بر اساس نتایج مطالعهای جدید، ۹ تا ۳۳ میلیون از موارد مربوط به مراجعه به اورژانس برای آسم در کل دنیا ممکن است در نتیجهی استنشاق هوای آلودهی دارای ازن یا ذرات ریز معلق یعنی آلایندههایی که میتوانند وارد مجاری انتهایی ریه شوند، اتفاق بیفتد. دانشمندان مدتهاست میدانند که تنفس هوای آلوده به انتشارات اتومبیلها و دیگر آلایندهها میتواند موجب آغاز حملهی آسم شود، اگرچه مطالعهی جدید نخستین پژوهش در مورد تعیین کمیت اثر آلودگی هوا روی موارد آسم در کل دنیا است. سوزان آننبرگ نویسندهی مقاله میگوید:
میلیونها نفر در کل جهان هر ساله به علت تنفس هوای آلوده، باید به اورژانس مراجعه کنند. یافتههای ما نشان میدهد که اتخاذ سیاستهایی در راستای پاک شدن هوا، میتواند موجب کاهش بار جهانی آسم و بهبود سلامتی دستگاه تنفسی در کل جهان شود.

نسبت مراجعه به اورژانس ناشی از گاز ازن در مناطق مختلف جهان در مبتلایان به بیماری آسم
آسم شایعترین بیماری مزمن تنفسی در کل جهان است که در حدود ۳۵۸ میلیون فرد را درگیر کرده است. یافتههای جدید که در ژورنالEnvironmental Health Perspectives منتشر شده است، نشان میدهد که دود حاصل از اتومبیلها و دیگر انواع آلایندهها میتواند منبع مهمی برای حملات جدی آسم باشد. آننبرگ و گروهش برای اولین بار مراجعه اورژانسی بیماران مبتلا به آسم را در ۴۵ کشور جهان مورد بررسی قرار دادند و این اطلاعات را با سطوح آلودگی هوا که حاصل از اطلاعات ماهوارهای بود، ترکیب کردند.
پژوهش جدید نشان میدهد که:
- سالانه ۹ تا ۲۳ میلیون مورد از مراجعهها به بخش اورژانس در جهان (۸ تا ۲۰ درصد از موارد اورژانسی مربوط به آسم) ناشی از تنفس هوای آلودهی حاوی گاز ازن است؛ آلایندهای که حاصل اتومبیلها، نیروگاهها و دیگر انتشاراتی است که دارای اثرات متقابلی با نور خورشید هستند. سالیانه ۵ تا ۱۰ میلیون از موارد اورژانسی مرتبط با آسم (۴ تا ۹ درصد کل مراجعههای مرتبط با آسم) با مواد معلق ریزی که میتوانند وارد مجراهای هوایی انتهایی ریه شوند، مرتبط است.
- در حدود نیمی از مراجعههای اورژانسی آسم ناشی از هوای آلوده، مربوط به کشورهای جنوب و شرق آسیا به خصوص هند و چین است.
- اگرچه هوای آمریکا نسبت به هوای این کشورها تمیزتر است، ولی باز هم ازن و ذرات آلایندهی دیگر سهم قابل توجهی در موارد اورژانسی آسم در این کشور دارند.
پژوهشگران برای برآورد سطوح جهانی آلودگی از اطلاعات مدلهای اتمسفری، نمایشگرهای زمینی و ماهوارههای مجهز به دستگاههای سنجش از راه دور استفاده کردند. داون هنس پژوهشگر این پروژه میگوید:
مقالههای مرتبط:
ارزش استفاده از ماهوارهها این بود که ما توانستیم یک سنجهی منسجم از غلظت آلودگی هوا در کل جهان به دست آوریم. این اطلاعات به ما این امکان را داد که بار آسم را با آلودگی هوا حتی در مناطقی از جهان که سنجههای کیفیت هوای محیطی در آن جا در دسترس نیست، ارتباط دهیم.
کشورهایی نظیر هند و چین تحت فشار بیشتری از آسم قرار دارند زیرا آنها دارای جمعیت زیادی بوده و دارای محدودیتهایی کمتری در ارتباط با فعالیت کارخانجاتی که موجبآلودگی شدید هوا میشوند و میتوانند موجب مشکلات تنفسی شوند، هستند. تقریبا ۹۵ درصد جمیت جهان در مناطقی با هوای ناامن زندگی میکنند. پیش از این در پژوهشهایی در زمینهی تعیین مقدار اثر آلودگی هوا روی بیماریهای قلبی، بیماریهای مزمن تنفسی و سرطان ریه انجام شده بود که نشان میداد در سال ۲۰۱۶، ذرات جامد معلق و ازن به ترتیب عامل ۴/۱ میلیون و ۲۳۰ هزار مورد مرگ زودهنگام در کل جهان بودهاند. آننبرگ گفت:
ما میدانیم که آلودگی هوا عامل مهمی در زمینهی سلامت در کل جهان است. نتایج ما نشان میدهد که دامنهی تاثیر هوای آلوده روی سلامت عمومی بسیار بیشتر بوده و شامل میلیونها مورد حمله آسم در هر سال میشود.
آننبرگ پیشنهاد میکند که برای کاهش بار جهانی آسم، سیاستگذاران باید منابع آلودگی نظیر ازن و ذرات جامد معلق در هوا و نیتروژندیاکسید را مورد هدف قرار دهند. سیاستهایی که منجر به هوای پاکتر شوند، نه تنها موجب کاهش بار جهانی آسم، بلکه موجب بهبود دیگر مشکلات سلامتی هم میشوند. یکی از راههای کاهش سریع آلایندهها توجه به آلودگی حاصل از اتومبیلها بهویژه در شهرهای بزرگ است. چنین سیاستهایی نه تنها به افراد مبتلا به آسم و دیگر مشکلات تنفسی کمک میکند بلکه موجب میشود همهی مردم راحتتر نفس بکشند.
تویوتا همیشه در زمینه تولید خودروهای قابل اعتماد تلاش میکند اما این محصولات برای علاقهمندان خیلی هیجانانگیز و جذاب نبودند. هماکنون این روند با نمایش مدلهای سفارشی و دیدنی کورولا درنمایشگاه تیونینگ سما ۲۰۱۸ تغییر کرده است. تویوتا علاوهبر نمایش تعدادی وانت پیکآپ سفارشی، از مدلهای مختلف تویوتا کورولا با تیونینگ شرکتهای متنوع در لاسوگاس رونمایی کرد.
تویوتا کورولا سوپر استریت سفارشی

هاچبک تویوتا کورولا سوپر استریت از کیت بدنه و طرح رنگ قرمز، با تمرکز بر تیونینگ ژاپنی استفاده میکند. فضای داخلی کورولا تقریباً راحت است و از صندلیهای گرمشونده و سیستم صوتی استریو راک بهره میبرد.
تویوتا کورولا سوکال کاستومز

این نسخه سفارشی تویوتا کورولا محصول دو کارگاه تیونینگ مختلف است که با نام سوکال کاستومز (SoCal Kustoms) شناخته میشود. در تویوتا کورولا سوکال کاستومز از طرحهای گرافیکی فیلم سینمائی سریع و خشن استفاده شده است و همچنین سیستم نیتروژن (N2O) نیز برای تقویت توان پیشرانه مورد استفاده قرار میگیرد.
خودروی دریفت تویوتا کورولا پاپاداکیس ریسینگ

خودروی دریفت ساخت پاپاداکیس ریسینگ (Papadakis Racing) بهطور هدفمند از سیستم محرک عقب بهره میبرد و شاید هرگز چنین محصولی وارد خیابان و جاده نشود. اما اگر چنین خودرویی را مشاهده کردید، باید بدانید که از پیشرانه چهار سیلندر تقویتشده برای فرستادن دود به اطراف استفاده میکند. به نظر میرسد که دود ایجاد شده در اطراف تویوتا کورولا پاپاداکیس ریسینگ، مانع دیدن کیت بدنه و تغییرات فضای داخلی خواهد شد.
تویوتا کورولا ماسل تیونر

در مقابل تویوتا کورولا متعلق به سوکال کاستومز، مدل سفارشی AE86 با تیونینگ ماسل تیونر (Muscle Tuner) قرار دارد. متأسفانه این هاچبک سفارشی به سیستم محرک عقب برای دریفت مجهز نیست، اما از تجهیزات سفارشی بدنه و پیشرانه با قدرت اضافی نیتروس بهره میبرد. علاوهبر این از تعلیق سفارشی برای بهبود سواری هاچبک تویوتا کورولا ماسل تیونر استفاده شده است.
خودروی تصویربرداری تویوتا کورولا هونیگان

هونیگان (Hoonigan) اسمی است که در ارتباط با کن بلاک و تیم فوردمطرح میشود. از آنجا که چنین خودرویی همیشه برای انجام مانور مقابل دوربین میرود، تویوتا کورولا دوربیندار هونیگان ساخته شده است. این خودرو به دوربین، پایه و تجهیزات فنی مجهز شده است تا بهعنوان دستگاهی برای فیلمبرداری باکیفیت عمل کند.
یک مطالعهی جدید که در مجلهی نیچر منتشر شده، نشان میدهد که چنانچه بیتکوین با سرعتی مشابه با سایر تکنولوژیها به روند توسعهی خود ادامه دهد؛ به تنهایی، قادر خواهد بود که مقدار گاز گلخانهای مورد نیاز را برای افزایش دمای جهانی تا ۲ درجهی سانتیگراد تولید کند.
رندی رولینز، یک دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه هاوایی در مانائو و یکی از نویسندگان مقاله میگوید:
بیتکوین، یک ارز رمزنگاریشده با نیازهای سختافزاری سنگین است و میتواند به یکی از بزرگترین بازارهای تقاضا برای مصرف برق تبدیل شود.
بیتکوین و چندین ارز رمزنگاریشدهی دیگر، نوعی ارز است که در فضای دیجیتال و بهصورت کدگذاریشده، حضور دارد و خریدوفروش از طریق آن، نیازمند مصرف مقادیر زیادی برق خواهد بود. خرید بیتکوین، تراکنشهایی را ایجاد میکند که توسط گروهی از افراد که بهعنوان ماینر شناخته میشوند، ثبت و پردازش میشود. ماینرها، هر تراکنش بیتکوین انجامشده در یک چارچوب زمانی خاص را در یک بلوک دستهبندی میکنند. سپس بلوکها به «زنجیره»ای اضافه میشوند که بهمنزلهی یک دفتر کل است. ماینرها برای کشف گواه اثبات کارمحاسباتی مورد نیاز در ازای دریافت بیتکوین با یکدیگر رقابت میکنند و انجام این فرایند، مستلزم مصرف مقادیر زیادی انرژی الکتریکی است.

نیاز بیتکوین به برق، مشکلات قابلتوجهی را ایجاد کرده و بحثهای گستردهای در فضای مجازی، پیرامون تعیین محل مناسب برای نصب تأسیسات یا ریگهای محاسباتی گواه اثبات کار مربوط به بیتکوین شکل گرفته؛ اما مسئلهای که تاکنون، کمتر مورد توجه قرار گرفته، اثرات زیستمحیطی ناشی از تولید این میزان برق است.
مقالههای مرتبط:
گروهی از پژوهشگران دانشگاه هاوایی، اطلاعاتی از قبیل بازدهی توان در رایانههای مورد استفاده در استخراج بیت کوین، محل جغرافیایی ماینرهایی که در حال استخراج بودهاند و میزان دیاکسید کربن منتشرشده در فرایند تولید برق این کشورها را مورد بررسی قرار دادند. براساس این دادهها، پژوهشگران تخمین زدند که استفاده از بیتکوین در سال ۲۰۱۷، باعث انتشار ۶۹ میلیون تندیاکسید کربن شده است.
پژوهشگران همچنین سرعت جذب و پذیرش فناوریهای دیگر را در جامعه بررسی کردند و سناریوهای مشابهی را برای برآورد میزان تجمعی انتشار کربن ناشی از رشد فناوری بیتکوین (مطابق با سرعت رشد فناوریهای دیگر)، بازنویسی کردند.
این تیم دریافته است که در صورت پذیرش و جذب بیتکوین، حتی با اعمال کندترین سرعت رشدی که فناوریهای دیگر تجربه کردهاند، میزان تجمعی انتشار ناشی از آن، برای گرمایش ۲ درجهای کرهی زمین طی بازهی زمانی ۲۲ سال، کافی خواهد بود. اگر سرعت رشد بیتکوین، برابر با میانگین سرعت رشد تکنولوژیهای دیگر در نظر گرفته شود، این بازهی زمانی به ۱۶ سال تقلیل خواهد یافت.

کتی تالادی، یک دانشجوی کارشناسی ارشد از دانشگاه هاوایی و از مؤلفان این مقاله میگوید:
در حال حاضر، انتشار گازهای گلخانهای ناشی از صنایع حملونقل، مسکن و غذا، بزرگترین عوامل مؤثر در تغییرات اقلیمی محسوب میشوند. این پژوهش نشان میدهد که بیتکوین را نیز باید به این فهرست اضافه کرد.
کامیلو مورا، دانشیار جغرافیا در کالج علوم اجتماعی از دانشگاه هاوایی و مؤلف اصلی این مطالعه میگوید:
استفاده از بیت کوین در سال ۲۰۱۷، باعث انتشار ۶۹ میلیون تن دیاکسید کربن شده استما نمیتوانیم آیندهی بیتکوین را پیشبینی کنیم؛ اما اگر برای آن سرعتی معادل با کمترین سرعت رشد تکنولوژیهای دیگر در نظر بگیریم؛ باید منتظر اخبار بسیار بدی درمورد تغییرات اقلیمی و همچنین مردم و گونههای زیستی در معرض خطر باشیم. با در نظر گرفتن تخریب روزافزونی که از وضعیت اقلیمی خطرناک ناشی شده، بشر روزی با این واقعیت مواجه خواهد شد که تغییرات اقلیمی، بیشتر از آنچه که تصور میشد، مسئلهای واقعی و شخصی است. چنانچه واقعاً قصد داریم از عواقب ویرانگر گرمایش ۲ درجهای کرهی زمین پیشگیری کنیم؛ هرگونه توسعهی بیشتر ارزهای رمزنگاریشده باید با هدف کاهش تقاضای مصرف انرژی همراه شود.
بهطور معمول شرکتهای بزرگ که در زمینهی توسعهی هوش مصنوعیفعالیت میکنند، سعی دارند با آموزش موضوعات مختلف، ساختهی خود را هوشمند و متفکر سازند. در حالی که این سازوکار تاکنون هزاران هوش مصنوعی مختلف را پدید آورده است؛ اما این بدین مفهوم نیست که راهکار دیگری برای آموزش به این رایانههای هوشمند وجود ندارد.
دانشگاه MIT که آوازهی بلندی در زمینههای مختلف علوم فناوری دارد، اخیراً یک هوش مصنوعی توسعه داده که یادگیری را از طریق فرآیند متفاوت انجام میدهد. پژوهشگران این دانشگاه، کودکان را برای یادگیری الگوی خود قرار دادهاند؛ از این رو، هوش مصنوعی آنها نیز درست بهمانند یک کودک در فرآیند یادگیری عمل میکند. آنها برای رسیدن به این هدف، تجزیهکنندهای را توسعه دادهاند که با ردیابی دقیق صحنهها و برقراری ارتباط با آنها، به تقلید فرآیند یادگیری کودکان میپردازد.

این سیستم که از طریق ویدیوهای زیرنویسدار فراگیری را آغاز میکند، سعی دارد با تعیین دقت توصیفات صحنه، کلمات را به اشیاء و اقدامات نسبت دهد. سیستم یادشده معانی بالقوه را به عبارات منطقی ریاضی تبدیل میکند و با انتخاب عبارتی که نزدیکترین ارتباط معنایی را با سوژه دارد، به بیان تفکر خود دربارهی موضوع موردبحث میپردازد. در این راه حاشیهنویسی میتواند این فرآیند را تسریع ببخشد؛ اما هرگز جزو ملزومات یادگیری محسوب نمیشود.
نکتهی مهم به انعطافپذیر بودنِ این راهکار مربوط میشود. در حالی که هوش مصنوعی محیط را همواره ردیابی میکند، میتواند از طریق صحبتهای افراد نیز مواردی را یاد بگیرد. بدین ترتیب، MIT پیشبینی میکند که رباتهای آینده میتوانند از طریق چنین قابلیتی، با عادتهای زبانی مردم سازگاری پیدا کنند؛ حتی اگر برخی از کلمات غیرمرسوم در گفتگوها استفاده شود.
متد یادگیری کودکانه میتواند فرآیند یادگیری را برای AI سریعتر کند و بستری را فراهم آورد که هوش مصنوعی بینیاز از حاشیهنویسی، قادر به درک لغات غیرمرسوم باشد.
اپلواچ از زمان معرفی در اوایل سال ۲۰۱۵ تاکنون، جایگاه مقتدارنهی خود را در بازار ساعت و گجتهای پوشیدنی حفظ کرده است و به لطف ارتقاء و تکاملهای صورتگرفته در سری ۴، انتظار میرود میزان فروش آن رکورد جدیدی را در سال آتی ثبت کند.
با بررسی نتایج فروش دورههای اخیر، تحلیلگران بانک UBS انتظار دارند مجموع فروش ترکیبی اپلواچهای سری ۱، سری ۳ و سری ۴ به ۲۴ میلیون دستگاه در سال ۲۰۱۸ برسد. این معادل میانگین فروش ۶ میلیون دستگاه در هر فصل سال بوده که از عدد ۱۸ میلیون فروش سالانه یا چهارونیم میلیون فروش فصلی که از گزارشهای فروش اپل در سال ۲۰۱۷ برمیآید، بسیار بیشتر است.

با وارد شدن به سال ۲۰۱۹، UBS پیشبینی میکند که شاخص فروش محصول ساعت اپل حتی بهتر از قبل شود. این موسسهی تحلیلگر، بهطور دقیقتر رشد ۴۰ درصدی را برای ۳۳ میلیون دستگاه فروختهشده در یک دورهی ۱۲ ماهه برآورد کرده است. در نتیجه این موضوع میتواند افزایش ۵ درصدی کل درآمد Apple را به دنبال داشته باشد. نکتهی مهمتر اینکه اپل اکنون این محصول را با بهای بیشتری به فروش میرساند. اپل بهتازگی اپلواچ ارزانتر سری یک را از لیست محصولات خود حذف کرده و محصول سری ۴ را با قیمتی بالاتر معرفی کرده است.
نظر به اینکه هنوز از گزارشهای فروش جداگانهی Apple Watch در گذشته، حال و آینده که کوپرتینوییها قصد انتشار آنها را داشته، خبری نیست، این مقادیر ارائهشده برای شاخصهای فروش در این مقطع زمانی صرفاً تخمین هستند. از آنجا که اکثر تحلیلگران به اتفاق معتقدند که سری ۴ اپلواچ در حال تبدیل شدن به محبوبترین در رستهی خود تاکنون هستند، لذا احتمالاً اپل از سال آینده ارائهی گزارشهای فروش جداگانه را آغاز میکند.
کیا Forte یا همان سراتو که مدل جدید آن برای سال ۲۰۱۹ معرفی شده خودروی بسیار زیبایی است؛ اما Forte برخلاف ظاهر جذابی که در همهی نسلهای داشته، هیچگاه بهعنوان خودرویی با توانایی حرکتی بالا شناخته نشده است. مقامات کیاموتورز در نسل جدید این خودرو تصمیم گرفتهاند تا این ذهنیت را پاک کنند و بههمین منظور، تا سال ۲۰۲۰ مدلی اسپرت از این سدان را با نام Forte GT راهی بازار خواهند کرد.

این مدل که در نمایشگاه تیونینگ سما (SEMA) رونمایی شد، بهجایپیشرانهی ۴ سیلندر ۲ لیتری ۱۴۷ اسب بخاری از نمونهی توربوشارژ ۱.۶ لیتر با قدرت ۲۰۱ اسب بخار استفاده میکند. این پیشرانهی جدید با جعبهدندهی ۶ سرعتهی دستی یا ۷ سرعتهی دوکلاچه درکنار پدالهای تعویض دنده پشت فرمان، عرضه میشود.

کیا Forte GT در مقایسه با مدل استاندارد تغییرات دیگری هم شامل سیستم تعلیق مستقل چند اتصالی در عقب، ترمزهای بزرگ در محور جلو و میل موجگیرهای بزرگتر کرده است. بزرگترین تغییر در سیستم تعلیق این مدل استفاده از طرح مستقل بهجای نمونهی سادهی فورته استاندارد در بخش عقب است.

کیا فورته جیتی ظاهر اسپرتی دارد و نمای جلوی آن با کمک خطوط قرمز رنگ تزئین شده است؛ از دیگر بخشهای ظاهری این مدل باید به اسپویلر عقب، قاب آینه های جانبی مشکی رنگ، رینگهای اسپرت ۱۸ اینچی با لاستیکهای اسپرت تابستانی میشلن، کاور آلومینیومی پدالها، صندلیهای چرمی اسپرت و فرمان اسپرت از نوع D کات اشاره کرد.

بخشهای ظاهری کیا Forte GT را میتوان مشابه GT Line فورته فعلی دانست؛ GT Line به پیشرانهی ۲ لیتری ضعیفتر و جعبهدندهی ضریب متغیر CVT مجهز است.
Forte GT در دو تیپ GT1 و GT2 از تابستان آینده وارد بازار خواهد شد و با مدلهایی نظیر هوندا سیویک Si و فولکس واگن جتا GLI موردانتظار، رقابت خواهد کرد.
۸۰ سال قبل (۳۰ اکتبر سال ۱۹۳۸)، اورسن ولز از رادیو اعلام کرد که مریخیها به نیوجرسی حمله کردهاند. در آن زمان بسیاری از شنوندگان رادیو که خبر را باور کرده بودند، وحشتزده از خانههای خود خارج شدند. اما بعدا مشخص شد که این اخبار ساختگی بوده است. در واقع، کارگردان مشهور سینما، نمایش رادیویی بر اساس رمان کلاسیک علمی تخیلی هربرت جرج ولز «جنگ دنیاها» را اجرا میکرد. این اجرا بخشی از یک برنامهی هفتگی بود که با همکاری تئاتر مرکوری از رادیو سیبیاس پخش میشد.
اکنون، به لطف دههها اکتشافات فضایی، درک ما نسبت به موجودات فضایی از زمان نمایش رادیویی ولز، بیشتر شده است. و دیگر کاملا میدانیم که در مریخ تمدن فرازمینی از آن نوعی وجود ندارد که سلاحها و فضاپیماهای پیشرفتهای هم در اختیار داشته باشد. اما شور و شوق عمومی نسبت به بیگانگان فضایی همچنان بالاست، با این حال؛ اگر امروز وجود موجودات فضایی از طریق رسانهها اعلام شود، واکنش بسیار متفاوتی نسبت به جنگ دنیاها در سال ۱۹۳۸ برخواهد انگیخت.
در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۸، هنگامی که برنامههای عادی از رادیو پخش میشدند، ناگهان یک بازیگر که نقش یک گویندهی خبر را ایفا میکرد، پخش موسیقی را از ایستگاه رادیویی قطع کرد و با صدایی هراسزده به شنوندگان اعلام کرد که مشاهدات تلسکوپها از سه انفجار در مریخ خبر میدهد و سپس صحنهای را از نزدیک در گراورز میل، شهری در نزدیکی پرینستون، نیوجرسی توصیف کرد. در ادامه این گزارش عجیب رادیویی، بازیگرانی که نقش شاهدان عینی را ایفا میکردند، مشاهدات خود ازاشیاء پرنده ناشناس (UFO) و موجودات عجیبی را شرح دادند که به پرتوهای حرارتی فوقالعاده پیشرفتهای مجهز بودند که میتوانستند در یک لحظه دهها نفر را به کام مرگ بکشانند.
شماره ۳۱ اکتبر ۱۹۳۸روزنامه دیلی نیوز که در صفحه نخست به وحشت عمومی از اجرای رادیویی اورسن ولز اشاره کرده
اگرچه در حین اجرای این برنامهی رادیویی چند بار اعلام شد که شنوندگان در حال گوش دادن به یک نمایش رادیویی هستند؛ اما بسیاری از مردم فکر کردند که واقعا موجودات فضایی حمله کردهاند. روزنامههای آن زمان، بهطور گستردهای به وحشت مردم از حمله موجودات فضایی پرداختند.
دیلینیوز یک روز بعد گزارش داد:
هزاران نفر از شنوندگان سراسیمه از خانههای خود در نیویورک و نیوجرسی خارج شدند و بسیاری از آنها با حولههایی صورت خود را پوشانده بودند تا از خود در برابر گازهایی که موجودات فضایی شلیک میکردند محافظت کنند.
سِت شُستاک، اخترشناس ارشد موسسه جستجو برای هوش فرازمینی(SETI)، میگوید، در حالی که شنوندگان رادیویی ممکن است داستان حمله مریخیها را باور کرده باشند؛ اما دانشمندان فضایی آن زمان به خوبی آگاه بودند که مریخ نمیتواند دارای تمدن فرازمینی هوشمندی باشد.
شستاک میگوید:
قطعا در اواخر دههی ۱۹۳۰، دیگر هیچکس چنین داستانی را باور نمیکرد. آگاهی اخترشناسان در حال افزایش بود. دانشمندان در آن زمان بهخوبی میدانستند که مریخ جو رقیقی دارد، در این سیاره اکسیژن کافی وجود ندارد و اینکه هیچ آب مایعی روی سطح سیاره سرخ دیده نشده بود.
همهی اینها روی هم نشان میدهد که اگر سیارهای با موجودات هوشمند وجود داشته باشد، آن سیاره مریخ یا حتی سیارهی دیگری در منظومه خورشیدی ما نیست. بهگفته مایکل وال، نویسندهی علمی که کتاب:«راهنمای علمی زندگی فرازمینی، پادماده، سفر فضایی انسان» را به رشته تحریر در آورده، بخش خشنی که ولز توصیف کرد، بعیدترین اتفاقی است که ممکن است بیافتد.
ملاقات کارگردان و بازیگر آمریکایی، اورسن ولز (سمت چپ) با نویسنده انگلیسی، هربرت جرج ولز، ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰
وال میگوید، در حملهی موجودات فضایی، با بیگانگانی مواجه خواهیم بود که نهتنها هوشمند و به لحاظ فنی پیشرفته هستند، بلکه همچنین از وجود انسانها خبر دارند و میدانند که ما انسانها، میتوانیم در منظومه شمسی سفر کنیم. از این رو، چنین اتفاقی، غیر محتمل است.
وال که نویسنده ارشد وبسایتSpace.com است، در ادامه میگوید، احتمال قویتر این است که اولین برخورد ما با موجودات فضایی، از طریق پیدا کردن میکروبهایی در دنیاهای دیگر باشد که نسبت به موجودات هوشمند در همهی کیهان فراوانتر هستند. او میگوید، امروز اعلامیهای در خصوص کشف میکروبهای فرازمینی به احتمال زیاد به جای وحشت، موجب شگفتزدگی مخاطبان میشود. وال میگوید:
با وجود تمام اخباری که دربارهی سیارات فراخورشیدی (خارج از منظومه شمسی ما) منتشر میشود؛ مردم برای چنین اخباری آماده شدند. کسانی که به این موضوعات علاقمند هستند، بهخوبی میدانند که چقدر سیارات یا اجرام کیهانی قابل سکونت در جهان وجود دارد و درک میکنند که اگر موجود زندهای خارج از سیاره ما وجود داشته باشد، بیشتر ممکن است به شکل حیات میکروبی باشد.
شستاک میگوید، با وجود اینکه میکروبها ممکن است اولین موجودات فضایی باشند که با آنها ملاقات میکنیم، اما نمیتوان امکان شناسایی ارتباطات موجودات فضایی هوشمند را به کلی رد کرد. موسسهی جستجو برای هوش فرازمینی، هر روز سیگنالهای رادیویی را بررسی میکند که ممکن است به وسیله موجودات هوشمند فضایی فرستاده شده باشند. و حتی اگر احتمال وجود موجودات فضایی هوشمند به مراتب کمتر از حیات میکروبی باشد، بازهم بیگانگان هوشمند احتمالا میتوانند حضور خود را از فواصل دوردست به ما اعلام کنند.
شستاک میگوید، میکروبها میتوانند اکسیژن جو را تولید کنند، اما موجودات هوشمند میتوانند لیزرهای غولپیکر یا فرستندههای رادیویی بسازند، بنابراین ممکن است که بتوانیم آنها را از فاصله دورتری شناسایی کنیم.
مقالههای مرتبط:
یکی از راههای ممکن برای پیدا کردن موجودات فرازمینی که در دوردستها زندگی میکنند، شناسایی سیگنالهای رادیویی آنها است، موردی که موسسهی جستجو برای هوش فرازمینی بهطور خستگیناپذیر در حال پیدا کردن آن است. این موسسه با استفاده ازآرایهی تلسکوپهای آلن دررصدخانه رادیویی هاتکریک در کالیفرنیا، به جستجوی چنین سیگنالهایی میپردازد.
اما بهگفتهی شستاک، موسسهی جستجو برای هوش فرازمینی تجهیزاتی را برای جستجوی سیگنالهای پرتو لیزر هم میسازند. البته، پیدا کردن این سیگنالها مستلزم آن است که موجودات فضایی هوشمند این سیگنالها را به سمت ما بفرستند. با این وجود، شستاک مطمئن است که یکی از این سیگنالها زودتر از آنچه فکر میکنیم شناسایی شود. شستاک میگوید:
با بسیاری از مردم سر یک فنجان قهوه شرط میبندم که ظرف ۲۰ سال چنین شواهدی را پیدا خواهیم کرد. چرا که تجهیزات ما دائما در حال بهتر شدن هستند.
اولین برخورد ما با میکروبها و سیگنالهایی که توسط موجودات فضایی هوشمندی فرستاده شدند، قطعا نسبت به موجودات عجیب و غریبی که با سلاحهای پیشرفته شهرهای زمین را به آتش میکشند، ترس کمتری خواهد داشت. اورسن ولز پس از اجرای رادیویی خود که منجر به وحشت مردم شد، گفت که اصلا تصور نمیکرد که مردم این برنامه را جدی بگیرند. روزنامه دیلی پرینستون روز ۱ نوامبر ۱۹۳۸ گزارش داد:
ولز ضمن عذرخواهی گفت: وقتی فهمیدم باعث چنین وحشت گستردهای شدم، شوکه شدم.
انتظار میرود که فضانورد ماتیاس موریر، سال آینده روی سطح ماه قدم بگذارد، البته بدونزحمت پرواز با موشک، حالت تهوع ناشی از بیوزنی و فرود خطرناک. بلکه در عوض، او در کشورش آلمان در نزدیکی کلن، در چمنزاری پرسه خواهد زد که میزبان بزرگترین مدل شبیهسازی ماه تاکنون خواهد بود. این مدل شبیهسازی شده، در واقع گودالی از گرد و غبار مصنوعی ماه خواهد بود که حدود ۱۰۰۰ متر مربع وسعت دارد. موریر و دیگر دانشمندان به جرثقیلها و قرقرههای مخصوصی متصل میشوند تا تاثیری شبیه به گرانش ضعیف ماه را تجربه کنند و لامپهایی هم نور نواحی مختلف ماه را شبیهسازی میکنند. گاهی اوقات، آنها به اقامتگاههای خود باز میگردند: ماژولی به اندازه یک کانتینر با دربهای قفل هوا که احتمالا در آینده پناهگاههایی شبیه به آن در ماه ساخته میشوند.
موریر که مدیره پروژه تاسیسات چند میلیون یورویی موسوم به لونا (LUNA) است، میگوید، این برنامه آزمونی هیجانانگیز برای تکنولوژیهای ماه است. این مرکز شبیهسازی ماه، در محوطه خارجی مرکز اروپایی فضانوردان در کلن و با کمک مالی آژانس فضایی اروپا (ESA) ومرکز هوافضای آلمان (DLR) ساخته میشود. اما موریر در ۴۸ سالگی، نمیداند که آیا واقعا میتواند روزی از مهارتهای خود در یک آزمون واقعی بهره ببرد.
موریر میگوید:
امیدوارم قبل از بازنشستگی این کار را انجام دهم. به لحاظ فنی، باور دارم که برایم قدم گذاشتن روی ماه هنوز امکانپذیر است.
خوشبینی موریر چندان عجیب نیست. او نفر بعدی پس از آخرین نفری خواهد بود که به ماه رفت: فضانورد آمریکایی یوجین سرنان، در آخرین ماموریت برنامه آپولو ناسا از ماه بازدید کرد تا به آخرین نفری تبدیل شود که به ماه رفته است. هیچ آژانس فضایی هنوز بودجه کافی برای فرستادن انسان به ماه اختصاص نداده است. اما تا حدی به دلیل تغییر اولویتهای سیاسی، تکاپو برای بازگشت انسان به ماه شدت گرفته است. اما آژانسهای فضایی بهجای تکرار ماموریتهای آپولو، به آرامی به دنبال ساخت یک اقامتگاه دائمی در ماه هستند.
تصویر هنری از مدل پایگاه دائمی ماه که در خارج از شهر کلن ساخته میشود، این تصویر رگولیتها و نور قابل کنترل را نشان میدهد
پژوهشگران عقیده دارند که ساخت پایگاهی برای انجام آزمایشات روی ماه، میتواند راهی برای آزمودن تکنولوژیهای آینده در مریخ باشد. با این حال، شرکتهای خصوصی نیز نسبت به امكان استخراج اکسیژن و هیدروژن (كه سوخت موشکها را تشکیل میدهند) از یخهای ماه وسوسه شدند. اگر این اتفاق بیافتد، ماه میتواند تبدیل به یک ایستگاه سوختگیری شود که عملا هزینه سفرهای فضایی را کاهش میدهد.
جورج سیورس، دانشمند مکانیک هوا در دانشکده معادن کلرادو و دانشمند ارشدی که سابقا در شرکت یونایتد لانچ الیانس (از مهمترین پیمانکاران دولت آمریکا برای پرتاب موشکهای نظامی)، میگوید:
آب، نفت فضا است و شواهد عدیدهای وجود دارد که در ماه مقادیر قابلتوجهی آب وجود دارد که به لحاظ اقتصادی قابلتوجه است.
آژانسهای فضایی به طور کلی تمایلی به پیشبینی جدول زمانی برای ساخت یک پایگاه سرنشیندار در ماه ندارند، بخشی به این دلیل است که این هدف در افقهای بودجه این سازمانها جایی ندارد، همچنین به این دلیل که وجود شرکتهای خصوصی هم برای تقبل هزینههای چنین برنامهای ضروری است. اما یوهان دیتریش ورنر، مدیر کل آژانس فضایی اروپا، سالهاست درباره همکاری چند کشور و شرکتها در یک پایگاه نیمه دائمی در ماه صحبت میکند که از آن به عنوان دهکده ماه نام میبرد. سازمان ملی فضایی چین در رسانههای دولتی اعلام کرد که هدف اصلی این سازمان، پایگاه ماه است، اگر چه اعلام نکرد که چه زمانی این اتفاق میافتد.
زمزمههای بازگشت به ماه، آذر سال گذشته جدیتر شد، زمانی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده طی بخشنامهای به ناسا پیشنهاد داد که اولویت برنامههای خود را از جستجوی سیارکها به بازگشت انسان به ماه تغییر دهد. ناسا از آن زمان، از برخی شرکتها درخواست کرده که تکنولوژیهای فرود روی ماه را توسعه دهند و همچنین اعلام کرده که قراردادهای چند میلیارد دلاری را در طول پنج سال آینده برای برنامههای جدید اکتشاف ماه که منجر به بازگشت انسان به ماه شوند، اعطا خواهد کرد.
سیورس میگوید که این تغییر دیدگاه، نسبتا افراطی است. و مهر امسال، ایرباس، بزرگترین شرکت هوافضایی اروپا، رقابتی به نام مسابقه ماه با حمایت آژانس فضایی اروپا و شرکت بلو اریجن به راه انداخت که به شرکتها وعده بودجه کافی برای توسعه تکنولوژیهای مهم جهت توسعه پایدار ماه را داده است.
یخ سطحی در دهانههای دائما تاریک ماه، آمادهترین منبع اکسیژن و هیدورژن هستند
در چند سال آینده، تنها ماموریتهایی که به ماه فرستاده میشوند، رباتیک خواهند بود: چین و هند در سه ماه آینده پرتاب کاوشگرهای خود را آغاز خواهند کرد و روسیه هم برای پنج سال آینده ماموریتی را برنامهریزی کرده است. اما ناسا، آژانس فضایی اروپا و سازمان فضایی فدرال روسیه (روسکاسموس)، ژاپن و کانادا همه از برنامه ساخت ایستگاه فضایی در مدار ماه تا اواسط دهه ۲۰۲۰ حمایت کردند. دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در لایحه بودجه سال ۲۰۱۹، پیشنهاد کرده که ناسا برای این پروژه در طول ۵ سال آینده، ۲٫۷ میلیارد دلار هزینه کند. این مدارگرد میتواند پایگاهی برای کوتاه کردن سفرهای سرنشیندار به سطح ماه باشد. در نهایت، پس از آن، یک پایگاه دائمی روی سطح ماه میتواند ساخته شود.
جیمز کارپنتر، مدیر استراتژیک اکتشاف انسانی و رباتیک آژانس فضایی اروپا در نوردویک، هلند، میگوید:
فکر میکنم که ۲۰ سال، زمانبندی واقعگرایانهای برای توسعه زیرساختهای لازم در ماه، مسکونی یا غیر مسکونی باشد.
پژوهشگران راه طولانی برای پیدا کردن روشهای استخراج منابع ماه در پیش دارند، اما امید زیادی به تحقق آن دارند. هماکنون دانشمندان در حال آزمودن تکنولوژیهای لازم برای پایگاه ماه هستند. در همین حال، موریر و دیگران در مرکز لونا، زندگی و استخراج معادن ماه را تمرین میکنند، گروه دیگری نیز در حال بررسی چگونگی کاشت محصولات کشاورزی و ساخت پناهگاههای ضد اشعه هستند. در نشستی که اوایل تابستان در مرکز پژوهش و تکنولوژی فضایی اروپا در نوردویک، هلند برای آمادهسازی ماموریتهای انسانی به ماه برگزار شد، بیش از ۲۵۰ متخصص در حوزههای معدنکاری، متالورژی، ساختوساز و معماری تبادل نظر کردند.
ایدن کولی، مشاور علمی مرکز فضانورد اروپایی میگوید:
اگر ۵ سال قبل چنین کارگاهی را راهاندازی میکردید، فقط تعداد اندکی حضور پیدا میکردند. اما حالا، اشتیاق برای چنین برنامههایی بهشدت افزایش یافته است.
اگرچه ممکن است، یک پایگاه دائمی در ماه هرگز ساخته نشود، اما برنامههای مختلفی برای بقا در ماه در حال انجام هستند.
استخراج آب در ماه
اولین چالش ساکنان ماه، استخراج آب خواهد بود. ماموریتهای آپولوکه نمونههایی از ناحیه استوای ماه جمعآوری کردند، نشان دادند که ماه، جهانی خشک و مُرده است. رابرت مولیر، تکنسین ارشدی در مرکز فضایی کندی ناسا در کیپ کاناورال، فلوریدا که تکنولوژیهای معدنکاری در ماه را توسعه میدهد، میگوید، کشف یک دهه پیش که قطبهای ماه دارای مقادیری قابلتوجهی یخ آب هستند، همهچیز را تغییر داد.
در حال حاضر پژوهشگران دقیقا نمیدانند یخهای ماه کجا هستند، چقدر ضخامت دارند و آیا با خاک مخلوط شدند یا صفحههای یخی هستند. ماهنورد چاندرایان-۲ هند، قرار است سال آینده به ماه برود و فرودگر لونا-۲۷ روسیه هم برای سال ۲۰۲۲ برنامهریزی شده است. هر دوی این ماموریتها برای پاسخ به این پرسشها به ماه فرستاده میشوند. فرودگر روسیه دارای متهای ۲ متری (که توسط آژانس فضایی اروپا طراحی شده) و یک آزمایشگاه برای بررسی منشا و فراوانی آبهای ماه است.
آرایههای فتوولتائیک میتوانند برای تولید برق به کار روند و با کنسانتراتورها حرارت کافی برای فرایندهایی مانند چاپ سهبعدی فراهم کنند
ناسا هم به دنبال آب موجود در ماه است و مناقصهای برای توسعه فرودگرهای ماه اعلام کرده که قادر به حمل دستگاههای اکتشاف ماه باشند. این برنامهها قرار است، سال آینده شروع شوند. سیورس میگوید که یک پایگاه دائمی در ماه با چهار فضانورد، نیاز به مقدار ناچیزی آب خواهد داشت، احتمالا دهها تن آب برای یک سال کافی خواهد بود و واضح است که در ماه، مقادیر زیادی آب وجود دارد.
سیورس میگوید:
این برآوردها بر اساس اطلاعات فعلی است که نشان میدهند، ممکن است ۱۰ میلیارد تن یخ در قطبهای ماه وجود داشته باشد.
اکثر این یخ برای سوخت فضاپیماها استخراج میشود. سیورس محاسبه کرده است که شرکتهای استخراج معدنی میتوانند، با استخراج سالانه حدود ۱۰۰۰ تن آب و تجزیه آن به اکسیژن و هیدروژن برای سوخت به سود کافی دست پیدا کنند. گرانش کم ماه نیز بدین معنا است که برای حمل و نقل فضایی دوردست، نسبت به زمین، میتواند بهتر باشد. به عنوان مثال، ماموریتی که در ماه سوختگیری کند، هزینهای حدود یک پنجاهم، ماموریتی خواهد داشت که از زمین به فضا فرستاده شود.
اکسیژن در خاک ماه یا همان رگولیتها وجود دارد که میتواند به وسیله انرژی بالایی که کنسانتراتورها تولید میکنند، از اکسیدهای فلزی جداسازی شود
دانشمندان مرداد امسال، با استفاده از اطلاعات مدارگرد چاندرایان-۱ هند، دریافتند که یخ ماه روی سطح آن قرار دارد، اما در بخشهای دائما تاریک که گاهی سرمای آن به منفی ۲۴۹ درجه سانتیگراد میرسد. ماشینآلات حفاری نیاز به گرما و برق دارند تا آب را استخراج کرده و به سوخت تبدیل کنند. از آنجایی که باتریهای پلوتونیومی که بر گرمای طبیعی ناشی از فروپاشی رادیواکتیو متکی هستند، برای اکثر شرکتهای خصوصی خیلی گران هستند، احتمالا شرکتهایی که میخواهند در ماه به فعالیت بپردازند، باید از انرژی خورشیدی استفاده کنند.
شرکتهای استخراج معدنی، میتوانند از جنوب نروژ الهام بگیرند. شهر ریوکان در نروژ در درهای عمیق واقع است که برای بیش از نیمی از سال نور خورشید کافی دریافت نمیکند. اما از سال ۲۰۱۳ آینههای عظیمی روی کوههای مشرف به شهر نصب شدند که نور خورشیدی را روی شهر بازتاب میدهند که از پاییز تا بهار در سایه به سر میبرد. سیورس میگوید، شرکتها امیدوار هستند که چیزی شبیه به این را در ماه انجام دهند.
او میگوید، نور خورشید میتواند از قلههای مرتفع به دهانهها تابانده شود و در آنجا، یخ را حرارت داده و آن را به بخار تبدیل کند. سپس، آب مایع به یک کارخانه فرآوری انتقال مییابد و از طریق برق تولید شده به وسیله انرژی خورشیدی به هیدروژن و اکسیژن تجزیه میشود. این گازها پس از آن میتوانند ذخیره شوند یا به عنوان سوخت مورد استفاده قرار گیرند یا از طریق پیلهای سوختی برای تامین انرژی پایگاه ماه استفاده شوند.
به همین ترتیب، ماهنوردها میتوانند خاک مملو از یخ را جمعآوری کنند و آن را درون کورهها حرارت دهند تا آب به دست بیاورند. انرژی لازم برای کورهها را نیز میتوان به صورت بیسیم با استفاده از لیزرهای قدرت بالایی بهدست آورد که بهوسیله پانلهای فتوولتائیک ماهنوردها تامین انرژی میشوند. لئوپولد سومرر از آژانس فضایی اروپا میگوید، مرکز لونا، میتواند آزمایشهایی را انجام دهد تا کارایی چنین روشی را در شرایط واقعی با چالشهای اضافی مانند گرد و غبار جوی ماه ارزیابی کند. موریر میگوید، دانشمندان مرکز لونا، دهانههایی شبیه به ماه را نیز بررسی میکنند تا نحوه دسترسی به این شیبهای ژرف و تاریک را ارزیابی کنند.
خاک ماه
اگر یخ در دسترس نباشد، منبع جایگزین آب دیگری نیز در ماه وجود دارد: خاک. خاک ماه که رگولیت نامیده میشود، حاوی سیلیکا و اکسیدهای فلزی است که به طور متوسط ۴۳ درصد آن از اکسیژن تشکیل شده و در همه جای ماه یافت میشود. اکسيژن استخراج شده از خاک ميتواند، برای تامین انرژی تاسیسات مختلف در قطبها مورد استفاده قرار گیرد و برای تولید محصولات جانبی مانند فلزات نادر نیز به کار رود.
اما به دست آوردن سود اقتصادی از رگولیتهای ماه بهراحتی امکانپذیر نیست. تجزیه اکسیژن با شکستن پیوندهای شیمیایی آن نیاز به انرژی بیشتری نسبت به یخ دارد. روی کاغذ، یک راکتور میتواند از آینههای غولپیکر برای بازتاندن نور خورشید به کورهای کوچکتر از یک پاکتنامه استفاده کند و دمای خاک ماه را در زمان تابش به بیش از ۹۰۰ درجه سانتیگراد برساند. در این دما، هیدروژن یا کربن که در ابتدا از زمین برده میشوند، میتوانند برای جداسازی اکسیژن از مواد معدنی مورد استفاده قرار گیرند، سپس این اکسیژن با هیدروژن ترکیب شده و به آب تبدیل میشود. آزمایشی که در سال ۲۰۱۰ در هاوایی که با رگولیتهای شبیهسازی شده ماه انجام گرفت، نشان داد که این فرآیند امکانپذیر است، اگرچه این فرآیند در شرایط بیوزنی و خلاء آزمایش نشده است.
مولیر میگوید:
اساسا صحبت از تکنولوژی ثابت شدهای است که میتواند برای چند سال آینده مورد استفاده قرار گیرد.
پژوهشگران هم امیدوارند که این فرآیند را بهبود بخشند تا از محمولههایی که باید بههمراه فضاپیما به ماه برده شوند بکاهند. در دانشگاه پلیتکنیک میلان در ایتالیا، تیمی که به سرپرستی مهندس هوافضا، میشله لاوانیا در حال ساخت نمونه اولیهای هستند که در دمای پایین کار میکند و تمام مواد اولیه (در این مورد متان و هیدروژن) را بازیافت میکند تا تنها از خاک بهره گرفته شود.
از آنجاییکه ماه هیچ جو یا میدان مغناطیسی ندارند، فضانوردان باید درون اقامتگاههایی امن از تشعشعات کیهانی و شهابسنگهای کوچک محافظت شوند
هماکنون، چنین دستگاهی ممکن است برای تولید آب کافی برای تامین سوخت فرودگری به سبک آپولو جهت بازگشت به مدار ماه، به دهها سال زمان نیاز داشته باشد. اما لاوانیا میگوید که در ماه، چندین راکتور میتواند بهصورت موازی باهم کار کنند. هماکنون، تیم او بودجه حدود ۶۰۰ هزار یورو (۶۹۲ هزار دلار آمریکا) آژانس فضایی اروپا، روی نمونه اولیهای کار میکند که باید بهاندازهای کوچک باشد تا بهراحتی برای یک فضاپیما قابلحمل باشد.
یک شرکت متالوژی به نام متالیزیز در روتردام، انگلستان، تلاش میکند با القای برق به مواد معدنی فلزی در یک مخزن نمک مذاب، اکسیژن به دست بیاورد. این تکنیک که متالیزیز پیشگام آن برای تولید آلیاژهای با کیفیت بالا برای صنایع هوا فضا است، همچنین میتواند فلزاتی با خلوص بالا را برای ماشینآلات فعال در ماه تولید کند.
جستجو برای پناهگاه
موریر میگوید، اگر معلوم شود که از استخراج آب نمیتوان برای سود اقتصادی بهره برد، برنامه توسعه پایگاهی در نواحی که آزمایشات علمی انجام خواهند شد، همچنان ادامه خواهد یافت، او میگوید:
بدون یک دیدگاه تجاری، تحقق این امر مدت بیشتری طول میکشد. ما ممکن است که در موقعیتی شبیه به پژوهشهای فعلی در جنوبگان قرار بگیریم که عمدتا فقط برای مقاصد علمی انجام میگیرند.
رابین کانوپ، دانشمند علوم سیارهای در مؤسسه تحقیقات جنوب غربی در بولدر، کلرادو، میگوید، آزمایشهایی که ممکن است منتهی به بازگشت به ماه شوند، پژوهشگران را هیجانزده کرده است. نمونهبرداری از دهانههای باستانی ماه میتواند نشان دهد که چگونه سامانه ماه-زمینشکل گرفت، چه زمانی منظومه شمسی اولیه شروع به تغییر حالت مداوم کرد و سیارکها چه زمانی به ماهواره طبیعی زمین برخورد کردند. پژوهشگران همچنین میخواهند، چرخه آبی و لرزهشناسی ماه را بررسی کنند، همینطور نصب یک تلسکوپ رادیویی که از تداخلهای زمینی بهدور خواهد بود، میتواند برای بررسی تابشهای جهان اولیه مورد استفاده قرار گیرد.
با این حال، بر خلاف جنوبگان، از آنجاییکه ماه هیچ جو یا میدان مغناطیسی ندارند، ساکنان ماه باید درون اقامتگاههایی امن از تشعشعات کیهانی و شهابسنگهای کوچک محافظت شوند. موریر میگوید، اولین پناهگاههای ماه به احتمال زیاد از زمین به آنجا برده میشوند، اما باید با شن و ماسه یا رگولیتهای ماه پوشانده شوند.
آزمایش ماهنوردها در دالانهای گدازه در لانزروت، جزایر قناری، اسپانیا
یک راه حل طبیعی وجود دارد: میتوان از صخرهها، ژرفدرهها، غارها و دالانهای گدازه (دالانهایی که بر اثر فعالیت آتشفشانهای باستانی بهوجود آمدند) برای محافظت اقامتگاهها استفاده کرد. دانشمندان سال گذشته، دوباره پژوهشهایی را با استفاده از اطلاعات رادار مدارگرد سیلین (SELENE) سازمان فضایی ژاپن و ماموریت بازیابی گرانش ناسا و آزمایشگاه داخلی (GRAIL) ناسا انجام دادند و موفق شدند دالانی به طول چند کیلومتر کشف کنند که در زیر منطقهی ماریوس هیلز در سمت پیدای ماه قرار دارد. در زمین، پژوهشگران در حال حاضر ماهنوردهایی را در دالانهای گدازه در لانزروت، جزایر قناری، اسپانیا، برای آمادهسازی اکتشاف آینده ماه آزمایش میکنند.
ماتیاس اسپرل، در چند صد متری مرکز لونا در آزمایشگاه مرکز هوافضای آلمان، برنامهای دیگر را آزمایش میکند: به دست آوردن سنگ مصنوعی از رگولیتهای ماه. در آزمایشگاه اسپرل، پرتو نور شدیدی روی محدودهای به اندازه یک سکه متمرکز شده و ورقههای پودر را با حرارت ۱۱۰۰ درجه سانتیگرادی گداخته میکند. با گذشت زمان، این لایهها برای ساخت آجرهای خاکستری تیرهای به مانند آجرهای چاپ سهبعدی مورد استفاده قرار میگیرند.
مواد غذایی مانند کلمبرگ و سیبزمینی میتوانند بهوسیله کشت هیدروپنیک در گلخانههای مخصوصی با نور الئیدی پرورش داده شوند
اسپرل میگوید، در ماه نور خورشید میتواند برای انجام چنین کاری متمرکز شود. این برنامه بخشی از پروژه ریگولایت (RegoLight) است که با مشارکت مرکز هوافضای آلمان، شرکت هوافضایی ساس (SAS) بلژیک و شرکتهای معماری و مهندسی انجام میگیرد. اسپرل میگوید، این ورقهها کاملا با یکدیگر همخوانی ندارند، اما آجرها حدود یک پنجم بتن سبک استحکام دارند و قابل مقایسه با گچ هستند.
شبیهسازی ریگولیتهای ماه
شرکتهای معماری بولینگر گروهمان اشنایدر و ولیکوفایر هر دو در وین، اتریش، فروردین امسال نشان دادند که با اتصال اینترلاکینگ آجر به قوس و گنبد، میتوانند سازههای قوی بسازند. اسپرل میگوید که سازهها به اندازهای محکم هستند که بر اثر لرزهها و انباشت شنهای ماه تخریب نشوند. او میگوید که هماکنون، ساخت یک آجر، حدود ۵ ساعت طول میکشد، اما با متمرکز کردن نور خورشید، میتوان به این روند سرعت بخشید. دانشمندان در نقاط دیگری هم در حال ساخت پناهگاههایی با استفاده از پختن رگولیتها در کورههای مایکروویو یا چسباندن آنها بههم بهوسیله مواد زمینی مانند پلیمرها هستند.
رژیم کلمبرگ
دانشمندان علوم گیاهی زمان زیادی را صرف بررسی عناصر نهایی، یعنی غذاهای مورد نیاز در پایگاه ماه میکنند. در یک اکوسیستم بسته، گیاهان ضایعات طبیعی را بازیافت کرده و دیاکسید کربن را به اکسیژن تبدیل میکنند. رسانههای دولتی چین اردیبهشت امسال گزارش دادند که داوطلبان ۳۷۰ روز را در چنین اقامتگاهی گذراندند. در این اقامتگاه شبیهسازی شده که کاخ ماه-۱ (Lunar Palace 1) نام داشت، محصولات کشاورزی کاشته شد و کرممگس نیز برای تامین پروتئین خدمه پرورش یافت.
در پروژه ریگولایت از لیزر برای تبدیل رگولیت (مرکز تصویر) به آجر شبیه به گچ (سمت راست که در عرض ۳۰ دقیقه ساخته شده) استفاده میشود. آجر بزرگتر نیز میتواند ساخته شود (سمت چپ با صرف ۳ ساعت)، اما مواد کمتر بههم میچسبند
فضانوردان ایستگاه فضایی بینالمللی قبلا کاهوهای قرمز و سایر سبزیجات کاشت فضا را خوردند. برنامه ویجی (Veggie) در مرکز فضایی کندی ناسا، محصولات کشاورزی را بررسی کرده که در فضاهای محدود بهتر رشد میکنند، مواد مغذی بیشتری (مانند ویتامینهای ث-۱، کا و پتاسیم) دارند و میتوانند به مدت طولانیتری نگهداری شوند. در این میان، کلمبرگ، بهترین بازدهی را داشت.
در ماه، فضانوردان گیاهان را بهوسیله کشت هیدروپنیک در گلخانههای مخصوصی با نورهای قرمز و سفید الئیدی پرورش میدهند. آزمایشی که سال آینده در ایستگاه فضایی بینالمللی انجام میگیرد، نحوه تغییر ترکیبات گوجه فرنگی را در نورهای مختلف بررسی میکند. پژوهشهای بیشتری لازم است تا بهترین روشهای کاشت محصولات کشاورزی در مخلوطهای رگولیت مشخص شود.
ترنت اسمیت، مدیر پروژه ویجی، میگوید:
ما میخواهیم بدانیم، چگونه میتوانیم خاک زندهای از گرد و غبار فضایی بسازیم.
متیو رومین، پژوهشگری در برنامه ویجی ناسا نیز میگوید:
و اگر گیاهان بتوانند در ریگولیت رشد کنند، ناگهان این بدان معنی است که نه تنها میتوان سبزیجات بلکه درختان کوچک میوه را نیز در آنجا کاشت.
مولیر میگوید:
اگر انسانها به خاطر مخاطرات زندگی در فضا، تنها برای مدت کوتاهی در ماه باقی بمانند و نتوانند مواد غذایی خود را در آنجا کشت دهند، این برنامه شکست میخورد.
مانع دیگر ممکن است قانونی باشد: معاهده فضایی ماورای جو ۱۹۶۷ که به امضای تمام کشورهای بزرگ فعال در عرصه فضا رسیده است. بنا به معاهده فضایی ماورای جو، هیچ کشوری حق ادعای مالکیت بر هیچ جرم آسمانی و منابع آن را ندارد. دیمیترا استفوودی، متخصص قانون فضایی از دانشگاه لیدن در هلند، میگوید که حالا اکثر کشورها بر این باورند که این معاهده نمیتواند مانع معدنکاری در فضا شود.
مقالههای مرتبط:
از سال ۲۰۱۵، دو کشور ایالات متحده و لوکزامبورگ، قوانین ملی را به تصویب رساندند که به شرکتهای خصوصی امکان بهرهبرداری از معادن فضا را میدهد. روسیه و بلژیک از جمله کشورهایی هستند که اعلام کردند، برای ترویج معدنکاری در فضا، نیاز به یک چارچوب بینالمللی جدید است. استفوودی میگوید، اما معاهده فضایی ماورای جو همچنین بیان میکند که فعالیتهای فضایی باید به نفع همه کشورها و بشر باشد. بنابراین شرکتها هنوز باید بهدنبال راهکارهایی برای به سهیم کردن دانش و سود حاصل از استخراج منابع ماه با دیگران باشند. در نهایت، مویلر میگوید، ساخت پایگاهی در ماه، آرزویی است که نه با پیشرفتهای تکنولوژیکی، بلکه با اراده سیاسی و اقتصادی محقق میشود.
مولیر میگوید:
اگر بتوانیم هر دو مسئله را برطرف کنیم، کاملا باور دارم که سکونت دائمی در ماه اتفاق خواهد افتاد.
اینفوگرافیک ساخت پایگاه دائمی ماه را از اینجا دانلود کنید.
توییتر بخشی از فرآیند گزارش در پلتفرم خود را بهروز کرد، این بخش شامل گزارش توییتهایی میشود که شما تصور میکنید احتمالا از جانب یک بات یا حساب کاربری جعلی بهخصوصی منتشر شده است که خود را بهعنوان شخص یا هویتی دیگر جا میزند. اکنون با انتخاب گزینهی «it's suspicious or spam» از منوی گزارش، شما میتوانید دلیل گزارش خود را از بین گزینههایی انتخاب کنید که یکی از آنها «the account tweeting this is fake» خواهد بود.

روز گذشته توییتر تغییرات یادشده را از طریق حساب رسمی امنیتی خود اطلاعرسانی کرد. اکنون هر دو نسخهی تحت وب و موبایل Twitter، چنین امکانی را در اختیار کاربران قرار میدهند. اطلاعیهی Twitter Safety بدین شرح است:
فعالیتهایی که سعی در ایجاد اختلال در سازوکار توییتر دارند، غیرمجاز محسوب میشوند. ما چنین فعالیتهایی را در صورت مشاهده، حذف میکنیم. شما اکنون میتوانید در صورت مواجهه با اسپم، نوع آن را از جمله حسابهای کاربری جعلی در گزارش خود مشخص کنید.
اگرچه تغییرات ایجادشده، جزئیات بیشتری را در اختیار کاربر قرار میدهد؛ اما کماکان مشخص نیست که پس از ارسال گزارش به تیم امنیتی توییتر، چه اتفاقی میافتد. در حال حاضر نمیدانیم که آیا گزارش جعلیبودن یک حساب کاربری، احتمال تعلیقشدن آن را افزایش میدهد یا خیر؛ البته دلیلی منطقی در پس این استراتژی وجود دارد؛ چرا که ممکن است گروهی بهصورت هماهنگ با ارسال تعداد بیشماری گزارش نادرست، سعی در جا زدن یک حساب کاربری حقیقی بهعنوان نمونهی جعلی جهت تعلیقشدن آن داشته باشد. یکی از سخنگویان توییتر میگوید:
فرآیند جدید گزارشدهی به ما کمک میکند تا جزئیات بیشتری در مورد حسابهای کاربری جعلی، در اختیار داشته باشیم تا بدین ترتیب بهصورت مؤثرتری حسابهای جعلی را شناسایی و مسدود کنیم. با وجود گزارشهای دقیق بیشتر، ما نیز منابع بیشتری را به فرآیند بررسی خود اضافه خواهیم کرد.
مقالههای مرتبط:
توییتر اکنون مسئلهی اسپمها، باتها و حسابهای جعلی در پلتفرم خود را با جدیت بسیار بیشتری دنبال میکند، از این رو ممکن است تغییرات ایجادشده در فرآیند گزارشدهی، در نهایت به مسدودسازی کنشگرایانهتر چنین مواردی بیانجامد. توییتر در ماه جولای اعلام کرد که ۷۰ میلیون حساب کاربری را طی ماههای می و جولای بهدلیل نقض قوانین این شبکهی اجتماعی و فعالیتهای مخرب، مسدود کرده است.
Twitter بهدلیل اقدامات اخیر خود برای مسدودسازی تعداد انبوهای از حسابها، براساس گزارش مالی اخیر این شرکت، در هر فصل تعدادی از کاربران خود را از دست میدهد. پیشتر عملکرد فراتر از انتظار توییتر با انتشار گزارش مالی تابستان ۲۰۱۸ مشخص شد؛ بنابراین اگرچه اتخاذ چنین تصمیمهایی، در کوتاهمدت میتواند آثار زیانباری برای کسبوکار توییتر داشته باشد، اما مشخصا توییتر به تمامیت خود بهعنوان هدفی طولانیمدت نگاه میکند.
زمانی که دوج و موپار (Mopar) تیزر محصول جدید خود را منتشر کردند، همه انتظار مدلی جدید با پیشرانهی همی (Hemi) داشتند. سرانجام این محصول جدید با نام Hellephant معرفی شد که از پیشرانهی 426 Hemi به قدرت ۱۰۰۰ اسب بخار در آن استفاده شده است.

این پیشرانه در اصل همان نمونهی هلکت Hellcat است که سیلندرهای آن ۴ اینچ قطر (۱۲۲ سانتیمتر) و ۴.۱۲۵ اینچ (۱۲۶ سانتیمنتر) طول کورس دارند. بلوک پیشرانه تماماً از آلومینیوم ساخته شده و در نهایت یک سوپرشارژر برای تأمین هوای فشردهی مورد نیاز، نصب شده است. تمام بخشهای این پیشرانه و حتی سیم کشی آن تقویت شدهاند؛ پیشرانهی ۴۲۶ در اصل برای خودروهای خیابانی و آفرودی سالهای پیش از ۱۹۷۶ طراحی شده است.

گروه فیات کرایسلر برای اینکه بتواند به خوبی به پیشرانهی 426 Hemi ادای احترام کند، در پروژهی جدید خود از دوج چارجر ۱۹۶۸ استفاده کرده است.
تغییرات دوج چارجر Hellephant تنها محدود به نصب پیشرانهی ۱۰۰۰ اسب بخاری نیست بلکه یک جعبهدندهی ۶ سرعتهی دستی نیز برای این خودرو طراحی شده و برای مهار آن نیز از ترمزهای برمبو با ۶ پیستون استفاده شده است.
رینگهای این مدل با ابعاد ۲۰ و ۲۱ اینچ از دوج هلکت برداشته شده است. در بسیاری از بخشهای بیرونی Hellephant میتوان عناصر طراحی دیگری را از دوج چلنجر SRT هلکت مشاهده کرد.

گلگیرهای پهن جلو و عقب از فایبرگلاس ساخته شده اند و فاصلهی محوری نیز چند سانتیمتر در مقایسه با چارجر استاندارد افزایش پیدا کرده است. نمای جلوی این خودرو با دوج دیمون جدید شباهتهایی دارد و در عقب، اسپویلر دوج چارجر R/T کارگذاشته شده است. بخش های دیگری که در این خودرو با سایر مدلهای دوج یکسان هستند شامل آینههای جانبی داستر ۱۹۷۱ هستند؛ در نهایت تیم موپار چراغهای مخفی چارجر کلاسیک را با چراغهایی که از مدل جدید چلنجر قرض گرفته شدهاند، جایگزین کردهاند.

استیو بیهام، مدیر بخش تأمین قطعهی خودروهای موپار در گروه فیات کرایسلر در مورد Hellephant گفته:
طرفداران ما اشتیاق زیادی به خودروهای قوی دارند و موپار با تولید مدل Hellephant با پیشرانهی قدرتمند Hemi کاری بسیار شایسته و در عین حال منحصربهفرد انجام داده است. دوج چارجر ۱۹۶۸ یکی از پر طرفدارترین خودروهای کلاسیک است و ما به همین منظور تصمیم گرفتیم تا این خودرو را تبدیل به یک سوپرچارجر مفهومی کنیم که حاصل، تولد مدل Hellephant بود.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید