SEGA Heroes یک بازی پازل سرگرم کننده است که با جمع کردن اکثر شخصیتهای محبوب کمپانی سگا در خود، خاطرات قدیمی بسیاری از گیمرها را دوباره زنده میکند. با معرفی این بازی همراه زومجی باشید.
سگا یکی از قدیمیترین شرکتهای فعال در حوزهی بازیهای ویدیویی است که نقش مهم و تاثیرگذاری را هم در تاریخ پر فراز و نشیب این صنعت ایفا کرده است. رقابت جذاب سگا و نینتندو در دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی، دوران خاطره انگیزی را برای گیمرها رقم زده که هرگز از یادها فراموش نمیشود. بازیهایی همچون Golden Axe و Street of Rage از جمله بازیهای انقلابی سگا به شمار میروند که خاطرات دوران کودکی بسیاری از گیمرها را رقم زدند. اما بدون شک موفقترین اثر ساخته شده توسط سگا، سری بازیهای سونیک است که در مقطعی به طور جدی، امپراتوری نینتندو و ماریو بر صنعت بازیهای ویدیویی را مورد تهدید قرار داده بود. اگرچه با پایان دههی ۹۰ میلادی، دوران طلایی سگا هم کمکم رو به افول گذاشت اما موفقیتهای پر شمار این شرکت، برای همیشه نام آن را در ذهن گیمرهای آن دوران ماندگار کرده است. اما این روزها سگا در پلتفرم موبایل هم توانسته جایگاه ویژهای برای خود دست و پا کند؛ از سرویس Sega Forever گرفته که بازیهای قدیمی سگا را برای موبایل بازنشر میکند تا انتشار بازیهای جدید. بازی اندروید و آیفون SEGA Heroes یکی از همین بازیهای جدید است که این مطلب را به معرفی آن اختصاص دادهایم.
SEGA Heroes یکی بازی پازل با گیم پلی مبتنی بر قرار دادن اشکال مشابه در کنار یکدیگر یا به اصطلاح Matching است. تمامی شخصیتهای مشهور کمپانی سگا، در این بازی حضور دارند؛ از سونیک و دکتر اگمن گرفته تا اکس بتلر و دث اَدر. در آغاز بازی از میان کاراکترهای مختلف، دو شخصیت برایتان باز خواهند بود تا به وسیلهی آنها به مصاف نیروهای شخصیت منفی داستان که Dremagen نام دارد، بروید. در هنگام نبرد، هر کدام از این شخصیتها توسط یکی از رنگهای آبی، زرد، سبز و قرمز مشخص شدهاند. برای حمله کردن به دشمنانتان باید در نیمهی پایینی صفحه، اشکال هم رنگ را حداقل به صورت سهتایی در کنار یکدیگر قرار دهید. در صورت انجام این کار برای یک رنگ خاص، کاراکتری که با همان رنگ مشخص شده به سمت حریفانتان حملهور میشود و به آنها آسیب وارد میکند. در هر مرحله باید با چندین بار انجام این کار، دشمنانتان را یک به یک شکست دهید تا در پایان، جوایزی را که برای آن مرحله در نظر گرفته شده است دریافت کنید. در بالای هر یک از حریفانتان، عددی درج شده است که نشان دهندهی نوبت حمله او است؛ به طور مثال عدد دو به این معنی است که پس از دو مرتبه انجام حرکت توسط شما، نوبت به حریفتان واگذار میشود تا او هم به سمت نیرویهایتان حمله کند. همچنین علاوه بر چهار رنگی که گفته شد، قطعاتی به رنگ بنفش نیز در بازی وجود دارند که در صورت کنار هم قرار دادن آنها، قدرت و میزان آسیب همهی قهرمانانتان در طول هر مرحله افزایش مییابد.
در هر مرحله حداکثر میتوانید چهار قهرمان را با خود به نبرد ببرید. هر کدام از شخصیتهای بازی، تواناییهای مخصوص به خود را دارا هستند؛ با هر بار قرار دادن اشکال مشابه در یک ردیف یا ستون، کادری که در زیر تصویر کاراکترهای بازی قرار گرفته است شروع به پر شدن میکند. در صورت پر شدن کامل این کادر برای هر شخصیت، میتوانید از توانایی اصلی او برای حمله کردن به دشمنانتان استفاده کنید. همانطور که گفته شد، هر یک از این شخصیتها تواناییهای مخصوص به خود را دارند؛ به طور مثال توانایی اکس بتلر (یکی از شخصیتهای اصلی بازی Golden Axe) به گونهای است که چندین دشمن را به صورت همزمان مورد هدف قرار میدهد؛ در حالی که بلیز (یکی از شخصیتهای بازی Street of Rage) تنها به یکی از دشمنانتان حمله میکند اما در عوض آسیب بیشتری را به او وارد خواهد کرد. برای آزاد کردن شخصیتهای مختلف بازی، باید با تکمیل مراحل مختلف آن، تعداد معینی از قطعات مخصوص به هر قهرمان را که Hero Shards نام دارند، پیدا کنید. همچنین در پایان هر مرحله تعدادی سکه دریافت میکنید که به کمک آنها قادر خواهید بود تا سطح قهرمانانتان را ارتقا دهید. بازی علاوه بر بخش داستانی، دارای سه قسمت دیگر از جمله بخش آنلاین نیز است که هر کدام از آنها به تدریج با افزایش سطحتان، باز خواهند شد. همچنین سازندگان بازی وعده دادهاند که در آپدیتهای بعدی امکان تشکیل تیم یا همان Guild را با سایر بازیکنان بازی، به آن اضافه خواهند کرد. در مجموع میتوان گفت که اگر چه SEGA Heroes گیم پلی چندان جدیدی برای عرضه ندارد اما دیدار دوباره با شخصیتهای فراموش نشدنی سگا آنقدر جذاب هست که بازیکنان را برای دانلود و تجربهی این بازی وسوسه کند.

SEGA Heroes یک بازی پازل خوش ساخت است که زنده کردن خاطرات نوستالژیک گیمرها را هدف خود قرار داده. مطمئنا دیدن دوبارهی بسیاری از شخصیتهای محبوب سگا میتواند برای کسانی که از سالها پیش با آنها خاطره دارند، هیجان انگیز باشد. این بازی به صورت رایگان برای سیستم عاملهای اندروید و iOS منتشر شده است. برای دریافت بازی SEGA Heroes تنها کافی است تا از طریق لینکهای زیر به استور مربوط به دستگاهتان وارد شوید و آن را به رایگان دانلود کنید.
سفر ۶ ماههی فضاپیمای اینسایت (InSight) سرانجام فردا به پایان خواهد رسید و این کاوشگر با طی کردن فرآیند فرود در مدت ۶ دقیقهی هراسانگیز، سطح مریخ را لمس خواهد کرد. ناسا چهارشنبهی هفتهی گذشته در جریان دو کنفرانس خبری تایید کرد که که همه چیز برای فرود اینسایت در ۲۶ نوامبر (۵ آذر) آماده است.
در زمان برگزاری کنفرانس یادشده، اینسایت از مسافت ۴۸۴ میلیون کیلومتری بین زمین و مریخ، نزدیک به ۴۷۵ میلیون کیلومتر را طی کرده بود و در حال حاضر دیگر فاصلهی چندانی با سیارهی سرخ ندارد. اما یکی از بزرگترین و نفسگیرترین مراحل این سفر طولانیمدت یعنی ورود به جو مریخ و تلاش برای فرود بر سطح این سیاره همچنان پیشرو است. فرآیند ورود، نزول و فرود اینسایت فردا شب دوشنبه تقریبا در ساعت ۸ شب به وقت گرینویچ (۲۳:۳۰ به وقت تهران) آغاز خواهد شد.
تام هافمن، مدیر پروژهی ناسا در جریان کنفرانس خبری گفت:
قلب من همچون یک طبل درون سینهام در حال تپش است. در حالی که همگی فردا (در جشن شکرگزاری) بوقلمون صرف میکنند، گروهی از افراد اینجا در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا تمام روز را به سختی در حال کار و امیدوار خواهند بود تا برای صرف شام بوقلمون قدری وقت استراحت داشته باشند؛ اما عمدتا مشغول به کار هستند تا اطمینان حاصل کنند که فرود موفقی روی مریخ خواهیم داشت.

بخشی از فعالیت تیم کاوشگر شامل تعیین این موضوع خواهد بود که آیا فضاپیما بهمنظور فرود به یک حرکت جزئی بیشتر برای قرارگیری در موقعیتش نیاز خواهد داشت یا خیر. اینسایت تاکنون برای اطمینان از رسیدن به مقصد، مسیر حرکت خود را چهار بار اصلاح کرده است. از آنجایی که باقی مانورهای دیگر بدون هیچ مشکلی انجام شدهاند؛ کاوشگر احتمالا میتواند از انجام یک مانور بیشتر صرفنظر کند.
تنظیم مناسب فضاپیما شانس اینکه همه چیز در حین ورود، نزول و فرود مریخنورد به آسانی پیش برود، افزایش خواهد داد. هرچند این فرآیند تنها کمتر از ۷ دقیقه به طول میانجامد؛ اما به محض آنکه فضاپیما به صورت ناگهانی سرعت اولیهاش را از ۱۹٬۳۰۰ کیلومتر بر ساعت به تنها ۸ کیلومتر بر ساعت در هنگام به مریخ نشستن فرودگر کاهش دهد، احتمال وقوع اشتباهات بسیاری وجود خواهد داشت.
خوشبختانه، طبق اظهارات دانشمندانی که بهروزرسانیهای روزانه را برای فرود اینسایت ارائه کردهاند، تصویر واضحی از فرود این مریخنورد وجود دارد. طوفانهای شن که امسال مریخ را درنوردیدند، اکنون دیگر تقریبا به پایان رسیدهاند و همچنین، هامونهی الیسیوم که به عنوان محل فرود اینسایت انتخاب شده است، منطقهی آرامی محسوب میشود. راب گروئر از ناسا که بر مرحلهی ورود، نزول و فرود اینسایت نظارت میکند، در جریان کنفرانس خبری گفت:
اوضاع در طول یک ماه گذشته با بیشتر بسیار خوب به نظر میرسد. ما برای فرود، روز بسیار صافی را در مریخ پیشبینی میکنیم و نسبت به آن بسیار خوشحال هستیم.
به محض آنکه اینسایت در مریخ فرود آید، دستانش را برای نزدیک به ۱۶ دقیقه تکان میدهد تا گرد و خاکی را که به پا کرده است، مجددا به مریخ بنشاند. سپس، فرودگر در اقدامی حساس آرایههای خورشیدی دایرهای شکلش را پیاده خواهد کرد. از آنجایی که باتری همراه فرودگر تنها نزدیک به یک روز مریخی دوام خواهد آورد، این فرآیند، قدمی حیاتی بهحساب میآید.
اگر پیادهسازی اولیه با موفقیت به انجام نرسد، اینسایت سه فرصت دیگر برای رهاسازی پنلهای خورشیدی در اختیار خواهد داشت. استیو اسپات، مدیر پروژه در لاکهید مارتین که بخش اعظم ساخت فضاپیما را برعهده داشته است، میگوید:
فضاپیما در حین آن مرحله، به طور کامل قادر به مراقبت از خود خواهد بود.

کارکنان ناسا تایید کردند که کسب اطلاع از اینکه فرود اینسایت چگونه پیش رفته است، قدری زمانبر خواهد بود. تایید نهایی این موضوع که آرایههای خورشیدی با موفقیت گشوده شدهاند یا خیر، از جانب مدارگرد مارس ادیسهی ۲۰۰۱ اعلام خواهد شد. اما این فضاپیما برای ارسال پیامش به زمین، در جهت خلاف سیاره خواهد بود؛ در نتیجه تیم ناسا برای تنظیم مناسب مکانیک مداری، باید نزدیک به ۶ ساعت منتظر بماند.
با این حال، یک جفت ماهوارهی کوچک با نام مارس کیوب وان یا MarCO که به همراه اینسایت به مریخ سفر کردهاند، احتمالا قادر به کاهش انتظار خواهند بود. اگر همه چیز بهخوبی پیش برود، این دو همسفر کوچک با دور زدن مدارگرهای بزرگ مریخ، سیگنالهای دریافتی از فرودگر را به زمین بازپخش خواهند کرد.
ناسا فردا حول و حوش ساعت ۲۲ به وقت گرینویچ (۱:۳۰ بامداد سهشنبه به وقت تهران) یک کنفرانس خبری برگزار خواهد کرد تا آخرین جزئیات را به اطلاع رسانهها برساند. علاقهمندان برای تماشای زندهی فرود اینسایت روی سیارهی سرخ میتوانند به وبسایت ناسا مراجعه کنند.
در ایالات متحده و اغلب کشورهای توسعهیافته، مردم خواسته یا ناخواسته علاقهی شدیدی به فناوری دارند؛ این در حالی است که درک کمی از پیامدهای آن دارند. افراد از سیریمیخواهند آهنگ مورد علاقهشان را اجرا کند ولی از پیامدهای حریم شخصی این دستگاه آگاه نیستند.
مردم عاشق تلفنهای هوشمند هستند و تمایل آنها نسبت به رفتارهای مخربی مثل ارسال پیام متنی در طول رانندگی بالا است. با افزایش جذابیت شبکههای اجتماعی مردم بیشتر جذب فرهنگ لایک و کامنت شدهاند. در نمایشگاه Photo Plus امسال، افرادی مثل آدریانا لتورنی (مدیر اجرایی و مؤسس Visura)، داستی وودل عکاس،رینا سانتوس عکاس و گرگ اسکوبلت مدیر PDN به بحث در مورد نقش و ارزش شبکههای اجتماعی در عکاسی پرداختند و به نتایج جالبی رسیدند.
آیا شبکههای اجتماعی به عکاسی آسیب میزنند؟ تنها یک پاسخ بله یا خیر به این سؤال کافی نیست؛ زیرا پاسخ به زمینهی این شبکهها وابسته است. بهتر است در پاسخ به این سؤال عکاسی و زندگی بهصورت کلی در نظر گرفته شوند.
انسانها محصول هستند
جامعهشناسی به نام کاترین کراس در مورد واقعیت آشفتهی شبکههای اجتماعی میگوید:
شما محصولی هستید که توسط فیسبوک یا توییتر به فروش میرسید. این محصول نه تنها روش استفاده از شبکههای اجتماعی بلکه ارتباط و تعامل با یکدیگر را هم دربر میگیرد. نتیجه، محیطی است که افراد در آن سعی میکنند افراد دیگر را به محتوا تبدیل کنند. ارز شبکههای اجتماعی توجه است. دریافت لایک و فالوور پروفایل اشخاص را ارتقا میدهد.

اما چگونه میتوانید پروفایل خود را در شبکههای اجتماعی ارتقا دهید؟ برای این کار نیاز به تولید محتوا دارید؛ و شبکههای اجتماعی باعث میشوند مردم بیشتر بر اساس محتوا قضاوت کنند تا بر اساس رضایت طرف متقابل. صرفنظر از اصول اخلاقی، محتوا تنها مقیاس قابل اندازهگیری در اقتصاد توجه است.
به بیان دیگر، ارتباط افراد با یکدیگر، حاصل سیستمی است که به جمعآوری محتوای کاربری میپردازد و یک محرک یا انگیزه (لایک و کامنت) را برای اعتیاد آنها فراهم میکند. این اعتیاد باعث میشود افراد معمولا برخلاف اصول اخلاقی رفتار کنند. این واقعیت، نقطهی شروع و پایان هرگونه بحث در مورد ارزش در شبکههای اجتماعی است.
نمایش
شبکههای اجتماعی خط مستقیم ارتباطی با مخاطب هستند (اهمیت دروازهبانهای سنتی را کاهش میدهند). در دورهی صنعت چاپ، دروازهبانها گروه کوچکی از انتشارات را تشکیل میدادند (که معمولا با عکاسهای سفید، ویراستارها و ناشرها همراه بودند) و همین مسئله باعث یکنواخت شدن مخاطب میشد.
مقالههای مرتبط:
نشر دیجیتال، هزینهی نشر را تا صفر کاهش داد. متأسفانه توزیع در این نوع رسانه برابر نیست. هر کسی با یک صفحهی فیسبوک و الگوریتمها و امکانات Pay to Play میتواند بازدید و تعداد مخاطب خود را افزایش دهد.
صداهایی که معمولا نادیده گرفته میشوند و به حاشیه رانده میشوند، میتوانند در کسری از ثانیه از طریق اینترنت مخاطب جذب کنند. شبکههای اجتماعی قابلیت توزیع سراسری و گسترده را فراهم میکنند. پروژههایی مثل انواع روزمرگیها با عنوان @everyday + نام یک شهر یا محل خاص، به کلیشههای جذاب فضای مجازی تبدیل شدند.

عکس از: مراد عثمان
توانایی جمعآوری مستقیم مخاطب منجر به ظهور قشری به نام اینفلوئنسر شده است. بر اساس بررسیهای مرتبط با ظهور و افول بازاریابی اینفلوئنسر، واضح است که در غیر این شرایط عکاسهایی مثل کریس بورکارد، براندون ووفلو مراد عثمان نمیتوانستند به این تعداد دنبالکننده یا فالوور برسند، اما با فناوری جدید میتوانند به روشهای غیرسنتی به حیات عکاسی خود ادامه دهند.
با قابلیت نمایش و ارائه در شبکههای اجتماعی میتوانید خیلی فوری دنبالکنندگان خود را از یک اثر یا نمایشگاه جدید آگاه کنید، بازخورد دیگران را بهصورت آنلاین دریافت کنید و از نفوذ اجتماعی بهعنوان روشی برای جذب دیگران استفاده کنید. این ابزار، قدرتمند و متناسب هستند و نیازی به جبههگیری درمقابل آنها نیست؛ زیرا همه با دنیای پیش از شبکههای اجتماعی آنلاین آشنا هستند: دنیای کارتپستالها، فکس و آگهیهای کاغذی.
دروازهبانها
دنیای هنر یک نمونهی بینقص و پرفراز و نشیب است و گالریها بهعنوان دروازهبانان آن شناخته میشوند و صلاحیت شناخت هنر و زدن مهر تأیید بر آن را دارند. این پدیده تا اندازهای متناقض است. از یک سو دنیای هنر بهکیوریتورها (نمایشگاه گردان) وابسته است که به هنرمندان کمک میکنند از فیلترهای متعدد بگذرند (برای مثال پیشنهاد دنبال کردن ۵۱ عکاس اینستاگرامی تایم).
در این دنیای جدید باید از کارشناسان خبره برای این کار کمک گرفت؛ اما بسیاری از سایتهای مشابه Buzzfeed از اطلاعات مشابهی برای ساخت فهرست خود استفاده میکنند و نتیجه، یک تشابه و همانندی یکنواخت بین آثار است؛ برای مثال عکاسی موجسواری تنها ژانر عکاس در هاوایی نیست.
از طرفی، هزینهی نشر دیجیتالی تقریبا صفر است؛ بنابراین خوب یا بد، همه میتوانند تریبون داشته باشند. بهگفتهیبکت آدامز، نویسندهی واشنگتن اگزمینر:
شبکههای اجتماعی بیش از پیش و با سرعت بالایی به تمام افراد، قدرت توزیع و اشتراکگذاری افکار را دادهاند.
با وجود اینکه همهچیز در دسترس است اما به یک روش مشخص برای دسترسی به این حجم اطلاعات نیاز خواهید داشت. در وب، سئو، مبنای دستیابی به اطلاعات است. پلتفرمهای شبکهی اجتماعی از یوتیوب، فیسبوک تااینستاگرام تمایل به سادهسازی دارند. الگوریتمها به دستیابی به اطلاعات بیشتر کمک میکنند (الگوریتمهایی مثل ژئوتگها، هشتگها و موارد دیگر). در شبکههای اجتماعی آنچه دوست دارید، بر آنچه میبینید تأثیر میگذارد و در نتیجه حبابهای واقعیت شکل میگیرند.
جامعه
شبکههای اجتماعی به افراد مختلف با علایق مشترک در سراسر جهان اجازه میدهند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این توانایی ساخت جامعه برای عکاسان مختلف هم صدق میکند. عکاسها از دیدگاه بازاریابی باید این سؤال را در مورد مشارکت در شبکههای اجتماعی از خود بپرسند: چه کسی مخاطب آنها است؟ مخاطب چه میخواهد؟ اگر جذب مخاطبهای شبکهی اجتماعی منجر به درآمد بیشتر نشود، آن وقت ساعتها صرف زمان برای جذب فالوور چه سودی دارد؟
اما برای عکاسهایی که کتاب و تصاویر چاپی خود را میفروشند و ورکشاپ برگزار میکنند، شبکههای اجتماعی به معنی دسترسی به بازاریابی کمهزینه است. جامعه فراتر از بازاریابی توسعه پیدا میکند و میتواند به روشهای غیرمالی هم از یک عکاس حمایت کند. این نوع جامعه معمولا انعطافپذیر است و مدت طولانی همراه شماست.
شما بهعنوان عضوی از یک جامعه در یک رابطهی مشتری، ارائهدهندهی سرویس شرکت میکنید. تنها جوامع عکاسی در مورد قیمتگذاری، نقض کپیرایت و دیگر مسائل کسبوکار از اعضای خود کمک میگیرند. حتی تعداد زیادی از عکاسها از طریق شبکههای اجتماعی برای مشکلات بیربط به عکاسی به دنبال کمکهای مالی هستند (برای مثال مشکلات سلامتی، بلایایی طبیعی، مشکلات شخصی و موارد دیگر).
تبدیل عکاسی به یک سلاح
با عدم اعتماد فزایندهی افکار عمومی به رسانهها و تأثیر عکاسی بر مسائل سیاسی و ...، جو حاکم بر عکاسی روزبهروز بدتر میشود. برای مثال در ازای هر عکسی از یک سگ بامزه، تصاویری خشونتبار و ترسناک هم وجود دارد. شبکههای اجتماعی پیام دوستی و تنفر را همزمان تقویت میکنند و دروازهبانها (فیسبوک، توییتر و ...) بر مسئولیت خود برای حل این مشکلات تأکید میکنند.

فراوانی عکسها
شبکههای اجتماعی مسئولیت عکسهای بیشمار را برعهده ندارد؛ از طرفی مانند دیگر حوزههای هنر خلاق، ظهور فناوری دیجیتال هم هزینههایی را برای تولیدکنندگان محتوای آنالوگ به همراه داشته است. شبکههای اجتماعی دریکنواختی بصری و از بین رفتن محیط نقش دارند؛ اما به بعضی از عکاسان هم اجازه میدهند تا جوامع مورد علاقهی خود را بسازند.
برای مثال عکاسی نجومی قطعا بهخاطر عکسهای کهکشان راه شیری در اینستاگرام در طی چند سال گذشته محبوبیت زیادی پیدا کرده است. عکاس با شرکت در عکاسی نجومی از انواع پدیدههای طبیعی و محیطی مثل آسمانهای تیره و مراحل گذار ماه آگاه میشود. همچنین فروش ابزار و تجهیزات مناسب از جمله لنزهای واید تا سهپایهها گسترش پیدا میکنند. از طرفی یافتن منابع الهامبخش و سازمانهای خلاق از طریق شبکههای اجتماعی هم افزایش پیدا کرده است.
یک شبکهی اجتماعی حرفهای
شبکههای اجتماعی گاهی باعث افزایش اضطراب میشوند؛ اما کسب دانش و اطلاعات مهمتر و سودمندتر از اضطرابی است که القا میکنند. بعضی عکاسها علاقهمند هستند مخاطب آنها اقلیت محدودی باشد؛ البته هدف صرفا اقلیتهای اجتماعی اقتصادی یا نژادی نیست، بلکه هر عکاس میتواند در زمینهی موردعلاقهی خود موفق ظاهر شود و صرفا در آن زمینه به جذب مخاطب بپردازد.
جامعهی شما همان جامعهای است که برای ساخت آن تلاش میکنید. مشارکت شما در شبکهی اجتماعی بازتابی از زندگی واقعی شماست. دستیابی به منابع الهامبخش و خلاق و انتقادات سازنده به رونق عکاسی هنری و حرفهای کمک میکنند و شبکههای اجتماعی را به ابزاری مهم اما ناقص تبدیل میکنند.
اواخر ماه گذشته، سامسونگ خبر از عرضهی سه عضو جدید از خانوادهی گوشیهای هوشمند گلکسی از جمله سری گلکسی A8s را داد. با اینکه سامسونگ مشخصات فنی محصولات آتی خود را اعلام نکرد، تنها خبر از تجهیز آنها به فناوریهای کاملا نوینیداد. در تیزر منتشر شده توسط این سازنده، صفحهنمایش گوشی بدون بریدگی بود. اما در آن زمان بهگفتهی برخی کارشناسان، سامسونگ بریدگی کوچک در گوشهی بالای صفحهنمایش برای دوربین جلویی تعبیه خواهد کرد.
سامسونگ در جریان رونمایی از پنلهای جدید صفحهنمایش گوشیهای هوشمند خود، نسخهای با نام Infinity O معرفی کرد که از روزنهای برای تعبیهی دوربین سلفی در بخش کناری نمایشگر بهره میبرد. ساعات پیش وبسایت slashleaks تصویری از محافظ صفحهنمایشی را منتشر کرد که ظاهرا محافظ صفحهنمایش نسل جدید گلکسی A8 است.
طبق برخی اخبار منتشر شده، به نظر میرسد سامسونگ در گلکسی S10 نیز از پنل نمایشگر Infinity O بهره ببرد. بدین ترتیب دیگر نیازی به ایجاد بریدگی بالای نمایشگر برای تعبیهی دوربین سلفی نیست و امکان طراحی محصولی با نمایشگر بدون حاشیه در دسترس خواهد بود.

محافظ صفحهنمایش طراحی شده برای گلکسی A8s همراه با برش داخل صفحه برای دوربین
شایعهها حکایت از آن دارند که گلکسی A8s از پردازندهی اسنپدراگون ۷۱۰ (Snapdragon) همراه با ۶ گیگابایت حافظه رم (RAM) بهره میبرد. همچنین پیشبینی میشود این گوشی جز اولین نمونههای بازار با نمایشگری با نسبت ۱۹:۵:۹ باشد؛ باتری ۳۰۰۰ میلیآمپرساعتی دیگر مشخصهی فنی میانردهی جدید سامسونگ خواهد بود.
طبق برخی گزارشهای منتشر شده، سامسونگ از چینش عمودی سه دوربین عمودی در پشت گوشی بهره خواهد برد. اگر اخبار منتشر شده صحیح باشند، گلکسی A8s اولین محصول سامسونگ با نسل جدید نمایشگرهای این شرکت خواهد بود.
صنعت مبلمان و لوازم خانگی یکی دیگر از صنایعی است که با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی دچار تحول شده است. این روزها اغلب مردم دنبال کالاهای متنوع و باکیفیت هستند و استارتاپهای زیادی برای رسیدگی به این نیاز مردم شکل گرفتهاند. استارتاپهایی که قطعات مبلمان را جداگانه به فروش میرسانند تا مشتری بر اساس سلیقهی شخصی مبلمان مورد علاقهی خود را سفارش دهد.
اگرچه درآمد استارتاپها از فروش مبلمان و کاناپه حتی به ۲۰۰ میلیون دلار در سال نیز رسیده، اما یکی از بزرگترین چالشهای آنها ترغیب مردم به خرید اینترنتی مبلمان است. این مدل محصولات معمولا قیمت بالایی دارند و مشتری بدون اینکه از نزدیک آنها را دیده باشد باید چنین هزینهای پرداخت کند. با این حال استارتاپهای زیادی این ریسک را پذیرفتهاند و در زمینهی فروش مبلمان فعالیت میکنند؛ در ادامهی این مقالهی زومیت به معرفی بیشتر تعدادی از آنها میپردازیم.
۱- استارتاپ MAIDEN HOME

رویکرد: این استارتاپ در سال ۲۰۱۷ و در نیویورک بنیانگذاری شد و کاناپههای تولید شده در کالیفرنیای شمالی را با حذف هزینهی واسطهها، سود فروش و هزینهی انبار و فروشگاه، به صورت آنلاین به فروش میرساند. قیمت پایهی مبلمانهای این استارتاپ از ۱۹۷۵ دلار آغاز میشود.
مخاطبان: افرادی که حاضر هستند برای اجناس باکیفیت و بادوام هزینهی بیشتر پرداخت کنند.
بنیانگذار: ندی کاپور، بنیانگذار و مدیرعامل این استارتاپ در بخشهای توسعه و عملیات شرکتهای بزرگی مانند Birchbox و گوگل فعالیت میکرد. او بعد از دریافت سرمایهی اولیه به مبلغ ۵۰۰ هزار دلار، زمینهی کاری شرکت را تغییر داد و از همان روز اول سود خوبی داشت.
رشد: کاپور در حال حاضر همکاری خود را با طراحان داخلی آغاز کرد. او قصد دارد برنامهی شرکت را در سال ۲۰۱۹ گسترش دهد.
سنجش عملکرد: این برند شاید نتواند طرفداران سبک قدیمی مبلمان را راضی کند اما کیفیت محصولاتی که ارائه میدهد عالی است.
۲- استارتاپ BURROW

رویکرد: این استارتاپ که در سال ۲۰۱۶ و در نیویورک راهاندازی شده، با ارائهی یک مدل مبلمان ساده، روند خرید لوازم خانگی را راحتتر کرده است. اجزای مبلمان تولید شده در این استارتاپ به راحتی جدا و سرهم میشوند و خریداران میتوانند مبلمان مورد علاقهی خود را شخصیسازی کنند.
مخاطبان: افرادی که به تازگی مستقل شدهاند و با پرداخت ۸۴۵ دلار میتوانند صاحب مبلمان زیبا شوند.
بنیانگذار: کبیر چاپرا و استفان کول هر دو دانشجوی دانشگاه MBA بودند و در سری اول جذب سرمایه حدود ۱۴ میلیون دلار سرمایه جذب کردند.
رشد: فروشگاهی که این استارتاپ به تازگی در نیویورک راهاندازی کرده است، امکان دیدن و امتحان کردن انواع مبلمان را برای مشتریها فراهم میکند. این استارتاپ همچنین برای تأمین مبلمان با شرکتهای ارائه دهندهی فضای کار اشتراکی همکاری میکند.
سنجش عملکرد: رویکرد اولیهی استارتاپ خوب است اما گسترش کسبوکار و همکاری با طراحان داخلی شاید ایدهی چندان خوبی برای این استارتاپ نباشد.
۳- استارتاپ INTERIOR DEFINE

رویکرد: این استارتاپ در سال ۲۰۱۴ و در شیکاگو بنیانگذاری شد و به مشتریها کمک میکند مبلمان اتاق پذیرایی، غذاخوری و اتاق خواب خود را در اندازه و پارچههای مختلف شخصی سازی کنند. مبلمان این شرکت که قیمت آن از ۱۹۲۵ دلار شروع میشود، در چین ساخته شده و در عرض ۱۲ هفته به مشتری تحویل داده میشود.
مخاطبان: طراحان داخلی هدف قرار گرفتهاند که با استفاده از اپلیکیشن واقعیت مجازی میتوانند طراحی مورد نظر خود را به صورت مجازی پیادهسازی کنند.
بنیانگذار: راب رویر، بنیانگذار و مدیرعامل این استارتاپ تا پیش از این، مدتی در شرکت Bonobos کار میکرد و جالب است بدانید مدیر عامل شرکت Bonobos، پانزده میلیون دلار روی استارتاپ Interior Define سرمایهگذاری کرده است.
رشد: این استارتاپ ۶ نمایشگاه در سراسر آمریکا دارد که مشتریها میتوانند از نزدیک متخصصان طراحی داخلی را ملاقات کنند. آنها همچنین با وبلاگهای Apartment Therapy و Everygirl نیز همکاری میکند.
سنجش عملکرد: تنوع زیاد پارچهها ممکن است مشتریها را گمراه کند.
۴- استارتاپ THE INSIDE

