مانستر تراک (Monster Truck) در اصل یک وانت پیکاپ یا شاسیبلند است که با سیستم تعلیق، تایرها و پیشرانهی بزرگتر ارتقاء یافته است. از مانستر تراکها در رقابتهای خاص و نمایشی استفاده میشود که یکی از پرطرفدارترین رشتههای موتوراسپرت در آمریکا است. باید اعتراف کرد که نمونهای مشابه مانستر تراک در دنیای موتوراسپرت وجود ندارد؛ تنها در این رشته است که رانندگان شجاع و تعلیمدیده، خودرویی ۶ تنی با تایرهای بزرگ را در میان هوا و زمین هدایت میکنند. در این مطلب، نحوهی تولید و مونتاژ این خودروهای غول پیکر را بررسی میکنیم.
ساختن شاسی با چند لوله آهنی

اولین قدم برای سرهم کردن یک مانستر تراک پرقدرت، جمعآوری مجموعهای از لولههای مقاوم با اندازههای مختلف است. درواقع از این لولههای کوچک و بزرگ برای شکل دادن شاسی این خودرو استفاده میشود و معمولاً ایجاد هر شاسی، ۹۰ ساعت زمان نیاز دارد؛ از این ۹۰ ساعت، حدود ۲۰ ساعت فقط برای جوشکاری لولهها صرف میشود. با کنار هم قرار دادن لولهها، سرانجام شاسی ۸۰۰ تا ۹۰۰ کیلوگرمی ساخته میشود که باید در برابر بیش از یک میلیون و ۱۰۰ هزار نیوتن نیرو و بهطور متوسط تا ۵۰ سال، دوام بیاورد.
پیشرانههای ۱۵۰۰ اسب بخاری

پس از شاسی، از لکسان در بخش جلو و عقب مانستر تراک استفاده میشود تا دید مناسبی در اختیار راننده قرار بگیرد، چرا که در نهایت بدنهی خودرو با انواع طرحهای مسابقهای از شعلهی آتش یا جمجمه تزئین میشود. با سرهم شدن شاسی و بخشی از بدنه، نوبت به قلب تپندهی این هیولای بزرگ میرسد؛ همانطور که انتظار میرود آمریکاییها در این خودرو از V8 استفاده میکنند. بهطور دقیقتر، بیشتر مانستر تراکها از پیشرانهی ۸ سیلندر V شکل ۸.۸ لیتری سوپرشارژ با قدرت ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ اسب بخار استفاده میکنند اما نمونههای دیگر با پیشرانهی V8 دیزل و دو توربوشارژر هم وجود دارند. برای تأمین ایمنی راننده و تماشاچیان، میل کاردان تمام مانستر تراکها در یک محفظه قرار میگیرد؛ راننده نیز به کمک صندلی مسابقهای، محافظهای سر و گردن و کمربند ایمنی ۶ اتصالی کاملاً ثابت نگه داشته میشود تا در هنگام حرکات نمایشی، آسیب جدی نبیند.
بیش از ۲۱۰ کیلوگرم فنربندی

مانستر تراکها از اکسلهای بزرگی مانند F106 برند Rockwell استفاده میکنند؛ با وجود قفل دیفرانسیل وفرمانپذیری الکترونیکی محور عقب، امکان انواع حرکات نمایشی مانند بلند شدن دو چرخ جلو از زمین یا دونات، مهیا میشود. گیربکس ۲ سرعتهی اتوماتیک و ترمزهای دیسکی در محور جلو مسئولیت حرکت و توقف این خودروها را، برعهده دارند. بخش مهمی از هر مانستر تراک، کمکفنرهای بزرگ (بیش از ۶۱ سانتیمتر در جلو ۷۱ سانتیمتر در عقب) آن است؛ معمولاً این بخش کاملاً بهصورت سفارشی تولید میشود و هر مانستر تراک به ۸ عدد کمکفنر نیاز دارد. جالب است بدانید که وزن کامل این ۸ کمکفنر، حدود ۲۱۸ کیلوگرم خواهد بود.
چهار تایر؛ ۳ تن وزن

پس از تکمیل قوای فنی و پیش از نصب تایرها، بدنهی کوچک و فایبرگلاس تهیه میشود. بخش مهمی از ظاهر تهاجمی مانستر تراک را طرح روی بدنه تشکیل میدهد، بنابراین هر بدنه بهصورت سفارشی رنگآمیزی و تزئین میشود که حدود ۱۲ هزار دلار، هزینه دارد. پایانبخش سرهم کردن مانستر تراک، تایرهای بزرگ آن است؛ چهار تایر ۶۶ اینچی (۱۶۸ سانتیمتر قطر) با پهنای ۱۰۹ سانتیمتر، رینگهای ۲۵ و ۳۴ اینچ و وزن کلی نزدیک به ۳ تن، زیر شاسی این خودرو قرار میگیرند.

مسابقات مانستر تراک، یکی از پرخرجترین رشتههای موتوراسپرت است؛ در هر مسابقه باید یک تریلر بزرگ برای دو دستگاه مانستر تراک، ۸ تایر، پیشرانهی یدک، ۲ گیربکس و مجموعهی کاملی از ابزار با قیمتی حدود ۱۲۰ هزار دلار، دراختیار گرفته شود. رقابت این خودروها در قالب برنامهی Monster Jam در آمریکا، کانادا و بخشهایی از اروپا برگزار میشود.
هواپیماها برای محیطزیست خطرناکاند و میتوانند هم با تصادفات و هم با طراحی خاص خودشان کشنده و مرگبار هم باشند. آنها چهرهی دنیای ما را با تغییر دادن همهی موارد (از جنگ و وسایل جنگی گرفته تا کمک به صنعت گردشگری و تجارت) دگرگون کردهاند. سفرهایی که قبلا هفتهها و یا حتی ماهها طول میکشیدند، اکنون تنها چند ساعت زمان میبرند.اما هواپیماها علاوهبر اینکه شاهکاری در زمینهی مهندسی محسوب میشوند، از نظر زیبایی هم فوقالعاده هستند. ما در این مقاله قصد داریم به ۱۰ نمونه از بهترین مدلهای هنرمندانهی هواپیما در تاریخ ۱۱۶ سالهی صنعت هواپیمایی بپرداریم.
لاکهید کونستلیشن Lockheed Constellation

شرکت کونستلیشن با نام مخفف کانی در سال ۱۹۳۹ توسط لاکهید کورپوریشن و تنها برای نیازهای یک شخص پایهگذاری شد: شخصیت برجسته کسبوکار، هاوارد هیوز. هدف شرکت بهگفتهی مهندس و محقق اصلی، کلی جانسون، ساختن هواپیمایی بود که بتواند افراد بیشتری را تا فاصلهی دورتری حمل کند و از نظر اقتصادی هم در مقایسه با قطار، کشتی و اتومبیل مقرون بهصرفه باشد. هواپیمای لاکهید کونستلیشن بین سالهای ۱۹۴۳ و ۱۹۵۸ ساخته شد؛ ولی استفادهی اصلی آن در دههی ۱۹۹۰ بود. این هواپیما اولین هواپیمایی بود که نشان ایر فورس وان (هواپیمای شماره یک نیروی هوایی آمریکا که حامل رئیسجمهور این کشور باشد) را از رئیسجمهور آیزنهاور دریافت کرد. تصویر بالا که مربوطبه نسخهی نظامی C 69 نیروی هوایی ارتش آمریکاست، دم سه قسمتی خاص شرکت کونستلیشن را نشان میدهد.
کنکورد

شاید Concorde بهدلیل مقرونبهصرفه نبودن از لحاظ اقتصادی از رده خارج شد؛ ولی نیمرخ صیقلی و زیبای آن هنوز جزو بهترینهای نوع خود در صنعت هواپیمایی است. کنکورد، نتیجهی کار مشترک بریتانیا و فرانسه بود. هر دو کشور درحال توسعه هواپیمای ما فوق صوت بودند. هواپیمای کنکورد با سرعتی دو برابر سرعت صوت پرواز میکند و میتواند مسیر نیویورک تا لندن را در ۳ ساعت طی کند. یک حادثه فاجعهبار در سال ۲۰۰۰ و اتفاقات ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ باعث شد تا این هواپیما از رده خارج شود؛ زیرا برطرف کردن مشکلات آن هم از نظر اقتصادی مقرونبهصرفه نبود. آخرین هواپیمای کنکورد اکنون در موزهی هوافضای بریستول قرار دارد.
گرومن F7F Tigercat

تصویر هواپیما مربوط به نیروی دریایی آمریکاست. هواپیمای گرومن F7F تایگرکت یک هواپیمای جنگندهی سنگین در بین سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۵۴ بود. علیرغم وظیفهی سنگین جنگنده بودن، شرکت گرومن هواپیمای زیبایی را طراحی کرده بود که علاوهبر توانمندی بالا، زیبا هم بود. این هواپیما تنها در جنگ کره دیده شد و بعد از خدمات جنگی، تنها تعداد کمی از آنها برای آتشسوزیهای جنگلی در بین سالهای دههی ۱۹۶۰ و دههی ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفتند.
Macchi M.C.72

M.C.72 اگرچه یک هواپیمای دریایی و آبنشین است؛ ولی طراحی آن برای سرعت است. این هواپیمای ایتالیایی تنها در بین سالهای ۱۹۳۱ و ۱۹۳۴ به پرواز درآمد و هدف اصلی آن، تنها تبدیل شدن به سریعترین هواپیمای زمان خود بود. سرعت هواپیما در سه دور به حدود ۷۰۹.۲ کیلومتر بر ساعت میرسید و رکورد آن تا ۵ سال دستنخورده باقی ماند. این هواپیما همچنین سریعترین هواپیمای تکموتوره ملخی آبنشین در دنیاست.
P-51 ماستنگ

مقالههای مرتبط:
P-51 ماستنگ نورث امریکن یکی از جنگندههای بریتانیا در جنگ جهانی دوم بود و الگوی کورتیس تاماهاوک آمریکایی برای جایگزینی اسپیتفایتر و هاریکن قدیمی قرار گرفت (آمریکاییها با استفاده از P-51 ماستنگ بهعنوان الگو، هواپیمای کورتیس تاماهاوک را ساختند). شهرت ماستنگ بهدلیل اسکورت و پشتیبانی آن برای مسافتهای طولانی بود. همچنین این هواپیما در حمله به تأسیسات دشمن بسیار مناسب بود. هواپیمای P-51 ماستنگ بهعنوان بهترین هواپیمای آیرودینامیکی کمیتهی بررسی جنگ ترومن در سال ۱۹۴۴ شناخته شد. کلایو جیمز در گفتگو با بیبیسی در سال ۲۰۰۹ درمورد هواپیما گفت:
آن (هواپیما) زیبا بود؛ بهطور تصادفی زیبا بود و در جنگ هم یک برنده بود... وقتی این هواپیما اولین بار درسال ۱۹۴۴ در آسمان برلین دیده شد (قرار نبود که در آنجا باشد چون تا آن زمان هیچ هواپیمایی نتوانسته بود تا این فاصله پرواز کند)، هرمان گورینگ (فرمانده وقت نیروی هوایی آلمان نازی) آن را دید و فهمید که جنگ را خواهند باخت.
نورثروپ گرومن B-2 Spirit

این بمبافکن پنهانکار، عجیب و ترسناک است؛ حتی اگر در یک قلمرو غیرخصمانه و دور از جنگ حضور داشته باشد. شما با صدا یا حتی عدم وجود آن، گیج و مبهوت میشوید. سپس نوبت به بال ۵۲ متری آن میرسد. وقتی این هواپیما در بالای سر ما پرواز میکند، دیدن سطح مسطحش بسیار سخت است. Northrop Grumman B-2 Spirit ارزش هزینهی بالای خود را داشت. چنین هواپیمایی قاعدتا نیازی نیست زیبا باشد؛ ولی زیباست!
Supermarine Spitfire

سوپرمرین اسپیتفایر برای سرعت، قدرت مانور بالا و راحتی پرواز ساخته شده است و همچنین فوقالعاده سازگار است. بین سالهای ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۸، ۲۴ فروند از هواپیما ساخته شد و پس از آن تولیدش قطع شد. در این بازهی زمانی، هواپیما از یک ماشین ضعیف به یک برندهی نبردهای هوایی تبدیل شد و نقش پررنگی در جنگ بریتانیا و حمله به نرماندی در روز دی ایفا کرد. این هواپیما بهدلیل بالهای بیضوی خود به یکی از آثار نمادین جنگ جهانی دوم تبدیل شد و همیشه هواپیمای محبوب خلبانها بود.
ویکرز VC10

شکل هندسی ویکر VC10 بسیار خاص است؛ این موضوع شاید بهدلیل بالهای بزرگ آن باشد که برای بلند شدن از زمین در فواصل کم و همچنین ارتفاع بالا طراحی شدهاند. هواپیما علیرغم شهرتی که در بین مسافران و خدمه دارد؛ ولی باند فرود خاص آن، مزیت رقابتی آن را بهعنوان یک هواپیمای مسافربری خنثی میکند. همچنین طراحی چنین هواپیمایی برای فناوری موتورهای جدیدتر مناسب نیست. با اینکه تولید این هواپیما در سال ۱۹۷۰ متوقف شد؛ ولی نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا تا سال ۲۰۱۳ از آن استفاده کرد.
Avro Avian

Avro Avian که در سال ۱۹۲۶ اولین پرواز خودش را انجام داد، شاید بیشتر بهخاطر محبوب بودن نزد آملیا ارهارت مشهور شده باشد. آملیا با یک 594 Avian III در سال ۱۹۲۸ از بالای اقیانوس اطلس پروازی تاریخی انجام داد. آورو اویان بار دیگر در آن سال با رساندن دارو به چمنزارهای کانادا بهدلیل شیوع دیفتری تاریخساز شد. پرواز هواپیما در آن زمان را مسابقهای علیه مرگ نامیدند. تصویر، برت هینکلر و نمونهی اولیه اویان او در سال ۱۹۲۸ را نشان میدهد.
Blériot XI

بلریو ۱۱ توسط لوئیس بلریو در سال ۱۹۰۹ ساخته شد و به پرواز درآمد. این هواپیما شاید بهدلیل پروازش بر فراز کانال مانش به شهرت رسید؛ چرا که تا پیش از آن زمان هیچ هواپیمایی چنین کاری را انجام نداده بود. بلریو هواپیمایش را در تمامی نقاط دنیا بهفروش رساند و تولیدش را تا شروع جنگ جهانی اول ادامه داد. نسخههای اصلاحشدهی هواپیما حتی هماکنون هم به پرواز درمیآیند. مایکل کارلسون (تصویر) در سال ۱۹۹۹ بار دیگر و بعد از ۹۰ سال از کانال مانش عبور کرد و آن صحنه را بازسازی کرد.
در بخش پیشین به بررسی کسبوکار تبلیغاتی گوگل پرداختیم و این مسئله را مورد تاکید قرار دادیم که وابستگی بیش از حد این شرکت به درآمد حاصل از تبلیغات میتواند امری نگرانکننده باشد. با آگاهی از این مسئله، مدیران این شرکت درصدد هستند تا نفوذ خود را در حوزههای مختلف گسترش دهند. در این قسمت به بررسی نقش نرمافزار در راهبرد آیندهی گوگل میپردازیم. از شما دعوت میکنیم تا انتها با زومیت همراه باشید.
اندروید؛ ستارهی پرفروغ دنیای موبایل
برکسی پوشیده نیست که اندروید بیشترین کاربران را در حوزهی ابزارهای همراه به خود اختصاص داده است. علیرغم محبوبیت فراگیر اندروید، درآمد گوگل از این سیستمعامل بهمراتب کمتر از درآمد آنها از کسبوکار تبلیغات است. همچنین، با وجود تعداد بالای کاربران اندروید؛ درآمد گوگل از فروشگاه اپلیکیشنهای این شرکت، یا همان PlayStoreنیز بهمراتب کمتر از درآمد اپل از اپاستور است.

مقایسهی درآمد فروشگاههای اپلیکیشن گوگل و اپل
این در حالی است که بهگزارش IDC، هشتادوپنج درصد از بازار جهانی موبایل در اختیار اندروید است و سهم iOS اپل از این بازار تنها ۱۵ درصد است. در شرایطی که غولهایی همچون سامسونگ و هواوی سود قابلتوجهی از فروش گوشیهای اندرویدی به جیب میزنند، چرا Google تلاش نمیکند تا از پلتفرم موبایل خود درآمد بیشتری کسب کند؟
پاسخ این سوال در واژهی «آینده» نهفته است. بسیاری از شرکتها، خدمات یا محصولاتی را بدون دریافت هزینه ارائه میکنند تا پس از جذب کاربران کافی بتوانند از راههای مختلف از محصول یا خدمت ارائهشده، درآمد کسب کنند. اندروید نیز در همین گروه قرار میگیرد؛ در حقیقت فراگیربودن اندروید بهمنزلهی برگ برندهی گوگل است؛ بهلطف اندروید، کلید دروازهی دنیای موبایل در دستان اهالی مانتنویو است و آنها هم بهخوبی از موقعیت خود استفاده کردهاند.
سکوی پرتاب
برای گوگل، اندروید نقش سکوی پرتابی را بازی میکند که میتواند از طریق آن، خدمات مختلف خود را در دسترس میلیونها کاربر قرار دهد. بهلطف اندروید، گوگل میتواند با خیال راحتتری سرویسهایی همچون G Pay (سرویس پرداخت گوگل) را در اختیار کاربران قرار دهد؛ بهعبارتی، اندروید تضمینکنندهی «آیندهی» خدمات ارائهشده توسط گوگل است.
چندی پیش اتحادیهی اروپا گوگل را بهدلیل اتخاذ سیاستهای انحصارگرایانه به پرداخت جریمهی پنج میلیارد دلاری محکوم کرد؛ اصلیترین دلیل این مسئله، سیاستهایی بود که به گوگل اجازه میداد تا از طریق اندروید، به سلطهی اپلیکیشنها و خدمات خود بر دنیای موبایل ادامه دهد. طی قراردادهایی که گوگل با تولیدکنندگان به امضا میرساند، این شرکتها قبول میکنند تا در ازای برخورداری از پشتیبانی فروشگاه اپلیکیشنهای گوگل، خدماتی مانند جستجوی گوگل و اپلیکیشنهایی همچون مرورگر کروم را به گزینههایی استاندارد در محصولات خود تبدیل کنند.
علاوهبر این، از سال ۲۰۰۷ تاکنون، اهالی مانتنویو با تاسیس اتحادیهی گوشیِ باز (Open Handset Alliance)، استفاده از نسخههای غیررسمی اندروید را برای برخی از اصلیترین بازیگران دنیای موبایل غیرممکن کردهاند. شرکتهایی همچون سامسونگ، الجی، سونی،تی-موبایل، اسپرینت و کوالکام از جمله اعضای کلیدی این اتحادیه هستند. یکی از اهداف اتحادیهی گوشی باز، یکپارچهسازی تجربهی استفاده از سیستمعامل اندروید است و در این راستا، اعضای اتحادیه موظف هستند تنها از نسخههای سازگار با اندرویدِ گوگل در محصولات خود استفاده کنند.
برخی از اعضای اتحادیهی گوشیِ باز
چنین مسئلهای بدین معنی است که نقش اندروید در دنیای موبایل، هیچگاه شبیه به نقش لینوکس در دنیای رایانههای شخصی و سرورها نخواهد بود؛ علیرغم متنباز بودن اندروید، اکثر کاربران همواره از همان اندرویدی استفاده خواهند کرد که خدمات و اپلیکیشنهای گوگل در هستهی آن قرار دارد. هرچند که شرکتها میتوانند پوستهی ظاهری اندروید را تغییر دهند؛ اما کنترل موارد اصلی در اختیار گوگل خواهدبود.
نسل اندروید
اگر به دور و اطراف خود نگاهی بیندازیم، اکثر کودکان از سنین پایین با گوشیهای هوشمندی که به والدینشان تعلق دارند بازی میکنند و بهلطف گستردگی این پلتفرم، اکثر والدین هم از گوشیهای اندرویدی استفاده میکنند. در این وضعیت، اولین تعامل کودکان با یک وسیلهی هوشمند از طریق پلتفرم اندروید صورت میگیرد.
به احتمال زیاد، همین کودک، در سالهای بعد صاحب یک ابزار اندرویدی (گوشی یا تبلت) خواهد شد؛ اما این پایان ماجرا نیست، چرا که همین ابزار اندرویدی باعث میشود تا شخص به سرویسها و اپلیکیشنهای گوگل هم وابسته شود. شخصی که کودکیاش با تجربهی بازیهای اندرویدی گره خورده است، نوجوانیاش هم با تجربهی سرویسهایی مانند یوتیوب، Play Music و جستجوی گوگل گره خواهد خورد. بیراه نیست اگر از این افراد با نام «نسل اندروید» یاد کنیم.

سیستمعامل کروم؛ برنامههای بزرگتر
وقتی صحبت از قدرت یا ثروت میشود، بسیاری میگویند که انسانها هرچقدر هم داشتهباشند؛ بازهم بیشتر میخواهند. این مسئله تنها به تک تک افراد محدود نیست؛ بلکه شرکتها نیز همواره در تلاش برای گسترش قلمروی فعالیتهای خود هستند. شاید گوگل را بهعنوان غول دنیای جستجو، تبلیغات و موبایل بشناسیم؛ اما این بدین معنی نیست که اهالی مانتنویو به فکر فتح قلههای مرتفعتر نیستند.
گام بلند بعدی گوگل، سیستمعامل کروم است که برای رایانههای شخصی طراحی شده و از سال ۲۰۱۱ در قالب لپتاپهای عمدتاً ارزانقیمتی موسوم به «کرومبوک» در اختیار کاربران قرار میگیرد. احتمالا بارها و بارها این مسئله را شنیدهاید که فرایند یادگیری سیستمهای عامل موبایل (همچون اندروید و آی اواس) بسیار سادهتر از فرایند یادگیری سیستمهای عاملی همچون ویندوز است؛ اما یکی از اهداف سیستمعامل کروم و کرومبوکها، ایجاد رایانههای رومیزی جدیدی است که استفاده از آنها بهسادگی استفاده از گوشیهای هوشمند است.
در ابتدای کار، هدف کرومبوکها ارائهی اپلیکیشنهای وب در قالب یک دستگاه ارزانقیمت با فرایند یادگیری ساده بود. اهالی مانتنویو بهخوبی میدانستند که دنیای فناوری، ظرفیت استقبال از لپتاپهایی ارزانقیمت با کاربری ساده را دارد. از طرف دیگر، با ارائهی سرویسهایی همچون Sheets و Docs، گوگل بهطور غیرمستقیم وارد رقابت بامایکروسافت شدهبود. از سال ۲۰۱۶، کرومبوکها به پرکاربردترین رایانهها در مدارس ایالات متحده تبدیل شدهاند و به نفوذ خود در دیگر نقاط جهان هم ادامه میدهند. این موفقیت گواهی بر منظقی بودنِ فلسفهی وجودی سیستمعامل کروم است.

مقایسهی سهم سیستمهای عامل در مدارس ایالاتمتحده
کامپیوتر چیست؟
چندی پیش اپل اقدام به انتشار یک آگهی ویدئویی برای آیپد پرو کرد؛ در این آگهی یک کودک در شرایط مختلف و برای کارهای مختلف از آیپد استفاده میکرد. در انتهای آگهی، هنگامی که شخصی از کودک پرسید «با کامپیوترت چکار میکنی؟»، کودک پاسخ داد «کامپیوتر چیست؟». این آگهی انتقادات زیادی را بهسوی خود جلب کرد؛ تا جایی که برخی از کاربران معتقد بودند اپل میخواهد با استفاده از قدرت تبلیغات، تعریف «کامپیوتر» را تغییر دهد.
آگهی آیپد پرو
زمانی که اولین آیپد به بازار عرضه شد، بسیاری پیشبینی میکردند که در نهایت تبلتها جای لپتاپها را خواهند گرفت؛ اما این اتفاق رخ نداد و برعکس اکنون شاهد افول تبلتها هستیم. در حالی که تبلتها نتوانستهاند به جایگزینی برای لپتاپها تبدیل شوند؛ شرکتهایی همچون مایکروسافت تلاش میکنند تا با تمرکز بر ابزارهای تبدیلشونده، تعریف جدیدی از رایانهی شخصی ارائهکنند.
مشکل اصلی این است که مایکروسافت، کار خود را با سیستمعاملی شروع کرده که اساسا برای رایانههای رومیزی و لپتاپها طراحی شده است؛ هنوز هم بسیاری از اپلیکیشنهای ویندوزی برای استفاده در حالت تبلت بهینه نشدهاند. بدتر از این، اغلب برنامههای موجود در فروشگاه اپلیکیشنهای مایکروسافت هم آنچنان چنگی به دل نمیزنند. برای مثال، برنامهی مدیریت فایل که یکی از ابزارهای اساسی در ویندوز است، هنوز هم برای استفاده در حالت تبلت چندان مناسب نیست؛ البته نسخهی جایگزین این برنامه با تمرکز بر ابزارهای لمسی در حال توسعه است، ولی در حال حاضر کارکرد بسیار محدودی دارد.
در عین حال، نبرد اصلی در محیطهای آموزشی رخ میدهد؛ در چنین محیطی، کودکان و نوجوانان میتوانند پاسخی برای این سوال پیدا کنند که «کامپیوتر چیست؟». درحالی که مایکروسافت تمرکز خود را بر خدمات آموزش محور بیشتر کرده و اپل تلاش میکند با آیپدهای ۳۰۰ دلاری جای پای محکمتری در مدارس پیدا کند، کرومبوکهای گوگل سهم ۵۹.۶ درصدی را در مدارس ایالات متحده در اختیار دارند.
بهگزارش موسسهی تحقیقات و مشاورهی تجاری Future Source:
در بازار کانادا و دیگر بازارهای پیشرفتهی شمال اروپا، اقیانوسیه و آسیا، شاهد گسترش استقبال از کرومبوکها هستیم. در سال ۲۰۱۷، مجموعا ۳۱.۳ از تمام دستگاههای قابلحملی که در مقاطع ابتدایی تا دبیرستانها [در جهان] عرضهشدهاند، از سیستمعامل کروم بهره میبردهاند.
گوگل میداند که اگر اولین تجربهی افراد از یک رایانه با سیستمعامل کروم رقم بخورد، همین افراد احتمالا در آینده هم به استفاده از همین سیستمعامل و ابزارهای مبتنی بر آن ادامه خواهند داد. بهعبارتی، مدیران گوگل قصد دارند تا «نسل اندروید» را به «نسل گوگل» تبدیل کنند.

کرومبوک تب ۱۰؛ تبلت مبتنی بر سیستمعامل کروم
از طرف دیگر، در حالی که شاهد مرگ تبلتهای اندرویدی هستیم، اهالی مانتنویو سیاست هوشمندانهای در پیش گرفتهاند و با ترکیب سیستمعامل کروم و اپلیکیشنهای اندرویدی، در حال تدارک برای ارائهی ابزارهایی هستند که مرزهای میان تبلت و رایانهی شخصی را از بین میبرند. اولین قدم در این راستا، ارائهی محصولاتی همچون تبلت Chromebook Tab 10 از سوی ایسر است.
اما جالبتر اینجا است که در نسخههای اخیر سیستمعامل کروم، مهندسان گوگل امکانات بهتری برای تعامل با ابزارهای ورودی و جابهجایی بین حالت تبلت (Tablet Mode) و حالت دسکتاپ (Desktop Mode) ایجاد کردهاند. برای مثال، وقتی ماوس و صفحهکلید را به یک تبلت با سیستمعامل کروم متصل میکنید؛ هرچند بیشتر اجزاء رابط کاربری وارد حالت دسکتاپ میشوند، اما همچنان میتوانید از برخی گزینههای مربوط به حالت تبلت (برای مثال، گزینهی چند وظیفهگی) استفاده کنید تا کار با نمایشگرهای کوچک برایتان سادهتر باشد. بهعبارت ساده، شاهد ایجاد حالتی ترکیبی هستیم که بین دو حالت تبلت و دسکتاپ قرار میگیرد.
حالت ترکیبی در سیستمعامل کروم
با ورود اپلیکیشنهای اندرویدی به سیستمعامل کروم و تطبیقپذیری بیشتر این سیستمعامل با ابزارهای مختلفی نظیر تبلتها، لپتاپها و دستگاههای تبدیلشونده، گوگل در همان مسیری قرار دارد که مایکروسافت با ویندوز ۱۰ به آن وارد شده است. تفاوت این است که گوگل مجموعهی گستردهتری از اپلیکیشنهای موبایل را در اختیار دارد و شرکای متعددی انواع و اقسام کرومبوکها را با قیمتهای مختلف بهتولید میرسانند. با این اوصاف و با توجه به نفوذ کرومبوکها در مدارس، میتوان آیندهی روشنی برای سیستمعامل کروم و دستگاههای تبدیلشوندهی مبتنی بر این سیستمعامل متصور بود.
رقابتی بیپایان
با توجه به آنچه در سطور پیش گفتهشد؛ گوگل تاکنون به موفقیت بزرگی در دنیای نرمافزارهای موبایل دست پیدا کرده و در حال تکرار همین موفقیت در دنیای کامپیوترهای شخصی نیز هست. البته این بدین معنی نیست که شرکتهایی مانند مایکروسافت یا اپل شکست را پذیرفتهاند. در حقیقت، ساکنان ردموند هم سرسختانه تلاش میکنند تا نفوذ خدمات آموزشی خود را در مدارس ایالاتمتحده افزایش دهند.

مقالهی مرتبط:
اهالی کوپرتینو نیز بیکار ننشستهاند و همانطور که پیش از این گفتهشد، با آیپدهای ۳۰۰ دلاریشان مدارس و دانشآموزان را هدف قرار دادهاند. حدودا ۶ ماه پیش، اپل مراسمی را با محوریت آموزش برگزار کرده بود؛ در این مراسم نهتنها از آیپد، بلکه از دیگر پروژههای اپل از جمله آموزش کدنویسی به دانشآموزان صحبت شد. برگزاری چنین مراسمی نشانگر اهمیت نسل بعدی کاربران برای این شرکت است و نشان میدهد که اپل نمیخواهد در جذب نسل آینده بهسوی پلتفرم خود از گوگل عقب بماند.
هرچند در این مقاله از راهبرد غول دنیای جستجو در حوزهی نرمافزار صحبت کردیم؛ اما سخن راندن از نرمافزار بدون اشاره به محصولات سختافزاری این شرکت باعث میشود تا نتوانیم بهتصویر کاملی از برنامههای مدیران گوگل برای تسلط بر دنیای فناوری دست پیدا کنیم. در قسمت بعدی، به برخی از محصولات سختافزاری گوگل و پیوند آنها با راهبردهای اتخاذشده توسط این شرکت در حوزهی نرمافزار نگاهی خواهیم داشت.
Civil، پلتفرمی بر مبنای بلاکچین، بهطور اختصاصی برای اهداف روزنامهنگاری و حوزهی خبر توسعه یافته است. این پلتفرم بهتازگی میزبان یک وبسایت جدید به نام The Blackness شده است. تاسیس این سایت با همکاری سیویل و موسسهی رسانهای Color Farm انجام شد. موسسهی کالرفارم سال گذشته بهعنوان یک شرکت رسانهای و استودیوی استارتاپی شروع به کار کرد و هدف اصلی آن، افزایش تنوع نژادی و جنسیتی در فضای رسانهای است.
وبسایت بلکنس نیز در راستای موسسهی مادر خود، با هدف انتشار مقالات و داستانهای بلند از وضعیت زندگی و کاری جامعهی رنگینپوستان توسعه یافته است. این رسانه قصد دارد آنچه که بر سر این جوامع آمده را نیز به نحوی بهتر به گوش مردم برساند. اریکا الکساندر بازیگر، نویسنده و همبنیانگذار کالرفارم معتقد است این سرویس جدید مانند سرویسهایی همچون Vice است و تنها تفاوت، تمرکز آن روی رنگینپوستان خواهد بود. او ایدهی پشت این انتشارات را گفتن اتفاقات و داستانهایی میداند که بهراحتی در رسانههای دیگر گم میشوند.
بن آرنون همبنیانگذار دیگر کالر فارم، متخصص رسانه و کارآفرین است. او و الکساندر قصد دارند با برخی سازمانهای ژورنالیسیتی برای تولید محتوا در رسانهی بلکنس همکاری کنند. در میان این سازمانها، نامهای بزرگی همچون National Association for Black Journalists و بسیاری دانشگاهها و دانشکدههای مخصوص سیاهپوستان بهچشم میخورند. آرنون میگوید که آنها بهدنبال ساخت جامعهای توزیعشده از ژورنالیستها هستند.

این دو نفر با کار کردن بهکمک گروهها و استفاده از استعدادهای سازمانهای مختلف فعال در زمینهی جوامع اقلیت، امیدوار هستند که شرکتی رسانهای برای تعریف کردن و انتشار محتوایی جذاب در مورد این جوامع توسعه دهند.
چرا بلاکچین؟
در ابتدای کار، بنیانگذاران هیچ ایدهای در مورد پلتفرم مناسب برای Blackness نداشتند. یکی از ایدههای اولیه، انتشار پادکست بود. پس از مدتی این دو نفر به فکر همکاری با یک شرکت رسانههای تصویری افتادند. در نهایت، پروژههای دیگر کالر فارم، راهاندازی این سرویس جدید را به تعویق انداخت.
در ابتدای سال جاری، آرنون با مدیران Civil مذاکره کرد و قرار بر این شد که بلکنس روی پلتفرم جدید و بر پایهی بلاکچین این گروه، اجرا شود. ظاهر وبسایتهای حاضر در پلتفرم سیویل، مانند سایتهای دیگر است. تفاوت در آنجا است که در پشت صحنهی مدیریتی یا Back End آنها، فناوری شبیه به فناوری دفتر کل مشهور کار میکند. این فناوری، هر تغییری را ذخیره کرده و آرشیو محتوا را نیز از خطرات خارجی محافظت میکند.
قابلیتهای گفتهشده، این دو کارآفرین را به فناوری علاقهمند کرد. آرنون میگوید پیش از این علاقهی زیادی به Blockchain داشته و در همان ابتدا مجذوب پروژهی Civil شده است. او معتقد است پلتفرم بلاکچین برای فعالیتهای روزنامهنگاری، کاملا منطقی و کاربردی است. در واقع، مدل مدیریتی سیویل که بهصورت گروهی انجام میشود، بهترین مدل برای آن هدفی بود که کالرفارم دنبال میکرد.
عرضهی توکن این پلتفرم بر پایهی اتریوم از ۱۸ سپتامبر شروع شده و تا دوم اکتبر ادامه خواهد یافت. سکههای این عرضه، در مصارف مدیریت استفاده میشود و بهنوعی انگیزهی اقتصادی برای مشارکت بیشتر مردم هستند. در واقع، نگهداری یک توکن سیویل، مانند سهامداری در کل اکوسیستم روزنامهنگاری است. این توکنها به افراد حق رایدهی میدهد که در زمانهای همهپرسی برای تغییرات آتی پلتفرم مفید خواهد بود.

بهعلاوه، اگر فردی ادعا کند که یک رسانه بر خلاف قوانین و مرامنامهی سیویل عمل کرده است، صاحبان توکنها برای رایدهی فراخوانده میشوند. همچنین، کاربران میتوانند از توکنها برای راهاندازی رسانهی اختصاصی خود نیز استفاده کنند. در حال حاضر چند وبسایت خبری و رسانهای در این پلتفرم راهاندازی شدهاند. سرویسهای Popula، Sludge و Hmm Daily مثالهایی از این سرویسها هستند.
الکساندر و آرنون هردو سکههای این پلتفرم را خریداری خواهند کرد. مت کولیجهمبنیانگذار سیویل هم اعلام کرده که بهدنبال سازمانهای رسانهای بیشتر برای عضویت در این سرویس است.
کالرفارم در قدم ابتدایی تنها بخش اتاق خبر سرویس خود را معرفی میکند و قدم بعدی از نگاه الکساندر، راهاندازی سایت اصلی است که به کمک زیادی نیاز دارد. آرنون در مورد طرح خود در این خبرگزاری میگوید که محتوای خبری توسط افراد بارگذاری میشود و سپس به زنجیرهی اتاق خبر اصلی و در نهایت به وبسایت رسمی راه پیدا میکند. او در صحبتهای خود به لایههای کنترل کیفیت در این سرویس نیز اشاره میکند که احتمالا همان ویراستاران سنتی خواهند بود.
هر دو بنیانگذار امیدوارند که سیویل و فناوری جدید آن، به بلکنس کمک کند به هدف اصلی خود برسد. هدفی که در وهلهی اول، افزایش صدای جوامع اقلیت در دنیای رسانه است. در ادامه نیز این پلتفرم میتواند به پایگاهی برای ژورنالیسم عادلانه تبدیل شود.
امروزه در خودروهای مدرن تجهیزات ایمنی کمکی راننده مثل رادار نقطه کور یا حفظ خودرو بین خطوط، به وفور یافت میشوند؛ تحقیقات بنیاد خودروی امریکا (AAA: American Automobile Association) نشان میدهند که بسیاری از رانندهها به محدودیتهای فناوریهای ایمنی واقف نیستند و ریسک تصادف را با اعتماد افراطی به آنها افزایش میدهند. یافتههای مذکور اهمیت آموزش به رانندهها را در این زمینه یادآور میشوند.

دکتر دیوید یانگ، مدیر اجرایی AAA میگوید:
سیستمهای دستیار خودکار یا ADAS، در صورتی که به شیوهی درست بهکارگیری شوند، از ۴۰ درصد تصادفات و ۳۰ درصد مرگ و میر ناشی از آن، جلوگیری میکنند. البته درک راننده و کاربرد صحیح این فناوریها به منظور دستیابی به حداکثر بازدهی الزامی است. نتایج تحقیقات ما نشان میدهند که آموزش رانندهها در مورد محدودیتهای ADAS تلاش زیادی را میطلبد.
محققین برای دستیابی به نتایج مشخص، به بررسی رانندههایی که صاحب خودروهای مربوط به سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ هستند، پرداختند. تقریبا ۸۰ درصد رانندههایی که از مانیتورینگ نقطه کور استفاده میکردند از محدودیتهای آن مطلع نبوده و به اشتباه گمان میکردند که این سیستم قادر به شناسایی دقیق وسایل نقلیه، دوچرخه و عابرین پیاده حتی با سرعت زیاد، است. در حال حاضر اندکی از سیستمهای ADAS قادر به تشخیص صحیح خودروهای حاضر در نقطه کور دید راننده هستند.

در حدود ۴۰ درصد رانندهها از نواقص سیستم پیشگیری برخورد از جلو و ترمز اضطراری خودکار بی خبر هستند و حتی این دو را جابهجا تشخیص میدهند. آنها تصور میکردند که سیستم پیشگیری از برخورد قادر به فعالسازی ترمز است، در حالی که این فناوری صرفا به راننده هشدار صوتی و بصری میدهد. حتی یک فرد از شش راننده از اینکه خودروی او قابلیت ترمز اضطراری خودکار دارد یا خیر، بی خبر بود.
نتایج AAA نشان میدهد، قریب به یک نفر از چهار مالک، کاملا به سیستم مانیتورینگ نقطه کور و هشدار عبور وسایل نقلیه از پشت خودرو، اطمینان کردهاند به طوری که بدون بررسی چشمی و نظارت کافی، تغییر مسیر میداند. در حدود نیمی از رانندههایی که از نمایندگیهای معتبر اقدام به خرید خودرو کردهاند، دورهی آموزش فناوری ADAS را گذرانده و ۹۰ درصد این افراد، اعم مطالب را فراگرفتهاند.
چندی پیش، مایکروسافت به دلیل بازخوردهای منفی و اعتراض شدید کاربران، توقف پشتیبانی از اسکایپ کلاسیک (نسخه ۷.۰) را به تعویق انداخت. با گذشت یک ماه از آن تاریخ، دیروز این شرکت اعلام کرد که در ماه نوامبر (مقارن با آبان) بهطور قطعی پشتیبانی از اسکایپ ۷ را متوقف خواهد کرد.
ردموندیها در روزهای اول و پانزدهم نوامبر به ترتیب به پشتیبانی از Skype 7 روی دسکتاپ و سپس گوشی و تبلت خاتمه میدهند. تعویق به بایگانی فرستادن نسخه ۷ اسکایپ به دلیل اعتراضات کاربرانی بود که میگفتند از تغییرات ایجادشده به بهانهی سادهسازی در اسکایپ ۸ ناراضی هستند.

یکی از کاربران معترض با ایجاد کارزاری در وبسایت Change.org از مایکروسافت خواسته است که دسترسی به نسخهی دسکتاپ اسکایپ را همچنان برای کاربران حرفهای حفظ کند. این فرد با تنظیم طوماری از سایر کاربران خواسته که به این کارزار بپیوندند و موفق شده بیش از ۱۰۰۰ هزار امضا جمعآوری کند تا ردموندیها وادار شوند بیخیال قابلیتهای سازمانی در Skype بشوند.
Microsoft در واکنش به این اعتراضات گفته است که صدای کاربران را می شنود و خواستههای آنها را بیپاسخ نمیگذارد.
این شرکت طی اعلامیهای رسمی تصریح کرده است:
ما همچنان به کار روی قابلیتها و ویژگیهای درخواستی شما کاربران ادامه خواهیم داد. ما بهتازگی امکان ضبط مکالمه را در گفتگوها فراهم کردهایم و قابلیت جستجو در پیامها را بهزودی در دسترس شما قرار میدهیم. علاوهبر این، در آیندهای نزدیک شما میتوانید شماره تلفنهای خود را به فهرست کنونی مخاطبان خود اضافه کنید و به وضعیت دسترسپذیری خود کنترل بیشتری داشته باشید.
دوج دیمون خودرویی مورد توجه علاقهمندان ماسلکارها است. با یک جستجوی ساده در اینترنت متوجه خواهید شد که ویدیوهای زیادی از رقابت این محصول قدرتمند آمریکایی با انواع خودروهای اروپایی و ژاپنی وجود دارد اما آیا دوج دیمون میتواند با یک سدان خانوادگی آلمانی رقابت کند؟

منظور ما از سدان خانوادگی یک خودرو چهاردر عادی نیست بلکه دربارهی بیامو M5صحبت میکنیم. در تست اول که یک مسابقهی درگ عادی است تنها قدرت بالای خودروها ملاک پیروزی آنها نیست بلکه موضوع مهمتر، کنترل لغزش و هرزگردی خودرو است که بیامو M5 با بهره گیری از سیستم چهار چرخ محرک پیشرفتهی بیامو به خوبی میتواند قدرت پیشرانه ۶ سیلندر توربوشارژدار خود را بدون هدررفت آزاد کند. اما در طرف دیگر دوج دیمون به دلیل هرزگردی بیش از حد رقابت را به رقیب آلمانی واگذار میکند.

اما در تست بعدی، رانندگان از حال سکون حرکت خود را آغاز نمی کنند بلکه از سرعت ثابت بعد از چرخش در پیست، رقابت آغاز میشود. در این لحظه قدرت بیشتر، تعیین کننده برنده مسابقه خواهد بود چرا که کنترل لغزش خودرو اهمیت چندانی ندارد و پیشرانهی قدرتمند V8 دوج دیمون ضامن پیروزی این ماسلکار قدرتمند آمریکایی است.
دست آخر نیز شاهد رقابت این دو خودرو به صورت زمانبندی در پیست هستیم که نتیجه این مسابقه نیز، قابل پیشبینی بود. باید به این نکته اشاره کرد که دوج دیمون یک خودروی درگ است و برای پیست طراحی نشد. در طرف مقابل نیز بیامو M5 با بهره گیری از سیستم پیشرفته چهار چرخ محرک، قدرت پیشرانهی بالا، فرمانپذیری عالی و رانندگی راحت به همراه دارد تا در پیست دوج دیمون را به زانو درآورد.
در ادامه پیشنهاد می کنیم حتما این ویدیو جذاب و دیدنی را مشاهده کنید
شیائومی با می بند ۳ تنها یک هدف را در سر میپروراند؛ ادامهی سلطه بر بازار دستبندهای هوشمند اقتصادی.
با وجود این که گجتهای پوشیدنی هیچگاه به محبوبیت برابری با گوشیهای هوشمند نرسیدند، اما این موضوع به معنای بازار کوچک آنها نیست. تنها با استناد به آمار فروش اپل واچ که رقمی بیشتر از فروش کل صنعت ساعتسازی سوئیس است، میتوان از محبوبیت بالای این گجتها مطلع شد.
رغبت کاربران به استفاده از گجتهای پوشیدنی هوشمند باعث شد تا شاهد حضور برندهای بسیار زیادی در این عرصه باشیم. با نگاهی کوتاه به لیست برندهای ساعت و دستبندهای هوشمند هر یک از فروشگاههای اینترنتی، قطعا از تنوع آنها شگفتزده خواهید شد.
با این حال گجتهای پوشیدنی داستان متفاوتی نسبت به گوشیهای هوشمند دارند. پس از معرفی اولین نمونههای این دسته از محصولات، شرکتهای نامدار همگی بلافاصله توسعه و عرضهی نمونهی مخصوص به خود را در دستور کار قرار دادند. اما تنها پس از چند سال شاهد تغییر قابل توجهی در شرکتهای فعال و سودده این عرصه هستیم؛ موتورولا، الجی و سونی برخی از برندهای مطرحی هستند که در بازار ساعتهای هوشمند شکست خوردند. آمار فروش سامسونگ و هواوی نیز در این زمینه چندان قابل توجه نیست و در حال حاضر تنها میتوان اپل واچ را یکی از موفقترین نامهای حوزهی ساعت هوشمند دانست.

در این میان برخی شرکتها به جای توسعهی ساعتهای هوشمند با قابلیتهای متعدد، به دنبال کسب بازار دستبندهای هوشمند و سلامتی رفتند؛ جایی که با قیمت کمتر، قابلیتهای محدودتر و البته عمر باتری به مراتب بیشتر، کاربران خاص خود را دارند.
اگر تا کنون به بررسی شرکتهای تولیدکنندهی دستبندهای هوشمند پرداخته باشید، قطعا با نام می بند مواجه شدهاید. دستبند هوشمند شیائومی از همان نسخهی اول در سال ۲۰۱۴، به واسطهی قیمت رقابتی و کیفیت ساخت خوب خود، مورد استقبال زیاد خریداران قرار گرفت. اما عرضهی نسخهی دوم این محصول در سال ۲۰۱۶، باعث شد تا نام شیائومی به عنوان محبوبترین دستبند هوشمند کمتر از ۱۰۰ دلار شناخته شود. اکنون پس از دو سال، شیائومی نسل سوم دستبند هوشمند خود را با بهبودهای متعدد اعم از نمایشگر بزرگتر و سنسورهای دقیقتر معرفی کرده تا همچنان به سلطه بر این بخش از بازار ادامه دهد. فروش بیش از یک میلیون شیائومی می بند ۳ در کمتر از دو هفته، خبر از استقبال خوب کاربران از جدیدترین محصول پوشیدنی شیائومی میدهد.
شیائومی می بند ۳ توسط فروشگاه اینترنتی شهر فافا برای بررسی در اختیار زومیت قرار گرفته است. میتوانید این محصول را با قیمت ۴۱۹٬۰۰۰ تومان از این فروشگاه تهیه کنید.
طراحی
شیائومی در طراحی نسل سوم دستبند هوشمند خود، از فرمول مشابهی با می بند ۲ بهره برده است. طراحی ساده با بدنهای پلاستیکی، قابلیت تعویض بند به آسانی و بخش لمسی پایین نمایشگر همگی المانهایی بودند که پیشتر در دستبندهای سلامتی شیائومی به کار گرفته شده بود.
با این که می بند ۳ از طراحی لوکس و زیبایی مانند برخی از رقبای گرانقیمتتر خود بهره نمیبرد، اما در این زمینه، تغییرات بزرگی را به خود دیده است که به خوبی قابلیت ترغیب کاربران برای بروزرسانی به ساعت جدید شیائومی را دارد. این دستگاه با ۲۰ گرم وزن، همانند نسل پیشین خود محصولی بسیار سبک است تا در فعالیتهای مختلف ورزشی موجب آزار کاربر نشود. با این که می بند ۳ در ابعاد، افزایش قابل توجهی را تجربه نکرده است، اما اکنون با تجهیز به نمایشگر ۰.۷۸ اینچی اولد سیاه و سفید و رزولوشن ۱۲۸ در ۸۰ پیکسل، تقریبا فضایی دو برابر بزرگتر از می بند ۲ (با نمایشگر ۰.۴۲ اینچ و رزولوشن ۷۲ در ۴۰ پیکسل) را برای نمایش اطلاعات در اختیار دارد.

نمایشگری بزرگتر تنها بهبود دستبند جدید شیائومی نسبت به نسل پیشین آن نیست؛ می بند ۳ اکنون در سرتاسر نمایشگر خود به پنل لمسی مجهز شده است تا کاربران در کنار استفاده از کلید لمسی پایین آن، امکان مرور در منوی ساعت را با سوایپهای افقی و عمودی داشته باشد. بخش لمسی پایین دستگاه نیز اکنون به عنوان کلید بازگشت (در صورت یک بار لمس) یا فعال کردن عملکرد خاصی (با نگه داشتن انگشت روی آن)، کاربردی به مراتب بیشتر نسبت به بخش لمسی می بند ۲ دارد که تنها وظیفهی نمایش برخی اطلاعات از پیش تعیین شده مانند ساعت، میزان شارژ دستبند، سنجش ضربان قلب یا تعداد قدمها را داشت.
دستبند هوشمند می بند ۲ در کنار طراحی منحنیشکل در کنارههای خود، در بخش نمایشگر از سطح صافی بهره میبرد که یکی از مولفههای کاهش جذابیت بصری آن نیز به شمار میرفت. اما شیائومی در می بند ۳ از سطحی برجسته با زوایای قوسیشکل بهره برده است تا با محصولی زیباتر روبرو باشیم. اما این زبان طراحی در کنار عدم تجهیز به پوشش ضدخش ساعت، باعث شده است تا می بند ۳ مستعد آسیبدیدگی باشد و پس از مدتی استفاده و به دلیل برخوردهای غیر ارادی دست به محیطهای اطراف، از وجود تعداد زیادی خش و آسیب جسمانی رنج ببرد.

دستبند محبوب شیائومی به صورت پیشفرض به بند سیلیکونی و در یکی از رنگهای مشکی، آبی یا قرمز مجهز است. با این حال امکان تعویض آسان بند در می بند ۳ نیز همانند دستبند هوشمند پیشین این شرکت وجود دارد. عملیات تعویض بند به سادگی و توسط خود کاربر انجام میشود تا امکان انتخاب بند مورد نظر با هر سلیقهای برای کاربران در دسترس باشد. پیشتر و به لطف برندهای تولیدکنندهی لوازم جانبی، تنوع گستردهای از بندهایی با جنس و ظاهر مختلف در بازار کشورمان نیز وجود داشت تا در بخش قابلیت شخصیسازی ظاهری، دستبند هوشمند شیائومی یکی از بهترین گزینههای موجود باشد. با توجه به محبوبیت بالا و قیمت مناسب می بند ۳ پیشبینی میشود به زودی بازهی گستردهای از بندهای سازگار با این دستبند هوشمند نیز وارد کشور شود. باید در نظر داشته باشید که به دلیل تغییر در ابعاد بدنهی دستگاه، امکان استفاده از بندهای موجود برای می بند ۲ در می بند ۳ وجود ندارد.
شیائومی برای افزایش کاربرد می بند ۳، با بهبود توانایی آن در برابر نفوذ مایعات و کسب استاندارد IP68 (در برابر استاندارد IP67 می بند ۲)، دستبند هوشمند جدید خود را به گزینهی مناسبی برای سنجش مولفههای مختلف هنگام ورزش شنا تبدیل کرده است. به گفتهی مدیران شیائومی، این دستبند تا عمق ۵۰ متری در برابر نفوذ آب مقاوم خواهد بود.
نرمافزار
می بند ۳ به صورت پیشفرض (در حال حاضر) از زبان چینی بهره میبرد. برای تغییر زبان این دستبند هوشمند به انگلیسی، باید آخرین نسخهی اپلیکیشن mi Fit را از گوگل پلی یا اپ استور دانلود کرده و پس از اتصال گوشی به آن، جدیدترین نسخه ی فریمور دستگاه را نصب کنید تا زبان آن به صورت خودکار به انگلیسی تغییر کند.
دستبند هوشمند جدید شیائومی به نسخهی ۴.۲ بلوتوث مجهز شده است و با گوشیهای هوشمند مجهز به نسخهی ۴.۴ یا جدیدتر اندروید و آیفونهای دارای نسخهی ۹ یا جدیدتر iOS سازگار است. برای استفاده از این دستبند هوشمند کافی است اپلیکیشن mi Fit را از فروشگاه مربوط به پلتفرم گوشی خود دانلود کرده و در ادامه به سادگی اقدام به جفتسازی دستگاه خود با می بند ۳ کنید.

اپلیکیشن می فیت قابلیتهای گستردهای را در اختیار کاربران قرار میدهد که به کمک آنها امکان پایش و سنجش فعالیتهای جسمانی خود را خواهند داشت. این اپلیکیشن سه بخش اصلی دارد؛ در تب اصلی (Status)، گزارشی از فعالیتهای جسمانی، تعداد قدمهای طی شده، تاریخچه ضربان قلب و نتایج کیفیت خواب در اختیار کاربران قرار میگیرد.
تب بعدی با نام Activity به فعالیتهای ورزشی اختصاص دارد. جایی که کاربر میتواند با فعال کردن GPS گوشی هوشمند خود و انتخاب یکی از حالتهای پیادهروی، دویدن، دویدن روی تردمیل و دوچرخهسواری، اطلاعات دقیقی از میزان مسافت طی شده، بررسی دقیق ضربان قلب حین ورزش، میزان کالری سوخته شده و سایر مولفههای مهم بدست بیاورد. به گفتهی شیائومی این شرکت در آینده حالتهای ورزشی از پیش تعیین شدهی بیشتری مانند شنا، را به اپلیکیشن می فیت خواهد افزود. البته یکی از نقاط ضعف می بند ۳، به عدم امکان فعالسازی آغاز فعالیت ورزشی از طریق دستبند باز میگردد و کاربر باید با مراجعه به گوشی هوشمند خود و از طریق اپلیکیشن، اقدام به این امر کند.

بخش پایانی با نام Profile نیز به اعمال تنظیمات مورد نظر کاربر باز میگردد. وارد کردن مشخصات فردی، مشخص کردن اپلیکیشنهای لازم در گوشی برای اطلاعرسانی اعلانیههای آنها از طریق می بند ۳، تعیین هدف برای طی کردن مسافت خاصی به صورت روزانه، اضافه کردن دوستهای خود برای مقایسهی فعالیتهای جسمانی روزانهی آنها، افزودن اکانتهای سایر سرویسهای پایش سلامت کاربران مانند گوگل فیت، فعال کردن قابلیت باز شدن گوشی هوشمند بدون نیاز به پسورد هنگام نزدیک بودن می بند ۳، شخصسازی نحوهی نمایش تنظیمات و بخشهای مختلف روی دستبند و تعریف فعالیتهای خاص (مانند رانندگی، بالا رفتن از پلهها یا انجام ورزشهای مختلف مانند شنا، آیروبیک، فوتبال، بسکتبال، پینگپنگ و...) برای اپلیکیشن جهت نظارت دقیقتر بر تمام فعالیتهای روزانهی کاربر، تنها بخشی از امکانات و تنظیمات در دسترس کاربر برای استفادهی بهینهتر از دستبند هوشمند با توجه به نیازهای خود، است.

اپلیکیشن می فیت بیشتر به ارایهی آمار از عملکرد شما میپردازد و نتایج و پیشنهاداتی در این خصوص نمیدهد و کاربران باید با علم به دادههای موجود، به بهبود فعالیتهای خود در راستای ارتقای سلامت جسمانی بپردازند. اپلیکیشن می فیت در بسیاری از موارد عملکرد کافی و خوبی دارد؛ اما نمیتوان آن را با برخی از بهترین گزینههای موجود در بازار مقایسه کرد. امید میرود شیائومی به صورت پیوسته به بهبود و افزودن قابلیتهای بیشتر به این اپلیکیشن به خصوص در بخش فعالیتهای ورزشی بپردازد.
عملکرد
یکی از بزرگترین چالشهای تولیدکنندگان ساعت و دستبندهای هوشمند، تعریف و بهینهسازی الگوریتمی دقیق جهت محاسبهی تعداد قدم و میزان مسافت طی شدهی کاربران است. می بند ۳ با وجود عدم تجهیز به GPS، دقت خوبی در تشخیص نوع فعالیت کاربر (راه رفتن، دویدن یا ایستادن) دارد. با این حال اگر اطلاعات بسیار دقیقی در این زمینه نیاز دارید، پیشنهاد میشود به دنبال دستگاهی مجهز به GPS باشید تا خطای محاسبه فعالیتهای کاربر به حداقل برسد.
شیائومی تمام تلاش خود را برای ارایهی دستگاهی با قابلیتهای بالای سنجش فعالیتهای جسمانی کاربران در کنار قیمتی مقرون به صرفه به کار برده است. می بند ۳ با این وجود که توانایی تشخیص هوشمند بسیاری از فعالیتها را ندارد، اما کاربران با اختصاص کمی زمان و تعریف فعالیتهای مختلف برای دستبند، نتایج بسیار دقیقتری از میزان کالری مصرفشدهی خود در طول روز خواهند داشت.

می بند ۳ همانند برادر مسنتر خود، قابلیت پایش خواب کاربران را دارد. شتابسنجهای دقیقتر، به افزایش دقت این بخش از دستبند کمک زیادی کردهاند و در صورت فعال کردن سنجش ضربان قلب نیز، کاربران به اطلاعات دقیقی در خصوص کیفیت خواب خود و میزان عمیق یا سبک بودن آن دسترسی خواهند داشت. البته نمیتوان انتظار داشت این دستبند نتایجی دقیقی مانند محصولات حرفهای سنجش کیفیت خواب اعم از نوکیا اسلیپ، ارایه دهد؛ با این حال اطلاعات ارایهشده از سوی نسل سوم می بند، کمک زیادی به بهبود خواب خواهد کرد.
به لطف نمایشگر بزرگتر، می بند ۳ قابلیتهای به مراتب بیشتری را از طریق خود دستبند در اختیار کاربران میگذارد. نمایش وضعیت هوا، امکان مشاهدهی محتوای پیامهای دریافت شده، برقرار کردن تماس صوتی در حال دریافت، استاپواچ و فعال کردن صدای گوشی هوشمند جهت یافتن آن، برخی از قابلیتهای جدید دستبند هوشمند شیائومی هستند که با سوایپ و ورود به بخش اپلیکیشنها، در دسترس خواهند بود. کلید لمسی بخش پایین نیز در صورت یک بار لمس به عنوان کلید بازگشت و در صورت نگه داشتن انگشت روی آن، فعالسازی برخی قابلیتهای خاص مانند استاپواچ یا Find My Phone را بر عهده خواهد داشت.

یکی از نقاط ضعف می بند ۳، عدم پشتیبانی از حروف فارسی در زمان نگارش این بررسی است که در صورت دریافت پیام متنی فارسی، تمام کارکترها به صورت علامت سوال به نمایش درمیآیند. شیائومی هنوز برنامهای در خصوص افزایش پشتیبانی از سایر زبانها اعلام نکرده است.
از بزرگترین مشکلات می بند ۲، شدت روشنایی اندک نمایشگر آن بود که منجر به بروز مشکلات زیادی برای کاربران در زمینهی خوانایی محتوا تحت تابش آفتاب و محیطهای روشن بود. شیائومی برای حل این مشکل میزان روشنایی نمایشگر را تا حد زیادی افزایش داده که در همان نگاه اول، میزان روشنایی تقریبا دو برابری می بند ۳ نسبت به نسل دوم آن، برای کاربران مشهود است. با این حال اقدام شیائومی تنها موجب بهبود خوانایی نمایشگر شده است؛ اما همچنان در صورت استفاده از می بند ۳ زیر تابش مستقیم آفتاب، با چالش زیادی برای مشاهدهی محتوای نمایشگر مواجه خواهید شد.
عمر باتری
یکی از دلایل محبوبیت دستبندهای هوشمند، قیمت پایینتر در کنار عمر باتری به مراتب بیشتر آنها در برابر ساعتهای هوشمند است. می بند ۲ با باتری ۷۰ میلیآمپر ساعتی خود، عمر باتری ۲۰ روزه را برای کاربران به ارمغان میآورد. شیائومی برای ارایهی عمر باتری مشابه در می بند ۳ با وجود نمایشگر بزرگتر با رزولوشن بیشتر، از باتری ۱۱۰ میلیآمپر ساعتی بهره برده است.

در صورتی که از دستبند هوشمند خود تنها برای دریافت اعلانیههای تماس و پیام صوتی استفاده میکنید، می بند ۳ با هر بار شارژ به راحتی ۲۰ روز دوام خواهد داشت. البته لازمهی این موضوع عدم استفاده از قابلیت سنجش مداوم ضربان قلب و استفادهی مداوم از دستبند هوشمند برای پایش میزان فعالیت ورزشی است. اما اگر تمام قابلیت و سنسورهای دستبند هوشمند خود را فعال کنید و با آن به صورت روزانه به سنجش فعالیتهای جسمانی خود بپردازید، نسل سوم دستبند هوشمند شیائومی توانایی شارژدهی حداقل ۱۲ روز را خواهد داشت که آماری بسیار خوب است. هیچ یک از دستبندهای هوشمند سایر برندهای مطرح جهانی توانایی چنین حد از شارژدهی را ندارند.

شارژ کردن می بند ۳ یکی دیگر از نقاط ضعف آن است. برای شارژ کردن این دستبند سلامتی، باید هر بار اقدام به خارج کردن بخش اصلی از درون بند کنید و سپس آن را به شارژر مخصوص متصل کنید. شیائومی میتوانست با قرار دادن پینهای شارژ در بخش زیرین دستبند (همانند امیزفیت آرک) تسهیل زیادی به عملیات شارژ ببخشد. متاسفانه هنوز استانداردی برای طراحی و تولید شارژرهای مشابه در دستبند و ساعتهای هوشمند شکل نگرفته است. به همین دلیل از شارژر دستبند خود به خوبی مراقبت کنید؛ زیرا در صورت گم کردن آن و به علت عدم امکان شارژ کردن می بند ۳ با سایر شارژرهای موجود در بازار، چارهای جز تهیهی شارژر جدید نخواهید داشت.
کاربران به زمان زیادی برای شارژ دستبند نیاز نخواهند داشت. با توجه به باتری کوچک می بند ۳، طبق آزمایشهای زومیت، در مدت زمان یک ساعت دستبند بیش از ۸۰ درصد شارژ میشود.
جمعبندی
می بند ۳ تمام مولفههایی که نسل پیشین آن را به محصولی بسیار محبوب تبدیل کرد، به همراه دارد. نمایشگری لمسی و بزرگتر با رزولوشن بیشتر، عمر باتری عالی، قیمت مقرون به صرفه، قابلیتهای بیشتر و امکان استفاده از بندهایی با طراحی و رنگبندی مختلف، تنها بخشی از مولفههایی است که دستبند هوشمند شیائومی را به محصولی با ارزش خرید بسیار بالا تبدیل میکند.
قیمت ۲۵ دلاری می بند ۳ آن را به محصولی تبدیل میکند که حتی در صورت وجود نکات منفی زیاد، به سختی میتوان در برابر پیشنهاد دادن آن به خریداران مقاومت کرد. حال کافی است با لیست بلند بالایی از قابلیتهای این دستبند هوشمند مواجه شوید تا ارزش خرید بالای آن را به خوبی درک کنید.

البته می بند ۳ بینقص نیست؛ نور اندک نمایشگر و خوانایی ضعیف آن زیر نور آفتاب، محل نامناسب پینهای شارژ، فعالیتهای ورزشی محدود اپلیکیشن می فیت و امکان بروز آسیب فیزیکی و افتادن خط و خش به دستگاه به توجه به زبان طراحی آن، برخی از مواردی است که شیائومی میتوانست با بهبود آنها دستبند هوشمند خود را کم نقصتر از گذشته کند.
با این حال شیائومی می بند ۳ بسیاری از نیازهای کاربران عادی و ورزشکاران را به خوبی پوشش میدهد و بهروزرسانیهای نرمافزاری نیز تواناییهای این دستبند هوشمند را به مرور زمان افزایش خواهند داد. قیمت اندک در کنار نکات مثبتی که به تفصیل در بالا به آنها پرداخته شد، باعث شده است تا شیائومی می بند ۳ همانند نسل پیشین خود در زمان عرضه، به یکی از بهترین دستبندهای هوشمند بازار با قابلیت سنجش فعالیتهای جسمانی و ورزشی کاربران تبدیل شود.
نکات مثبت
- عملکرد سریع و روان
- طراحی زیباتر نسبت به نسل پیش
- عمر باتری عالی
- قیمت مقرون به صرفه
- قابلیتهای مناسب پایش سلامت و فعالیت کاربر
- امکان تعویض بند و استفاده از نمونههایی با طرح و رنگ مختلف
نکات منفی
- روشنایی نهچندان زیاد نمایشگر
- فعالیتهای ورزشی پیشفرض اندک
- مستعد دریافت ضربه و خطوخش
پورشه این روزها در اقدامی جالب توجه از یک خودروی مدرن کلاسیک قدرتمند با نام 935 رونمایی کرده است. نام این خودرو شاید برای بسیاری از هواداران پورشه آشنا باشد چون این خودروساز در اواخر دههی ۷۰ میلادی خودروی مسابقهای با همین نام تولید میکرد. پورشه 935 کلاسیک، خودروی مسابقهای پر افتخاری است که طول بیشتری نسبت به نمونههای استاندارد پورشه در همان زمان، داشت. حالا و در هفتادمین سالگرد تاسیس پورشه، این سازنده ی آلمانی تصمیم گرفته تا نسخهای مدرن از خودروی کلاسیک و قدرتمند 935 را تولید کند.

در ساختار بدنهی 935 جدید از فولاد و فیبر کربن استفاده شده است. در بخش فنی نیز این خودرو با مدل 911GT2 RS یکسان است. به دلیل اقداماتی که پورشه در راستای کاهش وزن این 935 انجام داده وزن این خودرو به ۱۳۷۹ کیلوگرم رسیده است. طراحی این خودرو اما کاملا با نگاهی به مدل کلاسیک و به شکل اصطلاحا رترو صورت گرفته است. به خصوص هنر طراحان را میتوان در بخش رینگها مشاهده کرد که با رنگ قرمز خود جلب توجه میکنند. این رینگها که در گذشته مورد استفاده قرار میگرفتند به دلیل شکل خاص خود به رینگهای بشقابی یا دیش رینگ معروف هستند.

آینههای جانبی از دیگر بخشهایی هستند که متفاوت جلوه میکنند و از مدل 911RDR به عاریت گرفته شدهاند. این تنها اشتراک پورشه 935 با سایر مدلهای پورشه نیست چون خروجیهای دوگانهی اگزوز نیز از پورشه 908 گرفته شدهاند و در داخل کابین نیز میتوان اهرم تعویض دندهی چوبی مدل GT3 RS را مشاهده کرد. پورشه بخشهای دیگر این خودرو نظیر سیستم مدیریت پایداری و سیستم تهویهی مطبوع را نیز تغییر داده و تقویت کرده است.

با وجود اشتراکات زیاد 935 مدرن کلاسیک با سایر تولیدات پورشه، سازنده موتور این خودرو را بدون تغییر باقی نگذاشته و پیشرانهی ۶ سیلندر تخت ۳.۸ لیتری را تقویت کرده است. این پیشرانهی تویین توربو پس از اعمال تغییرات توانایی تولید ۷۰۰ اسب بخار قدرت را دارد که برای انتقال آن به چرخهای عقبی از یک جعبه دندهی ۷ سرعتهی دوبل کلاچ از نوع PDK استفاده شده است.

همانطور که از ظاهر این خودرو مشخص است، پورشه 935 برای استفاده در خیابان نیست و در حقیقت از نظر قانونی نیز نمیتوان آن را در خیابان و جاده مورد استفاده قرار داد؛ بنابراین خریداران این مدل تنها میتوانند 935 خود را در پیست مسابقه مورد استفاده قرار دهند. ضمنا این خودرو به صورت استاندارد تنها دارای یک عدد صندلی است و خریدار در صورت تمایل میتواند با پرداخت مبلغی اضافه، صندلی دوم را سفارش دهد.
تیراژ تولید 935 مدرن کلاسیک تنها به ۷۷ دستگاه محدود خواهد بود. فعلا مشخص نیست که پورشه این خودرو را در بازار خارج از آلمان و ایالات متحده با چه قیمتی عرضه خواهد کرد اما برای بازار اروپا، این مدل با قیمت ۷۰۰ هزار یورو (۸۱۰ هزار دلار) عرضه خواهد شد.
هرچند یافتن تصویر از تقریبا هر چیز دلخواه در گوگل، اقدام آسانی است؛ اما پیدا کردن اطلاعات اعتباری هر تصویر همیشه راحت نیست. با این حال، گوگل قصد دارد این وضعیت را بهزودی تغییر دهد و به همین منظور با سازمانهای رسانه و تصویر CEPIC و IPTC وارد همکاری شده است تا دادهنما (متادیتا) مرتبط با حقوق تصاویر را فراهم کند. اکنون، هنگامی که کاربر تصویری را در تصاویر گوگل پیدا کند، میتواند با کلیک روی آیکون منو و سپس «اعتبارات تصویر»، هم اطلاعات اعتباری و هم خالق تصویر را مشاهده کند. گوگل میگوید اطلاعات حق نشر (کپیرایت) را نیز در هفتههای آتی اضافه خواهد کرد.
اندرو فینگرمن، مدیرعامل PhotoShelter در بیانیهای میگوید:
بهکارگیری استانداردهای دادهنما IPTC در نتایج تصاویر گوگل، به تضمین ارجاع اعتبار مناسب و پشتیبانی از حق نشر عکاسان کمک میکند و در عین حال قابلیت کشف محتوا و خالقان را نیز افزایش میدهد. این یک پیروزی برای جامعهی تصاویر حرفهای محسوب میشود.
این اقدام تازهی گوگل بخشی از تغییر و تحولات بزرگترِ در حال انجام در تصاویر گوگل بهشمار میرود. غول جستجو ابتدای این هفته اعلام کرد که الگوریتمهای رتبهبندی تصاویر را بهبود میدهد، برچسبهای محصولات را به تصاویر حاوی اقلام قابل خرید اضافه، و ویژگی لنز را نیز برای تصاویر معرفی میکند.
ابتدای امسال، Google تغییراتی را در جستجوی تصاویر اعمال، و در راستای حلوفصل مناقشهی حق نشر با Getty Images، لینک «مشاهدهی تصویر» را حذف کرد.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید