پس از چند سال آرامش نسبی، خورشید شروع به فعالیت دوباره کرده است. تا حدود ۲۰ ماه آینده که خورشید کاملا بیدار شود، یک تیم پژوهشی ناسا در مرکز فضایی گادرد، که مسئول تحقیق بر روی فعالیتهای خورشیدی است تجهیزات بسیار پیشرفتهای در اختیار خواهند داشت که به آنها امکان پیشبینیهای دقیقتر فعالیتهای خورشیدی را خواهد داد. آزمایشگاه آب و هوای فضایی در مرکز فضایی گادرد اخیرا بودجهای دریافت کرده است تا یک فناوری پیشرفته رایانهای را به نام «پیشبینی جمعی» پیادهسازی نماید. هواشناسان از این شیوه پیشرفته هماکنون برای ردیابی مسیرهای احتمالی و اثرات گردبادها و دیگر رویدادهای شدید جوی استفاده میکنند.
به گفته یکی از پژوهشگران آزمایشگاه هواشناسی فضایی به نام مایکل هس (Michael Hesse): «هواشناسی فضایی هماکنون نیز مورد استفاده قرار میگیرد اما ما قصد داریم آن را بهبود ببخشیم. پیشبینی جمعی درجه اطمینان پیشبینیها را بالاتر خواهد برد. این امر حیاتی است چرا که امروزه جهان بیش از هر زمان دیگری روی فضا تکیه دارد. فناوری ارتباطات، ناوبری و تولید الکتریسیته همه از آب و هوای فضایی تاثیرپذیر هستند». این اولین بار است که قرار است از فناوری پیشبینی جمعی در دانش آب و هوای فضایی استفاده شود.به خصوص در زمان فعلی پیشبینی فعالیتهای خورشیدی از اهمیت بیشتری برخوردار است چرا که پس از رسیدن به کمینه فعالیتهای خود در سال ۱۳۸۶، خورشید اخیرا شروع به بیدار شدن کرده است. در ۱۳ مرداد ۱۳۹۰ زبانهای در نزدیکی یکی از لکههای خورشیدی ایجاد شد که بر خلاف انواع مشابهش مقادیر زیادی از مواد موجود در تاج خورشید را به بیرون پرتاب کرد. جرم ماده جدا شده میتواند تا ۱۰ میلیارد تن برسد و ذرات پرتاب شده میتوانند تا میلیونها کیلومتر در ساعت شتاب بگیرند. قبل از این مورد دو زبانه دیگر نیز طی ۴۸ ساعت ثبت شده بودند که مجموعا خطر سهگانهای را ایجاد کردند. خوشبختانه این زبانهها تنها منجر به ایجاد یک توفان الکترومغناطیسی متوسط شدند که ناشی از برخورد ذرات خورشیدی با اتمهای نیتروژن و اکسیژن در جو زمین و بر فراز قطبها بود. اما عواقب توفانهای خورشیدی میتواند در آینده به مراتب بدتر از این باشند. تا سال ۲۰۱۳ خورشید به تدریج به بیشینه فعالیتها خود خواهد رسید. در این برهه شاهد توفانهای خورشیدی بیشتر و قویتر خواهیم بود که همه سیارات و سفینههای فضایی موجود در مسیر خود را تحت تاثیر قرار خواهند داد. در گذشته توفانهای خورشیدی باعث ایجاد اختلال در خطوط انتقال برق روی زمین و خرابی تجهیزات موجود در ماهوارهها شده بودند. این توفانها همچنین میتوانند برای فضانوردان مضر باشند اگر به آنها هشدارهای لازم برای برداشتن پوشش محافظ داده نشده باشد. البته هیچ کس نمیتواند فعالیتهای خورشید رو به طور دقیق پیشبینی کند. به گفته یکی از محققان ارشد گروه پژوهشی به نام آنتی پولکینن (Antti Pulkkinen): «ما حتی نمیتوانیم پیشبینی کنیم خورشید یک هفته دیگر چه خواهد کرد چه برسد به یک یا دو سال آینده. تنها چیزی که میدانیم این است که خورشید فعالتر خواهد شد». با توجه به شدت یافتن فعالیتهای خورشید، پژوهشگران از افزایش توانایی پیشبینیشان هیجانزده هستند. در وضعیت فعلی، تیم پژوهشی یادشده مدلی را برای پیشبینی توفانهای خورشیدی مورد استفاده قرار میدهند که یک دسته از پارامترهای مرتبط را محاسبه میکند. این پارامترها از روی دادههای به دستآمده از برخی ماهوارههای ناسا محاسبه میشوند. اما از آنجایی که این ماهوارهها مخصوص پروژههای پژوهشی دیگر هستند هیچ تضمینی برای دریافت بلا درنگ و پیوسته دادهها وجود ندارد. به علاوه گاهی نقایصی نیز در دادهها وجود دارند. این نقایص به مرور زمان بیشتر هم میشوند که به نوبه خود منجر به پیشبینیهایی میگردد که با شرایط واقعی همخوانی ندارند. این امر به خصوص برای ناسا و سازمانهای مرتبط دیگر ناخوشایند است چرا که آنها به پیشبینیهای مرکز فضایی گادرد وابسته هستند تا اقدامات پیشگیرانه لازم برای محافظت فضانوردان و تجهیزات فضایی را به عمل آورند. اما پیشبینی جمعی قابلیت فائق آمدن بر محدودیتهای بالا را دارد چرا که به پژوهشگران این قدرت را میدهد تا شرایط حاکم بر محاسبات را اندکی تغییر دهند. در نتیجه پژوهشگران قادر خواهند بود تا به اطلاعات مرتبط با همه نحوههای مختلف تکامل زبانههای خورشیدی در طی چند ساعت آینده دسترسی داشته باشند. این گروه پژوهشی هماکنون رایانههای جدیدی را نصب و راهاندازی کرده است و امیدوار است تا مجهز به قابلیت پیشبینیهای تخصصیتر شود. به محض اینکه این شیوه جدید پیشبینی فعالیتهای خورشیدی به تایید آزمایشگاه آب و هوای فضایی ناسا برسد، در اختیار دیگر نهادهای مرتبط با پیشبینیهای آب و هوایی در آمریکا نیز قرار خواهد گرفت و قدرت پیشبینیهای فضایی ایالات متحده را افزایش خواهد داد.
سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاع ایالات متحده این دستگاه را با هدف فراهم کردن داده های کمی برای تشخیص افرادی که در معرض آسیب های شدید مغزی هستند طراحی کرده تا درمان آنها تسهیل شود.نیروهای انفجار می تواند به آسیب های شدید مغزی منتهی شود و اغلب این صدمات غیر قابل رویت است که می تواند تأثیرات فیزیکی، شناختی، اجتماعی، احساسی و رفتاری به دنبال داشته باشد.درحالی که تاکنون ابزارهای دیگری چون این دستگاه با هدف نشان دادن قدرت انفجار ابداع شده است، اما پزشکان مناطق نظامی هنوز برای تشخیص آسیب های شدید مغزی به نشانه های بصری و شرحی که از بیمار دریافت می کنند اتکا می کنند.سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاع ایالات متحده سال گذشته برای بررسی عملکرد دستگاه «انفجار سنج» و کارکردن آن برای پزشکان و کمک به آنها برای درک بهتر آسیب های ناشی از انفجار نخستین فاز از آزمایش انفجار سنج را با حدود 900 سرباز در یک میدان جنگ آغاز کرد.این آزمایش ها به تدریج به شش هزار و 400 سرباز در واحدهای مختلف ارتش توسعه یافت که همگی از این دستگاه استفاده می کنند.اکنون این سازمان درنظر گرفته که وارد فاز دوم از این آزمایش بشود و تصمیم دارد تعداد سربازها را در ماه آینده دو برابر کند.دستگاه انفجارسنج ابزاری است که خودش را کنترل می کند و هنگامی که توسط سربازان مورد استفاده قرار می گیرد به سر بسته شده و در پشت جمجه سر پایین کلاه سرباز واقع می شود.این ابزار دربرگیرنده یک ریزپردازشگر و حسگرهایی است که از قابلیت ضبط تغییرات ناگهانی در فشار و شتاب انفجار برخوردار است.نرم افزار داخلی این دستگاه اطلاعات مرتبط را ضبط می کند و این اطلاعات توسط یک میکرو مینی پورت UBS قابل دانلود است.همچنین چراغ های قرمز، سبز و زرد روی این دستگاه کار گذاشته شده که نشان دهنده سطح انفجار در یک نگاه است.درحالی که این دستگاه به خودی خود آسیب شدید مغزی را تشخیص نمی دهد اما می توان اطمینان حاصل کرد که پس از انفجار سرباز از درمان های مناسبی برخوردار می شود، حتی اگر خود فرد نشانه ها را کم اهمیت بشمارند و به آنها توجهی نکند.«جف راجرز» مدیر این برنامه در سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاع آمریکا در این رابطه گفت: دستگاه انفجار سنج این سازمان برای پزشکان اطلاعاتی درباره واقعیت تجربه بیمار فراهم می کند. پس از یک انفجار پزشکان دستگاه کوچکی که یک وضحیت سبز، زرد یا قرمز را نشان می دهد بررسی می کنند تا خطر آسیب صورت گرفته را شناسایی کنند.تولید این دستگاه 11 ماه با هزینه يك میلیون دلار انجام شده و در نهایت هر کدام از دستگاه ها 45 دلار هزینه تولید دارد.گفته شده است که این دستگاه می تواند به ارتش برای درک بهتر آسیبهای شدید مغزی کمک کند.
محققان موفق به ارائه روش جدیدی برای شناسایی پروتئینها شدند. در این روش از یک نانوحفره که میان دو محلول الکترولیت است، استفاده شده است؛ بطوری که عبور پروتئین از نانوحفره و اتصال آن به گیرندهها موجب تغییر جریان الکتریکی شده و فرایند شناسایی انجام میشود.محققان دانشگاه صنعتی مونیخ حسگر جدیدی مبتنی بر حفرههای نانومقیاس از جنس نیمههادی تولید کردهاند. با این حسگر احتمالا بتوان به آنالیز پروتئینها در یک سلول پرداخت.پژوهشگران آلمانی در این دانشگاه، طی چند سال گذشته پتانسیلهای موجود در حفرههای نانومقیاس را نشان دادهاند. اخیرا این گروه تحقیقاتی در یک کار مشترک با دانشگاه «گوث» فرانکفورت، با استفاده از نانوحفرهها موفق به ساخت حسگری انتخابگر با حساسیت بالا در حد یک مولکول شدند.آخرین یافتههای آنها در این پروژه در قالب مقالهای تحت عنوان Stochastic sensing of proteins with receptor-modified solid-state nanopores در نشریه «Nature Nanotechnology» به چاپ رساندند.هدف اصلی محققان، تولید ادوات تشخیصی در مقیاس مولکولی است. البته در این پروژه هنوز به این نقطه نرسیدهاند، اما حسگری که ساخته شده، قادر است تک مولکولهایی از پروتئین هدف را شناسایی کند، بدون این که به افزودن مواد شیمیایی نظیر برچسب نیاز باشد. از این سیستم میتوان برای تسریع مطالعات ژنومیک و پروتئومیک استفاده کرد.برای ساخت این حسگر از زیرلایه نیترید سیلیکون به ضخامت ۵۰ نانومتر استفاده میشود، بنابراین این غشاء یک تراشه نیمههادی است. برای ایجاد حفره نانومقیاس میتوان از روشهای رایج نظیر لیتوگرافی پرتو الکترونی یا اچ یونی فعال استفاده کرد، با این روشها حفرهای به ابعاد ۲۰ تا ۵۰ نانومتر به دست میآید. از رسوب بخار برای ایجاد پوشش طلا و تیتانیوم روی این حفره استفاده میشود.پس از این مراحل، نانوحفرهای مخروطی نوک تیز تشکیل میشود که قطر مخروط در حدود ۲۵ نانومتر است. روی سطح داخلی این حفره گیرندههای زیست شیمی قرار دارد، این گیرندهها برای اتصال به پروتئین خاصی طراحی شدهاند. در این آزمایشات، این تراشه در یک مخزن حاوی محلول الکترولیت قرار داده شده است که در یک سوی نانوحفره پروتئین مورد نظر وجود دارد.بین دو سوی نانوحفره جریان الکتریکی برقرار است. پروتئینها در حین عبور از حفره به گیرنده متصل میشوند که این کار موجب تغییر مقدار بار الکتریکی در دو سوی حفره میشود. با بررسی مقدار تغییر بار الکتریکی میتوان پروتئین هدف را شناسایی کرد.پژوهشگران موفق شدند با این روش پروتئینهای دارای هیستیدین را شناسایی کنند، همچنین تفاوت میان انواع مختلفی از آنتی بادی lgG را مشخص کردند. محققان معتقدند که این روش قابل استفاده برای بسیاری از پروتئینها است.نتایج این تحقیق در نشریه «Nature Nanotechnology» به چاپ رسیده است.
محققان سوئيسي موفق شدند با تحريك عصبي بخش آسيبديده نخاع، قدرت راه رفتن را به موشهاي فلج باز گردانند. محققان دانشگاه زوريخ در اين تحقيق موشهاي آزمايشگاهي كه دچار فلج كامل پاهاي عقب بودند را به مدت چند هفته تحت درمان قرار دادند.محققان براي تحريك مجدد ناحيه آسيبديده از روش دارو درماني و محركهاي الكتريكي استفاده كرده و موفق به احياي مجدد اعصاب در ناحيه صدمه ديده نخاعي شدند.موشها پس از طي كردن دوره توانبخشي توانستند به كمك يك روبات كه آنها را سرپا نگه داشته و اعصاب بخش آسيبديده را تحريك ميكرد، براحتي بر روي تردميل حركت كرده و از پلهها بالا بروند.بازيابي قدرت كنترل پاهاي عقب نشان ميدهد كه مغز قادر به برقراري ارتباط مجدد با اعصاب بخش نخاعي آسيبديده است.پروفسور «گرگوري كورتين» سرپرست تيم تحقيقاتي دانشگاه زوريخ اعلام كرد: اين آزمايش نشان مي دهد كه بدن قادر به بازسازي برخي صدمات نخاعي است كه پيش از اين تصور مي شد باعث فلج دائمي فرد ميشود.فاز انساني اين آزمايش احتمالا از سال آينده ميلادي با بودجه اي بالغ بر هفت ميليون پوند آغاز خواهد شد كه نويد دهنده گام جديد براي درمان افراد مبتلا به آسيب هاي نخاعي است.
يك مهندس نرمافزار براي بيدار كردن افراد خوابآلود دست به ابتكار جالبي زده و ساعت زنگداري طراحي كرده است كه در صورت خاموش نكردن زنگ، منفجر ميشود. «ميشائيل كرومپوس» با الگو گرفتن از بمبهاي ساعتي در فيلمهاي قديمي ساعتي زنگدار طراحي كرده است.زماني كه تايمر ساعت به زمان تعيين شده ميرسد، شمارش معكوس براي خنثي كردن اين بمب ساعتي آغاز ميشود و فرد تنها 10 ثانيه زمان دارد كه با قطع كردن يا بيرون كشيدن سيم فيوز، مانع از انفجار ساعت شود.در صورت خواب ماندن و خنثي نكردن زنگ، ساعت با صداي بسيار بلند و ساطع كردن نورهاي LED منفجر ميشود!بمب ساعتي هيچ گونه آسيب يا خطري براي افراد ايجاد نميكند و تنها باعث ميشود كه افراد خوابآلود صبح خود را با صداي انفجار آغاز كنند.كيت اين ساعت انفجاري با قيمت 33 دلار عرضه ميشود.
فضاپيماي روباتيك شوروی سابق در سال 1976 میلادی موفق به کشف آب بر سطح کره ماه شده بود، اما غرب این تحقیقات را نادیده گرفت. در آگوست سال 1976 میلادی فضاپيماي روباتيك Luna-24 متعلق به شوروی سابق با فرود بر سطح ماه و حفاری تا عمق 1.8 متري، سنگ هایی به وزن 200 گرم را با خود به زمین باز گرداند که 0.1 درصد حجم اين سنگها را آب تشكيل ميداد.این نخستین باری بود که یک فضاپیما شواهد مستدل و قطعی از وجود آب در ماه بدست آورده بود.خبر کشف آب در ماه در آن مقطع زمانی بسیار حائز اهمیت بود، اما غرب این کشف محققان شوروی سابق را نادیده گرفت. نتیجه این تحقیق که در مجله Geokhimiia منتشر شده بود، هیچ گاه از سوی دانشمندان غربی مورد استناد قرار نگرفت.در تحقیقات بعدی، فضاپیمای آپولو آمریکا بیش از 300 کیلوگرم از سنگ های ماه را برای تحقیقات در خصوص وجود آب به زمین منتقل کرد.اكنون «آرلین کراتس» از محققان دانشگاه کلمبیا حقايق تازهاي از كشف آب بر سطح ماه را افشا كرده است. وي تأكيد مي كند كه نمونه سنگ هايي كه توسط فضاپيماي آپولو به زمين منتقل شدند، در محفظه اي قرار داشتند كه درب آن محكم بسته نشده بود، چراكه در غير اينصورت بايد بر روي آنها نمونه گرد و غبار ماه ديده مي شد؛ بنابر اين منشأ آب كشف شده در اين سنگ ها به ماه تعلق ندارد.در مأموریت هاي بعدي فضاپیمای کلمنتاین (Clementine) ناسا در سال 1994 با استفاده از امواج رادیو مغناطیسی شواهدی از وجود يخ در اعماق ماه را بدست آورد.پس از آن فضاپيماي گاليله (Galileo) در مسير خود بسمت مشتري شواهدي از وجود آب در ماه كشف كرد و فضاپيماي چاندرايان (Chandrayaan I) هند نيز در سال 2009 با استفاده از دوربين هاي مادون قرمز وجود آب در كره ماه را تأييد كرد.تحقيقات صورت گرفته در سال 2006 نشان مي دهد، حجم آب در كره ماه يك واحد در ميليارد است و برخي تحقيقات اين ميزان را یک واحد در یک میلیون نيز اعلام كرده اند.بررسي احتمال سكونت انسان در ماه نيازمند كشف نشانه هايي از وجود آب است و جزئي ترين نشانه از اين حقيقت بسيار اميدوار كننده به نظر مي رسد، اما این حقیقت که غرب نتیجه تحقیقات شوروی سابق را نادیده گرفت، باعث عقب ماندگی کشفیات در خصوص ماه برای چندین دهه شد.
يك آزمايش خون ساده ميتواند درمان سرطان را با نشان دادن كارايي يا عدم كارايي فرايند درماني متحول سازد. دانشمندان انگليسي رويكرد كاملاً نويني را براي نظارت دقيق بر پيشرفت تومورهاي سرطاني بدون نياز به اسكن يا جراحي طراحي كردهاند.آنها از تحليل خون براي شناسايي جهشهاي مرگبار در 20 بيمار از 38 بيمار مورد مطالعه مبتلا به سرطان سينه و سرطان تخمدان استفاده كردند. در اين مطالعه نمونههاي خون از زنان بيمار، قبل، در طول و پس از شيميدرماني در بيمارستان «آدرنبروك» مورد آزمايش قرار گرفت. اين محققان همچنين موفق به تهيه تصويري از چگونگي پاسخدهي سرطان سينه يك زن به درمانهاي مختلف طي بيش از 16 ماه شدند.در حال حاضر پزشكان براي درمان بيماران مبتلا به سرطان نيازمند داشتن نمونههاي بافتي آنها هستند كه از طريق عمل جراحي گرفته ميشوند.آزمايش جديد از تكنيك توالي دادن (تكنيكي براي خوانش كد ژنتيكي) براي جستجوي بخشهاي بسيار ريز دي ان اي كه تومورهاي سرطاني به درون جريان خون وارد ميكنند و توسط روشهاي آزمايشگاهي معمول يافت نميشوند، بهره بردند.توالي دادن دي ان اي رويكردي رايج در انجام مطالعات آزمايشگاهي است اما تيم دكتر رزنفيلد از «نقاط داغ سرطاني» بر روي ژنهاي كليدي و تحليل دقيق آنها بهره برد.دكتر «نيتزان رزنفيلد» نويسنده ارشد اين مقاله در «موسسه پژوهش سرطان» در كمبريج انگليس بر اين باور است؛ اين رويكرد تشخيص و درمان سرطان را دچار انقلاب خواهد كرد و از طريق آن بدون نياز به عمل جراحي يا بافتبرداري فرايند تشخيص و درمان را بيخطر و كمهزينهتر ميكند.در اين تحقيق براي نخستين بار تمامي ژنهاي نمونه خون مورد آزمايش يك زن 56 ساله مبتلا به سرطان سينه مورد تحليل قرار گرفت و با استفاده از آن محققان دريافتند كه نوع نخست شيوه درماني بر روي وي كارآمد نبوده است.به گفته رزنفيلد، آزمايشات بيشتري براي پي بردن به توانايي يا ناتواني اين روش در شناسايي انواع ديگر سرطان لازم است. وي معتقد است چنانچه دانشمندان ژن درست را مورد هدف قرار دهند، دليلي براي عدم كارآيي آن وجود ندارد.دكتر «جيمز برنتون» متخصص سرطان تخمدان و يكي از محققان حاضر در اين مطالعه نيز اين موضوع را كه خون ميتواند ابزاري مناسب براي اندازهگيري پاسخدهي درمان و يافتن جهشهاي ژني باشد، هيجانانگيز توصيف كرد.نتايج اين مطالعه ميتواند به پزشكان در خصوص عدم كارآيي يك درمان آگاهي داده و به آنها در مورد امتحان روشهاي جايگزين و ممانعت از بروزعوارض جانبي غيرضروري در بيماران كمك كند.دانشمندان اميدوارند اين نوع آزمايش خون كه ميتواند جان هزاران تن را نجات دهد، ظرف پنج سال آينده در اختيار بيماران قرار ميگيرد.نتايج اين تحقيق در ژورنال Science Translational Medicine انتشار يافت.
اتحاديه بينالمللي شيمي محض و كاربردي نام دو عنصر سنگين جدول تناوبي را رسما تأييد كرد. آزمايشگاه ملي Lawrence Livermore در كاليفرنيا روز پنجشنبه 31 مي (يازدهم خرداد) از موافقت نهايي اتحاديه بينالمللي شيمي محض و كاربردي براي تأييد نامهاي دو عنصر سنگين 114 و 116 جدول تناوبي خبر داد.با موافقت نهايي اين سازمان، نامهاي فلروويوم (Flerovium) و ليورموريوم (Livermorium) بطور رسمي وارد فهرست عناصر جدول تناوبي ميشود.عنصر 114 جدول تناوبي با نماد و عدد اتمي F1 به پاس تلاشهاي لابراتوار واكنش هستهاي Flerov در سنتز اين عنصر به نام فلروويوم (Flerovium) نامگذاري شد.همچنين عنصر 116 جدول تناوبي با نماد و عدد اتمي Lv براي تقدير از تلاشهاي محققان آزمايشگاه ملي Lawrence Livermore در سنتز عناصر سنگين از جمله اين عنصر، به نام ليورموريوم (Livermorium) نامگذاري شد.پيش از اين نيز عنصر 103 جدول تناوبي به پاس تقدير از خدمات علمي بنيانگذار اين آزمايشگاه (E.O. Lawrence) به نام لاورنسيوم (Lawrencium) نامگذاري شده بود.
| پژوهشگران پارک علم و فناوری گیلان ماکت آموزشی مالتی پلکس را برای آموزش قسمت برق خودرو ارائه کردند که قادر است با ایجاد عیب مصنوعی اثرات آن را بر روی اجزای برقی به کاربر نشان دهد. | |
|
این ماکت آموزشی برای آموزش برق مالتی پلکس خودرو در 14 بخش طراحی شده که قابلیت ویژه ای نسبت به نمونه های مشابه دارد.از قابلیت های ویژه این ماکت می توان به ایجاد عیب مصنوعی برای یادگیری فراگیران اشاره کرد؛ به نحوی که می توان به راحتی یک یا چند عیب مصنوعی را به طور همزمان در ماکت ایجاد و تاثیر آن را بر روی اجزای برقی خودرو مشاهده کرد.این ماکت آموزشی در کارگاهها و آزمایشگاههای مالتی پلکس خودرو، کارگاه نقص یابی سیستماتیک خودرو، کارگاه های انتقال قدرت اتوماتیک و کارگاه های عمومی مکانیک کاربرد دارد.قابلیت کنترل از راه دور و امکان آموزش سیستم انتقال قدرت اتوماتیک از دیگر قابلیت های این ماکت است.
|
بیولوژیست های دانشگاه هاروارد با ساختن قطعات میکروسکوپی DNA که می توانند به اشکال دلخواه مانند حروف، کارکترهای چینی، ایموتیکان در آیند، معنی جدیدی برای کلمه fine print ایجاد کرده اند.علاوه بر این از دیدگاه علمی این تکنیک ارزش دیگری نیز دارد. دانشمندان معتقدند این تکنولوژی می تواند راهی آسان و ارزان تر برای انتقال داروها و انجام آزمایشات بیوشیمیایی در بدن باشد. Ebbe Sloth Andersen، یکی از دانشمندان دانشگاه ارهوس در دانمارک می گوید «این تکنیک به تحقیقات در زمینه نانوتکنولوژی DNA سرعت می بخشد.»تکنیک جدید، در واقع یک کاربرد غیرعادی برای DNA است. وظیفه و نقش اصلی DNA ذخیره اطلاعات ژنتیکی است که برای ساخت انسان ها، مرغ های مگس خوار، درختان افرا و سایر جانداران و اورگانیسم های پیچیده مورد نیاز است. اما باید قبول کنیم ساختن اشیایی کوچکتر از کوچکترین باکتری ها، قابلیت بسیار جالبی است.از سال های ۱۹۸۰، محققان به دنبال راه های مختلف برای خلق ساختارهایی از DNA هستند تا بتوانند هر ساختار میکروسکپی دلخواهی را تولید کنند.Peng Yin بیولوژیست انستیتو ویس دانشگاه هاروارد در بوستون و نویسنده مقاله Nature می گوید، اما زمانی که محققان خواستند اشکال دقیق تر و بزرگتر تولید کنند، به مشکل برخوردند. قسمت های DNA به اشتباه به یکدیگر جفت می شدند و ساختار نهایی ایراد پیدا می کرد. آقای ین می گوید «همه فکر می کردند که این تکنولوژی به بن بست رسیده است.»اما او و همکارانش از روش دیگری وارد شدند. آنها به جای استفاده از یک رشته طولانی DNA، رشته های متعدد کوتاه را کنار هم قرار دادند تا با ترکیب آنها اشکال بزرگتر و دقیق تر بسازند.این رشته ها از چهار توالی (رشته کوچکتر) تشکیل شده اند و در هر توالی ۱۰ یا ۱۱ باز (Base) پشت سر هم قرار گرفته اند. حال اگر توالی ها به گونه خاصی کنار هم قرار گیرند، رشته نهایی به صورت یک مستطیل خواهد بود. این مستطیل ها همان آجرها هستند که با کنار هم گذاشتن آنها اشکال مختلف ایجاد می شوند.توضیح: باز یا قلیا (مخالف اسید) مولکول های کوچکی هستند که واحد ذخیره ای DNA نیز محسوب می شوند. مولکول بزرگ DNA از چهار نوع باز خاص تشکیل شده است با نام های A، T، C، G. فایل های ذخیره ای در دنیای کامپیوتر در واقع از توالی دو عنصر اصلی (صفر و یک) تشکیل شده اند. در موجودات زنده، فایل های ذخیره ای از توالی این بازها ایجاد می شوند.دانشمندان ابتدا توالی های خاصی را در کامپیوتر طراحی می کنند، سپس با ترکیب توالی ها، رشته ها را (که به شکل آجرهای مستطیل شکل هستند) می سازند. محل قرار گیری هر یک از آجرها دقیقا مشخص و از قبل تعیین شده است. زمانی که این آجرها در محیط قرار می گیرند به یکدیگر جذب شده و در جای به خصوص خود قرار می گیرند. آنها در هم تنیده شده و در آخر یک دیوار مینیاتوری ۶۴ در ۱۰۳ نانومتری می سازند. «یک پارچه مولکولی».آقای ین، این فرایند را به مردم داخل صف تشبیه می کند. هر کس دقیقا و فقط می داند که باید بعد از چه کسی قرار گیرد. نفر دوم بعد از نفر اول، نفر سوم بعد از نفر دوم و … .وی می گوید همین فرایند در اشکال مولکولی تیم دانشگاه هاروارد نیز رخ می دهد. هر یک از رشته ها فقط می تواند به جای به خصوصی از رشته خاص دیگری متصل شود.او می گوید «شما فقط ۱۰۰۰ مولکول مختلف را با هم مخلوط می کنید، و هر کدام از مولکول ها می داند که باید به کجا متصل شود. آنها فقط یک محل دارند که به طور کامل می توانند به آن متصل (fit) شوند.» با استفاده از این تکنیک آنها حدود ۱۱۰ شکل ساختند. همه آنها به جز ۷ مورد دقیقا به شکل مورد نظر در آمدند.برای سرعت بخشیدن به روند طراحی، اعضای تیم یک برنامه کامپیوتری نوشتند که بتواند عکس ها را آنالیز کند و لبه های هر شکل را تشخیص داده و توالی های خاص را بر مبنای آن نمایش دهد. علاوه بر این آنها از یک ربات برای انتخاب اینکه در هر جا از کدام آجر به خصوص استفاده شود، کمک گرفتند.
.: Weblog Themes By Pichak :.