رویکرد: این استارتاپ در سال ۲۰۱۸ در نیویورک بنیانگذاری شد و مجموعهای از تخت و مبلمان را ارائه میدهد. مشتری میتواند با استفاده از تکنولوژی چاپ روی پارچهی این شرکت محصول مورد نظر را خودش طراحی کند.
مخاطبان: قیمت مبلمان این شرکت از ۲۹۹ دلار آغاز میشود و خریداران با بودجهی محدود مورد هدف قرار گرفتهاند.
بنیانگذار: کریستین لمیکس، همبنیانگذار و مدیرعامل استارتاپ است که تا پیش از راهاندازی این استارتاپ به عنوان کارشناس ارشد خلاقیت در شرکت Wayfair کار میکرد. تا به حال چندین شرکت از جمله Rent the Runway’s روی این استارتاپ سرمایهگذاری کردهاند.
رشد: این استارتاپ همکاری خود را با طراحان شرکتهایی مانند Clare V و Refinery29 آغاز کرده است.
سنجش عملکرد: طراحی مبلمان محدود بوده اما طراحی پارچهها عالی است.
بیامو ۲۰۰۲ توربو در سال ۱۹۷۵ و تنها به تعداد ۱۶۷۲ دستگاه تولید شد. تولید این مدل را باید آغاز عصر جدیدی در بازار خودروهای اسپرت قلمداد کرد. بیامو ۲۰۰۲ توربو اولین بار در سال ۱۹۷۲ بهعنوان یک خودروی مفهومی توسط پاول براک طراحی شد؛ این خودروی کانسپت به درهای گالوینگ مجهز بود و در زیر کاپوت آن از نسخهی توربوی پیشرانهی M10 استفاده شده بود. در آن زمان شواهد نشان میداد که بیامو هرگز چنین خودرویی را تولید نخواهد کرد اما تنها چند سال بعد مدل نهایی ۲۰۰۲ توربو به بازار عرضه شد؛ بیامو به همه نشان داد که یک خودروی ۴ سیلندر تا چه اندازه میتواند توانمند باشد.

در آن زمان مهندسان بیامو معتقد بودند که شاسی ۲۰۰۲ توانایی بکارگیری پیشرانهی قویتر را نیز دارد و برای همین آنها توربوشارژرهای KKK (Kuhnle, Kopp and Kausch) با فشار ۰.۵۵ را برای نصب روی موتور ۲۰۰۲ انتخاب کردند و به این ترتیب مدل ۲۰۰۲ Tii متولد شد. استفاده از توربوشارژر در مدل Tii سبب افزایش ۴۰ اسب بخاری قدرت پیشرانه شده بود؛ این پیشرانه که در حالت عادی ۱۳۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد با این تغییرات توانایی تولید حدود ۱۷۰ اسب بخار قدرت را داشت. مهندسان بیامو ضریب تراکم پیشرانه را از ۶.۹ به یک به ۹.۵ به یک افزایش دادند و سیستم خنک کننده روغن موتور نیز برای این خودرو طراحی شد. دیگر تغییراتی که در مدل Tii اعمال شدند شامل ترمزهای بزرگتر، دیفرانسیل لغزش محدود برای افزایش پایداری در پیچها، تایرهای اسپرت و گلگیرهای پهن بودند.

مقالههای مرتبط:
کابین Tii نیز رنگ و بوی اسپرتی دارد، جایی که شاهد استفاده از صندلیهای اسپرت، غربیلک فرمان اسپرت سه شاخه با پوشش چرمی، نشانگر فشار توربو در بالای داشبورد و خطوط قرمز رنگ روی داشبورد به چشم میخورند.

بنابر اعلام بیامو مدل Tii میتوانست سرعت خود را در ۷ ثانیه از صفر به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند و حداکثر سرعت آن نیز ۲۱۱ کیلومتر بر ساعت بود که چنین ارقامی برای دههی ۷۰ میلادی بسیار فوقالعاده بودند. بیامو با تولید مدل Tii توانست اولین خودروی تولید انبوه توربوشارژر را در اروپا معرفی کند؛ در آن زمان تنها خودروی غیر مسابقهای اروپایی که میتوانست بیامو۲۰۰۲ Tii را مغلوب کند، پورشه Carrera با پیشرانهی ۲۱۰ اسب بخاری بود.

بیامو طراحی مدل Tii را بهگونهای انجام داده بود که کمی به خودروهای موتوراسپرت شباهت داشته باشد، برای مثال خطوطی همانند خودروهای مسابقه روی بدنهی ۲۰۰۲ نقاشی شده بودند و یک اسپویلر نیز در عقب ماشین نصب شده بود که میتوانست پایداری خودرو در سرعتهای بالا بهبود بخشد. گلگیرهای پهن Tii درون خود لاستیکهای ۱۸۵ را جای داده بودند.

مدل توربوی ۲۰۰۲ دارای سپر و اسپویلر جلوی کاملا خاصی بود و به همین خاطر دیگر رانندگان بهراحتی میتوانستند این مدل را تشخیص دهند و با دیدن ۲۰۰۲ توربو در آینه دیگر فکر راه ندادن به این خودرو به ذهنشان خطور نمیکرد. جالبترین نکته در نمای جلوی Tii نوشته شدن نوشتههای ۲۰۰۲ و توربو بهصورت برعکس بود تا در آینه بهصورت درست خوانده شوند. بیامو در مدلهای بعدی دیگر چنین روندی را ادامه نداد اما رانندگان Tii خود با تهیه برچسب، اقدام به درست کردن چنین نوشتهای و نصب آن در جلوی خودرو میکنند.

ورود بیامو ۲۰۰۲ توربو به بازار با بحران نفتی اروپا همزمان بود؛ چون در آن زمان کشورهای عضو اوپک قیمت نفت را بالا برده بودند و این افزایش قیمت نفت سبب شده بود تا استفاده از خودروهای شخصی در بسیاری از کشورهای اروپایی در روز شنبه ممنوع شود. این ممنوعیت صرفهجویی زیادی در سوخت را به همراه داشت، از سوی دیگر در آن سالها آلمان با مشکل افزایش تلفات جادهای دست و پنجه نرم میکرد و برای حل این مشکل اقدام به اعمال محدودیتهای سرعت سختگیرانهای کرده بود.

این مسائل به خوبی تولید ۲۰۰۲ توربو را نیز تحت شعاع خود قرار دادند؛ تولید این خودرو در سال ۱۹۷۵ و پس از عرضهی ۱۶۷۲ دستگاه متوقف شد. تمامی مدلهای ۲۰۰۲ توربو بهصورت فرمان چپ تولید شده بودند و بهدلیل طراحی و ابعاد مانیفولد اگزوز امکان انتقال دادن ستون فرمان به سمت راست نبود.

توربوشارژرهای Tii در دور موتور بالاتر از ۴ هزار دور بر دقیقه وارد مدار میشوند و همین موضوع باعث شده بود تا کارشناسان خودرو، از تاخیر بالای توربوشارژر Tii گلایه داشته باشند؛ اما با وارد عمل شدن توربوها ناگهان جهشی در قدرت موتور ایجاد میشد و دیگر چیزی جلودار Tii نبود. Tii را باید نسخهای فوق العاده از ۲۰۰۲ دانست که تنها تعداد کمی از خریداران خوش شانس بیامو موفق به خرید آن شدند و امروز خودرویی بسیار خاص و پرطرفدار محسوب میشود.
در آمریکا وقتی که مردم در مورد راهحلهای ممکن برای مبارزه با گرم شدن کرهی زمین فکر میکنند، اغلب تکنولوژیهایی نظیر پنلهای خورشیدی یا اتومبیلهای برقی را تجسم میکنند. اما مطالعهای که اخیرا منتشر شده است، نشان داده که مدیریت بهتر جنگلها، علفزارها و خاک در ایالات متحده آمریکا میتواند تا ۲۱ درصد از انتشارات گازهای گلخانهای سالیانهی این کشور را جبران کند. در این مقاله که در ژورنال Science Advancesمنتشر شد، استراتژیهای امیدوار کنندهای مانند کاشت مجدد درختان در زمینهای تخریب شده، تغییر عملیات قطع درختان در جهت حمایت از جنگلهای موجود و جذب کربن بیشتر در زمینهای کشاورزی از طریق استفاده از تکنیکهای جدید کشاورزی ارائه شد. جوزف فارجیونی نویسندهی مقاله میگوید:
ما نمیگوییم که این استراتژیها، جایگزینی برای انرژیهای بدون کربن هستند؛ اما معتقدیم که راه حلهای اقلیمی طبیعی بهطور کلی نادیده گرفته شدهاند و ما فرصتهای زیادی برای کمک به کاهش تغییرات اقلیمی در این زمینه یافتهایم.
دانشمندان دیگر هم در این مورد که ذخیرهی کربن بیشتر در جنگلها و خاک میتواند ابزار بالقوهای برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی باشد، توافق دارند هرچند برخی درمورد میزان عملی بودن این طرحها دچار تردید هستند. در این مطالعه پژوهشگران از دادههای سنجش از راه دور برای شناسایی بیش از ۴۰ میلیون هکتار زمین در آمریکا که در حال حاضر بهمنظور کشاورزی یا چراگاه استفاده نمیشوند و میتوانند برای کاشت درختان بیشتر مورد بهرهبرداری قرار گیرند، استفاده کردند.

کاشت درختان در نزدیکی مودستوی کالیفرنیا. جایی که گروه حفاظت از محیط زیست در حال تبدیل ۸۵۰ هکتار از زمینهای کشاورزی به دشتهای سیلابی هستند
تیموتی سرچینگر پژوهشگری از دانشگاه پرینستون و موسسهی منابع جهانی میگوید:
من نسبت به این موضوع هیجانزده و امیدوارم؛ اما همچنان کمی تردید هم دارم. آنها یک نقشهی ناهمواری از این زمینها فراهم کردند. بهتر است که این زمینها را از نزدیک مورد بررسی قرار دهیم و در صورتی که آنها را مناسب یافتیم، باید مشخص کنیم که برای برای کشت مجدد آنها چه کارهایی باید انجام دهیم.
در حال حاضر تعداد زیادی از ایالتهای آمریکا بهدنبال مدیریت بهتر منابع طبیعی خود در جهت ذخیرهی مقدار بیشتری کربن هستند. برای نمونه، کالیفرنیا در حال سرمایهگذاری چند صد میلیون دلاری برای اجرای برنامههایی با هدف بازیابی مجدد تالابها و جنگلهای تخریبشده و مدیریت بهتر جنگلها بهمنظور کاهش خطر بروز آتشسوزیهای شدید است. بهموجب این آتشسوزیها، میلیونها تن کربن وارد هوا میشود و رشد مجدد و کامل درختان سوختهشده نیاز به زمان طولانی دارد. امسال کالیفرنیا با ۱۵ ایالت دیگر از جمله نیویورک و هاوایی برای بررسی اینکه چگونه مدیریت بهتر زمین میتواند با تغییرات اقلیمی مبارزه کند، مشارکت داشته است.
این کار آسانی نیست. در حالیکه بسیاری از ایالتها انتشارات گازی حاصل از نیروگاهها و وسایل نقلیه را مورد توجه قرار میدهند، در مورد این موضوع که وقتی زمینها شخم زده و تبدیل به زمین کشاورزی میشوند، چقدر کربن وارد اتمسفر میشود، نگرانی ندارند. این کار نیاز به مدلسازیهای دقیقی دارد تا مشخص شود که در برنامههای بازیابی، کدام اکوسیستمها در اولویت قرار دارند. کلاری جانس از سازمان منابع طبیعی کالیفرنیا میگوید:
ما نمیتوانیم بدون توجه به زمینها و محیطهای زیستی خود به اهداف مورد نظر در مبارزه با تغییرات اقلیمی برسیم.
در این مطالعه استراتژیهای مختلفی مورد بررسی قرار گرفت. برای نمونه سیاستگذارن میتوانند کشاورزان بیشتری را ترویج کنند تا بهجای اینکه زمین خود را بایر رها کنند، گیاهانی را بین دورههای برداشت اصلی محصولات خود بکارند که این امر موجب کشیده شدن مقدار بیشتری کربن از هوا به خاک میشود. اگرچه در آمریکا کاشت گیاهان پوششی (گیاهانی که برای حفظ و غنیسازی خاک کشت میشوند) در حال رشد است، ولی این عملیات اغلب نیاز به کار و تجهیزات اضافهای دارد. برای افزایش سرعت این کار میتوان از مشوقهای مالی استفاده کرد. برخی از استراتژیها ممکن است مجادلهآمیزتر باشند. در نتیجهی رشد شهرها در مناطق جنوب و شمال غرب اقیانوس آرام، مناطق زیادی در حال جنگلزدایی هستند. اما محدود کردن عملیات گسترش شهرها در عمل کار آسانی نیست.

یکی از راهکارهای مبارزه با تغییرات اقلیمی کاشت گیاهان پوششی است که در آمریکا رواج پیدا کرده است
پژوهشگران اظهار داشتند که این روشها نسبتا مقرونبهصرفه هستند، بهعنوان مثال تجدید جنگل در زمینهای بدون استفاده میتواند دارای هزینهای بین ۱۰ تا ۵۰ دلار به ازای هر تن کربندیاکسیدی که برداشت میشود، باشد. این مقدار ارزانتر از بسیاری از یارانههایی است که برای تشویق انرژیهای پاک در نظر گرفته میشود. اقداماتی در جهت ترمیم مجدد مناظر طبیعی میتواند مزایای جانبی قابلتوجهی نیز داشته باشد. بازیابی تالابها نهتنها موجب کشیده شدن کربن از اتمسفر میشود، بلکه همچنین میتواند موجب بهبود کیفیت آبهای محلی و حفاظت از شهرها در برابر تخریب ناشی از سیلاب شود.
البته هنوز چالشها فراوانند. سیاستگذاران باید مطمئن باشند که تلاش در جهت حفاظت از جنگلها یا تبدیل زمینهای حاشیهای به علفزارهای غنی از کربن، موجب تحریک فعالیت جنگلزدایی یا عملیات کشاورزی گسترده در مناطق دیگر نمیشود و اگر ما نتوانیم روند افزایشی گرمای زمین را تحت کنترل درآوریم، بیشتر کربنی که ما به شکل جنگل در آوردهایم، میتواند بهصورت آتشسوزیهای مکرر، خشکسالی و شیوع آفاتی که موجب مرگ درختان میشوند، تظاهر پیدا کند.
مانع بزرگ دیگر بر سر راه حفاظت بیشتر از این اکوسیستمها، تقاضای رو به رشد جهانی برای زمینهای کشاورزی است. میلیاردها نفر دیگر به جهان اضافه خواهند شد و استراتژیهایی نظیر حداکثر کردن میزان تولید محصول، کاهش ضایعات غذایی و کاهش مصرف جهانی گوشت، شاید بتواند از این فشار کم کند.
لیروی چیائو، فضانورد ناسا بهمدت دو دقیقه جز زمین آبیرنگِ در حال چرخش در بالای سرش، نمیتوانست چیز دیگری را ببیند و آنطور که خود میگوید، در حال تجربهی لحظهای «پندارگونه» بود. چیائو در آن زمان برای اتصال بخشی از ایستگاه فضایی بینالمللی، یک آزمایشگاه مداری شناور در مدار زمین که پیش از این مثل آن هرگز دیده نشده بود، در میانهی یک پیادهروی فضایی طولانی بهسر میبرد.
سهشنبهی هفتهی گذشته یعنی ۲۰ نوامبر (۲۹ آبان) با بیستمین سالگرد پرتاب نخستین قطعهی ایستگاه فضایی بینالمللی مصادف بود؛ سازهای که ساخت آن بدون مشارکت هزاران مهندس، فضانوردان شاتل فضایی نظیر چیائو، حمایت بینالمللی و خدمهای که تا به امروز به فضا پرتاب میشوند، امکانپذیر نمیشد. این ایستگاه از دوم نوامبر ۲۰۰۰ (۳۰ آبان ۱۳۷۹) تاکنون بهصورت مداوم در حال فعالیت بوده است.
همانطور که ما به آنچه ایستگاه فضایی برای بشریت به ارمغان آورده است (از جمله دیپلماسی، پیشرفت در پروازهای فضایی انسانی و اکتشافات در علوم زیستی) میاندیشیم، باید از خود بپرسیم که چه آیندهای در انتظار این آزمایشگاه فضایی است. گری الیسون، یکی از مهندسان سیستم ایستگاه فضایی بینالمللی یا به اختصار ISS که در بین سالهای ۱۹۸۸ و ۱۹۹۳ به عنوان یکی از اعضای دفتر برنامهریزی ایستگاه فضایی ناسا مشغول به کار بود. به خبرگزاری space.com گفت:
این ایستگاه ناسا را به سمت «شیوهای کاملا جدید از اندیشیدن» هدایت کرد.
وی افزود:
ما بهطور معمول یک فضاپیما را بهعنوان فضاپیما درنظر میگیریم؛ اما در حین اتصال ایستگاه فضایی بینالمللی معلوم شد که این سازه از نقطهنظر مهندسی یک فضاپیما محسوب نمیشود. ISS در آن واحد ۱۹ فضاپیمای مختلف بود؛ زیرا هر مرتبه که شما به فضا میرفتید و عنصر تازهای به آن اضافه میکردید، یک فضاپیمای متفاوت در اختیار داشتید. این سازه جرم و اطمینانپذیری متفاوتی داشت.
این فقط یک دلیل هیجانزدگی تیم نسبت به پیشبرد بسیار آسان ساخت ایستگاه فضایی محسوب میشود. چیائو به اسپیسداتکام گفت:
ما از اینکه در مرحلهی اتصال، با مشکلات فنی بزرگتر برخورد نکردیم، بهنوعی غافلگیر شدیم. در واقع قطعات همگی با یکدیگر جفت شدند. قطعاتی که در کشورهای دیگر ساخته شدند و از سیستمهای برقی متفاوتی استفاده میکردند و هیچ کدام از آنها حتی بهمنظور کسب اطمینان از تناسب با یکدیگر بررسی نشدند.
فضانورد لیروی چیائو، فرماندهی اکسپدیشن ۱۰ و دانشمند ایستگاه بینالمللی فضا در حال راهپیمایی فضایی دیده میشود. خدمهی اکسپدیشن ۱۰ ماموریت ۶ ماههی خود را از اکتبر ۲۰۰۴ تا آوریل ۲۰۰۵ به انجام رساندند.
در ساخت ایستگاه فضایی بینالمللی ۱۵ کشور مشارکت داشتند. ناسا، روسکاسموس (سازمان فضایی روسیه)، آژانس فضایی اروپا، آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن و آژانس فضایی کانادا از جملهی شرکای اصلی ایستگاه محسوب میشوند. ISS از زمان بازگشایی میزبان ۲۳۲ فضانورد از ۱۸ کشور مختلف بوده است.
ایستگاه فضایی در ارتفاع متوسط ۴۰۰ کیلومتری از سطح زمین پرواز میکند و با سرعت حرکت نزدیک به ۲۸ هزار کیلومتر بر ساعت، در هر ۹۰ دقیقه یک بار به دور سیاره میچرخد. برای درک بهتر میتوان گفت مسافتی که ایستگاه فضایی بینالمللی روزانه طی میکند، تقریبا هماندازهی یک بار رفت و برگشت از زمین به ماه است. برنامههای فعلی مستلزم آن هستند که فعالیت ایستگاه فضایی تا پایان سال ۲۰۲۴ ادامه داشته باشند. دولت ترامپ پیشنهاد داده است که پس از سال ۲۰۲۵، دیگر بهصورت مستقیم از ایستگاه پشتیبانی به عمل نیاید.
جان لاگزدون، استاد بازنشسته در موسسهی سیاست فضایی در دانشگاه جورج واشنگتن میگوید:
ناسا در نظردارد تا مشتری اصلی هر آن کسی باشد که ایستگاه را اداره میکند؛ اما این مانند برعهده گرفتن نقش پرداختکنندهی اصلی هزینههای ایستگاه خواهد بود. به باور من، مسئلهی حیاتی آن است که دولت تا چه زمان هزینهی فعالیت ایستگاه را پرداخت خواهد کرد و آیا بهنوعی یک گردانندهی خصوصی برای پیشقدم شدن و برعهده گرفتن مسئولیت ایستگاه وجود خواهد داشت یا خیر.
خدمهی سوار بر فضاپیمای اندور این تصویر از ایستگاه فضایی بینالمللی را در سال ۲۰۱۰ ثبت کردند.
چیائو با اظهار ناامیدی از برنامهی توقف فعالیت ایستگاه فضایی پس از سال ۲۰۲۴ یا ۲۰۲۵ گفت:
ایدهی کلی تجاریسازی آن است؛ [در حالی که] ایستگاه فضایی هرگز با هدف یا به قصد سوددهی طراحی نشد. پرداخت پول برای آن زیربنا و همچنین هزینهی پرتاب اصلا باورکردنی نیست. چگونه میخواهید هزینههای پرتاب برای پژوهش و فضانوردان را در و از ایستگاه فضایی به صورت تجاری تامین کنید؟ این اصلا با عقل جور درنمیاید. اگر ما به پیشروی در این مسیر ادامه دهیم، ایستگاه فضایی به پایان خود خواهد رسید.
از منظر فناورانه البته، عمر ایستگاه فضایی یک روز به پایان خواهد رسید. ISS هنگام راهاندازی پروژهی ساخت قرار بود که تنها به مدت ۱۵ سال دوام بیاورد؛ اما ارزیابیهای فعلی نشان میدهند که اغلبِ آنچه اکنون در آن بالا قرار دارد، تا پایان سال ۲۰۱۸ کاملا ایمن و بیخطر خواهند بود.
استدلال طرفداران برای پایان پشتیبانی از ایستگاه، این است که صرفهجویی در هزینههای ایستگاه فضایی بهمعنی حمایت مالی بیشتر از برنامههای اکتشافات فضایی انسانی نظیر بازگشت به ماه و سفر به مریخ خواهد بود. چیائو در این باره گفت:
من تصور میکنم پایگاه قمری به دلایل بسیار منطقی بهنظر میرسد. شما میخواهید قادر به رفتن باشید، محیطزیست خود را دوباره برقرار کنید و پیش از اعزام آن به مریخ، از نتیجهبخش بودنش مطمئن شوید. اما صرفهجویی در یک عرصه به این معنی نیست که بودجه در دسترس برنامهای که میخواهید، قرار خواهد گرفت. این استدلال لزوما صحیح نیست.
هرچند هنوز نمیتوان نسبت به آیندهی ایستگاه فضایی با قاطعیت صحبت کرد؛ اما با نگاه به تصاویر خیرهکنندهای که از داخل کلاهک شیشهای «کاپولا» در ایستگاه ثبت شدهاند، بهطور قطع میتوان گفت که چشمانداز شگفتانگیزی از زمین و فضای بیکران پیرامون آن پیش روی ما قرار گرفته است. چیائو در پایان افزود:
این حقیقت که ما صاحب یک وسیلهی نقلیه در فضا هستیم و بهصورت منظم پرتابهایی را به آن انجام میدهیم، نقش مهمی در الهامبخشی به افراد جوان ایفا میکند.
داستانهایی همچون دو دقیقهی نفسگیر چیائو در حالی که خیره به قارهها و ابرها بر فراز سیارهی آبی حرکت میکرد، قطعا برای مسحور کردن هرکس کفایت میکنند.
آیا برای موفق بودن باید شاید باشیم یا برای آن که شاد باشیم، باید احساس موفقیت کنیم؟ ظاهر سوال شبیه پرسش معروف مرغ و تخم مرغ است! قبل از رسیدن به پاسخ این پرسش، لازم است به آموزشهای اولیهی خود در دوران مدرسه برگردیم: زمانی که مشق شب، امتحانات و رسیدن به نمرات خوب را کلید رسیدن به یک زندگی رضایتبخش میدانستیم!
این طرز فکر که مسیر موفقیت به خوشبختی ختم میشود از سنین اولیهی عمر در ما شکل گرفته است. با این حال، علوم اعصاب نشان می دهد که ممکن است این مسیر همیشه هم به شادی و رضایت نرسد. از زمان انقلاب صنعتی بشر لازمهی خوشبختی را موفقیت میدانسته است. سیستم های آموزشی و مدارس ما در حال حاضر عموما ساختار و روشی را دنبال میکنند که از زمان انقلاب صنعتی متولد شده است. این سیستمها بهطور عمده برای سرمایهگذاری و تامین نیازهای دنیای صنعتی مدرن با تامین نیروی کار طراحی شدهاند.
بنابراین، نسلهایی مثل ما و فرزندانمان بهدنبال موفقیت بر حسب معیارهای این سیستم هستیم و در این میان، از یادگیری مهارتهای اجتماعی و برقراری ارتباطات موثر غافل شدهایم. هنگامی که تحصیلات خود را تمام کردیم و وارد دنیای کار شدیم، تمرکز خود را در رقابت و صعود از نردبان ترقی شغلی خود گذاشتیم تا به موفقیت برسیم! پاداش این موفقیت در ذهن ما، شغل، خانه، خودرو و شریک رویایی زندگی بوده است و فرض هم بر این است که در نهایت با رسیدن به آنها شاد و خوشبخت خواهیم شد.
آیار رسیدن به موفقیت ما را شاد و خوشبخت میکند؟
با افزایش هزینهی تحصیلات عالی، بدهی دانشجویان، رقابت برای کار و افزایش قیمت مسکن، با یک جامعهی تحت فشار مواجه هستیم که خواستار موفقیت است. این فشارهای ذهنی به محیط کار هم سرایت میکند؛ به طوری که مرخصیهای مربوط به بیماری کارکنان باعث شده است که معادل ۷۰ میلیون روز کاری در سال، کارکنان بریتانیایی در مرخصی استعلاجی باشند و این مسئله ۲.۴ میلیارد دلار در سال برای کارفرمایان هزینه ایجاد خواهد کرد.

نتایج یک بررسی اخیر روی ۱۰۰۰ کارمند تمام وقت در ایالات متحده نشان داده است که هر سال نسبت به سال گذشته استرس بیشتری را تجربه میکنند. ۶۰ درصد شرکتکنندگان هم اعلام کردهاند که تمام یا بیشتر ساعات کاری آن ها در استرس سپری میشود! آیا برای تجربهی خوشبختی به دنبال موفقیت نبودیم؟ پس زمان آن فرا رسیده که رویکرد خود را به این مقوله تغییر دهیم.
علوم اعصاب ثابت کرده است که قبل از رسیدن به موفقیت باید احساس شادی کنیم. مطالعات متخصصان علوم اعصاب و روانشناسی مثبت در طول دو دهه نشان داده است که شادی نیروی محرکهی مسیر موفقیت است. یکی از دلایل این نتیجهگیری آن است که احساسات مثبت باعث بهتر شدن کارآیی مغز خواهد شد. در این حالت، سروتونین و دوپامین آزاد میشود که بهطور قابل توجهی باعث افزایش انگیزه، حافظه، حل مسئله، تمرکز ذهنی و توانایی پردازش چندین مسئله به صورت همزمان خواهد شد. از این رو، یک ذهن مثبت سهم بیشتری در موفقیت شما دارد.
مطالعات گروهی از پژوهشگران دانشگاه استنفورد در سال ۲۰۱۸ نشان داد که داشتن احساس مثبت، باعث افزایش عملکرد هیپوکامپ مغز خواهد شد. هیپوکامپ ناحیهای از مغز است که با فعالیتهایی مانند یادگیری و حافظه ارتباط دارد. آنها به این نتیجه رسیدند که دانشآموزان یک دبستان به درسهایی که در آن خوب هستند علاقه ندارند؛ بلکه آنها در درسهایی موفق هستند که آن درس را دوست دارند! چون مغز آنها در اثر این علاقه عملکرد بهتری از خود نشان میدهد.در حالی که این شواهد قطعی است، جنبش روان شناختی مثبت به طور گستردهای وارد میدان شده است.
در ادامه به معرفی ۴ موردی خواهیم پرداخت که با بهرهگیری از آنها میتوانیم تمرین کنیم که احساس رضایت و شادی خود را تقویت کنیم:
به دنبال تعاملهای معنادار باشیم
مارتین سلیمن، از پیشگامان روانشناسی مثبت از تعامل معنادار بهعنوان کلید اصلی شادی و رضایت یاد میکند. هنگامی که بزرگتریین نقاط قوت خود را شناسایی کنیم و آن را در زندگی اجتماعی خود در تعامل با جامعه و خانواده به کار بگیریم، احساس معنادار بودن بیشتری میکنیم. خلاصهی کلام سلیمن این است: یکی از بهترین روشهای کشف ارزشهای ما، تقویت نقاط قوت منحصربهفرد و مشارکت و تقسیم احساس خوب با دیگران است.
خودآگاه خود را کنترل کنیم
مطالعات روانشناسی دانشگاه هاروارد نشان داده است که ۴۷ درصد زمان بیداری افراد صرف فکر کردن به موضوعاتی است که هیچگاه اتفاق نمیافتد و این موضوعات اغلب مواردی هستند که باعث ناراحتی ما میشوند. راه حل این باگ ذهنی چیست؟ برای کنترل ذهن لازم است تمرکز خود را به کاری که انجام می دهیم و تجربهای که در لحظه داریم، معطوف کنیم. به بیان دیگر، مهارت کنترل ذهن خود را توسعه دهیم.
دایرهی دوستان خود را تقویت کنید
شان اکور در کتاب مزیت شادمانی از چالشهای و استرسهای درونی ما نوشته است و به بررسی این موضوع پرداخته است که چطور میتوانیم این نوع احساسات را کنترل کنیم. در حالی که بعضی از افراد از برقراری ارتباطات اجتماعی عقبنشینی میکنند یا ترجیح میدهند وقت خود را صرف کارهای دیگر کنند، افراد موفق بهدنبال استحکام روابط با دوستان، همسالان و اعضای خانوادهی خود هستند.
مهارتهای اجتماعی خود را تقویت کنیم
وقتی از جف وینر بهعنوان مدیرعامل لینکدین سوال شد که کدام مهارت حرفهای بیشتر مورد تقاضای بازار است، پاسخ داد: در حال حاضر تقاضا و اصرار بازار برای جذب افرادی است که دارای مهارتهای اجتماعی عالی هستند. این مهارتهای شخصی و ارتباطی شامل برقراری احساس همدلی، مهارت گوش دادن و توانایی ساخت تیم است.
با این اوصاف، شاید واقعا زمان آن رسیده باشد که بهدنبال شادی قبل از موفقیت باشیم. این در حالی است که استرس ۶۰ درصد نیروی کار اقتصادهای برجستهی جهانی رو به افزایش است و نگرانیها و ترسهای مالی در مورد آینده شدت میگیرد. بنابراین زمان آن رسیده است که یافتههای پژوهشگران علوم اعصاب را جدی بگیریم و به دنبال پیادهسازی روانشناسی مثبت در شیوهی زندگی و محیط کار خود باشیم. ضمن این که تلاش کنیم تا شادی را اولویت زندگی قرار دهیم.
شیائومی شرکتی چینی است که نه بهخاطر سابقهی دراز و طویل بلکه به سبب رویکردهای صحیحی که در حوزهی بازاریابی پیش گرفت، امروز یکی از قدرتمندترین شرکتهای حوزهی فناوری با تعداد زیادی زیرمجموعه است.
درست زمانی که تیم تولیدکننده به واسطهی فروش موفق Mi 5 جشن پیروزی گرفته بودند، در طبقهی دوازدهم مقر مرکزی این شرکت در بیجینگ، یک تیم ۲۰۰ نفره به رهبری لیو دو، یکی از هشت بنیانگذار شیائومی، فارق از فرآیند طراحی، تولید و فروش گوشیهای این شرکت، در فکر کمک به بیش از ۵۰ شرکتی بودند که قرار بود اکوسیستم شیائومی با نام Mi Ecosystem را شکل دهند.
شیائومی شاید به فروش گوشیهای ارزانقیمت با فرآیندهای مضحک فروش فوقالعاده شهره باشد؛ اما آنچه تیم ۲۰۰ نفرهی مذکور در سر داشتند، نوعی دگردیسی از درون بود که میتوانست نگاه دنیا را به این شرکت متحول کند.
واقعیت این است که همواره تصویر تولیدکنندگان چینی در اذهان عمومی تصویر خوشایندی نبوده و جنس چینی به رونوشت کمکیفیتی از اجناس خوشنام شهرت داشته است. مسئلهای که در دههی ۱۹۶۰ در مورد ژاپن صدق میکرد تا سونی، توشیبا، پاناسونیک و سایرین کمر همت ببندند و محصولاتی ارائه کنند که امروز «ساخت ژاپن» را به برچسبی اطمینانبخش برای مشتریان تبدیل کنند.
مقالههای مرتبط:
پس، ایدهی اصلی این بود که محصولی در چین طراحی و تولید شود که هم خلاقانه باشد و هم در کلاس جهانی قابلیت رقابت با شرکتهای مطرح را داشته باشد.
در سالهای اخیر، شیائومی به آهستگی به سمت و سویی پیش رفت که خود در مرکز بایستد و مجموعهای از شرکتها اطراف آن قرار بگیرند؛ اما خالی از لطف نیست که بدانید نقشه اصلا این نبود.
شیائومی میخواست فروشگاه آنلاین خود را مملو از محصولات جذاب و دوستداشتنی برای مردم کند تا آنها دوباره و دوباره به فروشگاه سر بزنند. مسلما فروش گوشی به تنهایی کارساز نبود و ترافیکی را به همراه نمیآورد؛ چرا که گوشی چیزی نیست که غالب مردم مدام در فکر خرید و تعویض آن باشند. پس، ایدهی تشکیل خانوادهای از محصولات برای فروش در فروشگاه اینترنتی شکل گرفت. آنها ابتدا روی لوازم جانبی گوشی تمرکز کردند و اولین محصولی که در آن سرمایهگذاری شد پاوربانک Mi بود.
شیائومی در تولید پاوربانک، دو راه معمول پیش رو داشت؛ اول اینکه کار را به یکی از تولیدکنندگان کلانشهر صنعتی شنژن بسپرد و دیگر اینکه خود اقدام به تولید پاوربانک کند. شیائومی از راه اول دست شست؛ چرا که اکثریت قریب به اتفاق تولیدکنندگان موجود را فاقد کیفیت کار لازم و صرفا در پی سودهای کوتاهمدت دید و نمیخواست با رفتن به سوی آنها ریسک کرده و اعتبار به دست آمده در بازار گوشی را نیز به ورطهی نابوی بکشاند.
از طرفی اگر خود تولید پاوربانک و سایر لوازم جانبی را بر عهده میگرفت باید تمرکز و توان خود را از بخش گوشی هوشمند میگرفت و به بخشهایی پراکنده و متفرقه اختصاص میداد.
شرکت موفق چینی راه سومی را برگزید تا یکی از هوشمندانهترین تصمیمات خود را گرفته باشد. آنها به سراغ استارتاپهای خلاق رفتند و تلاش خود را در کمک و حمایت از آنها به کار بستند. یکی از اولین شرکتهایی که با شیائومی همکاری کرد Zimi تولیدکنندهی پاوربانکهای شیائومی بود. وجود برند شیائومی روی این پاوربانکها و قرارگیری آنها در فروشگاه پربازدید شیائومی با قیمتی کمتر از ۱۰ دلار باعث شد اولین پاوربانک حاصل همکاری این دو شرکت بیش از ۴۷ میلیون فروش داشته باشد. ایدهی موفق همکاری با استارتاپها را مدیرعامل کاربلد شیائومی لیجون مطرح کرد.
لی جون کیست
بنیانگذار ۴۸ سالهی شیائومی در واقع یک سرمایهگذار سریالی است. او زندگی شغلی خود را به عنوان یکی از مهندسین شرکت کینگ سافت آغاز کرد و تا ریاست این مجموعه پیش رفت. لی جون Joyo.com را که بعدها با قیمت ۷۵ میلیون دلار توسط آمازون خریداری شد نیز پایهگذاری کرد. از دیگر سرمایهگذاریهای موفق لی جون مرورگر UCWeb بود که محبوبیت آن تا ۵۰۰ میلیون کاربر پیش رفت تا در سال ۲۰۱۴ به تصاحب Alibaba در بیاید. پلتفرم استریم ویدیوی YY نیز از دیگر فعالیتهای اقتصادی لی جون به شمار میرود.
پروژهای که با Zimi شروع شده بود با هوامی به موفقیت هرچه بیشتر رسید. شیائومی به منظور تولید دستبند سلامتی مقرونبهصرفه و باکیفیت سراغ استارتاپ Huami رفت و در نتیجهی این همکاری، آنها موفق شدند با فروش نزدیک به ۲۰ میلیون میبند ۲ در سال ۲۰۱۷ پشت سر Fitbit به دومین تولیدکنندهی مطرح دستبند سلامتی تبدیل شوند.
می بند ۲ که پس از می بند ۱ و می بند 1S عرضه شد، دو شاخصهی اصلی داشت. شاخصهی اول آن که باعث محبوبیت آن در طبقهی کمدرآمد میشد قیمت ۱۱ دلاری در کنار ویژگیهایی چون ضدآب بودن آن بود؛ اما این محصول با شاخصهی دوم خود که عمر ۳۰ روزهی باتری آن بود دل از کاربران محصولات ردهبالا همچون اپل واچ هم ربود تا مؤسسهی تحقیقاتی IDC آمار فروش فوقالذکر را برای شیائومی ثبت کند.

اکوسیستم شیائومی شکل میگیرد
همکاری با استارتاپها خوب پیش رفت و آنها که حمایتهای شیائومی را پشت خود داشتند، به تولید محصولات متنوع از جمله روتر وایفای، ترازوی هوشمند، مونوپاد، قلم تشخیص کیفیت آب، روبات حمل اجناس، هدفونهای روگوشی و توگوشی، تلویزیونهای هوشمند، دوربینهای امنیتی و... دست زدند.
شیائومی که سودای تبدیل شدن به یک شرکت خدماتدهی اینترنتی را در سر داشت از این موفقیتها سود میبرد. تمام محصولاتی که با همکاری شیائومی تولید میشدند، هم در فروشگاه اینترنتی شیائومی و هم در اپلیکیشن Mi Home به فروش گذاشته میشدند. بنابراین، کاربران میتوانستند در می هوم علاوه بر کنترل دستگاههای هوشمند شیائومی، خرید هم انجام دهند.
رمز موفقیت شیائومی در فروش محصولات فوق در نوآورانه بودن آنها بود. شرکت چینی تقریبا همهچیز را هوشمند طراحی میکرد. پلوپز هوشمند و دستگاه سنجش فشار خون هوشمند چیزهایی نبودند که تا قبل از آن کسی تولید کرده باشد. با حفظ این شاخصه، آنها در گام بعدی سراغ تولید دستگاه تصفیهی هوا رفتند.

شیائومی با شرکتی به نام Zimi وارد مذاکره شد و آنها پس از یک سال توانستند دستگاه تصفیهی هوایی را روانهی بازار کنند که نه تنها زیبا بود، بلکه هوشمند هم بود و به عنوان کاربر میتوانستید گزارش لحظهای از کیفیت هوای منزل را روی گوشی هوشمند خود نظاره کنید. همچنین در صورت پایان عمر فیلتر، دستگاه قابلیت سفارش دادن خودکار فیلتر از mi.com را داشت. ویژگیهای فوق در کنار قیمت مقرونبهصرفه، دستگاه تصفیههوای شیائومی را به یکی از پرفروشترین محصولات این شرکت بدل کرد. شیائومی بعدها با همکاری Viomi کتری تصفیهی آب به کمک فیلتر و نور فرابنفش را نیز به بازار عرضه کرد.

پلوپز هوشمند شیائومی که بالاتر از آن نام برده شد محصولی بود که با همکاری شرکت Mijia ساخته شد و خود از شاهکارهای شیائومی به حساب میآید؛ پلوپزی که قابلیت اتصال به اینترنت دارد و برای استفاده از آن کافی است بارکد بستهی برنج را اسکن کنید تا پلوپز به طور خودکار بهترین حالت پخت را برای آن در نظر بگیرد.
همانطور که دیدید شیائومی امروزه در عرصههای زیادی فعالیت دارد و بر اساس آمارها، سالانه بیش از ۲ میلیارد دلار از این محل درآمد دارد. هماکنون شرکتهای زیرمجموعهی شیائومی Roborock، رویدمی، ویومی، VH، هوامی، میجیا، Aqara ،YeeLight، بلک شارک، پوکو، یوپین و Meitu هستند. اما قیمت رقابتی محصولات شیائومی این پرسش را به ذهن متبادر میکند که چطور ممکن است محصول هم باکیفیت باشد هم قیمت پایینی داشته باشد؛ پس درآمد شیائومی از کجا به دست میآید؟
درآمد شیائومی از کجا تأمین میشود؟
۷۰ درصد درآمد شیائومی حاصل فروش گوشی هوشمند، حدود ۲۰ درصد حاصل فروش تجهیزات جانبی (مانند پاوربانک، روتر، مچبند سلامتی و ...) و حدود ۱۰ درصد آن نتیجهی فروش خدمات و سرویسهای اینترنتی (موسیقی آنلاین، فضای ابری، فروشگاه اپلیکیشن، تبلیغات و ...) است. شیائومی سود دو سری اول، یعنی حدود ۹۰ درصد از درآمد خود را زیر پنج درصد نگه میدارد؛ اما در مورد خدمات اینترنتی اوضاع فرق میکند. شاید فکر کنید احمقانه است؛ اما اینطور نیست.
حاشیهی سود ناخالص شیائومی از فروش سختافزار و بدون در نظر گرفتن هزینهی بازاریابی، مالیات و سایر هزینههای سربار تنها ۹ درصد است. شاید اگر دقیق حساب کنیم سود خالص نهایی کمتر از پنج درصد بشود و حتی شاید شرکت در فروش سختافزار ضرر کند. اما مدیران این شرکت چشم به حاشیهی سود ۶۰ درصدی فروش خدمات اینترنتی دوختهاند. شیائومی خود را با نام نام «mi» (مخفف mobile Internet) معرفی میکند. پس عجیب نیست اگر نتیجهگیری کنیم این شرکت سختافزار میسازد تا خدمات اینترنتی خود مشتری پیدا کند.
لی جون، مدیر شیائومی این راهبرد را بسیار واضح میداند. به گفتهی وی، آنها بهجای دنبالهروی از سایر شرکتهای سازندهی موبایل، مدل تجاری خود را حول محور ارزش برند و محصولات ترتیب دادهاند. شیائومی سختافزار خود را با پایینترین حاشیهی سود ممکن عرضه میکند. این مدل تجاری، همواره سیاست شیائومی از زمان ظهور بوده است. به گفتهی مدیر شیائومی، درآمدزایی شیائومی از «خدمات تکمیلی» است؛ این یعنی وقتی کاربر پس از خرید گوشی از خدمات نرمافزاری آن استفاده میکند، شیائومی از این استفاده ذینفع میشود. برای مثال، وقتی کاربر با استفاده از مرورگر شیائومی ویدیوی آنلاین تماشا میکند یا از سایر خدمات آنلاین استفاده میکند، باعث سودآوری شیائومی میشود. به گفتهی مدیر شیائومی، سختافزار شیائومی اگر سودی داشته باشد در حد یک یا دو درصد است.
لازم به ذکر است شیائومی تیرماه سال گذشته اقدام به واگذاری عمومی سهام خود در بورس هنگکنگ کرد. با وجود اینکه واگذاری مذکور در حد انتظار نبوذ، آورد مالی ۴.۷ میلیارد دلاری را برای شیائومی به همراه داشت تا پس از علیبابا دومین عرضهی اولی بزرگ حوزهی فناوری را به خود اختصاص دهد.

یکی دیگر از راهبردهای شیائومی برای برگشت هزینه، بر پایهی شهرت برند، وفاداری و اعتماد کاربران است. این موضوع تا حد زیادی بسته به فروش سایر محصولات تحت برند شیائومی است؛ محصولاتی که بیش از ۷۰ قلم جنس را شامل میشوند و بسیاری از آنها مثل خودکار، تصفیه هوا، بالش و... ربطی به صنعت موبایل و تبلت ندارند. شیائومی با سودی که از بالا بردن ارزش برند خود به دست میآورد، این امکان را پیدا میکند که محصولاتش را با قیمتی پایینتر از رقبا عرضه کند
اما تصویری که شاید هنوز از این برند در ذهن عموم مردم وجود دارد تصویر شرکت تولیدکنندهی گوشی هوشمند ارزانقیمت است که قصد دارد شرکتهایی همچون اپل و سامسونگ را در بازارهای مختلف به چالش بکشد. در ادامه میبینیم که در واقع اینچنین هم هست و شیائومی اخیرا اقداماتی را در راستای گسترش فعالیتهای خود در حوزهی گوشی هوشمند و تصاحب هرچه بیشتر این بازار انجام داده است.
شیائومی و ساب برندینگ در حوزهی موبایل
ساببرندینگ زمانی اتفاق میافتد که یک شرکت برند یا برندهایی را به عنوان زیرمجموعه یا برند ثانویه راهاندازی میکند. زیرمجموعهها معمولا با هدف تصاحب بخش جدیدی از بازار ایجاد میشوند و در صورتی که موفق عمل کنند میتوانند موجب افزایش اطمینان و وفاداری مشتریان به برند اصلی بشوند. برندهای زیرمجموعه معمولا ظاهری مستقل اما هویتی پابسته به برند مادر دارند. برای مثال، استانداردهای برند، نماد، رنگ و... مختص به خود را دارند اما ایدههای برند مادر را پیادهسازی کرده و اهداف آن را دنبال میکنند.
از نکات مثبت زیربرندسازی این است که میتواند به ترویج و تبلیغ برند اصلی کمک کند. از طرفی کاربران به واسطهی اعتماد به برند مادر، به زیرمجموعهی آن نیز اعتماد میکنند.
از معایب آن هم این است که عملکرد ضعیف زیرمجموعه میتواند اطمینان و وفاداری کاربران به برند اصلی را نیز از بین ببرد.
در حوزهی گوشی هوشمند استراتژی زیربرندسازی نمونههای موفق و ناموفق زیادی داشته است. اوپو با وانپلاس وریلمی توانسته است سهم بیشتری از بازار جهانی و چین را در اختیار بگیرد. هواوی نیز با آنر به خوبی توانسته است سهم قابلتوجهی از بازار گوشیهای میانرده را تسخیر کند. البته، نمونههای ناموفقی نیز وجود دارد؛ مثلا، تصاحبنوکیا توسط مایکروسافت منجر به تولید محصولاتی شد که علیرغم کیفیت مطلوب فروش موفقی نداشتند و به نوعی باعث تخریب هر دو برند شد. نمونهی دیگر خرید موتورولا توسط لنوو بود که توفیق چندانی را برای هیچیک از دو شرکت به دنبال نداشت.
ساببرندهای شیائومی در تولید گوشی هوشمند
شیائومی از تصویر برند خود در اذهان عمومی آگاهی کامل دارد، پس از عرضهی گوشی گیمینگ Razer تصمیم گرفت پا به این عرصه بگذارد. از این رو، با شرکت فعال در تولید گوشی گیمینگ بلک شارک وارد مذاکره شد و هشت ماه پیش دو شرکت اولین گوشی گیمینگ شیائومی بلک شارک را روانهی بازار کردند. این گوشی محدود به بازار چین نبود و فروش نسبتا موفق آن باعث شد نسل جدید آن یعنی شیائومی بلک شارک Helo را در ماه اخیر به بازار عرضه شود؛ اما شیائومی به این مقدار بسنده نکرد. آنها برای تأمین درصد بیشتری از سلایق و علایق زیرمجموعهیپوکوفون را به زیرمجموعههای خود اضافه کردند.

پوکوفون چیست و چرا به وجود آمد؟
در بازار اشباع شدهی گوشی هوشمند، شیائومی تصمیم گرفت برند جدیدی را معرفی کند تا از این طریق تصویر برند چینی ارزان را از خود دور کند و بتواند گوشیهای ردهبالایی را برای رقابت با پرچمدارهای شرکتهای مختلف به بازار عرضه کند. پوکو به معنای کوچک است؛ اما آنطور که مدیران آن میگویند رؤیاهای بزرگی در سر دارد. گوشی پوکو F1 اولین محصولی که تحت این برند عرضه شد از جدیدترین فناوریهای روز گوشیهای هوشمند از جملهاسنپدراگون ۸۴۵ و اسکن چهره با مادون قرمز بهره میبرد در حالی که قیمتی کاملا رقابتی دارد. همچنین لانچر گوشی پوکو برخلاف گوشیهای شیائومی دارای منوی برنامهها بوده و از لحاظ رابط کاربری با گوشیهای شیائومی تفاوتهایی دارد.
با این همه دو برند مذکور به هیچ وجه از یکدیگر مستقل نیستند. پوکو از زیرساختها، منابع، زنجیرهی تأمین، خدمات پس از فروش، پشتیبانی مشتریان و تستهای سنجش کیفیت شیائومی بهره میبرد؛ هرچند که گوشیهای آن در هیچ یک از سری گوشیهای شیائومی جای نداشته و توسعه و بازاریابی مجزایی دارند.
پس از بلک شارک و پوکوفون، چینیها در جدیدترین اقدام زیرمجموعهی دیگری به نام Meitu را نیز به زیرمجموعههای خود اضافه کردهاند. میتو یک شرکت تولید اپلیکیشن ویرایش عکس است که به واسطهی قابلیتهای بالایی که در گریم و آرایش چهره دارد از محبوبیت بالایی بین کاربران چینی برخوردار است.
همکاری شیائومی و Meitu
میتو که مقر اصلی آن در ایالت فوجیان چین است، از سال ۲۰۰۸ فعالیت خود را در زمینهی تولید اپلیکیشنهای عکس و دوربین سلفی آغا کرد. این شرکت که در سال ۲۰۱۶ سهام آن واگذاری عمومی شد، از سال ۲۰۱۳ اقدام به عرضهی گوشیهایی کرد که به طور پیشفرض اپلیکیشنهای ثبت و ویرایش عکس اختصاصی خود را در آنها ارائه میکرد. این گوشیها در چین بین خانمها محبوبیت پیدا کرد و بر اساس آمارها، میتو در نیمهی اول سال جاری تعداد ۵۳۳ هزار دستگاه از گوشیهای خود را به فروش رساند. در مقام مقایسه، شیائومی در سال جاری ۱۰۰ میلیون گوشی هوشمند فروخته و ۳۵۷.۲ میلیون دلار سود خالص داشته است؛ پس همکاری این دو شرکت چه دلیلی داشته و به چه نحوی صورت میگیرد؟

قرارداد بین شیائومی و میتو به این شکل بوده است که شیائومی لایسنس جهانی محصولات میتو را به تصاحب خود در آورده تا اختیار کامل این محصولات که در حوزهی عکس هستند را به دست بگیرد.
با توافق شکل گرفته شیائومی که در سالهای اخیر همواره در پی بهبود کیفیت دوربین گوشیهای خود بوده است، به مدت ۳۰ سال حقوق جهانی اپلیکیشنها و گوشیهای میتو را به صورت اختصاصی مال خود میکند. در پنج سال ابتدایی این توافق، شیائومی ۱۰ درصد از سود فروش گوشیهای میتو را به این شرکت پرداخت میکند و پس از آن متعهد است سالانه ۱۰ میلیون دلار بابت حق امتیاز محصولات میتو به این شرکت بپردازد.
مقالههای مرتبط:
به گفتهی مدیرعامل شیائومی، برند میتو میتواند کاربران خانم را بیش از پیش به خود جذب کرده و تنوع کاربران خود را افزایش دهد.
بنابراین، شرکت چینی با بلک شارک کاربران علاقهمند به بازی را هدف قرار داد، با پوکوفون سعی کرد رضایت طرفداران گوشیهای پیشرفته را جلب کند و حالا با میتو میخواهد عشاق سلفی مخصوصا خانمها را جامعهی هدف خود قرار دهد.
جمعبندی
آنچه که همواره در سیاستهای کاری شیائومی به چشم میخورد این است که آنها همواره بر سه عامل کیفیت، نوآوری و قیمت رقابتی تأکید ویژه داشتهاند. در بازار گوشیهای هوشمند آنها به لطف محبوبیت سری مقرون به صرفهی ردمی در هند، امروز چهارمین تولیدکنندهی برتر دنیا هستند و از لحاظ کیفیت و کارایی و در مواردی طراحی، لقب اپل چین را به خود اختصاص دادهاند. به علاوه، سرمایهگذاری شیائومی روی استارتاپها نوپا و آیندهدار باعث شد آنها خیلی زود به هدف خود یعنی ایجاد اکوسیستم Mi نزدیک شوند. امروزه، شیائومی تقریبا در هر حوزهای محصولی نوآورانه برای عرضه دارد و فرقی نمیکند که شما به دنبال عینک واقعیت مجازی، تلویزیون و لپتاپ باشید یا به حوله، جوراب و کتانی نیاز داشته باشید؛ شیائومی که تنها هشت سال از تأسیس آن میگذرد، با همکاری طیف وسیعی از زیرمجموعههای خود، همواره پیشنهاد درخوری برای شما خواهد داشت.
.: Weblog Themes By Pichak :.



ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید