یکی از بزرگترین دشمنان باتری گوشیهای هوشمند، صفحهنمایشهای آنها است. این صفحهها مثل نمایشگر ۶.۶۷ اینچی وان پلاس 7 پرو هر روز بزرگتر میشوند و برای بهتر دیدهشدن، روزبهروز روشنایی آنها افزایش مییابد. همهی اینها بهمعنی افزایش بیشتر مصرف انرژی است؛ ولی فناوری جدیدی در صفحهنمایشهای اولد ظهور کرده که میتواند همزمان روشنایی صفحه و مصرف انرژی را بهبود دهد.
گروهی از پژوهشگران دانشکدهی فیزیک و شیمی کالج سلطنتی لندن در حال توسعه این فناوری جدید در اولدها هستند. آنها از فرایند توسعهی ویژهای استفاده میکنند که به ایجاد نور قطبیشده منجر میشود. اگر دربارهی مفهوم این فرایند کنجکاو هستید، باید بدانید صفحهنمایشها اغلب از فیلترهایی بهره میبرند که به کاهش بازتاب نور منابع خارجی، مانند نور خورشید، کمک میکنند. این کار مشاهدهی نور ساطعشده از صفحهنمایش را آسانتر میکند؛ اما میتواند از میزان نور ساطعشده از صفحه نیز بکاهد. هر نوری که نتواند به چشم شما برسد، در حقیقت انرژی تلف شده است.
پژوهشگران کالج سلطنتی لندن میتوانند با ساخت پنلهای اولدی که توانایی انتشار نور قطبیشده داشته باشند، نور را از فیلتر قطبیشده اولدها عبور دهند؛ در حالی که همچنان نورهای خارجی را فیلتر میکنند. در حال حاضر، این فناوری برای گوشیهای فعلی چندان کاربردی ندارد. از آنجا که فعلا این فناوری در مرحلهی تحقیق و توسعه قرار دارد، بعید است بتواند بهزودی به گوشیهای جدید راه پیدا کند؛ ولی در نهایت، ممکن است مشتریان بتوانند از این فناوری در دستگاههای مختلف از جمله گوشیها و تلویزیونها و ساعتهای هوشمند بهرهمند شوند.
وقتی این اتفاق روی دهد، به بهرهمندی از صفحههای روشنتر با مصرف انرژی کمتر منجر میشود. نمایشگرها دیگر مجبور نیستند از میزان انرژی مشابهی با شرایط فعلی استفاده کنند زیرا نور تولید شده دیگر فیلتر نمیشود و بهطور مستقیم از صفحه ساطع میشود. فناوری جدید قادر است کارایی صفحهنمایشها را تا دو برابر افزایش دهد و این بهمعنی عمر طولانیتر باتری گوشیهای هوشمند است.
در حال حاضر، گوشیهای زیادی با توانایی حفظ عمر باتری در طول یک روز وجود دارد؛ ولی شرایط میتواند از این هم بهتر شود. این فناوری میتواند در زمینههای دیگری نیز به کار رود. ساعتهای هوشمند از آزادی کافی برای بهرهمندی از باتریهای بزرگ برخوردار نیستند؛ بنابراین، افزایش کارایی باتریها میتواند برای آنها بسیار سودمند باشد. همچنین، تلویزیونهای اولد با اینکه کنتراست درخورتوجهی به ارمغان میآورند، نمیتوانند در زمینهی حداکثر روشنایی با رقبای LCD خود رقابت کنند. هدرنرفتن نور صفحهنمایش بهوسیلهی فیلترهای قطبیشده میتواند صفحهنمایشهای اولد را یک قدم در این عرصه به جلو براند.
در مرکز اقیانوس آرام جنوبی، منطقهای وجود دارد که فاصلهی زیادی از تمام مناطق روی زمین دارد و اقیانوس در آنجا متفاوت است. این آبهای دورافتاده در قلب چرخاب جنوبی اقیانوس آرام (SPG) قرار گرفتهاند که منطقهای دور از دسترس در قلب اقیانوس است: دورترین محدودهی اقیانوسی، مانند نقطه نمو (نامی به مفهوم هیچکس) که با عنوان گورستان فضاپیماها مشهور است. با وجود این، بهجز ارواح ماهوارههای سوخته، چه چیزی زیر این امواج دور سکونت دارد؟
دانشمندان چندان به این موضوع فکر نکردهاند. با اینکه این منطقه ۱۰ درصد از سطح اقیانوس را شامل میشود، چرخاب جنوبی اقیانوس آرام بهعنوان کلی از نظر زیستشناسی دریایی بیابان محسوب میشود. با این حال، اگرچه حیات ارگانیک در این آبها و بستر آن به دلایل مختلفی محدود است، موجوداتی نیز در آنجا زندگی میکنند. این دلایل شامل فاصله از زمین و مواد مغذی که از زمین میآید، حالت خاص چرخش آب و جداشدن مرکز چرخاب از دیگر آبهای اقیانوس و سطوح بالای اشعه فرابنفش در این بخش از اقیانوس میشوند.
درواقع دربارهی اشکال حیاتی که در این بخش از اقیانوس زندگی میکنند، چیزی نمیدانیم. این امر تا اندازهی زیادی به این دلیل است که مطالعهی این بیایان اقیانوسی هم به دلیل دوری بیش از حد و هم وسعت بزرگ آن که حدود ۳۷ میلیون کیلومترمربع را دربر میگیرد، دشوار است. با وجود مشکلات، پژوهش بینالمللی جدیدی بینشی دربارهی موجودات میکروبی موجود در این آبها ارائه داده است.
در جریان سفر اکتشافی ۶ هفتهای روی کشتی پژوهشی آلمانی افاس سون از دسامبر ۲۰۱۵ تا ژانویهی ۲۰۱۶، خدمهی این کشتی به رهبری پژوهشگران مؤسسهی میکروبیولوژی دریایی ماکسپلانک مسیری ۷ هزار کیلومتری را در سرتاسر این منطقه از شیلی تا نیوزلند پیمودند و از جوامع میکروبی آبهای دورافتاده در اعماق ۲۰ تا ۵ هزار متری نمونهبرداری کردند. آنها برای این پژوهش از سیستم تجزیهوتحلیل جدیدی استفاده کردند که با آن میتوانستند در طول مسیر و طی تنها ۳۵ ساعت، نمونههای ارگانیک را شناسایی و تعیین توالی کنند.
مسیر کشتی افاس سون که از منطقهی چرخاب جنوبی اقیانوس آرام از شیلی تا نیوزلند میگذرد
برنارد فوکس، دانشمند حوزهی اکولوژی میکروبی میگوید:
در کمال شگفتی دریافتیم که تعداد سلولهای موجود در آبهای سطحی این منطقه از اقیانوس آرام یکسوم شمار سلولهای موجود در آبهای چرخابهای اقیانوس اطلس است. این مقدار احتمالا کمترین تعداد سلولی است که تاکنون در آبهای سطحی اقیانوسها اندازهگیری شده است.
پژوهشگران در میان این میکروبها، ۲۰ گروه اصلی از باکتریها را شناسایی کردند که فراوانی آنها بیش از سایر باکتریها بود. این باکتریها عمدتا همان ارگانیسمهایی بودند که دانشمندان آنها را در دیگر سیستمهای چرخاب نیز مشاهده کرده بودند (SAR11 ،SAR116 ،SAR86 و Prochlorococcus). توزیع این جوامع میکروبی به میزان زیادی وابسته به عمق آب است که این امر با عواملی نظیر تغییرات دمایی، غلظت مواد مغذی و میزان دسترسی به نور مرتبط است. یکی از جمعیتهای شناسایی شده که AEGEAN–169 نامیده میشود، در آبهای سطحی SPG زیاد بود؛ در حالی که در پژوهشهای گذشته، تنها در عمق ۵۰ متری دیده شده بود. گرتا رینتجس، یکی از اعضای این گروه پژوهشی گفت:
این امر نشاندهندهی سازگاری بالقوهای دربرابر آبهای اولترا الیگوتروفیک (آبهای دارای قابلیت پایین تولید بیولوژیکی) و تابش فراوان خورشید است. این موضوع قطعا چیزی است که دربارهی آن پژوهشهای بیشتری انجام خواهیم داد.
بهطور کلی نمونهبرداری حاضر این موضوع را تأیید میکند که SPG زیستگاه اولترا الیگوتروفیک منحصربهفردی است؛ جایی که سطح دسترسی به مواد مغذی رشد ارگانیسمهای اولترا الیگوتروفیک اختصاصی و موجوداتی را محدود میکند که به شرایط بیوشیمیایی شدید سازگاری دارند. با این نتایج هنوز شهرت بیابانیبودن SPG تغییر نمیکند؛ اما نیمهی روشن این امر آن است که میدانیم این منطقهی دورافتاده از جهان تمیزترین آبهای موجود در اقیانوسهای زمین را دارد.
این یافتهها در مجلهی Environmental Microbiology منتشر شده است.
موضوع استخراج "بیتکوین" به بحث داغ این روزها در کشورمان تبدیل شده است که به دلیل مصرف بالای برق فعلاً از جانب مقامات قضائی ممنوع اعلام شده است، اما ما در این گزارش سعی داریم شما را با نحوه شکلگیری و فلسفه وجودی این ارز رمزنگاری شده و فناوری بلاکچین که حکم "مادر بیتکوین" را دارد، آشنا کنیم.
به گزارش ایسنا، بیتکوین(Bitcoin) یک ارز رمزنگاری شده یا اصطلاحاً "رمز ارز" است که هنوز مانند پولهای فیزیکی در بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته نمیشود اما همان کارکرد را دارد. این رمز ارز یک ارز دیجیتالی است که روشی خاص برای استخراج دارد و ما در ادامه این روش را مفصل توضیح میدهیم.
برای آشنایی با بیتکوین ابتدا باید اساس فناوری بلاکچین(Blockchian) یا زنجیره بلوکی را شناخت.
اگر طی ۱۰ سال اخیر بانکداری، سرمایهگذاری و یا ارز رمزنگاری شده (رمز ارز) را دنبال کرده باشید، ممکن است با واژه و مفهوم بلاکچین که فناوری ثبت تراکنشها و فناوری پشتیبان بیتکوین است، آشنا شده باشید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بلاکچین باید دانست که بلاکچین یک دفتر کل توزیع شده، غیر متمرکز و عمومی است. البته فهمیدن نحوه کارایی بلاکچین به پیچیدگی فهمیدن جمله قبل نیست.
بلاکچین چیست؟
اگر این فناوری بسیار پیچیده است، چرا آن را بلاکچین مینامند؟ بلاکچین در پایینترین سطح خود، به معنای واقعی کلمه یک زنجیره از بلوکهای دیجیتالی است. وقتی ما از کلمات "بلوک" و "زنجیره" در این زمینه صحبت میکنیم، در واقع درباره اطلاعات دیجیتال (بلوک) ذخیره شده در پایگاه داده عمومی (زنجیره) صحبت میکنیم.
بلوکها در زنجیره بلوکی از قطعات دیجیتالی اطلاعات تشکیل شدهاند. به طور مشخص آنها سه بخش دارند:
۱. بلوکها اطلاعات مربوط به معاملات مانند تاریخ، زمان و مقدار دلاری خرید اخیر کاربران از سایتهای خردهفروش اینترنتی مانند آمازون را ذخیره میکند.
۲. بلوکها اطلاعات مربوط به اینکه چه کسی در تراکنشها دخیل است را ذخیره میکند. مثلاً یک بلوک برای خرید شما از آمازون، بلوک نام مستعار منحصر به فرد شما را همراه با سایت آمازون ثبت میکند. بنابراین به جای استفاده از نام واقعی شما، خرید شما بدون هیچ اطلاعات شناسایی هویت و با استفاده از یک امضای دیجیتال منحصر به فرد مانند یک نام کاربری ثبت میشود.
۳. بلوکها اطلاعاتی را ذخیره میکنند که آنها را از بلوکهای دیگر متمایز میکند. مثل اینکه دو نفر نامهای متفاوتی دارند تا از یکدیگر تشخیص داده شوند، هر بلوک هم یک کد منحصر به فرد به نام "هش"(hash) ذخیره میکند که به ما اجازه میدهد آن را از هر بلوک دیگر متمایز بدانیم.
یک بلوک واحد در بلاکچین بسته به اندازه تراکنشها میتواند تا یک مگابایت داده ذخیره کند. به این معنی که یک بلوک واحد میتواند چند هزار تراکنش را زیر یک سقف جمع کند.
بلاکچین چگونه کار میکند؟
هنگامی که یک بلوک دادههای جدید را ذخیره میکند، در انتها به زنجیره بلوکی اضافه میشود. زنجیره بلوکی همانطور که از نامش پیداست، متشکل از چند بلوک متصل شده است و برای اینکه یک بلوک به بلاکچین اضافه شود، باید چهار چیز اتفاق بیافتد: معامله باید رخ دهد، باید تأیید شود، باید در یک بلوک ذخیره شود و در نهایت باید یک "هش" به آن بلوک اختصاص داده شود.
هنگامی که یک بلوک جدید به بلاکچین اضافه میشود، در معرض دید همگان قرار میگیرد و به صورت عمومی در دسترس است. اگر نگاهی به بلاکچین بیتکوین بیاندازید، خواهید دید که شما به دادههای تراکنش، همراه با اطلاعات در مورد زمان، مکان و کسی که بلوک را به بلاکچین اضافه کرده، دسترسی دارید.
آیا بلاکچین خصوصی است؟
همه میتوانند محتویات بلاکچین را مشاهده کنند، اما کاربران همچنین میتوانند رایانه خود را به شبکه بلاکچین وصل کنند. با انجام این کار، رایانه یک کپی از بلاکچین را دریافت میکند که به طور خودکار هر زمان که یک بلوک جدید اضافه شود بهروزرسانی میشود.
هر رایانه در شبکه بلاکچین، یک کپی از بلاکچین دارد، به این معنی که هزاران یا در مورد بیتکوین، میلیونها نسخه از یک بلاکچین وجود دارد. اگرچه که کپیهای بلاکچین یکسان هستند، اما انتشار اطلاعات در یک شبکه از رایانهها باعث میشود که دستکاری اطلاعات خیلی دشوار باشد. در واقع یک هکر برای هک اطلاعات بلاکچین نیاز به دستکاری هر کپی از بلاکچین در شبکه دارد!
آیا بلاکچین امن است؟
فناوری بلاکچین با چندین روش حافظ مسائل امنیتی است. اول اینکه بلوکهای جدید همیشه به صورت خطی و با زمانبندی ذخیره میشوند. به عبارت دیگر آنها همیشه به انتهای بلاکچین اضافه میشوند. اگر نگاهی به بلاکچین بیتکوین بیاندازید، میبینید که هر بلوک موقعیتی را در زنجیره دارد به نام "هِیت" به معنی ارتفاع. در فوریه ۲۰۱۹ ارتفاع بلوکها به ۵۶۲ هزار رسیده بود.
پس از اینکه یک بلوک به انتهای بلاکچین اضافه شد، به عقب برگشتن و تغییر محتویات بلوک بسیار دشوار است، چرا که هر بلوک حاوی "هش" مخصوص خود همراه با "هش" بلوک قبل از خود است.
کدهای "هش" توسط یک تابع ریاضی ایجاد میشوند که اطلاعات دیجیتال را به یک رشته از اعداد و حروف تبدیل میکند. اگر اطلاعات بلوک به هر نحوی ویرایش شود، کد "هش" نیز تغییر میکند.
به همین دلیل است که بلاکچین امنیت بالایی دارد. بنابراین اگر یک هکر بخواهد یکی از تراکنشها در یکی از از بلوکها را دستکاری کند مجبور خواهد بود تمام بلوکهای بعد از آن را نیز دستکاری کند و برای این کار باید ابتدا کدهای هش هر بلوک را پیدا کند که چیزی در حد غیرممکن است.
برای حل مسئله اعتماد، شبکههای بلاکچین مسائل ریاضی را برای رایانههایی که میخواهند به شبکه بپیوندند و بلوک به آن اضافه کنند، طراحی میکند. این مسائل که "مدلهای اجماع" نامیده میشوند از کاربران میخواهند که خود را قبل از اینکه بتوانند به شبکه بلاکچین بپیوندند، اثبات کنند. یکی از رایجترین نمونههای آن "اثبات کارکرد"(proof of work) نامیده میشود که توسط بیتکوین به خدمت گرفته شده است.
در استخراج بیتکوین، رایانهها برای "اثبات کارکرد" باید خود را با حل یک مسئله ریاضی محاسباتی پیچیده ثابت کنند. اگر یک رایانه یکی از این مسائل را حل کند، برای اضافه کردن یک بلوک به بلاکچین واجد شرایط میشود.
اما فرآیند اضافه کردن بلوک به بلاکچین که جهان رمزنگاری آن را "استخراج"(mining) مینامد، آسان نیست. در واقع احتمال حل یکی از این مسائل ریاضی در شبکه بیتکوین در فوریه ۲۰۱۹ حدود ۱ در ۵.۸ تریلیون بود! برای حل مسائل پیچیده ریاضی با این میزان شانس، رایانهها باید برنامههایی را اجرا کنند که به مقدار هنگفتی انرژی (شما بخوانید پول) نیاز دارند.
"اثبات کارکرد" حمله هکرها را غیرممکن نمیکند، اما این کار را تا حدودی بیفایده میکند. اگر یک هکر بخواهد به بلاکچین حمله کند، باید مسائل پیچیده محاسباتی ریاضی را حل کند که مثل بقیه تنها ۱ در ۵.۸ تریلیون شانس دارد.
ارتباط بلاکچین با بیتکوین
هدف بلاکچین فراهم کردن امکان ثبت و توزیع اطلاعات دیجیتال اما بدون امکان ویرایش است. فهم این مفهوم میتواند بدون اینکه این فناوری را در عمل ببینیم، دشوار باشد.
فناوری بلاکچین برای اولین بار در سال ۱۹۹۱ توسط "استوارت هابر" و دبلیو.اسکات استورنتا" معرفی شد که دو محقق بودند که در پی پیادهسازی سیستمهایی بودند که زمان نشانهگذاری اسناد را نتوان در آنها تغییر داد. اما تقریباً تا دو دهه بعد و قبل از ظهور بیتکوین در ژانویه ۲۰۰۹ محقق نشد. در واقع اولین ظهور بلاکچین و کاربرد آن در دنیای واقعی با بیتکوین رقم خورد.
پروتکل بیتکوین روی بلاکچین ساخته شده است. در یک مقاله پژوهشی که در مورد ارز دیجیتال منتشر شده است، "ساتوشی ناکاموتو" خالق اسطورهای بیتکوین، آن را به عنوان یک سیستم نقدی الکترونیک جدید و همتا به همتا معرفی کرد که به هیچ شخص یا سیستم ثالثی اعتماد ندارد.
بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ توسط مرکز کمبریج، تعداد کل دارندگان بیتکوین حدود ۵.۹ میلیون نفر بوده است. فرض کنید یکی از این ۵.۹ میلیون نفر میخواهد بیتکوین خود را در بازار خرج کند. این جایی است که بلاکچین وارد میشود.
هنگامی که پای پول چاپی وسط باشد، استفاده از آن توسط یک سازمان مرکزی، معمولاً یک بانک مرکزی یا دولت تأیید میشود، اما بیتکوین توسط هیچ کسی کنترل نمیشود. در عوض، تراکنشهای انجام شده در بیتکوین توسط شبکهای از رایانهها تأیید میشوند.
هنگامی که یک شخص برای کالاهای خریداری کرده خود از حساب بیتکوین خود پرداخت انجام دهد، رایانهها در شبکه بیتکوین رقابت میکنند تا تراکنش را تأیید کنند. به منظور انجام این کار، کاربران بر روی رایانه خود یک برنامه اجرا میکنند و سعی میکنند یک مسئله پیچیده ریاضی به نام «هش» را حل کنند. هنگامی که یک رایانه مسئله را حل کند، بلوک را تأیید کرده است و معامله کامل به طور عمومی به عنوان یک بلوک در بلاکچین ضبط و ذخیره میشود که در این نقطه غیر قابل تغییر میشود.
در مورد بیتکوین و اکثر بلاکچینهای دیگر، رایانههایی که بلوکها را با موفقیت تأیید و به بلاکچین اضافه میکنند، برای کار خود، رمز ارز پاداش میگیرند که فرآیند این کار و نحوه استحصال پاداش در روش استخراج بیتکوین را در ادامه توضیح خواهیم داد.
اگرچه تراکنشها بصورت عمومی در یک بلوک ثبت میشوند، اما اطلاعات کاربر یا ثبت نمیشود یا حداقل کامل ثبت نمیشود. برای انجام معاملات در شبکه بیتکوین، شرکت کنندگان باید یک برنامه را به نام "والت"(wallet) اجرا کنند. هر والت شامل دو کلید رمزنگاری منحصر به فرد و متمایز است: یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی. کلید عمومی، محلی است که در آن تراکنشها به آن سپرده و از آن خارج میشوند. همچنین کلیدی است که به عنوان امضای دیجیتال کاربر بر روی دفتر توزیع بلاکچین ظاهر میشود.
کلید عمومی کاربر یک نسخه کوتاه از کلید خصوصی وی است که از طریق یک الگوریتم پیچیده ریاضی ایجاد شده است. با این حال، با توجه به پیچیدگی این معادله، تقریباً غیرممکن است که روند را معکوس کرده و یک کلید خصوصی را از یک کلید عمومی تولید کرد. به همین دلیل، فناوری بلاکچین محرمانه محسوب میشود.
در نهایت فناوری بلاکچین به دلیل ایمنی فوق العاده و غیر قابل هک بودن میتواند در موارد قابل توجه بسیاری به کار گرفته شود و اول از همه بانکداری را متحول کند. همچنین میتوان از این فناوری در مواردی از قبیل پزشکی و سلامت عمومی، ثبت اسناد و دارایی، صنایع غذایی و انتخابات بهره جست. چرا که امکان تقلب و کلاهبرداری در هر یک از این موارد را از بین خواهد برد.
معاملات کارآمد
سر و سامان دادن به معاملات و تراکنشهای انجام شده از طریق یک مقام مرکزی ممکن است چند روز طول بکشد. برای مثال اگر در روز چهارشنبه یک تراکنش انجام شود، ممکن است تا صبح روز شنبه تأیید نشود. در حالی که بانکها و مؤسسات مالی در ساعات اداری و پنج روز یا پنج روز و نیم در هفته کار میکنند، بلاکچین ۲۴ ساعته در هفت روز هفته کار میکند و معاملات میتواند در حدود ده دقیقه کامل شود و تنها چند ساعت پس از آن ایمن میشود. این امر مخصوصاً برای معاملات خارجی و فرامرزی که معمولاً به دلیل مسائل مربوط به منطقه زمانی و نیاز به تأیید سازمانهای مختلف طول میکشد، مفید است.
معاملات خصوصی
بسیاری از شبکههای بلاکچین به عنوان پایگاه دادههای عمومی عمل میکنند، به این معنی که هر کسی با اتصال به اینترنت میتواند فهرستی از تاریخ تراکنش را در شبکه مشاهده کند. اگر چه کاربران میتوانند جزئیات مربوط به تراکنشها را بدست آورند، آنها نمیتوانند اطلاعات شناسایی مربوط به کاربران را ببینند. این یک تصور غلط رایج است که شبکههای بلاکچین مانند بیتکوین، ناشناس هستند، در حقیقت آنها فقط محرمانه هستند.
به عبارت دیگر، وقتی یک کاربر تراکنشهای عمومی را انجام میدهد، کد منحصر به فرد آن موسوم به کلید عمومی به جای اطلاعات شخصی در بلاکچین ثبت میشود. اگر چه هویت فرد هنوز با آدرس بلاکچین وی مرتبط است، اما از دستیابی هکرها به اطلاعات شخصی کاربر جلوگیری میشود.
تراکنشهای امن
هنگامی که یک تراکنش ثبت میشود، اصالت آن باید توسط شبکه بلاکچین تأیید شود. هزاران یا حتی میلیونها رایانه به سرعت برای تأیید جزئیات تراکنش دست به کار میشوند. پس از اینکه یک رایانه تراکنش را تأیید کند، آن را به صورت یک بلوک به بلاکچین اضافه میکند. هر بلوک در بلاکچین حاوی "هش" منحصر به فرد خود و هشمنحصر به فرد بلوک قبل از خود است. هنگامی که اطلاعات در یک بلوک به هر شیوه ویرایش شود، کد هش بلوک تغییر میکند. با این حال، کد هش بلوک پس از آن تغییر نمیکند. این اختلاف موجب میشود که تغییر در اطلاعات بلاکچین بدون اطلاع قبلی بسیار دشوار شود.
شفافیت
با اینکه اطلاعات شخصی در بلاکچین خصوصی و محرمانه است، این فناوری تقریباً همیشه "منبع باز " (open source) است.
معایب بلاکچین
در حالی که پیشرفتهای قابل ملاحظهای برای بلاکچین وجود دارد، این فناوری با چالشهای مهمی نیز روبروست. موانع برای استفاده از فناوری بلاکچین فقط فنی نیست. چالشهای اصلی، سیاسی و نظارتی است. زیرا هزینه زیادی برای طراحی نرمافزارهای مناسب و برنامه نویسی متناسب با این فناوری نیاز است و نظام مالی و زیرساختهای کشورها برای استفاده از این فناوری باید دگرگون شود.
در اینجا برخی از چالشهایی که در راه پذیرش گسترده بلاکچین وجود دارد را ذکر میکنیم.
هزینه فناوری بلاکچین
اگرچه بلاکچین میتواند در هزینه کاربران صرفهجویی کند، اما این فناوری تا رایگان شدن راه زیادی دارد. برای مثال، سیستم "اثبات کارکرد" که بیتکوین برای تأیید اعتبار تراکنشها از آن استفاده میکند، مقدار زیادی انرژی و توان محاسباتی را مصرف میکند. مثلاً قدرتی که میلیونها رایانه در شبکه بیتکوین مصرف میکنند نزدیک به مصرف انرژی سالانه کشور دانمارک است.
با توجه به مطالعات اخیر شرکت تحقیقاتی "الایت فیکسچرز"(Elite Fixtures)، هزینه استخراج یک بیتکوین با توجه به مناطق مختلف جهان، بین ۵۳۱ دلار تا ۲۶ هزار و ۱۷۰ دلار است که همانطور که میبینید به طور چشمگیری متفاوت است و موجب میشود در برخی نقاط دنیا از ارزان بودن برق سوءاستفاده شود. این هزینه در ایالات متحده نزدیک به ۴۷۵۸ دلار است.
با وجود هزینههای گزاف استخراج بیتکوین، کاربران با وجود هزینه برق مصرفی، همچنان به تأیید تراکنشها در بلاکچین ادامه میدهند، چرا که درآمد استخراج بیتکوین از هزینه برق مصرفی بیشتر میشود.
سرعت پایین
بیتکوین یک مورد مطالعاتی ایده آل در مورد سرعت پایین بلاکچین است. سیستم "اثبات کارکرد" بیتکوین حدود ۱۰ دقیقه طول میکشد تا یک بلوک جدید به بلاکچین اضافه کند. با این سرعت، برآورد شده است که شبکه بلاکچین تنها میتواند هفت تراکنش در ثانیه را مدیریت کند. اگرچه دیگر رمز ارزها مانند "اتریوم"(Ethereum ) ۲۰ تراکنش در ثانیه و "بیتکوین کش"(Bitcoin Cash) ۶۰ تراکنش در ثانیه مدیریت میکنند که بهتر از بیتکوین عمل میکنند، اما آنها هنوز توسط بلاکچین محدود شدهاند.
این در حالی است که مثلاً سرعت "ویزا"(Visa) در پردازش تراکنشها ۲۴ هزار تراکنش در ثانیه است.
فعالیت غیرقانونی
در حالی که محرمانه بودن در شبکه بلاکچین، کاربران را از هک محافظت میکند و حریم خصوصی آنها را نیز حفظ میکند، اما امکان فعالیت و تجارت غیرقانونی را نیز فراهم میکند.
بارزترین نمونه ذکر شده از استفاده از بلاکچین در معاملات غیرقانونی، احتمالاً "جاده ابریشم"(Silk Road) است که یک بازار اینترنتی "وب تاریک"(dark web) بود که از فوریه ۲۰۱۱ تا اکتبر ۲۰۱۳ فعالیت میکرد و توسط افبیآی بسته شد. این وبسایت به کاربران اجازه میداد بدون اینکه ردیابی شوند اقدام به خریدهای غیر قانونی با بیتکوین کنند.
مقررات موجود در ایالات متحده، کاربران را از تبادل ارز آنلاین مانند چیزی که بر روی بلاکچین ساخته شده، منع میکند. چرا که کاربران را ناشناس میکند. در ایالات متحده هنگام تبادل ارز آنلاین باید اطلاعات مربوط به مشتریان هنگام باز کردن یک حساب ثبت شود و هویت هر مشتری تأیید شود تا مشتریان در فهرست سازمانهای شناخته شده به عنوان تروریست یا مشکوک به تروریست نباشد.
نگرانی بانکهای مرکزی
چندین بانک مرکزی از جمله بانک فدرال آمریکا، بانک مرکزی کانادا و بانک مرکزی انگلستان تحقیقات خود را در مورد ارزهای دیجیتال آغاز کردهاند و همگی در مورد توانایی یک سیستم در سر و سامان دادن به معاملات بدون نیاز به نظارت و تأیید بانک مرکزی برای کنترل ارزش و امنیت سیستم شک دارند.
قابلیت هک
شبکههای رمزنگاری جدید و شبکه بلاکچین مورد حملات بسیاری از جانب هکرها قرار میگیرند. "جوزف بونو" پژوهشگر علوم رایانهای میگوید: این حملات بسیار دشوار است زیرا نیاز به قدرت محاسباتی بسیاری دارد، اما هکرها هماکنون میتوانند به سادگی محاسبات را اجاره کنند و نیازی به خرید تمام تجهیزات ندارند.
البته این حملات به گروهی از استخراج کنندگان یا اصطلاحاً "ماینرها" انجام میشود که بیش از ۵۰ درصد از شبکه استخراج و قدرت محاسباتی را در اختیار دارند.
استخراج بیتکوین
بحث استخراج بیتکوین(mining bitcoin) این روزها در ایران خیلی داغ شده است.
استخراج بیتکوین با استفاده از رایانههای پرقدرت که قدرت حل مسائل پیچیده محاسباتی ریاضی را دارند، انجام میشود. به این دلیل به آن استخراج گفته میشود که به همان میزان شانس و زحمت زیادی نیاز دارد که برای پیدا کردن طلا در معدن طلا نیاز است.
استخراج بیتکوین یک کار دو سر سود است. اول اینکه وقتی رایانهها این مسائل پیچیده ریاضی را در شبکه بیتکوین حل میکنند، بیتکوین جدید تولید میکنند و در واقع به آنها بیتکوین پاداش داده میشود. دوم اینکه با حل این مسائل ریاضی، ماینرها اطلاعات مربوط به تراکنشها را در شبکه پرداخت بیتکوین تأیید میکنند و این شبکه را قابل اعتماد میسازند.
مردم تمایل به استفاده از ارزهای چاپی مانند دلار دارند و به آنها اعتماد دارند، چرا که پولهای چاپی توسط بانکهای مرکزی و دولتها حمایت میشوند. علاوه بر اینکه بانک مرکزی تولید پول جدید را مدیریت میکند و استفاده از پول جعلی را محاکمه میکند.
حتی پرداختهای دیجیتال با استفاده از پولهای چاپی نیز توسط یک مقام مرکزی حمایت میشود. برای مثال، هنگام خرید آنلاین با استفاده از کارت اعتباری، این تراکنش توسط یک شرکت پردازش پرداخت پردازش میشود و علاوه بر ضبط سابقه تراکنش، این شرکتها تأیید میکنند که تراکنش جعلی نیست.
از سوی دیگر بیتکوین توسط یک مقام مرکزی مدیریت نمیشود. در عوض، بیتکوین توسط میلیونها رایانه در سراسر جهان به نام "ماینر" پشتیبانی میشود. این شبکه رایانهای مثل بانک مرکزی عمل میکند.
هنگامی که ماینرهای بیتکوین یک بلوک جدید از تراکنشها را به بلاکچین اضافه میکنند، بخشی از کار آنها این است که مطمئن شوند که این تراکنشها دقیق هستند و تکراری نیستند و در ازای آن پاداش دریافت میکنند.
حدود ۶۰۰ هزار خرید و فروش روزانه در شبکه بیتکوین، کار ماینرها را دشوار میکند. مقدار بیتکوینی که با افزودن هر بلوک پاداش داده میشود، "پاداش بلوک" نامیده میشود. پاداش بلوک در هر ۲۱۰ هزار بلوک یا تقریباً هر ۴ سال تقریباً نصف میشود.
پاداش بلوک در سال ۲۰۰۹، ۵۰ بود. در سال ۲۰۱۳ به ۲۵ رسید و در سال ۲۰۱۸ کمتر از ۱۲.۵ بود و در اواسط سال ۲۰۲۰، به نصف، یعنی ۶.۲۵ میرسد.
با این نرخ نصف شدن، تعداد کل بیتکوینهای در گردش به معادل ۲۱ میلیون خواهد رسید و این باعث میشود که این رمز ارز در طول زمان کمیاب و ارزشمند شود، اما استخراج آن برای استخراج کنندگان، هزینه بیشتری دارد.
استخراج بیتکوین چگونه کار میکند؟
همانطور که در بالا گفته شد برای استخراج بیتکوین باید دو چیز رخ دهد. اول اینکه تا ۱ مگابایت تراکنش شامل چند هزار تراکنش بررسی و تأیید شود. دوم اضافه کردن یک بلوک از تراکنشها به بلاکچین که برای آن باید یک مسئله ریاضی محاسباتی پیچیده حل شود که "اثبات کارکرد" نامیده میشود.
آنچه که ماینرها در واقع انجام میدهند، تلاش برای حل یک مسئله دستگاه اعداد پایه ۱۶ یا دستگاه شانزدهشانزدهی ۶۴ رقمی به نام "هش" است که کمتر مساوی هشِ هدف باشد. اساساً یک رایانه استخراج کننده یا همانماینر باید تمام جوابهای ۶۴ رقمی ممکن را حدس بزند تا به هش هدف برسد. به عبارت دیگر، این کار یک قمار است.
سطح دشواری بلوکهای جدید در زمان نوشتن این گزارش حدود ۶,۰۶۱,۵۱۸,۸۳۱,۰۲۷ است. به این معنی که احتمال رسیدن رایانه به یک هش، ۱ در ۶,۰۶۱,۵۱۸,۸۳۱,۰۲۷، به عبارتی کمتر از ۱ در ۶ تریلیون است.
این سطح در هر ۲۰۱۶ بلوک یا تقریباً هر ۲ هفته با هدف حفظ ثبات استخراج، تنظیم میشود. به این معنا که هر چهماینرهای بیشتری برای استخراج رقابت کنند، مسئله مشکلتر میشود. مخالفش هم درست است. اگر قدرت محاسباتی از شبکه برداشته شود، استخراج سادهتر میشود.
بگذارید یک مثال بزنیم: بیایید بگوییم من به سه تن از دوستان خود میگویم که دارم به یک عدد بین ۱ تا ۱۰۰ فکر میکنم و این شماره را روی یک قطعه کاغذ مینویسم و آن را در یک پاکت میگذارم. دوستان من مجبور نیستند عدد دقیق را حدس بزنند، آنها فقط باید نخستین فردی باشند که میتواند عددی را که کمتر یا مساوی با عدد من است را حدس بزنند و هیچ محدودیتی هم برای تعداد حدسهای آنها وجود ندارد.
مثلاً من به شماره ۱۹ فکر میکنم. اگر دوست اول من عدد ۲۱ را حدس بزند، باخته است، چرا که ۲۱ از ۱۹ بزرگتر است. اگر دوست دوم من عدد ۱۶ و دوست سومم عدد ۱۲ را حدس بزند، هر دوی آنها به لحاظ نظری به پاسخهای قابل قبولی رسیدهاند و دوست دومم بخاطر اینکه عدد نزدیکتری را حدس زده است، به دوست سومم برتری ندارد.
حالا تصور کنید که من نه یک عدد بین ۱ تا ۱۰۰ و نه تنها از سه نفر، بلکه یک عدد در دستگاه شانزده شانزدهی ۶۴ رقمی و از میلیونها ماینر میپرسم. حالا میبینید که حدس زدن جواب درست چقدر دشوار است.
اگر احتمال ۱ در ۶ تریلیون به اندازه کافی ناامید کننده نیست، باید بگوییم که ماینرها نه تنها باید به جواب درست برسند بلکه باید اولین ماینری باشند که به هش درست میرسند.
از آنجایی که استخراج بیتکوین اصولاً بر پایه حدس است، پس استخراج بیتکوین به سرعت تولید هش توسط رایانه استخراج کننده بستگی دارد. یک دهه پیش ماینرها میتوانستند بر روی رایانههای معمولی کار کنند. اما با گذشت زمان،ماینرها متوجه شدند که کارتهای گرافیکی که معمولاً برای بازیهای ویدئویی مورد استفاده قرار میگیرند، در استخراج مؤثرتر هستند و واحد پردازش گرافیکی(GPU) در این فرآیند دخیل است.
ماینرها از سال ۲۰۱۳ شروع به استفاده از رایانههای طراحی شده سفارشی برای استخراج بیتکوین کردند که هزینه آنها بین ۵۰۰ تا دهها هزار دلار است.
امروزه استخراج بیتکوین بسیار رقابتی است و تنها با مجموعهای از رایانههای جدید سودآور میشود و هزینه مصرف انرژی رایانههای قدیمی بیش از درآمد حاصل از استخراج بیتکوین میشود. حتی جدیدترین رایانه هم به ندرت میتواند با آنچه ماینرها به آن «مزرعه استخراج» یا «استخر استخراج» میگویند، رقابت کند.
یک مزرعه استخراج شامل گروهی از ماینرها است که قدرت محاسباتی خود را ترکیب کردهاند و بیتکوین استخراج شده را بین هم تقسیم میکنند. تعداد بیشماری از بلوکها به وسیله مزارع استخراج تولید میشوند. در ژوئیه ۲۰۱۷، مزارع استخراج ۸۰ تا ۹۰ درصد از قدرت محاسبات بیتکوین را تشکیل میدادند.
عضو هیأت مدیره انجمن الکترونیک قدرت ایران ضمن معرفی برخی فعالیتهای این انجمن از جمله برگزاری ۱۰ دوره کنفرانس تخصصی در این حوزه و با اشاره به اینکه رویه اتلاف انرژی قرن بیستم در قرن ۲۱ نمیتواند ادامه پیدا کند، گفت: تکنولوژی روز دنیا الکترونیک قدرت است و با استفاده از مبدلهای الکترونیک قدرت میتوان مصرف انرژی الکتریکی را بهینه کرد.
داوود عربخابوری در گفتوگو با ایسنا با بیان اینکه انجمن علمی الکترونیک قدرت ایران به طور غیررسمی از سالهای ۸۱ و ۸۲ با همکاری چند تن از اساتید دانشگاههای مختلف شروع به فعالیت کرده است، گفت: در سال ۸۷ اولین کنفرانس تخصصی این رشته تحت عنوان "سیستمها و فناوریهای الکترونیک قدرت و محرکههای الکتریکی" ( Power Electronics & Drives System and Technologies Conference) که به صورت مخفف PEDSTC میشود را برگزار کردیم.
وی افزود: تاکنون ۱۰ دوره از این کنفرانس برگزار شده و این کنفرانس یکی از فعالیتهای انجمن علمی الکترونیک قدرت به شمار میآید. دیگر فعالیتهای انجمن، برگزاری کارگاههای آموزشی و سمینارهای تخصصی است.
وی یادآور شد: در هر دوره از این کنفرانس ۱۰۰ تا ۱۲۰ مقاله چاپ شده و در مجموع ۱۱۰۰ تا ۱۲۰۰ مقاله منتشر شده که در سایت انجمن مهندسی برق و الکترونیک (IEEE) در دنیا در دسترس است.
عضو هیات علمی دانشکده مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت ایران خاطرنشان کرد: اگر قرار بود این ۱۲۰۰ مقاله را در کنفرانسهای خارج از کشور منتشر کنیم، لازم بود با توجه به هزینه بلیط رفت و برگشت برای محقق و هزینه ثبت نام و سایر هزینهها، برای هر مقاله حدود ۲ هزار دلار هزینه شود و در مجموع چاپ این هزار و ۲۰۰ مقاله در خارج از کشور، بالغ بر ۲ میلیون دلار برای کشور هزینه داشت.
عربخابوری افزود: این کنفرانسها و انتشار مقالات در کشور با یک دهم قیمت انجام شده و در هر دوره از آن اساتید صاحب نام داخلی و خارجی شرکت کردهاند. پنجمین دوره از این کنفرانس را جهاد دانشگاهی برگزار کرد و یازدهمین دوره آن بهمن ماه امسال در دانشگاه شهید رجایی برگزار میشود.
انرژی الکتریکی؛ تولید یکنواخت، مصارف متفاوت
عضو هیات مدیره انجمن علمی الکترونیک قدرت ایران سپس با اشاره به اینکه یکی از تکنولوژیهایی که امروز دنیا را متحول خواهد کرد الکترونیک قدرت است، تشریح کرد: حدوداً طی ۱۰۰ تا ۱۲۰ سال گذشته و در نیمه اول قرن بیستم، مهندسی برق یا قدرت شروع شد و تحول بزرگی در زندگی بشر ایجاد کرد. در این زمان نیروی الکتریکی یا انرژی برق شناخته و قابل کنترل و بهرهبرداری شد.
عربخابوری ادامه داد: در نیمه دوم قرن بیستم از سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به این سو عصر علم الکترونیک و فناوری نیمه هادیها فرا رسید و این علم تحولاتی به وجود آورد که به دنبال آن کامپیوترها و بعد اینترنت وارد زندگی بشر شد.
وی یکی از علوم و فنونی را که در حال حاضر به زندگی بشر وارد شده و در حال ایجاد تحول است، الکترونیک قدرت دانست و توضیح داد: سعی بر این است که انرژی الکتریکی همچون هر محصول دیگری به صورت انبوه و ارزان تولید شود؛ این یعنی شما مقدار معینی سوخت دارید و بهتر است حداکثر انرژی الکتریکی که میتوانید را از آن تولید کنید.
عضو هیات علمی دانشگاه علم و صنعت ایران در همین زمینه اضافه کرد: برای آنکه بیشترین تولید اتفاق بیفتد، باید محصول همهجا به طور یکسان تولید شود که در حال حاضر نیروگاههای ما چنین هستند و انرژی الکتریکی را با فرکانس ۵۰ هرتز و دامنه مشخص تولید میکنند. این در حالی است که در حوزه مصرف، استفاده از انرژی الکتریکی یکنواخت نیست و مصارف متفاوت است؛ در عین حال نمیتوانیم بگوییم همه به طور یکسان این انرژی را مصرف کنند.
عربخابوری با بیان اینکه انرژی فوق باید به فرمهای مختلف تبدیل شود تا بتوان از آن به بهترین نحو استفاده کرد، اظهار کرد: در اینجا پای الکترونیک قدرت و نقش آن وسط میآید که سعی میکند این تبدیل را بدون تلفات یا با حداقل تلفات انجام دهد.
وی خاطرنشان کرد: بر این اساس در بخش تولید انرژی الکتریکی به بهترین و مقرونبهصرفهترین وجه خود و با بالاترین راندمان ممکن تولید میشود، در حالی که در حوزه مصرف، مصارف بسیار گوناگون وجود دارد و به عنوان مثال عملکرد یک تلویزیون با عملکرد یک یخچال یا چرخ گوشت متفاوت است، در حالی که همه این وسایل یک نوع انرژی دریافت میکنند.
بشر به تنگنای انرژی رسیده است / نقش "مبدلهای الکترونیک قدرت"
عضو هیات مدیره انجمن علمی الکترونیک قدرت ایران گفت: در گذشته بخشی از انرژی که مورد نیاز وسایل الکترونیکی نبود، تلف میشد. امروزه با استفاده از مبدلهای الکترونیک قدرت، انرژی از فرم در اختیار به فرم مطلوب برای کاربرد بهخصوص تبدیل میشود، بدین ترتیب آن مقدار انرژی را که لازم داریم، مصرف میکنیم و نه بیشتر.
عربخابوری با تأکید بر آنکه ذخیرهسازی انرژی الکتریکی به راحتی امکانپذیر نیست، یادآور شد: انرژی الکتریکی که به دست ما میرسد، با سرعتی کمتر از یک هزارم ثانیه اختلاف در نیروگاه تولید شده است. اگر استفاده از انرژی بهینه نباشد، به برخی از قسمتها برق نمیرسد یا کشور ناچار است برق بیشتری تولید کند تا جوابگوی سایر افراد باشد.
وی ادامه داد: مبدلهای الکترونیکی سالهاست در دنیا تولید میشوند. اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم که در آن هستیم، عصر الکترونیک قدرت است؛ اگر چه زمینههای این علم از پیشتر آغاز شده است. امروز میشنوید که کولر و یخچال مجهز به تکنولوژی اینورتر به بازار آمده، به این معنی که موتور آنها با یک مبدل تغذیه شده است.
عضو هیات علمی دانشگاه علم و صنعت ایران توضیح داد: این تکنولوژی سرعت موتور را در زمانهایی که نیاز است، تغییر میدهد و به این ترتیب ۲۰ تا ۴۰ درصد در مصرف برق صرفهجویی میشود.
عربخابوری خاطرنشان کرد: امروزه بشر به تنگناهای انرژی رسیده است، چون از طرفی انرژی را نیاز دارد، از طرفی منابع انرژی محدود شده و جمعیت در حال افزایش است. بنابراین بهتر است تلفات انرژی را کاهش دهیم تا همه به لحاظ رفاهی بتوانند از یک میزان انرژی برخوردار شوند.
ضرورت دستیابی صنعت به دانش روز الکترونیک قدرت / مصرف بهینه در گروی نفوذ الکترونیک قدرت
وی تأکید کرد: الکترونیک جنبه علم و قدرت جنبه صنعت دارد. امیدواریم در انجمن علمی الکترونیک قدرت بتوانیم ارتباط خوبی بین علم این رشته و صنعت آن برقرار کنیم، دانش روز دنیا در این زمینه را جذب کنیم و خودمان هم به این دانش بیافزاییم. از طرفی با صنعت ارتباط داشته باشیم تا آنها هم به تواناییها و دانش روز این رشته که در دنیا وجود دارد دست پیدا کنند.
عضو هیئت مدیره انجمن علمی الکترونیک قدرت ایران گفت: بدون شک یکی از زمینههایی که تا ۱۰ سال دیگر در کشورها فراگیر میشود، بحث خودروی برقی است. میتوانیم به جای آنکه سوخت اتوموبیلها را داخل شهر بسوزانیم، همین سوخت را خارج از شهر در نیروگاه بسوزانیم تا آلودگی کمتری در شهر تولید شود. در عوض میتوان این سوخت را در باطری ذخیره کرد و با یک مبدل از باتری، انرژی را به خودرو رساند. اینها مسائلی هستند که باید در یک افق ۲۰ ساله مدنظر داشت.
عربخابوری در بخش دیگری از صحبتهای خود با اشاره به اینکه ۹۰ درصد از انرژی موجود در لامپهای رشتهای که در گذشته فراگیر بوده صرف تولید حرارت میشود، تصریح کرد: در قرن بیستم انرژی زیادی تلف کردیم اما در قرن ۲۱ که جمعیت در حال افزایش است، این روال نمیتواند ادامه پیدا کند. امروزه در منازل استفاده از لامپهای کممصرف باب شده که در آنها از مبدل الکترونیکی قدرت استفاده شده است.
وی اضافه کرد: هر چه مبدلهای الکترونیک قدرت نفوذ پیدا کند، مصرف ما بهینه میشود و حتی میتوان وسایل مصرف کننده را هوشمند کرد؛ به عنوان مثال اتویی داشته باشیم که متناسب با آنچه باید، برق بگیرد و حرارت تولید کند، در عین حال اگر طوری هوشمند و تنظیم شود که از ساعت ۱۲ تا ۴ بعد از ظهر که مصرف انرژی بالاست، کار نکند.
رتبه هفتم الکترونیک قدرت ایران در سال ۲۰۱۷/ پیشتازی جهاد دانشگاهی دانشگاه علم و صنعت ایران
عربخابوری با بیان اینکه رتبه ۱۶ دنیا در بحث تولید علم را دارا هستیم، گفت: رتبه ما در شاخه مهندسی برق و الکترونیک در دنیا ۱۲ و در شاخه مهندسی "برق و قدرت و انرژی" در سال ۲۰۱۷ هفتم بوده که این بالاترین رتبه علمی ما در دنیاست.
وی توضیح داد: آمار سال ۲۰۱۸ هنوز نهایی نشده، چون مقالات هنوز وارد نشده اما در حال حاضر رتبه ما به دهم رسیده و امید است که در سال ۲۰۱۹ هم رتبه دهم را در این شاخه از علم کسب کنیم.
عضو هیات مدیره انجمن علمی الکترونیک قدرت ایران با اشاره به اینکه فناوری الکترونیک قدرت در کشور جا افتاده و در صنعت و ادارات استفاده میشود، اظهار کرد: جهاد دانشگاهی دانشگاه علم و صنعت ایران از پیشتازان علم الکترونیک قدرت است و در سال ۹۶ نیز طرح "طراحی و نصب کنترل دور پرقدرت برای توربین تلمبه خانه پالایشگاه تهران به شاهرود" جزو ۱۰ طرح برتر فناورانه جهاد دانشگاهی بود که با حضور معاون اول رئیسجمهور رونمایی شد.
عربخابوری در پایان تأکید کرد: الکترونیک قدرت شاخه علمی است که ارزش افزوده بالایی دارد و تمام قطعات مورد نیاز که در سیستمهای مختلف این رشته به کار میرود را میتوان از خارج کشور تهیه و با استفاده از امکانات داخلی این قطعات را مونتاژ کرد. در این صورت میتوانیم مبدلهای مختلف مورد نیاز را استفاده کنیم و در واقع هنر، طراحی و استفاده از این قطعات است.
عکس آرشیوی است
با برگزاری گردهمایی شرکتهای دانشبنیان و استارتاپهای حوزه فضایی ۱۱۰ شرکت بخش خصوصی فعال در حوزه فضایی جمع شدند تا در خصوص چالشها و فرصتهای این حوزه بحث و تبادل نظر کنند.
به گزارش ایسنا گردهمایی سه روزه شرکتهای دانشبنیان و استارتاپهای حوزه فضایی با همکاری صندوق نوآوری و شکوفایی و سازمان فضایی ایران و پژوهشگاه فضایی ایران از صبح امروز، ۱۶ تیر ماه جاری آغاز به کار کرد.
در این رویداد فضایی که تا ۱۸ تیرماه ادامه خواهد داشت، ۱۱۰ شرکت دانشبنیان و استارتاپ آخرین دستاوردهای علمی و فناوری خود را عرضه کردهاند.
امضای تفاهمنامه همکاری میان سازمان فضایی ایران و صندوق نوآوری و شکوفایی به منظور افزایش همکاریها از برنامههای جنبی این رویداد است.
در این رویداد فناورانه نیازهای فناورانه حوزه فضایی، خدمات مکانمحور شهری وزارتخانههای راه و شهرسازی و نیرو و سازمان منابع طبیعی استان چهارمحال و بختیاری ارائه خواهد شد.
برگزاری نشستهای تبادل فناوری بین طرف عرضه و تقاضای فناوری و کارگاههای آموزشی مرتبط با کسب و کارهای فضایی و سنجش از دور، پنل بررسی فرصتها و چالشهای کسب و کارهای فضایی و نشست انتقال تجربه بین شرکتهای دانشبنیان از دیگر برنامههای جنبی این رویداد فناورانه است.
در این گردهمایی همچنین پنل تخصصی با عنوان "فرصتها، چالشها و راهکارهای حوزه فضایی" برگزار خواهد شد.
اسفندماه سال گذشته، اپل بهدلیل آنچه تخطی از قوانین مربوطبه برنامهی مجوزهای اینترپرایز این شرکت برای اپلیکیشنهای درونسازمانی توصیف میشود، تعداد زیادی از اپلیکیشنهایی را که از خطوط قرمز تعیینشده برای این برنامه عبور کرده بودند، مسدود و مجوزهای صادره برای آنها را باطل کرد. در بین اپلیکیشنهای یادشده، نام برخی از اپلیکیشنهای ایرانی همچون اسنپ، تپسی و آسانپرداخت نیز بهچشم میخورد.
ناگفته نماند که پیشتر، بهدلیل تحریمهای آمریکا، انتشار اپلیکیشنهای ایرانی که پرداخت درونبرنامهای بااتصال به درگاههای مختلف بانکی ایران را داشتند، دچار محدودیت شد و ازاینرو، بسیاری از کسبوکارهای داخلی که نیاز به پرداخت داشتند از انتشار اپلیکیشن در اپ استور بازمانده و به سراغ انتشار اپلیکیشن از طریق مجوزهای سازمانی رفتند که بهنوعی دور زدن تحریم آمریکا بهشمار میآید و با هدف اولیهی اپل برای ارائهی برنامهی اینترپرایز جهت توزیع اپلیکیشنهای درونسازمانی بین کارمندان یک سازمان نیز در تناقض است.
در هر صورت، با وجود تلاش شرکتهای ایرانی برای استفاده از مجوزهای جدید، نظارت سفتوسخت اپل روی برنامهی اینترپرایز باعث میشد تا اپلیکیشنهای پرکاربرد و ضروری بهصورت مداوم از دسترس کاربران ایرانی iOS خارج شده و زندگی این دسته از افراد مختل شود. حال اسنپ در حرکتی نمادین، نامهای سرگشاده خطاب به اپل تنظیم کرده است تا بدین ترتیب اعتراض خود را به گوش سران کوپرتینو برساند.
اسنپ حذف اپلیکیشنهای ایرانی را مصداق تبعیض و استقبال از محدودیت بدون اجبار قانونی میداند و اعتقاد دارد که تصمیم اپل برای مسدودسازی چنین اپهایی، ضربهی محکمی بر اپلیکیشنهای خدمترسان بازار ایران وارد ساخته است. در ادامه متن نامهی اسنپ را میخوانیم.
آقای کوک، مدیرعامل محترم اپل،
شرکت اپل با حذف اپلیکیشنهای ایرانی، زندگی میلیونها نفر را در یک چشم به هم زدن تحت تأثیر قرار داد، آن هم تنها به خاطر ملیتشان. این اقدام اپل منجر به از کار افتادن صدها میلیون اپلیکیشن برای کاربران آیاواس شد که در بین آنها اسنپ نیز قرار داشت.
معیشت بیش از یکمیلیون راننده و خانواده آنها به اسنپ وابسته است. یک سال پیش در تحریمهای آمریکا اپلیکیشنها به وضوح مستثنی شمرده شدند. با این حال اپل بدون اجبار قانونی به پیشواز محدودیتهایی رفت که ضربه محکمی به اپلیکیشنهای خدماترسانی در بازار ایران وارد کرد. امروز اپل هر مجوزی را که این اپلیکیشنها به واسطه آن مشغول به فعالیت هستند باطل میکند. با این کار یکشبه صدها میلیون اپلیکیشن دچار اختلال میشود و تلاش صدها سرمایهگذار ایرانی از بین میرود. امروز هیچ اپلیکیشنی در بازار ایران اجازه فعالیت در اپاستور را ندارد و مجوز آنها فاقد اعتبار است.
آقای کوک، در اظهارنظر اخیر شما حفظ اطلاعات شخصی جزو مبانی حقوق بشر دانسته شده است، بدون توجه به اینکه در کدام کشور زندگی میکنیم. سؤال ما از شما این است که تبعیض قائل شدن برای ملیتهای مختلف نقض یک حق اساسیتر نیست؟
اخیرا شما عنوان کردهاید: «کیفیت زندگی صدها میلیون نفر به طرق مختلفی بهتر شده؛ چرا که اپلیکیشنی برای آن وجود دارد.» امروز اپل زندگی را برای میلیونها نفر سخت کرده است؛ نه به خاطر اینکه دیگر نمیتوانند بازیهای بیهوده کنند یا وقتشان را به بطالت بگذرانند، بلکه دیگر نمیتوانند هزینههای زندگیشان را تأمین کنند.
اپل با فروش سالانهی محصولاتش در ایران و درآمدزایی یک میلیارد دلاریاش از این بازار مشکلی ندارد، اما بعد از اینکه میلیونها نفر به این برند اعتماد کردند یک شبه دسترسیشان را به اپلیکیشنهای اساسی مختل میکند.
اپاستور فروشگاهی نیست که محصولات دمدستی بفروشد بلکه یکی از عناصر اساسی اینترنت محسوب میشود که مسئولیت بزرگی نهتنها در قبال آمریکا، بلکه در برابر بشریت دارند.
لطفا این مسئولیت خطیر را بپذیرید و در تصمیمتان برای نادیدهگرفتن حقوق بخشی از کاربرانتان تجدید نظر کنید.
مهندسین مرورگر کروم از مدتی پیش کار روی یک دکمهی مخصوص پخش و متوقفساختن ویدئو را برای بخش تول بار آغاز کردهاند. قرارگیری دکمهی پخش ویدئو در بخش نوار ابزار میتواند به کاربران کمک کند تا محتوای چندرسانهای پخششده در مرورگر را راحتتر مدیریت کنند. این تولبار وابسته به تب نیست و این یعنی حتی اگر آن تب که ویدئو در آن پخش میشود را نیز در جلوی خود نداشته باشید، باز هم میتوانید ویدیوی آن را پخش یا متوقف کنید.
از این قابلیت جدید بهعنوان Global Media Controls (یا بهاختصار GMC) یاد میشود و از اوایل هفتهی جاری در نسخهی آزمایشی کروم رؤیت شده است. دکمهی موردبحث در حال حاضر در سمت راست نوار URL مرورگر ظاهر میشود.
با کلیک روی این دکمه، یک پنجرهی شناورِ کشویی بهسمت پایین باز میشود و به کاربر امکان میدهد که ویدیویِ درحال پخش را متوقف کند یا پخش آن را ادامه دهد.
براساس بررسیهای صورتگرفته توسط وبسایت ZDNet، این دکمهی مخصوص هم با محتوای ویدیویی و هم با محتوای صوتی کار میکند. درضمن اگر چند پنجرهی کروم را نیز باز کرده باشید، این دکمه با تمامی آنها همگامسازی میشود. این یعنی کاربر میتواند ویدیویی را که در پنجرهی دیگری در حال پخش است، بهراحتی از طریق این دکمه متوقف کند یا پخش آن را ادامه دهد.
گزینهی GCM گوگل کروم قرار است بهزودی به نسخههای دسکتاپ کروم برای ویندوز، مک و لینوکس در دسترس قرار گیرد. فعلا از انتشار این قابلیت برای کروم OS سخنی به میان نیامده است، بااینحال کار کردن GCM در کروم OS هم بسیار محتمل به نظر میرسد.
بد نیست بدانید که در حال حاضر این قابلیت شدیدا دچار باگ است و تقریبا هر بار که بخواهید با آن کار کنید، گوگل کروم کرش میکند. بدیهی است که انتظار داریم این قابلیت بههنگام عرضهی نهایی، بدون مشکل روی پلتفرمهای مقصد کار کند. در حال حاضر تاریخ انتشار مشخصی برای دکمهی GCM در دسترس نیست. از طرفی نحوهی دردسترسقرارگیری این دکمه برای کاربران نیز فعلا نامشخص است. گرچه GCM قابلیتی نبود که کاربران زیادی خواستار اضافهشدن آن به کروم باشند، اما شکی نداریم که کاربردیبودنش باعث پرطرفدارشدن آن میشود.
اگر بهخاطر داشته باشید، در پاییز سال ۲۰۱۸ بود که گوگل بهطور رسمی خبر داد کاربران کروم دیگر نمیتوانند با کلیک روی آیکون اسپیکر کنار تبهای شامل محتوای چندرسانهای، آن تب را میوت کنند. گفتنی است کاربران همچنان میتوانند با راستکلیککردن روی هر تب و انتخاب گزینهی مربوطه، آن را میوت کنند؛ بااینحال در آن زمان کاربران زیادی بهخاطر اتخاذ این تصمیم، از گوگل ناراحت بودند.
طی چند ماه اخیر، کاربران بهدفعات از گوگل خواسته بودند که این قابلیت را دوباره فعال کند تا بتوانند بهسادگی و با تنها یک کلیک، به میوت کردن تبها بپردازند. اما ظاهرا گوگل بهجای فعالسازی دوبارهی این قابلیت، تصمیم گرفته با قابلیت جدیدی به استقبال کاربران بیاید.
قابلیت جدید GCM کاربرد بیشتری نسبت به آیکن اسپیکر کنار تبها دارد؛ زیرا کاربر برای متوقف کردن ویدئو دیگر مجبور نیست تبی را که ویدئو در آن پخش میشود پیدا کند؛ این بار تنها کلیک روی گزینهی GCM در تولبار کافی است. کاربران نسخهی Canary کروم بهمنظور فعالسازی این قابلیت میتوانند به آدرس chrome://flags/#global-media-controls مراجعه کنند.
برخی علاقهمندان از زمان معرفی مدل مفهومی اوروس (Urus) در سال ۲۰۱۲، به لامبورگینی برای وارد شدن به کلاس شاسیبلندها انتقاد میکنند. ممکن است آنها دلایل خود را داشته باشند، اما کلاس جدید سوپر شاسیبلند به روزهای موفقیت تجاری خود در بازار نزدیک میشود. محبوبیت آن چقدر است؟ شرکت مادر لامبورگینی یعنی آئودی، اخیرا اعلام کرده که تقاضا برای تولید لامبورگینی اوروس رو به افزایش است.
از ۱ ژانویه تا ۳۰ ژوئن سال جاری، لامبورگینی توانست تعداد قابلتوجه ۲۶۹۳ دستگاه اوروس را تحویل مشتری دهد. اوروس با اختلاف زیاد، پرفروشترین محصول شرکت بوده است، به طوری که توانسته از مجموع فروش دو مدل اونتادور و هوراکان رویهم فراتر برود. هوراکان با فروش ۱۲۱۱ دستگاه در رتبهی دوم و اونتادور با فروش ۶۴۹ دستگاه در رتبهی سوم قرار دارند.
فروش محصولات لامبورگینی به ۴۵۵۳ دستگاه میرسد، که نشان از رشد ۹۶ درصدی در مقایسه با سال ۲۰۱۸ دارد. ایالاتمتحده بزرگترین بازار فروش این برند و چین، انگلستان، ژاپن و آلماندر در رتبههای بعدی قرار دارند. بیشترین افزایش تقاضا مربوطبه ایالاتمتحده با ۱۲۸ درصد و ۱۵۴۳ مشتری است، آسیا و اقیانوسیه با بیش از دوبرابر افزایش فروش به تعداد ۱۱۸۴ خودرو و اروپا، آفریقا و خاورمیانه با افزایش ۶۷ درصدی با فروش ۱۸۲۶ دستگاه خودرو روبهرو بوده است.
از طرفی، احتمالا نسخهی جذابتری از اوروس در راه است و درکنار مدل هیبرید قرار میگیرد تا تنوع نسخههای این شاسیبلند را قویتر و مشتریان بیشتری جذب کند. کار روی مدلهای جایگزین هوراکان و اونتادور با موفقیت در جریان است؛ آخرین نسخه از اونتادور هم جذابترین و قدرتمندترین خواهد بود. احتمالا چهارمین خودرو در خط تولید لامبورگینی، مدل گرندتورر باشد که زمان زیادی تا رونمایی آن فاصله داریم.
بررسیها نشان میدهند اگر نتفلیکس تصمیم بگیرد برای افزایش درآمد شروع به پخش آگهی تبلیغاتی کند، با کاهش چشمگیر کاربر مواجه خواهد شد.
۲۳ درصد شرکتکنندگان در نظرسنجی اخیر مرکز Hub Entertainment گفتهاند اگر این پلتفرم با همین قیمت سرویس یا حتی یک دلار کمتر شروع به پخش آگهی کند، حساب کاربری خود را شارژ نخواهند کرد. بخشی از این کاربران تصمیم خود را قطعی و بعضی دیگر محتمل توصیف کردهاند.
براساس نتایج حاصل از این نظرسنجی، نتفلیکس در صورت اتخاذ چنین سیاستی حدود ۱۴ میلیون کاربر از مجموع ۶۰ میلیون کاربر خود در آمریکا را از دست خواهد داد.
بیشتر شرکتکنندگان در این نظرسنجی بر این باور هستند که چنانچه نتفلیکس هزینهی سرویس خود را کاهش دهد، مشکلی با پخش آگهی نخواهند داشت. ۱۴ درصد این افراد گفتهاند حتی اگر هزینهی سرویس نتفلیکس ۲ دلار کمتر از هزینهی فعلی باشد، باز هم با پخش آگهی، این پلتفرم را ترک خواهند کرد. تعداد کاربرانی که گفتهاند نتفلیکس را در صورت پخش آگهی و کاهش ۳ دلاری هزینهی سرویس ترک خواهند کرد، ۱۲ درصد است.
این نظرسنجی از میان هزار و ۷۶۵ کاربر بین ۱۶ تا ۷۴ سال انجام شده است که در طول هفته حداقل یک ساعتتلویزیون آنلاین تماشا میکنند.
مقالههای مرتبط:
نظرسنجی بعد از این انجام شد که کارشناسان صنعت تبلیغات پیشبینی کردند نتفلیکس بهزودی پخش آگهی را به یکی از بخشهای اصلی درآمدش تبدیل خواهد کرد. جاشوا لووکاک، عضو آژانس رسانهای UM ماه آوریل دراینباره گفته بود:
نمیتوانیم دنیایی را تصور کنیم که در آن نتفلیکس تا ابد بدون پخش آگهی به کارش ادامه دهد.
نتفلیکس در حال حاضر آگهی تبلیغاتی پخش نمیکند اما در بعضی از برنامههای محبوب آن، محصولاتی دیده میشوند که به نظر تبلیغاتی هستند. رابطهی تجاری بین حضور این محصولات در برنامههای نتفلیکس و این پلتفرم پیچیده به نظر میرسند.
نتفلیکس اخیرا میگوید بهندرت برای نمایش چنین محصولاتی پول دریافت کرده است اما اذعان کرده بعضی از برندها برای نمایش محصولاتشان به شرکتهای شخص ثالث هزینه میپردازند. نتفلیکس در آخرین افزایش قیمت سرویسش که ماه ژانویه سال جاری میلادی اعلام شد، هزینهی محبوبترین سرویس HD استاندارد خود را از ۱۱ دلار به ۱۳ دلار افزایش داد.
نتفلیکس تا امروز روی دریافت حق اشتراک تمرکز داشته و برای جبران هزینههای جاری خود درخواست میلیاردها دلار وام داشته است. نتفلیکس تاکنون با انجام تبلیغات برای جبران هزینههای خود مخالفت داشت.
رید هشتینگ، مدیرعامل این شرکت سال ۲۰۱۵ در مصاحبه با رویترز گفته بود:
تمرکز ما واقعا روی این است که از تبلیغات استفاده نکنیم.
رشد قابلتوجه رقبای نتفلیکس مثل هولو و NBCUniversal که از تبلیغات تجاری استفاده میکنند، گمانهزنیها را دربارهی اینکه نتفلیکس هم بهزودی همین سیاست را در پیش خواهد گرفت، افزایش داده است.
بعد از رونمایی گوشی تاشدنی فلکسپای در ماه اکتبر گذشته، انتظار میرفت که شرکتهای مطرح فعال در حوزهی گوشیهای هوشمند کمکم با معرفی و عرضهی محصولاتی هیجانانگیز، بازار گوشیهای تاشدنی را قبضه کنند. بااینحال بروز برخی رخدادها، عملی شدن چنین اتفاقی را بهتأخیر انداخت. چند روز پیش از عرضهی رسمی گلکسی فولد بود که سامسونگ در بیانیهای از بهتعویق افتادن عرضهی این گوشی ۱٬۹۸۰ دلاری بهدلیل برخی مشکلات فنی تا تاریخی نامشخص خبر داد.
هواوی هم که با رونمایی گوشی میت ایکس نشان داده بود که در بازار گوشیهای تاشدنی حرفهای زیادی برای گفتن دارد، اعلام کرد فعلا نمیخواهد گوشی ردهبالای گرانقیمتش را روانهی بازار کند و عرضهی آن را تا سه ماه به تأخیر انداخت. گزارشهای اخیر حاکی از آن هستند که سامسونگ توانسته مشکلات بهوجودآمده در تولید گلکسی فولد را رفع کند، بااینحال به دلایل مشخصی اطمینان داریم که عرضهی این گوشی به اینزودیها قرار نیست اتفاق بیافتد و کرهایها عجلهای برای این کار ندارند.
دیجی کو، مدیرعامل بخش موبایل سامسونگ، هفتهی گذشته در اظهارنظری جالب اعتراف کرد که آنها برای عرضهی گوشی تاشدنی کمی عجله کردهاند و نمیخواهند این اشتباه را مجددا تکرار کنند.
درحالی که دیگر شرکتهای گوشیساز که در حال ساخت گوشی تاشدنی هستند بهدقت حرکات سامسونگ و هواوی را تحتنظر دارند، ظاهرا باید بهزودی شاهد حضور یک شرکت گوشیساز شناختهشدهی دیگر در بازار تاشدنیها باشیم. ساعاتی قبل کاربری به نقل از منابعی مؤثق در توییتر نوشت که سونی نیز کار روی گوشی تاشدنی اختصاصی خود را آغاز کرده است. طبق گفتههای مطرحشده در توییت موردبحث، نمونههای اولیهی ساختهشده از این دستگاه، مجهز به نمایشگر ساخت الجی دیسپلی (LG Display) هستند و از دوربینی با توانایی زوم ۱۰ برابری بهره میگیرند. درضمن گفته شده است که این گوشی از باتری با ظرفیت ۳٬۲۲۰ میلیآمپرساعت استفاده میکند. بهرهمندی گوشی تاشدنی سونی از این باتری در نگاه اول کمی عجیب به نظر میرسد، اما نباید فراموش کنیم که این دستگاه هنوز در مراحل اولیهی تولید و توسعه قرار دارد.
مورد دیگر اینکه در حال حاضر در این نمونههای پیشتولیدی، از تراشهی میانردهی اسنپدراگون ۷۲۵۰ بهعنوان قلب تپندهی دستگاه استفاده شده است، بااینحال شکی نداریم که اگر گوشی تاشدنی سونی به مرحلهی نهایی تولید برسد، به پردازندهی پرچمدار اسنپدراگون ۸۵۵ و مودم 5G اسنپدراگون X50 مجهز میشود. ظاهرا گوشی تاشدنی سونی قرار است از نسل پنجم شبکههای ارتباطی هم پشتیبانی کند.
گوشی تاشدنی سونی ظاهرا قرار است از نوعی طراحی جالب و جدید بهره بگیرد. بهعبارتی گوشی تاشدنی سونی احتمالا دارای ظاهری شبیه به پتنتهای اولیهی سامسونگ خواهد بود و میتوان از طریق وارد کردن فشار خارجی به طرفین گوشی، آن را از حالت تاشده خارج کرد. در پتنت موردبحث سامسونگ، گوشی به یکسری رِیل مجهز میشود تا از طریق آنها کاربر بتواند بهسادگی با کشیدن طرفین گوشی، به نمایشگر بزرگتری دسترسی پیدا کند. بدین طریق در زمانی کوتاه، گوشی به یک تبلت تبدیل میشود.
افزون بر اینها، فردی که جزئیات مربوطبه گوشی سونی را افشا کرده، مدعی شده است که در صورت درست پیش رفتن فرایند تولید، این گوشی در اواخر دسامبر ۲۰۱۹ (آذر - دی ۱۳۹۸) یا اوایل سال آیندهی میلادی عرضه خواهد شد.
تصویری از پتنت سامسونگ
نباید فراموش کنیم که تولید گوشی با این نوع طراحی مشکلات و محدودیتهای خودش را نیز دارد. بدون شک ذرات ریز و همچنین گردوغبار میتوانند بهسادگی به درون درزهای این گوشی نفوذ و کارکرد کشویی آن را مختل کنند؛ در نتیجه گوشیساز باید به فکر راه چاره باشد.
همانطور که سامسونگ با گوشی گلکسی فولد متوجه شد نفوذ کوچکترین جسم خارجی به درون گوشی میتواند آن را شدیدا دچار مشکل کند. مدتی پیش بود که یک روزنامهنگار فعال در حوزهی تکنولوژی مدعی شد گلکسی فولدی که سامسونگ برای او فرستاده، دارای نوعی برآمدگی عجیب در نمایشگر داخلیاش بوده است. وی صراحتا اعلام کرد که این اتفاق پس از نفوذ یک جسم کوچک خارجی از طریق یک منفذ در نزدیک لولا به درون گوشی رخ داده است. گفته میشود که سامسونگ برای کاهش خطر بروز این اتفاق، منفذ یادشده در نزدیکی لولا را اندکی کوچکتر از قبل کرده است.
گرچه سونی بهدفعات سعی کرده با اتخاذ برخی تصمیمات در ساخت گوشیهایش، توجه افکار عمومی را دوباره به سمت خود جلب کند، اما در این زمینه موفق نبوده و با شرکتهای بزرگ بازار فاصلهی درخورتوجهی دارد.
روند نزولی سونی در زمینهی درآمد از طریق فروش گوشی، تحلیلگران را بر آن داشت تا آیندهی روشنی برای این شرکت پیشبینی نکنند و از سونی بخواهند کمکم به فکر ترک بازار گوشیهای هوشمند باشد. اوایل امسال بود که در شایعهای اعلام شد سونی میخواهد تا سال ۲۰۲۰ میلادی، نیمی از کارکنان بخش موبایل خودش را از کار برکنار کند. در همان زمان بود که در گزارشاتی اعلام شد سونی تعداد دستگاههای عرضهشده به بازار اروپا و شرق آسیا را محدود کرده است.
سونی برای اینکه نشان دهد از اشتباهات درس گرفته و این بار قصد دارد دوران تازهای را در این حوزه تجربه کند، پرچمدار جدیدش را با نامی غیرمنتظره معرفی کرد (اکسپریا وان). سونی پرچمدارش را به نمایشگری با نسبت تصویر ۲۱:۹ مجهز کرد تا از این طریق جذابیت تماشای محتوای بصری برای کاربران دوچندان شود. نمایشگر ۶.۵ اینچAMOLED این دستگاه وضوح ۳۸۴۰x۱۶۴۴ پیکسل را به نمایش میگذارد و از تراکم پیکسلی درخورتوجه ۶۴۳ پیکسل در هر اینچ بهره میگیرد.
تولید یک گوشی تاشدنی برای شرکتی که بخش موبایلش درآمدزایی چندانی ندارد و حتی در برخی گزارشها به ضرردهی آن اشاره شده است، کمی عجیب بهنظر میرسد. اما نباید فراموش کنیم که سونی نشان داده قصد ندارد به این سادگیها پا پس بکشد و همچنان به حضور در بازار گوشیها و موفقیت در آن، اصرار دارد. اگر شایعهی ساخت گوشی تاشدنی سونی رنگ حقیقت به خود بگیرد، به این نتیجه میرسیم که سونی قصد دارد واقعا معادلات را در بازار گوشیهای هوشمند عوض کند.
.: Weblog Themes By Pichak :.