آیا دوست دارید که در مورد لیست عجایب هفتگانهی جهان بیشتر بدانید؟ از باغهای بابیلون (Gardens of Babylon) تا اعماق اقیانوسها مانند صخرههای مرجانی استرالیا گرفته، همه در لیست عجایب هفت گانهی جهان هستند زیرا این لیست بسیار متنوع بوده و توسط افراد مختلف و به شکلهای متفاوتی تعریف شده است. ولی سئوالی که باقی است این افراد برای تهیهی این لیست از چه فاکتورهایی استفاده میکنند. چه کسی تصمیم میگیرد که عجایب هفت گانه کدامها هستند. امروزه عجایب هفت گانه کدامها هستند؟
با توجه به اینکه هدف از تعریف عجایب هفتگانهی جهان در واقع مشخص کردن هفت مورد از عجیبترین و خارقالعادهترین بناهای جهان بوده است، تعداد زیادی مکان د ر این لیست قرار گرفتهاند. نام لیست اصلی که سالها مورد توجه بوده لیست عجایب هفتگانهی باستانی است.
این عجایب هفتگانه شامل جاذبههایی است که در کتاب راهنمایی به نام دیدنیهای هلینیک (Hellenic sightseers) نام برده شده است. عجایب هفتگانهی اصلی در منطقهی مدیترانه و بینالنهرین (به خاطر مسافت کمی که در قدیم گردشگران قادر بودند بپیمایند) واقع شده بود.
علت انتخاب عدد هفت شاید به این دلیل بوده است که یونانیها باور داشتند این عدد مقدس است. بعضی از محققان باور دارند که عدد هفت برگرفته از تعداد پنج سیارهی شناخته شده در آن زمان به اضافهی ماه و خورشید بوده است.

عجایب هفتگانهی باستانی شامل هرم بزرگ جیزه، غول رودس، باغهای معلق بابیلون (Hanging Gardens of the Babylon)، فانوس اسکندریه (The lighthouse of Alexandria)، بنای مغول هالیکارناسوس (The Mausoleum at Halicarnassus)، مجسمهی زئوس در المپیا و معبد آرتمیس (Temple of Artemis) بود.
وجود یکی از عجایب هفتگانهی جهان هنوز مشخص نیست. باغهای معلق بابیلون در بعضی از کتابها به عنوان یکی از این عجایب نام برده شدهاند ولی از آنجایی که امروزه هیچ اثری از آنها باقی نمانده و هیچ مرجع دست اولی وجود ندارد که به آنها اشاره کرده باشد، بسیاری بر این باور هستند که اصلا چنین باغهای وجود نداشتهاند.
از این عجایب هفتگانهی باستانی، تنها موردی که امروزه پا برجاست، هرم بزرگ جیزه است. دومین لیست عجایب هفت گانهای که تهیه شده مربوط به عجایب قرون وسطی است. در مورد این لیست اتفاق نظر وجود ندارد و تعداد زیادی جاذبه هستند که در این لیست وجود دارند.
در لیست عجایب هفت گانهای که مربوط به قرون وسطی بوده و بیشتر رایج است، کولوسئوم، دیوار بزرگ چین، برج چینی نانجینگ (Porcelain Tower of Nanjing)، کاتاکومبهای شقوفا (Catacombs of Kom el Shoqafa)، مسجد ایاصوفیه، برج کج پیزا و استون هج قرار دارند. بعضی افراد اعتقاد دارند که تاج محل، صومعه کلونی (Cluny Abbey) و کلیسای الی (Ely Cathedral) و قلعه صلاح الدین باید به این لیست اضافه شوند.

وقتی صحبت از تهیهی لیست جدید عجایب هفتگانهی جهان به میان میآید بسیاری دلخور میشوند و عدهای هم دوست ندارند که عجایب هفتگانهی قدیم جای خود را به عجایب جدیدی بدهند. یکی از لیستهای عجایب هفتگانهی جدید توسط انجمن مهندسین عمران آمریکا تهیه شده است. آنها در سال ۱۹۹۴ میلادی لیستی تهیه کردند که مربوط به بهترین و زیباترین سازهی عمرانی در قرن بیستم میلادی بود. آنها در این لیست برج سی ان، برج امپایر استیت آمریکا، پل گلدن گیت، کانال پاناما، سد ایتاپو (Itapu Dam)، تونل کانال (Channel Tunnel) و کارهای زویدرزی (Zuiderzee Works) را قرار دادند.

در نوامبر سال ۲۰۰۶ میلادی، آمریکا لیست عجایب هفتگانهی جدیدی اعلام کرد که در این لیست نام کاخ پوتالا(Potala Palace)، یخهای قطبی، منطقهی محافظت شدهی دریایی پپهانونواکیا (Papahānaumokuākea Marine National Monument)، بقایای مایاها و همینطور گرند کانیون در لیست دیده میشد.
لیست عجایب هفت گانه گیج کننده شده است. لیست دیگری توسط CNN ارائه شده است که نام لیست عجایب هفتگانهی طبیعی گرفته و شامل گرند کانیون، آئورورا (Aurora)، صخرههای مرجانی استرالیا، بندر ریودژانیرو (Harbor of Rio de Janeiro)، قلهی اورست، آتشفشان پاریکوتین (Parícutin volcano) و آبشار ویکیتوریا هستند.
در سال ۲۰۰۱ میلادی، انجمنی بیطرف سوئیسی مامور بررسی عجایب هفت گانه شدند که بعد از اعلام لیست نهایی، مصر از اینکه هرم در لیست عجایب هفت گانه نبود ناراحت شد و به همین علت اهرام مصر را به عنوان عجایب افتخاری قرار دادند. این لیست شامل دیوار بزرگ چین، پترا، مجسمهی مسیح، ماچو پیچو، چیچن ایتزا (Chichen Itza)، کولوسئوم، تاج محل و برج پیزا بود.

آخرین لیست عجایب هفت گانهای که ارائه شده است بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ میلادی طی یک نظرسنجی عمومی تهیه شد. (این نظرسنجی توسط موسسهی سویسی انجام شد). برای دیدن این عجایب باید بسیار سفر کرد. این لیست شامل آبشار ایگواسو (Iguazu Falls)، خلیج ها لانگ (Ha Long Bay)، جزیرهی ججو (Jeju Island)، پورتو پرینسسا (Puerto Princesa)، رودخانهی زیرزمینی، کوه تیبل (Table Mountain)، کومودوو جنگل آمازون است.
فقط جاذبههای طبیعی و بناهای قدیمی نیستند که در تهیهی این لیستها مورد بررسی قرار گرفتهاند بلکه ساختمانهای جدیدی هم که ساخته شدهاند در نظرسنجی عجایب هفتگانهی جهان شرکت داشتند.
در سال ۱۹۸۹ میلادی موسسهای به نام CEDAM (موسسهای مربوط به غواصی) لیست عجایب هفتگانهی زیر آب را ارائه داد. این لیست شامل آکواریوم ملی واشنگتن، صخرههای مرجانی بلیز (Belize's Barrier Reef)، صخرههای مرجانی بزرگ (Great Barrier Reef)، دریچههای دریای عمیق (Deep-Sea Vents)، اکوادور،جزایر گالاپاگوس (Galápagos Islands)، دریاچهی بایکال، روسیه، دریای سرخ شمالی (Northern Red Sea)، آفریقا است.

عجایب هفتگانهی دنیای صنعتی (Seven Wonders of the Industrial World)، کتاب معرف نویسندهی انگلیسی دبورا کادبری (Deborah Cadbury) است. این کتاب عجایب متفاوتی را ارائه میدهد که شامل سیستم آب و فاضلاب لندن، پل بروکلین، کانال پاناما و سد هوور (Hoover Dam) هستند.
عجایب هفتگانهی جهان از نظر هالیوود هم به دور نمانده است. در سال ۱۹۵۶ میلادی در فیلمی به نام عجایب هفتگانهی جهان شخصی به نام لوول توماس (Lowel Thomas) در جستجوی این عجایب که طبیعی یا ساختهی دست بشر بودند میپرداخت.
در سال ۱۹۹۹ میلادی بحث از این هم فراتر رفت تا جایی که یک مجلهی ستارهشناسی عجایب هفت گانه را به عجایب هفتگانهی منظومهی شمسی تعمیم داد. در این لیست یکی از قمرهای زحل به نام انسلادوس (Enceladus )، اقیانوسهای کرهی زمین، کمربند آستروئید (The Asteroid Belt )، حلقههای زحل، سطح خورشید، نقظهی قرمز رنگ و آتشفشان الیمپوس مانز مریخ (Olympus Mons on Mars) قرار دارند.

این لیست بسیار گیج کننده بوده و بسیاری از کشورها لیست مخصوص به خود را دارند. بسیاری از کشورها عجایب جهان را در قالبی هفت گانه ارائه دادهاند ولی امروزه لیست هشت تایی هم که شامل یک جاذبهی افتخاری است بسیار رواج پیدا کرده است.
بسیار عجیب است که در یکی از لیستها نام انسانی هم به چشم میخورد. آندرهی غول پیکر (Andre the Giant) هم به خاطر قد ۲۲۴ سانتیمتری و وزن ۲۴۰ کیلوگرمی در بعضی از لیستها حضور دارد.
همانطور که مشخص است این لیست ثابت نبوده و حتی بعضی نام کینگ کونگ را هم در این لیست قید کردهاند.
در صنعت فناوری، ثبات در طراحی اهمیت بالایی برای شرکتها دارد و اغلب اوقات هدفی ناپیدا برای آنها محسوب میشود. به همین دلیل برای مثال، ثبات اپل در این زمینه و عرضهی آیفونهای جدیدی که در مقایسه با مدلهای سال قبل، دربردارندهی تغییرات بنیادین نیستند، هر ساله موجب طرح انتقادات شدید از سوی افراد مختلف میشود.
در نتیجه، با مرور اجمالی یک نسخه از شمارهی ۲۵ سال پیش مجلهیپیسی مگزین، به نحو کاملا غیرمنتظرهای میتوان به دهها نمونه از شواهدی دست پیدا کرد که نشان میدهند چگونه سلایق در سال ۱۹۹۲ با زمان حاضر بهشدت و به نحوی فراتر از صرفا فناورانه تغییر کردهاند. کامپیوترهای رومیزی و قابل حمل در صفحات مجله نخودیرنگ، ضمخت و غیرقابل تمایز هستند و به ندرت به جانشینان امروزی خود شباهت دارند.
تبلیغ یکی از نخستین تینکپدها در سال ۱۹۹۲.
اما در این مجله یک استثناء به چشم میخورد که با دیگر همنسلان خود تفاوت دارد. این دستگاه منحصربهفرد یک لپتاپ برجستهی مشکیرنگ به نام IBM ThinkPad است. بهطور دقیقتر، دستگاه مورد بحث با نام The 700C، نخستین لپتاپ تینکپد محسوب میشود که ۲۵ سال پیش در تاریخ ۵ اکتبر ۱۹۹۲ (۱۳ مهر ۱۳۷۱) معرفی شد.
در سال ۱۹۹۲، تینکپد ۷۰۰ سی بلافاصله نزد منتقدان و مشتریان به عنوان محصولی مهم شناخته شد. متیو جِی راس از پیسی مگزین آن را دستگاهی «عالی» نامید، در توصیفش از عبارات «جسورانه و موفقیتی بینظیر» استفاده کرد و در نقد و بررسی خود از آن به این نتیجه رسید که «پس از سالها طراحی کامپیوترهای همراه غیرقابل تمایز، آیبیام سرانجام موفق به انجام کار درست شده است.» علاوه بر این، مجلههایی نظیر بیزینسویک و پیسی کامپیوتینگ جوایزی را به ۷۰۰ سی اهدا کردند. بنابر ادعای آیبیام، تینکپد در چند ماه نخست عرضهی خود بیش از ۳۰۰ افتخار بهدست آورد. این شرکت همچنین با انتشار یک بیانیهی مطبوعاتی، اعلام کرد که در مدت ۸ هفته، صد هزار سفارش برای لپتاپهای تینکپد (شامل ۷۰۰ سی و دو مدل پایینرده با نمایشگرهای تکرنگ) ثبت شده است. یکی از مدیران ارشد آیبیام در این اعلامیه اذعان کرد که «تا پیش از ماه اکتبر، آیبیام بازیگر مهمی در عرصهی رایانش همراه محسوب نمیشد؛ اما اکنون اوضاع تغییر کرده است.»
آنچه هیچ کس در آن زمان نمیدانست، این بود که نام تینکپد، زیباییشناسی طراحی و تاکید بر نوآوری فناورانه در خدمت بهرهوری قابل اطمینان میتواند چنان قدرت ماندگاری داشته باشد که به مدت ۲۵ سال دوام بیاورد. هر شهروندی از اواخر ۱۹۹۲، در صورت مواجه با یک تینکپد امروزی نظیر X1 Carbon با فرم فکتور نازک و سبکوزن – کمتر از یک سوم ضخامت و وزن ۷۰۰ سی – و نمایشگر با وضوح تصویر بالا، احتمالا بهشدت تحث تاثیر قرار خواهد گرفت و از آنجایی که از تصاحب کسبوکار کامپیوترهای شخصی آیبیام توسط لنوو بیخبر است، پس از مشاهدهی نام این سازندهی چینی به جای آیبیام دچار سردرگمی خواهد شد. اما اگر این شخص با تینکپد ۷۰۰ سی آشنایی داشته باشد، تشخیص ایکس وان کربن به عنوان یک لپتاپ تینکپد، کار راحتی برای او خواهد بود. این موضوع به هیچ عنوان در مورد یک پاوربوک مدل ۱۹۹۲ اپل و یک مک بوک مدل ۲۰۱۷ صدق نمیکند.
تینکپد ایکس وان کربن، هم بهطور کامل امروزی و هم به طرز آشکاری یک تینکپد است.
اگر به دنبال محصولات مشابهی با طول عمر برند تینکپد و عناصر طراحی اختصاصی باشید، احتمال بیشتری وجود دارد که آنها را به جای کسبوکار کامپیوتر شخصی در صنعت خودرو پیدا کنید. دیوید هیل که به مدت بیش از ۲۰ سال، مسئول طراحی سری تینکپد بود، میگوید:
شما میتوانید بروید به مدل جدید پورشهی ۹۱۱ نگاه بیاندازید و آن را با مدل اولیهاش مقایسه کنید و بله، تفاوتهای بسیار زیادی وجود دارد؛ اما پورشهی جدید همچنان همان روح [قدیمی] را حفظ کرده است و از عناصری هماهنگ بهره میگیرد.
وی میمیافزاید:
این نوع «تکامل هدفمند» همان چیزی است که خالقان تینکپد همواره در پی آن بودهاند.
مدل اصلی کامپیوتر شخصی آیبیام که آغازگر یک صنعت بود و در نهایت به ساخت تینکپد منتهی شد.
بازگشت کامپیوتر آیبیام
آیبیام در ۱۹۹۲، یعنی ۱۱ سال پس از عرضهی نخستین کامپیوتر شخصی خود، هنوز یکی از بزرگترین نامها در صنعت کامپیوتر محسوب میشد. اما این شرکت پس از آنکه بخش زیادی از نفوذ خود را در آن زمان از دست داد، تلاش کرد تا کامپیوترهایی بسازد که که چشم همگان را به خود خیره کنند. میت جونز از پیسی مگزین در نقد و بررسی PS/2 L40 SX، یک لپتاپ ساخت آیبیام در سال ۱۹۹۱، نوشت که این دستگاه «در مقایسه با بهترینهای موجود در بازار در مجموع عملکرد به نسبت ضعیفی دارد.» این جمله تقریبا وضعیت کلی شرکت را در کسبوکار کامپیوتر شخصی خلاصه کرده است.
همانطور که آیبیام برنامههایی برای ساخت تینکپد در سر داشت، آرزومند ساخت لپتاپی بود که تخصص فناورانهی شرکت را در معرض نمایش بگذارد و در عین حال ظاهر مناسبی نیز داشته باشد. ساخت یک چنین لپتاپی، اقدامی در مقیاس جهانی بود؛ بدین صورت که بسیاری از فناوریهای درون دستگاه از آزمایشگاههای آیبیام در ایالات متحده سرچشمه گرفتند؛ اما تینکپد در آزمایشگاه این شرکت در یاماتو ژاپن مهندسی شد و طراحی صنعتی آن برعهدهی یک طراح آلمانی به نامریچارد سَپِر قرار داشت که در خارج از کارخانه و در شهر میلان فعالیت میکرد.
آیبیام پیسی کانورتیبل نخستین کامپیوتر قابل حمل عرضهشده از سوی آیبیام در سال ۱۹۸۶ بود؛ اما این دستگاه بهشدت بزرگ و سنگینتر از آن بود که به عنوان یک لپتاپ شناخته شود.
کامپیوترهای لپتاپ از دههی ۱۹۸۰ در اطراف ما حضور داشتهاند؛ اما در آن زمان بهنظر میرسید که این دستهبندی محصول هنوز در حال یافتن جایگاه خود در صنعت کامپیوتر است؛ بهخصوص از آنجایی که تا پیش از شکلگیری محبوبیت سیستمعامل ویندوز در اوایل دههی ۱۹۹۰، بهرهگیری از ویژگیهای جدید نظیر نمایشگر رنگی و ابزارهای اشارهگر هنوز در بین آنها رواج نیافته بود. آریماسا نایتوه که سرپرستی مهندسی ۷۰۰ سی را در یاماتو ژاپن برعهده داشت و در تمام این سالها همچنان در ساخت مدلهای جدید تینکپد نیز مشارکت داشت، میگوید:
کامپیوتر لپتاپ خود به نوعی یک عرصهی ناشناخته بود. ما فرصتی عالی برای کسبوکار در اختیار داشتیم؛ اما هیچ کس به طور صددرصد مطمئن نبود.
در آن زمان، بازار کامپیوتر شخصی از سوی شرکتهای تازه بهدوران رسیده نظیر دل و گیتوی در حال تغییر و تحول بود؛ بازیگرانی که ساخت کامپیوتر را با مونتاژ قطعات دیگر شرکتها و بدون افزودن نوآوری فناورانهی چندانی از جانب خود کالاییسازی کردند. در مقابل، آیبیام هنوز سازندهای بود که با روش ادغام عمودی فعالیت میکرد و نمود آن نیز از جهات مختلف در کامپیوتر جدید این شرکت قابل رویت بود. تینکپد ۷۰۰ سی صرفا از یک پردازندهی ۴۸۶ اینتل استفاده نکرد؛ بلکه نسخهای بهشدت قدرتمندتر را بهکار گرفت که آیبیام آن را در کارخانهی خود سفارشیسازی و تولید کرده بود؛ تصمیمی که هیچ شرکت سازندهی کامپیوتر دیگری توان یا تمایل اتخاذ آن را نداشت. ۷۰۰ سی همچنین به لطف سرمایهگذاری مشترک بین آیبیام و توشیبا، یکی از نخستین کامپیوترهای لپتاپ با نمایشگر ماتریس فعال و ترازیستوری نازکلایه (TFT) بود؛ نخستین فناوری تازهای که میتوانست رنگهای بسیار خوبی را در قالب قابل حمل ارائه دهد. علاوه بر این، چشم همهی مصرفکنندگان به اندازهی ۱۰.۴ اینچی نمایشگر خیره شد که هرچند در حال حاضر در مقایسه با لپتاپهای فعلی کوچک بهنظر میرسد؛ اما بهطرز قابل توجهای بزرگتر از استاندارهای ۱۹۹۲ بود.
آیبیام حتی هارد دیسک تینکپد را که امکان بیرون آوردنش از دریچهای در جلوی لپتاپ فراهم بود، خود تولید کرد. این مکان بدین خاطر انتخاب شده بود که کاربر بتواند بدون آنکه با آرنج خود به بغل دستیاش در هواپیما ضربه بزند، اقدام به تعویض دیسک کند.
هنگامی که درایوهای سیدی رام ظهور کردند، تینکپد صاحب یکی از آنها شد.
از دیگر ویژگیهای منحصربهفرد تینکپد، یک جایگزین ماوس بسیار کوچک به نام TrackPoint II با ظاهری همچون کلهپاککن بود که بین کلیدهای جی، اچ و بی به چشم میخورد. این ابزار کوچک که مهندسان آیبیام این بار نیز خود آن را در آزمایشگاه شرکت در یورکتاون نیویورک طراحی کردند. در ابتدا قرار بود در صفحهکلیدهای دسکتاپ بهکار گرفته شود؛ اما سرانجام به همراه تینکپد ۷۰۰ سی معرفی شد و اشارهگری دقیق را بدون نیاز به برداشتن دست از روی صفحهکلید در اختیار کاربران قرار داد. ترکپوینت، بهبودی قابل توجه در ترکبالهای بدجایگذاریشده و بدقوارهای محسوب میشد که در دیگر لپتاپهای آن روز متداول بود و همچون سیدی رام که در جلوی دستگاه قرار داشت، با در نظرداشتن فضاهای اندک موجود در هواپیماها طراحی شده بود. نایتوه میگوید:
ما میدانستیم که ماوس بهترین دستگاه برای اشاره کردن است؛ اما شما نمیتوانید در هواپیما از یک ماوس استفاده کنید.
زیباییشناسی طراحی تینکپد چنان از مدتها پیش آشنا بهنظر میرسد که به راحتی میتوان این حقیقت را فراموش کرد که ساخت آن در ابتدا نوعی انحراف از هنجار دوران خود، نهتنها برای شرکت سازنده بلکه کل صنعت کامپیوتر شخصی بهشمار میرفت. سپر که در سال ۲۰۱۵ درگذشت، بارها گفته بود که جعبهی بنتو (خوراک قابل حمل ژاپنی) و یا جعبهی سیگار الهامبخش او در طراحی تینکپد بود. در هر دو مورد، ظاهر ۷۰۰ سی در حقیقت بدون سرافکندگی به یک جعبه با زوایای مربعی و بدون تزئینات شباهت داشت. علاوه بر این، رنگی که سپر برای تینکپد انتخاب کرد (مشکی پر کلاغی) نیز به این لپتاپ کمک کرد تا در دورانی که اغلب کامپیوترهای قابل حمل از برندهای مطرح در رنگهای نخودی، سفید یا سایههایی مختلف از خاکستری موجود بودند، به صورتی هدفمند ظاهری زیبا داشته باشد.
سپر در راستای تکمیل برندسازی تینکپد، قرمز روشن را به عنوان رنگ ترکپوینت انتخاب کرد. همچنین اتکای وی به قاب مشکی دستگاه به نحوی بود که موجب شد تینکپد بهسرعت به محصولی متمایز و قابل تشخیص تبدیل شود. اما این طراحی تقریبا به طور کامل به منصهی ظهور نرسید؛ زیرا یکی از مدیران ردهبالای شرکت در بخش طراحی به سپر اطلاع داد که رنگ قرمز برای سوییچهای اضطراری در کامپیوترهای بزرگ آیبیام رزرو شده است.
هیل میگوید:
ریچارد [سپر] که از جهات بسیار فرد خلاقی محسوب میشد، در آن زمان به طراح آیبیام پیشنهاد داد که آنها صرفا باید نام رنگ را از قرمز به سرخابی (Magenta) تغییر دهند. در نهایت، ترکپوینت IBM Magenta پذیرفته و به نمادی در طراحی تینکپد تبدیل شد.
آیبیام نام «ThinkPad» را از دستگاه تبلتی به عاریه گرفت که آن را در ماه آوریل همان سال و در دوران رونق اولیه و کوتاهمدت تبلتها در دههی ۱۹۹۰ معرفی کرده بود این نام به صورت واضحی به شعار فکر کن (Think) اشاره داشت؛ پندی به خود شرکت و دنیا که توماس جی واتسون، بنیانگذار آیبیام آن را در سال ۱۹۱۴ معرفی کرد.
با این حال، اعمال بخش «Pad» (بهمعنی دفترچه) به لپتاپی با ظاهر مرسوم تاشو، از سوی برخی متخصصان به عنوان اقدامی بحثبرانگیز در نظرگرفته شد. با این حال، نام تینکپد به جای آنکه مشتریان واقعی را برنجاند، با موفقیت این پیام را انتقال داد که لپتاپ ۷۰۰ سی محصولی تازه از سوی آیبیام است؛ شرکتی که از قدیم در تلاشهای خود برای برندسازی کامپیوترهایش به انتخابهای نامهایی چون IBM PS/2 Note N33 SX علاقه داشت.
تینکپد ۷۰۰ سی در زمان عرضه، ۴۳۵۰ دلار یا به دلار امروز تقریبا هفت هزار دلار قیمت داشت که در سال ۲۰۱۷، برچسب قیمت بسیار بالایی بهنظر میرسد. در حال حاضر، خرید یک نسخهی مخصوص تینکپد کربن ایکس وان با تمام لوازم جانبی نزدیک به ۲۲۰۰ دلار هزینه دربردارد؛ اما در آن زمان، لپتاپهای ردهبالا بهخصوص در صورت بهرهمندی از نمایشگرهای رنگی بسیار گرانقیمت بودند. برای مثال، مجلهی پیسی مگزین در همان نسخهای که نقد و بررسی تینکپد را منتشر کرد، یکی از لپتاپهای ساخت توشیبا را با قیمت ۶۰۹۸ دلار یا به عبارتی بیش از ۱۰ هزار دلار امروز مورد ارزیابی قرار داد.
علاوه بر این، تینکپد بهزودی به و به قدر کافی بدل به نشانهای از شان و اعتبار شد و توانست قیمتی بالاتر از حد استاندارد را به بازار تحمیل کند.فردیک پل، وبلاگنویس نتورک ورلد میگوید:
شما به یک کافی شاپ مملو از کارآفرینان مشتاق و پرتلاش وارد میشوید و میبینید که همه صاحب یک مکبوک نقرهای هستند. تینکپد برای مدتی در دنیای شرکتهای بزرگ به مکبوک شباهت داشت.
طراحی سپر بدون شک به فروش تینکپد کمک کرد؛ اما ماهیت این سری از اطمینانپذیری سختافزار تا کیفیت پشتیبانی فنی آیبیام نیز در کسب اعتبار برای آن موثر بود. پل میگوید:
آنها نهتنها در ساخت لپتاپی جذاب موفقتر بودند؛ بلکه در زمینهی ساختار، استحکام و پشتیبانی نیز عملکرد بسیار بهتری از رقبایشان داشتند.
باترفلای تینکپد مدل ۱۹۹۵ موفق به بهرهگیری از صفحهکلیدی شد که پهنتر از بدنهی دستگاه بود.
بدون تغییر محض رضای تغییر
هرچند نخستین تینکپد و جانشینان بعدیاش موفقیت خوبی بهدست آوردند؛ اما قرار نبود که ظاهر و حس کلی آنها برای همیشه پابرجا باقی بماند. در حقیقت، هنگامی که هیل در ۱۹۹۵ برای سرپرستی طراحی تینکپد انتخاب شد، مدیرکل این سری به وی اطلاع داد که اکنون زمان تغییر فرارسیده است.
هیل میگوید:
وی اینطور احساس میکرد که سه سال کافی است و ما نیازمند یک طراحی جدید هستیم. من حقیقتا نمیتوانستم این را باور کنم. من در پاسخ گفتم که خب از بین تمام مشکلاتی که پیشروی ما هستند، طراحی از جملهی آنها محسوب نمیشود. در نتیجه، سرسختانه تلاش کردم تا به او توضیح دهم که اگر طراحی اشکالی ندارد، آن را تغییر ندهید.
هیل ظاهرا به صورت دائمی پیروز آن بحث شد. اما آیبیام از همان ابتدا اجازه نداده بود که شخصیت قابل پیشبینی سری تینکپد بر سر راه آزمودن ایدههای جدید قرار بگیرد. به عنوان مثال، این شرکت در سال ۱۹۹۳ یعنی یک سال پس از عرضهی ۷۰۰ سی، بهمنظور تولید یک تینکپد ویژه با چاپگر جوهرافشان داخلی برای بازار ژاپن وارد همکاری با کاننشد. (صفحهی چاپی کاربر از زیر صفحهکلید ظاهر میشد.)
دو سال پس از آن، آیبیام تینکپد 701C را عرضه کرد که بیشتر با اسم رمز خود « Butterfly» معروف شد. این دستگاه که نمونهای از یک لپتاپ کوچکاندازه بود و در آن زمان با عنوان «سابنوتبوک» شناخته میشد، مجهز به صفحهکلید دو تکهای بود که به محض بالا بردن نمایشگر، باز میشد و از لبههای بدنه فراتر میرفت تا بهمنظور تایپ آسودهتر، عرض بیشتری را در اختیار کاربر قرار دهد. باترفلای با آن طراحی غیرمعمول خود نمیتوانست به دستگاهی ماندگار تبدیل شود؛ زیرا نمایشگرها به تدریج حتی در کامپیوترهای فوق قابل حمل بزرگتر شدند و بدون نیاز به هیچ گونه جادوگری فنی ، فضای بیشتری را برای قرارگیری صفحهکلید فراهم کردند.
برخی از دیگر مدلهای غیرمعمول تینکپد طراحی به مراتب عجیب و غریبتری داشتند. تینکپد TransNote مدل ۲۰۰۱ دربردارندهی یک دفترچهی داخلی بود که امکان نوشتن روی کاغذ و تبدیل خودکار یادداشتها به جوهر دیجیتال را در اختیار کاربر قرار میداد. همچنین تینکپد W700ds به کاربر امکان میداد تا با باز کردن یک نمایشگر دوم بتواند از مزیت در اختیار داشتن دو نمایشگر قابل حمل بهرهمند شود. هر دو مدل نامبرده پس از عرضه به سرعت به فراموشی سپرده شدند؛ اما آنها شواهدی از انعطافپذیری شگفتانگیز چشمانداز طراحی سپر در سال ۱۹۹۲ محسوب میشوند. علاوه بر این، سری تینکپد همواره پیشگام پذیرش زودهنگام برخی از فناوریهایی بود که در نهایت به قابلیتهایی ماندگار تبدیل شدند؛ نظیر سیدی رام و دیویدی رام، وایفای، حسگرهای اثر انگشت و نمایشگرهای OLED.
یک مدل از تینکپد در اواخر دوران آیبیام که به اندازهی نسلهای پیشین خود کاملا جعبهمانند نبود.
ورود لنوو
تینکپد محصول مفیدی برای شهرت و اعتبار آیبیام بهشمار میرفت؛ اما سودآوری آن بهکلی بحث دیگری بود. آیبیام بین ۲۰۰۱ تا میانهی ۲۰۰۴َ، نزدیک به یک میلیارد دلار در کسبوکار کامپیوتر شخصی خود ضرر کرد. از آنجایی که آیبیام به جای تولید انبوه محصولات، انرژی خود را مجددا حول محور خدمات پیشرفته برای مشتریان بزرگ متمرکز کرده بود، واحد کامپیوتر این شرکت بیش از بیش به بخشی خرد شباهت پیدا میکرد. هنگامی که آیبیام در دسامبر ۲۰۰۴ اعلام کرد که کسبوکار کامپیوتر را به مبلغ ۱.۷۵ میلیارد دلار به لنوو میفروشد، مدیران شرکت به استیو لور از نیویورک تایمز گفتند که که معامله بین آنها و خریدار چینی نتیجهی گفتگوهایی بود که آغاز آن به سالها پیش بازمیگشت.
با توجه به اینکه یکی از موارد قابل ارزش برای هواداران تینکپد، نبود غافلگیری در این سری بود، بسیاری نسبت به تحویل واحد کامپیوتر آیبیام به شرکتی چینی که تا حد زیادی خارج از بازار خانگی خود ناشناخته بود، دچار تردیدهای قابل فهمی بودند. لنوو این نگرانی را درک کرد و با اعتماد به تصمیم سازندگانی که از روز اول تینکپدها را به محصولاتی محبوب تبدیل کردند، به بخشی از آن واکنش نشان داد. پیتر هورتنسیوس که در ابتدا به عنوان مهندس آیبیام در ساخت تینکپد مشارکت داشت و بعدا مدیریت این کسبوکار را در هم در آیبیام و هم لنوو برعهده گرفت، میگوید:
به محض آنکه ما به لنوو نقل مکان کردیم، اولین اقدامی که باید انجام میدادیم، متقاعد کردن مردم نسبت به این مسئله بود که این (سازندگان تینکپد) همان افراد و همان تیم هستند. آنها صرفا همان افراد یا بهتر از آنها خواهند بود.

تصویری از سال ۲۰۱۰ که در آزمایشگاه یاماتو لنوو گرفته شد؛ مکانی که از ابتدا زادگاه مهندسی تینکپد بوده است.
با احتساب امسال، لنوو بیشتر از آیبیام برند تینکپد را در تصاحب خود داشته و بخش عمدهی بیش از ۱۰۰ میلیون تینکپد فروختهشده تا به امروز متعلق به این شرکت چینی است. اما، استمرار فعالیت افراد پشت صحنه، موضوع قابل توجهای محسوب میشود. از بین این افراد، نایتوه، هیل و هورتنسیوس صاحب بالغ بر صد سال تجربهی مشترک در آیبیام و لنوو هستند. با این حال، هورتنسیوس در سال ۲۰۱۶ به گروه مرکز دادههای لنوو منتقل شد و هیل نیز در ژوئن امسال از مدیریت طراحی تینکپد کنارهگیری کرد؛ اما همچنان به عنوان مشاور در ساخت این لپتاپ مشارکت دارد. در مقابل، آزمایشگاه یاماتو که مسئول مهندسی تینکپد است، همچنان تحت هدایت نایتوه فالیت میکند و در حال حاضر صاحب بیش از ۴۰۰ کارمند است. ۴۴ درصد از این افراد از کارکنان سابق آیبیام محسوب میشوند که تقریبا ۱۳ سال پیش، هنگام تصاحب تینکپد از سوی لنوو، بخشی از تیم طراحی این لپتاپ بودند.
در نهایت معلوم شد که تصمیم لنوو مبنی بر حفظ هویت تینکپد، اقدامی هوشمندانه از جانب این شرکت بوده است. لنوو با تصاحب کسبوکار کامپیوتر شخصی آیبیام، حق استفاده از نام آیبیام روی کامپیوترها را برای مدت ۵ سال بهدست آورده بود. اما این شرکت اعتماد به نفس خود به قدرت برند اختصاصیاش را که در پیوند با تینکپد تا حد بسیار زیادی افزایش یافته بود، رشد داد، به نحوی که کمتر از یک سال بعد از تکمیل خرید، بهکارگیری برند آیبیای را متوقف کرد. لنوو همچنین بهتازگی به صورت بلندپروازانهتری تبادل دانش حاصل از کار مهندسان چینیاش را با تیم نایتوه در یاماتو شروع کرده که پیامد آن ساخت مدلهایی همچون X1 Yoga بوده است؛ دستگاهی که بخشی از آن لپتاپ و بخشی دیگر تبلت است و در عین حال همچنان امکان تشخیص آن به عنوان یک تینکپد وجود دارد.
لولای تینکپد ایکس وان یوگا به کاربر امکان میدهد تا در هر زاویهای که میخواهد از این دستگاه استفاده کند.
اکنون این موضوع که تینکپد در طول ربع قرن گذشته، از چنان ثباتی برخوردار بوده است، لزوما نکتهی مثبتی بهحساب نمیآید. در سال ۲۰۱۵،مارک ویلسون از مجلهی فناوری فست کامپانی، طراحی تینکپد را «بیش از حد بها دادهشده» توصیف و استدلال کرد که ماندگاری عناصری نظیر ترکپوینت احتمالا بیش از هر چیز ناشی از ترس لنوو از واکنش منفی هواداران مخالف تغییر بوده است. لنوو از مدتها پیش برای آنکه متهم به تغییر تینکپد نشود، با بهکارگیری رویکردی دوجانبه، هم ترکپوینت و هم ترکپد را در این سری گنجانده است؛ اقدامی که میتوان آن را تعهدی بیش از اندازه یا قابل ستایش به انتخاب کاربران در نظرگرفت. هری مککراکن، روزنامهنگار فست کامپانی با ابراز تعجب از محافظهکاری لنوو میگوید درنظر کارکنان این شرکت، حتی تغییر جزئی زوایای بدنهی تینکپد نیز اقدامی استرسزا به شمار میرود.
با این حال، به گفتهی هورتنسیس، آنچه تینکپدها را در بازار حفظ کرده است، ، بهرهوری قابل اعتماد و نه هر جنبهی خاص از یک مدل مشخص بوده است وی میگوید:
هنگامی که من با مشتریان و اشخاص صحبت میکنم، علاقهی آنها به تینکپد به خاطر بهرهمندی این لپتاپ از بهترین صفحهکلید یا این بهترین ویژگی یا آن بهترین ویژگی نیست؛ بلکه بدین خاطر است که من میتوانم روی اهمیت داشتن این موارد برای آن حساب کنم.
حتی فراتر از مشتریان، آنهایی که در طول سالها در برنامهریزی و هدایت تینکپد مشارکت داشتهاند، بیش از ساخت ویژگیها و مدلهای منحصربهفرد، به تمرکز اصلی این سری در کاربردیسازی و مطمئنسازی فناوریهای تازه اهمیت دادهاند. هورتنسیس، تینکپد را بیش از آنکه یک شی بنامد، یک سیستم اعتقادی میداند.
هیل، مدیر طراحی سابق تینکپد در پاسخ به این سوال که تینکپد مورد علاقهی وی کدام مدل است، از ۷۰۰ سی اصلی، باترفلای، ایکس ۳۰۰ (نخستین نسخهی عرضهشده توسط لنوو) و ایکس وان کربن نام میبرد. در مقابل، نایتوه از آنجایی که نام بردن از یک مدل بهخصوص را بیاحترامی به همکارانش میداند، مودبانه از پاسخ به این سوال اجتناب میکند. وی میگوید:
اگر من بگویم که از مدل A خوشم میآید، تیمی که مسئول ساخت مدل B بود، مایوس خواهد شد.
او پس از مکثی کوتاه میافزاید:
بزرگترین تینکپد، آخرین تینکپد است.
نسخهی مخصوص ۲۵مین سالگرد تینکپد، هم لپتاپی امروزی و هم کلاسیک است.
تا به امروز، آخرین تینکپد عرضهشده از قضا نسخهای است که همین چندی پیش به مناسب ۲۵مین سالگرد عرضهی تینکپد، معرفی شد. این مدل هرچند از قطعات امروزی بهره میگیرد؛ اما به طراحی ابتکاری سپر نیز ادای دین میکند. وسواسیهای هوادار تینکپد با نگاه به آخرین نسخهی این لپتاپ میتوانند متوجه عناصر کلاسیک احیاشده در آن شوند که از جملهی آنها باید به تعداد بیشتر از حد معمول LED-های وضعیت در مقایسه با لپتاپهای امروزی، لوگوی تداعیگر طرح رنگی آیبیام در بدنهی ۷۰۰ سی و صفحهکلید یادآور نسخهی ستایششدهی ۱۹۹۲ اشاره کرد.
با این حال، بهنظر نمیرسد که این تینکپد مخصوص ۲۵مین سالگرد یک عقبگرد خاطرهانگیز باشد و صرفا یک تینکپد بهشمار میرود. این لپتاپ به خودی خود بیانیهای دربارهی جایگاه همواره منحصربهفرد تینکپد در تاریخ کامپیوترهای شخصی محسوب میشود.
گفته میشود که زیبایی، در چشم بیننده است؛ اما وقتی اکثر مردم بهخودروهای الکتریکی سازگار با محیط زیست نگاه میکنند، ظاهر خوب لزوماً اولین چیزی نیست که برجسته میشود. برای درک این موضوع بهتر است نگاهی به خودروی الکتریکی bmw i3 بیاندازید. تسلا(Tesla) در انتخاب نام مدلهای برقی خود از حروفی استفاده کرده است، که نشاندهنده توجه به زیبایی و زیباییشناسی باشد. به این مفهوم که محصولات الکتریکی تسلا با هدف جذب مشتریان، تلاش میکنند زیبا طراحی شوند. همین موضوع باعث شده است تا یکی از وزرای دولت فدرال آلمان، خودروسازان کشورش را به چالش بکشد.

پیتر آلتمایر، وزیر امور اقتصادی و انرژی دولت فدرال آلمان اخیراً طی جلسه بحث در مورد هوش مصنوعی (AI) تصمیم گرفت تا احساسات خود را در مورد تلاشهای زیبایی شناختی نسبت به خودروهای الکتریکی خودروسازان آلمانی بر زبان بیاورد. پیتر آلتمایر گفت:
من واقعا تعجب میکنم که شما آقای زتچه، یا شما آقای دیس یا آقای کروگر از شرکت بیامو قادر به تولید یک خودروی الکتریکی در حد حتی نیمی از زیبایی محصولات محبوب تسلا نیستید. تا زمانی که به جذابیت و زیبایی خودروی الکتریکی توجه کنید، میتوانید با ایدههای جدید و تازهای روبهرو شوید.

در این جلسه هربرت دیس، مدیر عامل فولکسواگن حضور داشت و پاسخ مستقیمی به ادعای وزیر امور اقتصادی دولت فدرال نداد. در حالی که بدون شک افرادی ممکن است این انتقاد را غیرمنصفانه بدانند، اما برخی معتقدند که وزیر به مطلب بسیار مهمی اشاره کرد. اگر به آئودیای-ترون (e-tron)، مرسدس بنز EQC و حتی بیامو آی-نکست (iNext) نگاهی بیاندازیم، متوجه میشویم که آنها اصلاً زیبا نیستند؛ یا دستکم توجه کمی به اصول زیباییشناسی در طراحی آنها شده است.

مقالههای مرتبط:
از طرف دیگر، پیتر آلتمایر به فولکسواگن نیز اشاره کرد که شاید چنین موضوعی درست نباشد. اگر به چند خودروی مفهومی بسیار جذابپورشه نگاهی بیاندازیم، به نظر میرسد که آنها به خوبی توانستهاند اصول زیباییشناسی را رعایت کنند. پورشه بهطور خاص دو خودروی برقی تایکان (Taycan) و میشن ای کراس توریسمو (Mission E Cross Turismo) را بهعنوان مدل مفهومی ارائه کرده است؛ البته باید به این نکته اشاره شود که تولید این دو مدل مفهومی نیز برای سالهای آینده تائید شده است. شاید اگر خیلی خوشبین باشیم، خودروهای الکتریکی پورشه تا چند سال آینده بتوانند وارد بازار شوند.

در دنیای کنونی، مشتریان به اصول زیباییشناسی اهمیت زیادی میدهند و همین مسئله باعث شده است تا وزیر امور اقتصادی دولت فدرال آلمان از خودروسازان کشورش انتقاد کند. در مجموع این انتقاد درست به نظر میرسد و شرکتهای دایملر (مرسدس بنز)، بیامو و حتی فولکسواگن باید در اصول طراحی محصولات آینده خود تجدیدنظر کنند.
علاقه مندان مرسدس بنز معمولا اگر نتوانند مدلهای صفر کیلومتر و جدید مرسدس بنز را خریداری کنند به سراغ بازار دست دوم میروند؛ چون معمولا نمونههای دست دوم قیمت مناسبی دارند. اما چنین چیزی در مورد همهی آنها صادق نیست.

مرسدس بنزی که به معرفی آن خواهیم پرداخت یک مدل E کلاس و S کلاس نیست بلکه SLRمکلارن Stirling Mos است که سال ۲۰۰۹ ساخته شد و یکی از خاصترین و گرانترین خودروهای مرسدس بنز و مکلارن است.

برای اطلاع کسانی که با مرسدس مکلارن SLR آشنایی ندارند باید گفت که این خودروی سوپراسپرت، پرچمدار مرسدس بنز در زمان خود بود؛ مدل SLS AMG و بعد AMG GT امروزی جایگزین آن شدند. ساخت این مدل با همکاری شریک مرسدس بنز در مسابقات فرمول یکیعنی مکلارن انجام شد و در زمان خود رقبایی همچون فراری انزو وپورشه کاررا GT داشت. پیشرانهی مورد استفاده در مکلارن SLR از نوع V8 سوپرشارژردار بود که در جلوی شاسی قرار داشت و بیش از ۶۰۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد. مکلارن SLR یک خودروی دیفرانسیل عقب بود که نیروی پیشرانه در آن با استفاده از یک جعبهدندهی ۵ سرعتهی خودکار به چرخهای عقب انتقال پیدا میکرد.

مرسدس بنز و مکلارن بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰ بیش از ۲ هزار دستگاه از مدل SLR را تولید کردند که برخی از آنها نسخههایی ارتقا یافته با قدرت بیشتر بودند. اما خاصترین مدل این خودرو قطعا مدل استرلینگ ماس است که طراحی آن نیز کاملا متفاوت با مدل استاندارد SLR بوده و در آن خبری از سقف و شیشهی جلو نیست.
طراحی دماغه و چراغهای جلو و عقب مدل استرلینگ ماس کاملا متفاوت بوده و تنها دو شیشهی کوچک برای منحرف کردن باد در مقابل سرنشینان نصب شدهاند.

در حالی که پیشرانهی مدل استاندارد SLR میتوانست ۶۱۷ اسب بخار قدرت و ۷۸۰ نیوتونمتر گشتاور تولید کند، در مدل استرلینگ ماس این اعداد به ۶۵۱ اسب بخار و ۸۲۰ نیوتونمتر ارتقا پیدا کردهاند. خروجی های اگزوز SLR استرلینگ ماس در دو سمت بدنه و بهصورت دوتایی قرار داده شدهاند.
آنچه مکلارن SLR استرلینگ ماس را خاصتر میکند تیراژ تولید محدود ۷۵ دستگاهی این خودرو است. بهتازگی یکی از این مدلها به رنگ سفید و با تودوزی قرمز برای فروش گذاشته شده که شرایط بسیار خوبی دارد و کارکرد آن تنها ۴ هزار و ۱۰۰ کیلومتر است. فروش این سوپراسپرت خاص و کمیاب بر عهدهی شرکت James Edition گذاشته شده است که فعلا برای آن قیمت ۳ میلیون ۳۶۰ هزار دلار را در نظر گرفتهاند. برای درک بهتر این مبلغ باید اشاره کنیم که با چنین پولی میتوانید حدود ۲۰ دستگاه مرسدس AMG GT R خریداری کنید. به نظر شما کدام یک خرید عاقلانهتری محسوب میشود؟
مایکروسافت پس از متوقف کردن انتشار آپدیت اکتبر ویندوز ۱۰ در پی بروز مشکلی که باعث حذف شدن فایلهای کاربران شده بود، بالاخره پس از برطرف ساختن این باگ، از هفتهی پیش مجددا آن را برای عموم کاربران در دسترس قرار داد.
درحالی که هنوز نمیدانیم چنین باگی دقیقا به چه علت به بیلد نهاییآپدیت اکتبر ۲۰۱۸ راه پیدا کرده است، مایکروسافت طی اطلاعیهای وعده داده که با تغییر برخی رویکردها، قصد دارد از رخداد دوبارهی چنین اتفاقی جلوگیری کند.
اگر پیگیر اخبار بوده باشید، میدانید که ردموندیها یکی-دو ماه پیش، از انتشار جدیدترین آپدیتMicrosoft Windwos 10 خبر دادند؛ چند روز نگذشته بود که اخبار مربوط به حذف فایلهای کاربران پس از نصب این آپدیت، فضای مجازی را پر کرد. مشکلاتِ یادشده بهحدی بودند که سرانجام مایکروسافت مجبور شد این آپدیت را از حالت انتشار خارج سازد.
این غول دنیای فناوری، چندین هفته پیش، این آپدیت را مجددا در اختیار کاربران اینسایدر ویندوز قرار داد تا ابتدا بازخوردهای آنان را دریافت کند و پس از اطمینان از برطرف شدن تمامی مشکلات، مجددا آن را بهصورت عمومی منتشر کند. سوالی که هیچوقت از سوی مایکروسافتجواب داده نشد، این بود که چرا چنین مشکلی به وقوع پیوست؟ در ادامهی مقاله سعی میکنیم بررسی دقیقی روی این موضوع انجام دهیم و سوال یادشده را به جواب برسانیم.

موضوع از چه قرار بود؟
بعد از اینکه مایکروسافت آپدیت اکتبر ویندوز ۱۰ را برای این سیستمعامل منتشر کرد، مشخص شد که کاربران اینسایدر ماهها پیش، از وجود مشکل مربوط به حذف فایلهایشان پس از نصب این آپدیت، خبر داده بودند. در آن زمان، خیلیها برایشان این سوال پیش آمد که چگونه و به چه دلیلی، بازخوردهای مرتبط به این باگ بزرگ، توسط ردموندیها نادیده گرفته شده؛ برخی حتی با این ادعا پا به میدان گذاشتند که مایکروسافت هیچوقت به بازخوردهای کاربرانش توجه نکرده و اصلا متوجه وجود چنین مشکلی نشده است.
طبق ادعای برخی منابع موثق، مهندسین مایکروسافت اندکی پس از انتشار گزارشهای مربوط به این باگ توسط کاربران اینسایدر، به پیگیری ماجرا پرداختند و در واقع از آن با خبر بودند. اما آنان به اشتباه فکر کردند که این باگ به مشکلی دیگر مربوط میشود؛ مشکلی که ظاهرا به اندازهی مشکل اصلی، تخریبگر نبوده است. به بیانی دیگر، کاربران اینسایدر به دفعات مختلف از وجود مشکل حذف فایلهایشان خبر داده بودند که این مشکلها به دو باگ جداگانه مربوط میشد؛ در واقع یکی از این باگها قدرت تخریبگری بالایی نداشته و هیچیک از فایلها را حذف نمیکرده است. در ادامه بیشتر به بحث در مورد این باگ که مهندسین مایکروسافت را به اشتباه انداخت، خواهیم پرداخت.
آنطور که نویسندهی سایت ویندوز سنترال به نقل از منابعی آگاه ادعا میکند، مایکروسافت طی دو سال اخیر همواره از سوی کاربرانش بازخوردهایی مشابه را با عناوینی مثل «پس از نصب بیلد یا آپدیت جدید، بعضی از فیلمهای موجود در کامپیوترم حذف شدهاند» دریافت میکرده است.

پس از آنکه ردموندیها این موضوع را به دقت مورد بررسی قرار دادند، متوجه شدند که بعضی از کاربران به دنبال نصب بیلد جدید ویندوز ۱۰، از حساب کاربری اصلی خود خارج شدهاند و در واقع آن حسابی که پس از آغاز بهکار آپدیت جدید ویندوز برایشان بالا آمده، یک حساب کاربری موقتی بوده است. این یعنی در حقیقت هیچیک از فایلهای این کاربران حذف نشده بود و آنان چون از حساب خودشان خارج شده بودند و فکر میکردند که این حساب موقتی، همان حساب کاربری اصلی خودشان است، پس از مراجعه به پوشهی داکیومنتس هیچیک از فایلهای خود را نمییافتند.
به بیانی سادهتر، تمامی فایلهای کاربران در پوشهی داکیومنتس سر جای خود قرار داشتند و هیچیک از آنها حذف نشده بود؛ دلیل عدم رؤیت آن فایلها توسط کاربران، این بوده است که آنان پس از نصب آپدیت جدید، از حساب کاربری خود بیرون انداخته شده بودند. بنابراین با لاگین کردن در حساب اصلی، چنین مشکلی بهسادگی برطرف میشد.
در نتیجه، مایکروسافت پس از مدتی برای آن کاربرانی که پس از نصب آپدیت، وارد حساب کاربری موقت میشدند، یک پنجرهی شناور را به نمایش درآورد و آنان را از جزئيات ماجرا و نحوهی برطرف ساختن این مشکل، باخبر ساخت. احتمالا به همین دلیل، مهندسین مایکروسافت ترجیح دادند گزارشهای کاربران اینسایدری را که اینبار واقعا با مشکل حذف شدن فایلهایشان روبهرو شده بودند، نادیده بگیرند. ردموندیها در واقع فکر کردهاند که این قضیه مجددا به همان ماجرای مربوط به حساب کاربری موقتی اشاره دارد.
آن کاربرانی که پس از نصب آپدیت اکتبر، فایلهایشان حذف شده بود، از طریق Feedback Hub این موضوع را اطلاع دادند. این افراد که تعدادشان بسیار زیاد بود، دقیقا نمیدانستند که چنین مشکلی به چه دلیلی رخ داده است؛ همین موضوع باعث شد که آنها بدون ذکر جزئيات مربوطه، تنها به گفتن اینکه فایلهایشان حذف شده، بسنده کنند. در نهایت پس از بررسیها، معلوم شد که قابلیت Known Folder Redirection واندرایو مقصر اصلی این اتفاق بوده است؛ اما کاربران اینسایدر این موضوع را از همان ابتدا نمیدانستند.
اگر بخواهیم بهطور خلاصه از دلایل بروز این اتفاق پردهبرداری کنیم، باید بگوییم که مایکروسافت به اشتباه فکر کرده که حذف شدن فایلهای کاربران به مشکلی قدیمی و ساده مرتبط بوده و از همینرو، فورا برای رفع آن دستبهکار نشده است.

مایکروسافت وعده داده است که در آینده شاهد چنین مشکلی نخواهیم بود
ردموندیها هفتهی پیش طی بیانیهای در وبلاگ رسمی خود به ارائهی توضیحاتی در مورد اقدامات اخیرشان برای جلوگیری از رخداد دوبارهی این اتفاق، پرداختند. مشکلات مربوط به آپدیت اکتبر ۲۰۱۸ ویندوز ۱۰، به مایکروسافت تلنگر بزرگی زد؛ اتفاقی که نهایتا باعث شد این شرکت تلاشهایش را برای بهبود سیستمهای داخلیاش بهمنظور جلوگیری از بروز مجدد چنین اتفاقی، دوچندان کند.
مایکروسافت بهتازگی از سیستم رتبهبندی جدیدی برای Feedback Hub خود رونمایی کرده است تا بتواند از این مشکلات در همان ساعات اولیهی رخدادشان، باخبر شود. کاربران اینسایدر از این پس میتوانند نمرهی خاصی را برای میزان شدید بودن یک مشکل در مقیاس ۱ تا ۱۰، در نظر بگیرند.
این موضوع بیشک میتواند به مایکروسافت برای تشخیص مشکلات مهمتر، کمک شایانی بکند. البته باید به این موضوع از زاویهی دیگری هم نگاه کرد؛ این احتمال وجود دارد که برخی از اینسایدرها از این سیستم رتبهبندی سوءاستفاده کنند و مشکلاتی را به مایکروسافت اطلاع دهند که شاید آنچنان جدی نباشند.
در هر حال، مایکروسافت در پی آن است که سیستمهایش را روز به روز بهبود دهد. بیشک در آینده جزئيات بیشتری در این رابطه منتشر خواهد شد و ردموندیها سعی خواهند کرد به هر نحوی که شده، از رخداد دوبارهی چنین مشکل بزرگی، جلوگیری کنند.
براساس اطلاعات برگرفته از یک سند داخلی در فاکسکان، این کمپانی قصد دارد بزودی مجموعهای از هزینههای خود را به منظور ادامه رشد خود و مبارزه با اثرات آنچه که آن را یک سال سخت برای شرکت بیان میکند، کاهش دهد.
در میان گزارشهای مختلف از کاهش قطعات آیفون، فاکسکان با یک یادداشت با عنوان یک سال بسیار دشوار و رقابتی، خود را برای کاهش هزینهها به مبلغ ۲.۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۹ ، آماده میکند. به گزارش بلومبرگ انتظار میرود این کاهش هزینهها شامل کاهش ۱۰ درصد از کارکنان غیر فنی و کاستن ۶ میلیارد یوان از سایر هزینههای شرکت باشد. که این ۶ میلیارد یوان در مجموع حدود ۱۳ درصد از بودجه ۴۶.۳ میلیارد یوانی این شرکت است.
فاکسکان، بزرگترین تولید کننده قراردادی قطعات الکترونیکی در جهان و بزرگترین کارفرمای خصوصی در تایوان است. این شرکت علاوه بر اپل برای شرکتهای دیگری مانند؛ آمازون، ایسر، دل، گوگل، هواوی، اینتل،مایکروسافت، نینتندو، شیائومی و تمامی شرکتهایی که از خدمات این کمپانی استفاده میکنند، نیز سخت افزار تولید میکند.
البته اپل برای تولید آیفونهای خود علاوه بر foxconn با شرکت ویسترون نیز همکاری میکند، اما به طور دقیق مشخص نیست که هر کدام از این شرکتها چند درصد از آیفونهای اپل را تولید میکنند. اپل چیزی حدود ۴۵ درصد از کل کسب و کار فاکسکان را تشکیل میدهد، در نتیجه گزارش اپل مبنی بر کاهش سفارش آیفون میتواند با این تصمیم فاکسکان مبنی بر کاهش هزینهها ارتباط داشته باشد. ضعف کلی بازار فروش تلفنهای هوشمند و کامپیوترهای شخصی نیز یکی دیگر از مشکلات بزرگی است که فاکسکان با آن مواجه است.
با توجه به گزارش زنجیرههای فروش در ماه اکتبر، فروش آیفون و مک در بازار نسبت به سال گذشته، نسبتا پایدار و ثابت بوده است.
در ماه آگوست، در سه ماههای که اپل در آن تعداد آیفونهای بیشتری را نسبت به سه ماههی مشابه سال گذشته دریافت کرده بود، فاکسکان شاهد افزایش سهم درآمدی خود نسبت به سال گذشته بود.
براساس آخرین خبرهای منتشر شده، بخش تولید نمایشگر الجی، همکاری مشترک و نزدیکی با شرکتهای چینی تولیدکنندهی گوشیهای هوشمند تاشدنی دارد تا بتواند نمایشگر مورد نیاز گوشیهای تاشدنی شرکتهای هواوی، شیائومی، و لنوو را تامین کند.
راستای تحقق این هدف، LG Chem واحد مواد شیمیایی شرکت الجی، قصد دارد تا سرمایهگذاری هنگفتی در کارخانهی مستقر در شهر چئونگجو انجام دهد تا مواد اولیه برای تولید نمایشگرهای انعطافپذیر را تامین کند. البته در این گزارش، به جزئیات رابطهی همکاری غول بزرگ فناوری کرهای و شرکت شیائومی اشاره نشده است؛ ولی بهنظر میرسد هواوی در حال توسعهی نمایشگر ۶ اینچی با همکاری الجی است. ظاهرا نمایشگر تاشدنی هواوی قابلیت تاشدن به سمت بیرون را دارد. در این صورت وقتی گوشی هوشمند تا شود، نیمی از نمایشگر در جلوی دستگاه و نیمی دیگر از نمایشگر پشت دستگاه قرار خواهد گرفت. در نتیجه کاربران در هر دو طرف گوشی، نمایشگری در اختیار خواهند داشت و میتوانند همزمان از دو نمایشگری که در اختیار دارند استفاده کنند.

مقالههای مرتبط:
بهعلاوه، ظاهرا توسعهی نمایشگر گوشی تاشدنی لنوو کمی دیرتر و احتمالا در فصل سوم سال ۲۰۱۹ به تولید انبوه خواهد رسید. براساس گزارش منبع مذکور، گوشی تاشدنی لنوو بهسمت داخل تا میشود و فاقد نمایشگر بیرونی است. بهجای طراحی نمایشگر ثانویهای در قسمت بیرونی دستگاه برای دسترسی سریع، لنوو طراحی دیگری را درنظر گرفته است که وقتی گوشی تا میشود بخشی از نمایشگر برای دسترسی به برخی اپلیکیشنهای اندرویدی از جمله تاریخ و زمان برای کاربر قابل رویت باشد. همچنین انتظار میرود، زمانی که دستگاه در حالت بازشده قرار بگیرد، از نمایشگر ۱۳.۶ اینچی با رزولوشن ۲۵۶۰ در ۱۶۰۰ پیکسل بهره ببرد.
پیش از انتشار این گزارش جدید، گفته شده بود که الجی قرار است تامین نمایشگر دستگاه تاشدنی لنوو را برعهده داشته باشد. البته ظاهرا این دستگاه یک گوشی تاشدنی نخواهد بود و پیشتر گفته شده بود که لنوو احتمالا تبلت تاشدنی ۱۳ اینچی تولید میکند. بهنظر میرسد که لنوو در تلاش است تا با توسعهی محصولی با نمایشگر بزرگتر، علاوه بر عرضهی دستگاهی با دوامتر به بازار، در عین حال بتواند بازار تبلتهای اندرویدی را مجددا احیا کند. علاوه بر این، گمانهزنیهای قبلی مطرحشده در مورد این محصول حاکی از آن است که ویژگیهای بیشتری به دستگاه اضافه خواهد شد. انتظار میرود که دستگاه با زاویهی ۹۰ درجه تا شود و قسمت پایینی دستگاه بهعنوان کیبوردی مشابه نوتبوک قابل استفاده گردد. هرچند هنوز هیچ منبع موثقی چنین ویژگیهایی را بهصورت رسمی تایید نکرده است و تنها خبرهایی در مورد دستگاه هوشمندی تاشدنی، مشابه سایر دستگاههای همردهی خودش منتشر شده است. در عین حال، جدول زمانی مربوط به گزارشهای قبلی و آخرین گزارش منتشرشده از غول فناوری کرهای، توسعهی چنین دستگاهی را تایید میکند.
پیشتر نیز گزارشهایی در مورد گوشی تاشدنی شرکتهای چینی شیائومی و هواوی منتشر شده است. انتظار میرود هواوی در کنار فناوری نمایشگر لمسی جدید خود، فناوری شبکهی 5G را نیز معرفی کند. شایعه شده است که هواوی در تلاش است تا با اپراتورهای تلفن همراه وارد مذاکراه شود. اما وضعیت شیائومی نیز خیلی روشن نیست. از ماه جولای تاکنون خبرهایی در مورد گوشی تاشدنی شیائومی مطرح میشود ولی بهنظر میرسد که ایدهی شیائومی در طراحی دستگاه تاشدنیاش شبیه به ایدهی طراحی Axon M محصول ZTE است. با توجه به اینکه معرفی گوشی هوشمند ZTE تاثیر چندانی بر وضعیت بازار نگذاشته است، طراحی محصولی مشابه آن نیز لزوما نمیتواند تاثیر خاصی در بازار ایجاد کند و ایدهای فوقالعاده نخواهد بود. با توجه به این شرایط، امکان دارد اطلاعات بسیار کمی در مورد پروژهی مشترک الجی و شیائومی به بیرون درز پیدا کرده باشد یا این احتمال وجود دارد که شیائومی، پروژهی گوشی تاشدنی خود را در خفا و پشت درهای بسته دنبال میکند.
درنظرداشته باشید که برنامهی زمانبندی الجی برای تولید نمایشگرهای تاشدنی در دستگاههای خودش، از نظر زمانی به به برنامههای سامسونگبسیار نزدیک است. سامسونگ نمایشگر انعطافپذیر خود را در کنفرانس توسعهدهندگان نمایش داد. انتظار میرود سامسونگ گوشی هوشمندی از سری گلکسی در اوایل سال ۲۰۱۹ میلادی معرفی کند.
همین مساله، فشار مضاعفی بر واحد نمایشگر الجی که برای اولین بار در این حوزه وارد میشود و در حال رقابت با یکی از قدیمیترین شرکتهای تولیدکنندهی نمایشگر است، ایجاد خواهد کرد. اما اگر اطلاعات مربوط به گزارش همکاری الجی با شرکتهای چینی صحت داشته باشد، چنین رویکردی دقیقا همان چیزی است که الجی واقعا بهدنبال آن بوده است. البته باید ببینیم که شرکتهای شخص ثالث موفق به فروش چه تعداد دستگاه هوشمند تاشدنی با نمایشگر الجی به بازار خواهند شد و آیا میتوانند فروش بیشتری را نسبت به سامسونگ در بازار از آن خود کنند. در عین حال اگر الجی دیسپلی بتواند در نقش تامینکنندهی نمایشگر تاشدنی با شرکتهای مختلفی وارد همکاری شود، میتواند جایگاه خود را نسبت به رقیب سرسختاش در حوزهی تامین نمایشگر در بازار بیش از پیش تثبیت کند. بعید نیست روزی الجی بتواند به بهترین شرکت تولیدکنندهی نمایشگر تاشدنی و انعطافپذیر بازار تبدیل شود. باید ببینیم در ادامه چه مسیری را طی خواهد کرد. بهنظر شما الجی در این مسیر موفق خواهد شد؟
سال ۲۰۱۹ در دنیای تلفنهای هوشمند، سال گوشیهای انعطافپذیر، شبکه 5G و نمایشگرهای حفرهدار است و طبیعی است که این سه فناوری در روزهای پیش رو، حجم قابل توجهی از اخبار را به خود اختصاص دهند. ازاینرو، هواوی که بهعنوان یکی از پیشتازان این روزهای صنعت موبایل اصلاً از این قاعده مستثنا نیست، با ثبت چند نام تجاری به احتمال ورود خود به دنیای گوشیهای انعطافپذیر و تاشدنی قوت بخشید.
بهتازگی اطلاعاتی منتشر شده است که نشان میدهد هواوی چهار نام تجاری جدید شامل Mate Flexi ،Mate Flex ،Mate F و Mate Fold را برای محصولات آیندهی خود به ثبت رساندهاست. این اسامی هرچند چندان شگفتانگیز به نظر نمیرسند، اما به خوبی سودای این شرکت خوشنام چینی را به سمت گوشیهای تاشدنی نشان میدهند.
علاوهبراین هرچند اولین چیزی که پس از مواجهه با این اسامی بهنظر میرسد خاصیت انعطاف پذیری این گوشی است؛ اما نکتهی دومی که اهمیت فراوانی دارد، وجود این محصول احتمالی در خانوادهی مِیت (Mate) هواوی است؛ خانواده ای پرچمدار و قابل اعتماد، که خیال ما از عملکرد و کیفیت اعضای آن راحت است!
اگر اخبار اخیر پیرامون گوشیهای تاشدنی را دنبال کرده باشید، احتمالاً متوجه شباهت نام میت F با گلکسی F شدهاید، نامی که مدتها است از گوشی تاشدنی آیندهی سامسونگ انتظار داریم. هرچند اسمی که سامسونگ احتمالا برگزیده و اسامی احتمالی جدید هواوی هیچکدام برای یک تکنولوژی تازه و انقلابی چندان شگفتانگیز و جذاب بهنظر نمیرسند، اما باید در نظر داشت که هیچ نامی واضحتر از این اسامی نمیتواند ماهیت تاشوندگی یک محصول جدید را در کسری از ثانیه اعلام کند و از طرفی، هیچ چیز برای محصولی غریب و تازه، بهتر از این نیست. ازاینرو، طبیعی است که سامسونگ یا هواوی سراغ این اسامی یا مشتقات آن بروند و این عمل آنان چندان مورد نکوهش قرار نگیرد.
البته به هر حال باید در نظر داشت که تا انتشار جزئیات بیشتری از اولین نمونههای گوشیهای تاشونده، چاره ای جز صبر تا سهماههی اول ۲۰۱۹ نداریم. هرچند این انتظار ممکن است بهدلیل وقوع هر مشکل احتمالی کمی بیشتر هم طول بکشد؛ اما نظر شما در مورد گوشیهای تاشدنی چیست؟ آیا بازار شرایط پذیرش و فراگیر شدن چنین فناوری را خواهد داشت و خود شما در نقش یک کاربر، علاقهای به در دست داشتن دستگاههای اینچنینی خواهید داشت؟
زمین سیارهای پر رمز و راز است؛ میتوانید موجوداتی را در یک گودال دورافتاده از آن بیابید که قادرند حتی در فضای خارج از اتمسفر نیز دوام بیاورند یا یک مادهی آزمایشگاهی پیدا کنید که از شدت تاریکی، حتی چشم انسان نیز قادر به دیدن آن نیست. این سیاره، سرشار از غافلگیریهاست؛ خواه شاهکاری زاییده از دل طبیعت باشند و خواه ابزاری ساختهی دست بشر.
در این مطلب برآنیم تا بخشی از این شگفتیها را که احتمالاً کمتر در مورد آن شنیدهاید، برایتان نقل کنیم.
۱. وانتابلک؛ تاریکترین مادهی شناختهشده در جهان

وانتابلک، یکی از دستاوردهای فناوری نانو است که از هر مادهی دیگری در سیارهی زمین، تیرهتر است. این ماده در سال ۲۰۱۵ و توسط شرکتSurrey NanoSystems ساخته شد و در حقیقت، مجموعهای از لولههای کربنی عمودی است که بر بستر یک لایهی زیرین، رشد یافتهاند.
وانتابلک ۹۹/۹۸ درصد از نوری را که به سطح آن میرسد، جذب میکند. این بدان معنی است که وقتی به آن نگاه میکنید، درواقع چیزی نمیبینید. این ماده نزدیکترین تعبیر فیزیکی از تجربهی تماشای یکسیاهچاله را در اختیار شما میگذارد.
۲. فرشتهی آبی؛ نوعی کرم دریایی با شمایلی بیگانه

لیسهی دریایی آبی رنگ، گونهای از کرم دریایی است که اکنون با نام «فرشتهی آبی» شناخته میشود. این موجود ماورایی به همان اندازه که زیباست، نایاب نیز هست و تنها در سواحل آفریقای جنوبی و استرالیا یافت میشود.
ظاهر مسحورکنندهی این موجود، تداعیکنندهی یک مخلوق خطرناک است. فرشتهی آبی، درواقع جانوری گوشتخوار است و از دیگر موجودات دریایی سمی نظیر ناوچهی پرتغالی (موجودی شبیه به عروس دریایی) تغذیه میکند. فرشتهی آبی، زهر بهدستآمده از طعمهی خود را در کیسهای مخصوص جمعآوری کرده و پس از افزایش غلظت آن، از این زهر برای شکارهای آیندهی خود استفاده میکند.
۳. هواژل؛ برشی زیبا از ابرهای آسمان

هواژل (یا آئروژل) یک مادهی بسیار سبک ساختهشده از ژل و گاز است که بهدلیل ظاهر جالب آن، با عنواینی نظیر «دود یخ زده» یا «ابر جامد» نیز شناخته میشود.
دانشمندان بیش از دوازده دستورالعمل ساخت برای انواع مختلفی از هواژل ارائه کردهاند؛ اما همهی آنها یک فرآیند تقریباً مشابه دارند:
- مخلوط کردن مواد شیمیایی با یکدیگر
- رسوبگذاری بهصورت یک ژل مایع
- تخلیهی آب از درون ژل
نتیجهی کار، مادهای با چگالی بسیار پایین است که در واقع ۹۹ درصد از آن هواست. از آنجا که بخش عمدهی این ماده را هوا تشکیل میدهد و هوا عایق بسیار مناسبی برای حرارت محسوب میشود؛ با قرار دادن یک لایه از هواژل بین شعلهی آتش و یک گُل، بهخوبی میتوان از گل در برابر حرارت محافظت کرد.
۴. درختان اکالیپتوس رنگینکمانی با پوستهای به رنگ آبنبات

ظاهر فانتزی درخت اکالیپتوس رنگینکمانی به تصاویر موجود در کتابهای مصور دکتر زئوس شباهت دارد. اما این گونهی خاص از درختان واقعاً در مناطقی از اندونزی، گینهینو و فیلیپین رشد میکنند. این درخت منحصربهفرد پوستهای چندرنگ دارد که متشکل از رگههایی از آبی روشن، نارنجی، ارغوانی، سبز و خرمایی است.
بنا به مستندات ارائهشده در باغ گیاهشناسی میسوری، این رنگهای غیرمعمول از اثرات جانبی پوستاندازی درخت هستند؛ وقتی باریکهای از پوستهی درخت فرو میریزد، پوستهی داخلی درخت با رنگ سبز روشن نمایان میشود. این لایهی درونی بهتدریج و با گذر زمان، به طیف متنوعی از رنگهای دیگر، تغییر رنگ میدهد.
۵. کلیسای جامع زیرزمینی در کلمبیا از جنس نمک

کلیسای جامع نمکی در شهر زیپاکوئرا، یک کلیسای کاتولیک زیرزمینی در ایالت کاندینامارکا از کلمبیا است که در سال ۱۹۵۴ در دل یک معدن نمک کشف شد. این مکان بهطور کامل از نمک ساختهشده و در عمق ۱۸۰ متری زیر شهر کوچک زیپاکوئرا قرار گرفته است.
این کلیسا دارای یک صلیب بزرگ نمکی است و گنجایش ۱۰ هزار نفر را در خود دارد؛ هرچند که تاکنون هرگز چنین جمعیتی را به خود ندیده است.
۶. دیوکوسهها؛ فسیلهایی زنده با ظاهری کابوسوار

دیوکوسهها گونهای نادر از کوسههای ساکن آبهای عمیق هستند که گاهی از آنها بهعنوان «فسیلهای زنده» یاد میشود. این گونه، تنها عضو بهجامانده از خانوادهی دیوکوسگان باستانی است.
دیوکوسهها به خاطر آروارههای دراز و متمایز خود که پر از دندانهای میخمانند است، مورد توجه قرار گرفتهاند. آنها قادرند جریانهای الکتریکی ساطعشده توسط جانوران دیگر را تشخیص دهند و بهسرعت آروارههای خود را برای دریدن طعمه باز کنند.
تا وقتی که فیلمی از لحظهی حملهی این کوسه را تماشا نکرده باشید، ممکن نیست بتوانید درک کنید که مواجهه با این موجود تا چه حد میتواند هولناک باشد. بنا به گزارشی از مجلهی خبری دیجیتال اسپای، این موجود درواقع الهامبخش هیولای مخوف مجموعه فیلمهای بیگانه، اثر ریدلی اسکات است.
۷. بیسموت؛ عنصری با ظاهری توهمزا

ممکن است هنوز عنصر شیمیایی بیسموت را از کلاس درس شیمی خود در دبیرستان به خاطر داشته باشید؛ اما احتمالاً تصور نمیکردید این عنصر، چنین ظاهر رنگارنگ و پرزرقوبرقی داشته باشد.
بیسموت الگوی رشدی پلکانی و منحصربهفرد دارد که طی آن، لبههای بیرونی سریعتر از قسمتهای داخلی شکل میگیرند. این روند منجر به ساختار بلوری میشود؛ بهگونهای که به نظر میرسد تعدادی بیپایان از مربعهایی رنگینکمانی در یکدیگر تنیده شدهاند.
۸. آتشفشانی که از آن گدازههای آبیرنگ فوران میکند

کوه آتشفشان Ijen در اندونزی، دربرگیرندهی پدیدهای جالب توجه است؛ چرا که به نظر میآید از این آتشفشان، گدازههایی بهرنگ آبی و ارغوانی تراوش میکند.
از لحاظ فنی، گدازهها آبیرنگ نیست؛ بنا به گزارش مندرج در مجله اسمیتسونیان، این رنگآمیزی شگفتانگیز از مقادیر بالای گاز گوگردی ناشی میشود که همراه با گدازهها از زمین بیرون میآیند. زمانی که این گاز مشتعل میشود، یک رنگ روشن تولید میکند و در نتیجه، گدازه را به رنگ آبی زیبایی در میآورد.
۹. ووینیچ؛ کتابی مرموز که به زبانی غیرقابل ترجمه نگاشته شده است

دستنوشتهی ووینیچ (Voynich)، یک کتاب ۲۴۰ صفحهای است که در قرونوسطی و به زبانی ناشناخته نوشته شده است و سالها است که پژوهشگران و متخصصان رمزگشایی را سردرگم کرده است.
باور بر این است که این دستنوشته، باید متعلق به زمانی بین ۱۴۰۴ و ۱۴۳۸ میلادی باشد. این کتاب پر از تصاویر و نمودارهای معماگونه است که به نظر میرسد همهچیز را از گیاهان غیرعادی گرفته تا زنانی با شکمهای متورم، در استخرهایی سبز رنگ به تصویر کشیده است.
تمام تلاشها برای ترجمهی متن کتاب یا شناسایی گیاهان نشان دادهشده در آن با شکست مواجه شدهاند.
در ژانویه ۲۰۱۸، گروهی از پژوهشگران حوزهی علوم رایانهای کانادا اعلام کردند که احتمالاً موفق به رمزگشایی بخشهای محدودی از دستنوشته با استفاده از هوش مصنوعی شدهاند. با این حال، این پژوهشگران تصدیق کردهاند که هنوز نیاز به بهبود بیشتر این فرایند و دادههای بیشتر از سوی متخصصان خواهد بود.
۱۰. Point Nemo، دوردستترین مکان در دنیا

Point Nemo، دوردستترین نقطه از خشکی روی کرهی زمین است. این مکان، رسماً بهعنوان نقطهی اقیانوسی خارج از دسترس شناخته میشود که در مرکز مثلث جزایر Ducie ،Motu Nui (بخشی از زنجیره جزایر ایستر) و Maher در نزدیکی قطب جنوب، واقع شده است.
این نقطه آنقدر از خشکی فاصله دارد که نزدیکترین انسانها به آن معمولاً فضانوردان هستند. برای درک علت این نامگذاری، بد نیست بدانید که ایستگاه فضایی بینالمللی در فاصلهی حدود ۴۱۵ کیلومتری از زمین، به دور آن میچرخد؛ در حالی که نزدیکترین نقطهی مسکونی به Point Nemo، بیش از ۱/۲۲۵ کیلومتر از آن فاصله دارد.
۱۱. گودال داناکل؛ مکانی شبیه به سیارات فرامنظومهای

گودال داناکل در اتیوپی، میزبان یکی از عجیبترین مناظر روی زمین است.
این مکان سورئالیستی که در مثلث آفر واقع شده است، پر از گودالهای آتشفشانی پر سروصدا، چشمههای آب گرم نئونی رنگ و نمکزارهایی درخشان است. فضای اطراف چشمههای آب گرم آن، پر از گازهای سمی بوده و بسیاری از گودالهای این منطقه لبریز از اسید هستند.
۱۲. دریاچهها و رودخانههای جاری در زیر اقیانوس

دریاچههای زیر آب یا استخرهای آبنمک محیطهایی در دل دریاها و اقیانوسها هستند که میزان نمک موجود در آنها، بسیار بیشتر از آبهای اطراف است. این آب غنی از نمک، چگالی بالاتری نسبت به آب دریا دارد که باعث شکلگیری دریاچههایی در زیر آب میشود که از بقیهی محیط دریا کاملا مجزا هستند.
این دریاچهها حتی موجها و «خط ساحلی» مختص به خود را دارند. چگالی این دریاچهها به حدی است که حتی زیردریاییها هم میتوانند روی این استخرهای نمکی شناور بمانند.
متأسفانه، این دریاچهها حاوی مقادیر زیادی متان و سولفید هیدروژنهستند؛ بنابراین محیط آنها بسیار سمیتر از آن است که بتوانید در آن شنا کنید.
۱۳. قارچی که عظیمترین گونهی زیستی روی کرهی زمین محسوب میشود
نهنگها، درختان چوبسرخ و فیلها همگی موجوداتی بسیار بزرگ هستند؛ اما هیچکدام از آنها، بزرگترین ارگانیسم زنده در این سیاره از لحاظ وسعت نیستند. در حالی که کلونی درختان پاندو، بزرگترین ارگانیسم زنده از لحاظ جرم است؛ عنوان بزرگترین ارگانیسم از لحاظ وسعت، به قارچ Armillaria Ostoyae تعلق دارد.
این قارچ که ملقب به Humongous Fungus است، در سراسر جنگل ملی Malheur با وسعت ۲/۳۵۸ هکتار در ایالت اورگن آمریکا گسترش یافته است. دانشمندانی که موفق به کشف این قارچ را در سال ۲۰۱۷ شدند، از آزمایش DNA استفاده کردند تا اینکه مشخص شد که تمام قسمتهای رشدیافته در این جنگل، درواقع بخشهای متفاوتی از یک ارگانیسم واحد هستند.
این قارچ غولپیکر احتمالاً حدود ۲/۴۰۰ الی ۸/۶۵۰ سال عمر دارد و گفته میشود که کلاهکهای آن نیز بسیار لذیذ است.
۱۴. خرس آبی؛ میکرو ارگانیسمهایی که قادر به زندگی در فضا هستند

خرسهای آبی (Tardigrades) که «خوکچههای خزهای» نیز نامیده میشوند، میکرو ارگانیسمهایی هستند که تقریباً میتوانند در هر جایی زنده بمانند.
آنها ترجیح میدهند در مکانهای مرطوب مانند گِل یا خزه زندگی کنند؛ اما با استناد به مقالهای در مجلهی اسمیتسونیان، این موجودات میتوانند در محیطهایی با سرمای حدود ۲۰۰- درجه سانتیگراد و یا با گرمای حدود ۱۴۹ درجه سانتیگراد نیز به زندگی خود ادامه دهند.
دانشمندان همچنین دریافتهاند که خرسهای آبی حتی میتوانند با قرار گرفتن در معرض تشعشع، مایعات در حال جوش، فشارهای بالا (تا شش برابر فشار در عمیقترین نقاط اقیانوس) و حتی در شرایط خلاء نیز زنده بمانند.
۱۵. غاری در مکزیک پوشیده از کریستالهای غولآسا و سفید

این غار مسحورکننده با نام غار بلور (Cueva de los Cristales) معروف است و از بلورهای درخشان گچی تشکیلشده است. ابعاد این بلورهای عظیم بهگونهای است که قامت انسانها در برابر آنها به چشم نمیآید.
این مکان مرموز در سال ۲۰۰۰ و در حالی کشف شد که معدنچیان در حال تخلیهی آب از یک معدن روی در شهر نایکا از ایالت چیهواهوای مکزیک بودند.
این ساختارهای درخشان، آنچنان خالص هستند که دانشمندان با استفاده از تکنیکهای متعارف، قادر به تخمین قدمت آنها نیستند. اما پژوهشگران کشف کردهاند که یک نمونهی باکتری ۵۰ هزارساله در درون یکی از این بلورها وجود دارد.
در سال ۲۰۱۷، شرکت معدنکاری مالک این مکان، مجوز آبگیری مجدد این غار را صادر کرد.
اپل در پی تقاضای کمتر از حد انتظار مشتریان گوشیهای جدید آیفون XS و آیفون XS مکس، تولید آیفون X را مجددا آغاز کرده است. این گزارش را وبگاه معتبر والاستریتژورنال منتشر کرده است.
این وبگاه در بخشی از مقالهاش ادعا میکند که یکی از دلایل این موضوع، به قرارداد پیشین اپل با سامسونگ برای خرید تعداد مشخصی نمایشگر OLED از این شرکت کرهای بازمیگردد.
ازآنجایی که آیفون XS و آیفون XS مکس آنچنانکه باید و شاید فروخته نشدند، هنوز تعداد مشخصی از این نمایشگرها را سامسونگ برای اپل نساخته است. این بدان معناست که مفاد یادشده در قرارداد هنوز بهطور کامل رعایت نشده است. این موضوع باعث شد که اپل به فکر چاره بیفتد و مجددا به تولید آیفون X روی بیاورد. اهالی کوپرتینو پیشتر بههنگام عرضهی اولیهی گوشی آیفون XS، اعلام کرده بودند که قصد دارند تولید آیفون ۱۰ را متوقف کنند.

والاستریتژورنال در ادامهی مقالهاش مدعی شده که به لطف قدیمیتربودن آیفون 10 درمقایسه با آیفون 10 اس و آیفون 10 اس مکس، هزینههای تمامشده برای تولید، شامل قطعات و فرایند سرهمکردن کمتر از هزینهی تولید آیفونهای OLED سال ۲۰۱۸ است. البته پیشتر دیده شده که مدلهای قدیمیتر یک گوشی بهدلیل تقضای کافی برای آنها در برخی بازارها، مجددا بازتولید شده بودند.
ادعای این رسانهی بزرگ درحالی مطرح میشود که اخیرا شاهد انتشار خبری مبنی بر کاهش تقاضای اپل برای تولید تمامی آیفونهای ۲۰۱۸بودیم. تا قبل از عرضهی آیفون XR به بازار، اکثر تحلیلگران بزرگ پیشبینی میکردند که این گوشی بتواند فروش نهچندان زیاد آیفون ۱۰ اس و ۱۰ اس مکس را جبران کند؛ اما این روزها همین گوشی نیز فروش بسیار کمی را تجربه میکند که البته دلیل آن واضح است.
کاربرانی که بیشتر به خرید گوشیهای اقتصادی اخیر اپل تمایل دارند، ترجیح میدهند سراغ خرید آیفون 8 بروند؛ زیرا این گوشی همچنان در بازار دردسترس است و قیمتی کمتر از آیفون XR دارد. وضعیت فعلی آیفون 8 اپل را پیشتر برای گوشی آیفون 5 سی نیز دیده بودیم؛ محصولی که بههنگام عرضهاش نتوانست فروش چندان موفقی تجربه کند؛ ولی یک سال بعد، مشتریان Apple توجه خاصی به آن نشان دادند.
.: Weblog Themes By Pichak :.

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید