ناسا

در تصاویری که اخیرا "الکساندر گرست" (Alexander Gerst) فضانورد آلمانی آژانس فضایی اروپا منتشر کرده است، می‌توان چهار فضاپیمای دیگر را در سکوی ایستگاه فضایی بین‌المللی مشاهده کرد.

به گزارش ایسنا، در حال حاضر، ۶ فضاپیما به" آزمایشگاه مداری" (orbiting laboratory) اعزام شده است و این حداکثر تعداد فضاپیماهایی است که می‌توانند در آنجا حضور داشته باشند. این فضاپیماها به منظور ارسال مقادیر زیادی سخت‌افزار، مواد مورد نیاز خدمه، سوخت و چیزهای دیگر آنجا هستند.

ایستگاه فضایی بین‌المللی، یک ایستگاه فضایی است که با مشارکت بیش از ۱۵ کشور ساخته می‌شود. این ایستگاه فضایی در مدار نزدیک زمین و در ارتفاع ۳۳۰ تا ۴۳۵ کیلومتری از سطح زمین در حرکت است. سرعت آن در مدار برابر ۲۷٬۷۰۰ کیلومتر بر ساعت است که به این ترتیب روزی بیش از ۱۵ بار به دور سیاره زمین گردش می‌کند؛ این ایستگاه فضایی با مانورهای «تجدید ارتفاع» با استفاده از موتورهای زیوزدا (ماژول ایستگاه فضایی)، پیوسته مدار خود را در ارتفاع بین ۳۳۰ و ۴۳۵ کیلومتر (۲۰۵ و ۲۷۰ مایل) حفظ می‌کند. این به معنی طی کردن ۱۵.۵۴ مدار در روز است.

این ایستگاه محصول همکاری مشترک سازمان ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی ژاپن و سازمان فضایی کانادا است. سازمان فضایی برزیل از طریق همکاری با ناسا با این برنامه مشارکت می‌کند. سازمان فضایی ایتالیا هم به عنوان یک عضو فعال در سازمان فضایی اروپا و هم بطور مستقل در برنامه ایستگاه فضایی مشارکت می‌کند.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:40 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

پلاسما پزشکی

محققان دانشگاه شهید بهشتی با راه‌اندازی پایلوت دستگاه پلاسما مدیسین در بیمارستان شهدای تجریش روش امیدبخشی در درمان بیماری ژنتیکی پروانه‌ای ارائه کردند، ضمن آنکه به نتایج خوبی در درمان ۱۵ بیمار مبتلا به زخم دیابتی دست یافتند.

محمدرضا خانی، عضو هیات علمی پژوهشکده لیزر و پلاسمای دانشگاه شهید بهشتی در گفت‌وگو با ایسنا، از کاربرد فناوری پلاسما در حوزه پزشکی خبر داد و افزود: فناوری لیزر در سالیان اخیر در حالی کاربردهای زیادی در حوزه‌های پزشکی یافته است که چالش‌های مختلفی ایجاد کرده است.

وی در این باره توضیح داد: اگر در جراحی‌هایی مانند جوان‌سازی، لیزر به بافت پوست برخورد کند، احتمال جذب پالس‌های لیزر در غیر از نواحی که قرار است جراحی صورت گیرد، وجود دارد؛ از این رو است که در جوان‌سازی پوست اعلام می‌شود که در اطراف پلک امکان استفاده از لیزر نیست.

خانی با بیان اینکه از سال ۲۰۱۰ فناوری پلاسمای پزشکی در دنیا به صورت علمی آغاز شد، یادآور شد: از سال ۲۰۱۰ بحث استفاده از پلاسما در درمان سرطان، جوان‌سازی پوست، درمان انواع زخم‌ها و همچنین در حوزه دندانپزشکی مطرح شد، به گونه‌ای که مقالات محققان آمریکایی نشان می‌دهد این فناوری در از بین بردن سلول‌های سرطانی بسیار موثر است.

این محقق پژوهشکده لیزر و پلاسمای دانشگاه شهید بهشتی با تاکید بر اینکه ما از سال ۲۰۱۰ مطالعات خود را در این حوزه آغاز کردیم، گفت: از آنجایی که دانش فنی پلاسما در این پژوهشکده موجود بود، در سال ۲۰۱۰ حدود ۶ دانشجوی مهندسی پلاسما و فیزیک پلاسما در حوزه پلاسما مدیسین (پزشکی پلاسما) برای ساخت ابزارهای پلاسما در حوزه پزشکی پذیرش شدند.

خانی با بیان اینکه در این پژوهشکده از رژیم پلاسمای سرد (Cold Plasma) بهره بردیم، اظهار کرد: پلاسمای سرد ماده‌ای است که بدون هیچ آسیب حرارتی، می‌توانیم بافت را در معرض آن قرار دهیم. در این روش تابش پلاسما بر روی سطح بافت صورت می‌گیرد، به گونه‌ای که الکترون‌های پر انرژی آزاد می‌شوند و با استفاده از گاز به سمت پوست هدایت می‌شوند.

وی با اشاره به مزایای این روش، خاطر نشان کرد: این روش سطح پوست را پاکسازی می‌کند، به این معنی که اگر چربی بر روی پوست باشد، با بمباران الکترونی و تولید الکترون‌های اکسیژنی، اگر ساختارهای هیدروکربنی بر روی پوست باشد، با آنها واکنش می‌دهد و به صورت CO و CO2 از سطح پوست برداشته می‌شود.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی تولید رادیکال‌های NO در غلظت‌های پایین را از دیگر مزایای این روش نام برد و یادآور شد: تولید این رادیکال‌ها موجب ترمیم پوست بدون هیچ دردی می‌شود؛ چراکه موجب تولید فیبروپلاست و کلاژن خواهد شد. ضمن آنکه این روش موجب استریل کردن پوست خواهد شد؛ از این رو این روش برای درمان زخم‌های عفونی کاربرد دارد؛ چراکه در روش پلاسما از رشد و تکثیر میکروارگانیزم‌ها جلوگیری می‌کند.

این محقق از اجرای پایلوت دستگاه پلاسما مدیسین برای جوان‌سازی پوست در برخی از بیمارستان‌ها خبر داد و افزود: بر اساس مجوزهای کمیته اخلاقی که برای این دستگاه دریافت شد، پایلوت آن در مرکز تحقیقات پوست بیمارستان‌های "شهدای تجریش" برای درمان زخم‌های "پروانه‌ای" (EB) راه‌اندازی شد.

وی توضیح داد: بدن کودکان مبتلا به بیماری ژنتیکی EB دائما دچار زخم همراه با عفونت می‌شود و در صورت مزمن شدن این زخم‌ها منجر به بروز سرطان خواهد شد. این دسته از بیماران رشد نمی‌کنند و لثه‌ها و یا پوست آنها همواره زخم است و پانسمان‌های مورد استفاده برای این بیماران از خارج وارد می‌شود.

مجری طرح با تاکید بر اینکه پانسمان‌های مورد استفاده برای بیماران پروانه‌ای باید به گونه‌ای باشد که به پوست نچسبد، ادامه داد: ما با همکاری محققان مرکز تحقیقات پوست بیمارستان شهدای تجریش دستگاه "پلاسما تراپی" (پلاسما درم) ساخته شده را در این مرکز به بهره‌برداری رساندیم.

وی با اشاره به نتایج به دست آمده از این مطالعات، گفت: با مقایسه درمان با لیزر، مشاهده کردیم زخمی که ۱۶ سال بر بدن بیماری بوده است، با این روش بهبود یافته است.

خانی با تاکید بر اینکه این زخم‌ها که تحت درمان روش پلاسما قرار گرفت، در ابعاد بزرگ (به عنوان مثال کل کمر فرد مبتلا به EB) بوده است، ادامه داد: مقاله‌ای از نتایج این مطالعات در پایگاه نیچر منتشر کردیم.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با بیان اینکه از این روش برای درمان بیماران مبتلا به سرطان استفاده شد، خاطر نشان کرد: مطالعات این روش به دلیل هزینه‌های بالای درمانی با کندی پیش می‌رود، ولی در جوان‌سازی پوست به خوبی پیش می‌رود.

خانی با بیان اینکه این دستگاه همچنین در بیمارستان "رازی" (بیمارستان آموزشی دانشگاه تهران) استفاده شد، افزود: در این بیمارستان در قالب پایان‌نامه کارشناسی ارشد دانشجویان از دستگاه پلاسما درم تولید شده برای درمان زخم‌های دیابت استفاده شد و با مجوز کمیته اخلاقی که کسب کردیم، تاکنون ۱۵ بیمار دارای زخم دیابتی تحت درمان پلاسما قرار گرفتند.

وی اضافه کرد: از آنجایی که زخم‌های دیابتی در نواحی دست و پا که حس ندارند، ایجاد می‌شود و خیلی از مبتلایان نسبت به درمان این زخم‌ها دیر اقدام می‌کنند، به گونه‌ای که در این تحقیقات با زخم‌های مزمنی مواجه شدیم که بعد از ۶ ماه دچار عفونت‌های بالایی شده بود و یا برخی از اجزا به دلیل بالا بودن عفونت، قطع شدند.

این محقق پژوهشکده لیزر و پلاسما همچنین از طراحی و ساخت دستگاه پلاسما درم برای جوان‌سازی پوست خبر داد و یادآور شد: از این دستگاه برای از بین بردن چین و چروک بر روی دست ۵۰ مراجعه کننده استفاده کردیم که نتایج آن بسیار رضایت‌بخش بوده است.

این محقق حوزه پلاسما اضافه کرد: در ادامه این مطالعات موفق به طراحی و ساخت دستگاه پرتابل جوان‌سازی پلاسما شدیم تا هر شخصی بتواند در منزل برای جوان‌سازی پوست استفاده کند. با استفاده از این دستگاه، در بازه زمانی ۲۰ روز، فرآیند بهبود قابل مشاهده خواهد بود.

وی با بیان اینکه این مطالعات در قالب شرکت دانش‌بنیان پیگیری می‌شود و برای تولید انبوه آن دنبال سرمایه‌گذار هستیم، اظهار کرد: ایران بر اساس رتبه‌بندی‌های جهانی در سال ۲۰۱۴ جزو ۱۰ کشور اول دنیا از نظر درمان‌های زیبایی قرار گرفته است و تولید انبوه این دستگاه مقرون به صرفه خواهد بود.

خانی با بیان اینکه از روش پلاسما در حوزه دندانپزشکی برای جلوگیری از خونریزی لثه‌ها استفاده شد، گفت: در سال آینده دانش فنی ساخت دستگاه پرتابل آن کسب خواهد شد.

این محقق در این باره توضیح داد: زمانی که دندانی کشیده می‌شود، با خونریزی زیادی همراه است که با استفاده از این روش‌ در کمتر از یک دقیقه خون لخته شده و از خونریزی جلوگیری می‌شود. ضمن آنکه برای استریل کانال‌های دندان نیز کاربرد دارد.

خانی از بین بردن لکه‌های سیاه ناشی از زخم را از دیگر مزایای استفاده از پلاسما نام برد و یادآور شد: در این روش پوست تراشیده نمی‌شود، از این رو بعد از فرآیند، پوست ملتهب نخواهد ‌شد و همچنین فرآیند در سطح و بر لایه‌های میکرونی پوست نفوذ می‌کند.     



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:39 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

اکو

با پنل کاربری جدید آمازون از این پس قادر خواهید بود با در اختیار داشتن دستیار هوشمند آمازون موسوم به "الکسا" و یک بلندگوی هوشمند "اکو" یا هر گجت دیگری که از "الکسا" پشتیبانی می‌کند، سیستم امنیتی خانه خود را تنها با صدای خود کنترل کنید.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، کسانی که دارای یک بلندگوی "اکو" یا یک ابزار مبتنی بر پلت‌فرم "الکسا" هستند، می‌توانند از این پس به راحتی کنترل سیستم امنیتی خانه خود را با صدای خود به دست بگیرند.

شرکت آمازون یک پنل کنترل امنیتی را فعال کرده است که به شما امکان کنترل سیستم‌های امنیتی را با صدای شما می‌دهد.

شما می‌توانید آن را با صدای خود فعال و غیرفعال کنید و حالت‌های خاص مانند خانه، دور از خانه و شب را تنظیم کنید و خانه را در هر حالتی تنها با پرسیدن از الکسا به سادگی چک کنید و از شرایط خانه باخبر شوید.

صد البته که آمازون از پیامدهای امنیتی این کار آگاه است. به همین دلیل شما باید به صورت شخصی و با صدای خودتان این سیستم را فعال کنید و می‌توانید از تعیین یک کد صوتی مخصوص ​​به جای فریاد زدن رمز خود استفاده کنید.

این فناوری، آمازون را به بازار سیستم‌های امنیت خانگی وارد می‌کند.

در همین حال، استراتژی آمازون این است که با توسعه سخت‌افزارها و نرم‌افزارها به صورت همزمان، از حضور فیزیکی دستیار هوشمند خود در همه جا اطمینان حاصل کند.

آمازون در تلاش برای گسترش دسترسی به دستیار صوتی هوشمند خود و خودکار کردن خانه‌ها است.

این قابلیت در حال حاضر در ایالات متحده آمریکا در دسترس است و شرکت‌های توسعه سیستم‌های امنیتی مانندAbode، ADT، Honeywell، Ring و Scout Alarm از آن استفاده می‌کنند.

این قابل درک است که افراد به دلیل امکان استراق سمع یا استفاه از صدا به تنهایی، در استفاده از این پلت‌فرم جدید تردید داشته باشند، اما آمازون به روشنی تضمین کرده است که اقدامات امنیتی لازم از جمله فناوری تشخیص صوت را به منظور شخصی‌سازی این فناوری و تامین امنیت آن به کار گرفته است.

بدین ترتیب این روش می‌تواند به جای استفاده از تلفن همراه یا وارد کردن کد بر روی یک صفحه هنگام ورود و خروج از خانه استفاده شود.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:37 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

در فاصله‌ی چندماه مانده به رونمایی رسمی از گلکسی اس 10 و اس 10 پلاس سامسونگ، وب‌سایتی معتبر مدعی شده که به مشخصات فنی این دستگاه‌ها دسترسی پیدا کرده است.

 

تا آنجا که به یاد داریم هیچ‌گاه اطلاعات کاملی از یک گوشی موبایل فاصله‌ی چندین ماه مانده به رونمایی رسمی، به این شکل که برای گلکسی S10 سامسونگ رخ داده است، به بیرون درز نکرده است.

در پی رونمایی از گلکسی نوت ۹ در مردادماه ۱۳۹۷، شایعات مربوط به گلکسی اس ۱۰ هم از سوی وبلاگی چینی در فضای وب ظاهر شدند. حال که تقریباً سه ماه زمان تا تاریخ احتمالی رونمایی از پرچمدار جدید سامسونگ فاصله داریم، تمامی مشخصات فنی مرتبط به این دستگاه لو رفته‌ است و به ما امکان می‌دهد تا بفهمیم قرار است با چه محصولی روبه‌رو شویم.

 

با اطمینان می‌توان گفت که سامسونگ در پی تولید و عرضه‌ی مدل‌های متعددی از گلکسی S10 است؛ مدل‌هایی که از لحاظ اندازه، ویژگی‌ها و نحوه‌ی طراحی با یکدیگر متفاوت خواهند بود. فعلا طی شایعاتی اعلام شده است که سامسونگ قصد دارد گوشی‌های گلکسی اس ۱۰ لایت، گلکسی اس ۱۰ وگلکسی اس ۱۰ پلاس را به‌همراه یک مدل ویژه‌ی 5G روانه‌ی بازار کند.

اس ۱۰ پلاس با صفحه‌‌نمایش ۶.۴ اینچی، بزرگترین اندازه را در این گروه محصول دارد و اس ۱۰ لایت و اس ۱۰ معمولی، به ترتیب از نمایشگرهای ۵.۸ و ۶.۱ اینچ بهره می‌گیرند. هرسه‌ی این گوشی‌ها از چندین دوربین اصلی بهره‌مند خواهند بود؛ به‌طور دقیق‌تر، سامسونگ در اس ۱۰ و اس ۱۰ پلاس از سه دوربین اصلی و در اس ۱۰ لایت از دو دوربین اصلی استفاده کرده است.

گلکسی اس 10 سامسونگ / Samsung Galaxy S10

تمامی مدل‌های گلکسی اس 10 به نمایشگر OLED مجهز می‌شوند

ظاهرا سامسونگ برای عرضه‌ی مدل ارزان‌قیمت پرچمدار سال آینده‌ی خود، به‌نحوی از رویکرد اپل برای آیفون‌های ۲۰۱۸ الهام گرفته است. کوپرتینویی‌ها سه مدل از آیفون‌های جدید را عرضه کردند که ارزان‌ترین مدل (آیفون ۱۰ آر) از نمایشگر LCD بهره می‌بُرد، گرچه این نمایشگر در نوع بسیار باکیفیت و عالی است، اما هرچه که باشد به پای نمایشگرهای OLED نمی‌رسد. البته ظاهرا سامسونگ در این بخش، مشابه اپل عمل نکرده و قصد دارد تمامی مدل‌های پرچمدار بعدی‌اش را به نمایشگر باکیفیت OLED مجهز کند. 

این نمایشگرها به‌لطف بهره‌مندی از وضوح تصویر +2K کیفیت بسیار بالایی خواهند داشت و با دارا بودن روشنایی بالا، کاربر به‌راحتی خواهد توانست جزئيات آن‌ها را تماشا کند. همه‌ی این‌ها باعث می‌شوند که تمامی مدل‌های گلکسی اس ۱۰، گوشی‌هایی هیجان‌انگیز باشند.

طی چند وقت اخیر، بارها شاهد انتشار شایعه‌های مختلف در مورد این گوشی‌ها بوده‌ایم که تقریبا تمامی مشخصات فنی آن‌ها را پوشش داده‌اند، حتی اخیرا تصاویر مفهومی این محصولات نیز به اینترنت راه پیدا کردند. برخی از این شایعه‌‌ها تا حد زیادی می‌توانند درست باشند (در واقع حتی برخی از آن‌ها به‌مرور زمان توسط خود سامسونگ تایید شدند)؛ با این‌حال، نمی‌توان از صحت بیشتر شایعه‌ها مطمئن بود. تمامی این شایعه‌ها به‌نوبه‌ی خود کمک کرده‌اند تا بفهمیم قرار است پرچمدار بعدی سامسونگ چه نوع محصولی باشد و از چه مشخصاتی بهره بگیرد. 

وب‌سایت فون‌آرنا اخیرا در مطلبی جامع مدعی شده که اطلاعات کاملی را از گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ پلاس به‌دست آورده است. این وب‌سایت، اطلاعات به‌دست‌آمده‌ را به نقل از منبعی ناشناس بیان می‌کند.

گلکسی اس 10 سامسونگ / Samsung Galaxy S10

طراحی و ابعاد

بر اساس ادعای فون‌آرنا، Samsung Galaxy S10 و +Samsung Galaxy S10 قرار است تا حد زیادی طراحی مشابهی داشته باشند. هردوی این محصولات به نمایشگر اینفینیتی-اُ جدید سامسونگ مجهز شده‌اند و در پنل پشتی آن‌ها، سه دوربین اصلی دیده می‌شود. تفاوت کلیدی بین این دو اسمارت‌فون - صرف‌نظر از اندازه - به روزنه‌ی موجود در نمایشگر مربوط می‌شود؛ درحالی که گلکسی اس ۱۰ معمولی قرار است از یک روزنه‌ی کوچک دایره‌ای‌شکل برای دوربین سلفی بهره گیرد، اس ۱۰ پلاس قرار است به روزنه‌ای بیضی‌شکل برای دو دوربین سلفی مجهز شود. 

ظاهرا اس ۱۰ پلاس قرار است از یک نمایشگر ۶.۴ اینچ و ابعاد کلی ۱۵۷.۷ در ۷۵ در ۷.۸ میلی‌متر بهره بگیرد؛ از طرفی، اس ۱۰ معمولی نمایشگر ۶.۱ اینچ دارد و ابعادش معادل ۱۴۸.۹ در ۷۰.۹ در ۷.۸ میلی‌متر هستند.

گلکسی اس 10 سامسونگ / Samsung Galaxy S10

نمایشگر

گلکسی اس ۱۰ و اس ۱۰ پلاس قرار است به جدیدترین نمایشگر سامسونگ یعنی Infinity-O مجهز شوند. این نمایشگر، در حقیقت در دسته‌ی پنل‌های AMOLED باکیفیت جای می‌گیرد و در قسمت بالایی آن، روزنه‌ای برای دوربین (یا دوربین‌های) سلفی به‌چشم می‌خورد.

نمایشگر Galaxy S10 از نوع اینفینیتی-اُ خواهد بود

این نمایشگر در گوشی گلکسی اس ۱۰ پلاس، تقریبا تمامی بخش جلویی گوشی را در بر می‌گیرد، البته همچنان حاشیه‌های بسیار اندکی در قسمت بالا و پایین آن دیده می‌شوند. در ضمن، خبری از حضور بریدگی نیست؛ همانطور که پیشتر ذکر کردیم، سامسونگ به‌جای آن از روزنه‌ی بیضی‌شکل استفاده کرده است.

با این‌که اس ۱۰ پلاس نمی‌تواند از یک نمایشگر واقعا تمام‌صفحه و بی‌حاشیه بهره بگیرد، اما در هر صورت باید نیمه‌ی پر لیوان را دید؛ وجود چنین حفره‌ی کوچکی، قطعا بهتر از بریدگی است و می‌تواند نوید این را بدهد که طی سال‌های آینده، این شرکت کره‌ای نهایتا بتواند یک گوشی واقعا تمام‌صفحه تولید کند؛ محصولی که نه بریدگی داشته باشد، نه روزنه و نه حتی حاشیه. وجود روزنه باعث می‌شود تا دستگاه، از نسبت نمایشگر به بدنه‌ی بهتری بهره‌مند باشد. 

گلکسی اس 10 پلاس سامسونگ / Samsung Galaxy S10+

دوربین

طبق ادعای فون‌آرنا، گلکسی اس ۱۰ تنها یک دوربین سلفی دارد و در پنل پشتی‌اش از سه دوربین اصلی بهره می‌گیرد؛ این درحالی است که اس ۱۰ پلاس ضمن بهره‌مندی از دوربین سلفی دوگانه، در قسمت پشتی به سه دوربین مزین شده است. این وب‌سایت ادعا می‌کند که دوربین‌های اصلی این دو گوشی، از لحاظ فنی کاملا به‌هم شبیه هستند. از طرفی، گلکسی اس ۱۰ لایت قرار است دارای دوربین سلفی یگانه و دوربین اصلی دوگانه باشد که البته با در نظر گرفتن قیمت پایین‌تر این گوشی، شنیدن چنین خبری اصلا تعجب‌برانگیز نیست.

اخیرا شایعاتی در فضای اینترنت مبنی بر مجهز شدن گلکسی اس ۱۰ پلاس به دوربین چهارگانه (چیزی شبیه بهگلکسی A9) پخش شده بودند؛ بر اساس مطالب عنوان‌شده، فون‌آرنا قویا این موضوع را تکذیب می‌کند.

گلکسی اس 10 سامسونگ / Samsung Galaxy S10

درگاه‌ها و فناوری‌های ارتباطی

برخلاف شایعه‌های اخیر، تمامی مدل‌های گلکسی اس ۱۰ سامسونگ قرار است از جک ۳.۵ میلی‌متری هدفون بهره‌مند باشند. گرچه جک هدفون کم‌کم به روزهای پایانی خود در گوشی‌های هوشمند نزدیک می‌شود، اما سامسونگ تصمیم گرفته باری دیگر به اشتیاق کاربرانش پاسخ مثبت دهد و در جدیدترین پرچمدار خود از آن بهره بگیرد. فون‌آرنا می‌‌گوید که احتمالا جک هدفون در گوشی گلکسی نوت ۱۰ حذف خواهد شد.

شکی نیست که سامسونگ قصد دارد در گلکسی اس ۱۰ از بلوتوث ۵ استفاده کند. در ضمن همانطور که گفتیم، احتمالا مدل ویژه‌ی اس ۱۰ هم‌اکنون با ویزگی‌هایی نظیر پشتیبانی از نسل پنجم شبکه‌های ارتباطی (5G) در دست ساخت است؛ محصولی که فعلا از آن با کدنام بیاند ایکس یاد می‌شود. فون‌آرنا می‌گوید که نمی‌تواند وجود یا عدم وجود این گوشی را تایید کند. 

مشخصات فنی گلکسی اس 10 سامسونگ
عرضه
معرفی هنوز معرفی نشده
وضعیت در حد شایعه
نمایشگر
نوع Super AMOLED
سایز 6.44 اینچ
رزولوشن 3040x1440 پیکسل
محافظ کورنینگ گوریلا گلس 5
  نسبت تصویر 19:9
بدنه
پلتفرم
سیستم‌عامل اندروید 9.0 (پای)
تراشه Exynos 9820
پردازنده مرکزی هشت هسته‌ای
پردازنده گرافیکی اختصاصی سمسونگ
حافظه
حافظه داخلی 256 گیگابایت، 8 گیگابایت رم
دوربین
اصلی سه گانه: شامل لنزهای عریض، تله‌فوتو و یک لنز 16 مگاپیکسلی فوق عریض 120 درجه
سلفی 24 مگاپیکسل
صدا
جک ۳.۵ میلی‌متری دارد
باتری
باتری باتری لیتیوم پلیمری با ظرفیت 3400 میلی‌آمپر ساعت
قابلیت‌ها
حسگرها اسکنر سه بعدی چهره، حسگر اثر انگشت در زیر نمایشگر
شبکه
اتصالات
NFC بله
رادیو خیر
USB USB 3.0 Type-C
متفرقه
رنگ‌ها مشکی، نقره‌ای، آبی، سبز، قرمز، زرد

 

 



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:24 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

نحوه‌ی برخورد نوجوانان با استرس‌های مزمن خانوادگی روی فشار خون و پاسخ ایمنی بدنشان تاثیرگذار است.

 

بیشتر نوجوانان به‌طور مدام توسط خانواده‌های خود دچار استرس می‌شوند، اما اینکه آن‌ها احساسات خود را سرکوب کنند یا با رویکردی مثبت با آن برخورد کنند، روی برخی از سنجه‌های جسمی مانند فشار خون و نحوه‌ی واکنش سلول‌های ایمنی در برابر عوامل بیماری‌زایی نظیر باکتری‌ها تاثیرگذار است. پژوهشگران به دنبال بررسی این موضوع بودند که آیا استراتژی‌هایی که نوجوانان برای برخورد با استرس‌های مزمن خانوادگی به‌کار می‌برند، روی فرایندهای متابولیکی و ایمنی بدن آن‌ها تاثیرگذار است یا خیر. این استراتژی‌ها می‌تواند شامل ارزیابی مجدد شناختی (تلاش برای تفکر مثبت درمورد عامل استرس‌زا) و سرکوب یا مهار بروز احساسات در واکنش به یک عامل استرس‌زا باشد. پژوهشگران دریافتند هنگام مقابله با استرس‌های مزمن خانوادگی بزرگ‌تر، نوجوانانی که از ارزیابی مجدد شناختی استفاده می‌کردند دارای سنجه‌های متابولیکی بهتری نظیر فشار خون پایین‌تر و نسبت دور کمر به دور باسن بهتری بودند. وقتی سلول‌های ایمنی نوجوانانی که بیشتر از رویکرد سرکوب استفاده می‌کردند، در محیط آزمایشگاه در معرض محرک باکتریایی قرار می‌گرفت، حتی در حضور عوامل ضدالتهاب، درگیر التهاب بیشتری می‌شدند. هانا شرییر دانشمند علم زیست‌رفتار می‌گوید:

 

نتایج نشان می‌دهد مهارت‌های مقابله‌ای که در دوران نوجوانی شکل می‌گیرند، ممکن است روی سلامت فرد در مراحل بعدی زندگی اثرگذار باشد. این تغییرات چیزی نیستند که بتوانند طی یک یا دو هفته روی سلامت فرد تاثیر بگذارند بلکه طی سال‌ها یا دهه‌ها می‌توانند موجب تغییر وضعیت سلامتی شوند. این تغییرات کوچک در فرایندهای متابولیکی یا التهابی، ممکن است با ضعف سلامتی یا احتمالِ بیشتر ابتلا به یک بیماری مزمن در مراحل بعدی زندگی، مرتبط باشند.

امیلی جونز می‌گوید که نتایجی که اخیرا در ژورنال Psychosomatic Medicine منتشر شده است، به درمانگران و مشاوران کمک خواهد کرد تا با کودکان یا نوجوانانی که تحت شرایط استرس‌زا زندگی می‌کنند، بهتر کار کنند. جونز گفت:

مواجهه با استرس مزمن همیشه منجر به تضعیف سلامتی نمی‌شود و علت آن تا حدودی مربوط به تفاوت‌های موجود بین افراد مختلف است. شاید با تشویق استراتژی‌های تنظیم عواطف بتوان به فرد کمک کرد که در برابر استرس‌ها انعطاف‌پذیری بیشتری داشته باشد. در مورد کودکانی که در شرایط پر استرس زندگی می‌کنند ما همیشه نمی‌توانیم از وقوع استرس‌ها پیشگیری کنیم اما شاید بتوانیم به این افراد کمک کنیم که با استرس خود به‌درستی برخورد کنند.

اگرچه پژوهش‌های گذشته استرس‌های مزمن دوران کودکی را با شرایطی نظیر افسردگی، اختلالات خودایمنی و بیماری قلبی‌عروقی مرتبط دانسته‌اند، ولی در مورد اینکه چرا برخی افراد در شرایط پر استرس دچار بیماری می‌شوند در حالی‌که دیگران با این مشکلات رو‌به‌رو نمی‌شوند، چیز زیادی نمی‌دانیم. در حالیکه پژوهشگران می‌دانند تنظیم عواطف در این زمینه نقش دارد اما چگونگی آن مشخص نیست.

استرس

برای بررسی بهتر این که چگونه روش‌های مختلف تنظیم عواطف می‌تواند روی جنبه‌های مختلف سلامت جسمی تاثیرگذار باشند، پژوهشگران ۲۶۱ نوجوان ۱۶-۱۳ ساله را مورد مطالعه قرار دادند. آن‌ها با شرکت‌کنندگان در مورد روابط و استرس‌های مزمن موجود در خانواده‌ی آن‌ها صحبت کردند و فشار خون و نسبت دور کمر به دور باسن را در این افراد اندازه‌گیری کردند. برای اندازه‌گیری عملکرد سیستم ایمنی و مشاهده‌ی نحوه‌ی پاسخ سلول‌های ایمنی، پژوهشگران نمونه‌ی خون شرکت‌کننده را گرفته و خون آن‌ها را (با و بدون ماده‌ی ضدالتهابی هیدروکورتیزون) در معرض محرک‌های باکتریایی قرار دادند.

نتایج نشان می‌داد در شرایط استرس مزمن خانوادگی شدید، میزان تولید سایتوکاین‌های پیش‌التهابی توسط سلول‌های ایمنی نوجوانانی که از رویکرد سرکوب استفاده می‌کردند، بیشتر بود. سایتوکاین‌ها ملکول‌هایی هستند که با فرستادن سیگنال به دیگر سلول‌ها آن‌ها را از وجود تهدید باخبر می‌کنند و هشداری برای اقدام سیستم ایمنی هستند. سلول‌های این نوجوانان حتی در حضور هیدروکورتیزون که یک ماده‌ی ضد‌التهابی است که به بدن می‌گوید از میران تولید سایتوکاین‌ها بکاهد، سایتوکاین‌های بیشتری تولید می‌کردند. جونز گفت:

 

سایتوکاین‌ها شبیه پیام‌رسان‌هایی هستند که به بقیه‌ی بدن خبر می‌دهند که نیاز به حمایت بیشتری است. بنابراین وضعیتی که فرد حتی در حضور پیام‌های ضدالتهابی دارای سطوح بالایی از این سایتوکاین‌های پیش‌التهابی باشد، ممکن است نشان‌دهنده‌ی این باشد که سیستم ایمنی بیش از حد مورد نیاز مشغول به کار شده است و عملکرد آن طبیعی نیست.

در همین حال پژوهشگران دریافتند که نوجوانانی که دارای رویکرد ارزیابی مجدد شناختی در مقابله با استرس خانوادگی بودند، فشار خون پایین‌تر و نسبت دور کمر به دور باسن مناسب‌تری داشتند؛ سنجه‌ای که به‌عنوان شاخصی از سلامتی و خطر بیماری‌های مزمن در نظر گرفته می‌شود. جونز گفت:

اگرچه باید مطالعات بیشتری در این زمینه انجام دهیم، نتایج نشان دهنده‌ی سودمندی استراتژی ارزیابی مجدد در شرایط استرس‌زا است. درمورد یک عامل استرس‌زای خفیف این کار می‌تواند بازنگرشی درمورد یک موقعیت بد از طریق فکر کردن درباره‌ی آن به‌عنوان یک چالش یا فرصتی برای رشد باشد.

پژوهشگران افزودند که زمینه‌های مطالعات آینده می‌تواند شامل بررسی تاثیرات استراتژی‌های تنظیم عواطف روی این سنجه‌های متابولیکی و ایمنی طی زمان باشد. در این میان، بررسی این‌که چگونه محیط خانواده در تنظیم عواطف نقش دارد، چگونه خودِ تنظیم عواطف روی مواجهه با استرس اثرگذار است و اینکه چگونه استرس مزمن خانوادگی و تنظیم عواطف در تعامل با هم می‌توانند موجب افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن در بلند مدت شوند، دارای اهمیت است.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:22 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

اورانوس هفتمین سیاره‌ی منظومه‌ی شمسی است که به‌دلیل انحراف شدید ۹۷.۷ درجه‌ای تفاوت زیادی با سیاره‌های دیگر دارد.

 

اورانوس هفتمین سیاره‌ی منظومه‌ی شمسی است. اورانوس از نظر شعاع سومین سیاره و از نظر جرم چهارمین سیاره‌ی بزرگ در منظومه‌ی شمسی است. ترکیب اورانوس و نپتون با دو غول گازی دیگر یعنی مشتری و زحلمتفاوت است. به همین دلیل اورانوس و نپتون در دسته‌ی غول‌های یخی قرار می‌گیرند نه غول‌های گازی.

جو اورانوس از نظر ترکیب اصلی هلیوم و هیدروژن مشابه جو زحل و مشتری است اما انواع یخ‌ها از جمله یخ آب، آمونیاک و متان همراه‌با ردپاهایی از هیدروکربن را می‌توان در جو آن پیدا کرد. حداقل دمای اورانوس به منفی ۲۲۴ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد.

اورانوس هم مانند دیگر غول‌های منظومه‌ی شمسی دارای یک سیستم حلقه‌ای و قمرهای متعدد است. سیستم حلقوی اورانوس به‌دلیل انحراف محور چرخش این سیاره، منحصربه‌فرد است. براساس رصدهای زمینی در سال ۲۰۰۷ تغییرات فصلی و افزایش فعالیت آب و هوایی با نزدیک شدن اورانوس به نقطه‌ی اعتدالین (equinox) گزارش شدند. سرعت باد در بعضی مناطق جو اورانوس به ۹۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد. نام اورانوس از اسطوره‌ی یونانی به نام خدای آسمان (اورانوس) گرفته شده است.

شکل‌گیری

دو نظریه برای شکل‌گیری سیاره‌ها وجود دارد. نظریه‌ی تجمع هسته اولین و قابل‌قبول‌ترین نظریه در سطح گسترده است که برای سیاره‌های سنگی به واقعیت نزدیک‌تر است. ناپایداری دیسک نظریه‌ی دیگری است که برای غول‌های گازی و یخی به واقعیت نزدیک‌تر است.

نظریه‌ی تجمع هسته

تقریبا ۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه‌ی شمسی ابری از گاز و غبار موسوم به سحابی خورشیدی بود. جاذبه منجر به فروپاشی این ماده و چرخش سریع آن شد و به‌این‌ترتیب خورشید در مرکز این سحابی شکل گرفت.

 مواد باقیمانده پس شکل‌گیری خورشید به کمک نیروی جاذبه متراکم شدند. بادهای خورشیدی عناصر سبک‌تر مثلهیدروژن و هلیوم را از مناطق نزدیک به خورشید دور کردند و به‌این‌ترتیب عناصر سنگین نزدیک به خورشید دنیاهای سنگی را تشکیل دادند. از آنجا که بادهای خورشیدی تأثیر کمتری بر عناصر سبک‌تر داشتند، این عناصر غول‌های بزرگی مانند اورانوس را شکل دادند. شهاب‌سنگ‌ها، دنباله‌دارها، سیاره‌ها و قمرها به‌این‌ترتیب شکل گرفتند.

تجمع هسته

براساس این نظریه در ابتدا، هسته‌ی سنگی اورانوس شکل گرفته است و سپس در اطراف آن هیدروژن، هلیوم و متان متراکم شده و جو این سیاره را تشکیل دادند. حرارت هسته هم آب‌وهوا و دمای اورانوس را کنترل می‌کند.

مدل ناپایداری دیسک

یکی از مشکلات مدل تجمع هسته نیاز به شکل‌گیری سریع غول‌های یخی و گازی است. براساس مدل‌ها، این فرایند به چند میلیون سال زمان نیاز دارد که بسیار طولانی‌تر از به وجود آمدن گازهای سبک در اوایل حیات منظومه‌ی شمسی است. درعین‌حال مدل تجمع هسته با مشکل انتقال روبه‌رو است زیرا سیاره‌های تازه‌ متولدشده، احتمالا در مدت کوتاه‌تری به دور خورشید می‌چرخیده‌اند.

براساس این نظریه ابتدا سیاره‌های بزرگ‌تر منظومه‌ی شمسی آن‌ هم تنها در چند میلیون سال شکل گرفتند زیرا دیسک گازی حول خورشید تنها ۴ تا ۵ میلیون سال دوام آورده است. به‌این‌ترتیب، توده‌های گاز و غبار در اوایل حیات منظومه‌ی شمسی متراکم شدند. این توده‌ها به‌مرورزمان سیاره‌های غول‌آسا را تشکیل دادند. این سیاره‌ها سریع‌تر از مدل تجمع هسته شکل گرفتند به‌طوری‌که سرعت شکل‌گیری بعضی از آن‌ها به چندهزار سال هم می‌رسد.

مدل تجمع سنگریزه

بزرگ‌ترین چالش مدل تجمع هسته، زمان است. براساس پژوهش‌های جدیدتر احتمالا اجرام کوچک‌تر در اندازه‌ی سنگریزه درکنار یکدیگر متراکم شده و با سرعتی ۱۰۰۰ برابر بیشتر از مدل‌های قبلی سیاره‌های بزرگ را تشکیل داده‌اند. براساس این مدل سنگریزه‌ها می‌توانند کلید حل معمای شکل‌گیری سیاره‌ها باشند.

این مدل برای سیاره‌های بزرگ‌تر محتمل‌تر از دنیاهای سنگی است. بااینکه این نظریه برای غول‌های گازی به واقعیت نزدیک‌تر است اما برای غول‌های یخی مانند اورانوس و نپتون هنوز با ابهاماتی روبه‌رو است.

جوانی خطرناک

به‌طورکلی منظومه‌ی شمسی در اوایل حیات محل برخوردهای شدید بود و اورانوس هم از این خطرها در امان نبوده است. سطح ماه و عطارد شاهدی بر بمباران سنگ‌ها و شهاب‌سنگ‌ها است. اورانوس هم به احتمال زیادی در اوایل حیاتش با یک شبه‌سیاره در اندازه‌ی زمین برخورد کرده است و همین برخورد منجر به انحراف شدید محور آن شده است. به‌طوری‌که نیمی از سال تنها یک قطب آن به سمت خورشید قرار می‌گیرد. اورانوس، احتمالا بزرگ‌ترین غول یخی است که بر اثر این برخورد بخش زیادی از جرم خود را از دست داده است.

ترکیب و خصوصیات فیزیکی

جو سبز آبی اورانوس از ترکیب این سیاره خبر می‌دهد. اورانوس یکی از دو غول یخی با ترکیبی متفاوت از مشتری و زحل است که بیشترین بخش آن از یخ تشکیل شده است. بدون شک اورانوس و نپتون در کل منظومه‌ی شمسی منحصربه‌فرد هستند. بخش زیادی از این غول‌های یخی از یخ آب تشکیل شده است. این در حالی است که بیشترین ترکیب غول‌های گازی را هیدروژن و هلیوم تشکیل می‌دهند.

سطح اورانوس

اورانوس هم مانند دیگر غول‌های گازی فاقد سطح یکپارچه و تعریف‌شده است و جو گازی، یخی و سیال این سیاره تا داخل آن هم توسعه پیدا کرده است.

اورانوس دومین سیاره‌ی متراکم یا چگال در کل منظومه‌ی شمسی است و این یعنی بخش زیادی از ترکیب آن را یخ تشکیل می‌دهد. برخلاف زحل و مشتری که بیشتر از هلیوم و هیدروژن تشکیل شده‌اند، این عناصر سبک سهم کوچکی در اورانوس دارند. اورانوس میزبان اجزای سنگی است که جرم بعضی از آن‌ها به ۰.۵ تا ۱.۵ برابر جرم زمین هم می‌رسد؛ اما بیشترین بخش این سیاره را یخ آب، متان و آمونیاک تشکیل می‌دهند.

هسته‌ی منجمد

بااینکه اغلب سیاره‌ها هسته‌های مذاب سنگی دارند، مرکز اورانوس از مواد یخی تشکیل شده است. هسته‌ی مایع ۸۰ درصد جرم این سیاره را تشکیل می‌دهد که بیشترین بخش آن از یخ آب متان و آمونیاک است و تا ۲۰ درصد شعاع آن توسعه یافته است. گرمای درونی اورانوس از میزان قابل انتظار ستاره‌شناسان پائین‌تر است. دمای هسته‌ی این سیاره به ۴۹۸۲ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد، به نظر داغ است اما در مقایسه با هسته‌ی دیگر سیاره‌ها کاملا سرد است.

داخل اورانوس

نمودار بخش‌های داخلی اورانوس: هسته (سیلیکات، سنگ آهن، نیکلی)، گوشته (آب، امونیاک، یخ‌های متان)، جو (هیدروژن، هلیوم، گازهای متان)، جو خارجی و لایه‌های ابری فوقانی

اورانوس تنها سیاره‌ای است که نسبت به گرمای دریافتی از خورشید گرمای بیشتری را از هسته‌ی خود آزاد نمی‌کند. می‌توان گفت اورانوس تقریبا هیچ گرمایی را در فضا آزاد نمی‌کند. یک دلیل این مسئله تأثیر برخوردی است که بلافاصله پس از شکل‌گیری این سیاره رخ داده است.

جو و لایه‌های ابری

بیشترین بخش جو اورانوس را یخ تشکیل می‌دهد. از طرفی جهت‌گیری عجیب این سیاره و نحوه‌ی قرار گرفتن آن به سمت خورشید نشان می‌دهد تأثیر هسته‌ی آن بر الگوهای آب‌وهوایی بیشتر از تأثیر خورشید است.

دلیل اصلی رنگ فیروزه‌ای اورانوس وجود گاز متان است این گاز قادر به جذب نور قرمز است. ردپاهایی از هیدروکربن هم در جو اورانوس یافت می‌شود. یخ‌های موجود در جو هم از آب، آمونیاک و احتمالا متان تشکیل شده‌اند. جو اورانوس هم مانند زمین بسته به دما و فشار به چند لایه تقسیم می‌شود. این سیاره هم مانند دیگر غول‌های گازی سطح یکپارچه و سختی ندارد و سطح آن براساس تغییرات فشار جوی تعیین می‌شود.

جو اورانوس

مناطق سبز و آبی نشان می‌دهند قسمت‌های جوی شفاف و قابل نفوذ نور خورشید را نشان می‌دهند. در بخش‌های خاکستری و زرد لایه‌های ابری نور خورشید را منعکس می‌کنند.

لایه‌ی ترپوسفر درست بالای سطح اورانوس قرار گرفته است؛ غلظت جو در این بخش بیشتر از سایر نقاط است و دمای آن بین منفی ۱۵۳ درجه‌ی سانتی‌گراد تا منفی ۲۱۸ درجه‌ی سانتی‌گراد متغیر است و بخش‌های فوقانی آن سردتر هستند. به‌این‌ترتیب، جو اورانوس سردترین جو موجود در منظومه‌ی شمسی است. لایه‌های ابری در ترپوسفر هم وجود دارد (ابرهای آبی در پایین‌ترین فشارها و ابرهای آمونیوم هیدروسولفید در بالای آن‌ها قرار گرفته‌اند). در لایه‌ی بعدی ابرهای آمونیاک و هیدروژن سولفید قرار می‌گیرند. ابرهای متان هم در آخرین لایه قرار می‌گیرند. ارتفاع ترپوسفر از سطح، ۵۰ کیلومتر است.

اورانوس به‌دلیل برخورد با یک شبه سیاره در اوایل شکل‌گیری، دچار انحراف شدید شده است

تشعشعات خورشیدی و فضایی، دمای استراتوسفر اورانوس را از منفی ۲۱۸ درجه‌ی سانتی‌گراد تا منفی ۱۵۳ درجه‌ی سانتی‌گراد افزایش می‌دهند. استراتوسفر از دودهای متان تشکیل شده است که یکی از دلایل اصلی رنگ‌پریدگی آن است. همچنین آثاری از استیلن و متان هم در این لایه دیده می‌شود. فراوانی هیدروکربن‌ها در جو اورانوس نسبت به دیگر غول‌های گازی کمتر است. استراتوسفر در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری سطح اورانوس قرار گرفته است.

دمای ترموسفر و تاج اورانوس هم به ۵۷۷ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد. دانشمندان هنوز دلیل این دمای بالا را نمی‌دانند. به‌دلیل فاصله‌ی زیاد اورانوس از خورشید، میزان گرمای دریافتی آن از خورشید برای تولید چنین دماهایی کافی نیست.

لایه‌های ابری

اگرچه این سیاره از دور به‌صورت یکپارچه و هاله‌ای از رنگ آبی به نظر می‌رسد، اما مانند زحل و مشتری دارای نوارهای ابری است. با این تفاوت که این نوارها بسیار باریک و کمرنگ هستند و تنها در تصاویر بهبودیافته دیده می‌شوند.

وقتی وویجر ۲ در سال ۱۹۸۶ به این سیاره رسید تنها موفق به رصد  ۱۰ الگوی ابری روی آن شد. با بهبود فناوری، تصاویر شفاف‌تری از تلسکوپ‌های مستقر در زمین به دست آمد. بادهایی با سرعت ۹۰۰ کیلومتر بر ساعت ابرهای بخش ترپوسفر را جابه‌جا می‌کنند.

چرخش و مدار

اورانوس هر ۸۴ سال به دور خورشید می‌چرخد. فاصله‌ی میانگین اورانوس از خورشید ۲۰ واحد نجومی یا ۳ میلیارد کیلومتر است. تفاوت بین فاصله‌ی ماکزیمم و مینیمم این سیاره از خورشید ۱.۸ واحد نجومی است. شدت تابش نور خورشید و به این سیاره تقریبا ۱/۴۰۰ تابش نور خورشید به زمین است. دوره‌ی چرخش اورانوس به دور خود ۱۷ ساعت است.

برخورد عظیم و انحراف محوری

دلیل انحراف بیش‌ازحد محور اورانوس برخورد آن با یک شبه سیاره در میلیون‌ها سال پیش است. براساس یک بررسی جدید برخورد با یک شبه‌سیاره‌ی بزرگ (که تقریبا دو برابر اندازه‌ی زمین بوده است) منجر به انحراف شدید این سیاره شده است.

اورانوس به چند دلیل سیاره‌ی منحصر‌به‌فردی است. در درجه‌ی اول دارای یک میدان مغناطیسی بسیار عجیب و هوای بسیار سرد است. به طرز شگفت‌انگیزی جو اورانوس پس از برخورد تغییر نکرده است. براساس پژوهش‌های دانشگاه دورهام این جرم بزرگ تنها خراشی روی این سیاره ایجاد کرده و باعث انحراف آن شده است اما تأثیر زیادی بر جو آن نداشته است.

دانشمندان برای درک بهتر تأثیر این برخورد بر تکامل اورانوس از یک ابرکامپیوتر قوی برای شبیه‌سازی برخوردهای عظیم استفاده کردند. این بررسی ثابت می‌کند انحراف قابل‌توجه اورانوس بر اثر برخورد با یک جرم بزرگ به وجود آمده است.

شبیه‌سازی برخورد

دانشمندان از یک شبیه‌سازی دقیق برای اثبات برخورد عظیم اورانوس و انحراف محوری آن استفاده کردند.

 

این برخورد می‌تواند دو ویژگی عجیب دیگر را هم درباره‌ی این سیاره توصیف کند. در درجه‌ی اول نشان می‌دهد قمرهای اورانوس چرا و چگونه شکل گرفتند. بر اثر این برخورد سنگ‌ها و یخ‌ها به مدار این سیاره‌ی جوان هدایت شده‌اند و این سنگریزه‌ها بعدها قمرهای اورانوس را تشکیل دادند. سال گذشته یک بررسی مجزا هم به این جنبه از برخورد پرداخت. از طرفی برخورد منجر به ایجاد توده‌های سنگ و یخ داخل سیاره شدند و میدان مغناطیسی آن را منحرف کرده‌اند.

تلسکوپ کک

تصویر ترکیبی که در سال ۲۰۰۴ با تلسکوپ کک ثبت شده، دو نیم‌کره‌ی اورانوس را نمایش می‌دهد

محور اورانوس تقریبا موازی با صفحه‌ی منظومه‌ی شمسی است یا دقیق‌تر در زاویه‌ی ۹۷.۷۷ درجه نسبت به آن قرار گرفته است. ازاین‌رو تغییرات فصلی اورانوس کاملا برخلاف سیاره‌های دیگر است. نزدیک به تغییر فصل تنها یک قطب سیاره به سمت خورشید قرار می‌گیرد و فقط یک نوار باریک از استوا چرخه‌ی روز و شب را تجربه می‌کند. در سمت دیگر مدار اورانوس، چرخش قطب‌ها به سمت خورشید معکوس است. هر قطب تقریبا ۴۲ سال نور خورشید و ۴۲ سال تاریکی را تجربه می‌کند.

تغییرات فصلی

در می ۲۰۰۴ برای مدت کوتاهی ابرهای بزرگی در جو اورانوس ظاهر شدند و ظاهر نپتون مانندی به آن دادند. براساس مشاهدات سرعت بادها به ۸۲۰ کیلومتر بر ساعت هم می‌رسیدند. در ۲۳ اوت ۲۰۰۶ پژوهشگرهای مؤسسه‌ی علوم فضایی بولدر کلورادو و دانشگاه ویسکانسین نقطه‌ی تاریکی را روی سطح اورانوس مشاهده کردند که نشان‌دهنده‌ی فعالیت جوی این سیاره بود. دلیل پیدایش این موج ناگهانی هنوز مشخص نیست اما واضح است که انحراف محوری اورانوس و تغییرات فصلی شدید تأثیر زیادی بر چنین شرایطی داشته است. تشخیص ماهیت تغییرات فصلی اورانوس کار دشواری است زیرا داده‌های مناسب درباره‌ی جو اورانوس برای یک سال کامل اورانوسی (۸۴ سال) در دسترس نیستند.

انحراف محور اورانوس تقریبا ۹۸ درجه است، درحالی‌که انحراف محور زمین تنها ۲۷ درجه است. براساس مشاهدات وویجر ۲، میدان مغناطیسی این سیاره هم دارای انحراف ۶۰ درجه‌ای است، درحالی‌که میدان مغناطیسی زمین تقریبا منطبق با محور آن است. پوشش مغناطیسی اورانوس مرتب در حال چرخش است این ویژگی در میان سیاره‌ها منحصر‌به‌فرد است در نتیجه اورانوس در معرض تشعشعات خورشیدی قرار می‌گیرد.

براساس شواهد تغییرات فصلی فیزیکی هم روی اورانوس رخ می‌دهند. اگرچه اورانوس دارای یک منطقه‌ی روشن قطبی است اما قطب شمال این سیاره کاملا تاریک است به همین دلیل با مدل تغییرات فصلی کاملا ناسازگار است.

در اغلب سیاره‌ها استوا بیشترین نور خورشید را دریافت می‌کند که منجر به افزایش گرما و رسیدن حرارت به قطب‌ها می‌شود؛ اما استوای اورانوس به سختی روبه خورشید قرار می‌گیرد؛ بنابراین هوای گرم ابتدا از قطبی سرچشمه می‌گیرد که رو به خورشید قرار دارد و سپس به قطب سردتر می‌رسد. از طرفی رفتار نوارها و ابرهای اورانوس کاملا عادی است. نوارهای این سیاره دقیقا مشابه نوارهای مشتری و زحل به دور آن می‌چرخند و به‌جای نور خورشید گرمای داخلی این سیاره نقش تعیین‌کننده‌ای در آب‌وهوای آن دارد.

قمرها

سیاره‌ی اورانوس دارای ۲۷ قمر است که اغلب آن‌ها تا عصر فضا کشف شده بودند. تمام این قمرها براساس کاراکتر آثار ویلیام شکسپیر و الکساندر پوپ نام‌گذاری شده‌اند. قمرهای اورانوس به سه گروه تقسیم می‌شوند: ۱۳ قمر داخلی، ۵ قمر اصلی و ۹ قمر نامنظم. قمرهای داخلی اجرام کوچک و تاریکی هستند که در بسیاری از ویژگی‌ها با حلقه‌های اورانوس مشترک هستند.

پنج قمر اصلی به اندازه‌ی کافی برای رسیدن به توازن هیدرواستاتیک سنگین هستند و روی چهار عدد از آن‌ها علائمی مثل دره‌های عمیق و فعالیت‌های آتشفشانی مشاهده شده است. بزرگ‌ترین قمر اورانوس تیتانیا با قطر ۱۵۷۸ کیلومتر، هشتمین قمر بزرگ منظومه‌ی شمسی است و جرم آن تقریبا ۱/۲۱ قمر زمین (ماه) است. مدار قمرهای منظم تقریبا هم صفحه با استوای اورانوس (با انحراف محوری ۹۷.۷۷ درجه) هستند؛ اما قمرهای نامنظم مداری بیضوی و تقریبا مایل دارند.

اغلب قمرهای اورانوس براساس کاراکترهای شکسپیر نام‌گذاری شده‌اند. میراندا یکی از عجیب‌ترین قمرهای اورانوس است که کاوشگر وویجر ۲ موفق به بازدید از آن شد. صخره‌های میراندا حداقل سه برابر صخره‌های گرند کنیون هستند.

وقتی وویجر ۲ در ۱۹۸۶ از کنار این سیاره عبور کرد، فصل زمستان بود و نیم کره‌های شمالی تمام قمرها تاریک بودند بنابراین تنها بخشی از نیم کره‌های جنوبی آن‌ها مشخص بود. هیچ فضاپیمایی تا آن زمان به اورانوس نرفته بود اما ستاره‌شناسان به‌مرورزمان و با بهبود فناوری‌ تلسکوپ موفق به کشف قمرهای جدید شدند. در آخرین اکتشافات سال ۲۰۰۳،  قمر‌های ماب، کیوپید و مارگارت تأیید شدند.

ارتفاع صخره‌های میراندا چند برابر صخره‌های گرند کنیون در آمریکا است

اورانوس دارای پنج قمر بزرگ و اصلی است: میراندا، اریل،اومبریل، تیتانیا و اوبرون. قطر این قمرها از ۴۷۲ کیلومتر برای میراندا تا ۱۵۷۸ کیلومتر برای تیتانیا متغیر است. سطح تمام این قمرها تاریک است. اومبریل تاریک‌ترین ماه و اریل روشن‌ترین ماه اورانوس است. به استثنای میراندا که تمام از یخ است، سایر قمرهای بزرگ ترکیبی از یخ و سنگ هستند. یخ میراندا ترکیبی از آمونیاک و کربن دی‌اکسید است. سطح تمام این قمرها هم پر از گودال و حفره است.

ویژگی‌های منحصربه‌فرد

بعضی ویژگی‌های منحصربه‌فرد قمرهای اورانوس عبارت‌اند از:

  • میراندا کوچک‌ترین قمر از پنج قمر اصلی این سیاره است و سطح آن با تمام قمرهای منظومه‌ی شمسی متفاوت است. عمق دره‌های این قمر ۱۲ برابر گرند کانیون است.
  • اریل روشن‌ترین و احتمالا‌ جوان‌ترین قمر در میان قمرهای اصلی اورانوس است. این قمر دارای چند گودال بزرگ و چند دهانه‌ی کوچک است و این یعنی کمتر تحت تأثیر برخوردها قرار گرفته است.
  • اومبریل یکی از قمرهای کهن و تاریک‌ترین قمر از میان پنج قمر اصلی است. این قمر دارای دهانه‌های بزرگ و قدیمی است.
  • اوبرون، خارجی‌ترین قمر از پنج قمر اصلی است و علائمی از فعالیت‌های داخلی در آن مشاهده شده است.

 

حلقه‌ها

حلقه‌های اورانوس ترکیبی از ذرات تاریک با اندازه‌ی بین چند میکرومتر تا یک متر است. سیزده حلقه‌ی مجزا برای اورانوس شناخته شده‌اند که درخشان‌ترین آن حلقه‌ی اپسیلون است. تمام حلقه‌ها به غیر از دو حلقه به‌شدت باریک هستند و عرض آن‌ها تنها به چند کیلومتر می‌رسد. حلقه‌ها‌ی اورانوس کاملا جوان هستند و همراه‌با اورانوس ایجاد نشده‌اند.

ویلیام هرشل وجود احتمالی حلقه‌ها را در سال ۱۷۸۹ اعلام کرد. این دیدگاه کاملا شک‌برانگیز بود زیرا حلقه‌ها کاملا باریک هستند و در دو قرن اخیر هیچ‌کس موفق به رصد آن‌ها نشده بود. بااین‌حال هرشل توصیف دقیقی از اندازه‌ی حلقه‌ی اپسیلون، زاویه‌ی آن نسبت به زمین، رنگ قرمز و تغییرات آن همراه‌با اورانوس ارائه کرد.

حلقه های اورانوس

سیستم حلقه‌ی اورانوس به‌صورت رسمی در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۷۷ توسط جیمز ال الیوت، ادوارد دبلیو دونهام و جسیکا مینک در رصدخانه‌ی هوایی کویپر کشف شد. این کشف کاملا غیرمنتظره بود؛ هدف آن‌ها بررسی جو اورانوس بود اما با تحلیل مشاهدات متوجه وجود حلقه در اطراف اورانوس شدند و بعدها مجددا چهار حلقه‌ی دیگر را هم کشف کردند. این حلقه‌ها مستقیما توسط وویجر ۲ در سال ۱۹۸۶ ثبت شدند. وویجر دو موفق به کشف دو حلقه‌ی باریک دیگر شد و تعداد کل حلقه‌ها به یازده عدد رسید.

در دسامبر ۲۰۰۵، تلسکوپ فضایی هابل موفق به کشف یک زوج حلقه‌ی دیگر شد. این حلقه‌های جدید در فاصله‌ی دوری نسبت به اورانوس قرار گرفته‌اند؛ ازاین‌رو حلقه‌های خارجی این سیاره هستند. در آوریل ۲۰۰۶ تصاویری از رنگ حلقه‌های خارجی از رصدخانه‌ی کک به دست آمد: خارجی‌ترین حلقه آبی و حلقه‌ی دیگر قرمز است. رنگ دیگر حلقه‌های داخلی اورانوس خاکستری است.

 رصدها و کاوش‌ها

اورانوس هم مانند سیاره‌های دیگر با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است اما به‌دلیل تاریکی و حرکت مداری کند، هرگز توسط رصدکنندگان باستانی به‌عنوان یک سیاره شناخته نشد. ویلیام هرشل کشف این سیاره را در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ اعلام کرد. اورانوس اولین سیاره‌ای بود که با تلسکوپ کشف شده بود.

هرشل در ابتدا تصور می‌کرد اورانوس یک دنباله‌دار باشد اما چند روز بعد متوجه حرکت کند آن شد بنابراین فرضیه‌یدنباله‌دار رد شد. حرکت کند اورانوس نشان‌دهنده‌ی فاصله‌ی دور آن از جاذبه‌ی خورشید بود.

ویلیام هرشل

ویلیام هرشل، کاشف اورانوس

تا قبل از کشف اورانوس، تنها پنج سیاره‌ی دیگر در منظومه‌ی شمسی شناخته شده بودند: عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل (که با چشم غیرمسلح می‌توان آن‌ها را دید). ستاره‌شناسان قبلا هم چندین مرتبه اورانوس را در آسمان شب دیده بودند اما تنها هرشل با تلسکوپ قوی خود ثابت کرد اورانوس یک ستاره نیست.

 کاوش‌های عصر فضا

در سال ۱۹۸۶ کاوشگر میان‌سیاره‌ای وویجر ۲ به اورانوس رسید. پرواز وویجر در نزدیکی اورانوس تنها کاوش فضایی این سیاره از فاصله‌ی نزدیک بوده است. وویجر ۲ که در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد در تاریخ ۲۴ ژانویه‌ی ۱۹۸۶ به نزدیک‌ترین فاصله‌ با اورانوس رسید. این فضاپیما به بررسی ساختار و ترکیب شیمیایی جو اورانوس از جمله آب و هوای منحصربه‌فرد و انحراف محوری ۹۷.۷۷ درجه‌ای آن پرداخت. وویجر به بررسی دقیق پنج قمر اورانوس پرداخت و ده قمر جدید برای آن کشف کرد. همچنین سیستم حلقه‌ای اورانوس را بررسی کرد و دو حلقه‌ی جدید برای آن کشف کرد.

گالری تصاویر اورانوس طی کاوش‌های فضایی

وویجر ۱ قادر به بازدید از اورانوس نبود زیرا بررسی قمر تایتان زحل در اولویت بود. این بررسی وویجر یک را به خارج از صفحه‌ی دایره البروج هدایت می‌کرد و به این صورت مأموریت علمی آن پایان می‌یافت.

امکان ارسال فضاپیمای کاسینی از زحل به اورانوس در طی برنامه‌ریزی توسعه‌ی مأموریت سال ۲۰۰۹  ارزیابی شد اما درنهایت با نابود شدن کاسینی در جو زحل این مأموریت هم رد شد. پیشنهاد کاوشگر و مدارپیمای اورانوس دربررسی علوم سیاره‌ای ۲۰۱۳-۲۰۲۲ مطرح شد. در این طرح، پیشنهاد پرتاب کاوشگر در دهه‌ی ۲۰۲۰-۲۰۳۰ و بررسی ۱۳ ساله‌ی اورانوس مطرح شده است. سازمان فضایی اروپا هم مأموریتی به نام Uranus pathfinder را برای بررسی این سیاره در نظر گرفته است.

هنوز رازهای زیادی درباره‌ی اورانوس و نپتون، هفتمین و هشتمین سیاره‌های منظومه‌ی شمسی وجود دارد اما در دو دهه‌ی آینده همه‌چیز تغییر خواهد کرد. براساس یک بررسی تأییدشده توسط امی سیمون و مارک هافستادر، متخصصان و کارشناسان این دو سیاره و همین‌طور آلن استرن پژوهشگر مأموریت نیو هورایزونز، یک برنامه‌ی بهینه برای بررسی این سیاره‌ها در نظر گرفته شده است.

براساس این بررسی‌ها، انجام پژوهش‌های بیشتر روی اورانوس و نپتون مستلزم دو فضاپیمای مجزا است. هدف مأموریت اورانوس بررسی میدان مغناطیسی، تهیه‌ی جزییات از ترکیب قطبی عجیب آن، بررسی جوی این سیاره، تهیه‌ی جزییات از داخل سیاره و موارد دیگر است. این مقاله‌ها اولین قدم برای تبدیل شدن این مأموریت‌ها به واقعیت هستند. مأموریت‌های پیشنهادی بررسی اورانوس و نپتون در دهه‌ی ۲۰۲۰ و ۲۰۳۰ اجرا خواهند شد.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:21 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

هکرها و مأموران امنیتی با چاپ‌کردن مدلی سه‌بعدی از سر انسان می‌توانند فناوری تشخیص چهر‌ه‌ی گوشی‌های هوشمند را فریب دهند و قفل گوشی‌ها را بازکنند.

 

امروزه پرینترهای ‌سه‌بعدی در زمینه‌های مختلفی استفاده می‌شوند؛ از چاپ اعضای مصنوعی بدن گرفته تا چاپ قرنیه و سلاح‌های گرم و حتی وسایل نقلیه در اندازه‌ی واقعی.

با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی حتی می‌توان نمونه‌ای از سر انسان را با ابعاد و جزئیات دقیق چاپ کرد؛ اما کاربرد چنین چیزی فقط در هالیوود نیست. یکی از خبرنگاران خبرگزاری فوربز مدلی از سر خودش را به‌صورت سه‌بعدی چاپ کرده تا با استفاده از آن، سیستم‌های قفل‌گشایی مبتنی بر چهره‌ی تعدادی از گوشی ‌های هوشمند را بررسی کند که شامل چهار گوشی اندرویدی و یک آیفون X است.

اگر از کاربران اندروید هستید، برای شما خبر بدی داریم و آن این است که فقط آیفون X توانست دربرابر این حقه از خود دفاع کند.

بسیاری معتقدند دیگر روزهای استفاده از رمزعبور برای بازکردن قفل‌ها به‌سر آمده است. تعداد زیادی از مردم انجام این کار را دشوار و ناخوشایند می‌دانند؛ به‌خصوص وقتی ناچار باشند برای بازکردن قفل گوشی خود، چندین‌بار در طول روز آن را تکرار کنند. شرکت‌های سازنده گوشی‌های هوشمند در‌حال‌ابداع و به‌کار‌گیری روش‌های آسان‌تری برای بازکردن قفل گوشی هستند. اگرچه گوگل از به‌کارگیری فناوری تشخیص چهره در گوشی پیکسل 3 خودداری کرده، بسیاری از مدل‌های اندرویدی، ازجمله گوشی‌های محبوب سامسونگ، در‌حال‌استفاده از فناوری رمزگشایی بیومتریک مبتنی بر چهره هستند. حتی اپل نیز در آخرین مدل آیفون، حسگر اثرانگشت خود به‌نام تاچ آی‌دی را کنار گذاشته و به‌جای آن از فناوری جدید فِیس آی‌دی استفاده می‌کند.

باوجوداین، اگر بتوان این فناوری را با مدلی چاپ‌شده به‌شکل سه‌بعدی فریب داد، گوشی هوشمند شما دیگر امن نیست و اطلاعاتتان درمعرض خطر قرار می‌گیرد. این مسئله کار هکرها را بسیار ساده‌تر می‌کند. آن‌ها افرادی هستند که به هیچ قانونی پایبند نیستند. اما پلیس‌ها و مأموران امنیتی چطور؟

همه می‌دانند در اصلاحیه‌ی پنجم قانون اساسی آمریکا به فناوری‌های بیومتریک اشاره‌ای نشده است. این بدان معنی است که پلیس نمی‌تواند شما را به افشای رمزعبورتان مجبور کند؛ ولی آن‌ها قادر هستند با به‌کارگیری زور، انگشتتان را به حسگر اثرانگشت تماس دهند و شما را به نگاه‌کردن به صفحه‌ی گوشی وادار و درنتیجه، به‌راحتی قفل گوشی را بازکنند. این حقیقتی است که همه‌ی مأموران امنیتی از آن آگاه هستند و بیشتر از آنچه فکرش را بکنید، اتفاق می‌افتد.

Facial Recognition

علاوه‌بر این‌ها، پلیس‌ها می‌توانند با چاپ‌کردن مدلی سه‌بعدی از سر افراد و درنظرگرفتن ویژگی‌های بیومتریک، قفل گوشی آن‌ها را باز و به اطلاعات دسترسی پیدا کنند.

به‌گفته‌ی یاورین کر، پروفسور دانشکده‌ی حقوق USC Gould، انجام این‌ کار با استفاده از اثرانگشت برای بازکردن دستگاه تفاوتی ندارد. او می‌گوید:

دولت به دریافت اطلاعات رمزگشایی بیومتریک به هرشکل ممکن نیاز دارد؛ چه با الگویی از اثرانگشت فرد و چه با مدل سر او.

به‌گفته‌ی او، برای دریافت اطلاعات بیومتریک به حکم دادگاه نیازی نیست و دسترسی به خود فرد برای بازکردن قفل دستگاه کافی است.

جِیک لپروک، مشاور ارشد پروژه‌ی نظارت دولتی آمریکا معتقد است این کار عملی است؛ ولی ارزان‌ترین و عملی‌ترین روش برای دسترسی به اطلاعات موجود در گوشی‌ها نیست. او می‌گوید:

ممکن است شرایطی پیش بیاید که دسترسی به خود شخص وجود نداشته باشد؛ ولی بتوان از یک مدل سه‌بعدی استفاده کرد. به‌نظر من، سیستمی که بتواند به هرکسی، چه پلیس‌ها یا مجرمان اجازه دهد با نگه‌داشتن گوشی جلوی صورت شما آن را بازکند تهدید بزرگی محسوب می‌شود و ازنظر امنیتی نقص‌های جدی دارد.

پلیس فدرال آمریکا (FBI) به هزاران دستگاه مختلف دسترسی دارد که طبق گزارش‌ها بسیاری از آن‌ها رمزنگاری نشده‌اند. با درنظر گرفتن طبیعت فراگیر نظارت، اکنون با دوربین‌های قوی‌تر و نرم‌افزارهای تشخیص چهره، دسترسی به اطلاعات افراد برای پلیس‌ها بسیار آسان‌تر است.

بنابراین، آن‌هایی که از انقراض رمزهای‌عبور خشوحالند، شاید بخواهند در این زمینه تجدیدنظر کنند. رمزعبور هنوز هم تنها چیزی است که می‌تواند امنیت اطلاعات شما را تضمین کند.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:20 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

میت 20 نام گوشی شاخص دیگری از هواوی است که با دوربین سه‌گانه، باتری فوق‌العاده، پردازنده‌ی توانمند و قیمت رقابتی، گزینه‌ای ایده‌آل برای بسیاری از علاقه‌مندان دنیای اندروید خواهد بود.

میت ۲۰ یکی از چهار پرچم‌دار سری میت ۲۰ برای سال ۲۰۱۸ است که شباهت‌ها و تفاوت‌های بنیادی زیادی با برادران خود دارد. پنج سال از تولد اولین گوشی از سری میت می‌گذرد و در این مدت، گوشی‌های این سری به محبوبیت زیادی در بین علاقه‌مندان فبلت‌‌ها دست‌ یافته‌اند. این خانواده از گوشی‌ها به نمایشگرهای بزرگ و باتری‌های حجیم خود شهره هستند و اعضای سال ۲۰۱۸ آن نیز از این قضیه مستثنی نیستند. در دو سال گذشته، تقریبا پرچم‌داران سایز کوچک به فراموشی سپرده شدند و مقاوت‌های نهایی سازندگان آن‌ها درهم شکسته شد. میت ۲۰ پرو و نسخه‌ی پورشه دیزاین با نمایشگرهای ۶.۳۹اینچی کوچک‌ترین اعضای جدید این سری هستند. میت ۲۰ ایکس نیز با نمایشگر ۷.۲اینچی خود بزرگ‌ترین میت تولیدشده تا‌به‌امروز است.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

همان‌طورکه در بررسی میت ۲۰ پرو ذکر شد، این گوشی پرچم‌دار تمام‌عیاری است و رقبای خاص خود را دارد؛ اما نسخه‌ی عادی میت، درحقیقت جایگزین ارزانی برای نسخه‌ی پرو است. میت ۲۰ وارث برخی ویژگی‌های برادر خود، مانند تراشه‌ی ۷نانومتری کرین ۹۸۰، ترکیب دوربین و برخی از المان‌های طراحی آن است؛ اما تفاوت‌هایی اساسی نیز در این بین وجود دارد که در این بررسی به آن خواهیم پرداخت.

هواوی، دومین تولیدکنند‌ه‌ی بزرگ گوشی در دنیا، از استراتژی تولید گوشی‌های ارزان خود، به‌ویژه در رده‌ی پرچم‌داران، فاصله گرفته است؛ به‌طوری‌که میت ۲۰ پرو درعین داشتن ویژگی‌های متنوع یکی از گوشی‌‌های اندرویدی گران بازار است؛ اما میت ۲۰ با کاهش ۳۰۰یورویی قیمت این گوشی، بازار دیگری را هدف قرار داده است. آیا با وجود کنارگذاشته‌‌شدن ویژگی‌هایی همچون نمایشگر اولد، شارژ بی‌سیم، سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی و حسگر اثرانگشت، میت ۲۰ همچنان گوشی محترمی است؟ آیا میت ۲۰ برتری خاصی به نسخه‌ی پرو ندارد؟ برای پاسخ به این‌ سؤال‌ها با بررسی زومیت از میت ۲۰ همراه باشید.

مقایسهمیت 20 هواویمیت 10 هواوی
عرضه 
معرفی 2018، اکتبر 2017, اکتبر
وضعیت موجود. عرضه شده در اکتبر 2018 موجود. عرضه شده در نوامبر 2017
نمایشگر 
نوع IPS LCD لمسی خازنی, 16 میلیون رنگ IPS LCD لمسی خازنی, 16 میلیون رنگ
سایز 6.53 اینچ (~88.0% نسبت نمایشگر به بدنه) 5.9 اینچ (~81.6% نسبت نمایشگر به بدنه)
رزولوشن 2244 در 1080 پیکسل، 18.7:9 (~381 پیکسل در اینچ تراکم پیکسلی) 1440 در 2560 پیکسل, نسبت تصویر 16 به 9 (~499 پیکسل در اینچ تراکم پیکسلی)
محافظ کورنینگ گوریلا گلس (نسخه‌ی 5) کورنینگ گوریلا گلس 5
  - پشتیبانی از HDR10 - فضای رنگی DCI-P3 - EMUI 9.0 - پشتیبانی از HDR10 - EMUI 8.0
بدنه 
ابعاد 158.2 در 77.2 در 8.3 میلی‌متر 150.5 در 77.8 در 8.2 میلی‌متر
وزن 188 گرم 186 گرم
ساخت پشت و جلو از جنس شیشه و فریم آلومینیومی  
  - گواهی IP53 - مقاوم در گرد و غبار و پاشش آب - گواهی IP53
سیم‌کارت تک سیم‌کارته (نانو-سیم) یا دو سیم‌کارته (نانو-سیم, همزمان یکی فعال) تک سیم‌کارته (نانو-سیم) یا دو سیم‌کارته‌ی هیبریدی (نانو-سیم, همزمان یکی فعال)
پلتفرم 
سیستم‌عامل اندروید 9.0 (پای) اندروید 8.0 (اوریو)
تراشه Kirin 980 (هفت نانومتری) Hisilicon Kirin 970
پردازنده مرکزی 8 هسته‌ای (دو هسته‌ی 2.6 گیگاهرتز Cortex-A76 و دو هسته‌ی 1.92 گیگاهرتز Cortex-A76 و چهار هسته‌ی 1.8 گیگاهرتز Cortex-A55) 8 هسته‌ای (چهار هسته‌ی 2.4 گیگاهرتزی Cortex-A73 و چهار هسته‌ی 1.8 گیگاهرتزی Cortex-A53)
پردازنده گرافیکی Mali-G76 MP10 Mali-G72 MP12
حافظه 
درگاه حافظه بله، NM card، تا 256 گیگابایت (استفاده از شیار دوم سیم کارت) میکرو اس‌دی, تا 256 گیگابایت (استفاده از شیار دوم سیم‌کارت) - فقط در مدل دو سیم‌کارته
حافظه داخلی 128 گیگابایت، 6 گیگابایت رم یا 128 گیگابایت, 4 گیگابایت رم 64 گیگابایت, 4 گیگابایت رم
دوربین 
اصلی سه گانه: 16 مگاپیکسل (f/2.2, سایز سنسور 1.17, لرزش‌گیر اپتیکال, لنز فوق عریض) + 12 مگاپیکسل (27 میلی‌متری، لنز عریض, f/1.8) و 8 مگاپیکسل (52 میلی‌متری، لنز تله‌فوتو, f/2.4), بهره‌مندی از لنزهای لایکا, 2 برابر بزرگنمایی اپتیکال, تشخیص فاز و فوکوس خودکار لیزری, فلاش دوگانه‌ی LED دوگانه‌ی 20 و 12 مگاپیکسلی، f/1.6، لرزش‌گیر اپتیکال، دو برابر زوم بدون افت کیفیت، بهره‌مندی از لنزهای لایکا، تشخیص فاز و فوکوس خودکار لیزری، فلاش دوگانه‌ی (LED (dual-tone
قابلیت‌ها بهره‌مندی از لنزهای لایکا، فلاش دوگانه‌ی LED، پانوراما، HDR برچسب‌گذاری جغرافیایی, فوکوس لمسی, تشخیص چهره و لبخند, پاناروما, HDR
ویدیو 2160p@30fps، 1080p@60fps، 1080p@30fps (لرزشگیر الکترونیکی تصویر-ژیروسکوپی)، 720p@960fps 2160p@30fps, 1080p@30/60fps
سلفی 24 مگاپیکسل, f/2.0 8 مگاپیکسل, f/2.0
صدا 
جک ۳.۵ میلی‌متری بله بله
  - صدای 32 بیت/384 کیلوهرتز - لغو کننده‌ی نویز صدا از طریق میکروفون اختصاصی - تبدیل USB نوع C به جک 3.5 میلی‌‌متری صدا - صدای 32 بیت/384 کیلوهرتز - لغو کننده‌ی نویز صدا از طریق میکروفون اختصاصی
باتری 
باتری باتری غیر قابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت 4000 میلی آمپر ساعت باتری غیر قابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت 4000 میلی آمپر ساعت
قابلیت‌ها 
حسگرها حسگر اثرانگشت (پشت گوشی), شتاب‌سنج, ژیروسکوپ, سنسور مجاورت, فشارسنج, قطب‌نما حسگر اثرانگشت (جلوی گوشی), شتاب‌سنج, ژیروسکوپ, سنسور مجاورت, فشارسنج, قطب‌نما
  - شارژ سریع باتری 22.5 واتی از نوع Super Charge - پخش‌کننده‌ی DivX/XviD/MP4/H.265/WMV - پخش‌کننده‌ی MP3/eAAC+/WMA/WAV/Flac - ویراستار اسناد - ویراستار عکس و فیلم - شارژ سریع باتری (4.5V/5A): شارژ 58 درصد باتری در 30 دقیقه - پخش‌کننده‌ی DivX/XviD/MP4/H.265/WMV - پخش‌کننده‌ی MP3/eAAC+/WMA/WAV/Flac - ویراستار اسناد - ویراستار عکس و فیلم
شبکه 
فناوری GSM / HSPA / LTE GSM / HSPA / LTE
اتصالات 
شبکه بی‌سیم Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac, دو بانده, DLNA, WiFi Direct, هات‌اسپات Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac, دو بانده, DLNA, WiFi Direct, هات‌اسپات
بلوتوث 4.2, A2DP, aptX HD, LE 4.2, A2DP, aptX HD, LE
GPS بله، با دو بانده A-GPS، GLONASS، BDS، GALILEO بله, با A-GPS, GLONASS, BDS
NFC بله بله
رادیو خیر خیر
USB 3.1, Type-C 1.0 ,USB Host 3.1, Type-C 1.0 ;USB Host
متفرقه 
رنگ‌ها آبی, سبز، مشکی، صورتی، طلایی قهوه‌ای, سیاه, طلایی, صورتی طلایی
محدوده قیمت حدود 800 یورو حدود 700 یورو

 

گوشی میت ۲۰ را دفتر هواوی در ایران برای بررسی دراختیار زومیت قرار داده است.

طراحی

مهاجرت به نمایشگرهای بدون حاشیه که از سال ۲۰۱۷ آغاز شد، حال به جایی رسیده که دیگر دستیابی به نسبت نمایشگر به بدنه‌ی ۸۸درصدی ناممکن نیست. میت ۲۰ ازنظر فرم بدنه به‌سبب استفاده از نمایشگر تخت تفاوت درخورتوجهی با میت ۲۰ پرو دارد. استفاده از شیشه در پشت گوشی و ترکیب آن با فریم فلزی به‌وفور در پرچم‌داران سال‌های اخیر به‌چشم می‌خورد؛ اما هواوی با ارائه‌ی مدل‌هایی خاص از خانواده‌ی میت ۲۰،‌ تعریف دیگری از گوشی‌های شیشه‌ای ارائه کرد. یکی از اصلی‌ترین عقب‌گردهای طراحی میت ۲۰ درمقایسه‌با میت ۲۰ پرو، مقاومت کم آن دربرابر نفوذ آب است. میت ۲۰ برخلاف میت ۲۰ پرو که گواهی IP68 را کسب کرده، تنها درمقابل پاشش آب مقاوم است و همانند میت ۱۰ به گواهی IP53 اکتفا شده است.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

استفاده از الگویی مورب در مدل Midnight Blue (آبی) میت ۲۰ علاوه‌بر کاهش لک‌پذیری دستگاه،‌ حس اطمینان بیشتری به کاربر القا می‌کند. میت ۲۰ آبی‌رنگ مورد بررسی ما به‌لطف این الگو به‌اندازه‌ی نمونه‌های شیشه‌ای مرسوم لغزنده نیست و این مسئله با وجود ابعاد بزرگ آن مزیت محسوب می‌شود. شایان ذکر است الگوی Hyper Optical فقط به نسخه‌ی آبی‌رنگ محدود شده و نسخه‌های مشکی و Twilight فاقد آن هستند. امضای امسال هواوی در طراحی میت‌ها، چینش مربعی دوربین‌ها و فلش LED در بخش مربعی در پشت دستگاه است. چینی‌‌‌ها این طراحی را الهام گرفته از چراغ‌های جلوی خودروهای پورشه می‌دانند و حفظ تقارن در طراحی پشت دستگاه را ویژگی مثبتی در طراحی میت‌های جدید می‌دانند.

غوطه‌وری در محتوا با بریدگی قطره‌ای نمایشگر

خبری از بریدگی بزرگ بالای نمایشگر در میت ۲۰ نیست و هواوی از بریدگی کوچک اشک‌مانندی استفاده کرده است. در دنیایی مملو از گوشی‌های دارای بریدگی، چنین فرمی از آن بهترین انتخاب است؛ زیرا علاوه‌بر حفظ زیبایی کلی دستگاه، فضای بیشتری در بالای نمایشگر برای نمایش آیکون‌ها به کاربر خواهد داد. امکان حذف نرم‌افزاری بریدگی همانند میت ۲۰ پرو در این گوشی نیز وجود دارد؛ با این تفاوت که حاشیه‌ی مشکی ایجادشده به‌دلیل استفاده از نمایشگر LCD با نگاهی دقیق به این بخش، مشاهده خواهد شد. هواوی حسگرهای نور و تک دوربین سلفی میت ۲۰ پرو را در همین بریدگی جای داده است. با وجود کوچک‌بودن فضای بالای نمایشگر، چینی‌ها چراغ اعلان را فراموش نکرده‌اند؛ ولی متاسفانه این چراغ ابعاد کوچکی دارد و در نگاه از زوایا و در روز به‌راحتی مشاهده‌کردنی نیست.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

حاشیه‌های اطراف نمایشگر میت ۲۰ بسیار اندک است و ازنظر حاشیه‌های بالا و پایین نیز  میت ۲۰ در بین بهترین‌‌های بازار قرار می‌گیرد. بریدگی کوچک و این حاشیه‌های اندک، نسبت نمایشگر به بدنه‌ی ۸۸درصد را به‌همراه دارد که کمی بیشتر از میت ۲۰ پرو است. میت ۲۰ به‌دلیل استفاده از نمایشگر ۱۸.۷ به ۹ کمی عریض‌تر از میت ۲۰ پرو به‌نظر می‌رسد. شیشه‌ی 2.5D استفاده‌شده در جلوی گوشی از نوع گوریلا گلس انتخاب شده؛ ولی طبق روال گذشته، هواوی صحبتی از نوع آن نکرده است. وزن ۱۸۸گرمی برای گوشی ۶.۵اینچی با باتری ۴۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی مناسب ارزیابی می‌شود. در مقام مقایسه می‌توان به این نکته اشاره کرد که گلکسی نوت ۹ و آیفون ۱۰ اس مکس به‌ترتیب ۲۰۱ و ۲۰۸ گرم وزن دارند.

ارزان‌ترکردن میت ۲۰ درمقایسه‌با نسخه‌‌ی پرو به قیمت حذف برخی قابلیت‌ها مانند حسگر اثرانگشت زیر نمایشگر تمام شده است. حسگر اثرانگشت در میت ۲۰ به پشت گوشی و محلی ایده‌آل برای قرارگیری انگشت اشاره منتقل شده است. این حسگر به‌مانند دیگر نمونه‌های خازنی استفاده‌شده در گوشی‌های بالارده‌ی پیشین هواوی سریع و کم‌خطا است. ازنظر طراحی، حسگر ابعاد و محل مناسبی دارد و بسیار به سطح نزدیک است. دیدن جک ۳.۵میلی‌متری صدا در لبه‌ی بالایی میت ۲۰ ما را خشنود کرد و همچنین ماژول مادون‌قرمز نیز برای علاقه‌مندان به کنترل ابزار الکترونیکی کاربردی و مفید است. با وجود شیشه‌ای‌بودن گوشی، هواوی برای بهبود آنتن‌دهی از چهار خط آنتن کوچک در لبه‌های بالا و پایین گوشی‌های سری میت ۲۰ استفاده کرده است.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20
هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

لبه‌ی پایین دستگاه میزبان خروجی صدای اسپیکر اصلی، میکروفون مکالمه و درگاه USB نوع C است؛ قرارگرفتن خروجی صدای اسپیکر در درگاه USB میت ۲۰ پرو یکی نقدهای مهمی بود که به این گوشی وارد کردیم. درگاه سیم‌کارت هیبریدی و محل قرارگیری حافظه‌ی Nano Memory در لبه‌ی سمت چپ قرار گرفته است. کلید‌های پاور و تغییر حجم صدا استحکام بسیار خوبی دارند؛ اما دسترسی به کلیدهای تغییر حجم صدا به‌دلیل قرارگیری در نیمه‌ی بالایی لبه‌‌ی گوشی در استفاده از گوشی با یک دست کار ساده‌ای نیست. عموما چنین مسئله‌ای برای گوشی ۶.۵اینچی نقص محسوب نمی‌شود. درپایان این بخش باید گفت میت ۲۰ و میت ۲۰ پرو ازنظر اِلِمان‌هایی مانند زیبایی و قرارگیری در دست و اِلِمان‌های طراحی یک پله بالاتر از نسل گذشته قرار می‌گیرد.

نمایشگر

شاید در ابتدا و با نگاه به فهرست مشخصات فنی میت ۲۰، نمایشگر این گوشی عقب‌گرد بزرگی درمقایسه‌با نسخه‌ی پرو به‌نظر برسد؛ اما واقعیت این است که میت ۲۰ به یکی از بهترین نمایشگرهای LCD مجهز شده است. هواوی همچون سال گذشته در نسخه‌ی عادی سری میت از نمایشگر اولد بهره نبرده و پنلی IPS LCD با چینش پیکسل‌های RGBW را برای میت ۲۰ برگزیده است. پیش‌ازاین در میت ۱۰ نیز چینش RGBW را شاهد بوده‌ایم که در آن یکی از دو پیکسل آبی چینش‌های مرسوم با پیکسل سفید جایگزین شده است. هدف از چنین چینشی دستیابی به روشنایی زیاد در نمایشگرهای ال‌سی‌دی و کاهش مصرف آن‌ها است. هواوی پنل‌های میت ۲۰ را از غول ژاپنی شارپ و ژاپن‌دیسپلی تأمین کرده است.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

اختلاف فضای نمایشگر ۶.۵۳اینچی میت ۲۰ با نسبت تصویر ۱۸.۷ به ۹ و نمایشگر ۶.۳۹اینچی میت ۲۰ پرو با نسبت ۱۹.۵ به ۹ واضح است. رزولوشن ۲۲۴۴ در ۱۰۸۰ پیکسل برای نمایشگری با این ابعاد کمی اندک به‌نظر می‌رسد؛ اما در عمل و کاربری‌های روزمره پیکسل‌ها و مرزهای آن‌ها به چشم نمی‌آید. این نمایشگر با تراکم ۳۸۱ پیکسل در هر اینچ خود با هر دو فضای رنگی استاندارد sRGB و فضای رنگ گسترده‌ی DCI P3 سازگار است و برای نمایش محتوای با گستره‌ی دینامیکی بالا نیز از استاندارد HDR10 پشتیبانی می‌کند. با وجود منطقی‌نبودن تغییر رزولوشن چنین نمایشگر بزرگی به HD+، وجود چنین قابلیتی در میت ۲۰ اقدام مثبتی است.

نمایشگر LCD با روشنایی و دقت رنگ مناسب

میت ۲۰ در زمینه‌ی خوانایی در زیر نور شدید در بین بهترین نمایشگرهای ال‌سی‌دی بازار قرار می‌گیرد. با‌این‌حال، نمی‌توان آن را در رده‌ی میت ۲۰ پرو و دیگر گوشی‌های بالارده‌ی مجهز به نمایشگر اولد دانست. زاویه‌ی دید میت ۲۰ را نیز مناسب ارزیابی می‌کنیم و کاهش روشنایی از زوایای تند برای نمایشگر ال‌سی‌دی رضایت‌بخش است. هواوی تقریبا در تمام گوشی‌های خود از قابلیتی با نام Eye Comfort استفاده می‌کند که درکنار روشنایی حداقلی ایده‌آل آن‌ها به تجربه‌ی لذت‌بخش‌تر از گوشی در محیط‌های کم‌نور کمک شایانی می‌کند. حداقل روشنایی نمایشگر میت ۲۰ به ۱.۲ نیت می‌رسد که جزو کمترین اعداد ثبت‌شده در گوشی‌های هوشمند است. قابلیت Natural Tone با دریافت اطلاعات دمای رنگ محیط از حسگرها، رنگ‌ها و وایت‌بالانس را برای ارائه‌ی تجربه‌ی نزدیک به کاغذ و هماهنگ با بینایی انسان کالیبره می‌کند.

رابط کاربری میت ۲۰

میت ۲۰ در آزمایش روشنایی زومیت با ثبت رقم ۴۵۰ نیت در حالت تنظیم دستی و ۶۹۰ در حالت خودکار نسبتا موفق ظاهر شد. شاید رقم ۴۵۰ نیت بالاترین رقم به‌دست‌آمده برای نمایشگرهای ال‌سی‌دی موبایل نباشد؛ اما قطعا رسیدن روشنایی به ۶۹۰ نیت در حالت خودکار امیدوارکننده است. طبق انتظار ما، روشنایی در دو حالت ۵۰ و ۱۰۰درصد بودن فضای سفید الگوی آزمایش تغییر محسوسی نکرد. روشنایی رنگ مشکی در میت ۲۰ نزدیک به یک نیت اندازه‌گیری شد که باتوجه‌به محدودیت‌های پنل نمایشگر مناسب است. کنتراست Native میت ۲۰ افزایش چشمگیری درمقایسه‌با نسل قبل کرده و حالا با رسیدن به رقم ۴۶۰، درزمره‌ی بهترین‌ LCD‌ها قرار می‌گیرد. نکته‌ی جالب کاهش کنتراست در حالت تنظیم خودکار روشنایی است؛ به‌طوری‌که با افزایش روشنایی رنگ مشکی در این حالت کنتراست به ۲۸۰ کاهش می‌یابد.

محتوای نرم‌افزارها و بخش‌های مختلف سیستم‌عامل عموما برای فضای رنگی sRGB تدارک دیده‌ شده‌اند؛ اما در سال‌های اخیر شرکت‌ها فضای رنگی جدیدتر و گسترده‌تر DCI P3 را نیز به گوشی‌های بالارده‌ی خود افزوده‌اند. پشتیبانی از این فضای رنگ دستیابی به تجربه‌ی واقعی از محتوای HDR در گوشی‌ها را به واقعیت نزدیک‌تر کرده است. هواوی دو پروفایل Normal و Vivid را در گوشی‌های سری میت ۲۰ دراختیار کاربر قرار می‌دهد که به‌ترتیب دو فضای رنگی sRGB و DCI P3 را هدف قرار داده‌اند. علاوه‌براین، دو حالت اسلایدر دوبعدی تنظیم دمای رنگ نیز برای کالیبره‌کردن دستی نمایشگر همچنان وجود دارد. نمایشگر میت ۲۰ در دو حالت Normal و Vivid‌ به‌ترتیب ۹۹.۱ و ۹۶.۴ فضاهای رنگی sRGB و P3 را پوشش می‌دهد. در حالت Normal میت ۲۰ فقط ۷۴.۲ فضای P3 را پوشش می‌دهد که به‌خوبی تفاوت این دو فضا و پروفایل رنگ نمایشگر را نشان می‌دهد.

عملکرد نمایشگر محصولات بالارده
محصول / پارامترهاحداقل روشناییحداکثر روشنایی دستیحداکثر روشنایی خودکارنسبت کنتراست Nativeخطای رنگ میانگین
سفیدمشکیسفیدمشکیسفیدحالت استاندارددقیق‌ترین حالت
میت ۲۰ 1.2 0.98 450 2.4 690 460 3 2.1 (Normal)
آنر ۱۰ 1.63 2.86 410 2.81 380 143 6.4 4.4 (Normal)
میت ۲۰ پرو 2 0 647 0 880 ∞ 5.3 2.2 (Normal)
آیفون XS Max 2.4 0 940 0 940 ∞ 1.9 1.9
موتو زد ۲ فورس 12.3 0 605 0 770 ∞ 3.9 3.6 (Vibrant)
گلکسی نوت ۹ 2.3 0 580 0 1023 ∞ 6.3 2.7 (AMOLED photo)
وان پلاس ۶ 2.6 0 694 0 1040 ∞ 7 2.7 (DCI-P3)
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت 5 2.15 600 2.13 600 280.5 4.3 4.3 (Standard Mode)
پیکسل ۲ ایکس‌ال 5 0 597 0 597 ∞ 2.8 2.2 (Natural)
پی ۲۰ پرو 3.42 0 565 0 813 ∞ 1.3 1.3 (Normal Mode)
گلکسی اس ۹ پلاس 2.2 0 625 0 1043 ∞ 6.6 1.8 (AMOLED photo)
گلکسی اس ۹ 2.4 0 645 0 1115 ∞ 6.8 1.8 (AMOLED photo)
وان پلاس ۵تی 2.5 0 643 0 644 ∞ 7.1 2.1 (sRGB Mode)
گلکسی اس ۸ پلاس ۲۰۱۸ 2.53 0 568 0 795 ∞ -- --
گلکسی ای ۸ ۲۰۱۸ 2.60 0 570 0 763 ∞ -- --
آنر ۹ 2.48 3.87 479 3.87 480 124 -- --
میت ۱۰ پرو 2.26 0 605 0 850 ∞ 3.4 --
نوکیا ۸ 1.81 1.11 552 1.13 559 497 -- --
آیفون ۱۰ 2.43 0 750 0 930 ∞ 2.4 2.4
میت ۱۰ 1.27 3.17 315 3.93 502 127 6 6 (Normal Mode)
آیفون ۸ 2.56 1.84 550 1.95 658 337 -- --
آیفون ۸ پلاس 2.26 1.64 529 1.87 629 336 -- --
اکسپریا ایکس‌زد وان 5.2 1.03 432 1.1 473 430 2.9 2.9 (Standard Mode)
ال‌جی وی ۳۰ 3.71 0 591 0 706 ∞ 5.3 --
گلکسی نوت ۸ 2.85 0 738 0 1074 ∞ 2.3 --
* کلیه‌ی نتایج بدست آمده حاصل از آزمایش‌های زومیت در شرایط یکسان آزمایشگاهی است.

دقت نمایشگر در ارائه‌ی صحیح رنگ‌ها در فضای رنگی، دیگر معیار بااهمیت در بررسی این بخش از گوشی است. در حالت پیش‌فرض Vivid و در فضاهای رنگی P3 و sRGB به‌ترتیب شاهد خطای ۳ و ۳.۲ هستیم که اعدادی مناسب برای این حالت محسوب می‌شوند. رنگ سفید در این حالت به سردی گرایش دارد و درمقابل، حالت نرمال سفید را گرم‌تر از معیار نشان می‌دهد. با تغییر پروفایل رنگ به حالت نرمال، دقت نمایش رنگ‌ها افزایش پیدا می‌کند و خطا در فضاهای رنگی sRGB و P3 به‌ترتیب به ۲.۱ و ۲.۶ می‌رسد. همان‌طورکه انتظار می‌رفت، فعال‌بودن قابلیت Natural Tone دقت نمایش رنگ‌ها را اندکی کاهش می‌دهد؛ ولی این میزان همانند میت ۲۰ پرو چندان زیاد نیست.

اسپیکر

روی کاغذ، هواوی همانند میت ۲۰ پرو از دو اسپیکر اصلی و اسپیکر مکالمه برای تولید صدا استفاده می‌کند. باوجوداین، همان‌طورکه در بررسی نسخه‌ی پرو اشاره شد، نمی‌توان این ترکیب را در عمل استریو دانست؛ زیرا ابعاد کوچک اسپیکر مکالمه و حجم صدای اندک آن در ارائه‌ی چنین تجربه‌ای ناتوان است. حجم صدای کلی تولیدشده‌ی این اسپیکرها کمتر از میت ۲۰ پرو و بسیاری از پرچم‌داران بازار است و کیفیت آن نیز متوسط ارزیابی می‌شود. صداهای تولید عمق چندان زیادی ندارند و صدای بم نیز ضعیف‌تر از انتظارات ما بود. حفظ جک ۳.۵میلی‌متری صدا در میت ۲۰ را یکی از برتری‌های آن درمقایسه‌با برادرش می‌دانیم.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

اسپیکر ضعیف‌تر از رقبا

هواوی از دالبی اتموس (Dolby Atmos) برای ارائه‌ی صدای فراگیرتر در میت ۲۰ بهره گرفته است. این قابلیت هم در حالت اتصال هدفون و هم در حالت اسپیکر فعال است؛ با این تفاوت که امکان غیرفعال‌کردن آن در حالت اسپیکر وجود ندارد. سه حالت کلی با فعال‌شدن دالبی اتموس در میت ۲۰ دردسترس خواهد بود:

  • Smart: تشخیص خودکار محتوا و بهینه‌سازی صدا براساس آن
  • Movie: ارائه‌ی صدای فراگیر و شفافیت بیشتر دیالوگ‌‌ها در فیلم‌ها
  • Music: بهترین حالت برای شنیدن موسیقی با حالات پیش‌فرض Rich و Open و Focused

حالت Rich با ارائه‌ی صداهای بم بهتر، حس عمیق‌‌بودن بازتولید صدا را به کاربر القا می‌کند. درمجموع، بلندی صدا در زمان استفاده از هدفون در میت ۲۰ را رضایت‌بخش و درحد پرچم‌داران می‌دانیم؛ اما امیدواریم هواوی در ارائه‌‌ی تجربه‌ی صوتی در نسل‌های بعد بهتر عمل کند.

نرم‌افزار و رابط کاربری

سیاست شرکت‌های سازنده‌ی گوشی‌ها برای استفاده از پوسته‌های شخصی‌سازی‌شده‌‌ی خود در محصولاتشان را می‌توان از دو منظر بررسی کرد: برخی مانند وان‌پلاس رابط کاربری خود را با برپایه‌ی اندروید خالص توسعه داده و فقط به بهینه‌کردن آن و افزودن برخی ویژگی‌ها اکتفا می‌کنند و برخی دیگر مانند هواوی،‌ ال‌جی، سامسونگ و شیائومی رابط کاربری کاملا متفاوتی از اندروید را ارائه می‌دهند. پیش‌ازاین، اگر از طرفداران این رابط کاربری نبوده‌اید،‌ نسخه‌ی نهم EMUI نیز دل شما را به‌دست نخواهد آورد.

رابط کاربری میت ۲۰

تغییر اساسی خاصی در نسخه‌ی جدید رابط کاربری هواوی دیده نمی‌شود. با‌این‌حال تغییرات کوچک اعمال‌شده همگی قدمی رو‌به‌جلو محسوب می‌شوند. رابط کاربری ساده‌تر از گذشته و کارکردن با اِلِمان‌های مختلف آن با یک دست ساد‌ه‌تر شده است. بخش اعلان‌ها زیباتر از گذشته شده و دیگر آن طراحی مشکی رنگ گذشته را در خود ندارد. امکان فعال‌سازی صفحه‌ی اپلیکیشن‌ها هنوز در رابط کاربری وجود دارد که فقط با لمس آیکون درنظر گرفته‌شده برای آن نمایش داده می‌شود.

اندروید پای با طعم EMUI

تراشه‌ی کرین ۹۸۰ و واحد پردازش عصبی آن به ادعای هواوی افزایش ۲۶درصدی پاسخ سیستم را در پی داشته است و اپلیکیشن‌ها سریع‌تر از گذشته اجرا می‌شوند. هواوی هوش مصنوعی را برای تخصیص منابع برای فناوری GPU Turbo نیز به‌کار گرفته است؛ این فناوری هم‌اکنون از بازی‌هایی همچون Arena of Valor ،NBA2K2018 ،PUBG Mobile و Rules of Survival پشتیبانی می‌کند. این قابلیت علاوه‌بر اجرای روان‌تر بازی‌ها، دمای نمایشگر و تأخیر لمسی را در بازی‌ها کاهش می‌دهد. شناسایی چهره‌ی افراد به‌کمک هوش مصنوعی در نرم‌افزار گالری از دیگر ویژگی‌های جدید نسخه‌ی نهم رابط کاربری هواوی در سری میت ۲۰ است.

رابط کاربری میت ۲۰

قابلیت Huawei Share برای انتقال بی‌سیم فایل به کامپیوتر و اپلیکیشن Smart Remote برای کنترل لوازم خانگی به‌وسیله‌ی ماژول مادون‌قرمز و قابلیت PC Mode برای تجربه‌ای مشابه دسکتاپ فقط بخشی از قابلیت‌های نرم‌افزاری میت ۲۰ به‌شمار می‌روند. Digital Balance ابزاری برای پایش مدت‌زمان استفاده از گوشی است که به کاربر اجازه می‌دهد به تفکیک میزان مجاز استفاده از هر اپلیکیشن را مشخص کند. همان‌طورکه در بررسی میت ۲۰ پرو ذکر شد، ژست‌های حرکتی در رابط کاربری جدید هواوی هنوز جایگزین مناسبی برای کلیدهای ناوبری مرسوم اندروید نیستند. انیمیشن‌های ناوبری در میت ۲۰ نیز همان لگ‌های مشاهده‌شده در میت ۲۰ پرو را در خود دارند که امیدواریم هواوی در به‌روزرسانی آینده‌ این مسئله را برطرف کند.

حذف حسگرهای تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی در میت ۲۰ درمقایسه‌با نسخه‌ی پرو،‌ امنیت ویژگی Face Unlock را یک پله پایین‌تر از آن قرار داده است. تشخیص چهره‌ی دوبعدی میت ۲۰ از دوربین سلفی برای تطبیق چهره استفاده می‌کند و خبری از تاباندن پرتو مادون‌قرمز به چهره در آن نیست. سرعت بازگشایی قفل گوشی با Face Unlock هواوی بیشتر از نمونه‌های سه‌بعدی است؛ اما هنوز وان‌پلاس سریع‌ترین نمونه‌ی بازار از این نظر است. بررسی‌‌های عملکرد این قابلیت در محیط‌های کم‌نور را تأیید می‌کند؛ ولی بازکردن قفل گوشی در تاریکی مطلق نیازمند افزایش روشنایی نمایشگر است. امکان بازگشایی دومرحله‌‌ای و تک‌مر‌حله‌ای قفل گوشی در میت ۲۰ وجود دارد. دومرحله‌ای به این معنی است که برای رسیدن به صفحه‌ی خانه‌ی گوشی به تشخیص چهره و یک‌بار سوایپ نیاز خواهید داشت.

دوربین

با رواج عکاسی با موبایل در دنیای امروزی و فراگیرشدن شبکه‌های اجتماعی، تولیدکنندگان گوشی‌ انرژی بیشتری برای توسعه‌ی دوربین گوشی‌های خود صرف می‌کنند. هواوی با سری پی ۲۰ نه‌تنها دوربین گوشی‌های موبایل خود را متحول کرد؛ بلکه تعاریف جدیدی نیز همراه‌با این گوشی‌ها به دنیای عکاسی موبایل آورد. دوربین میت ۲۰ پرو میراث‌دار شایسته‌ای برای پی ۲۰ پرو بود؛ اما آیا میت ۲۰ ارزان و بی‌ادعا نیز علاقه‌مندان به عکاسی را خشنود خواهد کرد؟ میت ۲۰ از ترکیب حسگر و لنز متفاوت از برادر پرچم‌دارش بهره می‌برد؛ بااین‌حال، رزولوشن حسگرها کاهش یافته و فاصله‌ی کانونی لنزها کاملا متفاوت است.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

حسگر ۴۰مگاپیکسلی و ۱.۷/۱ اینچی مجهز به فیلتر Quad Bayer جای خود را به حسگری کوچک‌تر با رزولوشن ۱۲مگاپیکسلی داده است؛ حسگر بزرگ و ۴۰مگاپیکسلی میت ۲۰ پرو امکان ثبت هم‌زمان عکس‌هایی با اکسپوژ کوتاه و طولانی را فراهم می‌کند. حسگر ۲.۳/۱ اینچی اصلی میت ۲۰ را لنزی ۲۷میلی‌متری با گشودگی f/1.8 همراهی می‌کند. هواوی برای فراهم‌ساختن زوم اپتیکال همانند میت ۲۰ پرو از حسگری ۸مگاپیکسلی و لنز تله‌فوتو بهره برده است؛ با این تفاوت که فاصله‌ی کانونی لنز مذکور ۵۴ میلی‌متر است. بنابراین، میت ۲۰ قادر به زوم سه‌برابری نخواهد بود. زوم هیبریدی پنج‌برابری نیز تنها به میت ۲۰ پرو و پی ۲۰ پرو محدود مانده است؛ ازاین‌رو، عقب‌گردی در بخش زوم درمقایسه‌با مدل پرو به‌چشم می‌خورد.

دوربین توانمند در تمامی شرایط

حسگر مونوکروم در دوربین خانواده‌ی میت ۲۰ جای خود را به حسگر رنگی و لنزی فوق‌عریض داده است. حسگر منوکروم عموما برای بهبود گستره‌ی دینامیکی تصاویر به‌کار می‌رود؛ اما ازنظر ما جایگزینی آن با حسگر رنگی و لنز واید کاربردی‌تر خواهد بود. دوربین سوم میت ۲۰ از حسگری ۱۶مگاپیکسلی با لنز فوق‌عریض ۱۷میلی‌متری بهره می‌برد. میت ۲۰ پرو از حسگری ۲۰مگاپیکسلی با لنز ۱۶میلی‌متری بهره می‌برد. میت ۲۰ با کمک دوربین سوم خود می‌تواند تصویر مایکرو تا فاصله‌ی ۲.۵سانتی‌متری ثبت کند. متأسفانه هیچ‌یک از سه دوربین میت ۲۰ به لرزش‌گیر اپتیکال تصویر (OIS) مجهز نشده‌اند.

نمونه عکس میت ۲۰ - AI off

Master AI off

نمونه عکس میت ۲۰ - AI on

Master AI on

ثبت عکس در حالت پرو برای کاربران عادی مسئله‌ساز است؛ از‌این‌رو، توسعه‌ی حالت خودکار کارآمد در گوشی‌های موبایل همواره اهمیت بسیاری دارد. تنظیم اِلِمان‌های دخیل در عکاسی، یکی از کاربردهای اصلی‌ هوش مصنوعی در گوشی‌های امروزی است که چینی‌ها قابلیت Master AI را برای گوشی‌های خود توسعه دادند. حال نسخه‌ی دوم این قابلیت با رفتاری متعادل‌تر از نسل پیشین را شاهد هستیم. Master AI به‌صورت پیش‌فرض فعال است و به‌لطف NPU تراشه کرین قادر به تشخیص ۱۵۰۰ سناریو و ۵۰۰۰ جسم در قالب ۲۵ گروه کلی است. این ویژگی به‌صورت خودکار بین حالت‌های متفاوت عکاسی سازگارترین آن را با شرایط تشخیص می‌دهد. یعنی در حالتی که فرد در فاصله‌ی مناسب با گوشی قرار دارد، به‌صورت خودکار حالت پرتره فعال‌ می‌شود یا با نزدیک‌کردن دوربین به سوژه‌ شاهد فعال‌شدن سوپرماکرو هستیم. Master AI مدیریت خوبی در کنترل نویز و ثبت تصاویر HDR و تنظیم اِلِمان‌هایی مانند وایت‌بالانس و ISO دارد.

در بحث ویدئو نیز همچنان نبود فیلم‌برداری 4K با نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه در گوشی‌های بالارده‌ی هواوی احساس می‌شود و از این نظر، یک پله پایین‌تر از رقبای خود با تراشه‌‌های اسنپدراگون ۸۴۵ و اگزینوس ۹۸۱۰ قرار می‌گیرند. میت ۲۰ و میت ۲۰ پرو علاوه‌بر ضبط ویدئوهای 4K با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه، قادر به ثبت ویدئوهای صحنه آهسته‌ی ۹۶۰ فریم‌برثانیه با رزولوشن اچ‌دی هستند. همچنین دو حالت ۲۴۰ فریم‌برثانیه با رزولوشن اچ‌دی‌ و ۱۲۰ فریم‌برثانیه با رزولوشن فول اچ‌دی نیز دردسترس است. تشخیص خودکار حرکت سوژه در فیلم‌برداری صحنه‌ی آهسته، دخالت مؤثر EIS (لرزش‌گیر الکترونیکی تصویر)، دردسترس‌نبودن زوم اپتیکال در فیلم‌برداری ۶۰ فریم‌برثانیه و امکان انتخاب دوربین مجهز به لنز فوق‌عریض در تمام شرایط ازجمله ویژگی‌های میت ۲۰ در بحث فیلم‌برداری است.

نمونه عکس‌های دوربین سلفی میت ۲۰ در شرایط محیطی مختلف

دوربین سلفی سری میت ۲۰ همان چیزی است که پیش‌ازاین در پی ۲۰ دیده‌ایم. فوکوس ثابت، f/2.0، حسگر ۲۴مگاپیسلی و لنز عریض ازجمله‌ ویژگی‌های این دوربین هستند. استفاده از دوربینی با فوکوس ثابت به این معنی است که برای ثبت بهترین جزئیات چهره‌ی فرد باید در فاصله‌ی مناسبی از دوربین قرار گیرد. همانند مجموعه‌ی اصلی دوربین‌ها، دوربین سلفی نیز قادر به ایجاد افکت بوکه و عکاسی پرتره است؛ با این تفاوت که تنها به نرم‌افزار برای این کار بسنده شده است. به‌دلیل حذف سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی از نسخه‌ی معمولی میت ۲۰، خبری از قابلیت 3D Qmoji در این گوشی نیست.

رابط کاربری دوربین میت ۲۰

رابط کاربری دوربین تفاوت فاحشی با پی ۲۰ ندارد؛ با‌این‌حال تفاوت‌های اندکی همچون ایجاد افکت‌‌ در عکاسی پرتره و مواردی ازاین‌دست به‌چشم می‌خورد. در حالت کلی، هفت گزینه ازطریق سوایپ به چپ و راست در صفحه‌ی اصلی نرم‌افزار دوربین دردسترس است:

  • Aperture: تغییر نرم‌افزاری دیافراگم بین f/0.95 تا f/16 و ایجاد افکت بوکه
  • Night: حالت ویژه‌ی عکاسی در شب با نوردهی طولانی
  • Portrait: بخشی متمرکز بر عکاسی پرتره از انسان با انواع نوردهی و افکت بوکه و افکت‌های جذاب دیگر
  • Photo: حالت خودکار برای عکاسی
  • Video: حالت مخصوص فیلم‌برداری
  • Pro: تغییر دستی سرعت شاتر، سطح ایزو، حساسیت به نور و تراز سفیدی
  • More: دسترسی به حالت صحنه‌آهسته، پانورما، مونوکروم، AR Lens ،HDR و نقاشی با نور

فعال‌سازی قابلیت Master AI در تنظیمات حالت Photo دردسترس است و در نمای اصلی نرم‌افزار دوربین مشاهده نمی‌شود. این قابلیت به‌صورت پیش‌فرض فعال است و ما نیز استفاده از آن را توصیه می‌کنیم. درصورت فعال‌بودن این قابلیت، دوربین به‌صورت خودکار سناریوی عکاسی را تشخیص و در پایین منظره‌یاب نمایش می‌دهد. در صفحه‌ی اصلی رابط کاربری دوربین، گزینه‌‌ای به‌نام HiVision به‌چشم می‌خورد که نمونه‌ای تقریبا مشابه با گوگل لنز است؛ یعنی با قرارگرفتن دوربین روی متن، بنایی مشهور یا غذا و کالایی خاص اطلاعات مرتبط با آن نمایش داده می‌شود.

استفاده از حسگرها و لنزهای متفاوت درمقایسه‌با میت ۲۰ پرو، تفاوت‌هایی ازنظر کیفیت تصاویر و عملکرد بین این دو گوشی ایجاد کرده است. در گرفتن عکس‌های معمولی و بدون بزرگ‌نمایی، تنها حسگر ۱۲مگاپیکسلی درگیر است. با‌توجه‌به اینکه رزولوشن تصاویر گرفته‌شده با زوم دوبرابر نیز ۱۲ مگاپیکسل است، این احتمال قوت می‌گیرد که در چنین تصاویری حسگر ۱۲مگاپیکسلی نیز به کمک حسگر ۸مگاپیکسلی و لنز تله‌فوتو آمده باشد. تصاویر عریض گرفته‌شده نیز باتوجه‌به حسگر ۱۶مگاپیکسلی لنز عریض دوربین، رزولوشن ۴۶۰۴ در ۳۴۵۶ معادل ۱۶ مگاپیکسل دارند.

نمونه عکس‌های میت ۲۰ در روز

عکس‌های بدون بزرگ‌نمایی و گرفته‌شده با حسگر اصلی میت ۲۰ همانند برادر خود ازنظر جزئیات، کنتراست، گستره‌ی دینامیکی و دقت رنگ‌ها عالی هستند. تفاوت ملموسی در عکس‌های روز این دو گوشی وجود ندارد. استفاده از Master AI با وجود جذاب‌تر عکس‌ها و کنترل بهتر کنتراست و HDR گاهی ممکن است در اولین تلاش ناامیدتان کند؛ اما عکس‌های گرفته‌شده‌ی بعدی و عملکرد دوربین در این حالت همان چیزی است که از دوربین گوشی پرچم‌دار انتظار دارید. اکسپوژر در تصاویر گرفته‌شده در روز به‌وسیله‌ی میت ۲۰ چیزی کمتر از برادر گران‌ترش ندارد؛ اما جزئیات تصاویر میت ۲۰ پرو و گستره‌ی دینامیکی، تصاویر آن را در برخی سناریوها بهتر از این گوشی است. نویز تصاویر گرفته‌شده با میت ۲۰ در نور کافی نیز به‌خوبی کنترل می‌شود.

بزرگ‌نمایی را باید یکی از برتری‌های پرچم‌داران جدید هواوی درمقایسه‌با رقبایشان دانست. میت ۲۰ پرو با زوم سه‌برابری اپتیکال و پنج‌برابری هیبریدی، برتری خود را به رخ رقبا کشید. تصاویر گرفته‌شده با زوم دوبرابری ازنظر کنتراست و گستره‌‌ی دینامیکی چیزی از عکس‌های عادی کم ندارد؛ ولی رنگ‌ها در این حالت کمی اشباع‌تر از حالت بدون بزرگ‌نمایی است. در نگاه موشکافانه، جزئیات عکس‌های گرفته‌شده با دوربین اصلی و زوم یک‌برابری کمی بیشتر از عکس‌های زوم دوبرابری هستند؛ اما این تفاوت کمتر از آن است که نکته‌ی منفی محسوب شود. شدت عمل الگوریتم کاهش نویز در میت ۲۰ و میت ۲۰ پرو درمقایسه‌با گوشی‌های سری پی ۲۰ ممکن است این تصور را ایجاد کند که جزئیات عکس‌ها در آن‌ها از اعضای جدید سری میت بیشتر است. باوجوداین، حقیقت آن است که عکس‌ها هنوزهم در بحث جزئیات در سطح بسیار مناسبی قرار دارند.

زوم دوبرابری و نمونه عکس واید میت ۲۰ در روز

نمونه عکس میت ۲۰ - 1X

1X

نمونه عکس میت ۲۰ - 2X

2X

نمونه عکس میت ۲۰ - 0.6X

0.6X

زوم دوبرابری و نمونه عکس واید در شب

نمونه عکس میت ۲۰ - 1X

1X

نمونه عکس میت ۲۰ - 2X

2X

نمونه عکس میت ۲۰ - 0.6X

0.6X

عکس‌های عریض گرفته‌شده با میت ۲۰ در نور کافی ازنظر جزئیات و کنتراست و نویز همچون میت ۲۰ پرو کاملا رضایت‌بخش هستند؛ به‌طوری‌که حذف حسگر مونوکروم و اضافه‌شدن این دوربین را تصمیم درستی می‌دانیم. میت ۲۰ پرو را به‌دلیل نمایش بهتر جزئیات در سایه‌ها کمی بهتر از میت ۲۰ ارزیابی می‌کنیم. تا زمان عرضه‌ی گوشی‌های بیشتر با لنز عریض،‌ میت ۲۰ و میت ۲۰ پرو در این بخش بی‌رقیب هستند. در عکس‌های ماکرو نیز به‌دلیل استفاده از لنز فوق‌عریض اگر سوژه در مرکز تصویر قرار گرفته باشند، بهترین نتیجه حاصل خواهد شد. افت جزئیات در حاشیه‌‌های عکس‌های واید به‌چشم می‌خورد که تأثیر آن در عکس ماکرو بیش از عکس‌های واید دیگر مانند منظره به‌چشم می‌آید. تصاویر پرتره با حالت‌های نورپردازی مختلف و تشخیص مناسب مرزها در بین بهترین‌های بازار قرار می‌گیرد. افکت بوکه ازنظر سطح مات‌کردن پس‌زمینه مناسب است؛ اما آنچه در آیفون‌های اپل تجربه کردیم، بهتر می‌دانیم.

نمونه عکس‌های پرتره‌ی میت ۲۰


نمونه عکس ماکرو میت ۲۰

تاریکی شب مشکلی قدیمی برای عکاسی محسوب می‌شود؛ به‌طوری‌که دیدن نویز زیاد و حذف جزئیات در عکس‌های گرفته‌شده با گوشی‌ها به عادت تبدیل شده است. حالت Night در گوشی‌های جدید میت ۲۰ و Night Sight پیکسل‌های گوگل بخشی از این محدودیت‌ها را برداشته‌اند. عکس‌های گرفته‌شده در شب در حالت Photo با فعال‌بودن Master AI کاملا برای محصولی در این محدوده‌ی قیمتی مناسب هستند. عکس‌های ثبت‌شده با دوربین اصلی ازنظر جزئیات و حفظ رنگ‌ها و کنترل نویز در سطح چشم‌نوازی قرار دارند. Master AI برای ثبت عکس در شب بیشتر به‌سراغ افزایش ایزو می‌رود و خبری از نوردهی طولانی برای ثبت عکس در این حالت نیست؛ از‌این‌رو، استفاده از حالت Night به‌شدت توصیه می‌شود. میت ۲۰ در این بخش به‌دلیل فقدان حسگر بزرگ به‌اندازه‌ی میت ۲۰ پرو توانمند نیست؛ با‌این‌حال عکاسی در شب همچنان ویژگی بزرگی برای این گوشی محسوب می‌شود.

نمونه عکس میت ۲۰ با و بدون حالت Night Mode

نمونه عکس میت ۲۰ - Night mode off

Night Mode off

نمونه عکس میت ۲۰ - Night mode on

Night Mode on

عکس‌های دوربین ۱۶مگاپیکسلی و واید میت ۲۰ در حالت Night کیفیت مناسبی دارند و جزئیات و رنگ‌ها درحد مطلوبی قرار ارزیابی می‌شوند. تصاویر دوربین معمولی این گوشی درصورت استفاده از حالت Night شارپ‌تر از تصاویر عریض هستند. نویز درصورت فعال‌نبودن Night ملموس و جزئیات کم‌تر از حدانتظار است؛ بنابراین، استفاده از دوربین عریض برای ثبت تصویر در شب را توصیه نمی‌کنیم. از زوم دوبرابری اپتیکال در شب خبری نیست و گوشی از دوربین اصلی با زوم دیجیتال استفاده می‌کند.

نمونه عکس‌های میت ۲۰ در طول شب

در حالت Night، شاتر عموما برای پنج ثانیه باز خواهد بود تا تصاویر مختلفی بگیرد و در پایان با یکدیگر ترکیب شوند. بنابراین، به‌دلیل لرزش دست ممکن است در نخستین تلاش خود برای ثبت تصویر موفق نباشید. جزئیات در تصاویر سلفی گرفته‌شده با میت ۲۰ فقط درصورت قرارگیری چهره در فاصله‌ی مناسب می‌تواند با پرچم‌داران رقابت کند. در بقیه‌ی اِلِمان‌های دخیل در کیفیت عکس عملکرد این دوربین متوسط ارزیابی می‌شود و قطعا بهترین در نوع خود نیست. همچنین، جداسازی سوژه از پس‌زمینه مانند دوربین اصلی سطح بالا نیست و مات‌شدن حاشیه‌های سوژه در برخی مواقع به‌چشم می‌خورد. دوربین سلفی میت ۲۰ در عکاسی شبانه تفاوت بسیاری زیادی با دوربین‌های اصلی دستگاه دارد و ازدست‌رفتن جزئیات و بی‌روح‌شدن تصویر به‌وضوح تشخیص داده می‌شود. استفاده از نور ایجادشده‌ی نمایشگر برای ثبت جزئیات بیشتر از چهره توصیه می‌شود.

بازده و عملکرد

هواوی طبق رسم سال‌های قبل، تمام نسخه‌های میت ۲۰ را با پردازنده‌ی یکسانی روانه‌ی بازارهای جهانی کرد. بدین‌ترتیب، نسخه‌ی عادی این گوشی هوشمند از پردازنده‌ی ۷نانومتری کرین ۹۸۰ به‌عنوان مغز محاسباتی خود استفاده می‌کند. این تراشه‌ به‌مدد چینش جدید آرم موسوم به DynamIQ از سه کلاستر، شامل یک کلاستر دوهسته‌ای قدرتمند با هسته‌های ۲.۶گیگاهرتزی Cortex-A76 و یک کلاستر دوهسته‌ای میانی با هسته‌های ۱.۹۲ گیگاهرتزی A76 و درنهایت، کلاستر چهارهسته‌ای با هسته‌های کم‌مصرف A55 بهره می‌برد.

مشخصات فنی پردازنده‌های بالارده‌ی هواوی
پارامترها / پردازندهکرین ۹۸۰کرین ۹۷۰کرین ۹۶۰
CPU ۲ هسته‌ی A76 با فرکانس ۲.۶۰ گیگاهرتز
۲ هسته‌ی A76 با فرکانس ۱.۹۲ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A55 با فرکانس ۱.۸۰ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A73 با فرکانس ۲.۳۶ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A53 با فرکانس ۱.۸۴ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A73 با فرکانس ۲.۳۶ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A53 با فرکانس ۱.۸۴ گیگاهرتز
حافظه‌ی کش L2 هسته‌های A76 هرکدام ۵۱۲ کیلوبایت
هسته‌های A55 هرکدام ۱۲۸ کیلوبایت
۲ مگابایت مشترک ۲ مگابایت مشترک
حافظه‌ی کش L3 ۴ مگابایت مشترک در قالب DSU -- --
GPU آرم Mali-G76MP10
با فرکانس ۷۲۰ مگاهرتز
آرم Mali-G72MP12
با فرکانس ۷۴۶ مگاهرتز
آرم Mali-G71MP8
با فرکانس ۱۰۳۷ مگاهرتز
حافظه‌ی رم ۴ کانال ۱۶بیتی LPDDR4X با فرکانس ۲۱۳۳ مگاهرتز
پهنای باند ۳۴.۱ گیگابایت‌برثانیه
۴ کانال ۱۶بیتی LPDDR4X با فرکانس ۱۸۳۳ مگاهرتز
پهنای باند ۲۹.۹ گیگابایت‌برثانیه
۴ کانال ۱۶بیتی LPDDR4 با فرکانس ۱۸۶۶ مگاهرتز
پهنای باند ۲۹.۹ گیگابایت‌برثانیه
رابط حافظه‌ی ذخیره‌سازی UFS 2.1 UFS 2.1 UFS 2.1
پردازنده‌ی سیگنال تصویر ISP‌ دوگانه‌ی جدید با ۴۶درصد سرعت بیشتر
پایپ‌لاین ۱۰ بیتی
ISP دوگانه‌ی ۱۴بیتی ISP دوگانه‌ی ۱۴بیتی
ان‌کُد / دی‌کُد ان‌کُد 2160p با نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه
ان‌کُد 2160p با نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد و ان‌کُد 1080p H.264
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه HEVC
مودم LTE Cat.21/18
دانلود ۱۴۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۲۰۰ مگابیت‌برثانیه
LTE Cat.18/13
دانلود ۱۲۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۱۵۰ مگابیت‌برثانیه
LTE Cat.12/13
دانلود ۶۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۱۵۰ مگابیت‌برثانیه
هاب حسگر i8 i7 i6
NPU دوگانه با بهبود دو برابری بله --
فرآیند ساخت ۷نانومتری TSMC ۱۰نانومتری TSMC ۱۶نانومتری TSMC

هواوی ادعا می‌کند پردازنده‌ی مرکزی کرین ۹۸۰ درمقایسه‌با نسل پیش ۷۵درصد بهبود عملکرد و ۵۸درصد بهبود در بهره‌وری انرژی را به‌ارمغان می‌آورد. درضمن، واحد پردازش گرافیکی Mali G76MP10 به‌ترتیب بهبود ۴۶ و ۱۷۸درصدی را در عملکرد گرافیکی و بهره‌وری انرژی دراختیار کاربر قرار می‌دهد. پیش‌ازاین در بررسی میت ۲۰ پرو به‌صورت کامل پردازنده‌ی جدید چینی‌ها را معرفی کرده‌ایم؛ ازاین‌رو، بحث فنی درباره‌ی آن را به موارد یادشده خلاصه می‌کنیم. شما می‌توانید در جدول بالا، اطلاعات فنی Kirin 980 را دربرابر نسل‌های گذشته ببینید.

سریع و قابل‌اتکا

میت ۲۰ برای کاربران بازارهای جهانی در دو نسخه با حافظه‌ی رم ۴ یا ۶گیگابایتی و حافظه‌ی ذخیره‌سازی داخلی ۱۲۸گیگابایتی دردسترس کاربران خواهد بود. البته امکان ارتقای حافظه با کارت‌های نانومموری تا سقف ۲۵۶ گیگابایت وجود دارد، کارت حافظه‌ی نانومموری حاصل همکاری چینی‌ها با توشیبا است؛ بدین‌ترتیب هم‌اکنون نمی‌توان درخصوص عرضه‌ی انبوه و تجاری‌سازی آن اظهارنظر کرد. شایان ذکر است زومیت نسخه‌ی ۶گیگابایتی Mate 20 را برای بررسی دراختیار داشت. شما می‌توانید سرعت خواندن و نوشتن حافظه‌ی این محصول را در جدول زیر مشاهده کنید.

عملکرد حافظه‌ی ذخیره‌سازی ابزارهای موبایل پرچم‌دار
مدل‌ها / عملکرد نرخ خواندن ترتیبی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ نوشتن ترتیبی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ خواندن تصادفی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ نوشتن تصادفی
(مگابایت‌برثانیه)
هواوی میت ۲۰        
آنر ۱۰ ۸۵۰.۰۵ ۱۹۶.۱۱ ۱۴۶.۷۳ ۱۶۳.۸۸
هواوی میت ۲۰ پرو ۸۵۵.۰۹ ۱۹۳.۸۱ ۱۵۳.۰۵ ۱۳۶.۵۳
آیفون XS Max ۱۶۴۲ ۵۲۵ -- --
موتو زد ۲ فورس ۷۰۵.۷۸ ۲۰۱.۹۲ ۱۵۹.۰۲ ۸۲.۳۵
گلکسی نوت ۹ ۸۱۷.۷۷ ۱۹۴.۹۲ ۱۳۱.۰۵ ۲۱.۴
وان‌پلاس ۶ ۷۲۳.۱۵ ۲۰۳.۶۹ ۱۳۴.۶۵ ۲۱.۹۷
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت ۶۹۶.۸۹ ۱۹۴.۹۲ ۱۵۲.۷۳ ۱۶.۸۱
پیکسل ۲ ایکس‌ال ۷۲۹.۳۲ ۲۱۲.۹۲ ۱۷۶.۷۸ ۲۳.۶
هواوی پی ۲۰ پرو ۸۲۳.۹۳ ۱۹۳.۸ ۱۴۲.۲۱ ۱۵۵.۰۹
گلکسی اس ۹ پلاس ۸۲۰.۶۳ ۲۰۷.۱۷ ۱۳۱.۲۷ ۲۲.۶۸
گلکسی اس ۹ ۸۱۷.۹۴ ۲۰۵.۶۷ ۱۳۱.۱۲ ۲۳.۱۵
وان‌پلاس ۵‌تی ۷۵۰.۲۸ ۲۰۵.۴۱ ۱۳۶.۶ ۱۹.۴۸
آنر ۹ ۲۸۱.۷۲ ۹۷.۷۱ ۲۸.۳۸ ۱۳.۸۵
هواوی میت ۱۰ پرو ۸۳۵.۰۶ ۲۲۰.۹۶ ۱۷۵.۷۴ ۱۷۲.۶۲
نوکیا ۸ ۶۸۹.۱۷ ۲۰۴.۳۳ ۱۴۶.۷۲ ۱۴.۳۴
هواوی میت ۱۰ ۸۲۴.۰۵ ۲۰۶.۱۳ ۱۷۷.۴۷ ۱۵۷.۶۱
اکسپریا ایکس‌زد وان سونی ۶۷۶.۹۲ ۲۰۶.۴۹ ۱۵۷.۸۹ ۱۴.۸۱
ال‌جی وی ۳۰ ۶۸۱.۶۵ ۱۵۸.۳۶ ۷۱.۷۶ ۱۱.۱
اچ‌تی‌سی یو ۱۱ ۷۱۶.۴۱ ۱۶۲.۴۲ ۹۰.۹۵ ۶۵.۶۳
گلکسی نوت ۸ ۷۹۰.۸۶ ۲۰۳.۹۱ ۱۲۳.۶۶ ۱۴.۲
گلکسی اس ۸ پلاس ۷۷۲.۶۶ ۱۷۹.۱۱ ۱۲۲.۹۴ ۱۴.۸
*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

حال نوبت به بررسی عملکرد قلب تپنده‌ی میت 20 ازطریق اجرای بنچمارک‌ها و بازی‌های سنگین می‌رسد. باید دقت کنید باتوجه‌به یکسان‌بودن سخت‌افزار این گوشی با میت ۲۰ پرو، احتمالا شاهد رفتار مشابهی خواهیم بود. در بررسی نسخه‌ی پرو، از وجود اسلایدری به‌نام Performance Mode در تنظیمات باتری آن خبر دادیم که هدف از آن، بهبود عملکرد دستگاه به‌بهای کاهش عمر باتری و داغ‌شدن آن است. با‌توجه‌به وجود این اسلایدر در منوی تنظیمات میت ۲۰، عملکرد گوشی را در هر دو وضعیت فعال و غیرفعال اسلایدر Performance‌ می‌سنجیم.

توجه کنید برای یکسان‌بودن شرایط، رزولوشن نمایشگر میت ۲۰ را در حالت پیش‌فرض +FHD معادل ۲۲۴۴ در ۱۰۸۰ پیکسل قرار می‌دهیم. شما می‌توانید عملکرد فبلت جدید هواوی در اجرای بنچمارک‌های مختلف را در جدول زیر مشاهده کنید.

جدول بنچمارک‌ ابزارهای موبایل پرچم‌دار
محصول / بنچمارکAntutu 7/6
3DMarkPCMark
Work 2.0
Geekbench 4GFXBench
IceStorm UnlimitedSling Shot Extreme - OpenGLOverall / Web BrowsingSingle / MultiAztec Ruins Vulkan - High Tier / OffscreenManhattan 3.1 / OffscreenCar Chase / OffscreenT-Rex / Offscreen
هواوی میت ۲۰
(Performanc)
306032
--
55470 4263 9473
10621
3406
10105
14FPS
11FPS
48FPS
55FPS
28FPS
33FPS
62FPS
138FPS
هواوی میت ۲۰ 274767
--
35112 3600 7836
7436
3363
9931
12FPS
9.9FPS
24FPS
26FPS
23FPS
16FPS
60FPS
98FPS
آنر ۱۰ 203872
--
30791 2753 7427
7804
1934
6621
12FPS
7.9FPS
34FPS
34FPS
21FPS
21FPS
59FPS
99FPS
هواوی میت ۲۰ پرو
(Performance)
297724
--
56963 4204 9309
10260
3314
9857
13FPS
11FPS
44FPS
50FPS
27FPS
31FPS
62FPS
125FPS
هواوی میت ۲۰ پرو 201890
--
36981 3556 7663
7171
3322
9837
12FPS
9.5FPS
48FPS
36FPS
27FPS
28FPS
56FPS
69FPS
آیفون XS Max 354722
--
77428 3551 -- 5106
10984
34.4FPS
18.4FPS
50.5FPS
66.3FPS
32.1FPS
40.9FPS
59.9FPS
197.8FPS
موتو زد ۲ فورس 204782
181525
41808 3720 6846
6637
1923
6797
9.9FPS
7.7FPS
22FPS
35FPS
14FPS
23FPS
60FPS
100FPS
گلکسی نوت ۹ 236663
210100
42441 3381 5453
5884
3692
9141
-- 45FPS
45FPS
26FPS
28FPS
59FPS
147FPS
وان پلاس ۶ 271893
227777
63289 -- 8537
7339
2466
9071
-- 48FPS
52FPS
32FPS
33FPS
60FPS
134FPS
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت 263566
214624
63705 -- 8227
7234
2429
8512
-- 55FPS
60FPS
33FPS
35FPS
60FPS
151FPS
پیکسل ۲ ایکس‌ال 204455
170782
40403 -- 7421
7380
1901
6201
-- 16FPS
33FPS
13FPS
22FPS
55FPS
93FPS
هواوی پی ۲۰ پرو 200949
181449
31051 -- 7244
7440
1899
6546
-- 38FPS
31FPS
23FPS
23FPS
60FPS
86FPS
گلکسی اس ۹ پلاس 243493
219955
37958 -- 5205
5224
3750
8997
-- 44FPS
47FPS
26FPS
28FPS
60FPS
146FPS
گلکسی اس ۹ 217146
212328
38108 -- 5089
5247
3704
8860
-- 43FPS
46FPS
27FPS
28FPS
60FPS
142FPS
وان‌پلاس 5T --
176787
40430 -- 6861
6032
2021
6204
-- 37FPS
41FPS
23FPS
25FPS
60FPS
115FPS
آنر ۹ --
145954
28920 -- 6134
5456
1961
6340
-- 20FPS
19FPS
13FPS
11FPS
52FPS
56FPS
هواوی میت ۱۰ پرو --
175769
30962 -- 6913
6941
1983
6499
-- 29FPS
30FPS
21FPS
21FPS
60FPS
127FPS
نوکیا ۸ --
170074
40393 -- 6744
6224
1913
6515
-- 18FPS
39FPS
12FPS
23FPS
56FPS
106FPS
آیفون ۱۰  --
203245
63694 -- -- 4222
9371
-- 51FPS
43FPS
-- 104FPS
138FPS
هواوی میت ۱۰ --
176022
35995 -- 6740
7006
1859
6437
-- 23FPS
37FPS
13FPS
21FPS
60FPS
125FPS
آیفون ۸ --
210531
64769 -- -- 4239
9196
-- 106FPS
41FPS
-- 120FPS
135FPS
آیفون ۸ پلاس --
223699
64084 -- -- 4285
9469
-- 59FPS
48FPS
-- 117FPS
140FPS
اکسپریا ایکس‌زد وان --
166167
36752 -- 6298
6049
1811
6508
-- 38FPS
37FPS
25FPS
24FPS
59FPS
101FPS
ال‌جی وی ۳۰ --
170756
39506 -- 5714
5705
1909
6330
-- 17FPS
34FPS
12FPS
23FPS
56FPS
99FPS
گلکسی نوت ۸ --
174364
32586 -- 5121
4858
1992
6673
-- 23FPS
43FPS
13FPS
26FPS
60FPS
123FPS
آیپد پرو ۱۰.۵ --
227599
54609 -- -- 3928
9325
-- 58FPS
100FPS
-- 59FPS
217FPS
*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

میت ۲۰ در اغلب بنچمارک‌ها، نتایجی نزدیک به برادر خود به‌جای می‌گذارد؛ اما بنا به‌دلایلی در وضعیت غیرفعال‌بودن حالت Performance، در دو آزمون Car Chase و Manhattan 3.1 با اختلافی فاحش از میت ۲۰ پرو عقب می‌ماند و در آزمون T-Rex Offscreen آن را شکست می‌دهد. این درحالی است که با فعال‌کردن حالت Performance، نتایجی نزدیک به نسخه‌ی پرو به‌دست می‌آید. بدین‌ترتیب، شاید بتوان چنین جمع‌بندی کرد که هواوی در نسخه‌ی عادی میت، به‌گونه‌ای متفاوت با میت ۲۰ پرو از منابع سخت‌افزاری استفاده می‌کند. 

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

باید بدانید بنچمارک‌ها ایده‌‌‌ای ابتدایی از عملکرد دستگاه را دراختیار ما قرار می‌دهند؛ اما کارکرد گوشی‌های هوشمند در دنیای واقعی بسیار متفاوت است. ما در عمل یا از گوشی‌ خود برای اجرای وظایف روزمره و عمومی، نظیر وب‌گردی و پخش فیلم و استریم موسیقی استفاده می‌کنیم یا بازی‌های نسبتا سنگین را در بازه‌های زمانی چنددَه‌دقیقه‌ای با آن‌ها انجام می‌دهیم. در دنیای امروز، اغلب گوشی‌های هوشمند می‌توانند وظایف روزمره را به‌صورت مطلوب اجرا کنند؛ اما برای ارزیابی عملکرد آن‌ها در اجرای مداوم بازی‌ها و زیر بارهای پردازشی شدید که طی آن‌ها دمای گوشی افزایش می‌یابد و تبعا بازدهی‌شان افت می‌کند، باید آزمون استرس را روی آن‌ها اجرا کرد.

برای بررسی عملکرد میت ۲۰ زیر بار پردازشی مداوم، ابتدا سعی کردیم آزمون استرس Antutu را روی آن اجرا کنیم؛ اما به‌دلایل نامعلوم حین اجرای آزمون، نمایشگر گوشی خاموش می‌شد؛ از‌این‌رو، خروجی ناپایدار و اتکا‌ناپذیری به‌دست می‌آمد. باوجوداین در آزمونی دیگر، بنچمارک GeekBench را در دمای اتاق و دو حالت Performance mode فعال و غیرفعال، پانزده بار به‌صورت پشت‌سرهم اجرا کردیم. در حالت Performance Mode off، درست‌ مانند آنچه از میت ۲۰ پرو سراغ داشتیم، برای حفظ دمای دستگاه در محدوده‌ای درخورتوجه، پس از چند دور عملکرد چندهسته‌ای پردازنده به‌میزان درخورتوجهی افت می‌کند. در حالت Performance Mode on، خروجی آزمون پایدار باقی می‌ماند و البته دمای دستگاه نسبتا افزایش می‌یابد. نکته‌ی جالب‌توجه دیگر، این است که در طول انجام آزمایش، چندین‌بار شاهد بهبود و سپس افت عملکرد چندهسته‌ای بودیم.

میت ۲۰ - تست استرس گیک‌بنچ

حال نوبت به آزمایش واحد پردازش گرافیکی میت ۲۰ می‌رسد. ما برای انجام این کار، آزمون Sling Shot Extreme - OpenGL ES 3.1 از بنچمارک 3DMark را پانزده بار به‌صورت مداوم در دو حالت فعال و غیرفعال Performance Mode تکرار کردیم. حین اجرای آزمون گرافیکی 3DMark، دمای بدنه‌ی میت ۲۰ در حالت غیرفعال Performance mode به‌اندازه‌ی وضعیتی افزایش نمی‌یابد که اسلایدر Performance در وضعیت فعال قرار دارد؛ اما امتیازی که در چند تکرار ابتدایی آزمون حاصل می‌شود، کمتر از حالت فعال Performance Mode است. نکته‌ی جالب توجه این است که میت ۲۰ به‌اندازه‌ی برادر خود تحت‌تأثیر حرارت تولیدی قرار نمی‌گیرد و افت عملکرد آن در حالت فعال Performance Mode به شدت میت ۲۰ پرو نیست.

میت ۲۰ - تست استرس 3DMark

صرف‌نظر از آنچه نمودارها نشان می‌دهند، میت ۲۰ به‌مدد پردازنده‌ی ۷نانومتری خود، به‌اندازه‌ای قدرتمند است که بتواند در تمام کاربری‌های امروزی، به‌خوبی عرض‌اندام کند و زمینه‌ساز تجربه‌ای سریع و روان برای کاربران باشد. فبلت چینی‌ها بازی سنگین را با تنظیمات گرافیکی High اجرا می‌کند و باعث بروز افت فریم خاصی نمی‌شود. حافظه‌ی رم ۶گیگابایتی میت ۲۰ نیز برای ارائه‌ی تجربه‌ی چندوظیفگی مطلوب کافی به‌نظر می‌رسد؛ به‌طوری‌که در طول بررسی گوشی، به‌ندرت شاهد بارگذاری مجدد اپلیکیشن خاصی بودیم.

باتری

در بررسی میت ۲۰ پرو، از شارژدهی فوق‌العاده‌ی آن بسیار راضی بودیم؛ بدین‌ترتیب انتظار داریم برادر این گوشی هوشمند نیز عملکرد شگفت‌انگیزی داشته باشد. میت ۲۰ برای تأمین انرژی لازم خود همانند نسل گذشته از باتری حجیم ۴۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی استفاده می‌کند که ۵درصد ظرفیت کمتری درمقایسه‌با نسخه‌ی پرو دراختیار کاربر قرار می‌دهد؛ اما با‌توجه‌به رزولوشن +FHD نمایشگر، احتمالا در آزمون‌های شارژدهی ما را هیجان‌زده خواهد کرد!

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

ابتدا سراغ آزمون پخش فیلم می‌رویم. درحالی‌که روشنایی نمایشگر روی ۲۰۰ نیت قرار دارد و حالت هواپیما برای غیرفعال‌سازی اتصالات بی‌سیم فعال و صدای خروجی اسپیکر قطع شده است، میت ۲۰ می‌تواند به‌مدت ۱۳ ساعت و ۵۵ دقیقه شارژدهی کند که نتیجه‌ی بسیار خوبی به‌حساب می‌آید؛ اما کمتر از میت ۲۰ پرو قرار می‌گیرد.

محصول / تستنمایشگرباتریویدیوGFXBench
Manhattan 3.1
PCMark
Work 2.0
GeekBench
ابعاد و رزولوشنمیلی‌آمپرساعتساعتBattery LifeTime
(min)
LongTerm Performance
(Frame)
ساعتامتیاز
مدت‌زمان
هواوی میت ۲۰
(Performance)
۶.۵۳ اینچ
۲۲۴۴ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ -- ۲۶۴.۵ ۱۲۷۷ -- --
هواوی میت ۲۰ ۶.۵۳ اینچ
۲۲۴۴ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰

۱۳:۵۵

۳۶۱.۲ ۱۴۰۳ ۱۱:۱۲ ۸۰۲۰
۱۳:۲۲
آنر ۱۰ ۵.۸۴ اینچ
۲۲۸۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۴۰۰ ۱۱:۰۷ Failed Failed ۷:۰۶ ۲۷۳۵
۴:۳۴
هواوی میت ۲۰ پرو
(Performance)
۶.۳۹ اینچ
۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۲۰۰ -- ۲۵۹.۳ ۱۲۳۰ -- --
هواوی میت ۲۰ پرو ۶.۳۹ اینچ
۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۲۰۰ ۱۴:۱۷ ۳۳۲.۵ ۱۳۸۱ ۹:۴۰ ۶۱۸۰
۱۱:۴۲
آیفون XS Max ۶.۵ اینچ
۲۶۸۸ × ۱۲۴۲ پیکسل‌براینچ
۳۱۷۴ ۱۴:۳۱ ۲۷۳.۲۵ ۲۷۲۵ -- --
--
موتو زد ۲ فورس ۵.۵ اینچ
۲۵۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۲۷۳۰ ۱۴:۲۵ ۲۲۷.۲ ۱۰۱۷ ۱۱:۰۸ ۴۰۷۸
۷:۱۳
گلکسی نوت ۹ ۶.۴ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۴:۱۰ ۱۶۲.۴ ۱۶۱۹ Failed* ۴۳۰۰
۷:۱۰
وان‌پلاس ۶ ۶.۲۸ اینچ
۲۲۸۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۵:۵۰ ۱۸۱.۸ ۱۶۴۶ ۸:۰۳ ۴۰۵۳
۷:۰۸
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت ۵.۰ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۸۷۰ ۱۰:۴۰ ۱۶۰.۷ ۲۴۴۲ ۸:۴۴ ۴۰۸۶
۷:۰۴
پیکسل ۲ ایکس‌ال ۶.۰ اینچ
۲۸۸۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۵۲۰ ۱۲:۲۵ ۲۳۱.۷ ۹۹۳.۸ ۷:۵۹ ۵۲۵۷
۸:۵۳
هواوی پی ۲۰ پرو ۶.۱ اینچ
۲۲۴۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۴:۱۰ ۱۹۷.۴ ۹۳۳.۷ ۹:۱۹ ۳۳۵۰
۵:۳۵
گلکسی اس ۹ پلاس ۶.۲ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۵۰۰ ۱۴:۱۷ ۱۸۷.۶ ۸۶۰.۷ Failed --
گلکسی اس ۹ ۵.۸ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۰۰۰ ۱۲:۳۰ ۱۵۴.۸ ۸۸۴.۷ ۶:۴۲ --
وان‌پلاس ۵ تی ۶.۰۱ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۷:۱۳ ۱۴۰.۳ ۲۰۷۵ ۸:۳۴ --
آنر ۹ ۵.۱۵ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۲۰۰ ۱۱:۰۶ ۱۵۸.۳ ۱۰۲۴ ۶:۳۷ --
هواوی میت ۱۰ پرو ۶.۰ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۶:۴۰ ۲۲۶.۲ ۸۴۸.۲ ۸:۳۶ --
نوکیا ۸ ۵.۳ اینچ
۲۵۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۰۹۰ ۱۰:۵۵ ۱۹۶.۸ ۱۰۴۲ ۸:۱۳ --
آیفون ۱۰ ۵.۸ اینچ
۲۴۳۶ × ۱۱۲۵ پیکسل
۲۷۱۶ ۱۴:۴۰ ۲۴۲.۲ ۱۵۶۱ -- --
هواوی میت ۱۰ ۵.۹ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۳:۱۶ -- -- ۹:۴۰ --
آیفون ۸ ۴.۷ اینچ
۱۳۳۴ × ۷۵۰ پیکسل
۱۸۲۱ ۹:۳۵ ۱۲۲ ۳۹۹۵ -- --
آیفون ۸ پلاس ۵.۵ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۶۹۱ ۱۳:۱۰ ۱۷۱ ۲۰۵۱ -- --
اکسپریا ایکس‌زد وان ۵.۲ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۷۰۰ ۱۱:۳۷ ۱۸۰.۳ ۱۶۱۰ ۶:۳۲ --
ال‌جی وی ۳۰ ۶.۰ اینچ
۲۸۸۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۲:۳۰ ۲۳۷.۷ ۸۰۲.۳ ۸:۲۵ --
گلکسی نوت ۸ ۶.۳ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۳:۴۸ ۱۷۳.۱ ۸۳۳.۷ ۶:۴۱ --
*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

در بخش دوم، نوبت به اجرای آزمون‌های نرم‌افزاری باتری می‌رسد. در این قسمت، از بنچمارک‌های GeekBench و PCMark‌ و GFXBench استفاده می‌کنیم که نمونه‌ی اول، یکی از گزینه‌های توانمند در شبیه‌سازی استفاده‌ی روزمره‌ی کاربران از گوشی‌ها است و دو مورد دیگر، عملکرد باتری را با زیرفشار قراردادن پردازنده‌ی دستگاه می‌سنجند. شما در جدول بالا می‌توانید نتایج حاصل را مشاهده کنید.

تمام روز با میت ۲۰

همان‌طور که در جدول مشاهده می‌کنید، میت ۲۰ با وجود استفاده از باتری کوچک‌تر، در هر دو آزمون PCMark و GeekBench عملکرد به‌مراتب بهتری درمقایسه‌با برادر خود ثبت می‌کند. البته این برتری در آزمون GFXBench‌ نیز ادامه دارد. برای بررسی تأثیر حالت Performance فعال روی شارژدهی گوشی، این آزمون را در دو حالت فعال و غیرفعال‌بودن Performance اجرا کردیم.

آزمون باتری GFXBench میت ۲۰

Performance Mode off

آزمون باتری GFXBench میت ۲۰ حالت Performance

Performance Mode on

نتایج آزمون باتری GFXBench حکایت از آن دارند که با فعال‌سازی حالت Performance، شارژدهی و تعداد فریم‌های پردازش‌شده به‌میزان درخورتوجهی کاهش پیدا می‌کند و گوشی به‌شدت داغ می‌شود؛ به‌طوری‌که دمای دستگاه به حدود ۴۲ درجه‌ی سلسیوس می‌رسد. این درحالی است که حالت غیرفعال Performance، دمای گوشی را به‌حدود ۳۸ درجه‌ی سلسیوس می‌رساند. شما می‌توانید نتیجه را در نمودارهای بالا مشاهده کنید.

هواوی برای کاهش قیمت تمام‌شده‌ی میت ۲۰، قابلیت‌هایی مانند شارژ بی‌سیم و شارژ سریع ۴۰واتی را کنار گذاشته و امکان شارژدهی با توان ۲۲.۵ وات را به‌وسیله‌ی شارژر SuperCharge با ولتاژ ۵ ولت و شدت جریان ۴.۵ آمپر فراهم کرده است. فبلت جدید چینی‌‌ها با شارژر یادشده در مدت ۳۰ دقیقه به شارژ ۵۰درصد می‌رسد و شارژ کامل آن حدود ۹۰ دقیقه زمان می‌برد که مسلما زمان بیشتری درمقایسه‌با میت ۲۰ پرو به‌حساب می‌آید؛ اما همچنان نرخ رضایت‌بخشی محسوب می‌شود.

جمع‌بندی

میت ۲۰ برادر بی ادعایی برای نسخه‌ی گران‌قیمت خانواده‌ی میت ۲۰ است و با وجود تفاوت قیمتی درخورتوجه درمقایسه‌با نسخه‌ی پرو، نماینده‌ی شایسته‌ای برای هواوی در بازار فبلت‌ها به‌شمار می‌رود. میت ۲۰ در بحث طراحی، شباهت زیادی به نسخه‌ی پرو دارد؛ اما بریدگی کوچک‌تر و قطره‌شکل آن دوست‌داشتنی‌تر از نسخه‌ی پرو است. بااین‌حال، نبود حسگر اثرانگشت ادغام‌شده با نمایشگر و نداشتن گواهی IP68 و نبود شارژ بی‌سیم از تفاوت‌های مهم‌ این دو گوشی محسوب می‌شود. تناسب خوبی میان وزن و ابعاد و اِلِمان‌های طراحی وجود دارد و میت ۲۰ ازنظر زیبایی چیزی از برادر خود کم ندارد. اسپیکر گوشی جدید چینی‌ها را فقط می‌توان نمونه‌ی متوسطی دانست که تناسبی با عملکرد دیگر بخش‌ها ندارد.

هواوی میت 20 / Huawei Mate 20

نمایشگر میت ۲۰ کنتراست زیادی دارد و ازنظر دقت رنگ و پوشش فضاهای رنگی مختلف درزمره‌ی بهترین‌ گوشی‌های مجهز به نمایشگر ال‌سی‌دی قرار می‌گیرد. روشنایی نمایشگر این گوشی کمتر از پرچم‌داران اولد بازار است؛ اما رقم ۷۰۰ نیت برای گوشی پرچم‌دار نیز کفایت می‌کند. اندروید پای در میت ۲۰ همان طعم اوریوی آشنای گذشته را تداعی می‌کند و تغییر بنیادینی در آن دیده نمی‌شود. تشخیص چهره در میت ۲۰ همچنان سریع است و هوش مصنوعی بیش‌ازپیش درگیر این رابط کاربری شده است. نسخه‌ی جدید EMUI هنوز تا تبدیل به بهینه‌ترین و زیباترین رابط کاربری اندروید فاصله دارد؛ اما نسخه‌ی کنونی همچنان انتخابی پذیرفتنی برای بسیاری از کاربران محسوب می‌شود.

دوربین میت ۲۰ در بین رقبای هم‌قیمت خود حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. حالت ویژه‌ی Night، اضافه‌شدن لنز واید، جزئیات دقیق تصاویر و کنترل نویز مناسب، تنها تعدادی از قوت‌های میت ۲۰ در بحث دوربین هستند. این دوربین در بیشتر سناریوها پایین‌تر از برادر خود قرار می‌گیرد؛ اما با تعدیل انتظارات می‌توان میت ۲۰ را در بخش عکاسی ستایش کرد. باتری ۴۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی میت ۲۰ طبق انتظار شارژدهی بسیار خوبی دارد؛ ولی نبود شارژر ۴۰واتی نسخه‌ی پرو به‌خوبی در این گوشی حس می‌شد. در بحث عملکرد، میت ۲۰ تفاوت چندانی با میت ۲۰ پرو ندارد؛ اما همان‌طورکه در بررسی نسخه‌ی پرو ذکر شد، انتظار ما از تراشه‌ی ۷نانومتری کرین ۹۸۰ بیشتر بود.

نکات مثبت

  • دوربین توانمند در عکاسی روز و شب
  • نمایشگری با روشنایی و دقت مناسب
  • شارژدهی مناسب باتری
  • عرضه با اندروید ۹ پای

نکات منفی

  • اسپیکر ضعیف‌تر از رقبا
  • انیمیشن لگی ناوبری 
  • مقاوت کم دربرابر نفوذ آب
  • دردسترس‌نبودن حافظه‌ی نانومموری
  • دوربین سلفی ضعیف‌تر درمقایسه‌با رقبا


تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:18 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

ویلیام رمزی یکی از برندگان جایزه‌ی نوبل شیمی بود که نام خود را با کشف گازهای نجیب یا بی‌اثر در تاریخ این علم جاودانه کرد.

 

سر ویلیام رمزی (Sir William Ramsay)، شیمی‌دان اسکاتلندی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شیمی بود. او در سال ۱۹۰۴ به‌‌خاطر کشف آرگون به‌عنوان گازی کامل در هوا، این جایزه را ازآن خود کرد. رمزی پس از کشف آرگون، تحقیقات بیشتری درباره‌ی گازهای مشابه آن انجام داد و هلیوم، نئون، کریپتون و زنون را نیز کشف کرد. کشفیات او بخش جدیدی به جدول تناوبی عناصر اضافه کرد.

رمزی در جریان کشف گازهای بی‌اثر، در ایزوله‌کردن آن‌ها نیز موفق بود. او اولین لامپ نئونی جهان را نیز درخلال آزمایش کشف یکی از گازها و پس از فعال‌سازی جریان برق به آن ساخت.

تولد و تحصیل

ویلیام رمزی در ۲اکتبر۱۸۵۲ در گلاسکو اسکاتلند متولد شد. پدر او، ویلیام سی. رمزی، مهندس عمران بود. مادرش نیز کاترین رابرتسون نام داشت. پدرومادر ویلیام در زمان تولدش حدودا چهل‌ساله بودند و او، فرزند آخر خانواده بود.

خانواده‌ی رمزی سابقه‌ی پرباری در علم و دانش داشتند. خانواده‌ی پدری او، از هفت نسل قبل در صنعت رنگ مشغول بودند. پدربزرگ ویلیام انجمن شیمی گلاسکو را در اسکاتلند تأسیس کرد و عمویش، سر اندرو رمزی، یکی از زمین‌شناسان مشهور تاریخ بود. خانواده‌ی مادری ویلیام نسل‌در‌نسل پزشک بودند.

ویلیام رمزی / William Ramsay

ویلیام در پنج‌سالگی برای تحصیلات ابتدایی به مدرسه‌ی Mr. Stark در نزدیکی محل زندگی خود رفت. او دوران کودکی معمولی داشت و مانند دیگر هم‌سالانش از اسباب‌بازی‌های مختلف لذت می‌برد. البته، موسیقی و کتابخواندن عادت‌هایی بودند که ویلیام را از دیگران مجزا می‌کردند. کتاب‌های دلخواه ویلیام در کودکی، نوشته‌های هانس کریستن اندرسن و آر. ام بالنتین بود.

رمزی در خانواده‌ای علاقه‌مند به علم متولد و تربیت شد

ویلیام عاشق حیوانات بود و سگ‌های خانواده را ماهرانه آموزش می‌داد. پس از مدتی، اطرافیان متوجه شدند او علایق خاصی دارد و خود را تاحدودی از جامعه‌ی اطراف و مدرسه مجزا می‌کند. درواقع، ویلیام در مدرسه دقت لازم را در کلاس‌ها نداشت. یکی از نکات درخورتوجه کودکی او، خواندن انجیل به زبان‌های دیگر، همچون فرانسوی و آلمانی بود که در روزهای مراسم کلیسا، این زبان‌ها را تمرین می کرد.

در سال ۱۸۶۳ و دَه‌سالگی، رمزی به آکادمی گلاسکو رفت؛ درحالی‌که دو سال از تمامی هم‌کلاسی‌های خود کوچک‌تر بود. برنامه‌ی کلاسی آن‌ها سنگین و با تمرکز بر علوم کلاسیک و همچنین زبان لاتین بود. رمزی در دوران تحصیل در این مدرسه، به‌صورت خودآموز شیمی را آموخت و توانست لوازم آتش‌بازی بسازد.

پس از پایان تحصیلات در دوره‌ی دبیرستان، نوبت به ادامه‌ی تحصیل در دانشگاه گلاسکو رسید. در سال ۱۸۶۶ و چهارده‌سالگی، ویلیام وارد دانشگاه شد. برنامه‌ی درسی او در دانشگاه زبان‌های لاتین و یونانی و منطق و ریاضیات را شامل می‌شد. در زمان‌های فراغت، او به‌همراه دوست همیشگی‌اش، هنری فایف، آزمایش‌های شیمیایی انجام می‌داد. فایف دانشجوی شیمی بود.

از سال ۱۸۶۹ و در کتابخانه‌ی دانشگاه گلاسکو، مطالعات جدی ویلیام رمزی درباره‌ی علم شیمی شروع شد. در دوران تعطیلات دانشگاه، او به این مطالعات جدی مشغول بود و سال بعد، شیمی را نیز به دروس اصلی‌اش اضافه کرد. در دانشگاه گلاسکو، لرد کلوین، فیزیک‌دان بزرگ، فیزیک را تدریس می‌کرد و رمزی یکی از شاگردان کلوین بود. در آن زمان، فیزیک به‌نام علوم طبیعی شناخته می‌شد.

ویلیام رمزی / William Ramsay

در سال ۱۸۶۹، رمزی تحصیلات مقطع کارشناسی را به‌پایان رساند. دو سال پس از فارغ‌التحصیلی، او نزد ویلیام اندرسن شیمی تجربی را مطالعه کرد. رمزی برای ادامه‌ی مطالعات و تحصیل به دانشگاه توبینگن رفت تا زیرنظر ویلهلم فتیگ، شیمی‌دان بزرگ آن زمان آموزش ببیند. در آگوست۱۸۷۲ و نوزده‌سالگی، ویلیام رمزی مدرک دکتری‌اش را دریافت کرد.

پس از اخذ مدرک دکتری، ویلیام به گلاسکو بازگشت و به‌عنوان دستیار اندرسن در کالج اندرسن مشغول به‌کار شد. پس از مدتی، وی به‌عنوان استاد شیمی در دانشگاه بریستول استخدام شد. در سال ۱۸۷۹، ویلیام رمزی زمینه‌های تحقیقاتی‌اش را به شیمی‌فیزیک تغییر داد. او قصد داشت حجم مولکولی عناصر را با‌توجه‌به نقطه‌ی جوششان اندازه‌‌گیری کند.

ویلیام در اکثر دوران کاری‌اش استاد و مدیر دانشگاه بود

این شیمی‌دان اسکاتلندی در آن سال‌ها تحقیقاتش را روی ترکیبات شیمیایی پیچیده‌ی استخراج‌شده از گیاهان (آلکالوئیدها) معطوف کرد. رمزی در تحقیقات خود، عملکرد فیزیولوژیکی مواد را بررسی می‌کرد و توانست ارتباط زیرساختی آن‌ها را با پیریدین از ترکیبات شامل نیتروژن و بسیار شبیه به بنزن کشف کند.

رمزی در ادامه‌ی تحقیقاتش با سیدنی یانگ، شیمی‌دان بریتانیایی همکاری کرد. این‌ دو مشترکا حدود سی مقاله درباره‌ی خصوصیات فیزیکی مایعات و گازها منتشر کردند. تحقیقات این دوران، مهارت‌های رمزی را برای سال‌های بعد و کشف گازهای بی‌اثر شکل داد. 

شروع فعالیت کاری و کشف آرگون

در سال ۱۸۸۷ و ۳۵سالگی، ویلیام رمزی عضو هیئت‌علمی شیمی در دانشگاه UCL شد و در آنجا، تحقیقاتش را درباره‌ی گاز نیتروژن ادامه داد. مطالعات بسیار گسترده‌ی او درباره‌ی این گاز و انواع اکسید نیترروژن، مقاله‌های متعددی را نتیجه داد. مهارت‌های رمزی برای تحقیقات آتی درباره‌ی گازها، در حین همین تحقیقات نیتروژن کسب شدند.

ویلیام رمزی / William Ramsay

طرح شماتیک رمزی برای دستگاه استخراج آرگون

یکی از اقدامات مهم رمزی در دوران مدیریت دانشگاه UCL، اعطای مجوز تحصیل همزمان زنان درکنار مردان بود. او این سیاست را در بدو ورود خود اجرا کرد. پیش‌ازآن، کلاس‌های دخترانه و پسرانه‌ای این دانشگاه جدا بودند.

لرد رایلی یکی از استادان مشهور ویلیام رمزی بود

شرکت در جلسه‌ی آموزشی جان ویلیام استرات مشهور به لرد رایلی، یکی از فیزیک‌دانان بزرگ آن سال‌ها، بر زندگی ویلیام رمزی تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۹۴، رمزی در کلاس لرد رایلی بزرگ حاضر شد. رایلی مسئله‌ای را برای مخاطبان جلسه‌ی خود شرح داد. او به این نتیجه رسیده بود که نیتروژن موجود در هوا، ۰.۵درصد از نیتروژن استخراج‌شده از ترکیبات نیتروژن چگال‌تر است. رمزی پس از کلاس از رایلی اجازه گرفت روی این موضوع تحقیق کند. با توافق رایلی، ارتباط نزدیک این دو دانشمند شروع شد.

رمزی در تحقیقات خود در آگوست۱۸۹۴، ترکیبات شناخته‌شده را از نمونه‌ای از هوا حذف کرد. این ترکیبات اکسیژن و دی‌اکسیدکربن و نیتروژن را شامل می‌شدند. پس‌ازآن، رمزی نتیجه گرفت گاز دیگری با نسبت حجمی ۱/۱۸ در هوا باقی مانده‌ است. او با استفاده از روش طیف‌نگاری، سعی کرد گاز جدید را کشف کند. ویلیام متوجه شد طیف این گاز، با هیچ گاز شناخته‌شده‌ای هم‌خوانی ندارد.

در سال ۱۸۹۵، رایلی و رمزی مقاله‌ای مشترک منتشر کردند. آن‌ها در مقاله‌ی خود از این کشف جدید صحبت کردند و این گاز را با استفاده از کلمه‌ی یونانی Argos به‌معنای تنبل یا غیرفعال، آرگون نام نهادند. دلیل انتخاب نام نیز آن بود که رمزی متوجه شد گاز جدید با هیچ عنصری ترکیب و واکنش نشان نمی‌دهد.

پس از انتشار مقاله‌ی مشترک رمزی و رایلی، بسیاری از دانشمندان آن زمان از آن‌ها انتقاد کردند. یکی از بزرگ‌ترین منتقدان، دیمیتری مندلیف، مؤلف جدول تناوبی بود که اعتقاد داشت آرگون، نیتروژنی سه‌اتمی با فرمول شیمیایی N3 است. درنهایت، آزمایش‌های طیف‌نگاری و اندازه‌گیری‌های گرمایی رمزی نشان داد آرگون از اتم‌های تکی تشکیل شده است. جامعه‌ی علمی پس از مشاهده‌ی یافته‌های بعدی رمزی، آرگون را به‌عنوان یک عنصر پذیرفتند.

ویلیام رمزی / William Ramsay

طرحی از تدریس رمزی در دانشگاه - چاپ شده در مجله‌ی ونیتی

ویلیام رمزی درباره‌ی آرگون گفته بود:

آرگون را نباید عنصری نایاب درنظر بگیریم. یک سالن بزرگ به‌احتمال زیاد به‌قدری آرگون در خود دارد که یک انسان نمی‌تواند وزن آن را تحمل کند.

کشف هلیوم

در سال ۱۸۶۸، دانشمندی با نام پیر جانسن اولین نشانه‌ها از وجود هلیوم را مشاهده کرد. او از طیف‌نگار برای مطالعه‌ی برآمدگی‌های پرتوی خورشید در خورشیدگرفتگی استفاده می‌کرد که اولین نشانه‌ها از این گاز را مشاهده کرد. جانسن در طیف‌نگاری خود متوجه رگه‌هایی زردرنگ شد که شبیه به طیف سدیم بودند. نورمن لاکیر دانشمند بعدی بود که روی این خطوط باریک تحقیق و احتمال وجود عنصر جدید را تقویت کرد. در سال‌های بعدی، وجود گاز هلیوم تأیید و نام آن نیز از کلمه‌ی یونانی هلیوس به‌معنای خدای خورشید اقتباس شد. البته دانشمندان تا سال‌ها توافقی بر سر وضعیت شیمیایی و فیزیکی این کشف جدید نداشتند.

رمزی در سال ۱۸۹۵ و پس از کشف آرگون به‌همراه رایلی، مقاله‌ای از ویلیام هیلبرند را مطالعه کرد. ویلیام در این مقاله توضیح داده بود چگونه با اضافه‌کردن اسید به سنگ معدنی اورانیوم، گاز غیرفعال را آزاد کرد. البته او اعتقاد داشت این گاز، نیتروژن است. رمزی شک داشت گاز متصاعدشده آرگون باشد؛ به‌همین‌دلیل، درباره‌ی این گاز جدید تحقیق کرد.

ویلیام رمزی / William Ramsay

پیشنهاد رمزی برای جدول تناوبی

آزمایش اضافه‌کردن اسید به اورانیوم را ویلیام رمزی نیز تکرار و این‌بار او گاز را جمع‌آوری کرد. طیف‌نگاری‌های این دانشمند نشان داد گاز ایجادشده، نه نیتروژن و نه آرگون است. طیف‌های گاز جدید هیچ شباهتی به موادمعدنی نداشت. خطوط موجود در طیف گاز جدید، با خطوط مشاهده‌شده در طیف خورشید مشابه بودند. این یافته‌ها احتمال هلیوم‌بودن گاز جدید را افزایش داد.

رمزی هلیوم را کشف نکرد؛ اما آن را به‌عنوان عنصری مستقل اثبات کرد

رمزی برای ادامه‌ی تحقیقات خود با لاکیر تماس گرفت و از او درباره‌ی تکرار آزمایش درخواست کرد. لاکیر درخواست را پذیرفت و آزمایش را شبیه به روش رمزی تکرار کرد. نتایج او نیز با نتایج رمزی برابر بودند. درنهایت، می‌توان جانسن و لاکیر را کاشفان هلیوم دانست؛ اما هیچ‌کدام از آن‌ها این گاز را به‌عنوان عنصر جدید اثبات نکردند. تحقیقات رمزی عنصربودن هلیوم را تأیید و نمونه‌هایی از آن را نیز به جامعه‌ی علمی ارائه کرد.

پیش‌بینی گروه گازهای بی‌اثر

تحقیقات رمزی روی گازها و کشف چند عنصر جدید برای جدول تناوبی، او را به‌سمت تخمین گروهی جدید در جدول کشاند. در سال ۱۸۹۶، ویلیام رمزی پیش‌بینی کرد گروهی جدید با نام گازهای اتمسفر باید در جدول تناوبی عناصر وجود داشته باشد. او به گروه هالوژن متشکل از عناصری همچون فلورین و کلورین و برومین اشاره کرد و گروه جدید را در سمت راست آن‌ها و متشکل از هیلوم و آرگون و گازهای کشف‌نشده‌ی دیگر پیشنهاد داد.

نکته‌ی درخورتوجه آن است که در سال‌های تحقیقات رمزی، اطلاعات کمی درباره‌ی عناصر وجود داشت. درواقع، بسیاری از دانشمندان حتی به وجود اتم‌ها نیزشک کردند. تحقیقات رمزی در جدول تناوبی، براساس وزن اتمی عناصر انجام می‌شد و ازنظر برخی، اعتبار لازم را نداشت. دلیل اصلی این نداشتن اعتبار را نیز دو دهه بعد هنری موزلی با کشف اعداد اتمی به‌عنوان اساس جدول اثبات کرد.

گازهای بی اثر

گازهای بی‌اثر و طیف نوری آنها

به‌هرحال پیش‌بینی‌های رمزی با وجود مشکلاتی که جامعه‌ی علمی ایجاد کردند، درنهایت اثبات شد. تعدادی از گازهای موردبحث این دانشمند را نیز در سال‌های بعد خودش کشف کرد.

کشف نئون و اولین لامپ نئونی تاریخ

رمزی پس از کشف هلیوم و آرگون و جانمایی آن‌ها در جدول تناوبی، به‌دنبال عنصری برای پرکردن فضای خالی میان این دو بود. او در سال ۱۸۹۶ یکی از دانشجویان بااستعداد UCL به‌نام موریس تراورس را به ادامه‌ی تحصیل و کار در دانشگاه تشویق کرد. تراورس از سال ۱۸۹۴ دستیار رمزی بود و قصد داشت به‌مدت دو سال به آلمان برود. درنهایت، او نتوانست دربرابر درخواست استادش مقاومت کند. درواقع، رمزی بزرگ‌ترین رؤیای شیمی‌دانان، یعنی کشف عنصر جدید را در ذهن شاگردش کاشته بود.

تصمیم رمزی برای کشف عناصر جدید و خصوصا گازهای نجیب جدی بود. او در سال ۱۸۹۷ برای انجمن علوم مدرن بریتانیا در تورنتو کانادا سخنرانی و تصمیم خود برای کشف عنصر جدید را به‌صورت رسمی اعلام کرد.

کاشف گازهای بی‌اثر برای پیداکردن عنصر جدیدش، مسیر کشف هلیوم را تکرار کرد. او درباره‌ی مواد معدنی در پی یافتن گازی جدید تحقیق و بررسی کرد. رمزی حتی نمونه‌هایی از شهاب‌سنگ‌ها را نیز برای بررسی استخراج گاز جدید تهیه کرد؛ اما درنهایت، به نتیجه‌ای نیرسید.

ویلیام رمزی / William Ramsay

پلاک یادبود رمزی

در سال ۱۸۹۸، تغییر اساسی در روند مطالعاتی رمزی ایجاد شد. او محاسبه‌ای درباره‌ی شتاب فرار اتم‌ها از جوّ انجام داد و به این نتیجه رسید که گاز مدنظرش را جاذبه‌ی زمین نگه داشته و برخلاف هلیوم، از جوّ خارج نمی‌شود. رمزی تصور کرد در زمان کشف آرگون، گاز نجیب دیگر با غلظت پایین‌تر را ازدست داده است.

رمزی فقط یک گاز نجیب (رادون) را کشف نکرد

رمزی و تراورس درادامه‌ی تحقیقات خود، نمونه‌هایی از آرگون را منجمد کردند و فشار روی آن را کاهش دادند. آن‌ها درادامه امکان تبخیر آهسته را برای این نمونه‌ی آزمایشگاهی فراهم کردند. پس‌ازآن، اولین گاز تبخیرشده جمع‌آوری شد. مرحله‌ی بعدی، ثبت گزارش طیف گاز جدید بود تا تفاوت احتمالی آن با آرگون مشخص شود. رمزی برای آزمایش شرایط جدید، ولتاژ زیادی به گاز استخراج‌شده وارد کرد. درنتیجه‌ی این ولتاژ اتفاقی افتاد که او و دستیارش را شوکه کرد.

تراورس درباره‌ی یافته‌های آزمایش گاز جدید نوشت:

نور شدیدی که از لوله‌ی آزمایش متصاعد شد، داستان اصلی کشف جدید بود. اتفاقی بود که هیچ‌گاه فراموش نکردیم. برای یک لحظه، طیف گاز هیچ اهمیتی نداشت؛ چون هیچ ماده‌ای در جهان، نوری را ایجاد نمی‌کرد که برای یک لحظه تجربه کردیم.

آزمایش رمزی و تراورس به‌صورت اتفاقی اولین لامپ نئونی تاریخ را ایجاد کرده بود. به‌علاوه، آن‌ها بالاخره گاز بی‌اثر بعدی را کشف کردند و نام آن را از روی کلمه‌ی یونانی نئون به‌معنای «جدید» گذاشتند.

ویلیام رمزی / William Ramsay

پلاک یادبود ویلیام رمزی

کشف کریپتون و زنون

رمزی و تراورس به‌نوعی کریپتون را پیش از نئون کشف کردند. آن‌ها در جریان تحقیقات برای کشف نئون، حدود یک لیتر هوای مایع را تبخیر کردند تا درنهایت، ۱۰۰ میلی‌لیتر از آن باقی ماند. رمزی در تحقیقات به‌دنبال گازی سبک‌تر از آرگون بود که درنهایت به کشف نئون انجامید. باوجوداین، ایده‌ای جدید در جریان تحقیقات پیش آمد که شاید گازی بی‌اثر و سنگین‌تر در این ترکیب وجود داشته باشد.

گاز سنگین‌تر احتمالی، باید در ۱۰۰ میلی‌لیتر از مایع باقی‌مانده مشاهده می‌شد. تراورس بقیه‌ی مایع را بخار کرد تا درنهایت، به مقدار ۱۰ میلی‌لیتر رسیدند. اکسیژن و نیتروژن از مایع باقی‌مانده حذف شدند و درنهایت، نمونه‌ای از این گاز به طیف‌نگار وارد شد و در ۳۱می۱۸۹۸، در طیف ایجادشده نشانه‌هایی از آرگون و دو خط روشن جدید، یکی زرد و دیگری سبز دیده شد.

رمزی علاوه‌بر جایزه‌ی نوبل، مقام شوالیه و لقب سِر را هم دریافت کرد

رمزی و تراورس پس از تکرار و بهینه‌سازی آزمایش‌ها، به این نتیجه رسیدند که گاز نجیب جدیدی کشف شده است. گاز کشف‌شده سنگین‌تر از آرگون بود و از کلمه‌ی Kryptos یونانی به‌معنای «مخفی‌»، برای نام‌گذاری آن (کریپتون) استفاده شد.

در جولای۱۸۹۸ و پس از فشرده‌سازی بیشتر هوا، تراورس نمونه‌ای از گاز را استخراج کرد که در لوله‌ی آزمایش تخلیه‌ی الکتریکی نور آبی داشت. طیف گاز جدید و آزمایش‌های بعدی نشان داد سنگین‌ترین گازِ بی‌اثر است. رمزی این گاز را از روی کلمه‌ی یونانی زنون به‌معنای «سنگین‌ترین» نام‌گذاری کرد.

ویلیام رمزی علاوه‌بر تحقیقات درباره‌ی گازهای نجیب، با امیلی استون، شیمی‌دان بریتانیایی دیگر نیز در حوزه‌ی تحلیل مواد معدنی و محاسبه‌ی وزن اتمی عناصر همکاری می‌کرد. نتایج تحقیقات آن‌ها در مقاله‌های متعدد درباره‌ی انرژی سطحی مولکول‌ها و ترکیب مایعات منتشر شد.

ویلیام رمزی / William Ramsay

سند جایزه نوبل شیمی ویلیام رمزی

این دانشمند بزرگ اسکاتلندی در شرکتی صنعتی به‌نام Industrial and Engineering Trust سرمایه‌گذاری کرد. این شرکت ادعا می‌کرد فناوری استخراج طلا از آب دریا را دارد. آن‌ها شرکت خود را در سال ۱۹۰۵ تأسیس کردند و برای استخراج، زمینی را در ساحل شرقی انگلستان خریدند. درنهایت، البته هیچ محصولی را این شرکت تولید نکرد. رمزی در دوره‌ی کوتاهی در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ مدیر انجمن علمی بریتانیا بود.

ویلیام رمزی، کاشف گازهای بی‌اثر، اولین دانشمندی بود که کتاب‌های آموزشی شیمی براساس جدول تناوبی عناصر تدوین کرد. کتاب‌های او با عنوان شیمی غیرآلی و آموزش ابتدایی سیستم شیمی برای مدارس و دانشگاه‌ها در سال ۱۸۹۱ منتشر شدند. 

جایزه‌ی نوبل و زندگی شخصی و مرگ

این شیمی‌دان اسکاتلندی در دوران زندگی خود جوایز متعددی کسب کرد. او در سال ۱۸۸۸ عضو افتخاری انجمن سلطنتی شد و در سال ۱۹۰۲، مقام شوالیه و لقب «سِر» را ازآنِ خود کرد.

ویلیام رمزی در سال ۱۹۰۴ موفق شد جایزه‌ی نوبل شیمی را دریافت کند. او این جایزه را به‌خاطر دستاوردهایش در کشف گازهای بی‌اثر و نیز جانمایی آن‌ها در جدول تناوبی دریافت کرد.

رمزی در سال ۱۸۸۱ و در زمان کار در دانشگاه بریستول بامارگارت بوچانان ازدواج کرد. بوچانان هم اهل گلاسکو بود و حاصل ازدواج او با ویلیام، دختری به‌نام الیزابت و پسری به‌نام ویلیام جورج بود. خانواده‌ی رمزی علاقه‌ی زیادی به سفر داشتند و زمان‌های زیادی را در اروپا و آمریکای شمالی سپری می‌کردند. او و همسرش در زمستان۱۹۰۱ به هند سفر کردند تا در پروژه‌ی ساخت مرکزی علمی به‌نامTata به مسئولان آنجا مشاوره دهند.

رمزی عاشق یادگیری زبان‌های جدید بود. او مهارت بسیاری در فراگرفتن زبان‌های لاتین، یونانی،‌ آلمانی و فرانسوی داشت. به‌علاوه این دانشمند بزرگ در سفر نیز مفاهیم اولیه‌ی زبان کشورها را می‌آموخت و به‌عنوان مثال، زبان هندی را نیز تاحدودی می‌فهمید.

کاشف گازهای نجیب عادات ورزش‌کردن منظمی هم داشت. او به ورزش‌هایی همچون تنیس، پیاده‌روی، قایق‌رانی و کوه‌نوردی علاقه داشت. او در سال ۱۹۱۲ و در شصت‌سالگی از مقام مدیریت UCL بازنشسته شد و در خانه‌ای بزرگ در پنجاه کیلومتری لندن ساکن شد. نکته‌ی جالب درباره‌ی رمزی این است که اصطبل‌های خانه را نیز به کتابخانه تبدیل کرده بود.

رمزی در طول زندگی خود چندبار دچار پولیپ بینی شد که با جراحی‌های متعدد، تا حدودی آن را درمان کرد. او سرانجام به سرطان بینی مبتلا شد و در ۲۳جولای۱۹۱۶ و ۶۳سالگی از دنیا رفت. جسد او در گورستان Holy Trinity در شهر هیزلمیر دفن شد.

از مکان‌هایی که به افتخار این دانشمند بزرگ ثبت شدند، می‌توان به مدرسه‌ی سِر ویلیام رمزی در شهر هیزلمیر اشاره کرد. به‌علاوه، پلاک یادبودی در پلاک شماره‌ی ۱۲ منطقه‌ی ناتینگ‌هیل لندن به‌نام او نصب شده است.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:17 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

براساس آخرین گزارش‌ها، سامسونگ قصد دارد در زمستان۲۰۱۹، تبلت میان‌رده‌ی گلکسی تب A جدید خود را به بازار عرضه کند. 

 

به‌نظر می‌رسد سامسونگ درحال‌توسعه‌ی تبلت میان‌رده‌ی جدیدی است. براساس آخرین گزارش منتشرشده‌ی 91mobiles، انتظار می‌رود سامسونگ تبلت جدید گلکسی تب A را با شماره‌ی مدل SM-P205 در زمستان۲۰۱۹ به بازار معرفی کند.

باتوجه به شایعات منتشرشده درباره‌ی تبلت سامسونگ، انتظار می‌رود نسخه‌ی پایه‌ی این مدل از گلکسی تب A با ۳۲ گیگابایت حافظه‌ی داخلی و فریم‌ور نسخه‌ی  P205DXU0ARL4 به بازار عرضه شود. به‌نظر می‌رسد تبلت جدید در دو رنگ مشکی و طوسی روانه‌ی بازار شود؛ ولی هنوز مشخص نیست با کدام نسخه‌ی سیستم‌‌عامل اندروید جعبه‌گشایی خواهد شد.

تبلت‌های سری Galaxy Tab A، جزو تبلت‌های اندرویدی میان‌رده خواهند بود. آخرین مدل این تبلت‌ها گلکسی تب Aبا نمایشگر ۱۰.۵اینچی است که ماه اوت معرفی شد. نمایشگر ۱۰.۵اینچی این تبلت LCD با رزولوشن ۱۹۲۰× ۱۲۰۰ پیکسل است که از تراشه‌ی اسنپدراگون ۴۵۰ بهره می‌برد. این مدل از تبلت گلکسی تب A سامسونگ حافظه‌ی رم ۳گیگابایتی و حافظه‌ی داخلی ۳۲گیگابایتی به‌همراه دوربین اصلی ۸مگاپیکسلی و دوربین سلفی ۵مگاپیکسلی خواهد داشت. 

براساس آخرین گزارش‌ها، احتمال دارد سامسونگ گلکسی تب A جدید خود را در کنگره‌ی جهانی موبایل ۲۰۱۹ معرفی کند. این کنگره از ۲۵ تا ۲۸فوریه‌ی۲۰۱۹ (برابر با ۶ تا ۹اسفند) در بارسلونا برگزار خواهد شد. گزینه‌ی احتمالی دیگر، رونمایی این دستگاه در رویداد ۲۰فوریه‌ی۲۰۱۹ (‌برابر اول اسفند) است. شایعه شده سامسونگ قصد دارد در این رویداد، گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ لایت و گلکسی اس ۱۰ پلاسرا معرفی کند. همچنین انتظار می‌رود سامسونگ نسخه‌ی 5G گلکسی اس ۱۰ را به‌همراه گلکسی F تاشدنی در رویداد دیگری در ماه بعدی معرفی کند.



تاريخ : سه‌شنبه 27 آذر 1397 | 09:15 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)
1...647648649650651...3357

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید