اینستاگرام ساعاتی پیش طی بیانهای رسمی اعلام کرد که در صدد است تا طراحی صفحهی پروفایل کاربران را از جهات زیادی تغییر دهد؛ این شرکت در بیانیهاش نوشته است: «طی هفتههای آتی، ممکن است شاهد بازآرایی بخشهای مختلف موجود در قسمت بالایی پروفایل خود باشید؛ از جمله اعمال تغییراتی در آیکونها و گزینههای موجود در پروفایل و نحوهی ناوبری شما بین تبهای مختلف.» البته این را در نظر داشته باشید که عکسهای گریدقرار نیست از این اپلیکیشن حذف شوند و لازم است از این حیث، خیالتان راحت باشد.
نمونههای تغییراتی را که اینستاگرام قرار است در صفحهی پروفایل کاربرانش ایجاد میکند، میتوانید در تصویر موجود در بدنهی این مطلب مشاهده کنید. قابلتوجهترین تغییر این بخش، بیشک به نمایش تعداد فالوورها بر میگردد؛ ظاهرا Instagram با این کار قصد دارد نشان دهد که دیگر تاکیدی روی تعداد فالوور ندارد.
در طراحی جدید صفحهی پروفایل، تعداد فالوورها در بخش بالایی دیده نمیشوند و همچنین از فونت کوچکتری برای نمایش آن استفاده شده است. توییتر اخیرا تغییری مشابه را بهمنظور تاکید کمتر روی اعداد و ارقام در نسخهیiOS اپلیکیشن خود اعمال کرد تا از این طریق توییتهای دارای محتوای معنیدار در اولویت نمایش قرار گیرند، نه آنهایی که تعداد لایک و ریتوییت بالایی دارند.

طراحی جدید صفحهی پروفایل اینستاگرام
اینستاگرام قطعا در پی آن است تا اعتبار پلتفرم بزرگ خودش را حفظ کند؛ دقیقا به همین دلیل بود که این شرکت چند روز پیش اعلام کرد قصد دارد با حسابهای کاربری دارای فالوور، لایک و کامنت فیک، برخورد کند.
گزینههای Follow و Message در طراحی جدید صفحهی پروفایل اینستاگرام، در کنار هم جای میگیرند؛ در ضمن با مراجعه به لیست فالویینگهای یک کاربر، میتوانید از تعداد و لیست فالوورهای مشترکتان، مطلع شوید. بهعلاوه در صفحهی اصلی پروفایل، از این پس شاهد تبهای IGTV ،Shop ،Posts ،Grid و Tagged خواهیم بود که جالبتوجهترین نکته، این است که بالاخره IGTV قرار است دارای تب متخص به خود باشد.
فراموش نکنید که تب Shop تنها مختص حسابهای کاربری تجاری است؛ در چنین حسابهایی شاهد گزینههایCall ،Directions و Start Order هم خواهیم بود.
اینستاگرام گفته است که فعلا روی این تغییرات کار میکند و قصد دارد طی هفتههای پیشرو، طی چند مرحلهی مختلف، آنها را مورد بررسی و آزمایش قرار دهد. این شرکت بر اساس بازخوردهای بهدست رسیده از سوی کاربرانش، همچنان به بهینهتر کردن پروفایلها ادامه خواهد داد.
این شاسیبلند بزرگ جثه دارای طراحی جعبه مانند است که کاملا با کاربری آن همخوانی دارد. پیشرانهی راکت Z ساخت شرکت هیوندای است و ۲.۵ لیتری حجم دارد. این پیشرانهی ۴ سیلندر توربو دیزل میتواند ۸۲ اسب بخار قدرت و ۱۹۶ نیوتونمتر گشتاور تولید کند. نسخهی دیگری را هم میتوان انتخاب کرد که ۹۹ اسب بخار قدرت و ۲۳۰ نیوتونمتر گشتاور دارد. راکت Z برای انتقال نیرو از یک جعبهدندهی ۵ سرعتهی دستی استفاده میکند. باک این شاسیبلند روسی نیز ۱۰۰ لیتر گنجایش دارد و میتواند شعاع حرکتی خوبی را فراهم کند.

در هنگام مواجه با مسیرهای سخت، در راکت Z هیچ جای نگرانی وجود ندارد چون سازنده، این محصول را به امکاناتی همچون سیستم چهارچرخ محرک دائمی (فول تایم)، قفل دیفرانسیل و دنده کمکی دو سرعته مجهز کرده است. سیستم فرمان راکت Z هم عملکرد خوبی دارد و کار کردن با آن دشوار نیست. اگر لاستیکهای راکت Z پنچر شوند نیازی به نگرانی نیست چون این خودرو مجهز به سیستمی است که میتواند از داخل خودرو باد لاستیکها را کم یا زیاد کند.
در خصوص زوایا و تواناییهای آفرودی راکت Z باید به زاویه ورود به شیب ۵۲ درجه و ارتفاع از سطح زمین ۶۰۰ میلیمتری اشاره کنیم. این شاسیبلند بزرگ بدون احتساب آینههای جانبی، ۲.۴۹ متر عرض و ۴.۸۹ متر طول دارد.

در کابین راکت Z تنها صندلی ثابتی که در جلو وجود دارد صندلی راننده است؛ اگر کسی بخواهد کنار راننده بنشیند باید از صندلی تاشویی که در این قسمت تعبیه شده استفاده کند. صندلیهای ردیف دوم نیز از نوع نیمکتی و برای دسترسی به پیشرانه باید آنها را تا کرد. صندلیهای بخش عقبی نیز از نوع اتصال به دیوارهها هستند و با تا کردن آنها فضای بزرگی در عقب خودرو ایجاد میشود.
به نظر می رسد که تکنیکیوم پلاس برخی استانداردهای نظمی را نیز در طراحی و ساخت راکت Z به کار است و رنگ آمیزی خودرو نیز این مساله را نشان میدهد؛ در وبسایت سازنده آمده که این خودرو مناسب برای گشتهای حفاظت از محیط زیست و گارد مرزی است. اگر مشتریان خواهان خودرویی با قابلیت بیشتر و ابعاد بزرگتر باشند، سازنده نسخهی 6×6 راکت Z را هم تولید میکند.
اپل هفتهی گذشته از نسخههای ارتقاءیافتهی لپتاپ ردهبالای مکبوک پرو ۱۵ اینچ رونمایی کرد؛ در این مدلهای ویژه بهمنظور دستیابی به عملکرد گرافیکی قابلتوجه، از کارت گرافیکهای Radeon Pro Vega 16 و Radeon Pro Vega 20 شرکت AMD استفاده شده است.
بهلطف انتشار بنچمارک منتسب به مکبوک پرو ۱۵ اینچ مجهز به کارت گرافیک رادئون پرو وگا ۲۰، بالاخره این امکان برایمان فراهم شده است تا به میزان پیشرفت مدلهای جدید لپتاپهای اپل نسبت به مکبوک پرو ۱۵ اینچ معمولی با کارت گرافیک Radeon Pro 560X پی ببریم؛ گفتنی است که تا پیش از معرفی مکبوک پروهای جدید با کارت گرافیک سری رادئون پرو وگا، مکبوک پروهای مجهز به Radeon Pro 560X ردهبالاترین مکبوکهای قابلتهیه بودند.
مکبوک پرو جدید اپل که دارای پردازندهی ۲.۶ گیگاهرتز Core i7 اینتل، کارت گرافیک رادئون پرو وگا ۲۰، ۱۶ گیگابایت حافظهی رم و یک ترابایت حافظهی SSD است، موفق به کسب امتیاز ۷۲٬۷۹۹ در بخش OpenCL شد.بنچمارکهای دیگری نیز از این لپتاپ با پردازندهی قویتر Core i9 در گیکبنچ رؤیت شدهاند که برای امتیاز OpenCL آنها، ارقام عالی ۷۵٬۸۱۷، ۷۶٬۰۱۷ و ۸۰٬۰۰۲ ثبت شده است.
بهعلاوه در بنچمارکی جداگانه که باز هم گیگبنچ آپلود شده، مکبوک پرو ۱۵ اینچ جدید اپل با پردازندهی Core i9 توانسته است در بخش Metal، امتیاز ۷۳٬۹۵۳ را کسب کند.

با مقایسهای کوتاه متوجه میشویم که لپتاپهای دارای مشخصات مشابه با MacBook Pro جدید اپل و کارت گرافیک Radeon Pro 560X توانستهاند در گیکبنچ، در بهترین حالت ممکن، حدودا امتیاز ۶۵٬۰۰۰ را در بخش OpenCL و امتیاز تقریبا ۵۷٬۰۰۰ را در بخش Metal کسب کنند.
در حال حاضر، تنها بنچمارکهای مربوط به مکبوک پرو ۱۵ اینچ مجهز به کارت رادئون پرو وگا ۲۰ منتشر شدهاند و بنچمارکهای مکبوک پرو دارای کارت رادئون پرو وگا ۱۶ هنوز بهصورت عمومی در دسترس قرار نگرفتهاند. با اینوجود، بنچمارکهای مربوط به CPU مکبوک پروهای جدید عملا با مکبوک پروهای ۲۰۱۸ موجود در بازار تفاوتی ندارند، زیرا مدلهای جدید، از لحاظ پردازندهی مرکزی هیچ تغییری به خود ندیدهاند.
گفتنی است که کارت گرافیکهای جدید رادئون پرو وگا تنها در مدل ردهبالای ۱۵ اینچ مکبوک پرو استفاده خواهند شد؛ لپتاپی که در حال حاضر دارای قیمت ۲٬۷۹۹ دلار است و هرکسی نمیتواند آن را تهیه کند. به همین قیمت، ۲۵۰ دلار را برای مدل مجهز به رادئون پرو وگا ۱۶ و ۳۵۰ دلار را برای مدل مجهز به رادئون پرو وگا ۲۰ اضافه کنید تا عملا خرید چنین دستگاههایی برای خیلیها امکانپذیر نباشد. در واقع اگر کسی به خرید مکبوک پرو ۱۵ اینچ اپل با کارت گرافیک وگا ۲۰، پردازندهی Core i9 و ۳۲ گیگابایت رم تمایل داشته باشد، باید ۳٬۸۴۹ دلار هزینه کند. در صورت تمایل میتوانید با مراجعه به دیتابیس محصولات زومیت، ضمن کسب اطلاعات بیشتر در مورد لپتاپها، شاهد موارد دیگری مثل قیمت لپتاپ اپل باشید.
مایکروسافت، ویژگی سلامت دیجیتال (Digital Health) را به اپلیکیشن لانچر اندرویدی اضافه میکند. در حالی کهگوگل، ویژگی مشابهی را به اندروید پای افزوده است، لانچر اندرویدی مایکروسافت نیز از قابلیتهای جدیدی برخوردار میشود.
کاربران اندرویدی به کمک این ویژگی جدید میتوانند ردیابی کنند که برای چه مدت زمانی از اپلیکیشنهای مختلف استفاده کردهاند. کاربران میتوانند مدت زمان فعال بودن نمایشگر، میزان استفاده از اپلیکیشنها و مدت زمانی که گوشی هوشمند در حالت قفلشده و غیرفعال قرار داشته است را متوجه شوند.
لانچر اندرویدی مایکروسافت از اندروید ۴.۲ و بالاتر پشتیبانی میکند و بههمین دلیل کاربران اندرویدی بسیاری میتوانند از ویژگی سلامت دیجیتال برخوردار شوند. آخرین بهروزرسانی نسخهی لانچر مایکروسافت ۵.۱، شامل یکپارچهسازی To-Doو Sticky Notes میشود و به کاربر کمک میکند تا بتواند مسئولیتها و یادداشتهای خود را از این برنامهها همگامسازی کند.
همچنین، مایکروسافت در حال توسعه و اضافهکردن امکان پشتیبانی از «Hey Cortana» در لانچر اندرویدی است تا کاربران بتوانند از دستیار دیجیتالی در لانچر اندرویدی خود استفاده کنند. زک بودن در حساب توییتری خود به لانچر اندرویدی مایکروسافت نسخهی ۵.۱ اشاره کرد:
لانچر مایکروسافت ۵.۱ از ویژگی سلامت دیجیتال (Digital Health) برخودار میشود.
زک بودن، ۲۱ نوامبر ۲۰۱۸
در سال گذشتهی میلادی، مایکروسافت بهصورت پیوسته در حال بهروزرسانی لانچر اندرویدی خود بوده است تا به غول نرمافزاری کمک کند تا بتواند اندروید را بهعنوان نسخهی موبایلی ویندوز بپذیرد. در اوایل سال جاری میلادی، مایکروسافت ویژگیهایی برای اعضای خانواده معرفی کرد. همچنین گفته شد که لانچر اندروید مایکروسافت از نام و ظاهر جدیدی برخوردار میشود. موضوع یکپارچهشدن تایم لاین ویندوز ۱۰ با مایکروسافت لانچر مطرح شد. ویژگی تایم لاین ویندوز ۱۰ به کاربران اجازه میدهد تا بتوانند فعالیتهایی را که روی دسکتاپ آغاز کردهاند، روی گوشی هوشمند خود ادامه دهند. نسخهی بتای لانچر مایکروسافت ۵.۱، در گوگلپلی استور در دسترس کاربران قرار دارد و طی هفتههای آتی در دسترس کلیهی کاربران قرار خواهد گرفت.
نخستین بنچمارک گلگسی M2، گوشی هوشمند آیندهی سامسونگ از سری M، در گیکبنچ رؤیت شد. این دستگاه که با کد SM-M205F نامگذاری شده، به احتمال زیاد گلکسی M2 خواهد بود.
این گوشی از تراشهی اگزینوس ۷۸۸۵ استفاده میکند که در مدل ۲۰۱۸ بعضی از گوشیهای سری گلکسی A، ازجمله گلکسی A7، نیز بهکار رفته است. همچنین، این دستگاه از ۳ گیگابایت رم و احتمالا ۳۲ گیگابایت حافظهی داخلی بهره میبرد. احتمال میرود نسخهی دیگری از این گوشی با ۴ گیگابایت رم و ۶۴ گیگابایت حافظهی داخلی نیز عرضه شود.
تراشهی بهکاررفته در این گوشی از آنچه از سری M انتظار داشتیم، قویتر است. این تراشه، سری گلکسی M را یک پله بالاتر از گلکسی On قرار میدهد که همان سری J صرفا با فروش آنلاین است. برای مثال، گلکسی J2 Core از تراشهی اگزینوس 7570 با چهار هستهی پردازشی بهره میبرد و حتی گلکسی J6 پلاس نیز از پردازنده چهارهستهای اسنپدراگون 425 استفاده میکرد که هر دو در زمرهی تراشههای ردهپایین قرار دارند.
اگزینوس 7885 تراشهای ۱۴ نانومتری است که از دو هستهی نسبتاً سریع کورتکس A73 و ۶ هستهی A53 بههمراه پردازندهی گرافیکی Mali-G71 استفاده میکند. باید درنظرگرفت گلکسی M2 دستگاهی پایینرده است که از تراشهای میانرده بهره میبرد.
بسیاری از تولیدکنندگان گوشیهای هوشمند ارائهی اندروید پای برای دستگاههای خود را آغاز کردهاند و مسلماً گوگل نیز در صدر این شرکتها است. اندروید پای در خرداد ماه (ژوئن) معرفی و در مهر ماه (اکتبر) به صورت رسمی عرضه شد. اکنون تمامی نگاهها به توسعه و عرضهی اندروید Q است.
هنوز نام این نسخهی جدید مشخص نیست، ولی به نظر میرسد که گوگل در حال کار روی این بهروزرسانی است. اخیراً گوشی هوشمند پیکسل ۳ XL گوگل با اندروید Q در گیکبنچ رؤیت شده که نشان میدهد بستهی آلفای این سیستمعامل در حال آزمایش است.
از دیگر مشخصات قابل مشاهدهی این دستگاه میتوان به تراشهی کوالکام و ۴ گیگابایت رم اشاره کرد. امتیاز کسب شدهی این گوشی نیز در حد معمولی است.
اگرچه فعلا اطلاعات خاصی از اندروید Q در دسترس نیست، ولی گفته میشود که تمامی دستگاههایی که از ابتدا با این سیستمعامل عرضه میشوند، از پروژه تربل پشتیبانی میکنند. هفتهی گذشته گوگل اعلام کرد که دستگاههایی که با اندروید پای به فروش میرسد، از پلتفرم بهروزرسانی سریعتری بهرهمیبرند و کدهای منبع AOSP (اندروید خام) به گونهای اصلاح شده که به توسعهدهندگان در ارائهی بهروزرسانیها کمک میکند.
مایکروسافت قصد دارد فرایند ورود به حساب کاربریاش را بهلطف بهرهگیری از فناوریهای جدید احراز هویت برای کاربرانش آسانتر کند. ازاینپس، غول دنیای فناوری به کاربرانش اجازه میدهد تا ازطریق استاندارد FIDO2 وارد حسابهای کاربریشان شوند؛ آنهم بدون اینکه به واردکردن نام کاربری و رمزعبور نیازی باشد.
فعلا این قابلیت، تنها ازطریق مرورگر پیشفرض ویندوز 10، یعنی مایکروسافت اج (Microsoft Edge)، دردسترس قرار دارد. با بهکارگیری از این روش جدید، مایکروسافت نخستین شرکتی است که برای ارائهی تجربهای عاری از رمزعبور به کاربرانش، از استانداردهای جدید FIDO2 WebAuthn و CTAP2 پشتیبانی میکند.
اگر از جدیدترین نسخهی ویندوز 10 یا همان بهروزرسانی اکتبر استفاده میکنید، میتوانید هماکنون ازطریق بخشویندوز هِلو (Windows Hello) یا وبسایتهای Yubico و FETIAN گذرواژهی امنیتی فیزیکیتان را بسازید. اگر رایانهتان حسگر اثرانگشت یا تشخیص چهره دارد، بهراحتی میتوانید ازطریق مرورگر اج به بخش تنظیمات حساب مایکروسافت مراجعه و دستگاه خود را به حساب کاربریتان متصل کنید تا از واردکردن گذرواژه برای همیشه بینیاز شوید.
با این کار، کلید خصوصی روی دستگاه ویندوز 10 قرار خواهد گرفت که درکنار کلید فیزیکی یا حسگرهای احراز هویت بایومتریک فعالیت میکند. از این کلید خصوصی برای تأیید کلیدی عمومی استفاده میشود که در سرورهای مایکروسافت ذخیره شده است. باتوجهبه اینکه فرایند احراز هویت در پشتصحنه پیچیدهتر میشود، قطعا بدافزارها کار بسیار سختتری برای دسترسی به اطلاعات حسابتان در پیش خواهند داشت.
پیشتر مایکروسافت بهواسطهی اپلیکیشن Microsoft Authenticator ورود به حسابهای کاربری بدون نیاز به واردکردن رمزعبور را برای کاربران اندروید و iOS میسر کرده بود. اکنون، ردموندیها قدم بعدی خود را در این راه برداشتهاند تا تجربهای غنیتر به کاربران ارائه شود. گوگل و فیسبوک نیز بهعنوان دو غول دیگرِ دنیای فناوری پیشتر از USB برای احراز هویت اینچنینی استفاده کرده بودند. طبق گفتهی اهالی مایکروسافت، آنها قصد دارند در آیندهی نزدیک پشتیبانی از این شیوه را نیز به حسابهای کاری و آموزشی پلتفرم آژور اضافه کنند.
در اولین قسمت از آموزش طراحی محصول، پس از توضیح اهمیت «تفکر طراحی» یا Design Thinking، گفتیم که جریان کلی طراحی محصولات جدید، لزوماً چندین مرحله (فاز) را پوشش میدهد:
- تعریف چشمانداز محصول
- تحقیقات محصول
- تجزیهوتحلیل کاربر
- ایده پردازی
- طراحی
- تست و اعتبار سنجی
- فعالیتهای پس از راهاندازی محصول
هفتهی گذشته، چهار مرحلهی اول و نکاتی را که به اجرای بهتر آنها کمک میکنند، شرح دادیم. در این مطلب هم ادامهی فرایند را پیگیری میکنیم:
ساختار یک محصول را طرحریزی کنید

معماری اطلاعات
معماری اطلاعات (IA)، درواقع ساختار یک وبسایت، اپلیکیشن یا سایر محصولات است. معماری اطلاعات به کاربران نشان میدهد که در حال حاضر کجا هستند و اطلاعاتی که در رابطه با جایگاه فعلی خود میخواهند، کجا است. معماری اطلاعات به خلق ناوبری (نویگیشن)، سلسلهمراتب و دستهبندیها میانجامد. بهعنوانمثال زمانی که یک طراح UX، پیشطرح یک منوی سطح بالا را آماده میکند تا کاربران متوجه شوند که در کجای یک وبسایت قرار دارند، در حقیقت معماری اطلاعات را تمرین میکنند.
اگر کاربران در توسعهی پروسهی IA مشارکت داشته باشند، معماری اطلاعات بهمراتب سودمندتر خواهد بود. تیمهای طراحی محصول معمولاً برای دستیابی به این هدف، از روشی به نام مرتبسازی کارتها (Card Sorting) استفاده میکنند. طراحان از کاربران میخواهند که آیتمها (ویژگیهای اصلی یا عناوین محصولات) را در چندین گروه سازماندهی کرده و سپس گروهها را تحت دستهبندیهای مشخص، تعریف کنند. شما به کمک این روش متوجه میشوید که کاربران، انتظار دارند اطلاعات درون یک وبسایت یا اپلیکیشن را چگونه مشاهده کنند.

نکته: میتوانید جلسهی مرتبسازی کارتها را بهصورت آنلاین هم برگزار کنید. از طریق ابزارهای آنلاین مرتبسازی کارت، میتوانید تعداد بیشتری از شرکتکنندگان را موردمطالعه قرار دهید.
ایده پردازی (رابط کاربری چگونه به نظر میرسد)
پیشطرح
پیشطرح، بهعنوان سادهترین راه برای تصویرسازی ایدهها شناخته میشود. طراحی با دست یک روش سریع برای مجسم سازی یک مفهوم است و به طراح فرصت میدهد قبل از تصمیمگیری و انتخاب، طیف وسیعی از اتودهای محصول را به تصویر بکشد.
مقالات مرتبط:
نکته: هنگام طراحی رابط کاربر، از یک شابلون استفاده کنید. زمانی که پیشطرح محصول را روی کاغذ میآورید، برآورد سایز واقعی برخی از عناصر، کار سادهای نیست. با استفاده از شابلون و استنسیل، تناسب سایز عناصر مختلف را با سایز محصول اصلی حفظ میکنید.
وایرفریم سازی
وایرفریم، یک راهنمای بصری است که ساختار صفحه و همچنین سلسلهمراتب و عناصر کلیدی آن را نشان میدهد. زمانی که میخواهید در مورد یک ایده با اعضای تیم و مالک پروژه گفتگو کنید، وایرفریمها بسیار مفید واقع میشوند. بهعلاوه، این ابزارها به کار طراحان و توسعه دهندگان محصول هم کمک میکنند. وایرفریمینگ بهعنوان ستون فقرات محصول و اسکلت مدلهای طراحان عمل میکند.
همانطور که در تصویر زیر میبینید، ممکن است وایرفریمها در قالب پیشطرح نمایش داده شوند:

در تصویر بعد نیز وایرفریم را در قالب تصاویر دیجیتال مشاهده میکنید:

نکات:
۱- وایرفریمها را ساده نگهدارید و اطراف آنها را حاشیهنویسی کنید. هدف وایرفریم این است که ساختار طراحی صفحه را، با تمام جزئیاتی که بعداً اضافه میشوند، نشان دهد. زمانی که یک وایرفریم را به اعضای تیم نشان میدهید، از قبل نکات لازم را در اطراف آن حاشیهنویسی کنید. این یادداشتها، به تفهیم نکات کلیدی کمک میکنند و ایدههای شما را سریعتر شرح میدهند.
۲- از وایرفریم برای تست محصول استفاده نکنید. وایرفریمها واقعاً ابزار مناسبی برای تست محصول به شمار نمیروند. گرچه به طراحان کمک میکنند که در مراحل اولیهی تصویرسازی، بازخوردهای لازم را دریافت و جمعآوری کنند. اما در تست تعاملات محصول (برخلاف پروتوتایپهای تعاملی) مفید واقع نمیشوند.
اعتبارسنجی ایدهها
ایدهها بهسادگی به دو گروه تقسیم میشوند: ایدههای خوب که به موفقیت محصول منجر میشوند و ایدههای بد، که شکست میخورند. البته نمیتوان اهمیت اجرای طراحی را نادیده گرفت، اما خود ایده، نقش بسیار مهمی در این فرایند ایفا میکند. اجرای عالی و دقیق یک ایدهی بد، صرفاً به اتلاف زمان و انرژی منجر میشود. به همین دلیل ضروری است که هرچه زودتر، ایدههای بد را شناسایی کنیم. چگونه میتوانید یک ایدهی خوب را از یک ایدهی بد تشخیص بدهید؟ یک تکنیک ساده به نام دیزاین اسپرینت (Design Sprint) یا اسپرینت طراحی، به شما کمک میکند:

اسپرینت طراحی
یک اسپرینت طراحی یک چارچوب طراحی پنجروزه برای اعتبارسنجی ایدهها و حل چالشها است. تیم محصول به کمک اسپرینت طراحی، پروتوتایپی را آماده میکنند که برای اعتبارسنجی فرضیه اولیه طراحی مقابل کاربران قرار میگیرد. به این معنی که آیا این محصول، مشکلات کاربران را حل میکند یا خیر.
اسپرینت طراحی، پروسهای است که بهسرعت، وضعیت آیندهی محصول (مثلاً یک وبسایت یا اپلیکیشن) را مشخص میکند و اعتبار آن را نزد یک گروه از کاربران، مالکان پروژه، توسعهدهندگان و سایر طراحان، میسنجد. ایدهی کلی اسپرینت طراحی، این است که تیم طراحی، مسیر درست حرکت خود را پیدا کند. یا به عبارتی، بهسرعت محصولی را طراحی کند که حداکثر ارزش را برای کاربران ایجاد میکند.
نکته: خودتان را به اولین راهحلی که مطرح میشود، محدود نکنید. در اغلب موارد، اولین ایدههایی که به ذهن شما میرسد، بهاندازهی کافی خوب نیستند. زیرا در اولین مراحل ایده پردازی، شما هنوز درک کاملی از مشکلی که در حال تلاش برای حل آن هستید، ندارید. بهجای اینکه صرفاً روی اولین ایده متمرکز شوید، طرحهای مختلف و متنوعی را پیشنهاد بدهید.
مرحلهی ۵: طراحی
پس از فاز ایده پردازی، تیم محصول باید درک واضح و روشنی از چیزی که میخواهد بسازد، کسب کرده باشد. در مرحلهی طراحی، تیم محصول راهحلهایی را برای حل مشکل کاربر ارائه میدهد و اجرای مفاهیم را آغاز میکند.
تولید پروتوتایپ
اگر میخواهید یک تجربهی کاربری خوب فراهم کنید، باید پروتوتایپ سازی را یکی از مهمترین مراحل فرایند طراحی محصول بدانید. پروتوتایپ، مدل آزمایشی ایدهی شما است. شما از این طریق پیش از تولید محصول نهایی، ایده و راهحل خود را تست میکنید.
در فرایند تولید پروتوتایپ، کار خود را با قدمهای ساده و کوچک آغاز میکنید. بهعنوانمثال، بخشهای اصلی یک محصول (مثل جریانهای کلیدی کاربر) را طراحی میکنید. سپس طی مراحل بعدی، عمق بیشتری به نمونهسازی میدهید و با تکرار پروتوتایپها، متوجه میشوید که روی چه ویژگیهای یا حوزههایی باید بیشتر کارکنید. نسخهی نهایی پروتوتایپ، بهعنوان محصول اصلی توسعه داده میشود.
گرچه در این مطلب، اصول ضروری تولید پروتوتایپ را بهطور خلاصه توضیح میدهیم، ولی به شما توصیه میکنیم برای درک بهتر جزئیات طراحی محصول، دو مطلب آموزش تولید پروتوتایپ را مطالعه کنید.

زمانی که از تولید پروتوتایپ صحبت میکنیم، بیش از هر چیز باید به بازدهی و راندمان کار فکر کنیم. یکی از کاراترین پروسهها برای تولید نمونهی محصول، پروتوتایپ سازی سریع یا Rapid Prototyping است. فرایند پروتوتایپ سازی سریع میتواند بهعنوان یک چرخه با سه مرحله نمایش داده شود:
- تولید پروتوتایپ : ساخت نمونه / راهحلی که قابل بازبینی و تست است.
- مرور و بازبینی: ارائهی پروتوتایپ به کاربران، کارشناسان و مالکین پروژه و جمعآوری بازخوردهایی که نقاط ضعف و قوت کار را نشان میدهند.
- اصلاح: بر اساس بازخوردهای دریافتی، حوزههایی را که به کار بیشتری نیاز دارند، مشخص میکنید. فهرست اصلاحیهها، دامنهی کار شما را برای تکرار طراحیها بعدی نشان میدهد.
پروتوتایپها در فرمهای مختلفی ظاهر میشوند: از پیشطرحهای شلوغی که روی یک کاغذ کشیده میشوند (پروتوتایپهای Low-Fidelity) تا شبیهسازیهای تعاملی که مثل یک محصول واقعی به نظر میرسند و عمل میکنند (پروتوتایپهای High-Fidelity). شما باید بسته به مرحلهی فرایند طراحی و اهداف نمونهسازی اولیه، تکنیک مناسب پروتوتایپسازی را انتخاب کنید. مهمترین نکته این است که تکنیکی را انتخاب کنید که کار را به حداقل و یادگیری را به حداکثر برساند.
ساخت پروتوتایپ کاغذی
همانطور که در مطالب آموزش تولید پروتوتایپ توضیح دادهایم، امروزه بسیاری از ابزارهای دیجیتال به ما امکان میدهند پروتوتایپها را با کمترین تلاش ممکن بسازیم. اما هنوز هم پیشطرح یا اسکچهایی که روی کاغذ کشیده میشوند، مهمترین ابزار هر طراح محسوب میشوند. این امر کاملاً طبیعی است، زیرا اسکچها به طراحان اجازه میدهند بدون صرف وقت و انرژی زیاد، آلترناتیوهای زیادی را طراحی کنند.
پیشطرح، به طراحان کمک میکند که روی ماهیت محصول متمرکز شوند (یعنی آنچه که هست) نه زیباییشناسی آن (یعنی آنچه که به نظر میرسد). یکی از مزایای فوقالعادهی پیشطرح، این است که راه طراحی را برای همه باز میگذارد: هرکسی میتواند پیشطرح را به روی کاغذ بیاورد و نیازی به ابزار یا مهارت خاصی نیست. این واقعیت که هرکسی میتواند در فرایند طراحی مشارکت کند، پیشطرح را در جلسات طوفان مغزی به یک تکنیک ایدهآل تبدیل میکند.
نکته:
پروتوتایپ کاغذی امکان آزمایش سریع را فراهم میکند. شما میتوانید عناصر رابطهای کاربری مختلف را روی کاغذ بکشید، برش دهید، کپی کنید و سپس روی یک کاغذ یا مقوای دیگر، آنها را مونتاژ کنید.
البته گاهی اوقات، توضیح تعاملات پیچیدهی محصولات دیجیتال با استفاده از پروتوتایپهای کاغذی آسان نیست. هنگامیکه یک طراح باید جزئیات یک طراحی پیچیده مانند انیمیشن را برای یک دولوپر توضیح دهد، یا در یک جلسهی تحقیقی، کاربر را به اعتبار سنجی طرح دعوت میکند، معمولاً از پروتوتایپهای تعاملی دیجیتال استفاده میکند.
پروتوتایپ سازی دیجیتال، پروسهی ساخت یک طراحی تعاملی است که افراد دیگر، میتوانند آن را شخصاً تجربه کنند. تا یک دههی قبل، شما برای تولید یک پروتوتایپ تعاملی معتبر و باکیفیت، باید از کدنویسی کامپیوتری استفاده میکردید. اما این روزها ابزارهای پروتوتایپ سازی به طراحان غیر فنی نیز اجاره میدهند که پروتوتایپهای باکیفیتی آماده کنند. این پروتوتایپها عملیات و توایع محصول نهایی را شبیهسازی میکنند.
برای مثال ابزار پروتوتایپ سازی Adobe XD، خروجی مطلوبی را در اختیار شما میگذارد که برای نشان دادن تعاملات پویا (مانند گسترش محتوا و انیمیشن) در هر صفحه، کاملاً مناسب است.
اجتناب از متون تصنعی و ساختگی: در مراحل اولیهی پروتوتایپ سازی دیجیتال، از لورم ایپسوم (Lorem Ipsum) که درواقع یک متن آزمایشی، تصادفی و بیمعنی است، اجتناب کنید. در عوض، از محتوای واقع استفاده کنید و تأثیر آن را بر طراحی کلی، مشاهده نمایید.
با استفاده از پروتوتایپهای دیجیتال، مشخصات بهروزرسانی شده را در اختیار توسعهدهندگان محصول قرار دهید.
تبادل طراحی
در پایان فاز پروتوتایپ سازی، طراحی برای تولید و ساخت آماده میشود. در این زمان، طراح محصول کار را به دولوپر میسپارد تا کدنویسی آن انجام شود. زمانی که توسعهدهنده در حال کدنویسی است، طراح باید بخشهای مختلف طراحی را برای او توضیح دهد؛ به این معنی که هر قسمت از محصول چگونه به نظر میرسد (ظاهر محصول) و چگونه کار میکند. لایههای چندگانه اطلاعات و جزئیات باید بهدقت منتقل شوند و به این منظور، طراحان و توسعهدهندگان باید افق دید یکسانی داشته باشند.

تصریح و ذکر خصوصیات طراحی
مشخصات طراحی (Design Specification)، اسنادی دقیق و مشروح است که مجموعهای از اطلاعات یک محصول را ارائه میدهد. مانند: جزئیات طراحی رابط کاربر (رنگها، استایل کاراکترها، سایزها) و اطلاعات (جریان، رفتار و عملکرد). دولوپر یا توسعهدهندهی محصول با استفاده از این سند، طراحی را مطابق با ویژگیهای موردنظر طراح، به محصول تبدیل میکند.
مرحلهی ۶: تست و اعتبارسنجی
تیم طراحی و محصول در این مرحله اطمینان حاصل میکند که کانسپت طراحی، مطابق اهداف و برنامهها عمل میکند. میتوان گفت که تست محصول، یک هنر است. اگر تست محصول را درست انجام ندهید، هیچچیزی یاد نمیگیرید. اما اگر آن را درست و اصولی پیش ببرید، بینش و ادراکی غیرمنتظره و فرای تصور به دست میآورید، تاجایی که ممکن است استراتژی محصولتان را تغییر دهید.
معمولاً مرحلهی اعتبارسنجی زمانی آغاز میشود که طراحیهای معتبر و باکیفیت بالا ارائهشده باشند. این مرحله نیز مانند مرحلهی تحقیق محصول، بین پروژههای مختلف، متفاوت است.
تست با تیم محصول
شما میتوانید محصول را بهصورت محدود و با منابعی که در حال حاضر اختیار دارید، یعنی تیم، تست کنید.
Dogfooding
بهاصطلاح عام، «غذای سگتان را بخورید». این یک تکنیک رایج تست محصول است. زمانی که تیم طراحی، روی یک محصول تا جایی کار کرده که خروجی، به محصولی قابلاستفاده تبدیلشده، تست داخلی محصول راه فوقالعاده است که نکات زیادی را برای شما آشکار میکند.
تست با کاربران واقعی

تست کاربردپذیری
طبق توصیههای وبسایت شرکت مشاوره و تست UX نیلسن نورمن گروپ، اگر بخواهید محصول را فقط بین یک گروه از کاربران تست کنید، باید تست کیفی کاربردپذیری محصول را انجام دهید. ایدهی اصلی تست کاربردپذیری این است که متوجه شوید آیا طراحی محصول به کاربران هدف خوب جواب میدهد یا خیر.
تست یک مفهوم بین جامعهی نمونهی کاربران، کار سختی نیست: زمانی که یک نسخهی تعاملی از ایدهی محصول، در دست کاربران واقعی قرار بگیرد، تیم محصول بهراحتی کاربران را زیر نظر میگیرد. هدف اولیه و اصلی این تست تجربهی کاربری، شناسایی مشکلات کاربردپذیری، جمعآوری دادههای کیفی و درک رضایت کلی کاربران هدف از محصول است. جمعآوری و تجزیهوتحلیل بازخوردهای کلامی و غیرکلامی از کاربران، به تیم محصول کمک میکند که تجربه کاربر بهتری ایجاد کند.
معمولاً تست کاربردپذیری بهصورت رسمی برگزار میشود، یعنی محققان و شرکتکنندگان، در یک محیط لابراتوار حضور پیدا میکنند و همهی اتفاقات جلسه بهصورت رسمی ضبط میشود.
البته تست کاربردپذیری را میتوان بهصورت غیررسمی هم اجرا کرد که در این صورت به آن تست چریکی (پارتیزانی) میگویند. در این صورت مسئول تست به یک کافیشاپ (برای مثال) میرود، کاربران یا شرکتکنندگان را مییابد، از آنها میخواهد که با یک محصول به مدت ۱۰ دقیقه بازی کنند و درنهایت با هدیهی کوچکی از آنها تشکر میکند.
نکته: در این تست شما لزوماً به شرکتکنندگان زیادی نیاز ندارید. تحقیقات نشان میدهد که تنها با تست پنج نفر میتوان به ۸۵ درصد از نکات مهم پی برد.

مطالعهی اتفاقات روزانه
مطالعهی خاطرات یا اتفاقات روزانهی کاربران، به ما نشان میدهد که کاربران در یک بازهی زمانی طولانیمدت، چگونه با محصول ارتباط برقرار میکنند (از چند روز تا یک ماه یا حتی بیشتر). در طول این دوره، از شرکتکنندگان خواسته میشود که هرروز، اطلاعات خاصی را به یک دفترچهی خاطرات وارد کنند. برخی از سؤالاتی که در این دفترچهها پرسیده میشود، عبارتاند از:
- هنگام استفاده از محصول کجا بودید؟
- میخواستید چهکاری انجام دهید؟
- آیا چیزی شما را ناراحت یا دلسرد کرد؟
این مطالعات به محققان کمک میکند پاسخ سؤالات زیر را بفهمند:
- وظایف اصلی کاربران چیست؟
- جریان کاری آنها برای تکمیل وظایف پیچیده چیست؟
نتایج مطالعات، ایدهی روشنی از رفتارهای طبیعی کاربران را در اختیار شما قرار میدهد و به درک عمیق محیط کاربران منجر میشود. به یاد داشته باشید که اگر خاطرات و اتفاقات روزانهی کاربران را بهصورت دیجیتالی ثبت میکنید، بهتر است امکان آپلود کردن عکس را نیز برای آنها فراهم کنید. اسکرینشاتها مکمل خوبی برای دادههای کاربران هستند و به شما در تجزیهوتحلیل اطلاعات آینده کمک میکنند.
مرحلهی ۷: فعالیتهای پس از راهاندازی محصول
نباید فکر کنید با معرفی و عرضهی رسمی محصول، فرایند طراحی به پایان رسید! در حقیقت، طراحی محصول یک فرایند جاری بوده که تا زمانی که یک محصول در حال استفاده است، ادامه خواهد داشت. تیم محصول، دائماً نکات جدیدی را یاد میگیرد و محصول را بهبود میدهد.
کاربران چگونه با محصول ارتباط برقرار میکنند؟

آنالیز متریکها
شما باید بدانید که کاربران، چگونه در فضای آزاد خود از محصول استفاده میکنند و برای درک این موضوع، به تجزیهوتحلیل نیاز دارید. آمار و ارقامی که توسط ابزارهای تحلیلی (نرخ کلیکها، مدتزمان توقف در وبسایت، بانس ریتها، عبارات جستجو) ارائه میشود، به شما کمک میکند رفتار مردم و چگونگی استفاده از محصول را درک کنید. بهعلاوه، متریکها میتوانند رفتارهای غیرمنتظرهای را بیابند که در تست کاربران، بهطور واضح مشخص نمیشود. تیم محصول باید دائماً عملکرد محصول را ردیابی کند، رضایت مشتریان را ارزیابی و امکان بهبود عناصر مختلف را بررسی کند.
نکات مهم:
برخی از ابزارهای تحلیلی مانند Google Analytics و Hotjar به درک رفتارهای کاربر کمک میکنند. بااینحال شما نمیتوانید اثربخشی طراحی محصول را صرفاً بر مبنای تجزیهوتحلیلها تائید کنید. برای اطمینان پیدا کردن از بازدهی طراحی، به تستهای اجرایی بیشتری نیاز دارید.
بازخورد گرفتن از کاربران
بهترین راه برای اجتناب از اشتباهات تکراری، این است که بازخورد را در پروسهی خود لحاظ کنید. بازخورد کاربر (در قالب نظرسنجیهای آنلاین و یا آنالیز تیکتهای پشتیبانی مشتری) باید در قلب فرآیند طراحی محصول قرار بگیرد. این اطلاعات نقش بسیار مهمی در اصلاح محصول دارند.
نکته: شرایطی فراهم کنید که کاربران بهراحتی به شما بازخورد بدهند. دکمهی بازخورد را در معرض دید قرار دهید و در صورت امکان، پاداشی برای کاربرانی که ایدههای خود را مطرح میکنند، در نظر بگیرید.
تست ایجاد تغییرات در طراحی
تست A/B : این تست، یک آزمون مناسب برای طراحانی است که میخواهند از بین دو گزینهی رقابتی، یکی را انتخاب کنند. در این تست، هر یک از دو گزینه بهصورت تصادفی در اختیار گروه از کاربران قرار میگیرد و سپس با تجزیهوتحلیل نتایج، گزینهای که اهداف موردنظر را بیشتر (یا بهتر) برآورده میکند، انتخاب میشود.
نکته: تست A/B را به یکی از روتینهای کار خود تبدیل کنید. زمانی که میدانید تمام تغییرات، بهوسیلهی تست A/B امتحان میشوند، آزادی بیشتری برای اجرای ایدهها و کارهای جدید احساس میکنید. زیرا در این صورت نگران نیستید که با اعمال یک تغییر، همهچیز را کاملاً خراب کنید.
چهار نکتهی مهم در مورد طراحی محصول
پروسهی طراحی را باید با پروژه تطبیق دهید
همانطور که از ابتدای قسمت اول آموزش طراح محصول گفتیم، هرگز نمیتوان پروسهی خاصی را برای طراحی همهی محصولات تعریف کرد. پروسهی طراحی، چه به لحاظ تجاری و چه به لحاظ عملکرد، باید متناسب با نیازهای پروژه برنامهریزی شود. برخی از فاکتورهای مهمی که پروسهی طراحی محصول را تحت تأثیر قرار میدهند عبارتاند از:
- نیازها یا ترجیحات مشتری
- مدتزمانی که در اختیار دارید (ددلاین پروژه)
- بودجهی پروژه (بهعنوانمثال اگر بودجهی بسیار محدودی در اختیار دارید، نمیتوانید مصاحبههای زیاد و گستردهای داشته باشید)
طراحی محصول یک فرآیند خطی نیست
بسیاری از تیمهای طراحی محصول فکر میکنند طراحی، یک فرآیند خطی است که از تعریف محصول شروع میشود و با تست به پایان میرسد. اما این فرض کاملاً اشتباه است. اغلب اوقات، مراحل فرآیند طراحی محصول دارای همپوشانی فراوانی هستند و رفت و بازگشتهای زیادی بین فازهای مختلف وجود دارد. هرچه آگاهی تیم محصول از کاربران، پروژه و مشکلی که در تلاش برای حل آن هستند، تکامل مییابد، ضرورت آزمایشها و تحقیقات جدید هم مشخص میشود.

طراحی محصول یک فرایند بیپایان است
برخلاف فرمهای سنتیتر طراحی (مانند طراحی چاپی)، فرایند طراحی محصولات دیجیتال، طول مدت مشخصی ندارد. طراحان هم نباید تصور کنند که از ابتدا همهچیز را کامل و بینقص پیش میبرند. معمولاً در مراحل پیادهسازی، شکافهای طراحی (مانند فرضهای غلط در مورد کاربرد محصول) مشخص میشوند.
تیم طراحی بهمنظور طراحی محصولات موفق، باید پروسهی بهبود مستمر را در نظر بگیرد. طراحی باید در چرخههای مکرر انجام شود: فرایند اصلاح و بهبود مداوم محصول بر اساس دادههای بازخوردهای کیفی و کمی کاربران.
طراحی محصول مبتنی بر ارتباطات شکل میگیرد
در فرایند طراحی محصول، نباید اهمیت ارتباطات را دستکم بگیریم. حتی بهترین تفکرات و مفاهیم هم اگر از طرف تیم یا مالکین پروژه پذیرفته نشوند، شکست میخورند. به همین دلیل هم بهترین طراحان محصول، در برقراری رابطه با دیگران نیز عالی عمل میکنند.
در پایان، مهمترین نکته در فرایند طراحی محصول، این است که تمام تلاشهای طراحی، برای مردم صورت میگیرد. شما برای طراحی محصولات عالی، باید فیچرهای مناسب را باتجربهی کاربری مناسب، به افراد مناسب ارائه کنید. بنابراین، ابتدا مخاطبین خود را تعریف کنید، سپس مشکلات آنها را بررسی کنید و روی محصولاتی متمرکز شوید که این مشکلات را حل میکند.
سلب مسئولیت: تحریریهی زومیت در تهیه این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد.
در سالهای اخیر، با استفاده از سیستمهای اتوماسیون یا مدیریت ساختمان (BMS)، امکان کنترل و مانیتورینگ سیستمهای روشنایی، گرمایش و سرمایش، سامانههای امنیتی و... فراهم شده است. کنترل هوشمند سیستمهای ساختمانی موجب افزایش امنیت، کاهش مصرف انرژی و بهبود آسایش ساکنین و کارکنان مجتمع ساختمانی میشود.
امروزه با بهکارگیری فناوریهای جدید مبتنی بر اینترنت اشیا (IoT) در ساختمانها، دستهی نوینی از راهکارهای هوشمندسازی ارائه شده است که بهنوعی نسل جدید سیستمهای مدیریت ساختمان (BMS) بهحساب میآید.
بهکارگیری اینترنت اشیا (IoT) در هوشمندسازی ساختمانها علاوهبر مزایای سیستمهای نسل قبل، ارزشهای مهم دیگری نیز برای ساکنان و مدیریت مجتمع بهوجود میآورد که پیشتر امکانپذیر نبود. ازاینرو، پیشبینی میشود مجموع این مزایا به رشد و همهگیری خانهها و ساختمانهای هوشمند در آیندهی نزدیک منجر شود.
در این مقاله ده مزیت اصلی بهکارگیری اینترنت اشیا در ساختمان هوشمند را درمقایسه سیستمهای قدیمیتر BMS بررسی میکنیم.
۱) جمعآوری و تحلیل دادههای ساختمانهای مبتنی بر اینترنت اشیا (IoT) در فضای ابری
در راهکارهای اینترنت اشیا، سرویسهای مختلف روی فضای ابری مدیریت میشوند و بدینترتیب، امکان کنترل و نظارت بر تجهیزات ساختمان از راه دور و بهصورت یکپارچه فراهم میشود. همچنین، با بهکارگیری نتایج حاصل از تحلیل دادههای ذخیرهشده، میتوان با دقت بسیاری برای آینده نیز برنامهریزی کرد. این درحالی است که اغلب سیستمهای قدیمی مدیریت ساختمان بهصورت محلی و آفلاین کار میکنند. بنابراین، امکان تجزیهوتحلیل دادهها و تعریف سناریو براساس آن در BMSهای قدیمی وجود ندارد.
۲) اجرای سریع و آسان سرویسهای IoT در هوشمندسازی ساختمان
سرویسهای اینترنت اشیا در ساختمانها بسیار سریعتر و آسانتر از سیستمهای قدیمی اجرا میشود. علاوهبراین، ازآنجاییکه سامانههای IoT بهصورت بیسیم نصب و راهاندازی میشود، میتوان این سرویسها را بهسادگی در ساختمانهای قدیمی و ساختهشده نیز راهاندازی کرد. درمقابل، ازآنجاکه در اغلب سیستمهای قدیمی BMS از اتصالات سیمی استفاده میشود، فقط در حین ساخت ساختمان یا مجتمع قابلیت نصب و بهکارگیری دارند.
۳) سادگی جابهجایی و گسترش دستگاههای IoT در ساختمانهای هوشمند
با بهکارگیری اینترنت اشیا در ساختمانهای هوشمند، امکان بهروزرسانی سادهی سرویسها وجود دارد و باتوجهبه نیازمندیهای مجتمع و ساکنان، محل دستگاهها را بهسادگی میتوان تغییر داد یا دستگاههای جدیدی از برندهای جدید به مجتمع افزود. این درحالی است که در سیستمهای قدیمی، امکان تغییرات بهسادگی فراهم نبود و هزینه و زمان زیادی بهدنبال داشت.
۴) انرژی مصرفی پایین سرویسهای مبتنی بر IoT و عملکرد با یک باتری
غالب سرویسهای مبتنی بر اینترنت اشیا انرژی مصرفی پایینی دارند و درنتیجه، برای مدت زیادی فقط با یک باتری کار خواهند کرد؛ اما سیستمهای قدیمیتر BMS مصرف انرژی بالایی داشتند. به این ترتیب، با راهکارهای IoT میتوان سرویسهای جدیدی ارائه کرد که قبلا بهدلیل نیاز به سیمکشی برق و مصرف بالای انرژی در عمل امکانپذیر نبود. برای نمونه میتوان به حسگرهای تشخیص باز یا بستهبودن دروپنجره، کنتورهای هوشمند آب و... اشاره کرد که بدون نیاز به سیمکشی برق قابل ارائه است.
۵) پروتکلهای باز و جهانی ویژهی IoT و وابستگینداشتن به شرکتی خاص
راهکارهای مبتنی بر اینترنت اشیا (IoT) لینکپ برپایه پروتکلهای باز و جهانی هستند؛ ازاینرو، تجهیزات این سرویسها به یک برند و پروتکل یا شرکت خاص محدود و منحصر نمیشود؛ برخلاف سیستمهای قدیمیتر که غالبا تمامی تجهیزات برای سازگاری دستگاهها از یک برند و شرکت خاص تهیه میشد. این موضوع علاوهبر حق انتخاب اولیه، در گذر زمان و باتوجهبه نیاز به تغییر و گسترش سرویسها نیز به سود مشتری است و مانع وابستهشدن آن به یک شرکت خاص میشود.

۶) هزینه پایین راهاندازی و نگهداری سرویسهای مبتنی بر اینترنت اشیا
همانطورکه پیشتر نیز اشاره شد، راهاندازی و نگهداری سرویسهای IoT باتوجهبه نیازنداشتن به سیمکشی، فناوریهای جدید بهکارگرفتهشده و... بسیار سادهتر و درنتیجه، ارزانتر از سیستمهای قدیمیتر BMS است. ازاینرو، هزینهی پایین راهاندازی و نگهداری یکی از مهمترین ارزشهایی است که استفاده از راهکارهای اینترنت اشیا برای مشتری بهوجود میآورد.
۷) پوششدهی گستردهی شبکههای ویژهی IoT در تمام نقاط مجتمعهای بزرگ
بستر فنی و شبکههای جدید بیسیم ویژهی اینترنت اشیا، همچون شبکههای LPWAN، امکان پوششدهی وسیع شبکهی ارتباطی در همهی نقاط یک مجتمع را فراهم کرده است. درنتیجه، سرویسهای متعددی بهصورت یکپارچه و سریع در همهی نقاط ساختمان قابل ارائه هستند. درحالیکه راهاندازی این سرویسها در BMSهای قدیمی سخت و پیچیده بود و بعضا در عمل امکانپذیر نبود.
۸) مدیریت یکپارچهی سرویسهای متنوع ساختمان هوشمند با استراتژی «راهکارهای یکپارچهی IoT» لینکپ
فناوری «هستهی IoT لینکپ» این امکان را فراهم میکند که سرویسهای مختلف اینترنت اشیای مبتنی بر برندها و دستگاههای متفاوت همه ازطریق نرمافزاری واحد و یکپارچه کنترل شوند. به این ترتیب، سرویسهای متفاوت در یک ساختمان را میتوان از دریچهای واحد (داشبورد آنلاین) کنترل کرد.
۹) IoT در ساختمان هوشمند؛ سطح پایین انرژی سیگنال و تضمین سلامت ساکنان
زیرساخت ارتباطی ویژهی سرویسهای IoT، توان مصرفی و سیگنالهایی با سطح انرژی بسیار پایین دارد؛ ازاینرو، از شبکههایی همچون WiFi سالمتر است. بدینترتیب، راهکارهای اینترنت اشیا در ساختمان هوشمند برای سلامت ساکنان کاملا بیخطر هستند.
۱۰) امکان تجمیع سرویسهای IoT با سیستمهای برنامهریزی منابع سازمانی (ERP)
سیستمهای برنامهریزی منابع سازمانی (ERP) ازجمله ابزارهای مدیریت سازمانی است که همهی فعالیتها و وظایف موجود در یک سازمان را زیرپوشش قرار میدهد. با اینترنت اشیا در ساختمان هوشمند و باتوجهبه امکان دسترسی به دادههای ساختمان ازطریق API، میتوان سیستم مدیریت سرویسهای IoT را با سیستم ERP نیز تجمیع کرد. برایناساس، همهی بخشها و منابع سازمان بهطور یکپارچه عمل میکنند.
برای آشنایی بیشتر با سرویسهای ارائهشده در این حوزه و فناوریهای مرتبط به آن میتوانید به وبسایت لینکپ (شرکت راهبران اینترنت اشیا، نخستین ارایهدهنده راهکارهای یکپارچه IoT در ایران) مراجعه کنید.

اپل در ابتدای سال جاری میلادی استارتاپ کوچک اسکیل لبز (Silk Labs) را دراختیار خود آورده است. این استارتاپ که فقط چند کارمند دارد، روی توسعهی سیستمهای نرمافزاری هوشمند برای دستگاههای سختافزاری تمرکز دارد. این موضوع را وبسایت اینفورمیشن (The Information) گزارش کرده است.
با مراجعه به وبگاه رسمی این استارتاپ با نوشتهی زیر مواجه خواهید شد:
هدف ما فراهمآوردن نسل بعدی هوش بصری و صوتی به محصولات متصل است، آن هم بهواسطهی تشخیص مدرن تصویر و صوت!
این استارتاپ اعتقاد دارد که فناوریهای آنها بهصورت بالقوه برای امنیت خانه، تجزیهوتحلیل خردهفروشیها، نظارت متمرکز، نمایش دیجیتال معیارها، کنترل دسترسی، نظارت محوطهی پارکینگ و ساخت سیستمهای نظارتی با تواناییهایی نظیر تشخیص چهره و صوت و شیء مؤثر هستند.
هنوز مشخص نیست که اپل چه استفادهای از دانش این استارتاپ خواهد کرد؛ بااینحال، نکتهی مهم دیدگاه مشترک Apple و Silk Labs روی حفظ حریم خصوصی کاربران است.
این استارتاپ پیشتر محصولی را نیز توسعه داده که از آن با نام سِنس (Sense) یاد میشود. درست سه سال پیش، پویشی برای ساخت این محصول در کیکاستارتر (Kick Starter) بهراه افتاد که موجب شد دستگاه یادشده شکل بگیرد. درواقع، Sense مغزی دیجیتالی برای محصولات هوشمند خانه است که ازطریق ارتباط با آنها، قابلیت همکاری و یادگیریِ نیازها را در این محصولات بهبود میبخشد.
این استارتاپ را آندرس گال و کریس جونز و مایکل واینز بنیانگذاری کردهاند. نکتهی جالب در این بین، حضور گال در بین مدیران ارشد بخش تکنولوژی موزیلا در سالهای گذشته است.
.: Weblog Themes By Pichak :.

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید