اگر فکر میکنید که در دورهی دانشجویی کارهای خاص و مهمی را به انجام رساندهاید، با آخرین پروژهی دانشجویان مرکز تحقیقات خودرویی دانشگاه کلمسون آشنا شوید. دانشجویان مرکز CU-ICAR این دانشگاه با همکاری واحد تحقیق و توسعهی هوندا در آمریکا، نسخهای مسابقهای و هیبرید از مدل سیویک را طراحی کردهاند.

این پروژه با نام Deep Orange 9 در طی ۲ سال و روی نسل جدید هوندا سیویک انجام شده است. دانشجویان در قدم نخست، اقدام به نصب پیشرانهی بنزینی ۴ سیلندر ۲ لیتری هوندا سیویک در وسط کردهاند؛ سپس دو موتور الکتریکی در زیر کاپوت نصب شده است.

پیشرانهی بنزینی پس از انجام تغییرات، ۴۰۰ اسب بخار قدرت را تولید و به محور عقب ارسال میکند. موتورهای برقی نیز قدرتی معادل ۲۰۰ اسب بخار راهی محور جلو میکنند؛ به این ترتیب مجموع قدرت Deep Orange 9 به ۶۰۰ اسب بخار میرسد. اما مصرف سوخت این نسخهی جذاب از هوندا سیویک در مقایسه با مدل استاندارد، تا ۳۰ درصد کاهش پیدا کرده است.

در مورد تواناییهای حرکتی خودروی Deep Orange 9 باید گفت که تنها به ۲ ثانیه زمان برای رسیدن به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت نیاز دارد.
برای بهبود پایداری در پیچها نیز، سیستم تمام چرخ محرک اختصاصی طراحی شده است. در کنار این موارد، تغییرات دیگری مثل استفاده از سیستم تعلیق نیمه فعال خودروهای رالی هم به چشم میخورد. سیستم تعلیق هوندا سیویک Deep Orange 9 با کمکفنرهای بزرگ، مناسب مانور در مسیرهای آفرود و رالی خواهد بود.

نکتهی جالب در مورد Deep Orange 9 این است که میزان انتشار گازهای اکسید نیتروژن، مونوکسید کربن و هیدروکربن در آن بسیار کاهش پیدا کرده است؛ ضمن اینکه امکان رانندگی در حالت تمام برقی هم وجود دارد.
همیشه گفته میشد که بحران کمبود بستر شنی در جزیرهی East از مجمعالجزایر هاوایی، اتفاقی قریبالوقوع است؛ تا اینکه این موضوع، عملا شکل واقعیت به خود گرفت.
تصاویر ماهوارهای منتشرشده در این هفته نشان میدهند که در اثر عواقب ناشی از طوفان والاکا (یکی از قدرتمندترین طوفانهای اقیانوس آرام که پیشتر این ناحیه را درنوردید)، جزیرهی East بهصورت کامل ناپدید شده است.
تصاویر مقایسهای تهیهشده از سوی ادارهی شیلات و حیاتوحش آمریکا (FWS)، از سرنوشت هولناکی حکایت میکند که با موج جدید تغییرات اقلیمی، در انتظار جزایر شنی کوچک و با ارتفاع پست خواهد بود؛ این موج تغییرات در شرایطی روی میدهد که با افزایش سطح آب دریاها و گرمتر شدن آبوهوا، زمینه برای وقوع طوفانهای ویرانگرتر در این جزایر مساعدتر خواهد شد.

نمایی از بقایای جزیرهی East، پس از وقوع طوفان والاکا
چیپ فلچر، کارشناس اقلیمی از دانشگاه هاوایی میگوید:
من به این موضوع فکر میکردم که چطور همهچیز در یک لحظه ناپدید شد. این اتفاق بهمنزلهی یک شکاف دیگر در دیوار شبکهی تنوع زیستی موجود در اکوسیستمی است که اکنون در مرحلهی فروپاشی قرار گرفته است.
این شکاف اکوسیستم به این دلیل است که جزیرهی East (به همراه جزیره Tern در همسایگی آن) یک منطقهی حیاتی برای تولیدمثل گونههای در حال انقراضی نظیر فوکهای دریایی و لاکپشتهای دریایی سبز رنگ است.
این سکونتگاه حیاتی که در حال حاضر به زیر امواج آب فرو رفته است، دیگر نمیتواند قلمرویی امن و خشک برای حیوانات یا پرندگان دریایی باشد. در حالی که پژوهشگران هنوز میزان تهدید موجود برای حیاتوحش محلی را ارزیابی نکردهاند، اما بهنظر میآید که چشمانداز پیشرو کاملاً تاریک است.
چارلز لیتنان، زیستشناس بقا از سازمان ملی اقیانوس و اتمسفر (NOAA) میگوید:
گونههای زیستی تا حدی انعطافپذیر هستند؛ اما ممکن است در آینده به نقطهای برسیم که دیگر این انعطافپذیری، کافی نباشد.
با اینکه جزیرهی East، تنها جزیرهای کوچک با حدود یک کیلومتر طول و ۱۲۰ متر عرض بود، اما دومین جزیرهی بزرگ در ناحیهی Frigate Hawaiian Shoals (بزرگترین مجمعالجزایر در شمال غربی هاوایی) و بخشی از میراث ملی پاپاهانوموکووآکهآ محسوب میشد.
پاپاهانوموکووآکهآ در سال ۲۰۰۶، در فهرست مناطق حفاظتشده قرار گرفت. این میراث جهانی، در حقیقت سومین منطقهی حفاظتشدهی وسیع دنیا به شمار میرود؛ اما در دنیایی که در معرض چنین بلایای طبیعی غیرقابل تصوری قرار دارد، نیروی توقفناپذیر طوفان والاکا، بار دیگر نشان داد که تا چه حد میتوان به عبارت «حفاظتشده» اعتنا کرد.
فلچر به مجلهی خبری هافپست گفت :
وقتی که شما شانس وقوع طوفان را در منطقهای در نظر میگیرید که از قضا، خطر افزایش سطح آب دریا هم از نگرانیهای سابق در آنجا محسوب میشده؛ خواهید دید که وجود این همپوشانی، زیاد هم تعجبآور نیست. با بروز تغییرات اقلیمی، احتمال وقوع همزمان چنین حوادثی نیز افزایش یافته است.
فلچر که پیشتر گمان میکرد جزیرهی East تا پیش از فرو رفتن در دریا، هنوز چند دههی دیگر فرصت دارد؛ در ماه ژوئیه مشغول انجام پژوهشهایی در آن منطقه بود که دستاورد آن، این تصاویر ویدئویی ثبتشده توسط پهپاد بود:
این ویدئو، ارزش یکبار تماشا کردن را دارد. این احتمالاً آخرین نمای نزدیک ثبتشده از این پناهگاه حیاتوحش در هاوایی است که دنیا خواهد دید.
مدیران پاپاهانوموکووآکهآ با همکاری ادارهی شیلات و حیاتوحش آمریکا و دانشمندان در سازمان ملی اقیانوس و اتمسفر تلاش میکنند تا بتوانند معنی این تحولات را برای گونههای محلی و سرنوشت سکونتگاه درک کنند؛ اما همچنان پرسشهای بزرگتری، بیپاسخ ماندهاند.
در چه جاهای دیگری ممکن است چنین اتفاقی رخ دهد؟ چه کاری را میتوان برای پیشگیری از آن انجام داد؟ چقدر وقت داریم؟
پژوهشگران میگویند که ما تنها در مراحل آغازین پدیدهای هستیم که در شرف رخداد است، از سوی دیگر، برخی دیگر پیشبینی میکنند که ناپدید شدن این جزیره، صرفاً یک واقعهی مستقل در گوشهای از جهان نخواهد بود. بیل مککیبن، کارشناس محیطزیست و نویسنده، در صفحه توییتر خود نوشته است:
ما در سالهای پیش رو، شاهد تعداد زیادی از اینگونه روایات خواهیم بود؛ روایاتی که میتواند هر کسی را بهشدت متأثر کند.
به گزارش خبرنگار دفاعی خبرگزاری تسنیم، سامانه موشکی دوش پرتاب میثاق-1 از جمله سامانههای دفاع هوایی کوتاه برد ارتفاع پایین است که توسط متخصصان صنایع دفاعی کشورمان طراحی و تولید شده است.
این سامانه قابل حمل توسط نفر بوده و با استفاده از سیستم شلیک کُن فراموش کُن و سر جستجوگر حرارتی هدایت میشود.
سامانه دوشپرتاب میثاق-1 دارای کالیبر 71 میلیمتر و وزن 16.9 کیلوگرم است وبردی بین 500 تا 500 متر دارد. طول موشک این سامانه 1.4 متر است و میتواند در دمای منفی 40 تا مثبت 60 درجه کار کند.

لانچر و موشک میثاق -1

موشکانداز میثاق در اختیار نیروی دریایی سپاه

موشکانداز میثاق در اختیار نیروی زمینی ارتش

Engineered Arts موفق شد با استفاده از دانش علم رباتیک و نرمافزار انیمیشن، انیماترونیک مسمر را طراحی کند و نمونهی اولیهی آن را در ویدئویی بهنمایش بگذارد. روش بهکاربردهشده برای ساخت انیماترونیک مسمر، ارزانقیمتتر از روشهای قبلی بوده و از نظر کیفیت، محصول نهایی از کیفیت ساخت بالاتری برخوردار است.
به فناوری ساخت مدلهای متحرک موجودات و اشیا، بهصورتی طبیعی و فانتزی، انیماترونیک (Animatronics) گفته میشود. دانش مهندسی به کمک هنرمندان آمده و میتواند با ترکیب مکاترونیک و هنر، محصولات جالبتوجهی تولید کند. در انیماترونیک، رباتهایی به شکل انسان، حیوانات و جانواران ساخته میشود.

در طراحی انیماترونیک مسمر، مهندسان رباتیک علاوهبر استفاده از روشهای معمول طراحی و ساخت انیماترونیک، از سنسورهای رباتیک نیز در سیستم خود استفاده کردهاند. با کمک سنسورهای رباتیک، محصول نهایی از نظر سختافزاری و نرمافزاری نسبت به مدلهای قبلی ارتقاءیافتهتر است و امکان کنترل و تحریک انیماتور بیش از پیش وجود دارد. همچنین در طراحی ظاهری انیماترونیک مسمر، مهندسین طراح موفق شدند قسمت پوست مصنوعی را طوری طراحی کنند که بهراحتی از قسمت سختافزاری جدا میشود و آسیبی نمیبیند. در اصل پوست مصنوعی که طراحی چهرهی مسمر را نشان میدهد، بهراحتی از بدنهی انیماترونیک جدا میشود.
یکی دیگر از مزایای محصول جدید انیماترونیک این است که در ساخت آن از موتورهای کاملا بیصدا استفاده شده است. در حالی که موتورهای داخلی انیماترونیک مسمر از قدرت بالایی برخوردار هستند و کل محصول را کنترل میکنند، ولی صدای خاصی از خود تولید نمیکنند. یکی دیگر از نکات جالبتوجه در طراحی انیماتور مسمر، حرکات گردن آن است. آناتومی گردن آنیماتور از حرکات گردن انسان الگوبرداری شده و طراحی و حرکات آن مشابه مهرههای گردن در انسان است.

فناوری بهکاربردهشده در ساخت انیماتور مسمر، از فیلم «کونگ: جزیره جمجمه» محصول سال ۲۰۱۷ الگوبرداری کرده است. بیشک، چنین پیشرفتهایی در زمینهی انیماترونیک میتواند علاوهبر کاربرد خوب آن روی پردهی سینما، در صنعت سرگرمی نیز کاربردهای خوبی داشته باشد. با کمک سنسورهای مختلف، میتوان انیماتورهای مختلف در گروه سنی متفاوت و حتی با جنسیتهای مختلف طراحی کرد. انیماترونیک مسمر با استفاده از نرمافزار telepresence یا حضور از راه دور TinMan محصول Engineered Arts، بهتدریج توسعه خواهد یافت. با توجه به بهروزرسانیهای نرمافزاری، انتظار میرود که از نظر تئوری شاهد توسعهی بیشتر انیماتور مسمر باشیم.
در ویدیوی جدید بهاشتراک گذاشتهشده میتوانید حرکات سر انیماتور مسمر را به خوبی مشاهده کنید. وقتی قسمت پوست مصنوعی از روی بدنهی انیماتور برداشته میشود، بهراحتی طراحی بهکار بردهشده برای ساخت آن قابل مشاهده است.
در طراحی روباتها، به حرکات بدنی آنها توجه میشود. بیش از آنکه توسعهدهندگان نرمافزارها از این حرکات بدنی رباتها در کارهای خود استفاده کنند، این هنرمندان هستند که میتوانند از خلاقیتهای حرکتی رباتها بهره ببرند. نرمافزارها کمک میکند تا طراحان بتوانند حرکات خاص بدنی را بهصورت سهبعدی مدلسازی کنند تا رباتها بتوانند آن حرکات را انجام بدهند. امکان انجام این کار از راه دور و از طریق اتصال به اینترنت هم وجود دارد.
بهنظر میرسد باید منتظر انیماترونیکهایی با سیستم کنترل پیشرفتهتر باشیم که میتوانند عملکردهای بهتری را از خود نشان دهند. برای برنامهنویسی، از زبان برنامهنویسی پایتون استفاده شده است. Engineered Arts اعلام کرد که برای طراحی چنین انیماتورهایی نمیتوان قیمت ثابت و مشخصی معلوم کرد. از آنجایی که هر انیماترونیک میتواند مشخصات خاص خودش را داشته باشد، در نتیجه هزینهی ساخت متفاوتی هم خواهد داشت. اما Engineered Arts خاطرنشان کرد که هزینههای ساخت انیماترونیک بیشک در محدودهی قیمتهای رقابتی شرکتهای انیمیشنسازی خواهد بود.
شرکت Engineered Arts در کورنوال انگلستان واقع شده است و در اوایل سال جاری میلادی وارد همکاری جدیدی با Jing Boran & Wuba که در اصل مادام توسوی شانگهای است، شده است. استفاده از روکشهای پوست سیلیکونی در انیماتورها خصوصا برای اجرای موسیقیهای سنتی، اجازهی برخی حرکات را نمیدهد. بیشک همکاری جدید منجر به حل برخی مشکلات انیماترونیک میشود و اگر چنین مسایلی حل شود، بیشک شاهد پیشرفتهای خوبی در این صنعت خواهیم بود.
یان اسمال، مدیر سابق Tox Box جایگزین کریس اونیل بهعنوان مدیر عامل Evernote شد. یان اسمال در یک پست وبلاگ بیان کرد: «این تغییر امروز صبح توسط هیئت مدیره Evernote اعلام شده است. همهی ما از انرژی و فداکاریهای کریس در سه سال گذشته و همچنین برای پایداری مالی اورنوت از او قدردانی کردیم، اکنون ما میتوانیم در کنار یکدیگر به ساختن آینده ادامه دهیم». اسمال اضافه کرد:
زمانیکه استفان پاچیکوف، اورنوت را تأسیس کرد، دید که چگونه فناوری میتواند حافظه را تقویت کند و چگونه یک برنامه میتواند ارتباط ما با اطلاعات را در خانه و محل کار تغییر دهد. اورنوت نسبت به رویاهای استفان بیشتر از حد انتظار پیشرفت کرده است، اما استفان و من هر دو فکر میکنیم که هنوز موارد بیشتری برای کشف و ارائه وجود دارد.
اونیل، از سال ۲۰۱۵ مدیر عامل اورنوت بوده است، زمانی که جانشین یکی از بنیانگذاران به نام فیل لیبن شد. یان اسمال، قبل از اینکه مدیرعامل شرکت ToxBox باشد، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ پلتفرم تماس تصویری OpenTok را اداره میکرد و از سال ۲۰۱۴ تا ژوئیه امسال یکی از مدیران آن بود و مدت کوتاهی نیز مدیرعامل بود، تا اینکه ToxBox توسط Telefonica Digital خریداری شد.
عزیمت اونیل بهعنوان مدیرعامل، آخرین تغییر قابلتوجه مدیریتی Evernote است که طی چند ماه گذشته چند مدیر اصلی از آن جدا شدهاند. در اوایل سپتامبر گزارش شد که این شرکت چندین مدیر ارشد خود از جمله آنیربان کندو مدیر ارشد بخش تکنولوژی، وینسنت تولان مدیر ارشد بخش مالی، اریک وروبل سرپرست شرکت و میشل واگنرسرپرست HR را بهدلیل کاهش قابلتوجه منابع مالی در یک ارزیابی یونیکورن در سال ۲۰۱۲ از دست داد. براساس منابع TechCrunch، این شرکت در ۶ سال گذشته تلاش کرده تا آمار کاربران پرداختی و کاربران فعال و همچنین مشتریان فعال خود را افزایش دهد.
چند هفته بعد Evernote اعلام کرد که باید ۵۴ نفر یا ۱۵ درصد از نیروی کار خود را اخراج کند. اونیل در یک پست وبلاگ در مورد استراتژی رشد آینده شرکت نوشت؛ «با سادهسازی توابع خاص مانند فروش، میتوان بر توسعه و مهندسی محصول تمرکز کرد».
بر اساس گزارش شرکت استراتژی آنالیتیکس (Strategy Analytics)، فروش ساعتهای هوشمند به مرز ۱۰ میلیون دستگاه رسیده که حدود ۴۵ درصد از آن مربوط به شرکت اپل است.
فروش این شرکت در مقایسه با سال گذشته، ۲۵ درصد رشد داشته است (میزان فروش سال گذشتهی اپل نزدیک به ۳.۶ میلیون دستگاه بود). لازم به ذکر است که اپل هیچگاه آمار رسمی و دقیقی از میزان فروش ساعت هوشمند خود منتشر نکرده است. طبق گفتهی شرکت اپل، فروش تجهیزات پوشیدنی این شرکت در سهماههی اخیر حدود ۵۰ درصد افزایش یافته و با در نظر گرفتن فروش سایر محصولات، در مجموع درآمدی برابر با ۴.۲ میلیارد دلار را عاید شرکت کرده است.

هماکنون سهم اپل در بازار ساعتهای هوشمند به علت حضور شرکتهای فیتبیت و سامسونگ به کمتر از ۶۰ درصد کاهش یافته است. فیتبیت هماکنون با مدلهای لونیک و ورسا و سامسونگ هم با گلکسی واچ وارد بازار شده است. این شرکتها در سهماههی سوم به ترتیب ۱.۵ و ۱.۱ میلیون دستگاه فروش داشتند.
گارمین چهارمین فروشندهی بزرگ بازار، رشد و پیشرفت خوبی داشته است. اما برای حفظ موقعیت خود در این حوزه، باید فاکتورهای رقابتپذیری را افزایش دهد. این شرکت حدود ۸۰۰ هزار دستگاه روانه بازار کرده است.

سری جدید ساعت هوشمند اپل دارای صفحه نمایشی بزرگتر، سنسور الکتروکاردیوگرام (ECG) و پردازندهای سریعتر است. فروش اپل با عرضهی این ساعت هوشمند در اواخر سپتامبر امسال رشد قابل توجهی داشت.

پژوهشگران آمریکایی در بررسی جدیدی تلاش کردند با کمک یک برنامه رایانهای، نشانههای افسردگی را در بیماران کاهش دهند.
به گزارش ایسنا و به نقل از یورکالرت، از آنجا که حدود 20 درصد بزرگسالان، از افسردگی رنج میبرند، پزشکان هنوز برای اجرای برنامههایی که نقش موثری در پیشگیری از افسردگی دارند، تلاش میکنند.
پژوهشگران "دانشگاه ایلینوی در شیکاگو" (UIC) سعی دارند با انجام دادن آزمایشهای بالینی برای ارزیابی و مقایسه واسطهها، این شکافها را در مراقبتهای ابتدایی مربوط به بیماریهای کودکان برطرف کنند. این پژوهش، اثرات مثبت یکی از برنامههای اینترنتی موسوم به "کچایت"(CATCH-IT) را بر پیشگیری از افسردگی در بزرگسالان بررسی میکند.
در یک آزمایش تصادفی، تاثیر برنامه کچایت مورد بررسی قرار گرفت. این برنامه، واحدهای یادگیری که به افسردگی اختصاص دارند و همچنین مصاحبههای انگیزشی را به صورت آنلاین ارائه میدهد. این برنامه، نوعی درمان کنترل بیماری را نیز شامل میشود که آموزش سلامت عمومی را در بر دارد و از راه واحدهای یادگیری منتقل میشود.

در این آزمایش، بیش از 350 نفر که بین 13 تا 18 سال قرار داشتند و از نواحی شهری و روستایی انتخاب شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. شرکتکنندگان، یا سابقه افسردگی و یا نشانههای آن را داشتند. پژوهشگران، شرکتکنندگان را به مدت دو سال زیر نظر داشتند و اپیزود افسردگی را در آنان دنبال کردند.
با وجود کاهش نشانههای افسردگی در همه شرکتکنندگان، پژوهشگران هیچ تفاوتی میان این گروهها پیدا نکردند و تنها مورد استثنا، بزرگسالانی بودند که در معرض خطر بیشتری قرار داشتند و نشانههای افسردگی در آنها بیشتر بود. کار کردن با برنامه کچایت، مزایای بیشتری برای افراد این گروه داشت و خطر ابتلا به اپیزود افسردگی را تا 80 درصد در آنها کاهش داد.
دکتر "بنجامین وان وورهیز"(Benjamin Van Voorhees)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: این پژوهش نشان میدهد که کار با این برنامههای آنلاین میتواند برای نوجوانانی که نشانههای بدتری از افسردگی دارند، کارآمد باشد. فرضیه ما این بود که همین مزایا در مورد همه شرکتکنندگان صدق میکنند اما هنوز کاهش قابلتوجهی را در آنها مشاهده نکردهایم.
وی افزود: این نتایج، برای نخستین بار با کمک یک برنامه رایانهای، راهحلهای مقیاسپذیری برای پیشگیری از افسردگی ارائه میدهند و بیماران را براساس شدت نشانهها بررسی میکنند.
این پژوهش جدید، در مجله "JAMA Network Open" به چاپ رسید.

رییس پژوهشگاه هوافضا با بیان اینکه طرحهایی را برای دستیابی به اهداف سند جامع هوافضا تا ۱۴۰۴ در دستور کار داریم، گفت: علاوه بر ساخت راکت کاوش نهم، طرح اعزام فضانورد با پرتابگر و کپسول ایرانی در دستور کار قرار دارد که طی ۳ سناریو اجرایی میشود.
دکتر فتحالله امی افزود: با توجه به سند هوافضا، برنامه راهبردی را تا ۱۴۰۴ در حوزه هوافضا تدوین کردیم تا بتوانیم از این طریق به اهداف تعیین شده در سند هوافضا تا ۱۴۰۴ دست یابیم.
وی با بیان اینکه بر اساس این سند، بخش تحقیق در حوزه راکتهای کاوش بر عهده پژوهشگاه هوافضا قرار گرفته است، ادامه داد: در این زمینه طرحهایی را تدوین کردیم که تا ۱۴۰۴ اجرایی خواهد شد. از آن جمله میتوان به اجرای پروژه راکت کاوش نهم اشاره کرد.
امی، با تاکید بر اینکه طراحی کلی ساخت این راکت به پایان رسیده است، خاطرنشان کرد: در اجرای این طرح، اقدام به طراحی و ساخت آزمایشگاه فضایی کردیم. در این آزمایشگاه هر نوع جسمی که در فضا میکرو گراویتی باید حس شود، مورد آزمایش و تست قرار میگیرد.
وی با تاکید بر اینکه از خدمات این آزمایشگاه میتوان برای اعزام موجود زنده استفاده کرد، ادامه داد: از آنجایی که پروژه اعزام انسان تا سال ۱۴۰۴ که در سند راهبردی تاکید شده است، در دستور کار این پژوهشگاه قرار دارد؛ از این رو از خدمات این آزمایشگاه میتوانیم بهره ببریم.
امی تاکید کرد: اگر ما بتوانیم بر اساس این راهبرد حرکت کنیم، میتوانیم تا سال ۱۴۰۴ فضانورد ایرانی را با کپسول و پرتابگر ایرانی به فضا اعزام کنیم.
رییس پژوهشگاه هوافضا در عین حال خاطرنشان کرد: برای دستیابی به اهداف سند راهبردی تا سال ۱۴۰۴ در زمینه اعزام انسان به فضا باید حداقل ۵ پرتاب زیر مداری با موجود زنده داشته باشیم که این تحقیقات در دستور کار پژوهشگاه قرار دارد.
اجرای ۳ سناریو تا رسیدن به اعزام انسان به فضا
امی با تاکید بر اینکه در سند راهبردی بر همکاریهای بینالمللی اجرای این طرح تاکید شده است، اظهار کرد: در این زمینه با کشورهای دوست که در زمینه اعزام انسان به فضا توانمند هستند، مذاکراتی را انجام دادیم و قرار شد در ۳ سناریو با یکی از کشورهای دوست این طرح را اجرایی کنیم.
رییس پژوهشگاه هوافضا سناریوی اول اجرای این طرح را "اعزام فضانورد توسط کشور همکار" عنوان کرد و گفت: در سناریوی دوم "اعزام فضانورد از خاک آن کشور و بازگشت وی به خاک کشور" و در سناریوی سوم "اعزام فضانورد ایرانی با کپسول ایرانی و پرتابگر ایرانی" صورت میگیرد.
ضرورت پرداختن به اعزام انسان
امی با اشاره به پیشرفتهای فناوریهای فضایی در کشور، گفت: بسیاری از فناوریهایی که در این پروژههای فضایی تبدیل به فناوری میشود، در بخشهای دیگر قابل استفاده است که از آن جمله میتوان به سیستم هدایت و کنترل اشاره کرد که از سر ریز فناوریهای آن برای "ناو دماوند" استفاده شد.
وی با بیان این که اساس طرحهای فضایی بر اساس IT و ICT است و دنیای آینده در تسخیر این دو فناوری قرار دارد، افزود: این امر به گونهای شده که امروزه هیچ فردی را نمیتوانیم مشاهده کنیم که بدون این دو فناوری بتواند زندگی کند؛ از این رو فناوریهای فضایی موجب پیشرفت فناوریهای IT و ITC خواهد شد.
امی با طرح این سوال که ما باید تا چه زمانی ماهواره برای خدمات صدا و سیما اجاره کنیم، گفت: اجاره سالیانه ماهواره برای خدمات صدا و سیما بالای ۲۵۰ میلیون دلار است.
عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس با اشاره به اهمیت اجرای پروژه اعزام انسان به فضا، ادامه داد: با اجرای این طرح توانمندیهای کشور به حدی میرسد که میتوانیم ماهوارههای ۲ تنی را در مدار قرار دهیم. وزن کپسول حامل انسان حدود ۲ تن است و رسیدن به این توانمندی به معنی استفاده از فناوریهای کسب شده در سایر حوزهها است.
اعتبارات
وی درمورد اعتبارات گفت: درصدی از اعتبارات محقق شده است که البته در حال حاضر به لحاظ آنکه شورای عالی انقلاب فرهنگی تدوین کرده است و بخشی از نقشه جامع علمی کشور است، ستاد رصد سند در شورا ایجاد شده و ما عضو این سند هستیم و آن را رصد میکنیم. اعتبارات محقق شده کف اعتبارات فضایی است و ما میخواهیم این رقو افزایش یابد تا اعتبارات مورد نیاز تامین شود تا بتوانیم جایگاه اول را در منطقه در حوزه هوا فضا داشته باشیم.
به گزارش ایسنا در سند جامع توسعه هوافضای کشور ۷ چشم انداز در نظر گرفته شده است که به این شرح است:
| ردیف | چشماندازهای تعیین شده |
| ۱ | اقتداربخش و موثر در امنیت ملی |
| ۲ | کارا و قابل اتکا در تأمین نیازهای راهبردی و جاری جامعه ایرانی و جهان |
| ۳ | متناسب با فرهنگ و ارزشهای اسلامی- ایرانی |
| ۴ | توانمند در ثروتآفرینی، طراحی، توسعه و تولید محصولات و ارائه خدمات هوافضایی |
| ۵ | الهامبخش و افتخارآفرین در گسترش مرزهای دانش و توسعه فناوری هوافضا |
| ۶ | پیشران دیگر حوزههای علم، فناوری، صنعت و خدمات |
| ۷ | دانشبنیان و توانمند در بهکارگیری آخرین یافتههای علمی، پژوهشی و فناوری |
راهبردهای کلان بخش فضایی این سند به صورت ذیل آمده است:
| ردیف | اهداف کلان فضایی |
| ۱ | تمرکز در سیاستگذاری، راهبری، هماهنگی و انباشت دانش و در اجرای برنامههای کلان فضایی کشور با استفاده حداکثری از توان کلیه نهادها و موسسات دولتی و غیر دولتی |
| ۲ | حمایت از خصوصیسازی و فراهم کردن بستر لازم برای ایجاد صنایع دانشبنیان در حوزه فضایی |
| ۳ | حمایت هدفمند از فعالیتهای آموزشی و پژوهشی و قطبهای علمی مورد نیاز برنامههای فضایی |
| ۴ | توسعه هوشمند و فعال همکاریها و تعاملات بینالمللی به منظور پیشبرد برنامههای فضایی با حفظ و حراست از داراییهای فضایی جمهوری اسلامی ایران |
| ۵ | استفاده از دستاوردهای فضایی در شناخت کیهان و توسعه اخترفیزیک و نجوم و بازخوانی ذخایر اسلامی در این عرصه و بررسی تناسب آنها با علوم جدید |
| ۶ | حمایت از پژوهشهای بنیادین با تکیه بر مبانی معرفتی اسلامی به منظور تولید، توسعه و تقویت علوم پایه مرتبط با فضا |
| ۷ | طراحی، ساخت و پرتاب سامانههای حامل ماهوارههای مورد نیاز از جمله ماهوارههای دارای کپسول زیستی و ماهوارههای زمینآهنگ |
| ۸ | ترویج و اشاعه علوم، فناوریها و دستاوردهای فضایی در اقشار مختلف جامعه بهویژه نوجوانان و نخبگان |
بر این اساس محققان این حوزه دستاوردهای مختلفی داشتند که از آن جمله میتوان به طراحی و ساخت ۸ کاوشگر اشاره کرد.
طراحی و ساخت اولین کاوشگر ایرانی و ورود به حوزه کاوشگرهای فضایی در آبان ۱۳۸۵ صورت گرفت. این محموله به گونهای طراحی شده بود که دادههای ضروری، در زمان اوجگیری ثبت و پس از بازگشت به جو و بازیابی در سطح زمین استخراج شوند. این محموله علمی ـ تحقیقاتی به تجهیزات گوناگونی برای اندازهگیری شرایط محیطی، تلهمتری دادهها و همچنین ارسال برخط تصاویر مجهز بود.
در لحظات اولیه این مأموریت، محموله و حامل به صورت یکپارچه و بدون انحراف، مسیر پروازی خود را طی کردند و دادههای سامانه تلهمتری و تصویر پرواز محموله، به صورت مطلوبی در ایستگاه زمینی دریافت میشد. پس از آن، ارتباط محموله با زمین قطع شد و کاوشگر در نزدیکی سکوی پرتاب سقوط کرد.
دلیل ناتمام ماندن این مأموریت، اشکال ایجاد شده در اتصال بین محموله و حامل بود. بر این اساس، مقرر شد تا قسمتهای سازهای این محموله شامل جایگاه اصلی قطعات، پوستهها و بخش بازیابی مورد بازنگری قرار گیرند و محموله بعدی با اصلاحات لازم، آماده پرتاب شود.

کاوشگر ۱ در زمان پرتاب
کاوشگر ۲
به دنبال پرتاب اولین کاوشگر و بعد از بهینهسازی عملکرد زیرسامانهها، دومین محموله کاوشگرها در آذرماه ۱۳۸۷ با موفقیت پرتاب و بازیابی شد. محموله کاوشگر ۲، بلافاصله بعد از پرتاب به ارسال داده و تصویر پرداخت و پس از رسیدن به ارتفاع اوج، با عملکرد مطلوب سامانههای کاهش سرعت و چترهای بازیابی، به سلامت به زمین بازگشت.

کاوشگر ۲ که بعد از پرتاب به سلامت به زمین رسید
کاوشگر ۳
سومین محموله کاوشگرهای فضایی تحت عنوان کاوشگر ۳ در بهمنماه ۱۳۸۸ به فضا پرتاب شد. این کاوشگر توانست محفظه زیستی حامل موجودات زنده کوچک و پنج رده مختلف از سلولهای بنیادی و سوماتیک را با خود به فضا ببرد. بدین ترتیب با اندازهگیری میزان رشد، مرگ و میر و نحوه عملکرد سلولها، تحت تأثیر شتاب و ارتعاش موجود در فازهای مختلف پرواز، اولین گام در شکلگیری تحقیقات زیستفضایی برداشته شد.

کاوشگر ۳ در زمان پرتاب
کاوشگر ۴
به دنبال پرتاب موفق کاوشگر ۳، مأموریت جسورانه و جدیدی برای اعزام یک موجود زنده انساننما از خاک ایران به فضا تعریف شد. در ۲۴ اسفندماه ۱۳۸۹ کاوشگر ۴ پرتاب شد و در این مأموریت اولین کپسول زیستی برای پشتیبانی حیات موجود زنده در شرایط فضایی، طراحی و ساخته شد. این محموله آزمایشی بدون موجود زنده به همراه کاوشگر تا لایههای فوقانی جو، در ارتفاع حدود ۱۳۵ کیلومتری بالا رفت و پس از حدود ۱۵ دقیقه، با عملکرد مناسب سامانه بازیابی به زمین بازگشت.
پرتاب کاوشگر ۴ با هدف تحقق بخشی از فرایند اکتساب فناوریهای لازم برای ارسال موجود زنده به فضا و به منظور آزمودن عملکرد سامانه و تعدادی از زیرسامانههای مورد نیاز در تحقیقات زیست-فضایی صورت گرفت.

کاوشگر ۴
کاوشگر ۵
در فاصله کمتر از ۶ ماه پس از پرتاب موفق کاوشگر ۴، پنجمین کاوشگر با هدف ارسال موجود زنده تا ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری سطح زمین طراحی و ساخته و در ۱۶ شهریور ماه ۱۳۹۰ برای نخستین بار در ایران کاوشگر حامل یک موجود زنده انساننما توسط یک پرتابگر حاوی سوخت جامد به فضا ارسال شد.
این کاوشگر به گونهای طراحی شده بود که شرایط لازم برای زنده ماندن یک جاندار کوچک نظیر میمون را در مدت زمان مأموریت فراهم میکرد. بدین منظور کپسول زیستی به یک سامانه پشتیبان حیات شامل زیرسامانه تولید اکسیژن و حذف دیاکسید کربن و تجهیزات سنجش و ثبت پارامترهای محیطی و علائم حیاتی موجود زنده مجهز شد.

کاوشگر ۵ که مجهز به ۴ دوربین برای ارسال تصویر بوده است
کاوشگر ۶
فعالیتهای کاوشگر ۶ بلافاصله بعد از پرتاب محموله پنجم آغاز شد. هدف از این فعالیتها، بهبود فناوریهای مورد نیاز برای ارسال کاوشگرهای فضایی بود. کاوشگر اخیر که از مجموعههایی همچون پشتیبانی حیات، رهگیری، بازیابی و تلهمتری تشکیل شده بود، در ۱۸ شهریور ۱۳۹۱ مورد آزمایش پرتابی قرار گرفت.
عملکرد مشاهده شده از سامانههای الکترونیکی، مکانیکی و آیرودینامیکی، در لحظه پرتاب این کاوشگر بسیار مطلوب بود و مطابق برنامهریزیهای انجام شده فرآیند ارسال داده و تصویر از محموله کاوشگر بلافاصله بعد از پرتاب آغاز شد. علاوه بر آن کارکرد کپسول زیستی نیز در تمامی طول مسیر پرتاب مطلوب بوده، به گونهای که بر اساس مشاهدات تصویری و دادههای دریافتی، موجود زنده تا آخرین لحظات دریافت اطلاعات، زنده و ضربان قلب آن در محدوده مجاز قرار داشت.

تصاویر ارسال شده از موجود زنده کاوشگر ۶
کاوشگر پیشگام
در نهم بهمن ماه ۱۳۹۱ کاوشگر پیشگام توانست به کمک یک پرتابگر سوخت جامد، سرنشین خود را که میمونی از نژاد رزوس بود، تا ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری سطح زمین حمل کند و به سلامت فرود آورد. با اجرای این طرح ایران در ردیف معدود کشورهایی قرار گرفت که از توانمندی ارسال موجود زنده به فضای ماورای جو (ارتفاع بالاتر از ۱۰۰ کیلومتر) و بازگشت سالم آن برخوردار هستند. هدف از انجام این مأموریت، بررسی و مطالعه دقیقتر شرایط پروازی و اثر آن بر مجموعههای فنی محموله و زمینهسازی مناسب برای تحقیقات زیستفضایی کشور بود.

کاوشگر پیشگام
کاوشگر پژوهش
به دنبال موفقیت کاوشگر پیشگام در ارسال اولین میمون فضایی ایران به فضا و در راستای تحقق بخشی از برنامه اعزام انسان به فضا، کارشناسان و پژوهشگران «پژوهشگاه هوافضا» آمادهسازی کپسول فضایی دیگری برای ارسال دومین میمون فضایی ایران به فضا را در دستور کار قرار دادند. این محموله سرنشیندار که «کاوشگر پژوهش» نام دارد، پس از بهبود و توسعه زیرسامانههای کاوشگر پیشین و افزایش قابلیت اطمینان آن، برای پرتاب با یک حامل سوخت مایع در روز شنبه ۲۳ آذرماه ۱۳۹۲ آماده شد.
مطابق برنامهریزی، «کاوشگر پژوهش» در این روز در پایگاه پرتابهای فضایی ایران واقع در سمنان، روی سکوی پرتاب مستقر شد و همانطور که انتظار میرفت، دومین میمون فضایی ایران را به فضای زیرمداری ارسال کرد و پس از مدت زمان حدود ۱۵ دقیقه سالم به زمین بازگرداند.

کاوشگر پژوهش
پژوهشهای جدید پژوهشگران در مجموعهی مقالات آکادمی ملی علوم (PNAS) نشان داده است که بین امید به زندگی اقشار پردرآمد و ضعیف تفاوتهایی وجود دارد. در حالی که پژوهشهای پیشین این نکته را نادیده گرفته بودند که افراد فقیر لزوما در تمام زندگی خود فقیر باقی نمیمانند و طبقهی اجتماعی یک فرد میتواند با مرور زمان تغییر کند. از این رو، سه اقتصاددان دانمارکی درگیر در این پژوهش با در نظر گرفتن این واقعیت، روش جدیدی را بهمنظور محاسبات دقیقتر در بررسی این موضوع در نظر گرفتهاند. نتایج آنها نشان داده است که تفاوت چندانی بین طول عمر افراد ثروتمند با افراد فقیر وجود ندارد.
پیش از این، در سال ۲۰۱۶، یک تیم پژوهشی از دانشگاه هاروارد در خصوص این موضوع شروع به کار کرد و نتایج مطالعات آنها در مجلهی انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد. مطالعات این گروه نشان داد که امید به زندگی افراد ثروتمند در ۴۰ سالگی، ۶.۵ سال بیشتر از افراد کمدرآمد است. این تحقیق باعث مطرح شدن موضوع نابرابری سلامت در ایالات متحده منجر شد.
در پژوهش گروه آمریکایی، فرض بر این بود که افراد فقیر تا پایان عمر خود فقیر زندگی میکنند و ثروتمندان هم در باقی عمر خود از ثروت برخوردار هستند. در حالی که در واقعیت اینطور نیست. در طول یک دهه، نیمی از فقیرترین افراد وارد گروههای درآمدی بهتر میشوند و به همین ترتیب نیمی از ثروتمندان هم به طبقهی اجتماعی کمدرآمدتری افول میکنند. از طرفی، مرگومیر کسانی که طبقهی اجتماعی آنها تغییر پیدا کرده است، بهطور قابل توجهی با افرادی که طبقهی اجتماعی آنها ثابت باقی مانده است، تفاوت قابل توجهی دارد.
تغییر طبقهی اجتماعی همیشه یکی از موارد چالشی در محاسبات امید به زندگی در طبقات مختلف اجتماعی بوده است. اما این سه پژوهشگر دانمارکی از دانشگاه کپنهاگ با بهرهگیری از یک الگوی کلاسیک توانستهاند راه حلی برای این موضوع طراحی کنند. این نویسندگان به بررسی امید به زندگی در افراد ۴۰ سالهی دانمارکی پرداختند. جامعهی انتخابی آنها گروهی از زنان و مردانی بود که در دورهی زمانی ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۳ زندگی کرده بودند و آمار درآمد و مرگ و میر آنها ثبت شده بود.

با در نظر گرفتن تغییر طبقهی اجتماعی، امید به زندگی در یک مرد ۴۰ ساله از قشر پردرآمد ۷۷.۶ سال و برای یک مرد ۴۰ ساله از قشر کمدرآمد ۷۵.۲ سال محاسبه شد. در واقع اختلاف امید به زندگی در این دو گروه تنها ۲.۴ سال بود! این تفاوت در مورد زنان ۲.۲ سال محاسبه شد. با این حال، بدون در نظر گرفتن تغییر طبقه، تفاوت میانگین امید به زندگی دو برابر شد و مدت ۵ سال به این ارقام اضافه شد. با استفاده از این روش، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که تفاوت امید به زندگی در اقشار ثروتمند و فقیر ایالات متحده به جای ۶.۵ سال، ۳ سال است. داستروپ کرینر از نویسندگان این مقاله میگوید:
نتایج ما نشان میدهد که نادیده گرفتن بحث تغییر طبقهی اجتماعی، باعث میشود که در ارتباط بین نابرابری و امید به زندگی اغراق صورت بگیرد. نتیجهی حاضر تنها از این جهت حایز اهمیت نیست که میزان نابرابری اجتماعی را اندازهگیری کند. ضمن این که اندازهگیریهای اشتباه میتواند نتایج گمراهکنندهای در خصوص هزینهها و برنامههای بهداشت عمومی حاصل کند. برای مثال، صرفا این نتیجه حاصل شود که داشتن ثروت باعث میشود که افراد از مزایا و خدمات بیشتر در دوران بازنشستگی خوردار شوند و بهدنبال آن عمر طولانیتری داشته باشند.
یک تفاوت رو به رشد
هر چند سهم نابرابری اجتماعی در امید به زندگی افراد تنها نصف مقدار پیشبینی شده گزارش شد، اما پژوهشهای جدید بنیاد پژوهشی ملی دانمارک نشان میدهد که این رقم نسبت به دادههای ۳۰ سال قبل از دادههای فعلی، افزایش داشته است. این در حالی است که خدمات آموزشی و بهداشتی در دانمارک رایگان بوده و سیستم رفاهی این کشور به نظارت و کنترل تفاوت درآمدی معروف است.
دلیل وجود این تفاوت ثابت و در عین حال روبهرشد در امید به زندگی افراد فراتر از موضوع این مقاله است. با این حال اقتصاددانهای این پژوهش با استناد به مقالات دیگر خاطرنشان کردهاند که گروههای پردرآمد و تحصیلکرده بیشتر از سایرین از تکنولوژیهای جدید مربوط به سلامت برخوردار هستند و روشهای درمانی جدید و پیشگیری از بیماریها برای آنها بیشتر فراهم است.
.: Weblog Themes By Pichak :.

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید