به تازگی وبسیات مشهور Motor1 یک دستگاه مرسدسبنز AMG GT چهار در را مورد بررسی قرار داده است. در ادامه با زومیت همراه باشید تا به بررسی این سدان جذاب مرسدس بنز بپردازیم.
شرایط جوی در روز تست خودرو چندان مساعد نبود و باران شدیدی در هیلکانتلی تگزاس میبارید. شدت باران به حدی زیاد بود که بجای تست مرسدس AMG GT باید به سراغ تست یک قایق میرفتیم! اما در هر صورت آن روز AMG GT چهار در در اختیار ما بود که میتوان از آن به عنوان بهترین سدان اسپرتی که تا کنون سوار شدهایم یاد کرد. نخستین موردی که با دیدن این خودرو متوجه خواهید شد این است که تا چه حد المانهای طراحی محصولات AMG در این خودرو به چشم میخورد و این در حالی است که آن نمای شکیل و لوکس مرسدس بنز نیز همچنان در AMG GT چهار در حفظ شده است.

با وارد شدن به داخل کابین AMG GT چهار در مشاهده خواهید کرد که نحوهی طراحی تونل جعبه دنده به گونهای است که اتاق خودرو را از وسط به دو نیم تقسیم کرده است و AMG GT یک خودروی چهار نفره است. صندلیها نیز اسپرت و راحت هستند و همایت بسیار خوبی را از بدن سرنشینان به عمل میآورند. در بخش بالایی کنسول هرآنچه یک راننده نیاز دارد در مقابل او به نمایش در میآید و وجود نمای مدرنی که صفحه نمایش کنسول دارد اما AMG همچنان به کلیدهای فیزیکی سنتی نیز وفادار مانده است و کلیدهایی همانند کنترلر جعبه دنده، سیستم کنترل پایداری و کلیدهای میزان سفتی و نرمی سیستم تعلیق به صورتی فیزیکی در کنسول AMG GT چهار در موجود هستند.

سیستم مالتی مدیا و ارتباطی به کار رفته در AMG GT نیز نسخهای هیبریدی از MBUX جدید مرسدس بنز است. متاسفانه نرم افزار MBUX موجود در این خودرو متعلق به سال گذشته است و به همین دلیل فعلا امکان استفاده از فرامین صوتی در این مدل وجود ندارد. اما عملکرد رابط کاربری و تاچ پد آن خوب است و از این نظر میتوان راحتی کار با منوهای آن را با گوشیهای هوشمند آیفون مقایسه کرد. غربیلک فرمان بخش دیگری است که AMG با مهارت تمام و به خوبی آن را طراحی و ساخته است. این فرمان با روکش چرم آلکانترای نرمی پوشیده شده است و همانند خودروهای مسابقهای یک نوار رنگی در موقعیت ساعت ۱۲ فرمان نصب شده است.

پشت غربیلک فرمان هم پدالهای تعویض دنده نصب شدهاند که امروزها به بخش جدای ناپذیر از محصولات AMG تبدیل شدهاند. با دقت در طراحی غربیلک فرمان AMG GT چهار در به موضوعات قابل توجهی خواهیم رسید. در موقعیت ساعت ۵ و ۷ فرمان دو کلید کوچک نصب شدهاند که روی آنها نمایشگرهای TFT قرار دارند. با استفاده از این دو کلید میتوانید میزان سفتی و نرمی سیستم تعلیق و بالهی عقب فعال AMG GT چهار در را کنترل کنید. با استفاده از این نمایشگرهای کوچک TFT میتوانید به سرعت و سهولت هرچه تمام نسبت به تغییر حالتهای مختلف رانندگی نیز بپردازید. از این نظر میتوان طراحی و کارایی غربیلک فرمان این خودرو را به پورشه۹۱۸ اسپایدر نزدیک دانست.

در هنگام رانندگی در پیست Circuit of the Americas، متوجه شدیم که صندلیهای AMG GT حمایت بسیار عالی را از بدن به عمل میآورند و اجازه نمیدهند که بدن سرنشینان در هنگام حرکت به این سو و آن سو حرکت کند. عملکرد صندلیهای این خودرو به حدی خوب است که باید آنها را به جرات جزو بهترین صندلیهایی که در خودروهای استاندارد کارخانه میتوان یافت بدانیم.
ما در روز تست چند مدل از این خودرو را در اختیار داشتیم. ابتدا لازم است که اشاره کنیم AMG GT چهار در با چهار نوع پیشرانهی مختلف با کدهای GT43 AMG، GT53 AMG، GT63 AMG و GT63S به بازار عرضه میشود. پیشرفتهترین پیشرانهای که میتوان در بین پیشرانه یافت متعلق به مدل GT53 است که از پیشرانهی شش سیلندر خطی سه لیتری از نوع هیبریدی استفاده میکند. پیشرانهی بنزینی GT53 به یک الکتروموتور EQ BOOST متصل شده است که این پیشرانهی برقی میتواند ۲۱ اسب بخار قدرت تولید کند و در محلی بین پیشرانهی اصلی و جعبه دنده نصب شده است. این پیشرانهی برقی نتنها میتواند گشتاور لحظهای را در شروع حرکت در اختیار خودرو قرار دهد بلکه به عنوان تامین کنندهی انرژی مورد نیاز سیستم برقی ۴۸ ولتی AMG GT عمل میکند. چون AMG GT به بخشهای الکترونیکی زیادی مجهز است و سیستم مالتی مدیا، چراغهای پیشرفته و کابین این خودرو نیاز به برق زیادی دارند و به همین دلیل استفاده از سیستم برقی ۴۸ ولتی در این خودرو اجتناب ناپذیر است.

خودروهای هیبریدی را اکثرا به خاطر مصرف سوخت اقتصادی آنها میشناسیم اما این بدان معنی نیست که GT53 خودروی کندی است. اتفاقا این مدل با داشتن ۴۲۹ اسب بخار قدرت و ۵۲۰ نیوتون متر گشتاور اتومبیلی بسیار سریع است و میتواند در عرض ۴.۴ ثانیه سرعت خود را از صفر به صد کیلومتر بر ساعت برساند و حداکثر سرعت آن نیز به ۲۷۸ کیلومتر بر ساعت میرسد. بنابراین AMG GT53 میتواند کاملا نظر شما را در مورد خودروهای هیبریدی تغییر دهد و به هیچ وجه نمیتوانید آن را با یک خودروی هیبریدی عادی همانند تویوتا پریوس مقایسه کنید.

توضیح اینکه عملکرد پیشرانهی شش سیلندر خطی جدید مرسدس بنز تا چه حد عالی است بسیار سخت است. صدای تولیدی این پیشرانه نیز خاص است و دو دهه میشود که چنین صدایی را از محصولات مرسدس بنز نشنیده بودیم. AMG G53 دارای شش نوع حالت مختلف رانندگی است که در هر یک از این حالات نیز میزان واکنش پدال گاز، جعبه دنده و ترمزها متفاوت هستند. در هنگامی که حالت رانندگی کامفورت را انتخاب میکنید، عملکرد جعبه دندهی ۹ سرعتهی اتوماتیک این خودرو آنقدر نرم و آرام است که احساس میکنید این خودرو به یک جعبه دنده از نوع CVT مجهز است و از این نظر نیز باید عملکرد آن را بسیار عالی توصیف کرد. همچنین دخالت پیشرانهی برقی EQ BOOST به گونهای است که به شکل محسوس نمیتوانید متوجه شوید که الکتروموتور وارد مدار میشود و چه زمانی از مدار خارج میشود و دلیل این امر را باید گشتاور بالای پیشرانهی GT53 دانست.

سیستم برقی ۴۸ ولتی نیز هیچ مشکلی نداشته و در کل رانندگی با GT53 حس رانندگی با یک خودروی هیبریدی را نمیدهد بلکه کاملا احساس راندن یک محصول پرقدرت AMG را پشت فرمان این خودرو دارید.
مدل بعدی AMG GT چهار در مدل ۸ سیلندر GT63 است. GT63 در دو مدل معمولی و مدل S به فروش میرسد که ابتدا به نسخهی معمولی خواهیم پرداخت. این مدل دقیقا از پیشرانهای مشابه با مرسدس بنز E63 برخوردار است و جالب است بدانید که E63 در نسخهی معمولی و S به بازار عرضه میشود. البته گفتن واژهی نسخهی معمولی به این معنی نیست که این خودرو اتومبیلی ضعیفی است، بلکه پیشرانهی هشت سیلندر توئین توربوی این خودرو میتواند ۵۷۷ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتون متر گشتاور تولید کند و تنها به ۳.۳ ثانیه زمان نیاز دارد تا سرعت خود را از صفر به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند.

مدل GT63S نیز از پیشرانهی مشابه برخوردار است اما قدرت تولید آن به ۶۳۰ اسب بخار و گشتاور تولیدی آن به ۹۰۰ نیوتون متر میرسد و به این ترتیب در عرض ۳.۱ ثانیه سرعت خود را از صفر به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت میرساند. چنین شتابی از یک سدان با پیشرانهی هشت سیلندر ۴ لیتری توربوشارژدار را باید حد نهایت مهندسی دانست. چون از نظر شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر با وجود اینکه یک خودرو سدان است میتواند با خودروهای سوپر اسپرتی همانند شورلت کوروت Z06 با شتاب ۳.۲ ثانیه و مکلارن 570S با شتاب ۳.۴ ثانیه رقابت کند. جالب است که نسخهی کوپهی این خودرو یعنی AMG GT R کوپه دارای شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر ۳.۵ ثانیه است و این نشان میدهد که AMG GT چهار در تا چه اندازه خودرویی توانا و صد البته سریعی است.

عملکرد AMG GT چهار درب در پیست Cota بسیار قابل توجه و در حد خودروهای سوپر اسپرت بود. و یکی از خبرنگاران در مسیر مستقیم پیست توانست به حداکثر سرعت ۲۶۴ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند که بسیار نزدیک به حداکثر سرعت ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت این خودرو است. با رسیدن به پیچها نیز ترمزهای کربن سرامیکی این سدان آلمانی خود نمایی میکند. پایداری GT63S در پیچها فوقالعاده است و در هنگام خروج از پیست نیز پیشرانهی V8 توئین توربوی این خودرو که توربوشارژهای آن در بین بلوکهای سیلندر قرار دارند به سرعت دور گرفته و به این ترتیب ورود و خروج از پیچ در این خودرو تجربهای بسیار لذت بخش و فراموش نشدنی است.

دیگر بخشهایی که به عملکرد بسیار عالی AMG GT چهار در کمک میکنند سیستم چهار چرخ محرک اختصاصی مرسدس بنز با نام 4Matic و جعبه دندهی ۹ سرعتهی دوبل کلاج اتوماتیک این خودرو هستند. عملکرد جعبه دنده در حالت اسپرت بسیار سریع است و در کمترین زمان دندهها را تعویض میکند. سیستم چهار چرخ محرک نیز با ادقام با تایرهایی با عرض ۲۹۵ میلیمتر در عقب و ۲۶۵ میلیمتر در جلو چسبندگی و پایداری فوقالعادهای را در سر پیچها به ارمغان میآورند به طوری که باید گفت در هنگام عبور از پیچها با AMG GT پیش از اینکه نگران خودرو باشید باید نگران فشار G شدید وارده به بدن سرنشینان باشید. نحوهی عبور GT63S از پیچها واقعا مایهی شگفتی بود و البته مدل مورد آزمایش به سیستم فعال فرمانگیری چرخهای عقب نیز مجهز بود. این سیستم تنها در مدلهای هشت سیلندر به صورت استاندار موجود است و در مدل GT53 باید برای آن مبلغ اضافه را پرداخت کرد.

عملکرد سیستم فرمانپذیری چرخهای عقب مانند بسیاری دیگر از سیستمهای چهار چرخ فرمانگیر مدرن امروزی است و برای مثال در خودروهای پورشه نیز مورد استفاده قرار میگیرد. عملکرد این سامانه به این صورت است که در سرعتهای پایین زاویهی چرخهای عقب مخالف چرخهای جلو است تا شعاع گردش کاهش پیدا کند. در سرعتهای بالا وضعیت تغییر کرده و چرخهای عقبی موازی با چرخهای جلویی زاویه میگیرند که این مورد میتواند عملکرد خودرو را در سرعتهای بالا بهبود ببخشد. در کل چسبندگی GT63 آنقدر خوب است که باور نمیکنید که این خودرو یک خودروی سدان سنگین وزن با وزن بیش از ۲ تن است. پایداری این خودرو در حدی بالا است که میتوانید با هر سرعتی که فکرش را بکنید وارد پیچها شوید و AMG GT چهار در شما را ناامید نخواهید کرد. گاها این احساس به راننده منتقل میشود که انگار خودرو روی ریل راه آهن قرار دارد چون هیچ اثری از ناپایداری چه در بخش جلو و چه در بخش عقب احساس نمیشود.

در طول رانندگی با این خودرو در این پیست هر بار سعی میکردیم تا هر دور را سریعتر از دور قبل طی کنیم و هربار با نزدیک شدن به پیچها دیرتر ترمز میکردیم اما این کار نیز هیچ اختلالی در عملکرد AMG GT ایجاد نمیکرد و این خودرو به خوبی از پس شرایط سخت پیست مسابقه برآمد. حالات مختلف رانندگی در GT63 شامل ۶ حالت هستند که شامل حالتهای کامفورت، اسپرت، اسپرت پلاس،Race، Individual، Slippery هستند که انتخاب این حالتها با استفاده از یک حالت جدید با نام AMG Daynamic امکانپذیر است. با تغییر حالت بین هر یک از حالتهای رانندگی GT63، تمامی بخشهای خودرو از سیستم فرمان، دیفرانسیل لغزش محدود عقب، سیستم چهار چرخ محرک و سیستم کنترل پایداری تغییر میکنند و امکان خاموش کردن سیستم کنترل پایداری نیز فراهم شده است.

اسپرتترین حالت رانندگی AMG GT چهار چرخ حالت Race است که این خودرو با این حالت بالاترین عملکرد خود را به نمایش میگذارد و جالب است بدانید که در حال همچنان سیستم کنترل پایداری روشن است. در کل تجربهی رانندگی با AMG GT63 را باید تجربهای خاص دانست و بدون نگرانی با این سدان اسپرت میتوانید یکی پس از دیگری پیچها را با سرعت هرچه تمام طی کنید. AMG GT را باید خودرویی کامل و بسیار عالی ارزیابی کرد. نزدیکترین رقیب این خودرو، پورشه پانامرا و BMW M5 جدید هستند. AMG GT چهار در به عنوان اولین تجربهی AMG در ساخت خودروهای سدان بسیار موفق عملکرده است و در عین اینکه یک خودروی اسپرت تمام عیار است اما راحتی سواری آن نیز بسیار خوب بوده و بهتر از خودروهای دو در AMG است.

از نظر رنج قیمتی نیز مدل GT53 در ردهای مابین کلاس CLS جدید و S کلاس سدان قرار خواهد داشت که بین ۷۸ تا ۹۰ هزار دلار قیمت دارد. اما مدل هشت سیلندر آن دارای قیمت بالاتری بوده و در بازار آلمان با قیمت ۱۷۶ هزار دلار عرضه میشود که از این نظر از پورشه پانامرای توربو ۱۵۰ هزار دلاری گرانتر است. مدل GT63S نیز ۱۹۶ هزار دلار قیمت گذاری شده است که ۱۲ هزار دلار گرانتر از گران قیمتترین مدل پورشه پانامرا یعنی مدل توربو S E-Hybrid است. اما مرسدس بنز قصد دارد تا مدل GT63 را در رنج قیمتی زیر ۱۸۰ هزار دلار نگه دارد و به این ترتیب قیمت پایه آن از حدود ۱۵۰ تا ۱۶۰ هزار دلار آغاز خواهد شد و قیمت پایهی مدل GT63S نیز از ۱۸۰ هزار دلار آغاز خواهد شد. بنابراین AMG GT سدان را باید خودرویی گران قیمت چه در کلاس خود و چه در کلاس رقبای خود ارزیابی کرد. اگر مبلغ پرداختی را در نظر بگیریم بهترین مدل این خودرو مدل GT53 است که دارای قیمتی منطقیتر بوده و به دلیل برخورداری از پیشرانهی هیبریدی میتوان بدون نگرانی از هزینههای جانبی آن را به صورت روزمره نیز مورد استفاده قرار داد.
تصمیم جدید دولت بریتانیا مبنی بر کاهش یارانهی خودروهای هیبرید و برقی، واکنشهای مخالف داشته است. از سال ۲۰۱۱، یارانهی مشخصی برای خرید خودروهای پاک در بریتانیا منظور شد، اما تا کمتر از یک ماه دیگر، شرایط تغییر خواهد کرد.
بر اساس قانون گذشته، دولت بریتانیا خودروهای پاک را در چند دستهی مختلف طبقهبندی کرده بود؛ بهخریدارانخودروهای تمام برقی با ظرفیت پیمایش ۷۰ مایل ( حدود ۱۱۳ کیلومتر)، ۴ هزار و ۵۰۰ پوند (کمتر از ۶ هزار دلار) و خودروهای هیبرید و پلاگین هیبریدبا آلایندگی کمتر از ۵۰ گرم CO2 در هر کیلومتر، ۲ هزار و ۵۰۰ پوند (حدود ۳ هزار و ۸۰۰ دلار) یارانه تعلق میگرفت. این امتیاز برای تشویق مردم بریتانیا بهخرید خودروهای با آلایندگی کمتر، جلوگیری از افزایش آلودگی شهرها و مصرف سوخت کمتر ایجاد شده بود.

بر اساس قوانین جدید که از ۱۶ آبان ماه اجرایی میشود، یارانهی مربوط به خودروهای پلاگین هیبرید کاملاً حذف شده است؛ در مقابل مبلغ سوبسید خودروهای تمام برقی هم به ۳ هزار و ۵۰۰ پوند (حدود ۴ هزار و ۶۰۰ دلار) کاهش پیدا میکند. دولت بریتانیا دلیل تغییرات جدید را کاهش قیمت قابل توجه و گسترش بازار خودروهای برقی و پلاگین هیبرید اعلام کرده است. علاوه بر این، بر اساس اطلاعیهی وزارت ترابری بریتانیا، مدت زمان پرداخت یارانهی خودروهای تمام برقی بهصورت دقیق مشخص نیست بلکه تنها تخصیص به ۳۵ هزار دستگاه فروشی آینده ذکر شده است.

دولت بریتانیا رسماً اعلام کرده که یارانهی پرداختی، کمک بزرگی به گسترش بازار خودروهای پلاگین هیبرید کرده است؛ بنابراین در قدم بعدی، تمرکز اصلی بر خودروهای تمام برقی و هیدروژنی خواهد بود. دولت این کشور مدعی است که از سال ۲۰۱۱ تا امروز، بیش از ۱۶۰ هزار مالک خودرو از یارانهی این بخش، استفاده کردهاند. در این بیانیه آمده است:
با وجود محبوبیت مدلهای پلاگین هیبرید مانند میتسوبیشی اوتلندر، تمرکز دولت به خودروهای پاک همچون نیسان لیف و بیامو i3 معطوف میشود.

کراساور خوشساخت میتسوبیشی اوتلندر پلاگین هیبرید، یکی از پرفروشترین مدلهای این کلاس است؛ مقامات میتسوبیشی تصمیم دولت بریتانیا را تعجبآور و ناامیدکننده توصیف کردهاند. آنها معتقد هستند که در شرایط فعلی، باید یارانهی بیشتری به خودروهای پلاگین هیبرید اختصاص یابد، چرا که باتوجه به نبود زیرساخت و شبکهی کامل ایستگاههای شارژ، فناوری این مدلها پل ارتباطی مناسبی برای عبور از خودروهای بنزینی و دیزل به تمام برقی است. بر اساس گفتههای مقامات این شرکت ژاپنی، در قوانین آلایندگی و مصرف سوخت جدید WLTP اروپا، تنها خودروهای پلاگین هیبرید و هیبرید کارایی واقعی و ظرفیت مسافتی تمام برقی کاربردی را در اختیار دارند.

راب لیندلی مدیرارشد میتسوبیشی در بریتانیا گفت:
توقف حمایت (دولت) از بخش مهم پاکترین خودروهای بازار، بسیار ناامیدکننده است؛ ولی ما بهعنوان پرچمدار این کلاس از خودروها در چهار سال گذشته، هنوز هم امیدوار هستیم. بازهم برای افراد مختلف مزیتهای داشتن یک شاسیبلند دودیفرانسیل ۲۲۰ اسب بخاری که بهدلیل کارآمدی بالا مالیات کم به آن تعلق میگیرد و مصرف سوخت آن در مقایسه با مدلهای بنزینی و دیزل بسیار پایینتر است، روشن خواهد بود.
خودروهای پلاگین، حدود ۲ درصد از سهم بازار بریتانیا را تشکیل میدهند و ۳۵ هزار دستگاه میتسوبیشی اوتلندر PHEV در جادههای این کشور تردد میکنند؛ بسیاری از کارشناسان قانون جدید دولت بریتانیا را بهضرر مصرفکنندگان میدانند و به یارانههای بالای نروژ برای خرید خودروهای برقی اشاره دارند.
«ما ۱۲ سال فرصت داریم تا فاجعه تغییرات اقلیمی را مهار کنیم.»
«کره زمین تنها تا سال ۲۰۳۰ فرصت دارد جلوی فجایع ناشی از تغییرات اقلیمی را بگیرد.»
«فقط ۱۲ سال برایمان وقت باقی مانده تا با اقدام در برابر تغییرات اقلیمی، مانع از دست رفتن جهانی شویم که تاکنون شناخته بودیم.»
«دنیا تنها کمی بیشتر از یک دهه فرصت دارد تا تغییرات اقلیمی را تحت کنترل درآورد.»
به تیتر رسانهها در این روزها توجه کنید. این جملات به درستی تاکید میکنند که تغییرات اقلیمی یک تهدید جدی برای تمدن ما هستند و ما نیاز به اقدامی عاجل داریم. اما این که ما ۱۲ سال تا رسیدن به نقطه بدون بازگشت فرصت داریم، ادعایی پرسش برانگیز و البته گیج کننده است.
در حقیقت اصلا چنین ضرب الاجلی وجود خارجی ندارد؛ این تنها یک معضل است که هرچقدر در رسیدگی آن بیشتر تعلل کنیم، بغرنجتر میشود.
چند روز پیش، مجمع بین المللی تغییرات اقلیمی(IPCC)، گزارش ویژهای در رابطه با بررسی عواقب احتمالی افزایش ۱/۵ درجهای دمای جهان منتشر کرد. این یک مسئله حیاتی است چرا که مقدار ۱/۵ درجه سلسیوس، هدفی بود که تقریبا تمامی دولتها در سال ۲۰۱۵ بر سر آن توافق کرده بودند. در این سال توافق پاریس به امضا رسید و کشورها متعهد شدند که افزایش دمای جهانی را در مقداری کمتر از دو درجه سانتیگراد نسبت به دوران قبل از انقلاب صنعتی نگاه دارند و همچنین تلاش کنند تا این افزایش دما را حتی در حد ۱/۵ درجه سلسیوس محدود کنند. پس بد نیست بدانید منظور از این ۱/۵ درجه چیست و چه تضمینی وجود دارد که زمین بیش از این مقدار گرم نخواهد شد.
مقالات مرتبط
- هشدار مجمع جهانی تغییرات اقلیمی برای اقدام فوری در مقابله با گرمایش زمین
- گرمایش زمین چیست و چگونه میتوان آن را کنترل کرد
- هشدار دانشمندان درباره رسیدن زمین به نقطه دمایی غیر قابل بازگشت
- یکی از ترسناکترین پیشبینیهای آبوهوایی هم اکنون در حال رخ دادن است
- گرمایش زمین؛ نتیجه فعالیت های انسانی یا فرآیندی طبیعی؟
از آنجا که ما پیش از این، زمین را به مقدار یک درجه سانتیگراد گرم کردهایم، پس تنها به اندازه ۰/۵ درجه سانتیگراد جا برایمان باقی مانده است. مطابق گزارش، برای متوقف کردن این روند، نیازمند کاهش فوری انتشار گازهای گلخانهای است. تا سال ۲۰۳۰ میزان این انتشار باید به اندازهی ۴۵ درصد مقدار آن در سال ۲۰۱۰ کاهش یابد و تا سال ۲۰۵۰ میزان انتشار باید به صفر برسد.
مسلما برای افرادی که اخبار را در این مدت دنبال کردهاند، این ارقام، تعجبآور نیست. ۲۰ سال پیش، کارشناسان اقلیم با هشدار در مورد لزوم کاهش سریع میزان انتشار گازهای گلخانهای اخطار دادند که اگر تعلل کنیم، مجبور خواهیم شد که سرعت کاهش انتشار خود را بیشتر کنیم. متاسفانه ما تعلل کردیم و اکنون به این وضعیت دچار شدهایم.
حالا اجازه دهید به موضوع اصلی برگردیم.
این ادعا که ما ۱۲ سال فرصت برای اقدام در مورد تغییرات اقلیمی داریم، دارای دو مشکل اساسی است.
مسئله اول این است که قبلا هم چنین ادعاهایی به صورت مکرر مطرح شده بود؛ به عنوان مثال، یک از عنوانهای خبری در سال ۲۰۱۶ چنین بود:
تنها پنج سال تا رسیدن به آستانه ۱/۵ درجهای فرصت باقیست.
سال گذشته نیز مطلبی با عنوان زیر در Popular Science منتشر شد:
محققان میگویند تنها سه سال زمان برای اقدام در مورد تغییرات اقلیمی باقی مانده، پیش از آنکه خیلی دیر شود.
حجم این گونه مطالب به حدی زیاد بوده که برخی افراد، آنها را دستمایه طنز قرار داده بودند. واقعا بعید به نظر میرسد این عناوین خبری، جدید باشند، بلکه اینها احتمالا همان مطالب مربوط به گذشتهاند که در حال حاضر توسط افرادی که به تازگی به اهمیت موضوع تغییرات اقلیمی پی بردهاند، در حال دست به دست شدن هستند.

مسئله دوم هم این است که عبارت «۱۲ سال» باعث سوءبرداشت مخاطبان میشود. اگر بتوانیم درک کنیم که در حقیقت هیچگونه ضرب الاجل مشخصی برای این قضیه وجود ندارد، بسیاری از مسائل برایمان روشن خواهد شد. در مطالعهای که در آگوست سال جاری در مجله Earth System Dynamics منتشر شد، صحت ادعای وجود «نقطه بدون بازگشت» مورد بررسی قرار گرفته است.
این محققان شرایط لازم را برای محدود کردن دمای جهانی به ۱/۵ یا ۲ درجه سانتیگراد مورد بررسی قرار دارند و ابتدا این پرسش را مطرح میکنند که به چه میزان قاطعیت در پاسخ نیاز داریم: ممکن است تنها ۶۷ درصد احتمال رسیدن به هدف، برایمان کفایت کند یا اینکه نه، قطعیت مطلوب ما مقداری حدود ۹۵ درصد باشد. به عبارت دیگر میتوانیم شانس موفقیت خود را در رسیدن به هدف، هر عددی مانند ۳۳ درصد یا حتی ۴ درصد در نظر بگیریم.
در مرحله بعدی، این پرسش مطرح میشود که با چه سرعتی میتوانیم سهم انرژیهای تجدیدپذیر را در بازار انرژی افزایش دهیم. این نرخ می تواند حدود دو درصد یا ـبا تخمینی خوشبینانهترـپنج درصد در سال باشد. پرسش پایانی نیز این خواهد بود که آیا ما تا پایان سده قصد داریم از «تکنولوژیهای انتشار منفی»، در ابعادی وسیع بهرهبرداری کنیم و به کمک آن، بخشی از دی اکسید کربن موجود در اتمسفر را به صورت صنعتی، جذب و خنثی کنیم یا خیر.
بسته به اینکه محقققان چه ترکیبی از عوامل یاد شده را در مدل خود بهکار گیرند، نقطه بدون بازگشت متفاوتی برای روند تغییرات اقلیمی بهدست میآید. سختگیرانهترین موقعیت به این صورت تعریف میشود که بدون کمک گرفتن از روشهای پاکسازی دی اکسید کربن بخواهیم گرمایش زمین را به ۱/۵ درجه و با احتمال موفقیت ۹۵ درصد محدود کنیم. اعمال چنین شرایطی در مدل، به ما میگوید دیگر برای بازگشت دیر شده است.
از سوی دیگر، چنانچه افزایش حداکثر دو درجهای را به عنوان هدف بپذیریم، با بکارگیری روشهای حذف دی اکسید کربن به صورت وسیع و با شانس موفقیت بالا، نقطه بدون بازگشت تا سال ۲۰۴۰ به تعویق خواهد افتاد.
نکته مهم آن است که مسئله اقلیم آنقدر ساده نیست که بتوان یک تاریخ دقیق را به عنوان ضربالاجلی برای اقدام تعریف کرد (مگر اینکه شرایط اقلیمی از یک نقطه عطف خاص عبور کند و تغییرات غیرقابل کنترل آغاز شود، که البته فعلا ما نمیدانیم این نقطه دقیقا کجاست). ضمن اینکه برخی این انتقاد را وارد میکنند که اصولا تعریف ضربالاجل، به نوعی حس ناامیدی را القا خواهد کرد بخصوص اگر ما این فرصت را به ناچار از دست بدهیم.
شرایط مانند این است که پرداخت قبوض خود را مدام به تعویق بیاندازیم. نیاز به مصرف روزانه بالا میرود و درنتیجه هزینه قبوض هم بیشتر میشود. هیچ ضربالاجلی وجود ندارد تا وقتی که رسما ورشکسته شویم (که بهتر است مانع از رخداد آن شویم).
تغییرات اقلیمی هم به نوعی قبضی است که موعد پرداخت آن نزدیک است. بهتر است همین الان آن را پرداخت کنیم پیش از آنکه هزینه مصارف سر به فلک بکشد.
نسل جدید گلکسی A9 که قرار است جایگزینی برای نسخهی ۲۰۱۶ آن باشد، عنوان نخستین گوشی هوشمندی را یدک میکشد که از دوربین چهارگانه بهره میبرد.این دستگاه با تمرکز بر روی ارتقای تجربه کاربری درزمینهٔ دوربین معرفیشده است. مدیران سامسونگ اعلام کردند که قصد دارند کاربران دیگر سریهای سامسونگ هم در لبه تکنولوژی قرار داشته باشند به همین دلیل نوآوری استفاده از ۴ دوربین برای اولین بار در سری A پیادهسازی شده است.
دوربین چهارگانهی گلکسی ای ۹ در گوشهی سمت چپ پنل پشتی بهصورت افقی قرار دارد و بیش از هر المان دیگری در نمای عقب محصول خودنمایی میکند، توجه داشته باشید که دوربین اصلی ساختار جمعوجوری دارد و برخلاف محصولاتی همچون آیفون XS یا پی ۲۰پرو، برآمدگی آن چندان ضخیم نیست. این دستگاه قرار است بهترین میانرده سامسونگ در سال ۲۰۱۸ لقب بگیرد. در ادامه همراه باشید تا نگاهی ویدیویی به Galaxy A9 توسط نماینده زومیت در رویداد سامسونگ داشته باشیم.
تماشا در یوتیوب | تماشا در IGTV
در نهمین نسل از پردازندههای خانوادهی Core i7 اینتل، شاهد افزایش تعداد هستهها از ۶ به ۸ هستیم؛ اما در کنار این خبر خوب، خبر بدی هم وجود دارد. خبر بد این است که ویژگی هایپرتردینگ (HyperThreading) برای پردازندههای نسل نهمی Core i7 ارائه نمیشود. این ویژگی با ایجاد هستههای مجازی، موجب افزایش ۳۰ درصدی کارایی پردازندهی شما میشد.
اما اگر در مورد حذف یکی از ویژگیهای کلیدی پردازنده نگران هستید، باید بدانید که اثرات حذف این ویژگی تا حد زیادی به نحوهی استفادهی شما از رایانه بستگی خواهد داشت. پیشینهی ویژگی هایپرتردینگ به پردازندههای Pentium 4 سری Northwood بازمیگردد. با استفاده از این ویژگی یک هستهی فیزیکی به دو هستهی منطقی تبدیل میشود.
از آنجا که بسیاری از پردازشها تمامی ظرفیت هستهها را مورد استفاده قرار نمیدهند، ویژگی هایپرتردینگ اجازه میدهد تا از ظرفیت خالی هستهها نیز استفاده شود. البته این تکنیک که در اصطلاح فنی «پردازش همزمان چند نخی» یا Simultaneous Multi-threading نامیده میشود، تنها محدود به پردازندههای اینتل نیست و AMD هم در پردازندههای خانوادهی رایزن ویژگی مشابهی را ارائه میدهد.
هرچند ۱۶ سال از معرفی ویژگی هایپرتردینگ میگذرد؛ اما همواره و بهطور منظم از این ویژگی استفاده نمیشده است. برای مثال، پردازندههای Core 2 از این ویژگی استفاده نمیکردند و در پردازندههای خانوادهی Atom هم این ویژگی گاهی اوقات فعال نبود.

دعوا بر سر چیست؟
تردها (Threads) جریانی از فرامین هستند که بهسوی پردازنده ارسال میشوند؛ پس در پردازندههای نسل نهم اینتل مسئلهی اصلی فعال بودن یا نبودن ویژگی هایپرتردینگ نیست، بلکه تعداد تردها از اهمیت بیشتری برخوردار است. وقتی ویژگی هایپرتردینگ از پردازندههای نسل هشتمی سری Core i3 حذف شد، اعتراض چندانی به این تصمیم وارد نشد؛ چرا که در نسل هشتم اینتل یک پردازندهی چهار هستهای واقعی (با چهار هسته و چهار ترد) را جایگزین پردازندههای Core i3 نسل هفتم کرده بود که با کمک ویژگی هایپرتردینگ از دو هسته و چهار ترد استفاده میکردند.
در مورد پردازندههای Core i7، پردازندهی نسل هشتمی Core i7-8700K از ۶ هسته و ۱۲ ترد استفاده میکرد؛ در مقابل، نمونهی نسل نهمی که Core i7-9700K نام دارد به ۸ هسته و ۸ ترد مجهز است. قیمت نمونهی نسل هشتمی ۳۵۹ دلار است و برای نمونهی نسل نهمی هم برچسب قیمت ۳۷۴ دلاری در نظر گرفته شدهاست؛ پس از نگاه برخی کاربران، اینتل در ازای کاهش تعداد تردها از دوازده به هشت، هزینهی بیشتری از مشتریان طلب میکند که چندان قابلتوجیه نیست.

نسل هشتم در مقابل نسل نهم
هرچند پرداخت هزینهای بیشتر برای تردهای کمتر در ابتدا همچون معاملهای ناعادلانه بهنظر میرسد؛ اما باید بدانیم که جزئیات مسئله پیچیدهتر از این است. در مقایسه با نسل هشتم، اینتل سرعت پایهی پردازندههای نسل نهم را بهمیزان ۱۰۰ مگاهرتز کاهش داده؛ اما در مقابل، حداکثر فرکانس پردازنده در حالت Turbo به میزان ۲۰۰ مگاهرتز بالاتر از نسل هشتم است.
همچنین، اینتل از آلیاژ لحیم جدیدی استفاده کرده که از نظر بازده گرمایی بهتر از نسل قبل عمل میکند و همین مسئله موجب میشود تا امکان بالاتر بردن سرعت پردازنده وجود داشته باشد. علاوهبر این، بهلطف این آلیاژ جدید، میتوان برای مدت بیشتری از پردازنده در فرکانسهای بالا استفاده کرد.
با توجه به موارد بالا، برنامهها و بازیهایی که به تردهای متعدد نیازی ندارند، روی پردازندههای Core i7 نسل نهمی عملکرد بالاتری خواهند داشت. در مقابل، بازیها و برنامههای متکی بر تردهای بیشتر، احتمالا روی پردازندههای Core i7 نسل پیشین عملکرد بهتری از خود بهنمایش میگذارند.
اما موردی که موجب نگرانی بیشتر کاربران میشود این است که با وجود افزایش قیمت، شاهد افزایش چشمگیری در کارایی پردازنده نیستیم. برای مثال، پردازندهی نسل هفتمی Core i7-7700K به ۴ هسته و ۸ ترد مجهز بود؛ اما همتای نسل هشتمی آن که Core i7-8700K نام داشت از ۶ هسته و ۱۲ ترد استفاده میکرد.
بهدلیل تفاوت قابل در مشخصات این دو پردازنده، اختلاف قیمت ۵۴ دلاری این دو پردازنده کاملا قابلتوجیه بود. ولی از سوی دیگر، تفاوت ناچیز در بازده پردازندههای Core i7 نسل هشتم و نهم بههیچ وجه اختلاف قیمت میان این دو پردازنده را توجیه نمیکند. با این اوصاف، بهتر است پیش از خرید پردازندهی نسل نهمی Core i7-9700K منتظر بررسیهای تخصصی آن باشید.

چشمهایی که به Core i9 دوخته شدهاند
اما بالاترین تغییرات در زمینهی کارایی به پردازندهی نسل نهمی Core i9-9900K مربوط میشود. پرچمدار جدید پردازندههای اینتل به ۸ هسته و ۱۶ ترد مجهز است و از ویژگی هایپرتردینگ هم پیشتیبانی میکند. با توجه به این مشخصات، اینتل از این پردازنده با عنوان «برترین پردازندهی جهان در زمینهی بازیهای رایانهای» یاد میکند. هرچند در حال حاضر امکان بررسی عملی این پردازنده وجود ندارد؛ اما با توجه به مشخصات ذکرشده برای آن، میتوان ادعای اینتل در رابطه با برتری این پردازنده در زمینهی بازیهای رایانهای را واقعی قلمداد کرد. البته برای خرید این پردازنده باید کمی بیشتر به حساببانکیتان فشار بیاورید؛ چرا که قیمت در نظر گرفتهشده برای این پردازنده نسل نهمی ۴۸۸ دلار است و ممکن است در بازار قیمت آن به ۵۰۰ دلار هم برسد.
براساس اطلاعات فاششده در توییتر توسط کاربری به نام کوینکوین که پیشتر نیز اطلاعاتی در مورد گوشیهای آیفون XS و آیفون XR به اشتراک گذاشته بود، انتظار میرود که آیپد پرو ۲۰۱۸ اپل با ضخامت ۵.۹ میلیمتری و یکی از باریکترین دستگاههای اپل بهزودی به بازار عرضه شود. در نتیجه، با توجه به ضخامت باریکی که برای این دستگاه درنظر گرفته شده، وی معتقد است دیگر فضایی برای قرار دادن جک هدفون ۳.۵ میلیمتری در این دستگاه باقی نمیماند.
روز گذشته خبر دیگری در این مورد منتشر شد و تصاویر جدیدی از آیپد پرو ۲۰۱۸ اپل بدون بریدگی بالای نمایشگر فاش شد. ضخامت ۵.۹ میلیمتری که کوینکوین بدان اشاره کرده است، با آنچه پیشتر Slashleaks در مورد iPad Pro بهاشتراک گذاشته شده بود، مطابقت دارد.

مقالههای مرتبط:
اگر به ابعاد آیپد پرو اپل دقت کنید، به همین نتیجه خواهید رسید. ضخامت آیپد پرو ۱۰.۵ اینچی ۶.۱ میلیمتر است و در نتیجه انتظار میرود مدل جدیدتر، باریکتر از مدل قبلی طراحی شود. انتظار میرود اپل دو مدل آیپد پرو نسل جدید خود را بهزودی معرفی کند. از بین این دو مدل آیپد پرو جدید، ضخامت تخمینزدهشدهی ۵.۹ میلیمتر، مربوط به آیپد پرو ۲۰۱۸ کوچکتر با ابعاد ۱۰.۵ اینچی یا ۱۱ اینچی خواهد بود. از سوی دیگر، آیپد پرو ۱۲.۹ اینچی فعلی Apple ضخامتی در حدود ۶.۹ میلیمتر دارد که از ضخامت آیپد پرو ۱۰.۵ اینچی بیشتر است.
البته در خبر فاششدهی اخیر Slashleaks، عرض آیپد پرو کوچکتر برابر ۷ اینچ (۱۷۸.۵۲ میلیمتر)، طول آن ۹.۷ اینچ (۲۴۷.۶۴ میلیمتر) در نظر گرفته شده است. همچنین در همین منبع خبری، آیپد پرو مدل بزرگتر با عرض ۸.۵ اینچ (۲۱۵ میلیمتر) و طول ۱۱ اینچ (۲۸۰.۶۶ میلیمتر) معرفی خواهد شد.

پیشتر نیز در شایعهای که از سوی وبسایت ژاپنی Mac Otakara فاش شده بود، ابعاد آیپد پرو کوچکتر برابر ۲۴۷.۵ میلیمتر در ۱۷۸.۷ میلیمتر و ضخامت آن برابر ۶ میلیمتر برآورد شده بود. در همین وبسایت اعلام شده بود که آیپد پرو بزرگتر با ابعادی برابر ۲۸۰ میلیمتر در ۲۱۵ میلیمتر و با ضخامت ۶.۴ میلیمتر معرفی خواهد شد.
اگر بخواهیم این اطلاعات را با آنچه در حال حاضر منتشر شده است مقایسه کنیم، باید بگوییم که آیپد پرو ۱۰.۵ اینچی با ابعاد ۶.۸ اینچ (۱۷۴.۱ میلیمتر) در ۹.۸ اینچ (۲۵۰.۶ میلیمتر) و آیپد بزرگتر با ابعادی برابر ۱۲.۶ اینچی (۲۲۰.۶ میلیمتر) در ۱۲ اینچ (۳۰۵.۷ میلیمتر) معرفی خواهد شد.
حاشیهی بالایی، پایینی و دو طرف آیپد پرو جدید در حدود ۶ میلیمتر خواهد بود. اطلاعات منتشرشدهی Slashleaks، حاشیههای ۷.۲ میلیمتری را برای آیپد پرو مشخص کرده بود که خبر از حاشیهی بزرگتری نسبت به اطلاعات فعلی دیده میشود.
خبرهای غیررسمی و فاششدهی قبلی در مورد آیپد پروهای جدید، بر طراحی دستگاههایی با حاشیهی باریکتر تاکید داشتند. همچنین در خبرهای قبلی گفته شده بود که باید منتظر آیپد پرو با بریدگی بالای نمایشگر برای قرار گرفت دوربین TrueDepth برای فناوری فیسآیدی باشیم. همچنین در خبر دیگری گفته شده بود که از آنجایی که آیپد پرو بعدی اپل فاقد دکمهی فیزیکی هوم خواهد بود، لذا حاشیهی پایینی دستگاه هم باریکتر خواهد شد.

با نگاهی به خبرهای مربوط به جک هدفون متوجه میشویم که این اولین بار نیست که چنین خبرها و شایعههایی در مورد جک هدفون منتشر میشود. در ماه جولای، مک اواتاکارا اعلام کرد که مدلهای آیندهی آیپد پرو اپل فاقد جک هدفون خواهند بود. از زمان معرفی آیفون ۷ به بعد نیز، گوشیهای آیفون اپل بدون جک هدفون به بازار عرضه شدند. از آن زمان به بعد، اپل سعی میکند کاربران خود را به سمت استفاده از هدستهای بلوتوث مانند AirPodها یا استفاده از راهکارهای مبتنی بر درگاه لایتنینگ تشویق کند. پیشتر نیز گفته شده بود مدل ۲۰۱۸ آیپد پرو ۱۲.۹ اپل احتمالا بدون جک هدفون عرضه خواهد شد.
اطلاعات به اشتراک گذاشتهشده از سوی Slashleaks، احتمالا از طریق سازندهی قاب دستگاه بهدست آمده است و از آنجایی که سایر منابع خبری نیز همین گفتهها را تایید میکنند، احتمال صحت اطلاعات این منبع خبری وجود دارد. Slashleaks علاوهبر انتشار ابعاد مدلهای جدید iPad Pro، اطلاعات دیگری نیز در مورد وجود درگاه مغناطیسی هوشمند برای محصولات جدید اپل بهاشتراک گذاشته است. پیشتر نیز گفته شد که نسل جدید آیپد پرو با پشتیبانی از درگاه ارتباطی مغناطیسی معرفی میشود.

البته شایعههای دیگری نیز در مورد آیپد پو ۲۰۱۸ اپل منتشر شده است که نشان میدهد آیپد پرو ۲۰۱۸ بهجای اتصال لایتنینگ از USB-C بهره میبرد. همچنین با تراشهی سریعتر A12 و بههمراه نسل بعدی قلم Apple معرفی خواهد شد.
هنوز مشخص نیست که اپل در چه تاریخی مدلهای جدید iPad Pro را معرفی خواهد کرد؛ اما انتظار میرود که این اتفاق بهزودی رخ دهد. همچنین انتظار میرود کوپرتینونشینها برای ماه اکتبر (اوایل آبانماه) رویدادی برگزار نمایند که به احتمال زیاد این رویداد در اواخر ماه اکتبر برگزار خواهد شد.
براساس یک مقالهی جدید که در دانشکدهی تجارت دانشگاه کِلی ایالت ایندیانا انجام شده است؛ بسیاری از افراد در زمان حقیقتسنجی و شنیدن مطالب حقایق جایگزین، ترجیح میدهند نتایج پژوهشها و حقایق تثبیتشدهی دیگر را باور نکنند.
اوبایل، نویسندهی این مقاله میگوید:
دلایل هشداردهندهی رو به رشدی در مورد عدم اعتقاد به یافتههای علمی در گسترهی وسیعی از حوزههای حرفهای وجود دارد؛ چرا که بهنظر میرسد این موضوع، نشاندهندهی کاهش قابلملاحظهی اعتبار دانشگاهیان و دانشمندان باشد.
اوبایل به همراه دو استاد دانشگاه دیگر از دانشگاه لووا به نامهای سارا راینز و ایمی کولبرتدر بخش شرح مقاله توضیح میدهند که چرا مردم اغلب به این یافتههای پژوهشی باور ندارند.
بخشی از این بیاعتمادی عمومی از افزایش سریع مطالعاتی ناشی میشود که یافتههای پژوهشی فعلی را زیرسوال میبرند. دلایل مختلفی اعم از علل معصومانه، مانند خطاهای تحلیلی ناشناخته، تا علل پژوهشی مورد تردید موقعیتی وجود دارد. اما نویسندگان نامبردهشده خاطرنشان میکنند که تلاشهای هماهنگ و تامینشده برای بیاعتبار کردن پژوهشهای علمی معتبر برای اهداف سیاسی، ایدئولوژیک و اقتصادی یکسویه نیز در این میان نقش دارند.
این رویه بر کسبوکار و محیط کاری آمریکاییها تاثیر میگذارد؛ چرا که تمایل مدیران برای جستجوی پژوهشهای آکادمیک برای مشاوره یا استفاده از بهترین شیوههای تجربی و معتبر کم است. برای مثال، ممکن است این حقیقت علمی را نپذیرند که هوش بهترین پیشبینیکنندهی عملکرد کاری است.
نویسندگان مقالهی حاضر میگویند:
پژوهشی که نشاندهندهی مزایای تنوع نیروی کار یا ترفیع زنان و اقلیتها به موقعیتهای رهبری باشد، به احتمال قوی منافع اختصاصی اعضای گروههای بیشاز حد فعال حاضر را تهدید میکند. بسیاری از افراد نیز در زمان بررسی ادعاهای مبتنی بر پژوهشها در ارتباط با علل و عواقب نابرابری حقوق، از استدلال انگیزشی استفاده میکنند.

اوبایل و همکارانش برای پرداختن به این چالشها، میگویند که پژوهشگران حوزهی کسبوکار باید حوزهی پژوهشی خود را بهمنظور تمرکز بیشتر بر مشکلات مهمتر گسترش دهند و تاکید بیشتری را بر نیازهای مشتریان، کارفرماها، جوامع محلی، محیط زیست و بهکلی اجتماع قائل شوند. آنها باید فرصتهایی برای ایجاد پژوهشهایی با همکاری متخصصان آن حوزه بهصورت مشترک پیدا کنند که فراتر از ارائهی سادهی دادهها و اطلاعات دیگر خودشان باشد. آنها همچنین باید نحوهی گزارشدهی و برقراری ارتباط خود در ارتباط با پژوهششان را بهبود دهند.
مدل انتشار فعلی پژوهشهای آکادمیک برای افراد خارج از این حوزهها، بهنظر عجیب، فاقد بصیرت کافی و هدررفت میرسد. کارشناسان همیشه توصیه کردهاند که یافتههای پژوهشی را در رسانههایی به انتشار برسانید که دسترسی به آنها بیشتر است.
بسیاری از افراد شاغل، محصلان و اعضای یک جامعه، اکنون اطلاعات خود را از منابعی تامین میکنند که نهایتا برای یک دهه فعالیت میکنند؛ نظیر وبلاگها، فیلمهای آنلاین و اشکال مختلف رسانههای اجتماعی. بهترین فرصتها برای دریافت شواهد پژوهشی به عموم مردم احتمالا در این محلهای اجتماعی جدید ایجاد میشود.
این محلها ممکن است سخنرانیهای TED باشند، یا انجمنهای آنلاین و دورههای گستردهی آنلاین با عنوان MOOC. اوبایل و همکاران او در این پژوهش نیز پیشنهاد میکنند که محققان باید مقاومت نسبت به یافتههای خاصی را در پژوهشهایشان، بهتر پیشبینی کنند. اوبایل میگوید:
بسیاری از اقدامات ما برای پر کردن شکاف علمی-عملی مانند انتشار پژوهشها در رسانههای قبلدسترسیتر و آموزش اجرایی بدون اینکه بتوانیم بر برخی از این موانع طبیعی برای متقاعدسازی غلبه کنیم، بیحاصل خواهند بود.
در حال حاضر، نزدیک به چهار هزار فضاپیمای سالم و دستنخورده در مدار نزدیک زمین زندگی میکنند که از این بین تنها ۱۸۰۰ فروند در حال فعالیت هستند. با این حال، بسیاری از شرکتها قصد دارند که این رقم را به نحو قابل توجهی افزایش دهند. گردانندگان ماهوارهمشتاقند که هزاران ماهواره را با توانایی ارسال اتصال اینترنت به زمین و ایجاد پوشش جهانی به فضا پرتاب کنند. اسپیسایکس درخواست پرتاب نزدیک به ۱۲ هزار ماهوارهی ارسالکنندهی اینترنت را برای کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) ارسال کرده است؛ بدین صورت که در گام نخست، یک صورت فلکی اولیه متشکل از ۴۴۲۵ ماهواره و به دنبال آن صورت فلکی بعدی با ۷۵۱۸ ماهواره به فضا پرتاب شود. در همین حال، شرکت وانوب نیز تاییدیهی پرتاب حداکثر ۷۲۰ ماهواره را از کمیسیون ارتباطات فدرال دریافت کرده و بهتازگی برای کسب مجوز پرتاب ۱۲۶۰ ماهوارهی دیگر درخواست داده است.
اگر تمام این صورتهای فلکی ماهوارهای تقریبا در یک زمان با موفقیت پرتاب شوند، تعداد ماهوارههای فعال در مدار چهار برابر خواهد شد و خطر بروز فاجعهی ناشی از برخورد ماهوارهها به یکدیگر افزایش خواهد یافت. ناسا در پی آن بود که از تاثیر بالقوهی چنین محیط فضایی متراکمی آگاه شود و به همین دلیل در مطالعهای تازه، به پیشبینی سناریوهای احتمالی دربارهی استقرار صورتهای فلکی عظیم متشکل از هزاران ماهواره در مدار نزدیک زمین پرداخت تا نوع تاثیری را که آنها بر جای خواهند گذاشت، مشخص کند. دانشمندان ناسا براساس پژوهش خود استدلال میکنند که تقریبا تمام این ماهوارهها (۹۹ درصد) باید به محض اتمام ماموریتشان در فضا از مدار خارج شوند. با درپیش گرفتن این رویکرد، از تعداد برخوردهای ناشی از افزایش ماهوارهها در چند سدهی آینده جلوگیری خواهد شد.
جِر چی لیو، پژوهشگر ارشد بقایای مداری در ناسا و سرپرست این مطالعهی تازه به خبرگزاری ورج میگوید:
با توجه به تعداد ماهوارههای تشکیلدهندهی صورتهای فلکی عظیم، [این شرکتها] باید به زمینههای خاصی توجه کنند تا اطمینان حاصل شود که محیط فضایی نزدیک زمین را با بقایای مداری قابل ملاحظه آلوده نمیکنند.
مقالههای مرتبط:
صنعت هوافضا بهطور مشخص نگران برخوردهای فضایی است؛ زیرا این حوادث میتوانند موجب ایجاد تعداد بیشماری از بقایای کوچکی شوند که با سرعت هزاران کیلومتر بر ساعت در فضا حرکت میکنند. این قطعات متلاشیشده میتوانند دیگر ماهوارههای در مدار را در معرض تهدید قرار دهند و منجر به وقوع تصادمها و خسارتهای بعدی شوند. بسیاری نگرانند که این برخوردها میتوانند اثر آبشاری را ایجاد کنند؛ بدین مفهوم که با افزایش ترافیک فضایی، تصادمها بیشتر و بیشتر اتفاق بیفتند تا جایی که مدار نزدیک زمین به محیطی بهشدت شلوغ و خطرناک برای فعالیت ماهوارهها تبدیل شود؛ آیندهای فرضی که ناسا به آن، سندروم کسلر میگوید. خوشبختانه، برخوردهای فضایی تا به امروز به ندرت اتفاق افتادهاند. با این حال، در سال ۲۰۰۹ یک ماهوارهی ازکارافتادهی روسی با یک فضاپیمای ارتباطی آمریکایی برخورد کرد که در نتیجهی آن، هزاران قطعه زبالهی فضایی ایجاد شد.
لیو و تیم او بهمنظور بررسی خطرات، تعداد ماهوارههایی را که در طول چند سال آینده در فضا مستقر خواهند شد و همچنین میزان فضایی را که اشغال خواهند کرد، برآورد کردند. تیم ناسا فرض را بر این گرفت که تا چند سال آینده احتمالا بین ۶۷۰۰ تا ۸۳۰۰ فضاپیمای بیشتر به فضا افزوده خواهد شد. آنها همچنین وزن هر فضاپیما را تقریبا بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم و زمان فعالیت آنها را در مدار نزدیک به ۵ سال حساب کردند. لیو میگوید:
ما تلاش کردیم تا از اطلاعات موجود در دامنهی عمومی شرکتهایی استفاده کنیم که استقرار صورتهای فلکی بزرگ را با چنین اندازههایی پیشنهاد میدهند.
آیندهی فرضی یادشده در نهایت منجر به مطرح شدن توصیهی ۹۹ درصد شد. براین اساس، به ازای هر ۱۰۰ ماهواره، ۹۹ فروند باید به محض اتمام ماموریت که بهطور معمول ۵ سال به طول میانجامد، از مدار خارج شوند. خارج شدن ماهوارهها از مدار، مستلزم پایین آوردن ارتفاع آنها به اندازهای است که بلافاصله تحت تاثیر گرانش زمین قرار بگیرند و در حین سقوط به داخل جو زمین بسوزند. اگر این این اتفاق به وقوع نپیوندد، جمعیت فضاپیماها در مدار نزدیک زمین در طول سالهای آینده به نحو قابل توجهی افزایش خواهد یافت.
یکی از ماهوارههای آزمایشی اسپیسایکس برای ارسال اینترنت که در ماه فوریه پرتاب شد.
هرچه اجسام بیشتری در فضا باشند، احتمال برخوردهای برنامهریزینشدهی فضاپیماها افزایش پیدا خواهد کرد. بهعنوان مثال، تیم ناسا این احتمال را بررسی کردند که اگر تنها ۹۰ درصد از این صورتهای فلکی بزرگ بهموقع از مدار خارج شوند، چه اتفاقی خواهد افتاد. در آن وضعیت، تعداد برخوردها تا ۲۰۰ سال آینده نزدیک به ۲۶۰ مورد خواهد بود. اما اگر ۹۹ درصد از ماهوارهها بهموقع از مدار خارج شوند، در همان بازهی زمانی تنها ۳۴ برخورد اتفاق خواهد افتاد. این مقدار اندکی بیشتر از خطر فعلی است.
لیو اذعان میکند که ۹۹ درصد، رقم واقعا بالایی بهشمار میرود و پایبندی به آن آسان نیست؛ اما ایمن نگاه داشتن مدار نزدیک زمین برای فضاپیماها امری ضروری است. وی میگوید:
اگر به هدف ۹۹ درصد دست پیدا نکنیم، تعداد اجسام فضایی به نحو قابل توجهی افزایش خواهد یافت.
علاوهبر بررسی تازهی ناسا، مطالعات مشابه دیگر به همین نتیجه رسیدهاند. دانشمندان در آژانس فضایی اروپا سال گذشته توصیه کردند که صورتهای فلکی بزرگ باید با نرخ ۹۵ درصد از بین بروند.
علاوهبر ضرورت از مدار خارج کردن ماهوارهها، مطالعهی ناسا چندین توصیهی دیگر را برای گردانندگان ماهواره فهرست کرده است. بهعنوان مثال، این فضاپیماها باید بهصورت مضاعف مقاومسازی شوند تا تاب تحمل برخورد با هر نوع بقایای موجود در فضا بهخصوص ریزشهابوارهها را داشته باشند. در آن صورت، اگر سنگی کوچک به یکی از این ماهوارهها برخورد کند، فضاپیما آسیب چندان بدی نخواهد دید و قادر به خروج بهموقع از مدار خواهد بود. این ماهوارهها همچنین نباید بهآسانی منفجر شوند. براساس اظهارات لیو، از زمانی که انسان ارسال فضاپیما به مدار را آغاز کرده، نزدیک به ۲۰۰ حادثهی انفجاری در فضا به وقوع پیوسته است و در اثر آنها، بقایایی ایجاد شدهاند که میتوانند دیگر فضاپیماها را در معرض خطر قرار دهند. لیو توصیه میکند که ماهوارههای تشکیلدهندهی صورتهای فلکی عظیم باید بهگونهای ساخته شوند که احتمال انفجار آنها کمتر از یک در هزار باشد.
این توصیهها، زمان و هزینهی لازم برای ساخت این فضاپیماها و راهانداختن شبکههای ماهوارهای را افزایش میدهند. اما پایبندی به این مقررات، قابل استفاده ماندن فضای نزدیک زمین را برای آیندهی قابل پیشبینی تضمین خواهد کرد. هنگامی که کمیسیون ارتباطات فدرال مجوز اسپیسایکس برای ماهوارههای اینترنتیاش را تایید کرد؛ اظهار داشت که این شرکت با وجود ارائهی جزئیات و تحلیلها در پروندهاش، ملزم به فراهم کردن «توضیحات بهروزرسانیشده از برنامههای کاهش بقایای مداری برای سامانهاش خواهد بود». اسپیسایکس در پاسخ اعلام کرد که ماهوارههایش را ظرف مدت ۵ تا ۷ سال از مدار خارج میکند. در همین حال، وانوب نیز با افتخار اعلام کرد که برنامههایش برای از مدار خارج کردن ماهوارهها بهشدت قابل اعتماد هستند و آنها را ظرف مدت پنج سال از مدار خارج خواهد کرد.
تصویر رندر از یکی از ماهوارههای وانوب
برای اطمینان از اینکه این ماهوارهها سریعتر از مدار خارج میشوند، گزینههای پشتیبان دیگری نیز وجود دارد. برای مثال میتوان این ماهوارهها را به «ابزار از مدار خارجکن» نظیر یک بالون یا بادبان مجهز کرد. این ابزارها مساحت سطح ماهواره را افزایش و به آن امکان میدهند تا بهوسیلهی ذرات بیشتر در اتمسفر بالاتر بمباران و در نهایت به سمت پایین کشیده شود. با این حال، اگر ماهوارهها بیش از حد بالا و از اتمسفر به دور باشند، انجام چنین کاری احتمالا دشوار خواهد بود. علاوهبر این، افزودن چنین ابزارهایی میتواند هزینهبر باشد. جاناتان گوف، مدیرکل و مدیرعامل استارتاپ Altius Space Machines به ورج میگوید:
ارزانترین راهحل این است که به پیشرانش ماهوارهها و بزرگتر کردن مخزن سوخت آنها اتکا کنیم.
با این حال، چه اتفاقی میافتد اگر یک فضایپما از کاربیافتد و قادر به انتقال خود به ارتفاع پایینتر نباشد؟ به گفتهی گوف، این همانجایی است که نقشهی ب از راه میرسد. وی میگوید: «شما نقشهی الف خود را تا حد ممکن قابل اعتماد میکنید؛ اما یک نقشهی ب نیز در اختیار دارید». به همین دلیل، تعداد زیادی از مهندسان نظیر گوف بهمنظور پاکسازی فضا از فضاپیماهای ازکارافتاده و خارج کردن آنها از مدار روشهای جایگزین را پیشنهاد دادهاند. برخی از پیشنهادها شامل استفاده از فضاپیماهایی با نیزه، تور یا لیزر است که بتوانند به پایین کشیدن ماهوارههای ازکارافتاده کمک کنند.
با این حال، برنامههایی نیز برای ساخت فضاپیماهایی وجود دارند که میتوانند یا با هدف انجام تعمیرات یا تسهیل سقوط به سمت زمین به ماهوارهها برسند و آنها را به دام بیاندازند. این همان نوع فضاپیمایی محسوب میشود که گوف در شرکت خود در حال کار روی آن است. وی پیشنهاد میدهد که این شرکتها نوعی تجهیزات قلاب به ماهوارههایشان اضافه کنند تا فضاپیمای سرویسدهندهی آتی به نحو راحتتری بتواند به آنها متصل شود. در آن صورت، ماهوارههای سرویسدهندهی آتی حتی میتوانند به جای دفع ماهوارههای ازکارافتاده، به تعمیر یا سوخترسانی مجدد به آنها بپردازند. در نتیجه، گردانندگان ماهواره دیگر نیازی به جایگزینی ماهوارهها با نمونههای بعدی نخواهند داشت. گوف میگوید:
شما به کامیونهای یدککش نیاز دارید؛ اما ما مایلیم که به خدمات یدککشی تبدیل شویم که میگوید بسیار خب، بگذارید ببینیم که آیا میتوانیم خودروی شما را مجددا راهاندازی کنیم یا نه. بنابراین، میتوانید از ارائهدهندهی خدمات از مدار خارجکنِ پشتیبان روی گردانید و به سمت تعمیر یا ارتقای ماهوارهها با هدف افزایش عمر آنها بروید.
برای عملیاتی شدن کامل این ماهوارهها در مدار هنوز راه درازی در پیش داریم. وانوب نخستین پرتاب خود برای انتهای امسال یا اوایل سال آینده برنامهریزی کرده و اسپیسایکس نیز بهمنظور حفظ مجوز کمیسیون ارتباطات فدرال خود، موظف به پرتاب چندین هزار ماهواره تا پیش از سال ۲۰۲۴ است. اما در نهایت، لیو امیدوار است که شرکتها با این صورتهای فلکی عظیم خود در مسیری ایمن به پیش بروند. وی میگوید:
آنها از همان ابتدا با جامعهی بقایای مداری وارد گفتگو شدند و درک درستی از زمینههای مهمی دارند که به آن توجه داشته باشند.
به گفتهی گوف، اگر ما بخواهیم ماموریتهای بلندپروازانهتری در مدار نزدیک زمین انجام دهیم، نظیر پرتاب ایستگاههای فضایی خصوصی، مشکل برخوردهایی فضایی، مسئلهای بهشدت مهم خواهد بود که باید درنظر گرفته شود. وی میگوید:
من میخواهم شاهد این آینده باشم؛ اما اگر ما محیط مدار نزدیک زمین را نابود کنیم یا دستکم وضعیت آن را بهنحو قابل توجهی بدتر کنیم، این آینده اتفاق نخواهد افتاد.
سامسونگ در اوایل سال جاری، مدل بازسازیشدهای از کرومبوک پلاس ۲۰۱۷ خود را معرفی کرد. دومین نسخه از کرومبوک پلاس وی ۲ سامسونگ، نام چندان جذابی ندارد؛ اما تمام ویژگیهایی که مدل اولیهی این محصول را به یک دستگاه عالی بدل کرده بودند، به کاربران ارائه میدهد. البته نمایشگر باکیفیت مدل قبلی این کرومبوک اکنون با یک صفحهنمایش دیگر جایگزین شده تا بدین ترتیب امکان استفاده از پردازندههای سریعتر سری Y سلرون در این کرومبوک وجود داشته باشد. حال سامسونگ نسخهای جدید از این محصول را معرفی کرده که به LTE مجهز شده است. اضافه شدن امکان اتصال به شبکههای پرسرعت التیای باعث شده تا قیمت نهایی محصول مورد بحث ۱۰۰ دلار بیشتر شود. بدین ترتیب مدل جدید کرومبوک سامسونگ اکنون ۵۹۹ دلار قیمتگذاری شده و از ۲ نوامبر سال جاری در دسترس علاقمندان قرار خواهد گرفت.
سایر مشخصات و ویژگیهای فنی مدل جدید کرومبوک سامسونگ با مدل قبلی این محصول یکسان است و بنابراین میتوان گفت این دستگاه جدید از نمایشگری ۱۲.۲ اینچی با کیفیت ۱۰۸۰p بهره میبرد که روشنایی آن نیز به ۳۰۰ نیت میرسد. پردازندهی اصلی این محصول، سلرون ۳۹۶۵Y اینتل بوده و از ۴ گیگابایت حافظهی رم نیز بهره میبرد. حافظهی داخلی ذخیرهسازی این کرومبوک ۳۲ گیگابایت بوده و به یک باتری ۳۹ وات ساعتی مجهز شده است.

جزئیاتی مثل باندهای التیای پشتیبانیشده در این کرومبوک هنوز اعلام نشده و علاوهبر این، مشخص نیست که محصول مورد اشاره با کدام اپراتورها سازگاری دارد؛ اما از آنجا که گفته شده کرومبوک جدید از طریق اپراتور ورایزن در دسترس مشتریان قرار خواهد گرفت، میتوان دریافت که این دستگاه حداقل در آمریکا از شبکهی التیای اپراتور یادشده پشتیبانی میکند.
Samsung همچنین اعلام کرده که نسخهی التیای کرومبوک پلاس وی ۲ را با همکاری دو شرکت گوگل و اینتل تولید کرده است. نقلقولی از جاش نیومن، مدیرکل بخش موبایل اینتل نشان میدهد که به احتمال زیاد شاهد استفاده از یک مودم ساخت اینتل در کرومبوک جدید سامسونگ هستیم:
کرومبوک جدید سامسونگ پلاس وی ۲ (مدل دارای التیای) تمامی انتظارات را با خلاقیت سامسونگ در طراحی، سیستمعامل دوستداشتنی گوگل و پردازنده و اتصالات التیای اینتل برآورده کرده است.
اگر اهل سفر هستید و از کرومبوک استفاده میکنید، میتوانید مدل التیای ChromeBook Plus V2 سامسونگ را از ۲ نوامبر با قیمت ۵۹۹ دلار خریداری کنید. انتظار میرود این محصول جدید علاوهبر اپراتور ورایزن از طریق فروشگاه بستبای و وبسایت سامسونگ نیز در دسترس علاقمندان قرار بگیرد.
نظر شما در مورد مدل التیای کرومبوک پلاس وی ۲ چیست؟
ویدئوی جدیدی از ربات چهارپای اسپاتمینی بوستون داینامیکس منتشر شده است که دیدن آن خالی از لطف نیست. این ربات چهارپا در کارگاه ساختمانی بهراحتی از پلهها بالا میرود، از بین ستونهای فلزی در کارگاه ساختمانی عبور میکند، بازوهای رباتیکی را که روی آن دوربین نصب شده است، باز میکند تا موقعیت کارگاه را بررسی کند و در نهایت بهصورت وارونه از پلهها پایین میرود.
تمام کارهایی که اسپاتمینی در این ویدئو بهنمیش میگذارد، پیشتر از سوی بوستون داینامیکس معرفی شده بود ولی حضور ربات چهارپا در یک کارگاه ساختمانی میتواند بسیار جالب باشد. آیا بوستون داینامیکس قصد دارد ربات چهارپای خودش را سر کار بفرستد؟
مقالههای مرتبط:
ویژگیهای بهنمایش گذاشتهشده در مورد ربات بوستون داینامیکس پیشتر و در خبرهای دیگری معرفی شده بودند. آبانماه سال گذشته، بوستون داینامیکس ربات چهارپای پیشرفته اسپات مینی را رونمایی کرد. پیشتر نیز مشخص شده بود که این ربات میتواند درب را باز کند. اکنون نیز در ویدئوی جدید، اسپاتمینی در کارگاه ساختمانی مشغول شده است. در ماه می، بوستون داینامیکس تیزرهای مختلفی در مورد اسپاتمینی منتشر کرد تا در نهایت معلوم شد که خرید ربات اسپات مینی بوستون داینامیکس در سال ۲۰۱۹ امکانپذیر میشود. چند روز قبل نیز در ویدئوی دیگری حرکات خارقالعاده ربات انساننمای اطلس بهنمایش گذاشته شد. اما ممکن است برای شما هم این سوال پیش بیاید که ربات چهارپای اسپاتمینی برای انجام چه کارهایی مناسب است؟
زمانی که مارک ریبرت، بنیانگذار بوستون داینامیکس برای نخستین بار نسخهی تجاری SpotMini را معرفی کرد، اعلام کرد که این ربات چهارپا در پکیجهای مختلف کاربری به بازار عرضه خواهد شد. مثلا گر بخواهید از اسپاتمینی بهعنوان نگهبان استفاده کنید، ربات باید به دوربینهای بیشتری مجهز شود. در اصل ربات اسپاتمینی شبیه به خودرویی با آپشنهای متنوع خواهد بود که بهجای اضافهکردن چرخ، میتوانید به آن، بازوی مکانیکی شبیه به مار اضافه کنید تا با کمک آنها بتواند درب را بهراحتی باز کند. در نتیجه با توجه به آنچه در ویدئوی جدید نیز مشاهده میشود، انتظار میرود که شاهد پیشرفتهای بیشتری در ساخت این ربات چهارپا باشیم. البته شرکتهای دیگری همچون Doxel که بهصورت تخصصی در زمینهی رباتیک فعالیت دارند نیز همین روش را در کار خود پیش گرفتهاند.
یکی از ویژگیهایی که اسپاتمینی را از سایر رباتها متمایز میکند، قابلیت حرکت کردن شگفتانگیز این ربات است. سابقهی بیستسالهی بوستون داینامیکس در تحقیق و طراحی رباتهای چهارپا همچون اسپات و رباتهای انساننما همچون اطلس، بیشک باعث بروز چنین وجوه تمایزی در طراحی رباتهای این شرکت شده است.
نوع کاربری ربات یکی از موضوعات مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد. آیا ربات قرار است برای ساختمانسازی استفاده شود یا قرار است بتواند از پلهها بالا برود یا درب را باز کند؟ یا حتی در نقش ربات نگهبان همچون ربات K5 Knightscope کاربرد داشته باشد؟ آیا ربات چهارپای اسپاتمینی بوستون داینامیکس میتواند وارد بازار کار شود؟ آیا میتواند بهصورت جدی در این حوزه وارد شود و کارهایی را به انجام برساند. این سوال در مورد ربات انساننمای اطلس بوستون داینامیکس هم مطرح میشود؛ پیشتر گفته شده بود که ربات انسان نمای اطلس بوستون داینامیکس میتواند بدود.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید