزرسانی کرده و به فضای ابری منتقل کردند. سپس برنامه‌ی معاملات آتی روی غلات را لغو کردند. درآمد شرکت در ۲.۵ سال پس از شروع فعالیت برادران هانت، تقریبا دوبرابر شد.

cainthus

دیوید و راس هانت پس از کسب موفقیت‌های اولیه در شرکت غلات، از کار در آنجا خسته شده و هر دو به انکوباتوری در سیلیکون‌ولی پیوستند. پیتر دیاماندیس و ری کورزویل، مدیران این انکوباتور بودند. درنهایت آن‌ها استارتاپ Cainthus را در سال ۲۰۱۶ تأسیس کردند. شریک دیگر آن‌ها رابین جانستون نام داشت که در نزدیکی مزارع تولید لبنیات در کانادا بزرگ شده بود و سابقه‌ای هم در حوزه‌ی بینایی کامپیوتری داشت.

نام شرکت Cainthus ترکیبی از کلمه‌ی Canthus به معنای نقطه‌ای در گوشه‌ی چشم و حرف i به‌عنوان نماد هوش مصنوعی (intelligence) است. راس اعتقاد دارد برای پیدا شدن بهتر در گوگل، باید اسم شرکت را اختراع کرد.

استارتاپ کاینثوس فناوری تشخیص چهره‌ی دام‌ها را توسعه داده است

دیوید و راس هانت اعتقاد دارند کشاورزی صنعتی است که کمترین تأثیر را از تحولات دیجیتالی گرفته است. آن‌ها می‌گوید هوش مصنوعی می‌تواند تأثیرات محیطی کشاورزی روی طبیعت را نیز کاهش دهد. تأثیرات مذکور با افزایش بهره‌وری و کاهش خطرات کشاورزی و دامداری ایجاد می‌شود.

آیدان کانولی یکی از سرمایه‌گذاران اولیه‌ی استارتاپ کاینثوس بود. او مدیر نوآوری در شرکت فناوری کشاوری Alltech است و اعتفاد دارد این استارتاپ، دنیا را تغییر خواهد داد. به‌عنوان مثال دامداران با گله‌های بزرگ، با استفاده از فناوری‌های استارتاپ کاینثوس، مانند دامداران با گله‌های کوچک‌تر، رفتار تک‌تک‌ گاوها را شناسایی و تحلیل می‌کنند.

cainthus

شرکت عظیم بین‌المللی Cargill فعال در صنعت جهانی غذا، از ابتدای سال جاری به جمع سرمایه‌گذاران و شرکای توسعه‌ای Cainthus پیوست. این شرکت در مدت یک هفته‌ی منتهی به نگارش مقاله، ۵ مزرعه‌ی دامداری دیگر را فناوری خود مجهز کرد. ۳ مزرعه‌ی جدید در کانادا و ۲ مزرعه در ایتالیا، مشتری‌های جدید آن‌ها بودند.

برادران هانت، چشم‌انداز خود را فراتر از کشاورزی و دامداری ترسیم کرده‌اند. حوزه‌ی تشخیص چهره و رفتار دام‌ها، به استارتاپ کاینثوس نسبت به رقبا برتری حدودی داده است. آن‌ها در مقابل شرکت‌های فعال در زمینه‌ی تشخیص چهره‌ی انسان‌ها، پیشرفت‌های آسان‌تری داشته‌اند؛ چرا که دام‌ها برخلاف انسان‌ها پوشش متفاوت روی صورت ندارند، در صورت کنترل تصویری شکایت نمی‌کنند و درنهایت، می‌توان رفتارهای آن‌ها را تغییر داد.

نکته‌ی مهم برای آینده‌ی استارتاپ کاینثوس، پیاده‌سازی آن برای تحلیل رفتارهای انسانی و کاربردهای جامع‌تر خواهد بود. به‌عنوان مثال می‌توان از نسخه‌های بعدی این فناوری برای کنترل ورزشکاران و اعلام خطر در مواقع گوناگون بیماری یا مصدومیت اشاره کرد. البته، قطعا ظرفیت به‌کارگیری فناوری برای کاربردهای نامناسب هم وجود دارد و باید مراقب آن بود. دیوید درباره‌ی این کاربردهای خطرناک می‌گوید: «اگر در ابتدا به‌اندازه‌ی کافی از این فناوری نترسید، یعنی مفهوم آن را به‌طور کامل درک نکرده‌اید.»

cainthus

روش کار و برنامه‌نویسی هوش مصنوعی

اون در ادامه‌ی مقاله داستانی را تعریف می‌کند که در آن، جزییات شناختن دوستی پس از ۲۰ سال دوری را شرح می‌دهد. او در داستان خود توضیح می‌دهد که چگونه پس از گذشت این همه سال، با دیدن دوستی در مسیر پیاده‌روی، حتی باوجود تغییرات متعدد در ظاهر، او را شناسایی کرده است.

نام‌گذاری روی چهره‌ها مانند فرمول‌سازی تئوری‌های توطئه، نیاز به شناسایی الگوها دارد. برخی افراد در این بخش ضعیف هستند و همسر، فرزند و حتی خودشان را هم به‌خوبی در عکس‌ها تشخیص نمی‌دهند. درمقابل، برخی افراد مهارت بالایی در تشخیص الگوها دارند.

نیروی پلیس اسکاتلندیارد در جریان شناسایی دو محکوم به قتل یک جاسوس روسی و دخترش، از افرادی با عنوان Super Recognizers استفاده کرد. این افراد به مهارت فوق طبیعی در تشخیص چهره و به‌یادسپاری خصوصیات متفاوت آن دارند. اغلب افراد، در دسته‌بندی میان گروه‌های فوق جای می‌گیرند.

نظارت تصویری

روند تحقیقات روی شناسایی افراد در تصاویر با استفاده از کامپیوتر، در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی شروع شد. چالش اولیه آن بود که کامپیوتر بتواند وجود چهره را در یک عکس تشخیص دهد. چالش بعدی در سال‌های آینده ایجاد شد و آن، تشخیص چهره‌هایی بود که در حالت مناسبی ثبت نشده بودند. یک روش برای حل این چالش، سخت مدل‌های سه‌بعدی از سر انسان و نرمال‌سازی چهره‌ها با زوایای مختلف در عکس بود.

یکی از نقاط عطف تاریخ تشخیص چهره، عرضه‌ی واحدهای پردازش گرافیکی بود

یکی از نقاط عطف اصلی در تاریخ بینایی کامپیوتری، معرفی اولین پردازشگرهای گرافیکی یا همان GPU در دو دهه قبل برای کامپیوترهای شخصی بود. البته واحدهای پردازش گرافیکی ابتدا برای گیمرها طراحی شدند؛ اما به‌قدری در انجام محاسبات تکراری در برخی حوزه‌های عالی بودند، که محققان هوش مصنوعی آن‌ها را به کار گرفتند.

اغلب سیستم‌های تشخیص چهره‌ی امروزی، از فناوری به‌نام شبکه‌ی عصبی استفاده می‌کنند. این شبکه‌ها کمی متفاوت از برنامه‌های سنتی برنامه‌نویسی شده‌اند. به‌عنوان مثال برای برنامه‌نویسی این شبکه‌ها، کدهایی برای شناسایی رنگ مو یا طول بینی نوشته نمی‌شد. به‌جای آن، شبکه‌ی عصبی با دیدن و مطالعه‌ی نمونه‌های فراوان و متضاد، آموزش می‌بیند و آن‌ها را در سطح پیکسلی با هم مقایسه می‌کند.

هوش انسانی، وظیفه‌ی تربیت و آموزش شبکه‌ی عصبی را بر عهده می‌گیرد. هر زمان که هوش مصنوعی دچار اشتباه شود،‌ پارامترهای گوناگون آن توسط متخصصان بهینه‌سازی می‌شود. البته در برخی سطح‌ها، الگوریتم‌ها مشخص می‌کنند که کدام شباهت و تفاوت قابل‌توجه است. به‌همین خاطر، شبکه‌های عصبی برخی اوقات به‌نام جعبه‌ی سیاه شناخته می‌شوند.

نظارت تصویری

اون در جریان نگارش مقاله با یکی از مدیران آزمایشگاه بینایی کامپیوتری دانشگاه ماساچوست در آمهرست دیدار کرده است. اریک لرند میلر یک دانشمند عاوم کامپیوتر بوده که سال‌ها روی بینایی کامپیوتری تحقیق کرده است. او اعتقاد دارد بسیاری از توسعه‌های پیش‌گام حوزه‌ی هوش مصنوعی و بینایی کامپیوتری در چند سال اخیر ایجاد شده‌اندو

میلر در توضیح ظرفیت‌های کنونی در حوزه‌ی بینایی بصری، در دسترس بودن پایگاه‌های داده‌ی عظیم از تصاویر کامپیوتری را مثال می‌زند. میلر در این‌باره می‌گوید:

تصور کنید که به سال ۱۹۱۸ رفته‌اید و یک سیستم قوی شبکه‌ی عصبی را به فردی معرفی می‌کنید. شما می‌گویید که این سیستم تنها با دیدن چند میلیون تصویر چهره، بینایی کامپیوتری را خواهد آموخت. قطعا اختراع شما در آن زمان خارق‌العاده محسوب می‌شود، اما این تعداد عکس از چهره‌ی افراد، تنها امروز و آن هم با دسترسی ساده به اینترنت قابل دسترسی است.

میلر یکی دیگر از قابلیت‌های مفید ایجاد شده در سال‌های اخیر را توانایی افزودن هویت به تصاویر در مراکز داده‌ی بزرگ می‌داند. چنین قابلیتی در سرویس‌هایی همچون Amazon Mechanical Turk قابل دسترسی است. در این سرویس، برخی کارهای تکراری که انسان‌ها آن را بهتر انجام می‌دهند، با هزینه‌های پایین انجام می‌شود. به‌عنوان مثال کارهایی همچون نوشتن متن از روی صدا یا تشخیص تصاویر مناسب برای شبکه‌های اجتماعی در چنین سرویس‌هایی توسط انسان‌ها و با هزینه‌های نسبتا پایین انجام می‌شود. استارتاپ کاینثوس نیز از سرویس‌های مشابه استفاده می‌کند.

نظارت تصویری

این استاد دانشگاه ماساچوست در سال ۲۰۰۷ از قابلیت‌هایی مشابه موارد بالا برای ایجاد پایگاه‌های داده‌ی مرجع استفاده کرد. این پایگاه با نام Labeled Faces in the Wild بعدها توسط شرکت‌های بزرگی همچون فیسبوک، گوگل و تنسنت برای آموزش شبکه‌ی عصبی استفاده شد.

بهبود شبیه‌سازی در پردازنده‌های گرافیکی، کامپیوترها و شبکه‌های عصبی، یکی از قابلیت‌های مهمی است که موجب پیشرفت‌های سریع در حوزه‌ی بینایی کامپیوتری شده است. پیشرفت‌های مذکور از حدود سال ۲۰۱۲ به دنیای فناوری معرفی شدند و بعدها اختراعاتی همچون فیس آیدی اپل، راننده‌ی خودکار تسلا و یادگیری عمیق، دراثر آن پدید آمدند.

پلیس نیویورک جزییات فرایندهای تشخیص چهره‌ی خود را منتشر نمی‌کند

اون برای ادامه‌ی تحقیقات خود سفری به آزمایشگاه آی‌بی‌ام واتسون داشت و با مدیر بخش هوش مصنوعی آن یعنی جان آر. اسمیث دیدار کرد. اسمیث در این دیدار درباره‌ی یک پروژه‌ی بینایی کامپیوتری برای تشخیص سرطان پوستی ملانوما توضیح داد.

متخصصان پوست برای تشخیص ملانوما از پارامترهایی حفظی استفاده می‌کنند. مواردی همچون شکل نامتقارن لکه‌ی پوستی، مرزهای نامشخصی، چندرنگ بودن و پیشرفت در طول زمان، نشانه‌هایی از این سرطان در نظر متخصصان پوست محسوب می‌شود. آزمایشگاه IBM تمامی این موارد را کنار گذاشت و به‌جای آن، دیتابیسی از تصاویر سرطانی و غیرسرطانی ایجاد کرده و آن را برای یادگیری عمیق الگوریتم استفاده کرد.

اسمیث می‌گوید زمانی‌که از پارامترهای انسانی برای آموزش هوش مصنوعی استفاده نمی‌کنیم، نتایج بهتری حاصل می‌شود. وقتی الگوریتم‌های آزمایشگاه آی‌ب‌ام برای تشخیص سرطان ملانوما استفاده شد، دقت آن به‌صورت کلی بیشتر از متخصصان پوست بود.

نظارت تصویری

یکی از پروژه‌های جالب آزمایشگاه آی‌بی‌ام با هوش مصنوعی، گلچینی از ویدیوهای ورزشی را تنها باتوجه‌به پارامترهایی خاص ایجاد کرده است. این گلچین، با تحلیل مواردی همچون تشویق تماشاچیان، هیجان صدای گزارشگر، خوشحالی تیمی بازیکنان و حتی موقعیت خط سه امتیازی بسکتبال، از تصاویر خام ورزشی ایجاد شد. محققان از سرویس مذکور برای ایجاد گلچینی از مسابقات تنیس زنان استفاده کردند و نتیجه، به جز یک بخش کوچک از یک مسابقه، عالی بود.

در ارتباط با استارتاپ کاینثوس، یکی از تجهیزات و قابلیت‌های در دست توسعه‌ی آن‌ها، عینک واقعیت مجازی برای مشاهده و بررسی دام‌ها توسط صاحبان مزرعه است. این عینک در مراحل توسعه قرار دارد و پس از نهایی شدن، به دامدار امکان می‌دهد تا از راه دور، رفتار دام‌ها و شرایط سلامت و خوراک آن‌ها را به‌صورت انفرادی بررسی کند.

تشخیص چهره و ردگیری دام‌ها، شناسایی و پیشگری از بیماری را در آن‌ها آسان می‌کند

یکی از متخصصان کاینثوس درباره‌ی فواید پیاده‌سازی سیستم بینایی کامپیوتری برای دام‌داری‌ها، از رفتار این حیوانات می‌گوید. گاوها طبیعتا موجوداتی کم‌تحرک هستند و بیماری، می‌تواند به‌راحتی آن‌ها را از پای در بیاورد. به‌علاوه آن‌ها به انسان به چشم دشمن نگاه می‌کنند و بسیاری اوقات، بیماری خود را نیز از آن‌ها پنهان می‌کنند. یک سیستم نظارتی از راه دور و بررسی بدون حضور فیزیکی، شناسایی بیماری و درمان آن را سریع‌تر و کاربردی‌تر می‌کند.

نژادپرستی و تعصب هوش مصنوعی

جوی بولاموینی محقق MIT Media Lab در سال ۲۰۱۶ در یک سخنرانی تدکس، اشاره‌ی جالب توجهی به سیستم‌های کامپیوتری و بینایی آن‌ها داشت. او از تجربه‌ی خود در ارتباط با سیستم‌های بینایی کامپیوتری گفت که چهره‌اش را به‌خاطر سیاه‌پوست بودن، حتی به‌عنوان چهره تشخیص نمی‌داد. تجربه‌ی جوی دو بار به این شکل تکرار شده بود و او اعتقاد دارد هوش مصنوعی، نمادی از تعصب خودآگاه و ناخودآگاه طراحان و توسعه‌دهندگان خود هستند.

نظارت تصویری

این محقق MIT، تعصب هوش مصنوعی را با اصطلاح Coded Gaze معرفی می‌کند. کلمه‌ی Gaze به‌معنای خیره شدن و اشاره‌ای به رفتارهای نژادپرستانه یا تعصبی نسبت به رنگین‌پوستان محسوب می‌شود. تصور می‌شود که هوش مصنوعی و ماشین‌ها، تعصب‌ها و نژادپرستی‌های انسانی را نداشته باشند اما تا امروز نشانه‌های امیدوارکننده‌ای از آن‌ها دیده نشده است.

جوی تلاش‌های متعددی برای ازبین‌بردن تعصب در هوش مصنوعی و سیستم‌های مشابه دارد. پروژه‌‌ی او با نام Gender Shades نشان می‌دهد زنان رنگین پوست بیش از مردان سفید پوست توسط سیستم‌های بینایی کامپیوتری تجاری اشتباه گرفته می‌شوند. او بنیاد Algotithmic Justive League را راه‌اندازی کرد تا با روش‌های گوناگون، تعصب‌های موجود در هوش مصنوعی را شناسایی کرده و از بین ببرد.

نیروی پلیس نیویورک از سال ۲۰۱۲ سیستمی با نام Domain Awareness System به‌کار گرفت که به‌کمک مایکروسافتتوسعه یافته است. این سیستم از چندین دوربین نظارتی عمومی و چندین دوربین‌ متعلق به کسب‌وکارهای خصوصی استفاده می‌کند. کلیر گاروی عضو ارشد مرکز تحقیقات فناوری و جریم خصوصی در دانشگده‌ی حقوق جورج‌تاون، در مصاحبه‌ای با اون درباره‌ی فناوری مورد استفاده توسط NYPD گفت: «پلیس نیویورک هیچ اطلاعاتی درباره‌ی فناوری مورد استفاده‌ی خود با ما در میان نمی‌گذارد».

تنها پس از شکایت دانشکده‌ی حقوق جورج‌تاون از دپارتمان پلیس نیویورک، این مرکز، اسنادی را در اختیار دانشگاه قرار داد. اسناد ارائه شده، دو سال قبل از سوی دانشگاه درخواست شده بودند. درمقابل، پلیس سن‌دیگو اطلاعات کاملی درباره‌ی سیستم بینایی کامپیوتری خود در اختیار عموم قرار می‌دهد و حتی جلساتی عمومی برای توضیح آن دارد.

شورای شهر سیاتل، سال گذشته طرحی را ارائه‌ کرد که به موجب آن، سیستم‌های نظارت شهری باید افشاسازی شوند. امسال، آن‌ها رای به حذف شبکه‌ای از دوربین‌ها و تجهیزات ردگیری گوشی‌های همراه دادند که در سال ۲۰۱۳ نصب شد. به‌هرحال برخلاف این شهر، اکثر شهرهای بزرگ آمریکا هیچ اطلاعاتی درباره‌ی سیستم‌های نظارتی خود منتشر نمی‌کنند. هیچ قانون فدرالی شهرها را مجبور به ارائه‌ی اطلاعات درباره‌ی سیستم‌های نظارتی نمی‌کند و تنها فعالان حقوق بشر مانند گاروی، قابلیت کسب اطلاعاتی (آن هم کلی) از شهرها دارند.

نظارت تصویری

گاروی فارغ‌التحصیل حقوق بوده و فعالیت‌های متعددی در جهت مقابله با شناسایی چهره‌ی غیرقانونی توسط پلیس داشته است. او اعتقاد دارد قوانین آمریکا به پلیس اجازه می‌دهد تا در دیتابیس‌های مدارک و تصاویر شهروندان جست‌وجو کند. به‌علاوه احتمال استفاده از تصاویر در آموزش سیستم‌های بینایی کامپیوتری نیز وجود دارد.

هم‌اکنون پدیده‌ای به‌نام استفاده‌ی غیرقانونی از بینایی کامپیوتری و تشخیص چهره وجود ندارد؛ چون هنوز قانونی برای مرزبندی این کاربردها تصویب نشده است. به‌هرحال گاوری اعتقاد دارد اگر تصویر افراد در دیتابیس‌های قابل دسترسی موجود باشد (که به احتمال زیاد هست)، پلیس در هر بار جست‌وجو، آن‌ها را نیز به‌عنوان مذنون بررسی خواهد کرد. البته گاوری به ظرفیت‌های بالای بینایی کامپیوتری اعتقاد دارد اما لزوم قانون‌مند کردن آن‌ها را تذکر می‌دهد.

دیتابیس تصاویر اشخاص امروزه به‌راحتی از شبکه‌های اجتماعی به‌دست می‌آید

در کانادا و اروپا، قوانین حریم خصوصی، شبکه‌های اجتماعی را از ارائه‌ی خدمات تگ کردن اتوماتیک تصویر افراد، منع کرده‌اند. گاروی و همکارانش در پی تصویب چنین قانون‌هایی در آمریکا، یک پیشنهاد چهارده صفحه‌ای به مقامات ارائه کردند. در این بیانیه، درکنار موارد دیگر از مقامات امنیتی درخواست می‌شود که تصاویر متهمان پرونده‌ها را پس از اعلام بیگناهی آن‌ها، از دیتابیس افراد دستگیرشده، پاک کنند. نسخه‌ی اولیه‌ی بیانیه در سال ۲۰۱۶ منتشر شد اما تا به امروز هیچ اقدام قانونی در ارتباط با آن انجام نشده است.

مردم امروزی که با شبکه‌های اجتماعی بزرگ شده و با آن‌ها اخت گرفته‌اند، تاحدودی مفهوم حریم خصوصی را به‌معنای واقعی بی‌ربط می‌دانند. البته، حتی آنهایی که بیش از همه زندگی خود را به اشتراک می‌گذارند هم باید نگران باشند. چهره، برخلاف اثر انگشت یا خصوصیات عنبیه‌ی چشم، بدون اطلاع خود افراد قابل اسکن و استفاده در سیستم‌های نظارت از راه دور است.

نظارت تصویری

گاروی درباره‌ی تشخیص چهره توسط نیروهای امنیتی مثال جالبی دارد. در یک تظاهرات اعتراضی اگر نیروی پلیس از افراد بخواهد که کارت شناسایی خود را نشان دهند، قطعا آن‌ها می‌ترسند (و این کار را انجام نخواهند داد). درحالی‌که چهره‌های افراد و اسکن آن‌ها توسط دوربین‌های نظارتی، پیامدی مشابه همین اتفاق دارد.

سیستم‌های بینایی کامپیوتری به پلیس‌ها و کارفرمایان امکان می‌دهند که رفتار و حرکت‌های افراد را حتی خارج از حوزه‌ی اختیارات و قانون بررسی کنند. به‌عنوان مثال آن‌ها با استفاده از فناوری می‌توانند محل تفریح کردن مردم پس از کار، فعالیت‌های خیریه یا حتی نشانه‌هایی از بیماری را با تحلیل رفتارهای شخصی، شناسایی کنند. تیم کوک، مدیرعامل اپل در کنفرانسی با موضوع حریم خصوصی در ماه اکتبر (مهر) گفت:

اطلاعات شخصی ما، از رفتارهای روزمره تا خصوصی‌ترین موارد، در سطوح نظامی و با دقت بالا علیه خودمان استفاده می‌شود.

در ماه می سال جاری میلادی (اردیبهش ۹۷)، چهل‌ویک سازمان غیرانتفاعی ازجمله ACLU و بنیاد خط مقدم الکترونیک، در نامه‌ای سرگشاده به جف بزوس،‌ مدیرعامل آمازون از او درخواست کردند که فروش فناوری تشخیص چهره‌ی شرکت خود موسوم به Rekognition را به دولت و آژانس‌های دولتی متوقف کند. دو ماه پس از ارسال نامه، سازمان ACLU آزمایشی روی سیستم تشخیص چهره‌ی آمازون انجام داد و برخی از اشکالات آن را فاش کرد.

تشخیص چهره

در آزمایش سیستم تشخیص چهره‌ی آمازون، بیست‌و‌هشت نفر از اعضای کنگره‌ی آمریکا با چهره‌های مظنونین در دیتابیس دستگیرشدگان برابر دیده شد. تعداد زیادی از افراد، اعضای سیاه‌پوست فراکسیون سیاه کنگره بودند که نمونه‌ای دیگر از تعصب برنامه‌های کامپیوتری را نشان می‌دهد.

آمازون به آزمایش‌های انجام شده توسط ACLU اعتراض کرد. آن‌ها معتقد بودند تنظیمات سازمان غیرانتفاعی برای انجام آزمایش، پایین‌تر از استانداردهایی تنظیم شده است که عموما به سازمان‌های امنیتی پیشنهاد می‌شود. اما نکته‌ی واضح آن است که هیچ قانونی برای اجبار پلیس به تنظیمات صحیح در این سیستم وجود ندارد.

تحقیقات یک سازمان غیرانتفاعی بریتانیایی با هدف آزادی حقوق شهروندی به نام Big Brother Watch روی سیستم‌های نظارت تصویری در لندن، نتایج قابل توجهی را به‌همراه داشت. تحقیقات مشخص کرد که سیستم اتوماتیک مورد استفاده‌ی پلیس شهر لندن، نرخ مثبت کاذل ۹۸درصد دارد. در این مورد، نرخ مثبت کاذب به‌معنای اشتباه در تشخیص افراد گناهکار و بی‌گناه می‌شود. به‌علاوه، پلیس لندن تصویر بسیاری از شهروندان بی‌گناه را برای تحقیقات آتی نزد خود نگه می‌دارد.

یکی از منابع آگاه به توسعه‌ی سیستم نظارت تصویری پلیس نیویورک گفته بود که برای بهبود تصاویر نظارتی، چشم‌های برخی مجرمان را با چشم‌های افراد عادی جابه‌جا می‌کرده است. به‌عنوان مثال وقتی چشم‌های مجرمی در یک تصویر مناسب نبود یا بسته شده بود، این جابه‌جایی انجام می‌شد. گاروی می‌گوید چشم‌ها یکی از مهم‌ترین بخش‌های صورت هر فرد هستند و چنین رویکردی در دپارتمان پلیس،‌ مانند آن است که نیمی از اثر انگشت مجرم را خودتان نقاشی کنید!

تشخیص چهره

گاروی و بولاموینی اعتقاد دارند برخی کاربردهای شناسایی کامپیوتری باید به‌طور کامل ممنوع شوند. به‌عنوان مثال استفاده از شناسایی زنده‌ی چهره در دوربین‌های مخصوص بدن پلیس‌ها، از نظر این کارشناسان نامناسب است. دوربین‌های بدنی پلیس‌ها عموما برای تشخیص زودهنگام خشونت از طرف مجرمان یا در مواقع دستگیری اشتباه پلیس‌ها، استفاده می‌شود. 

کارشناسان معترض در استفاده‌ی بدون چارچوب از سیستم‌های تشخیص چهره اعتقاد دارند که در اکثر آن‌ها، یک تحلیل‌گر انسانی وجود دارد که در جایی، زمان کافی را برای مشاهده‌ی تصاویر و مقایسه‌ی آن‌ها با یکدیگر داشته است. اما در دوربین‌های بدنی پلیس‌ها، همه‌ی اتفاقات در یک لحظه می‌افتد و پس از اعلام خطر (صحیح یا غلط) به پلیس، او در یک لحظه تصمیمی می‌گیرد که از اسلحه‌ی خود استفاده کند.

شرکت axon یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان دوربین‌های بدنی پلیس محسوب می‌شود. این شرکت، استارتاپ‌های فعال در هوش مصنوعی با نا‌م‌های Dextro و misfit را خریداری کرد تا دوربین‌های خود را توسعه دهد. چند سازمان غیرانتفاعی و مدافع حقوق بشر در نامه‌ای سرگشاده به شرکت درخواست کردند که الگوریتم‌های زنده‌ی تشخیص چهره را در دوربین‌های خود به کار نگیرد. به اعتقاد متخصصات منتقد، پایان دادن به زندگی افراد‌ مسئله‌ای نیست که بتوان به هوش مصنوعی در آن اعتماد کرد. به‌علاوه، باتوجه‌به وضعیت کنونی فناوری، تکیه کردن به آن نوعی بی‌مسئولیتی تلقی می‌شود.

دوربین حرارتی/ تشخیص چهره

آیا باید نگران باشیم؟

استفاده از بینایی کامپیوتری برای شناسایی یک دام در میان گله، بسیار آسان‌تر از شناسایی یک انسان ناشناس در تصویر دوربین‌های نظارتی است. یک دلیل آن است که کشاورز می‌داند برای هر دام، تصویری دقیقا برابر با آن در دیتابیس وجود دارد. به‌علاوه، راه‌های متعددی برای تشخیص بصری دام وجود دارد. به‌عنوان مثال استارتاپ کاینثوس از ویژگی‌های متعددی همچون مو یا خال‌های بدن و صورت نیز برای شناسایی گاوها استفاده می‌کند. به‌علاوه،‌ برچسب‌های شماره‌گذاری‌شده روی گاوها نیز در تشخیص آن‌ها توسط دوربین‌ها کارگشا هستند.

همه‌ی المان‌های تشخیص چهره‌‌ی دام‌ها در همه‌ی شرایط قابل دیدن نیستند، اما هر یک از آن‌ها به تأیید دیگر پارامترها کمک می‌کنند. درنهایت، سیستم می‌تواند یافته‌های خود را چندباره تأیید کند. به‌علاوه، زمانی‌که صورت دام به‌طور کامل مشخص نیست، می‌توان آن را با المان‌های دیگر ردگیری کرد. کاینثوس امید دارد که روزی حیوانات را با روش راه رفتن نیز تشخیص دهد. نوع راه رفتن نیز مانند چهره، خصوصیتی منحصر به‌فرد محسوب می‌شود.

نظارت تصویری

چین، نزدیک به دویست میلیون دوربین نظارتی عمومی دارد که از هر کشور دیگر در جهان، بیشتر است. این کشور در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد که قصد دارد تا سال ۲۰۲۰ سیستمی یکپارچه برای کنترل افراد پیاده‌سازی کند. سیستمی که نظارت را همیشگی، جامع و گسترده خواهد کرد. شناسایی زنده و قابل اعتماد بیش از یک میلیارد نفر از روی چهره، هنوز ممکن نیست، اما چین فقط به شناسایی چهره‌ای محدود نخواهد شد.

میلر در ارتباط با سیستم نظارت تصویری چین توضیح می‌دهد:

تصور کنید شما یک شهروند چینی هستید و آدرس منزل‌تان توسط دولت ضبط شده است. درنتیجه وقتی آن‌ها فردی شبیه به شما را در شهر شی‌آن می‌بینند و آدرس خانه‌ی شما نیز در این شهر ثبت شده باشد، احتمالا او را به‌عنوان شما تشخیص خواهند داد.

به‌علاوه، وقتی دولت تلفن هوشمند شما را ردگیری کند و بداند که ۲۰ دقیقه‌ی پیش در یک رستوران بوده‌اید، تشخیص چهره دقیق‌تر خواهد شد.

سیگنال‌های تلفن همراه و تراکنش‌های مالی، توسط سازمان‌های متمرکز در چین کنترل و نظارت می‌شوند. این موارد، شبیه به برچسب روی گوش دام‌ها هستند که دقت شناسایی تصویری کامپیوتری را افزایش می‌دهند. میلر اعتقاد دارد چینی‌ها به‌سرعت درحال پیشرفت دادن فناوری‌های خود و هماهنگ‌تر کردن آن‌ها هستند. میلر با سناریویی پارنویاگونه، رفتار مأموران نظارتی چین را این‌گونه توضیح می‌دهد:

مقامات چینی امروز می‌توانند بگویند: هی، این مرد امروز صبح در استارباکس صبحانه خورد و الآن نیز به فروشگاه مک‌دونالد رفت. او رفتارهای آمریکایی زیادی دارد. باید از او بازجویی کنیم.

دوربین تشخیص چهره چین

زمانی‌که سیستم نظارت تصویری چین کامل شود، آن‌ها می‌توانند سیستم امتیازدهی اجتماعی اجباری خود را اجرا کنند. سیستم مذکور در چین، ارزش افراد را با فاکتورهای قابل اندازه‌گیری و نظارت همچون خریدها (آیا بیش‌ازحد نوشیدنی می‌خورند؟)، تفریح‌ها (آیا بیش‌از‌حد بازی ویدئویی انجام می‌دهند؟) و حتی دوستان آنلاین مشخص می‌کند. درحال‌حاضر یک نمونه‌ی داوطلبانه از این سیستم در چین اجرا می‌شود.

افرادی که به‌صورت داوطلبانه در سیستم امتیازدهی اجتماعی چین شرکت کرده و امتیازهای بالایی دریافت می‌کنند، فرصت‌هایی همچون دسترسی به شغل، وام یا حتی سفرهایی دارند که دیگر مردم از آن محروم هستند. با اجرای برنامه‌های این‌چنینی آن برچسب‌های روی گوشی مجازی نیز گسترده‌تر می‌شوند.

بیایید مروری کلی بر برنامه‌های نظارتی کنونی داشته باشیم. به‌عنوان مثال،‌ پلیس نیویورک، پلاک ماشین‌های ورودی به و خروجی از شهر، گوگل، تمام مکان‌هایی که بازدید کرده‌ایم و چین، با استفاده از فناوری تشخیص قدم زدن اختصاصی خود، انسان‌ها را کنترل می‌کنند. یکی از توسعه‌دهندگان فناوری تشخیص راه رفتن چین ادعا می‌کند این سیستم، با مواردی همچون لنگیدن یا هرگونه تغییر روش راه رفتن، فریب نمی‌خورد.

آمریکایی‌های شاید تصور کنند که هیچ‌گاه نصب میلیون‌ها دوربین نظارتی را تحمل نکنند اما شاید چنین اتفاقی بدون اطلاع آن‌ها به‌مرور رخ دهد. به‌عنوان مثال اکثر ما به گسترده‌تر شدن خودروهای خودران علاقه داریم اما توسعه‌ی آن‌ها در همه‌ی شهرهای جهان، به‌معنای وجود چشم‌های اینترنتی در همه‌جا می‌شود.

نظارت بر کارگران

دوربین خودروهای خودران برای جلوگیری از برخورد با موانع استفاده می‌شود. البته هر دوربین،‌قطعا اشخاص اطراف خود را نیز به‌خوبی تشخیص می‌دهد. ازطرفی، بسیاری از خوردوهای خودران، اطلاعات مکانی و داده‌های رانندگی را به‌صورت دائم ذخیره می‌کنند و در دوره‌های زمانی منظم آن‌ها را در سرورهای شرکت سازنده، بارگذاری می‌کنند.

چین هم‌اکنون از تمامی خودروهای برقی حاضر در کشور درخواست می‌کند که اطلاعات خود را به سیستم‌های نظارتی دولتی ارسال کنند. راس،‌هم‌بنیان‌گذار استارتاپ کاینثوس اعتقاد دارد اگر امروز چین به این مرحله رسیده است، دستیابی به قانون و فناوری دریافت اطلاعات تصویری هم ممکن خواهد بود.

فناوری تشخیص چهره، بسیار سریع‌تر از منتقدان و افرادی حرکت می‌کند که نگران آینده‌ی آن هستند. به‌بیان‌دیگر توسعه‌ی آن به‌حدی سریع است که متخصصان نمی‌توانند راه‌های مقابله و مدیریت آن را پیدا کنند. به‌علاوه، درحال‌حاضر فاصله بین اهداف دانشمندان و متخصصان و درک انسان‌های عادی از فناوری‌ها، روز‌به‌روز افزایش پیدا می‌کند.

فناوری تشخیص چهره، سریع‌تر از منتقدان خود و افراد هادی پیشرفت می‌کند

میلر که خود در صنعت هوش مصنوعی فعالیت می‌کند، پس از ملاقات و ارتباط بیشتر با بولاموینی، تعهد بیشتری نسبت به مسائل حریم خصوصی و عدالت پیدا کرد. البته او هنوز درحال یادگیری  و به‌کارگیری مفاهیم اولیه است. این دانشمند هوش مصنوعی درباره‌ی پروژه‌های جدید خود پیرامون حوزه‌ی فعالیت، از سفارش وزارت دفاع آمریکا می‌گوید که با هدف افزایش عقلانیت هوش مصنوعی و بهبود حل مشکل توسط آن انجام می‌شود. وزارت دفاع آمریکا همیشه از پشتیبانان اصلی تحقیقات بینایی کامپیوتری بوده است.

این دانشمند هوش مصنوعی به‌تازگی با همکاری سه نفر از دانشجویانش، مقاله‌ای را در کنفرانس بینایی کامپیوتری در مونیخ ارائه کرد. نتیجه‌ی مقاله،‌ بهبود شبکه‌های عصبی در اصلاح اشتباهات است. به‌طور خلاصه فناوری مورد نظر میلر از مقایسه‌ی فریم‌های متوالی در فیلم‌ها،‌ برای بررسی اشتباهات و تشخیص‌های غلط استفاده کرده و آن‌ها را اصلاح می‌کند.

تشخیص چهره

اشتباهات اصلاح شده در الگوریتم جدید، خود موضوع آموزش موارد بعدی می‌شوند. درنتیجه، احتمال اشتباه در موراد آتی کاهش پیدا می‌کند. صحبت میلر درباره‌ی فناوری جدید و شگفت‌زدگی او از پیشرفت آن، حسن ختامی برای این مقاله محسوب می‌شود:

قابلیت‌های فناوری جدید من را هیجان زده می‌کند چون بدون دخالت انسان در حال بهبود خود است. البته، این قابلیت‌ها تاحدودی ترسناک هم هستند. تصور کنید: سلام دیوید، اسم من هال است. چطوری؟ من دیشب باهوش‌تر شدم.



تاريخ : چهارشنبه 28 آذر 1397 | 12:41 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

گوگل به دلیل سیاست‌های کاری خود امکاناتی مانند شرکت در جلسات کاری با سهام‌داران را تنها به کارمندان تمام‌وقت خود می‌دهد.

 

کار کردن در شرکتی مانند گوگل برای بسیاری از مردم باعث افتخار است اما شواهد نشان می‌دهد این موضوع تنها در مورد تعدادی از کارمندان گوگل صدق می‌کند. مقاله‌ی جدید گاردین نشان می‌دهد هزاران نفر از کارمندان گوگل به‌صورت موقت کار می‌کنند، فروشنده هستند یا به‌صورت قراردادی با این شرکت همکاری دارند. این مدل کارمندان به اختصار TVC نامیده شده و به شکلی متفاوت با آن‌ها رفتار می‌شود.

جالب است بدانید حدود ۴۹.۹۵ درصد از ۱۷ هزار کارمند گوگل در سراسر دنیا جزو TVCها هستند و به مدیران بخش‌های مختلف در یک کتابچه‌ی راهنما گفته می‌شود که چگونه باید با کارمندان درجه دوم خود رفتار کنند. در این راهنما نوشته شده مدیران اجازه ندارند به TVCها پاداش یا هدیه بدهند زیرا از لحاظ فنی توسط سایر کسب‌وکارها استخدام شده‌اند و این خلاف مقررات شرکت است.

همچنین اغلب فعالیت‌ها و جلسات گوگل تنها برای کارمندان تمام‌وقت است. به‌عنوان مثال به گزارش گاردین، گوگل به‌تازگی اعلام کرده کارمندان این شرکت می‌توانند پرونده‌های آزار و اذیت جنسی در محیط کار این شرکت را در دادگاه مطرح کرده و دنبال کنند؛ اما اخیرا مشخص شده که این امکان تنها برای کارمندان تمام‌وقت در نظر گرفته شده است. همچنین برخی پیمانکاران با وجود اینکه بخشی از کار را در دست دارند، نمی‌توانند در جلسات کاری گوگل حضور داشته باشند.

google

گاهی‌اوقات این‌طور به‌نظر می‌رسد که گوگل کارمندان خود را درجه‌بندی می‌کند. در طول تمام جلساتی که مدیران اجرایی روند کار را به سهام‌داران توضیح می‌دهند، مأموران امنیتی نگهبانی می‌دهند تا تنها کارمندانی با برچسب قرمز در جلسه حضور پیدا کنند.

همچنین هنگام ضبط ویدئو در دفتر یوتیوب، برخی TVCها گفته‌اند مانند سایر کارمندان تمام‌وقت به‌روزرسانی امنیتی دریافت نمی‌کنند و گوگل بابت انتشار این موضوع به گاردین اعتراض کرده است. یکی از سخنگویان گوگل در رابطه با این موضوع به گاردین گفت:

ما کارمندانی را در گوگل استخدام می‌کنیم تا کارهای مهم و اساسی شرکت را انجام دهند. همچنین افرادی را به‌عنوان کارمندان موقت، فروشنده و قراردادی استخدام می‌کنیم تا در مواردی که شخصی با تخصص کافی را در دسترس نداریم یا زمانی که کارمند تمام‌وقت شغلش را عوض می‌کند یا در پروژه‌های کوتاه‌مدت از آن‌ها کمک بگیریم. این کارمندان نقش مهمی را در پیش بردن کارهای شرکت ایفا می‌کنند اما توسط گوگل استخدام نشده‌اند بلکه توسط سایر شرکت‌ها استخدام شده‌اند.

با اینکه داشتن رفتار متفاوت با کارمندان TVC منطقی به‌نظر می‌رسد اما وجود راهنما برای نحوه‌ی رفتار با این کارمندان نشان می‌دهد گوگل محل کار جداگانه‌ای برای کارمندانش حتی زیر یک سقف در نظر گرفته است. این روزها با آشفته شدن بازار کار، روزبه‌روز به تعداد افرادی که به کارهای موقت و قراردادی روی می‌آورند افزوده می‌شود؛ از طرفی، کار کردن در شرکت‌های بزرگ تکنولوژی برای برخی باعث افتخار است و قبول می‌کنند که به‌صورت پاره‌وقت یا قراردادی استخدام شوند؛ درنتیجه انتشار حقایقی در مورد نحوه‌ی برخورد با این مدل کارمندان شاید برای این افراد مفید باشد.



تاريخ : چهارشنبه 28 آذر 1397 | 12:39 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

حس بویایی

زبان با برآمدگی‌های کوچک به نام پاپیلا یا جوانه‌های چشایی پوشیده شده‌ است. در حدود 50 سالگی، این برآمدگی‌ها همچنین بزاق دهان کاهش پیدا می‌کند و این امر باعث تضعیف درک احساس طعم خوراکی ها می‌شود.

به گزارش ایسنا؛ مشاهدات و بررسی‌ها نشان می‌دهد که در جریان پروازهای فضایی، فضانوردان در کنار مشکل ضعف بویایی به ضعف چشایی هم دچار می‌شوند و به همین دلیل تقاضا دارند چاشنی بیشتری به غذای آنها اضافه شود تا بتوانند بهتر مزه را درک کنند.

البته این وضعیت و کاهش حساسیت به مزه و بو در آنها ربطی به کاهش جوانه‌های چشایی یا بزاق دهان ندارد بلکه بر اثر گرفتگی بینی به دلیل انتقال مایعات بدن بویژه خون در نیم تنه بالای بدن بخصوص در ناحیه سر است. دلیل دیگر کاهش تحریک مکانیکی جوانه‌های چشایی به واسطه بی‌وزنی است. به همین دلیل مزه غذا با تغییر گیرنده‌های حس چشایی که خود متاثر از کاهش تحریک ملکول‌های روی جوانه‌های چشایی است تغییر می‌کند. این وضعیت با بازگشت فضانوردان به زمین تغییر کرده و حس چشایی آنها مجددا احیا می شود.

آزمایش‌های تشخیص بو با استفاده از کاغذ اشباع شده به لیمو، نعناع و وانیل، بعد از بازگشت نشان داده که حس بویایی فضانورد به حال طبیعی بازگشته، همچنین تشخیص مزه با استفاده از محلول‌ها قند, نمک و اسید سیتریک نشان داد که هیچ تغییر خاصی در عملکرد چشایی مشاهده نمی‌شود. البته اختلافات زیادی میان افراد مختلف وجود داشت که علت این تفاوت‌ها ناشی از ویژگی شخصی بوده و ربطی به سفر فضایی ندارد.

تمامی مواد مورد نیاز فضانوردان در ایستگاه‌های فضایی، در کنار دیگر بررسی‌ها از نظر بو هم تحت آزمایش قرار می‌گیرند. میزان پخش و ماندگاری بو با کمک افراد مختلف که حس بویایی آنها به شدت حساس هستند به 4 بخش از صفر -غیرقابل شناسایی- تا 4 -کاملا آزارنده- درجه‌بندی شده است در صورتی که ماده مورد آزمایش امتیاز 5/2 را کسب کند مورد قبول واقع می‌شود. با این وجود به دلیل اینکه ذرات معلق در بی‌وزنی رسوب نمی‌کنند مشکل بو در فضا ممکن است شدیدتر از شرایط مشابه در زمین باشد.

جالب آنکه چند بار فضانوردان به دلیل وجود قفس موش و دیگر حیوانات آزمایشگاهی از بوهای مزاحم شکایت می‌کردند. کارشناسان متوجه شدند این حس ناخوشایند چندان واقعی نیست و ترتیبی دادند که قفس حیوانات در محلی دور از دید قرار داده شد و بعد از آن هیچ شکایتی از بوی مزاحم ثبت نشد و نشان داد احتمالا این حس منفی به خاطر مشاهده قفس حیوانات در محیط کار فضانوردان بوده و نه الزاما بدلیل وجود بوی ناخوشایند حیوانات آزمایشگاهی.



تاريخ : چهارشنبه 28 آذر 1397 | 11:32 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)
1...643644645646647...3357

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید