اگر تا به‌حال با خود فکر کردید که می‌توانید سهمی در بهتر کردن دنیا داشته باشید، اما مطمئن نیستید که استعداد یا ویژگی خاصی دارید که بتواند به شما در این راه کمک کند، شاید باید به‌ نحوه‌ی عملکرد خود در بازی‌های کامپیوتری نگاه کنید. پژوهش‌های بسیاری نشان دادند که دنیای مجازی بازی‌ها می‌تواند قابلیت‌ها و استعدادهای واقعی شما را نشان دهد.

درحالی‌که بعضی از مردم بازی‌های ویدئویی را راهی برای زندگی کردن در دنیای فانتزی می‌دانند، حقیقت این است که آنچه ما از خود در دنیای مجازی نشان می‌دهیم درواقع بیانگر خود حقیقی ما در دنیای واقعی است. به‌عنوان مثال‌، پژوهشی نشان داده است که ارزش‌های واقعی یک بازیکن بازی‌های کامپیوتری با تصمیم‌گیری‌هایش در بازی تطابق دارد، در نتیجه این پژوهش بیان می‌کند که آن‌ها معمولاً شخصیت واقعی خود را در سناریو بازی که در حال انجام آن هستند، نشان می‌دهند. همچنین شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه توانایی ما در رهبری به‌شدت در نحوه شکل دادن روابط در بازی‌های ویدئویی منعکس می‌شود.

برخی از ما به‌اندازه کافی خوش‌شانس هستیم تا از این توانایی‌ها و مهارت‌های خود آگاه باشیم و در دنیای واقعی نیز مانند دنیای مجازی از آن‌ها بهره ببریم. برخی از این افراد همچنین دستاوردهای خود در بازی‌های کامپیوتری را به‌عنوان نکاتی مثبت در رزومه‌شان بیان می‌کنند. اما افراد زیادی نیز وجود دارند که قادر به‌انجام کارهایی بیشتر از آنچه که از آن آگاهی دارند، هستند. در حقیقت، این پژوهش پیشنهاد می‌دهد که تصمیماتی که ما در حین بازی می‌گیریم و رفتاری‌هایی که در این حین از خود نشان می‌دهیم، می‌توانند در مورد ارزش‌ها و مهارت‌هایی که احتمالاً در ناخودآگاه ما وجود دارند، اطلاعاتی را در اختیار ما قرار دهند.

دلیل این امر این است که وقتی ما در حال بازی در یک سناریو شبیه‌سازی‌شده هستیم، می‌توانیم به حالت تچان وارد شویم. این حالت یک پدیده‌ی روانشناسی است که با تمرکز شدید روی کارها، حس ذاتی لذت، تطبیق سطح مهارت ما با سطح چالش و با فقدان کلی آگاهی از خود مشخص می‌شود. به عبارت دیگر، ما به‌شدت درگیر سناریوی بازی هستیم و به‌جای فیلتر کردن رفتار خود براساس انتظارات و قوانین اجتماعی درک‌شده، اصالت بیشتری از خود در رفتارمان نشان می دهیم.

باتوجه‌به اینکه این ویژگی‌ها اغلب در دنیای بازی باقی می‌مانند و در دنیای واقعی کاربرد ندارند، این نیاز وجود دارد که به مردم درباره‌ی قدرت این ‌بازی‌ها بیشتر آگاهی داد. حداقل، باید راهی برای انتقال و حفظ مهارت‌های حل مشکل و انگیزه‌ی بسیاری از بازیکنان این بازی‌ها به زندگی عادی وجود داشته باشد.

کریگ ویمن، نویسنده این مقاله و استاد دانشگاه استافوردشیر در این‌باره گفت:

 بعد از درک این نیاز، من در حال توسعه‌ی سیستمی هستم که به مردم در کشف این ویژگی‌ها کمک می‌کند و درنهایت منجر به زندگی بهتری برای آن‌ها می‌شود.

این سیستم از دو بخش تشکیل شده است. بخش اول شامل بازی است که به بازیکنان اجازه می‌دهد تا مشکلات را به روش‌های مختلف حل کنند و نوعی از ویژگی‌های ناخودآگاه که دربالا اشاره شد را از خود نشان دهند. این نرم‌افزار رفتار و انتخاب‌های آن‌ها را در طول بازی زیر نظر دارد و آن‌ها را در پروفایل منحصر به‌فردی برای آن بازیکن ثبت می‌کند.

طبق طرحی که بازیکنان را براساس آنچه که به آن‌ها انگیزه می‌دهد دسته‌بندی کرده است، بازی به آن‌ها اجازه می‌دهد که از بین اقداماتی که سطح مهارت و نوع شخصیت را مطابق با آنچه در آزمون مایرز بریگز تعریف شده است، انتخاب کنند. این اقدامات می‌تواند شامل کنار هم گذاشتن آیتم‌هایی برای ساختن ابزاری به‌منظور حل مشکلات، انتخاب کشف یک منطقه‌ی جدید به‌تنهایی یا حتی نحوه‌ی صحبت یک بازیکن با دیگری باشد.

ضعف آزمون‌های شخصیت موجود این است که آن‌ها به‌طور موثری خودکار هستند. این بدین معنا است که پاسخ‌ها می‌توانند حدس زده شوند یا جانبدارانه باشند. با داشتن سیستمی که در آن رفتار‌های طبیعی تحریک می‌شوند، و سپس روی شاخص‌های شخصیتی اندازه‌گیری می‌شوند، احتمال بیشتری وجود دارد که نتایج نشان‌دهنده‌ی شخصیت واقعی بازیکنان باشد.

استعدادهای خود را به کار ببرید

بخش دوم این سیستم، داده‌های جمع‌آوری‌شده را به‌عنوان راهی برای انعکاس رفتار ناخودآگاه به بازیکن می‌دهد. ویژگی‌های شخصیتی شناسایی‌شده را می‌توان با مسیرهای شغلی ایده‌آل که برای تمایلات نهفته‌ی آن شخص کاملاً مناسب هستند، انطباق داد. این موضوع حتی می‌تواند به امکانات جستجوی آنلاین کار موجود اضافه شود تا به افراد در پیدا کردن مشاغل مناسب‌تر کمک کند.

درنهایت، این سیستم به بازیکنان راهی برای رسیدن به سطح بعدی زندگی‌شان ازطریق کمک برای ایجاد برنامه‌هایی می‌دهد که بیشتر در راستای استعدادهای نهفته، ارزش‌ها و ترجیحات آن‌ها است. اگر شخصی فرصت کار کردن در یک شغل واقعی را داشته باشد که استعدادهای او را به همان روشی که بازی ویدئویی درست نشان می‌دهد، منعکس کند، احتمال بیشتری وجود دارد که آن‌ها احساس رضایت‌بخش حالت تچان را مکرراً تجربه کنند، که در نتیجه باعث افزایش شادی و رضایت آن‌ها می‌شود.

در روانشناسی، به این شناخت کامل استعداد و ظرفیت‌های خود، خودشکوفایی می‌گویند، و در بالاترین مرتبه چیزهایی که ما برای خوشحال بودن به آن نیاز داریم، قرار می‌گیرد. بنابراین درنهایت، استفاده از بازی‌های ویدئویی برای کشف استعدادهای واقعی می‌تواند به ما در پیدا کردن راهی برای بیان کامل اینکه چه کسی هستیم، به‌سادگی ازطریق زندگی روزمره‌مان کمک کند.

این روزها شاید بتوان صدها تن فضانورد را نام برد که اخیرا پا به فضا گذاشته‌‌اند؛ این در حالی است که تعداد کسانی که موفق به رسیدن به اعماق اقیانوس شده‌‌اند، به تعداد انگشتان دست هم نمی‌‌رسد؛ افرادی نظیر جیمز کامرون، جاکز پیکارد و دون والش.

به همین دلیل است ما اطلاعات زیادی در مورد آنچه که در عمیق‌ترین نقاط اقیانوس رخ می‌دهد، در اختیار نداریم. به‌خصوص در منطقه‌ای که به‌‌نام ناحیه‌‌ی فراژرف (Hadal zone) شناخته می‌شود و در عمق ۶ الی ۱۱ کیلومتری سطح دریا قرار می‌‌گیرد. اگرچه ۴۵ درصد از اقیانوس‌های جهان در همین ناحیه قرار می‌‌گیرند؛ اما اشکال حیات در این بخش از سیاره‌‌ی زمین تا‌به‌امروز برای ما ساکنان زمین در حکم یک معما بوده است.

دانشمندان ناسا و مؤسسه‌‌ی اقیانوس‌شناسی وودز هول (WHOI) درحال همکاری روی پروژه‌‌ی ۱.۲ میلیون دلاری هستند که باهدف ساخت یک ربات برای کاوش در ناحیه‌‌ی فراژرف اقیانوسی انجام می‌‌گیرد. این گروه پژوهشی نام این ربات جدید را «اورفئوس» گذاشته‌‌اند. اورفئوس نام یک قهرمان اسطوره‌ای یونان است که بنابر افسانه‌‌ها به اعماق دوزخ شیرجه زد تا به هادس (فرمانروای مردگان و جهان زیرزمینی) پناه ببرد. دانشمندان نیز امیدوارند این اورفئوس نیز بتواند روزی موجودات دریایی تازه‌‌ای در کف دریا پیدا کند و تصاویری را از این دنیای فراژرف به ثبت برساند. جان هارلی، مهندس ربات ناسا که در طراحی و ساخت زیردریایی بدون سرنشین اورفئوس مشارکت داشته است، می‌‌گوید:

این مناطق تقریبا به‌‌طور کامل اکتشاف‌‌نشده باقی مانده‌‌اند و از این‌‌رو ظرفیت بالایی برای انجام فعالیت‌‌های اکتشافی دارند. موجودات زیادی هستند که در این محل‌‌ها زندگی می‌کنند.

غواصی در این عمق با دشواری‌‌های زیادی همراه است. دانشمندان وودز هول  ابتدا در سال ۲۰۱۴ زیردریایی را بانام «نئوس» طراحی کردند با امید آنکه این ربات بتواند به اعماق اقیانوس دست باید؛ اما این ربات که از راه‌‌دور کنترل می‌‌شد، پس از ۶ هفته اکتشاف در اعماق دریا گم شد. از آن موقع، دانشمندانی از آزمایشگاه پیشرانه‌‌ی جت ناسا به این تحقیقات پیوستند تا برای رسیدن به این هدف همکاری لازم را به عمل آورند.

هدف آن‌ها ساخت یک زیردریایی بدون سرنشین کوچک و بسیار سبک است که روزی بتوان آن را به فضا نیز پرتاب کرد و از این طریق، در اقیانوس‌‌های واقع در سایر سیارات به اکتشاف پرداخت. ساخت اورفئوس نخستین گام در این راستا محسوب می‌‌شود.

تیم شنک که رهبری پروژه‌ی اکتشاف در ناحیه‌‌ی فراژرف را برعهده دارد، می‌‌گوید این ربات احتمالا نوعی بسیار ابتدایی از تجهیزاتی خواهد بود که قرار است روزی به اروپا (قمر مشتری) اعزام شوند.

مهندس اقیانوس، مولی کوران در حال انتظار برای بازگشت اورفئوس به سطح آب

اولین آزمایش زیردریایی بدون سرنشین

ابعاد اورفئوس به‌‌اندازه‌‌ی یک کباب‌پز معمولی با وزن ۲۷۲ کیلوگرم است. پژوهشگران اولین آزمایش اورفئوس را بدون استفاده از کابل مهار در ماه سپتامبر سال گذشته به انجام رساندند. این ربات به عمق ۱۷۶ متری از سطح دریا رسید که هنوز بسیار بالاتر از ناحیه‌‌ی فراژرف است؛ بنابراین روشن است که اورفئوس هنوز آماده‌‌ی کار در شرایط واقعی نیست. لیچی می‌‌گوید:

کارهای زیادی وجود دارد که ما باید برای بهبود عملکرد خودکار آن انجام دهیم تا بتوانیم مأموریت‌های پیچیده ‌تری را به انجام برسانیم. این قضیه به‌‌خصوص درمورد مسیریابی در زیر دریا اهمیت دارد.

اورفئوس به چهار دوربین شبیه به دوربین‌‌های Go-Pro به‌‌همراه فلاش مجهز شده ‌است تا بتواند هم به مسیریابی صحیح خود ادامه دهد و هم تصاویر لازم را از مناظر ثبت کند. لیچی می‌‌افزاید:

فکر می‌‌کنم برای مقایسه می‌‌توان به کیفیت  تصویربرداری پانوراما توسط گوشی تلفن همراه اشاره کرد. ما نیز قصد داریم همین کار را انجام دهیم؛ منتها این‌‌بار در اعماق اقیانوس.

در این راستا، یکی از پیش‌گامان پروژه‌‌ی اورفئوس، ویدئوی جدیدی را در روز چهارشنبه منتشر کرده است که از شما دعوت می‌‌کنیم لحظاتی را به تماشای آن اختصاص دهید.

در طول تست اورفئوس در عمق ۱۷۶ متری، دوربین‌های اورفئوس تصاویری را از برخی مخلوقات خرچنگ‌‌مانند و تیوبی‌‌شکل ثبت کردند. همچنین تیم WHOI موفق شد تا ۴۰ تصویر ثبت‌‌شده از اورفئوس از کف دریا را با یکدیگر ترکیب کند تا بتوانند یک نمای موزائیک سه‌‌بعدی خلق کنند.

سرعت انتقال اطلاعات در آب به‌‌حدی پایین است که انتقال داده از سطح زمین به عمق دریا زمان طولانی‌تری را نسبت به انتقال همین حجم داده به کره‌ی ماه می‌طلبد. بنابراین طراحی خودکار اورفئوس به آن اجازه خواهد داد هنگام بالاآمدن، با آزادکردن دو وزنه‌‌ی فولادی (که برای رسیدن به عمق دریا از آن‌ها استفاده می‌‌شود) دوباره به سطح آب بازگردد. در شرایط ایده‌‌آل، زیردریایی بدون سرنشین زمانی به سطح آب خواهد آمد که مأموریت آن به پایان برسد یا مهلت زمانی انجام مأموریت به پایان برسد.

اورفئوس کاملا خودمختار است؛ به‌‌گونه‌‌ای که خود تصمیم می‌‌گیرد چه‌‌زمانی به سطح آب بیاید

لیچی امیدوار است که اورفئوس بتواند مأموریت خود را به پایان برساند و سپس با بازگشت به سطح آب، مختصات محل بازگشت خود را اعلام کند. چنانچه مشکلی پیش بیاید، وزنه‌‌های نصب‌‌شده روی ربات به‌‌گونه‌‌ای طراحی شده‌‌اند تا درعرض یک روز از آن جدا شوند و درنتیجه، وسیله دوباره به سطح آب بازگردد.

جست‌وجو برای انواع جدیدی از زندگی در زمین و فضا

همان‌‌طور که پیش‌‌تر گفته شد، اورفئوس قرار است در منطقه‌‌ی فراژرف کاوش کند، یعنی جایی که در آن فشار می‌تواند به ۱۶۰۰ psi برسد. این مقدار بیش از هزار برابر میزان فشار در سطح دریا (معادل با ۱۴.۷ psi) است. لیچی می‌‌گوید:

ناسا در گذشته برای کاوش در چنین مکان‌هایی توجهی نشان نداده است. این سازمان واقعا قصد ندارد اکتشافات درون  اقیانوسی انجام دهد. اما فشار در اعماق اقیانوس‌های زمین به‌‌طور قابل‌توجهی به شرایط قمر اروپا شباهت دارد که آن هم پوشیده از آب است. تصور می‌شود که اقیانوس موجود روی اروپا یکی از محتمل‌ترین مکان‌ها برای وجود حیات فرازمینی باشد. این احتمال درمورد گذشته‌‌های دور این قمر نیست و همین حالا نیز کاملا موضوعیت دارد.

همین قضیه باعث شده است که این قمر، مکان مناسبی برای جستجوی موجودات بیگانه‌‌ی فضایی باشد.

تصویری فرضی از اقیانوس آب شور اروپا در حال فوران آب به سطح سیاره

اما پیش از آنکه بتوان امکان انجام یک مأموریت به‌‌سوی اروپا را تصور کرد، دانشمندان باید یاد بگیرند که چطور می‌‌توان اشکال مختلف زندگی را در چنین فشار بالایی تشخیص داد. بدین‌‌ترتیب پژوهشگران، اشکال ناشناخته‌‌ی زندگی را که درست در مقابل چشمانشان خواهد بود، نادیده نخواهند گرفت. یکی از مهم‌‌ترین دغدغه‌‌های شنک تشخیص همین موجودات ناشناخته در اعماق اقیانوس است؛ موجوداتی خارج‌‌ازتصور که برای زندگی در اعماق گودال‌‌های باریک اقیانوس‌‌ها تکامل یافته‌‌اند.

شنک این پرسش را مطرح می‌‌کند که جانوران ساکن این گودال‌‌ها چگونه خواهند بود؟ آیا ابتدا زندگی در این گودال‌‌هار شکل گرفته و سپس از آن پا به دنیای خارج گذاشته است؟ یا اینکه زندگی از دنیای خارج به درون این گودال‌‌ها نفوذ کرده و در آنجا ماندگار شده است؟

یک کاوشگر در عمق اقیانوس

بسیاری از نقاط زمین که تیم اورفئوس قصد دارد در آن به کاوش بپردازد، در نزدیکی مناطق فرورانش زمین قرار گرفته‌‌اند؛ یعنی نقاطی که بستر کف دریا به زیر صفحات قاره‌‌ای  پوسته‌‌ی زمین فرو رفته است. در این مناطق وقوع آتش‌‌فشان‌‌های زیردریایی بسیار رایج‌تر از فوران‌های قابل‌مشاهده در سطح زمین است. منافذی از زیر زمین که با خروج گدازه‌‌ها همراه شده‌‌اند، محیطی را ایجاد می‌‌کنند که احتمالا برای بقای حیات مناسب خواهند بود. دانشمندان تا سال ۱۹۷۷، متوجه وجود این منافذ در زیر دریا نشده بودند.

شنک بر این باور است که تیم اورفئوس خواهد توانست میکروب‌هایی را در این منافذ عمیق اقیانوسی بیابند که پیش‌‌از‌‌این هرگز دیده نشده بودند. این کشف می‌تواند منجر به توسعه‌‌ی انواع جدیدی از آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهای دیگر و همچنین نظریه‌‌های جدیدی درمورد شرایط لازم برای شکل‌‌گیری حیات شود.

اورفئوس به‌گونه‌ای طراحی شده ‌است که یک نوع کاوشگر مناسب برای فعالیت در چنین مناطقی باشد؛ این ربات مجهز به سنسورهایی برای تشخیص متان، سولفید هیدروژن و هلیوم است که درحقیقت تمام ترکیبات موردانتظار برای شکل‌‌گیری زندگی محسوب می‌‌شوند. شنک می‌‌گوید:

جانورانی مانند کرم لوله‌ای، حلزون، صدف و میگو، علاقه‌ی شدیدی به سولفید هیدروژن دارند.

برخلاف دیگر وسایل نقلیه‌‌ی زیردریایی، اورفئوس دقیقا برای نشستن در بستر کف دریا و ردیابی چنین موجوداتی طراحی شده ‌است. شنک می‌‌افزاید این ربات می‌‌تواند درست مانند یک ملخ از بستر کف دریا برخیزد و در جای دیگری از آن فرود آید.

عملیات به آب انداختن اورفئوس از کشتی تحقیقاتی ۵۶ متری Alucia

درنهایت، قرار است تعدادی دیگر از زیردریایی‌‌های بدون سرنشین دیگر نیز بعدها به اورفئوس ملحق شوند. شنک از این گروه ربات‌‌ها به‌‌عنوان «ناوگان» یاد می‌‌کند و می‌‌گوید در حدود یک دسته‌‌ی ۲۰‌‌ تایی از این تجهیزات بدون سرنشین در بخش‌‌های مختلفی از عمیق‌‌ترین نقاط اقیانوسی جهان به‌‌جستجوی ابرهای سولفید هیدروژن خواهند پرداخت و پس از یافتن آن‌‌، محل دقیق را نشانه‌‌گذاری کرده و با فرود در آن، شروع به تصویربرداری خواهند کرد. او می‌‌گوید:

این مناطق همان نقاطی خواهند بود که تصور ما را در رابطه‌‌ با وجود حیات روی سیاره‌‌ی زمین (یا هر جرم فضایی دیگری) متحول خواهند کرد.

بزرگ‌ترین زنبور دنیا که به اندازه انگشت شست انسان است، در یکی از جزایر اندونزی دوباره کشف شد. کارشناسان حیات‌وحش پس از چندین روز جست‌وجو یک زنبور ماده‌ی زنده یافتند و از آن عکس و فیلم تهیه کردند. این زنبور بزرگ به احترام آلفرد راسل والاس، دانشمند و طبیعت‌شناس انگلیسی که در سال ۱۸۵۸ این حشره را توصیف کرده بود،‌ «والاس» (Wallace) نام‌گذاری شد. آلفرد راسل والاس این زنبور را به‌ شکل حشره‌ی بزرگ سیاهی شبیه به زنبور با فک‌های عظیمی شبیه به سوسک‌های گوزنی شرح داده بود.

دانشمندان چندین نمونه از این زنبور را در سال ۱۹۸۱ در سه جزیره‌ی اندونزی پیدا کردند و بااینکه گزارشی مبنی بر فروش آنلاین دو گونه‌ی زنبور در سال گذشته منتشر شد، اما از آن زمان تاکنون اثری از این حشره دیده نشده بود. گروهی از پژوهشگران در تلاش برای پیداکردن و عکاسی از زنبور والاس،‌ در ماه ژانویه به اندونزی سفر کردند. کای بولت که اولین عکس‌ها و ویدئو را از این حشره‌ی زنده گرفته است، می‌گوید:

اصلاً فکر نمی‌کردیم این حشره هنوز وجود داشته باشد، اما وقتی آن را درمقابل خود دیدیم،‌ به‌شدت هیجان‌زده شدیم. دیدن میزان زیبایی و بزرگی این حشره در حیات‌وحش و شنیدن صدای به‌هم خوردن بال‌های بزرگ آن هنگامی که از کنار سرم عبور کرد،‌ فوق‌العاده بود.

این حشره با بال‌های ۶ سانتی‌متری، بزرگ‌ترین گونه‌ی شناخته‌شده زنبور در جهان به‌شمار می‌رود. گونه‌ی ماده‌ی این زنبور در تپه‌های موریانه‌ای لانه می‌سازد و با کمک فک بزرگش صمغ درختان را برای لانه‌سازی جمع آوری می‌کند تا از حمله‌ی موریانه‌ها در امان بماند. درواقع این زنبورها برای تهیه‌ی صمغ درختان به جنگل‌ پایین‌دست و تپه‌های موریانه‌ای روی درخت وابسته هستند.

این اکتشاف در جزایر معروف به ملوک شمالی (North Maluku) اندونزی اتفاق افتاد و امید می‌رود جنگل‌های این مناطق همچنان یکی از پناهگاه‌های نادر و پرطرفدار برای حشرات دنیا به‌حساب بیایند. متأسفانه هیچ قانونی برای مقابله با تجارت حشرات وجود ندارد. الی ویمان از اعضای این گروه پژوهشی و  متخصص زنبور و حشره‌شناس دانشگاه پرینستون می‌گوید:

امیدوارم کشف دوباره‌ی این حشره، پژوهشگران را به‌سمت شناخت بهتر پیشینه‌ی زندگی او سوق دهد و درباره‌ی تلاش‌های آینده برای جلوگیری از انقراض آن اطلاع‌رسانی کنند.

به‌گفته‌ی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، زنبور والاس در فهرست حشرات آسیب‌پذیر درمعرض انقراض قرار دارد؛ بااین‌حال تجارت بین‌المللی این‌ گونه‌ها درحال‌حاضر با هیچ محدودیتی ازطرف کنوانسیون تجارت بین‌المللی گونه‌های درمعرض خطر انقراض مواجه نیست. گروه حفاظت از حیات‌وحش جهانی که پروژه‌ی شکار جهانی گونه‌های گم‌شده را راه‌اندازی کرده است، سفر پژوهشگران برای جست‌و‌جوی زنبور والاس را حمایت کرده بودند. رابین مور می‌گوید:

با مطرح‌کردن حفاظت از بزرگ‌ترین زنبور دنیا، مطمئن هستیم که این‌ گونه‌ها در مقایسه با زمانی‌که بی‌سروصدا جمع‌آوری و تجارت می‌شدند، آینده‌ی بسیار روشن‌تری خواهند داشت.

این گروه در ماه ژانویه اعلام کرد، قورباغه‌های بولیویایی بسیار نادرتر از گونه‌هایی که تصور می‌شد فقط یک قورباغه نر از آن‌ها باقی‌مانده باشد، پیدا کرده‌اند.

نی‌ها و کیسه‌های پلاستیکی صدمات جبران‌ناپذیری به محیط‌زیست وارد می‌کنند اما دلیل واقعی این ضررها وابستگی بیش‌ازحد انسان به مواد و فرآورده‌های پلاستیکی است. پلاستیک تقریبا همه‌جا از حمل‌ونقل تا تولید غذا و خدمات دیده می‌شود و مبارزه با این آلاینده‌ی سفید مستلزم تغییر ماهیت این ماده است.

خوشبختانه، دانشمندان، مهندسان و طراحان به‌دنبال جایگزین‌های سازگار با محیط برای این مواد هستند. این جایگزین‌ها ضایعات کمتری تولید می‌کنند. برای مثال می‌توان به چوب مایع (آربوفرم)، عایق جلبکی و جایگزین‌های پلیمری اشاره کرد که از مخمر نشاسته‌ی ذرت یا سیب‌زمینی ساخته می‌شوند.

این جایگزین‌های طبیعی علاوه‌بر کاهش موج پلاستیکی، مشکلاتی مثل مسکن برای جمعیت روبه رشد، خنثی‌سازی نشر کربنی و بازگشت مواد مغذی به زمین را حل می‌کنند.

پشم سنگ

برای تبدیل فراوان‌ترین منابع به محصولی کاربردی و پایدار به یک دانش کیمیاگری خاص نیاز است. پشم سنگ که از سنگ آذرین به دست می‌آید (یک نوع سنگ که از گدازه‌های سرد آتش‌فشانی ساخته می‌شود) همراه‌با فرآورده‌ای جانبی به‌نام سرباره ذوب می‌شود و به شکل فیبر فشرده درمی‌آید (سرباره محصولی جانبی شیشه‌مانند است که از جداسازی فلز از کانی خام به دست می‌آید).

برخلاف عایق فایبرگلاس (که از شیشه‌ی بازیافتی ساخته می‌شود) یا پلاستیک اسفنجی (مواد رسانایی که برای مسدود کردن هدایت گرما در شیروانی‌ها و سقف‌ها به کار برده می‌شوند)، ویژگی‌های پشم سنگ ازجمله مقاومت حرارتی، قابلیت‌های گرمایی و آکوستیک، دفع آب و دوام آن دربرابر شرایط آب‌وهوایی سخت قابل ارتقا و بهبود هستند.

در طی چند سال گذشته، پشم سنگ توجه معماران و طراحان را به خود جلب کرده است زیرا آن‌ها به‌دنبال مصالح ساختمانی پایداری هستند که از نظر هزینه مقرون‌به‌صرفه و درعین‌حال زیبا باشند. گروه Rockwool یکی از تولیدکنندگان پیشتاز عایق پشم سنگ است که به ساخت تأسیسات در اروپا، آمریکای شمالی و آسیا می‌پردازد.

این شرکت به نصب پشم سنگ در ساختمان‌های تجاری و صنعتی سراسر جهان ازجمله O2 Arena لندن و فرودگاه هنگ‌کنگ پرداخته است. با شدت گرفتن و افزایش آتش‌سوزی جنگل‌ها و همین‌طور سیلاب‌ها، پشم سنگ می‌تواند امنیت ساکنین را در مقابل این بلایای طبیعی افزایش دهد.

معماری قارچی (mycotecture)

قارچ‌ها فقط افزودنی‌ غذایی نیستند (وسیله‌ای برای ماجراجویی‌های توهم‌زا)؛ در آینده‌ای نزدیک، قارچ‌های درختی یا قارچ‌های سمی موجود در جنگل‌ها جایگزین موادی مثل یونولیت، بسته‌های محافظتی، عایق‌های آکوستیک، لوازم منزل، مصالح آبی و حتی کالاهای چرمی خواهند شد.

MycoWorks، تیمی از مهندسان خلاق، طراحان و دانشمندان است که با استخراج بافت‌های سبزیجات از قارچ‌ها و یکپارچه‌سازی‌ آن‌ها در سازه‌های جدید تلاش می‌کنند آن‌ها را جایگزین موادی مانند لاستیک یا چوب‌پنبه کنند.Evocative Design شرکت دیگر مستقر در نیویورک است که از میسلیوم (توده به‌هم‌بافته‌ی مولد قارچ و باکتری) به‌عنوان اتصال پنل‌های چوبی و همین‌طور بسته‌بندی‌های ضدشعله استفاده می‌کند.

جایگزین‌های طبیعی پلاستیک به بازگشت ضایعات پلاستیکی به داخل اقیانوس‌ها کمک می‌کنند

قارچ‌ها از شبکه‌ای از تارها به‌نام نخینه تشکیل شده‌اند. درصورتی‌که شرایط رشد مناسب باشد، اندام‌های هاگ‌زا(ساختارهایی مشخص که برای تولید هاگ قارچ در نظر گرفته شده‌اند) به‌سرعت وارد عمل می‌شوند؛ بنابراینمحصولات میسلیومی به‌راحتی قابل پرورش و رشد هستند.

میسلیوم را می‌توان در هر نوع ضایعات کشاورزی (برای مثال خاک اره یا پوست پسته) پرورش داد؛ قارچ‌ها در این مواد رشد می‌کنند و می‌توان آن‌ها را به هر شکلی درآورد و به تولید پلیمرهای طبیعی پرداخت که با قدرت زیادی به یکدیگر می‌چسبند. پختن قارچ درختی در دماهای مشخص، آن را پایدار می‌سازد و تضمین می‌کند که در شرایط باد و باران دوباره سبز نخواهد شد. امروزه قارچ‌های قیفی، شیتاکه و دکمه‌ای کاربرد بیشتری دارند اما می‌توان گفت آینده از آن قارچ‌های درختی است.

آجر ادرار

سیمان، یکی از مواد اولیه‌ی ساختمان‌سازی و عامل نشر کربنی ۵ درصدی در سراسر جهان است. پژوهشگرها و مهندسان به‌دنبال توسعه‌ی جایگزین‌های کم انرژی‌تر برای این ماده‌ی آلاینده هستند برای مثال می‌توان به آجرهای ساخته‌شده از تفاله‌های کارخانه‌های نوشیدنی اشاره کرد که براساس موج‌شکن‌های روم باستان مدل‌سازی شده است (رومی‌ها با ترکیب لیمو و سنگ آتش‌فشانی یک نوع ملات محکم و پایدار می‌ساختند). یک نوع دیگر از آجرهای بیولوژیک هم از مواد ادرار ساخته می‌شوند.

پیتر تریمبل، دانشجوی هنر کالج ادینبورگ به‌عنوان بخشی از پروژه‌ی پایان‌نامه‌ی خود به‌دنبال ساخت یک سازه‌ی بادوام بود، او تصادفا به یک نوع سنگ بیولوژویک رسید که ترکیبی از شن (یکی از فراوان‌ترین مواد روی کره‌ی زمین)، مواد غذایی و ماده‌ی پیشاب یا اوره بود (ماده‌ی شیمیایی که در ادرار انسان یافت می‌شود).

رومی‌ها یک موج‌شکن پایدار از لیمو و سنگ آتش‌فشانی ساختند. در ساخت این موج‌شکن هیچ نوع گاز گلخانه‌ای آزاد نشده است.

تریمبل در طول یک سال با تزریق محلول باکتریایی به یک قالب شنی و انجام صدها آزمایش درنهایت توانست به یک دستورالعمل دست پیدا کند. میکروب‌ها می‌توانند درنهایت ترکیب شن، اوره و کلسیم کلرید را متابولیزه کنند و چسبی بسازند که مولکول‌های شن را به یکدیگر وصل می‌کند.

تریمبل در این طرح از روش‌های بیولوژیکی کم‌انرژی تولید میکروبی استفاده می‌کند که جایگزینی برای روش‌های پر‌انرژی است. این نوع سنگ بیولوژیک هیچ گاز گلخانه‌ای تولید نمی‌کند و صرفا از مواد خام استفاده می‌کند. با اینکه مصالح تریمبل هنوز با استحکام مطلوب بتن فاصله دارند اما گزینه‌ی خوبی برای ساخت سازه‌های موقتی یا خیابانی هستند.

یکی از مزایای سنگ‌های بیولوژیک، دوام صنعتی بیشتر به‌ویژه در کشورهای جنوب صحرای آفریقا و دیگر کشورهای در حال توسعه است که شن به فراوانی در آن‌ها یافت می‌شود.

البته آجرهای بیولوژیک یک عیب هم دارند: فرایند متابولیسم (سوخت و ساز) باکتریایی که باعث یکپارچه‌سازی آن‌ها می‌شود از سوی دیگر می‌تواند اوره را هم به آمونیاک تبدیل کند و در صورت ورود به محیط، آب‌های زیرزمینی را آلوده کند.

نئوپان سبز

برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، نئوپان (صفحات سفتی که از خاک اره‌ی فشرده و رزین ساخته‌ شده‌اند و در ساخت لوازم منزل و کابینت آشپزخانه رونق دارند) جایگاهی در ساختمان‌سازی سبز ندارد زیرا چسبی که ذرات چوب را به یکدیگر وصل می‌کند یک ترکیب فرمالدهیدی است. فرمالدهید یک ماده‌ی شیمیایی با بوی قوی، اشتعال‌زا، بدون رنگ است که در ابتلا به سرطان و تحریک تنفسی نقش دارد.

نئوپان شامل چسبی که می‌تواند بخارهای فرمالدهید را از بین ببرد

شرکتی به‌نام NU Green دست به ساخت موادی که ۱۰۰ درصد از یک نوع فیبر چوبی بازیافت‌شده به‌نام یونی بردساخته شده‌اند. یونی برد، از قطع درخت‌ها جلوگیری می‌کند و اراضی را از بین نمی‌برد درعین‌حال، تولید آن نسبت به نئوپان سنتی به نشر گازهای گلخانه‌ای کمتری نیاز دارد و سمی هم نیست. در یونی‌برد از فیبرهای تجدیدپذیر مثل ساقه‌های ذرت استفاده می‌شود و رزین فرمالدهید (NAF) هم در ساخت آن نقشی ندارد.

کاملا بدیهی است استخراج نفت خام (که برای تولید پلاستیک لازم است)، پیامدهای محیطی زیادی را به‌دنبال دارد. بدتر از هرچیز دفع زباله‌های پلاستیکی آثار مخربی را به‌دنبال دارد برای مثال مواد شیمیایی سمی موجود در پلاستیک اغلب اوقات وارد غذا، نوشیدنی‌ها و آب‌های زیرزمینی می‌شوند.

عجیب‌تر از هرچیز عمل بازیافت سفر پلاستیک را به اقیانوس و محل‌های دفع زباله کند می‌کند؛ در نتیجه این مواد به بخش‌های کوچکی تبدیل می‌شوند که کاملا تجزیه نخواهند شد. براساس بعضی گزارش‌ها تا سال ۲۰۳۰، ۱۱۱ میلیون تون پلاستیک وارد محل دفع ضایعات و اقیانوس‌ها می‌شوند. بازیافت فرایند صحیحی است اما راه‌حل اصلی رسیدن به آینده‌ای پایدار، استفاده از جایگزین‌های پلاستیکی و منابع تجدیدپذیر است.

سیاه‌چاله عموما جرمی آسمانی تصور می‌شود که تمامی ماده و تابشی را به درون خود می‌‌بلعد که در محدوده‌‌ی اثر آن قرار می‌‌گیرد. از دیدگاه فیزیک، سیاه‌‌چاله به‌‌واسطه‌‌ی حضور تکینگی در فضا تعریف می‌‌شود؛ یعنی ناحیه‌‌ای از فضا که «افق رویداد» آن را محدود و در آن، چگالی جرم یا انرژی را بی‌نهایت می‌کند و قانون‌های رایج علم فیزیک دیگر کارایی ندارد. بااین‌حال، بنابر مستندات مقاله‌ای که ژانویه‌ی امسال در ژورنال نیچر منتشر شد، هنوز تعریف دقیق و توافق‌شده‌ای از این حالت «تکینگی» دردسترس نیست. دکتر اریک کوریل، از مرکز فلسفه‌‌ی ریاضی مونیخ در دانشگاه لودویگ مکس‌‌میلیانز و نویسنده‌‌ی این مقاله، این موضوع را این‌چنین خلاصه می‌‌کند:

شناخت ویژگی‌‌های سیاه‌‌چاله‌‌ها موضوع بسیاری از تحقیقات در زیرشاخه‌‌های مختلف علم فیزیک بوده است؛ ازجمله فیزیک نور و فیزیک کوانتوم و البته اخترفیزیک. بااین‌حال، هریک از این متخصصان با درک نظری مختص‌‌به‌‌خود با این مسئله برخورد می‌‌کنند.

اریک کوریل تحصیلات خود را در علوم فلسفه و فیزیک نظری در دانشگاه هاروارد و دانشگاه شیکاگو گذرانده است. هدف اولیه‌‌ی پروژه‌‌ی پژوهشی فعلی او، ارائه‌‌ی توصیف دقیق فلسفی از جنبه‌های گیج‌کننده‌‌ی فیزیک مدرن است. کرویل می‌‌گوید:

پدیده‌هایی مانند سیاه‌‌چاله‌ها در خارج از حوزه‌‌ی مشاهده و آزمایش قرار می‌‌گیرند. با قبول این فرض که سیاه‌‌چاله ‌ها وجود دارند، سطح تازه‌‌ای از گمانه‌زنی‌ها مطرح می‌‌شود که حتی در حوزه‌‌ی فیزیک نظری نیز نامعمول محسوب می‌‌شوند.

بااین‌حال، این مشکل باعث می‌شود رویکرد فیزیکی به ماهیت سیاه‌‌چاله­‌ها از دیدگاه فلسفی جالب باشد. دیدگاه فیزیکی درباره‌‌ی سیاه‌چاله‌ها، خود به‌‌طور جدایی‌‌ناپذیری با مسائل فلسفی مربوط‌به ملاحظات هستی‌شناختی و متافیزیکی و روش‌شناختی پیوند دارد.

بینش‌‌های شگفت‌‌آور

در طول آماده‌سازی تحلیل فلسفی مفهوم سیاه‌چاله‌ها، نویسنده با فیزیک‌دانان فعال در زمینه‌های پژوهشی گوناگون صحبت کرده است. در این مکالمات، نویسنده با تعریف‌های کاملا متفاوتی از سیاه‌‌چاله مواجه شد. بااین‌حال، نکته‌‌ی مهم آن بود که هریک از این تعاریف درراستای دیدگاه تخصصی همان فیزیک‌دانان قرار می‌‌گرفت. کرویل مباحثات خود را «شگفت‌­انگیز» و «بهت‌‌آور» قلمداد می‌‌کند.

از دیدگاه آوی لوب، دانشمند ‌‌اخترفیزیک، سیاه‌چاله زندانی غایی است: زمانی‌که بررسی آن را آغاز می‌‌کنید، هرگز نمی‌توانید از آن رهایی یابید. درمقابل، دومنیکو گیولینی، فیزیک‌دان نظری، درنظرگرفتن سیاه‌‌چاله‌‌ها را به‌‌عنوان اجرامی در فضا مفهومی گیج‌‌کننده می‌‌خواند.

دریافت کرویل از این مسئله آن است که تنوع تعاریف سیاه‌چاله‌ها خود نشانه‌‌ای مثبت است؛ زیرا به فیزیک‌دانان اجازه می‌دهد این پدیده را از جنبه‌های مختلف فیزیکی بررسی کنند. بااین‌حال، برای آنکه بتوانیم از این تنوع دیدگاه‌‌ها بهره‌‌ی لازم را ببریم، مهم است آگاهی بیشتری از تفاوت‌‌های مهم میان آن‌ها داشته باشیم.

سال گذشته اینتل از تغییرات و نوآوری‌های بزرگی در بخش ساخت پردازنده‌های گرافیکی این شرکت در سال‌های پیش رو خبر داد. اطلاعات رسمی نشان می‌داد که  آخرین پردازنده‌های گرافیکی اینتل بر پایه‌ی معماری گرافیکی نسل ۱۱  این شرکت در سال ۲۰۱۹ روانه‌ی بازار خواهد شد و به‌دنبال آن محصولات جدید این شرکت شامل پردازنده‌های گرافیکی مجزا در سال ۲۰۲۰ در دسترس همگان قرار خواهد گرفت. اکنون نتایج بنچمارک تراشه‌های گرافیکی نسل ۱۱ این شرکت در دسترس است و نشان از تحول‌آفرینی قابل توجهی در ساخت پردازنده‌های گرافیکی مجتمع اینتل هم در حوزه موبایل و هم در حوزه‌ی دسکتاپ دارد؛ در یک کلام این تراشه‌های گرافیکی تحسین‌برانگیز به نظر می‌رسند.

درحالی‌که کارت‌های گرافیک مجزای شرکت اینتل تحت برند «Xe» برای عرضه در سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده‌اند، یک معماری جدید گرافیکی تحول‌آفرین نیز وجود دارد که قرار است در اواخر سال ۲۰۱۹، همراه‌ با پردازنده‌های ۱۰ نانومتری جدید Ice Lake مبتنی بر معماری Sunny Cove وارد صحنه شود. این معماری جدید گرافیکی که با نام نسل یازدهم (Gen 11) شناخته می‌شود، به‌گونه‌ای طراحی شده که عملکرد محاسباتی بالاتر از یک ترافلاپس داشته و سطح عملکردی تا دو برابر تراشه‌های گرافیکی نسل ۹ و نسل ۹.۵ این شرکت که در اکثر پردازنده‌های کنونی موجود است، ارائه می‌دهد. تراشه‌های گرافیکی نسل ۱۱ از یک پایپ لاین سه‌بعدی جدید شامل ۶۴ واحد اجرایی، سرعت ۲ برابر در انجام محاسبات FP16 و ۳ مگابایت حافظه‌ی کش سطح ۳ برخوردارند. همچنین این تراشه‌ها با Adaptive-Sync و HDR سازگار بوده، از رزولوشن‌های بالا و تکنولوژی استفاده از چند نمایشگر به‌طور همزمان پشتیبانی می‌کنند.

هرچند از زمان شروع به طراحی این تراشه‌ها، شرکت اینتل اطلاعات چندانی از آن‌ها بروز نداده و در معرض نمایش عمومی نیز قرار نگرفته‌اند، ظاهراً نتایج بنچمارک یکی از این تراشه‌های گرافیکی با نام Iris Plus Graphics 940 با فرکانس کاری ۱.۳ گیگاهرتز روی یک پردازنده‌ی Ice Lake منتشر شده است. در دسترس بودن یک نمونه‌ی مهندسی اولیه خبر خوبی است؛ اما به نظر می‌رسد این تراشه با اسم رمز Iris Plus Graphics توسط نرم‌افزارGFXBench شناسایی شده و نتایج سنجش عملکرد آن در بنچمارک های مختلف گردآوری شده است. نتایج این بنچمارک توسط یکی از کاربران Reddit جمع آوری شده که در جدول زیر قسمتی از این اطلاعات در مقایسه با تراشه‌ی UHD Graphics 620 Gen 9.5 اینتل دیده می‌شود.

نتایج اولیه برآمده از این جدول حاکی از افزایش چشمگیر سطح عملکرد تراشه‌های گرافیکی نسل ۱۱ اینتل در مقایسه با تراشه های نسل ۹.۵ کنونی است. هر دوی این تراشه‌ها GT2 SKU بوده و از ظواهر امر چنین برمی آید که تراشه‌ی Iris Plus Graphics 940 از نسل ۱۱ با متوسط ۷۶% عملکرد بهتر در این بنچمارک‌ها، گوی سبقت را از تراشه‌ی قدیمی‌تر نسل ۹.۵ ربوده است. در برخی موارد اختلاف عملکرد دو نسل بالغ بر ۱۳۰ درصد است. دوباره متذکر می‌شویم که این تنها یک نمونه‌ی مهندسی اولیه بوده و ممکن است نتایج آن طی مراحل توسعه از این بهتر نیز بشود و لذا رخدادی شگفت‌انگیز در حال وقوع است.

تراشه‌های گرافیکی مجتمع نسل ۱۱ اینتل حتی در مقایسه با تراشه های وگا که در پردازنده‌های رایزن AMD به کار رفته‌اند، نتایج مستحکم‌تری را از خود به نمایش می‌گذارد. در برخی بنچمارک‌ها، تراشه‌ی مورد بررسی ما در مقایسه با تراشه‌ی گرافیکی وگا ۱۰ به‌کاررفته در پردازنده‌ی Ryzen 2700U، تا ۶۳ درصد در میزان عملکرد کلی سریع‌تر ظاهر می‌شود. در یکی از این آزمایش‌ها تراشه‌ی گرافیکی نسل ۱۱ اینتل ۲۰۸ درصد بهتر از تراشه گرافیکی وگا ۱۰ عمل کرده است.

تراشه‌ی قدرتمند‌تر وگا ۱۱ در پردازنده Ryzen 5 2400G نتایج بهتری را نسبت به برادر بزرگتر خود نشان داده و به‌طور متوسط تا ۱.۷ درصد بهتر از تراشه‌ی گرافیکی نسل ۱۱ اینتل عمل می‌کند. بااین‌حال تراشه‌ی اینتل در برخی آزمایشها تا ۱۰۸ درصد بهتر عمل کرده، اما وگا ۱۱ در تست Texturing تا ۳۶ درصد بهتر از محصول اینتل، این وظایف را اجرا می‌کند. 

اولین پردازنده‌هایی که از تراشه‌ی گرافیکی نسل ۱۱ در آن‌ها استفاده خواهد شد، SKU-های موبایل Ice Lake-U و Ice Lake-Y هستند که همین امسال روانه‌ی بازار خواهد شد. با اتکای هرچه بیشتر اپلیکیشن‌های مدرن بر عملکرد محاسباتی و یک چارچوب تصویری مستحکم، به‌خصوص در بازی‌ها با اعمال قابلیت HDR و استفاده از نرخ تازه‌سازی تصویر بالاتر، بهره‌مندی از سطح عملکرد بهتری در پلتفرم‌های موبایل و سایر ادوات سخت‌افزاری روزمره، اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است.

قطعاً امسال شاهد استفاده اینتل از این فناوری گرافیکی در قطعات لپ‌تاپش خواهیم بود؛ اما هنوز حضور پردازنده‌های Sunny Cove در کامپیوترهای دسکتاپ برای سال جاری تأیید نشده است؛ چرا که شایعاتی در مورد ورود محصولات Comet Lake با حداکثر ۱۰ هسته به بازار سخت‌افزار، پیش از عرضه‌ی این پردازنده‌های دسکتاپ ۱۰ نانومتری وجود دارد.  

درحالی‌که اینتل چنین عملکرد مطلوبی را در تراشه‌های مجتمع نسل جدید خود ایجاد کرده است، بایستی منتظر عملکرد شگفت‌انگیز تراشه‌های گرافیکی مجزای این شرکت که سال آینده از راه می‌رسد، باشیم. تراشه‌هایی که همه‌ی بخش‌های بازار سخت‌افزار را از کارت‌های گرافیک ابتدایی تا شتاب‌دهنده‌های گرافیکی سرور به زیر پوشش خود خواهد برد. اینتل همچنین خواستار همراهی و تبادل نظرات با جامعه گیمر برای ساختن چنین پردازنده‌ای در بستر ادیسه است و کاربران از این طریق می‌توانند ایده‌ها و پیشنهاد‌ها خود را به این شرکت پیشتاز منتقل کنند.

اصطلاح افسردگی خندان، یعنی وضعیتی که در آن فرد از بیرون به‌نظر خوشحال می‌آید درحالی‌که از درون دچار علایم افسردگی است. در مورد این نوع افسردگی که درحال رواج است، تاکنون مقالاتی منتشر شده و تعداد جستجوهای مرتبط با این وضعیت در سایت گوگل در طول امسال افزایش قابل‌ملاحظه‌ای داشته است. البته برخی افراد ممکن است بپرسند که آیا چنین وضعیتی به‌راستی یک بیماری واقعی است؟

در حالی‌که افسردگی خندان به‌عنوان یک اصطلاح تخصصی توسط روانشناسان استفاده نمی‌شود، اما یقینا حالتی وجود دارد که فرد افسرده است ولی چنان مدیریت می‌کند که علایم او پنهان می‌مانند. نزدیک‌ترین اصطلاح تخصصی برای این بیماری، «افسردگی غیرمعمول» یا «افسردگی آتیپیک» است. درواقع بخش قابل‌توجهی از مردم که دچار ضعف خلق‌و‌خو می‌شوند و دیگر از تجربه‌ی فعالیت‌های جذاب، لذتی نمی‌برند، دچار این وضعیت شده ولی بیماری‌شان پنهان است. این افراد مخصوصا نسبت‌به خودکشی آسیب‌پذیر هستند.

پیدا کردن افرادی که دچار افسردگی خندان هستند، می‌تواند بسیار دشوار باشد. آن‌ها ممکن است به‌نظر برسد که دلیلی برای ناراحت شدن ندارند. آن‌ها دارای شغل و خانه بوده و حتی ممکن است فرزند یا همسر نیز داشته باشند. آن‌ها وقتی شما را می‌بینند لبخند زده و می‌توانند مکالمات خوشایندی داشته باشند. به‌طور خلاصه، آن‌ها یک ماسک روی دنیای خارج می‌گذارند و به‌نظر می‌رسد که دارای زندگی طبیعی و فعالی باشند.

اما این افراد از درون احساس ناامیدی و ناراحتی می‌کنند و حتی گاهی با خود فکر می‌کنند بهتر است همه چیز را تمام کنند. قدرتی که آن‌ها برای حرکت در زندگی خود دارند، می‌تواند آن‌ها را نسبت‌به طراحی برنامه‌های خودکشی آسیب‌پذیر کند. این وضعیت با دیگر فرم‌های افسردگی که در آن افراد ممکن است دارای افکار خودکشی باشند اما انرژی کافی برای انجام این کار را نداشته باشند، فرق دارد.

اما این افراد گاهی نیز ممکن است در نتیجه‌ی رویدادهای مثبتی که در زندگی آن‌ها اتفاق می‌افتد، واقعا خوشحال شوند. برای مثال، دریافت یک پیام از طرف کسی که منتظرش بوده‌اند یا تشویق شدن در محل کار می‌تواند برای چند لحظه موجب ایجاد حس خوبی در آن‌ها شود ولی بعدا دوباره به حس بد خود برمی‌گردند. علایم دیگر این وضعیت عبارت‌اند از پرخوری، احساس سنگینی در بازوها و پاها و آسیب‌‌پذیری بالا نسبت‌به انتقاد یا رد شدن‌. همچنین احتمال بیشتری وجود دارد که افراد مبتلا به افسردگی خندان هنگام غروب احساس افسردگی کرده و حس کنند که بیش از حد معمول به خواب نیاز دارند. اما در دیگر فرم‌های افسردگی ممکن است خلق‌و‌خوی فرد هنگام صبح بدتر شود و او احساس کند نسبت‌به حالت معمول، به خواب کمتری نیاز دارد.

به‌نظر می‌رسد شیوع افسردگی خندان در افرادی که دارای خلق‌و‌خوهای خاصی هستند، بیشتر است. این وضعیت در افرادی که بیشتر به پیش‌بینی شکست می‌پردازند، با کنار آمدن با موقعیت‌های خجالت‌آور یا تحقیر‌آمیز مشکل زیادی دارند یا بیش از حد درمورد موقعیت‌های بدی که اتفاق افتاده است، فکر می‌کنند، بیشتر دیده می‌شود.

درمان افسردگی خندان

این دشوار است که تعیین کنیم دقیقا چه چیزی موجب افسردگی خندان می‌شود اما خلق‌و‌خوی ضعیف می‌تواند از موارد مختلفی مانند مشکلات کاری، برهم خوردن روابط و احساس پوچی و بی‌هدفی در زندگی حاصل شود.

این وضعیت بسیار شایع است. حدود ۱۰ درصد از افراد افسردگی دارند و بین ۱۵ الی ۴۰ درصد از آن‌ها دچار فرم غیرمعمول افسردگی هستند که شبیه افسردگی خندان است. این نوع افسردگی اغلب زود به سراغ فرد می‌آید و می‌تواند برای مدت زیادی بماند. اگر شما از افسردگی خندان رنج می‌برید، باید کمک بخواهید.

متاسفانه افرادی که دچار این وضعیت هستند، معمولا به‌دنبال کمک نمی‌روند زیرا اصلا فکر نمی‌کنند که دچار چنین مشکلی هستند، مخصوصا زمانی‌که وظایف و فعالیت‌های روزانه‌ی خود را مثل سابق انجام می‌دهند. آن‌ها ممکن است با این استدلال که چیزی برای ناراحتی ندارند، دچار احساس گناه شوند. بنابراین درمورد مشکلشان با کسی چیزی نمی‌گویند و درنهایت نسبت‌به احساسات خود دچار حس شرمندگی می‌شوند.

چگونه می‌توان این چرخه را شکست؟ نقطه‌ی آغاز این است که بدانیم این بیماری حقیقتا وجود دارد و جدی است. تنها زمانی‌که دلیل‌تراشی برای اثبات اینکه مشکلی نداریم را کنار بگذاریم، می‌توانیم به خودمان کمک کنیم. برای برخی افراد همین بینش کافی است تا تغییر کنند زیرا این آگاهی آن‌ها را در مسیری قرار می‌دهد که به‌دنبال کمک بروند و از بند این افسردگی که گریبانگیر آن‌ها شده است، رهایی یابند. تمرین‌های تمدد اعصاب و فعالیت جسمی نیز مزایای سلامت روان فوق‌العاده‌ای دارند. مطالعه‌ی انجام‌شده توسط پژوهشگران دانشگاه راتجرز نشان داد که میزان افسردگی در افرادی که دو بار در هفته، تمرینات تمدد اعصاب و ورزش انجام می‌دادند، تا ۴۰ درصد کاهش پیدا کرد.

درمان رفتاری‌شناختی یعنی یادگیری تغییر الگوهای تفکر و رفتار، گزینه‌ی دیگری برای افرادی است که دچار این وضعیت هستند. و البته پیدا کردن معنا در زندگی بسیار مهم است. ویکتور فرانکل عصب‌شناس و روانپزشک اتریشی می‌گوید اساس سلامت روان، داشتن هدف در زندگی است. او می‌گوید که ما حتما نباید در شرایط بدون تنش و خالی از مسئولیت و چالش باشیم، اما باید برای چیزی در زندگی تلاش کنیم.

ما می‌توانیم هدف خود را با دور کردن توجه از خود و قرار دادن آن روی چیز دیگر پیدا کنیم. پس یک هدف ارزشمند پیدا کنید و برای رسیدن به آن تلاش کنید، حتی اگر هر روز مقدار کمی تلاش کنید، زیرا این کار می‌تواند تاثیر مثبتی داشته باشد. ما همچنین می‌توانیم هدف خود را با مراقبت از شخص دیگری پیدا کنیم. ما نورافکن را از سمت خودمان برمی‌داریم و شروع به تفکر درمورد نیازها و خواسته‌های فرد دیگری می‌کنیم. با این کار این حس به سراغ ما می‌آید که زندگی ما مهم است. این کار را می‌توان ازطریق انجام کارهای داوطلبانه یا مراقبت از یکی از اعضای خانواده یا حتی یک حیوان خانگی انجام داد. درنهایت این احساس که زندگی ما اهمیت دارد، به ما هدف و معنا می‌بخشد و این می‌تواند تاثیر قابل‌توجهی روی سلامتی روان و تندرستی ما داشته باشد.

پس از آنکه بی‌ام‌و X5 در اواخر سال گذشته معرفی شد، هر روز جذابیت بیشتری پیدا می‌کند. مدل جدید شاسی‌بلند بی‌ام‌و نه‌تنها در بررسی‌های خودرویی، بلکه در تحقیقات مستقل و نظرسنجی‌ها نیز مورد ستایش فراوان قرار گرفته است. در همین راستا شرکت‌های فعال در زمینه تیونینگ خودرو به‌دنبال فرصتی هستند تا بتوانند این شاسی‌بلندمحبوب را ارتقا بخشند. یکی از جدیدترین پروژه‌ها از روسیه بر می‌خیزد، جایی که در آن بی‌ام‌و X5 پرفروش‌ترین شاسی‌بلند لوکس بازار شناخته شده است. 

بنابراین طبیعی خواهد بود که بزرگ‌ترین کشور جهان بیشترین تلاش را برای تیونینگ بی‌ام‌و X5 انجام دهد. مهندسان شرکت تیونینگ رنگید (Renegade) این تصاویر زیبا و جالب را ارائه‌ داده‌اند که البته فعلاً در مرحله رندر قرار دارد. یکی از دلایل آن است که محصول نهایی هنوز مورد آزمایش قرار نگرفته و تا آمادگی برای فروش راه زیادی در پیش دارد. اما در همین مرحله نیز چنین تصاویری، ایده بسیار خوبی از ظاهر بی‌ام‌و X5 جدید در اختیار قرار می‌دهند. 

همه چیز در این مدل تنها نام گارد حمله آلمان نازی یا «Stormtrooper» را فریاد می‌زنند؛ این تیونر که مقر آن در مسکو قرار دارد، به خاطر تیونینگ روی سایر مدل‌های شاسی‌بلند لوکس در گذشته شناخته شده است و اکثر تغییراتی که آن‌ها برای بهبود جلوه بصری خودرو انجام می‌دهند، تقریباً‌ به هم شبیه هستند. بی‌ام‌و X5 استورم‌تروپر جدید اینک با ورودی‌های هوای بزرگ روی کاپوت و دریچه‌های ورودی هوا در جلوی خودرو، عملکرد بهتری در تنفس و خنک‌کاری دارد و قطعاً مهندسان رنگید از این ویژگی به خوبی استفاده می‌کنند. 

بدنه خودرو ظاهراً حدود ۶۰ میلی‌متر با کیت جدید عریض‌تر شده است. در قسمت عقب می‌توانید اسپویلر جدید اضافه‌شده به در صندوق عقب و لبه جدید در بالای چراغ‌های عقب را ببینید که کمی عجیب به نظر می‌رسند. سپر عقب نیز درون خود دارای چهار لوله اگزوز و دیفیوزر مرکزی است. در کل این مدل پیشنهاد جالبی برای علاقه‌مندان به محصولات شاسی‌بلند اسپرت به شمار می‌رود.

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، سامسونگ برای ارتقا نسبت صفحه‌نمایش به بدنه و رسیدن به ترند مطرح در سال جاری، به سراغ بریدگی در بالای صفحه‌نمایش نرفت و راهکار ایجاد حفره‌ی دوربین سلفی درون صفحه‌نمایش را در کهکشانی‌های جدید خود پیش گرفت؛ راهکاری‌ که کره‌ای‌ها نام نمایشگر Infinity-O را برای آن در نظر گرفته‌اند. هر دو کهکشانی سامسونگ از پنل‌های Dynamic AMOLED، نسل جایگزین Super AMOLED با لبه‌های خمیده و نسبت تصویر ۱۹:۹ بهره می‌برند که در گوشه‌ی سمت راست آن‌ها، حفره‌ای برای دوربین سلفی دیده می‌شود. کهکشانی‌های جدید نخستین گوشی‌های هوشمند دنیا با نمایشگر سازگار با محتوای +HDR10 نیز به‌حساب می‌آیند، ضمن اینکه براساس اعلام دیسپلی‌میت، بالاترین دقت رنگ را در بین تمام گوشی‌های دارند.

فارغ از صفحه‌نمایش، گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ پلاس در برخی بازارها با پردازنده‌ی اسنپدراگون ۸۵۵ و در برخی دیگر با پردازنده‌ی اختصاصی این شرکت موسوم به اکسینوس ۹۸۲۰ عرضه خواهد شد که تراشه‌ی با لیتوگرافی ۸ نانومتری است. گلکسی اس ۱۰ در دو نسخه با حافظه‌ی ذخیره‌سازی داخلی ۱۲۸ و ۵۱۲ گیگابایتی عرضه خواهد شد که هر دو نسخه از حافظه‌ی رم ۸ گیگابایتی بهره می‌برند، از سوی دیگر گلکسی اس ۱۰ پلاس در نسخه‌های ۱۲۸ و ۵۱۲ گیگابایتی با حافظه‌ی رم ۸ گیگابایت یا نسخه‌ی مجهز به یک ترابایت حافظه‌ی داخلی و ۱۲ گیگابایت رم روانه‌ی بازار می‌شود. البته در تمامی مدل‌ها می‌توانید ازطریق درگاه کارت microSD تا سقف ۵۱۲ گیگابایت حافظه خود را ارتقا دهید. 

در ادامه به سراغ جعبه‌گشایی از گلکسی اس ۱۰ پلاس می‌رویم:

تماشا در یوتیوب (به‌زودی)

نظر شما در مورد این دستگاه چیست؟