در کهنترین و خشکترین بیابان کرهی زمین؛ محلی بهغایت بایر و بیروح که بهخوبی شایستهی لقب «جهنم زمین» است، حتی سادهترین امور هم آنطور که در جاهای دیگر انتظار میرود، پیش نمیرود. کافی است که آب را در نظر بگیرید. ما معمولاً به آب بهعنوان یک نعمت زندگیبخش در جهان مینگریم؛ اما در هستهی خشک کویر آتاکاما در شیلی، بارشهای غیرمعمول، روندی کاملا معکوس را رقم میزند؛ نفرینی مرگبار که آخرین گونههای حیات را نیز منقرض میکند.
باور کلی بر این است که هستهی کویر آتاکاما از حدود ۱۵ میلیون سال پیش، در وضعیتی دائما خشک باقی مانده است و هیچگونه شواهدی مبنی بر وقوع کمترین بارندگی در ۵۰۰ سال گذشته در آن یافت نمیشود. اما چند سال پیش، ناگهان اوضاع تغییر کرد. قضیه مربوط به زمانی میشود که این صحرا در ماههای مارس و اوت سال ۲۰۱۵، وقوع بارانی بسیار نادر را تجربه کرد. اتفاقی که دوباره در ژوئن سال گذشته نیز تکرار شد.
به نظر میرسید خشکسالی طولانی درهم شکسته بود و البته با خود بسیاری از چیزهای دیگر را نیز در هم شکست: اشکالی از زندگی که طی مدتهای مدید برای خو گرفتن با شرایط بسیار خشک اکوسیستم، تکامل یافته بودند، نتوانستند خود را با بارشهایی مرگبار که ناگهان بر سرشان نازل شد، وفق دهند.

آلبرتو فیرن، زیستاخترشناس از دانشگاه کورنل میگوید:
وقتی باران به آتاکاما رسید، ما امیدوار بودیم که یک شکوفایی عظیم رخ دهد و زندگی به کویر بازگردد. در عوض، ما درسی خلاف آنچه انتظار میرفت، فرا گرفتیم. ما دریافتیم که باران در هستهی خشک کویر آتاکاما منجر به انقراض گستردهی بسیاری از گونههای میکروبی بومی در آن محل شده است.
قبل از شروع بارش باران در آتاکاما، نمونههای خاک بهدستآمده از منطقهی یانگی واقع در هستهی کویر، بیانگر شواهدی از وجود ۱۶ گونهی میکروبی مختلف بود.
مقالههای مرتبط:
با توجه به ویژگیهای ویرانگر منطقه، این کویر اغلب بهعنوان محیطی شبیهسازیشده از شرایط مریخ مورد توجه کارشناسان بود و همواره محیط نامساعد آتاکاما یکی از بهترین نمونهها برای بررسی شرایط پیدایش حیات در سیارهی سرخ، مورد مطالعه قرار میگرفت.
بعد از وقوع بارانی عجیب، که برکههایی پرتلالو از آب را در چشماندازی پوشیده از شن و ماسه به جای گذاشت، تجزیهوتحلیل خاک منطقه نشان داد که جمعیت میکروبی یانگی، با نابود شدن ۷۵ تا ۸۷ درصد از گونههای خود، انقراضی وسیع را تجربه کرده است. این در حالی است که این باران به ظهور گونههایی از زندگی در بخشهای دیگر بیابان نیز کمک کرد.
فیرن میگوید بعد از اینکه باران آمد، تنها دو تا چهار گونهی میکروبی در تالابها یافت شد و هنوز شواهد مربوط به بقای دو گونه از آنها در یانگی، بسیار ضعیف است. او ادامه میدهد:
شواهد ما برای اولین بار نشان میدهد که چنانچه میکروارگانیسمهایی که در شرایطی دشوار، به استخراج رطوبت اندک موجود در خشکترین محیطها خو گرفتهاند، ناگهان در معرض تماس با مقادیر زیادی آب قرار گیرند، نتیجهای جز مرگ بر اثر شوک اسمزی برای آنها در پی نخواهد داشت.

شوک اسمزی زمانی اتفاق میافتد که غلظت مواد محلول در مایع اطراف سلول بهطور ناگهانی تغییر کند؛ این پدیده بهنوبهی خود باعث تغییر سریع جریان آب به غشای سلولی و نهایتاً وارد شدن استرسی مضاعف به سلول میشود.
گونهها به روشهای مختلفی برای دفاع در برابر این استرس سلولی تکامل یافتهاند؛ اما ظاهراً این سازوکار درمورد گونههای موجود در کویر آتاکاما رخ نداده بود؛ موجوداتی که هماکنون جمعیت آنها به ۲ تا ۴ گونه محدود شده است.
با این حال، به همان اندازه که این سرنوشت حیات میکروبی غمانگیز بود، یافتههای بهدستآمده برای انسانها مثبت بود؛ چرا که بینشهای جدید و ارزشمندی را درمورد چگونگی سازگاری یافتن میکروبها در دنیاهایی بیگانه و عقیم، به ما ارائه کرد.
مرگ بر اثر رطوبت، واقعیتی بود که ما انتظار وقوع آن را برای چنین گونههایی در حیات فرازمینی نیز نداشتیم. فیرن میگوید:
مطالعهی آکاتاما نشان میدهد که بازگشت آب به سیارهی مریخ، احتمالاً بهجای ایجاد شانس حیات دوباره در حیات میکروبی این سیاره، میتواند منجر به ناپدید شدن گونههای حیات مریخی شود؛ البته اگر تاکنون چنین حیاتی آنجا وجود داشته باشد.
دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، سالهای ابتدایی ظهور اینترنت و وب در ذهن عموم مردم بود. وب، شکل جدیدی از هر آن چیزی را ایجاد کرد که بشریت پیش از آن تجربه کرده بود. روابط شخصی، هویت خصوصی و ارتباطات، همگی در فضای سایبری جدید دستخوش تغییر بودند. از طرفی، این انقلاب و تحول، باعث سقوط بسیاری از مفاهیم کسبوکاری و اقتصاد میشد.
در آن سالها کمتر کسی تصور این همه تحول و ساختارشکنی را داشت. دردههی ۲۰۰۰، یک وبلاگ کوچک میتوانست یک رسانهی بزرگ را از میدان بهدر کند. استارتاپها در آن سالها بهسرعت تولد و رشد داشتند. آنها یکشبه، میلیونها کاربر جذب میکردند و بنیانگذاران و کارمندان خود را ثروتمندتر از فعالان باتجربه و مسن بازارهای دیگر میکردند.
جان پری بارلو نویسندهای بود که در دههی ۱۹۹۰، توصیفی قابل توجه از این فضای سایبری جدید ارائه داد. او از علاقهمندان به این فضای جدید خواست که این تعریف را در نظر داشته باشند: «مکانی را تصور کنید که متجاوزان به آن، غیرقابل ردگیری باشند؛ جایی که کالاها به دفعات بینهایت دزدیده میشوند و هنوز در مالکیت صاحبان اولیه قرار دارند. در این فضا، کسبوکارهای ناشناس، تاریخچهی همهی ارتباطات شخصی شما را میدانند. در این وضعیت، فقط بچهها در خانه راحت هستند. در این دنیای جدید، افکار مهمتر از موجودات هستند. هر کسی در این دنیای جدید بهاندازهی سایههای تمثیل غار افلاطون، مجازی است».
مقالههای مرتبط:
در سالهای پایانی قرن بیستم، همهی اتفاقات سریع و با تأثیرهای زودگذر بودند. یک روز، شرکت AOLدر صدر بازار بود و روز بعد، داستان شکستهای آن مایهی شوخی و عبرت نویسندگان حوزهی کسبوکار میشد. نتاسکیپ، مانند یک موشک صعود و سقوط میکرد و هیچگاه به اوج نمیرسید. البته در همین وضعیت، بزرگانی همچون مایکروسافت ایجاد شدند.
مایاسپیس، زمانی بهعنوان فرمانروای رسانههای اجتماعی شناخته میشد. یک روز همهجا خبر از آنها بود و روز بعد، نشانی از این سرویس پیدا نمیشد. موتورهای جستجو و رسانههای اجتماعی نیز بهسرعت ظهور و سقوط میکردند. آلتاویستا، بیگفوت، فرندستر نامهای بزرگی بودند که بسیار سریع ناپدید شدند.

هرجومرج ایجادشده در آن سالها این سوال را ایجاد میکرد که آیا مقیاس بهنتیجه رسیدن یک کسبوکار و اقتصاد آن، در وضعیت جدید اقتصادی قابل اعتماد است یا خیر. در پاسخ، تصور عمومی، بزرگ بودن را بهمعنای قدیمی بودن، سنتی بودن، داشتن سلسلهمراتب عمودی و صنعتی بودن تشریح میکرد. در این وضعیت، شرکتهای بزرگ مانند دایناسورهایی بودند که در دوران موجودات دوپا زندگی میکردند. در این شرایط، موجودی کوچک و باهوش بودن، بهتر از بزرگ بودن (و از بین همهچیز در اثر آن)، تعریف میشد.
تمام اتفاقات گفتهشده، این تصور را ایجاد کرد که در فضای سایبری، سلطهی یک شرکت یا سازمان بر بازار (مونوپولی) معنی ندارد. به بیان دیگر، اینترنت این نوع از فرمانروایی را تحمل نمیکند. کسبوکارها هم در آن زمان بهسرعت اینترنت حرکت میکردند: یک شرکت سهساله، میانسال محسوب میشد و شرکت پنجساله، در شرف مرگ بود. مفهوم ممانعت از ورود رقبای جدید، دیگر متعلق به قرن بیستم بود و در عصر جدید، رقابت تنها یک کلیک با شرکتها فاصله داشت.
در این گیرودار، حتی اگر شرکتی به مونوپولی تبدیل میشد، باز هم جای نگرانی نبود. مونوپولیهای آن زمان، عملکرد شیطانی نداشتند. آنها شرکتهای جدیدی بودند که با هدف خدمت به مردم و ارائهی محصولات جذاب و مفید تأسیس میشدند. انواع خدمات از دسترسی به اطلاعات (گوگل) خرید ارزان کتاب (آمازون) یا ساختن جامعهای جهانی (فیسبوک) توسط این شرکتهای چابک ارائه میشد.
این شرکتها نهتنها قیمت زیادی برای محصولات خود در نظر نداشتند، بلکه گاهی اوقات نیز کاملا رایگان خدمترسانی میکردند. گوگل، ایمیل رایگان، اپلیکیشن مسیریابی رایگان و فضای ابری رایگان به کاربران میداد. بههمین دلیل، شرکتهایی مانند فیسبوک و گوگل، مانند سازمانهای خیریه به چشم میآمدند. در تعریف ساده، چهکسی میتواند از صلیب سرخ بهخاطر مونوپولی در خدمترسانی در بحرانها شکایت کند؟

بههرحال، شرایط بهگونهای بود که همه، به این کسبوکارهای جدید اعتماد و علاقه داشتند. در این وضعیت، تنها افرادی بدبین جرأت اظهار نظر مخالف و ابراز این عقیده که اقتصاد، آنچنان هم تغییری نکرده است، داشتند. ایدهی بدبینانهی دیگر این بود که وضعیت جدید، انقلابی نیست و تنها فازی از تاریخ محسوب میشود که زمانی، پایان خواهد یافت. پایان این فاز، زمانی خواهد بود که شرکتها، فناوریهای جدید را بهطور کامل درک کنند.
بههرحال پس از یک دهه باز بودن بازار و آسان شدن ظهور شرکتهای جدید، اتفاقی پیشبینینشده رخ داد. برخی شرکتها مانند گوگل، فیسبوک و آمازون از بین نرفتند. آنها دورهی پنجسالهی مذکور را بدون نشانهای از زوال، سپری کردند. در عوض، آنها با قدرت به موقعیت سلطهی خود چسبیدند و حتی در آن پیشرفت هم میکردند.
ناگهان، بازار دیگر شاهد چندین موتور جستجو با ایدههای گوناگون نبود و تنها یک سرویس فرمانروایی میکرد. همین اتفاق برای فروشگاههای آنلاین و شبکههای اجتماعی هم رخ داد و بازیگران سلطهگر نمایان شدند. این وضعیت، پایانی بر شرایط جدید بودن این شرکتها بود. آنها دیگر بازیگرانی جدید و تهدیدگر شرکتهای سنتی نبودند.
در اینجا و با ظهور مونوپولیهای جدید، عدم ورود قانون ضد انحصارگرایی (اسامی دیگر: ضد قیومیت، آنتیتراست) به این شرکتها، قابل تأمل است. نگارندهی مقاله معتقد است این قانون، تحول وضعیت بازار از دههی ۱۹۹۰ را متوجه نشد. از نظر او، آنتیتراست بهمدت یک دهه و حتی بیش از آن، به بازیگران اصلی دنیای فناوری اجازهی فعالیت مشکوک داد. حتی مواجهه با خطرات واضح و ادغامهای ضد رقابتی این شرکتها هم، مجریان آنتیتراست را بیدار نکرد.

برای توضیح این سهلانگاری بالا، فیسبوک مثال خوبی محسوب میشود. این استارتاپ در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد و بهسرعت، رقیب خود یعنی مایاسپیس را از بازار خارج کرد. مایاسپیس یکی از معدود استارتاپهای موفق لسآنجلسی بود؛ اما در آن سالها به محلی برای تبلیغات مزاحم، کاربران غیرواقعی و ترولها تبدیل شده بود. بههرحال فیسبوک تنها در مدت چند سال، فرمانروای شبکههای اجتماعی شد.
در دههی ۲۰۱۰، فیسبوک یک رقیب بسیار جدی پیدا کرد. نام این استارتاپ جدید اینستاگرام بود. اینستاگرام، اپلیکیشنی بر مبنای دوربین بود که یک شبکهی اجتماعی نیز به آن متصل شد. سهولت استفاده از این اپلیکیشن و سرعت بالای ارسال و اشتراکگذاری تصاویر، آن را به ابزاری محبوب در بین جوانان تبدیل کرد. پس از مدت کوتاهی، مزیتهای اینستاگرام نسبت به فیسبوک روشن شد. نیکولاس کارلسون کارشناس کسبوکار در آن زمان نوشت:
اینستاگرام با سرعت و سهولت بیشتر، به کاربران قابلیت انجام کاری را میدهد که دوست داشتند در فیسبوک انجام دهند.

اینستاگرام در مدت ۱۸ ماه به آمار ۳۰ میلیون کاربر رسید و بهسرعت، رقیبی جدی برای فیسبوک شد. دلیل اصلی نیز تواناییهای این سرویس در اکوسیستم موبایل بود؛ جایی که نقطهی ضعف فیسبوک محسوب میشد. فراموش نکنید که طبق دکترین صنعت اینترنت، فیسبوک با عمر ۸ ساله در شرف بازنشستگی بود.
مقالههای مرتبط:
اما باوجود تمام فرضیهها، اتفاقی پیشبینینشده افتاد. فیسبوک به جای تسلیم موقعیت خود، رقیب جدید را خرید. تنها با پرداخت یک میلیارد دلار، مشکل بزرگ فیسبوک بهراحتی حل شد و سرمایهگذاران نیز مطمئن شدند. تایم در آن زمان نوشت: «خرید اینستاگرام توسط فیسبوک، به سرمایهگذاران ثابت کرد که شرکت، در مسیر سلطه بر اکوسیستم موبایل، جدی است. بهعلاوه، یک رقیب در حال ظهور و رشد نیز از بازار خارج شد».
اصولا وقتی یک شرکت بزرگ بازار، رقیبی در حال ظهور را میخرد، زنگهای هشدار قانونگزاران به صدا در میآید. در این مورد، فعالان قانونی آمریکایی و اروپایی، هیچ مورد مشکوکی در خرید اینستاگرام مشاهده نکردند. در متن منبع، اطلاعاتی در ارتباط با تحلیل مقامات آمریکایی وجود ندارد اما گزارش بریتانیاییها در آن ذکر شده است.
گزارش بریتانیاییها، مسئله را اینگونه تحلیل میکند: از آنجایی که فیسبوک، اپلیکیشن اصلی تصویربرداری ندارد، اینستاگران بهعنوان رقیبی برای جذب مشتری محسوب نمیشود. از طرفی، اینستاگرام نیز تبلیغات نمیفروخت و رقیبی برای فیسبوک نبود. در نهایت، گزارش تنها با با توجه به این دو توضیح، فیسبوک و اینستاگرام را رقیب نمیداند.
نتیجهگیری هیئت نظارت بریتانیایی با توجه به این دو توضیح پیشپاافتاده، مضحک بهنظر میرسد. حتی کاربران نوجوان اینترنت هم بهراحتی متوجه رقیب بودن این دو برند میشدند. همین کاربران نیز اولین کسانی بودند که پلتفرم شبکهی اجتماعی خود را از فیسبوک به اینستاگران تغییر میدادند. بههرحال با این نوع از تحلیل و بررسی شرکتها در دههی ۲۰۱۰، دولتها به غولهای دنیای فناوری امکان دادند تا همهی رقبای احتمالی خود را بخرند.

عدم نظارت کافی بر خرید اینستاگرام توسط فیسبوک، باز هم درس عبرتی به مأموران قانون نداد. فیسبوک، رقیب بزرگ بعدی خود یعنی واتساپ را نیز خرید. این خرید جدید، تهدیدی در بخش پیامرسانی بود که امکانات خوب رمزنگاری با حریم خصوصی بیشتر را به کاربران عرضه میکرد. این خرید ۱۹ میلیاردی هم هیچ زنگ خطری را به صدا در نیاورد.
البته بسیاری از مردم و کارشناسان از قیمت بسیار بالای واستاپ شوکه شدند. اما بههرحال وقتی بحث بر سر صنعت شبکههای اجتماعی و درآمد سالانهی بیش از ۵۰ میلیارد دلاری آنها باشد، این قیمت قابلقبول بهنظر میرسد.
بههرحال فیسبوک در مجموع ۶۷ خرید بدون هیچگونه مانع قانونی انجام داد. این ارقام تا جایی تعجببرانگیز است که بدانیم آمازون ۹۱ و گوگل ۲۱۴ خرید را در کارنامهی خود دارند. البته تعداد کمی از این خرید و ادغامها، شرایط قانونی نیز داشتهاند. بدین ترتیب، صنعت فناوری به محل بازی چند شرکت محدود تبدیل شد: گوگل بهعنوان بازیگر اصلی موتورهای جستجو و صنایع وابسته، فیسبوک برای رسانههای اجتماعی و آمازون هم فرمانروای تجارت الکترونیک شد. موقعیت این غولها روز به روز بیشتر تثبیت میشود و رقبا، همچنان در سایه میمانند.
حتی اگر اکثر این خرید و ادغامها را با هدف جذب تیم توسعهای شرکتهای کوچکتر بدانیم، خریدهایی همچون اینستاگرام و واتساپ، قطعا رقابتهای بالقوهی زیادی را از بین برد. در مثالی دیگر، گوگل در دههی ۲۰۰۰ سرویس گوگل ویدیو را راهاندازی کرد. سرویس تقریبا موفقی که البته در مقابل رقیب اصلی یعنی یوتیوب، حرفی برای گفتن نداشت. در آن زمان، گوگل بدون هیچ محدودیتی، یوتیوب را خریداری کرد.
سرویس مسیریاب Waze، یک بازیگر تازهوارد در صنعت نقشه و مسیریابی آنلاین بود. این شرکت نیز رقیبی جدی برای سرویس گوگل مپ محسوب میشد. در نهایت، گوگل این رقیب را نیز خریداری کرد تا به مونوپولی خود در بازار نقشههای آنلاین قوت ببخشد.

سرویسهای دیگر همچون Doubleckick و AdMob بهعنوان رقیبان اصلی گوگل در صنعت تبلیغات نیز توسط این غول دنیای فناوری خریداری شدند. دولت آمریکا با وجود احتمال ورود اپل به این بازار جدید (که هیچوقت انجام نشد)، اجازهی خرید ادموب را به گوگل داد. آمازون نیز سابقهی خرید رقبا را دارد و شرکتهایی همچون Zappos، Diapersو Soap را خریداری کرد.
خریدهای گفتهشده بهنوعی بودند که شرکتهای کوچک، چارهای جز قبول پیشنهاد نداشتند. البته اگر خریدها روشهای کمتر تهاجمی داشتند، تأثیرات روی صنعت فناوری نیز متفاوت میشد. بههرحال، رسانههای دنیای فناوری در آن زمان هم متوجه تأثیرات این خریدها شدند. تککرانچ در سال ۲۰۱۴ در مورد خرید واتساپ توسط فیسبوک نوشت:
فیسبوک اکنون صاحب بزرگترین اپلیکیشن پیامرسان جهان شد. بهعلاوه، این شرکت بزرگترین تهدید خود برای فرمانروایی بر شبکههای اجتماعی را از بین برد.
کارشناسان دیگر نیز معتقد بودند اگر فیسبوک، این خرید را انجام نمیداد، در موقعیت رقابتی بسیار دشوار با بازیگران جدید و جذاب پیامرسانی آنلاین قرار میگرفت. این تهدیدها حتی به موجودیت فیسبوک نیز لطمه میزدند. بههرحال، این شرکت با خرید رهبر بازار اپلیکیشنهای پیامرسان، تهدید مذکور را از بین برد.
غولهای فناوری در مواقعی که خرید و ادغام ممکن نبود، روش کلون (تقریبا معادل کپی) را در پیش میگرفتند. تکنیکی که مایکروسافت بارها استفاده در تاریخ خود استفاده کرد. بهعنوان مثال گوگل تهدید سرویسYelp و بازخوردهای افراد محلی در مورد کسبوکارها را درک کرد و برای مقابله با آن، سرویس local را در کنار گوگل مپ ایجاد کرد.

در سرویسهایی مانند یلپ و گوگل لوکال، دارایی اصلی، تعداد کاربران محسوب میشود. گوگل بهعنوان بازیگر جدید این بازار، از این دارایی محروم بود. آنها با سرقت نظرات یلپ و انتشار آنها در سرویس خودشان، این مشکل را تا حدودی رفع کردند. با همین روش ساده، یلپ تا حدودی از رقابت خارج و نتایج سالها تلاش نیز توسط گوگل بهرهبرداری شد.
البته قانونگذاران در مورد کپی کردن نظرات به گوگل تذکر دادند؛ این غول فناوری نیز با قبول اشتباه و متوقف کردن کپیها، باز هم اصرار داشت که در حال کمک به یلپ بوده است. در نهایت، سرویس کپیشده از یلپ به کار خود ادامه داد و با روشی کاملا شبیه مایکروسافت، تلاش کرد تا نظرات سرویس لوکال خودش، بالاتر از نظرات یلپ به نمایش درآیند. برخی از این نظرات حتی طبق الگوریتمهای خود گوگل نیز باید پایینتر میبودند.
فیسبوک نیز با روشی مشابه، بسیاری از قابلیتهای رقیبش یعنیاسنپچت را کپی کرد که حتی به تمسخر توسط کاربران انجامید. آمازون هم ید طولانی در کلون کردن ایدههای موفق دارد. این شرکت با کلون کردن، فاصلهی خود را با رقبا تا حد زیادی افزایش داد.
البته، یادگیری شرکتها از یکدیگر ایرادی ندارد و موجب گسترش نوآوری میشود؛ اما یک خط باریک وجود دارد که پس از آن، کپی کردن ایدهها به از بین رفتن رقابت منجر میشود. این وضعیت وقتی ایجاد میشود که کپی کردن، بهجای بهبود فعالیت، به از بین بردن رقبا و حفظ مونوپولی بیانجامد. بهعنوان مثال وقتی فیسبوک از رقبا جاسوسی میکند یا جلسهای با شرکت دیگر ترتیب میدهد تا تنها از جزئیات کارکرد آن مطلع شود یا بدتر از آن، مانع سرمایهگذاری در شرکت رقیب میشود، این خط باریک از بین رفته است.
بههرحال در سالهای گذشته، این شرکتها بهجای بهبود خود، به فکر تثبیت موقعیت بازار بودهاند. این حرکت، برای برخی از این شرکتها، عجیب و نامناسب بهنظر میرسد. شرکتهایی نظیر گوگل و فیسبوک که در زمان استارتاپ بودن، به مفاهیم قدیمی اینترنت اعم از باز بودن فضای رقابت و ساختارشکنی، وفادار بودند؛ اما اکنون همهی امتیازها به شرکتهای بزرگ میرسد. درواقع، قانون طبیعت حکمفرما شده است و تنها مونوپولیها، شانس انجام کارهای خوب را دارند.

پیتر ثیل، نویسندهی کتاب Competition Is for Losers، اقتصاد رقابتی را مربوط به تاریخ میداند. او معتقد است این اصطلاحات تنها دامهایی برای شرکتهای کوچک هستند. این شرکتها تنها زمانی میتوانند از تلاش همیشگی برای بقا رهایی پیدا کنند که سودی برای مونوپولیها داشته باشند.
بههرحال شرکتهای بزرگ فناوری در حال حفظ این مونوپولی هستند. Facebook، بر خلاف تصور عمومی که هدف آن را نزدیک کردن جهانیان به هم میداند، تنها فرم دیگری از وصل کردن میلیاردهای انسان به یکدیگر است. برای رسیدن به این هدف نیز، این شرکت باید یک مونوپولی جهانی داشته باشد. بههمین ترتیب، گوگل برای سازماندهی به اطلاعات جهان، باید به تمام اطلاعات موجود دسترسی پیدا کند. آمازون نیز تصمیم دارد فرآیند خرید را آسان کند. بله، با استفاده از این سرویس، خرید بسیار آسان میشود اما کاربران، تحت سلطه قرار گرفته و هیچ شانسی برای ترک آمازون ندارند.
در نهایت، با توجه به اتفاقات سالهای اخیر در بحث خرید و ادغام شرکتهای فناوری، بهنظر میرسد قوانین جهانی در مورد مبارزه با سلطهگرایی، نیاز به بازنگری جدی دارند. نظر شما چیست؟ آیا با این روند که چند شرکت، تمامی فعالیتهای مهم کاربران را در اختیار داشته باشند، موافقید؟
براساس تحقیقات جدید انجامشده توسط محققان، توسعهی باتریهای لیتیوم فلزی ایمنتر با فناوری شارژ سریع امکانپذیر میشود. براساس تحقیقات انجامشده در Penn State، که اخیرا در نشریهی Nature Energy نیز منتشر شده است، توسعهی باتریهای لیتیوم فلزی با طول عمر بیشتر، ایمنی بالاتر و همچنین بهره بردن از فناوری شارژ سریع امکانپذیر میشود.
محققان این دانشگاه موفق شدند با استفاده از نوعی اسفنج پلیمری سهبعدی که اتصالات شیمیایی را با صفحات فلزی آند باتری برقرار میکند، باتریهای نسل جدیدی بهمراتب ایمنتر و با طول عمر بیشتر توسعه دهند. دونگای ونگ، استاد مهندسی مکانیک و پژوهشگر اصلی این پروژه گفت:
این پروژه قصد دارد نسل بعدی باتریهای فلزی را توسعه دهد. دههها است که باتریهای فلزی لیتیومی در بازار عرضه میشوند، اما مشکلات بسیاری در مسیر توسعهی آنها وجود دارد.

با توجه توسعهی فناوریهای جدید مورد نیاز در برخی دستگاهها، همچون فناوری شارژ سریع در خودروهای الکتریکی، باتریهای لیتیوم-یونی (Li) پتانسیل لازم برای توسعه را ندارند و نسبت به چنین تغییراتی آسیبپذیر هستند. تغییر شکل قسمت سوزنیشکل باتری، باعث کاهش طول عمری آن میشود و همچنین امکان بروز مشکلاتی در حوزهی ایمنی باتری از جمله آتشسوزی و انفجار را بالا میبرد.
ونگ در ادامهی صحبتهای خود توضیح داد:
درنظر داشتیم از پلیمر بهجای قسمت فلزی لیتیومی استفاده کنیم. ماده پلیمری همانند اسفنجی متخلخل عمل میکند که نه تنها منجر به تسریع انتقال یونها میشود، بلکه از زوال آنها هم جلوگیری میکند. در نتیجه، صفحات فلزی باتری حتی در دماهای پایین و شرایط استفاده از فناوری شارژ سریع، آسیب نخواهند دید.
ونگ، عضو هیئت علمی موسسهی EESI در ایالت پنسیلوانیا و عضو مرکز تحقیقاتی BEST، یکی از موسسات تحقیقاتی مهم در زمینهی ذخیرهی انرژی است. یکی از مولفههای مهمی که در این تحقیق مورد توجه قرار دارد این است که محققان رشتههای مختلف از دو مرکز تحقیقاتی برجستهی EESI و BEST گرد هم آمدهاند تا به در این پروژه حضور فعالی داشته باشند. ونگ در ادامهی صحبتهای خود توضیح داد:
همکاری محققان هر دو موسسهی تحقیقاتی، نقش بهسزایی در پیشبرد این پروژه داشته است و به ما اجازه میدهد تا بتوانیم جنبههای مختلف طرح توسعهای خود را اعم از مشکلات مربوط به علم مواد، مهندسی شیمی، شیمی و دیدگاه های مهندسی مکانیک مورد بررسی قرار دهیم.

در این کار پروژه، گروه Long-Qing Chen در دپارتمان مهندسی و علم مواد، امور مربوط به مدلسازی پروژه را بهمنظور درک بهتری از توسعهی آند فلزی لیتیوم برعهده داشتند. براساس نظر محققان، کاربرد عملی این کار، میتواند منجر به تولید باتریهایی قدرتمندتر، ایمنتر و با طول عمر بیشتری شود. ونگ گفت:
رویکرد جدید برای توسعهی باتری، میتواند منجر به تولید باتریهایی برای خودروهای الکتریکی شود که بعد از طی صدها کیلومتر، کاربر نیازی به شارژ باتری ندارد. این فناوری منجر به افزایش طول عمر باتری گوشیهای هوشمند نیز میشود.
این تیم تحقیقاتی با نگاهی به آینده، قصد دارد سلولهای باتری با فرمت بزرگتری را توسعه دهد تا مزایا و قابلیتهای نسل جدید باتریهای خود را بیشتر بهنمایش بگذارد. وانگ گفت:
قصد داریم در توسعهی نسل جدید باتری، به تلاش خود ادامه بدهیم و با چنین رویکردی انتظار میرود بتوانیم طول عمر باتریهای لیتیومی را دو برابر کنیم.
سلب مسئولیت: تحریریهی زومیت در تهیه این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد.
ایسوس در زمینه فروش کامپیوتر دسکتاپ و شخصی، تبلت، تجهیزات جانبی کامپیوتر مثل مادربرد، کارت ویدئو، سیستم سرور، لپ تاپ و چند سالی است که در تولید گوشیهای موبایل در این بازار متنوع حرفی برای گفتن دارد و علاقمندان زیادی را جذب خرید گوشی ایسوس و سایر تولیدات خود کرده است.
درباره ایسوس
این برند تایوانی از بزرگترین تولیدکنندههای کامپیوتر و تجهیزات جانبی آن است که مرکزش در شهر تایپه پایتخت تایوان هست. ایسوس که نام اصلیاش ایسوستک (ASUSTeK) است را چهار مهندس کامپیوتر در سال 1990 میلادی در تایوان تاسیس کردند. نام این شرکت از 4 حرف آخری کلمه پگاسوس به معنی اسب بالدار افسانههای یونان باستان گرفته شده است. ایسوس رقبایی مثل توشیبا، دل، اچ پی، ایسر و لنوو دارد و توانسته در بازار فروش نوت بوکها، مادربرد و تجهیزات جانبی آیتی موفقیتهای چشمگیری در نمایشگاههای مطرح بین المللی همچون مانند سبیت به دست بیاورد.
چند سالی است که شرکت ایسوس، تبلتهای با کیفیتی را روانه بازار میکند که به دلایلی از جمله اندازه آنها بطوریکه به راحتی در سفر و جاهای دیگر در کیف شما جا میشوند و البته وزن سبکی هم دارند میتوانند مورد مناسبی باشند؛ ضمن اینکه به دلیل دارا بودن سیستم عامل اندروید که کار با آن راحت است و به راحتی میتوان نرم افزارهای متعدد و رایگان را دانلود کرده و از آنها استفاده کرد و البته قیمت مناسبشان به نسبت تبلت گران قیمت آیپد و یا تبلتهای تولیدی برندهای دیگر، میتوانند گزینه مناسبی برای شما باشند.
اگر از جمله افرادی هستید که به دنبال خرید تبلت نو یا دست دومهستید و هنوز نمیدانید چه مدل و برندی را انتخاب کنید، در این جا میخواهیم یکی از تبلتهای ایسوس را به شما معرفی کنیم که در نمایشگاه کامپیوتکس 2017 رونمایی شد.
تبلت Zen pad 3s
ایسوس این تبلت خود را با نمایشگر 8 اینچی و با بدنه آلومینیومی در نمایشگاه کامپیوتکس 2017 رونمایی کرد. تبلت Zen pad 3s که بسیار خوش دست است و به راحتی در دست و در کیف جا میشود تا همه جا همراه شما باشد، دارای دقت تصویر 2k است که مجهز به فناوری VisualMaster است. ایسوس این تبلت را در دو نسخه 32 و 64 گیگابابتی روانه بازار کرده است.
Zen pad 3s از تراشه اسنپدراگون 652 و باتری با ظرفیت 4680 میلی آمپر ساعت برخوردار است. این تبلت در دو مدل حافظه 4 گیگابایتی و 3 گیگابایتی عرضه شده که طبعا نسخه 3 گیگابایتی آن رده پایینتر است و قیمت ارزانتری دارد.
سیستم عامل تبلت Zen pad 3s مثل سایر تبلتهای این برند اندروید بوده و سنسور هر دو دوربین اصلی و ثانویه آن به ترتیب 13 و 5 مگاپیکسل است تا با اینکه تبلت برای عکاسی مناسب نیست اما بتوانید در مواقع ضروری عکسهای با کیفیتی با آن بگیرید.
این تبلت 6.9 میلیمتری در بازار با گارانتی و خدمت پس از فروش در دسترس شماست و میتوانید آن را خریداری کنید.
اپلواچ میتواند به کاربران کمک کند تا از خطر آفتابسوختگی، پیری زودرس پوست و حتی سرطان پوست در امان باشند. در صورتی که کاربران بیش از حد در معرض اشعهی مضر خورشید از جمله ماوراء بنفش قرار گرفته باشند، پتنت جدید اپل به آنها هشدار میدهد.
قرار گرفتن بیش از حد در معرض اشعهی ماوراء بنفش، میتواند تاثیرات جدی بر سلامت کاربر داشته باشد. برخی تاثیرات اشعهی ماورا بنفش از بقیهی اثرات آن جدیتر است. کاربرانی که حمام آفتاب میگیرند ولی بهاندازهی کافی از پوست خود محافظت نمیکنند، یا مدت زمان طولانی در معرض نور خورشید قرار دارند؛ بیش از بقیهی افراد در معرض خطرات ناشی از آفتاب سوختگی از جمله سرطان پوست قرار دارند. تاثیر اشعهی UV میتواند منجر به بروز آسیبهای مختلفی به پوست از جمله تخریب خاصیت الاستیکی پوست و از بین رفتن بافت کلاژن و تغییر رنگ در آن شود.

مقالههای مرتبط:
با توجه به خطرات ذکرشده ناشی از ماندن بیش از حد در معرض اشعهی خورشید، اپل معتقد است تشخیص اینکه آیا کاربر خارج از منزل است و همچنین اینکه کاربر چه مدت زمانی در بیرون منزل در معرض اشعهی UV قرار دارد، حائز اهمیت است. روز سهشنبه، پتنت جدیدی در اداره ثبت اختراع و علائم تجاری ایالات متحده، با عنوان دوزیمتری اشعهی UV و هشدار قرار گرفتن در معرض آن ثبت شد. این پتنت سیستمی را توصیف میکند که در آن سنسورهایی تعبیه شده است که میتوانند اشعهی UV را تشخیص دهند و مدت زمانی را که کاربر در معرض آن قرار میگیرد مشخص میکند. درنهایت سیستم میتواند به کاربر هشدار دهد که بیش از حد در معرض اشعهی مضر خورشید قرار گرفته است. علاوهبر این، چنین سیستمی میتواند راهکارها و اقدامات پیشگیرانهای به کاربری که بیش از حد در معرض نور خورشید قرار گرفته است، پیشنهاد بدهد.
در حالی که اپل، به استفاده از یک دستگاه اشاره میکند؛ تصاویر ارائهشده برای پتنت حاکی از آن است که این سیستم بخشی از اپلواچ خواهد بود. البته منطقی است که اپل بخواهد این سیستم را در اپلواچ پیادهسازی کند که دستگاهی همراه کاربر است و معمولا در معرض نور قرار میگیرد و در نتیجه برای پایش اشعهی مضر خورشید مناسب است.
براساس اطلاعات ثبتشده در پتنت اپل، دستگاه مورد نظر شامل تعدادی سنسور UV است که میتواند بیرون بودن کاربر را تشخیص دهد و درنتیجه، مدت زمانی که کاربر در معرض اشعهی خورشید قرار گرفته است را پایش کند. دادههای سنسورها تجزیهوتحلیل میشوند و کل زمان قرارگرفتن کاربر در معرض نور خورشید مشخص میشود و با توجه به میزان اشعهی ماوراء بنفش که کاربر را در معرض آن قرار دارد، توصیههایی به وی ارائه خواهد شد.

همچنین، این سیستم میتواند توسط سنسورهای دیگری از جمله حسگر نور محیطی و حسگر مادون قرمز تقویت شود. در چنین وضعیتی، سیستم قادر است اطلاعات دقیقتری در مورد میزان اشعهی خورشید که کاربر در معرض آن قرار دارد یا مدت زمانی که کاربر در خارج از منزل یا در محیطهای داخلی، و در اصل در معرض منابع متفاوت نور قرار دارد، ارائه دهد که بر نتیجهی کلی گزارش تاثیرگذار است.
بهمنظور افزایش کیفیت نتایج، اپلواچ میتواند از شاخص اطلاعات مربوط به اشعهی UV برای ساعات مختلف روز، بهاستناد گزارشهای هواشناسی و بدون درنظر گرفتن موقعیت مکانی استفاده کند. با توجه به اینکه این شاخصها در ساعات مختلف روز تغییر میکند، ساعتهایی که اشعهی UV بیشترین تاثیر مخرب را بر پوست ایجاد میکنند، به کاربر در قالب هشدار، اطلاعرسانی میشود. خصوصا اگر کاربر مدت زمان زیادی در معرض نور خورشید قرار گرفته باشد، مجددا سیستم به وی هشدار میدهد.

از آنجایی که اپل، پتنتهای مختلفی را به ثبت میرساند، ثبت پتنتی جدید بهمعنی اجرای آن نیست و تضمین نمیکند که قطعا قصد دارد پتنت مربوطه را توسعه دهد و مشخص نیست آیا در محصول بعدی اپل شاهد چنین ویژگیهایی باشیم یا خیر. توانایی پایش میزان قرارگیری کاربر در برابر اشعهی UV در اپلواچ، توسعهی قابلملاحظهای است. در حال حاضر اپلواچ سری ۴، ویژگیهای خوبی در حوزهی سلامت از جمله ردیابی تناسب اندام و پایش ECG در اختیار کاربران قرار میدهند. پیشتر گفته شده بود که اپل واچ سری ۴ توانایی ثبت نوار قلب کاربر را دارد.
البته این اولین بار نیست که اپل راهکارهایی برای حفاظت کاربران دربرابر اشعههای مضر خورشید به ثبت میرساند؛ در ماه ژوئیه، پتنت دیگری تحت عنوان «تشخیص محافظتی مبتنی بر نور» به ثبت رسانده بود. این پتنت نشان میداد که چگونه دستگاههای اپل میتوانند تشخیص دهند که استفاده از کرمهای ضد آفتاب تا چه حد از کاربر محافظت میکند. این پتنت به کاربر توصیه میکند که چه قسمتهایی از بدن نیاز به محافظت بیشتری دارند و بیشتر در معرض نور خورشید قرار میگیرند و همچنین به کاربر توصیه میکند که در چه زمانهایی بیشتر نیاز به محافظت در برابر اشعهی مضر خورشید خواهد داشت.
جدیدترین پرچمدار سامسونگ یعنی گلکسی اس ۱۰ بهاحتمال قوی نسبت به نسل قبل، بسیار بهبود خواهد یافت. طبق گزارش جدیدی از سوی والاستریت ژورنال، گلکسی اس ۱۰ که سامسونگ با عرضهی آن، دهسالگی برندGalaxy S را جشن خواهد گرفت، سه مدل معمولی و یک مدل فوق قدرتمند با کدنام Beyond X خواهد داشت. این محصول ویژه، ضمن پشتیبانی از نسل پنجم ارتباطات (5G)، از ۶ دوربین و نمایشگر بزرگ ۶.۷ اینچ سود خواهد برد.
اندازهی نمایشگرهای بهکار گرفته شده در سه مدل معمولی Samsung Galaxy S10، احتمالاً در بازهی بین ۵.۸ (اندازهی فعلی گلکسی اس ۹) تا ۶.۴ اینچ (اندکی بزرگتر از گلکسی اس ۹ پلاس) خواهد بود. همچنین این گوشیها بسته به مدلشان (با نامهای احتمالی گلکسی اس ۱۰ لایت، گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ پلاس) در مجموع سه یا پنج دوربین خواهند داشت.
علاوه بر اینها، گفته میشود که کرهایها قصد دارند در گلکسی اس ۱۰ از ویژگی شارژ بیسیم معکوس (که پیشتر در گوشی میت ۲۰ پرو هواوی شاهد آن بودهایم.) استفاده کنند؛ قابلیتی کاربردی که به این گوشیها توانایی شارژ کردن دیگر دستگاهها (نظیر گوشی هوشمند یا هدفون) را خواهد داد.
بر طبق ادعای والاستریت ژورنال، مدل فوققدرتمند S10 که فعلاً از آن با کدنام «بیاند ایکس» یاد شده است، نمایشگر غولپیکر ۶.۷ اینچ خواهد داشت و برای پی بردن به بزرگی این نمایشگر، بهتر است گوشی نوت ۹ را مثال بزنیم؛ دستگاهی که نمایشگر ۶.۴ اینچ دارد و این یعنی مدل ویژهی گلکسی اس ۱۰ قرار است از این هم بزرگتر باشد.
در ضمن گفته میشود که بیاند ایکس در مجموع ۶ دوربین (دو دوربین سلفی و چهار دوربین اصلی) خواهد بود و از جدیدترین نسل ارتباطات یعنی 5G پشتیبانی خواهد کرد. با بررسی اجمالی اطلاعات منتشرشده، به این موضوع پی میبریم که بیاند ایکس بهلحاظ مفهومی، در نگاه اول شبیه آیفون X اپل میماند که این شرکت دهمین سال عرضهی گوشیهایش را با آن جشن گرفت.

Beyond X در واقع بهروزرسانی بزرگی برای گوشیهای سری گلکسی اس بهشمار میآید که قرار است بهجای داشتن ظاهری تکراری، زبان طراحی و فناوریهای به کار رفته در این گوشیها را چند قدم به پیش ببرد و ما را با نسل جدید این گوشیهای محبوب، آشنا کند.
با اینهمه، نباید فراموش کرد که به احتمال قوی گوشی بیاند ایکس در کنار مدلهای معمولی گلکسی اس ۱۰، به نمایشگرهای با بریدگی ویژهی سامسونگ (شامل اینفینیتی-یو، اینفینیتی-وی و اینفینیتی-اُ) که این شرکت آنها را در جریان کنفرانس SDC امسال به نمایش گذاشت، مجهز خواهند بود.
بر مبنای ادعای والاستریت ژورنال، تمامی این چهار گوشی طی برگزاری رویدادی در اواسط ماه فوریهی ۲۰۱۹ (بهمن-اسفند ۱۳۹۷) رونمایی خواهند شد. انتظار میرود که سامسونگ ابتدا سه مدل معمولی اس ۱۰ را روانهی بازار کند. ظاهراً کرهایها قصد دارند گوشی فوققدرتمند بیاند ایکس را زمانی عرضه کنند که اپراتورهای مخابراتی، توانایی پشتیبانی از 5G را پیدا کرده باشند؛ اتفاقی که در تاریخی نامعلوم در بهار ۲۰۱۹، رنگ حقیقت به خود خواهد گرفت.
با همهی اینها فراموش نکنید که محصولات موبایلی سامسونگ در سال ۲۰۱۹، فقط به این چهار گوشی ختم نمیشوند. کرهایها از مدتها پیش خود را برای عرضهی گوشی تاشدنی در سال ۲۰۱۹ آماده کردهاند که والاستریت ژورنال این گوشی تاشدنی را گلکسی فلکس مینامد.
در حالی که این روزها زمزمه نزدیک شدن به عرضه پلیاستیشن 5 بلندتر از همیشه به گوش میرسد و خیلیها غیبت سونی در نمایشگاه E3 2019 و عدم برگزاری PSX امسال را هم بیربط به این موضوع نمیدانند، چند روز پیش متوجه شدیم که به همین زودی پنج سال از عمرپلی استیشن 4، کنسول نسل هشتمی و دوستداشتنی سونی گذشته است؛ کنسولی که ۱۵ نوامبر ۲۰۱۳ رسما عرضه شد و خب چه بهانهای بهتر از پنج ساله شدن آن تا در قالب مطلبی، نگاهی به عملکردش در این مدت داشته باشیم و ببینیم که برای آینده چه چیزهایی برایمان به ارمغان خواهد آورد.
سونی و کنسولهای پلیاستیشن همیشه حضور پررنگی در زندگی خیلی از ما داشتهاند؛ چه آن زمان که در کلوپها و با بازیهایی مثل Tekken 3 یا Winning Eleven 3 با پلیاستیشن 1 بازی میکردیم و چه زمانی که بعدها پلیاستیشن 2 خاطرات خوشی برایمان با بازیهایی چون Resident Evil 4 یا آثار جذاب و دوستداشتنی دیگر رقم زد. البته سونی در نسل هفتم، نتوانست عملکرد خوب دو نسل گذشتهاش را تکرار کند و پلیاستیشن 3 با قیمت بالای اولیه و آن معماری سخت و عجیبش، هیچوقت به محبوبیت کنسولهای قبلی این شرکت نرسید و به همین دلیل هم بود که این کنسول ژاپنی، نسل هفتم را به مایکروسافت و ایکسباکس 360 دوست داشتنیاش باخت و آمریکاییها در نسل هفتم یکهتاز حوزه کنسولهای بازی شدند. البته که پلیاستیشن 3 علیرغم همه مشکلاتش بازیهای فوقالعادهای هم داشت؛ از سری Uncharted که بی هیچ شک و تردیدی جزو بهترین بازیهای اکشن و ماجراجویی است تا اثری مثل The Last of Us که قطعا یکی از بهترینهای نسل هفتم بود.

اما خب در مجموع، PS3 آن عملکرد درخشان موردانتظار سونی را ارائه نکرد و همین هم باعث شد تا این شرکت ژاپنی با درس گرفتن از اشتباهاتش در پلیاستیشن 4 سراغ ایدههایی برود که بتواند آنها را دوباره به یکهتاز میدان نبرد کنسولی تبدیل کند. در نهایت پلیاستیشن 4 در نوامبر ۲۰۱۳ عرضه شد و حال که به دوران پنجساله این کنسول نگاه میکنیم، در مجموع با محصولی طرف هستیم که اولا از حیث فروش عملکرد فوقالعادهای داشته و اخیرا فروشش از مرز ۸۶ میلیون دستگاه هم عبور کرده است که به مراتب بیشتر از کنسول رقیب یکی ایکسباکس وان است و هم از آن مهمتر، بازیهایی فراموشنشدنی در اختیارمان قرار داده است که از قضا اصلیترین نقطه قوت آن هم بهشمار میروند؛ چرا که کنسولها، هر قدر هم قدرتمند و باکیفیت باشند، با بازیها معنی پیدا میکنند و سونی در نسل هشتم کاملا به این موضوع واقف بوده و آن را سرلوحه برنامههایش قرار داده است.
سونی در پلیاستیشن 3 از پردازنده Cell استفاده کرده بود که علیرغم داشتن قدرت پردازشی بسیار بالا، به دلیل معماری پیچیده کار را برای بازیسازان سخت میکرد و این یکی از مشکلات اصلی کنسول بود. سونی با درس گرفتن از این مشکل، در پلیاستیشن 4 که ابتدا با اسم رمز Orbis شناخته میشد، سراغ شرکت AMD رفت تا از پردازنده آنها در کنسولش استفاده کند؛ پردازندهای اختصاصی که باعث میشد معماری PS4 بیش از پیش شبیه به پیسیها باشد و همین هم کار بازیسازان را برای توسعه آثارشان روی این کنسول راحتتر میکرد. در این تصمیم مارک سرنی نقش مهمی داشت و به همین دلیل هم خیلیها سرنی را از دلایل اصلی موفقیتهای سونی در نسل هشتم میدانند.

اولین اطلاعات از پلیاستیشن 4، در جریان یک رویداد اختصاصی در شهر نیویورک در فوریه ۲۰۱۳ ارائه شدند؛ رویدادی که سونی در آن خود کنسول را نمایش نداد اما از کنترلر دوالشاک 4 رونمایی کرد، یک سری از بازیهای کنسول شامل آثاری چون Knack ،inFamous: Second Son ،Driveclub و Killzone: Shadow Fall را معرفی کرد و جزییاتی هم از امکاناتی مثل ویژگی ضبط ویدیو و موارد اینچنینی در اختیار طرفداران گذاشت. پس از آن نوبت به نمایشگاه E3 2013 رسید تا سونی در کنفرانس خبری خود، رسما از این کنسول رونمایی کند و طرفداران برای اولین بار بتوانند ظاهر آن را مشاهده کنند. در این کنفرانس همچنین قیمت ۳۹۹ دلاری کنسول هم اعلام شد و البته سونی در ادامه درسهایی که در راستای راضی کردن طرفداران گرفته بود، اعلام کرد که کنسول جدیدش نیازی به اتصال دائم اینترنت ندارد و از آن مهمتر امکان بهاشتراکگذاری قانونی بازیها با دوستان را هم فراهم میکند. در مقام مقایسه کنسول ایکسباکس وان مایکروسافت ۱۰۰ دلار گرانتر از پلیاستیشن 4 بود و در اوایل عرضه، به اتصال دائم اینترنت هم نیاز داشت که این موارد یکی از دلایل اولیه عملکرد بهتر پلیاستیشن 4 بودند.
در کنفرانس E3 2013، سونی جدا از ارائه این اطلاعات جذاب که خیلی زود توانستند جایی برای پلیاستیشن 4 در دل گیمرها باز کنند، نمایشی هم از بازیهایی مثل The Order: 1886 با آن گرافیک مثالزدنی و حتی Destiny داشت که به عنوان بازی جدید استودیو بانجی اثری مهم بهشمار میرفت. در نهایت نوبت به گیمزکام 2013 رسید که سونی در آن اعلام کرد پلیاستیشن 4 قرار است ۱۵ نوامبر همان سال در آمریکا و ۱۴ روز بعد از آن هم در سایر نقاط جهان عرضه شود. پلیاستیشن 4 با معرفی جذابی که سونی برایش تدارک دیده بود، از همان ابتدا به کنسولی موردانتظار تبدیل شد و این را در زمان عرضه هم بهخوبی نشان داد؛ جایی که توانست تنها در ۲۴ ساعت اول عرضه، یک میلیون دستگاه فروش در آمریکای شمالی داشته باشد و تا پایان سال ۲۰۱۳ فروش کلی کنسول به رقم عالی ۴.۲ میلیون دستگاه رسید.

با این حال پلیاستیشن 4 در سال ۲۰۱۳، چندان بازی درخشانی هم نداشت؛ به طوریکه بازیهای انحصاری و زمان عرضه این کنسول مثل Knack یا حتی Killzone Shadow Fall نتوانستند در حد انتظارات ظاهر و صرفا به چیزی بیشتر از به رخ کشیدن قدرت گرافیکی این کنسول تبدیل شوند. به همین دلیل هم بود که در ابتدای عرضه، بیشتر بازیهای مولتی پلتفرمی مثل FIFA 14 ،Battlefield 4 یا Assassin's Creed IV: Black Flag جور محتوای کنسول جدید سونی را کشیدند و خب از آنجایی که روی این کنسول به شکلی عالی هم اجرا میشدند، باعث شدند تا ضعف لاین آپ اولیه بازیهای انحصاری خیلی آسیبی به عملکرد کلی کنسول وارد نکند.
اما میتوان به جرات گفت که سونی اصلیترین میخ موفقیت پلیاستیشن 4 را سال ۲۰۱۴ کوبید؛ سالی که در آن بازیهای بهمراتب بهتری برای این کنسول عرضه و بازیهای حتی بزرگتری هم برایش رونمایی شدند و البته زمان معرفی یک سری محصول و سرویس جدید هم فرا رسید. اجازه بدهید بررسی این سال را با یکی از همین محصولات آغاز کنیم. سونی پلیاستیشن 4 را بهعنوان کنسولی با ایدههای بلندپروازانه معرفی کرد و در این راه هم اجازه نداد تا مانعی پیش روی ایدههایش قرار بگیرد. به همین دلیل در سال ۲۰۱۴ و در جریان رویداد GDC 2014، این شرکت اولین نمونه از محصولی به نام پروژه مورفیوس را در معرض عموم قرار داد که همین پروژه، در آینده تبدیل به پلی استیشن VR شد که در ادامه بیشتر به آن خواهیم پرداخت. در جریان GDC حضار قادر بودند از نزدیک با این محصول جدید آشنا شوند و در آن زمان ایده واقعیت مجازی و پروژه مورفیوس، بیشتر شبیه به آن تکنولوژیهای نمایش دادهشده در فیلمهای علمی/تخیلی بهنظر میرسید که انگار از آینده آمدهاند و فاصله زیادی با تکنولوژیهای فعلی دارند.

از مورفیوس که بگذریم، به یکی از نمایشهای هیجانانگیز سونی در جریان نمایشگاههای E3 یعنی E3 2014 میرسیم. سونی که در جریان کنفرانسش در نمایشگاه سال گذشته صرفا روی خود کنسول تمرکز کرده بود، این بار بهسراغ بازیهایی رفت بود که بتوانند آینده PS4 را تضمین کنند و به همین دلیل هم در این رویداد، اولین تیزر از بازی Uncharted 4 پخش شد، فرامسافتور از بازی جدیدش یعنیBloodborne رونمایی کرد و همچنین نمایشهایی از بازیهای بزرگی چون Destiny ،Metal Gear Solid V: The Phantom Pain ،Far Cry 4 و Batman: Arkham Knight هم بخش دیگری از برنامههای سونی بودند. در سال ۲۰۱۴ سونی همچنین رسما از سرویس پلیاستیشن Now هم رونمایی کرد که در آن زمان یکی دیگر از ایدههای جذاب سونی بهشمار میرفت.
اما ۲۰۱۴، سال بزرگی هم از حیث بازی برای پلیاستیشن 4 بود؛ اولا بازیهای انحصاری مثل Driveclub ،inFamous: Second Son و LittleBigPlanet 3 کیفیت بهمراتب بهتری در مقایسه با بازیهای سال گذشته داشتند و جدا از آن تعداد زیادی بازی مولتیپلتفرم باکیفیت هم برای کنسول عرضه شدند. در این سال همچنین دموی بازی جدید هیدئو کوجیما یعنی P.T در دسترس قرار گرفت که پس از چند نسخه نهچندان عالی از سایلنت هیل، طرفداران را به ساخته شدن نسخه باکیفیتی از این مجموعه با حضور کوجیما و نورمن ریداس امیدوار میکرد اما خب در نهایت این پروژه با دلایل عجیب و غریب کونامی لغو شد که نتیجه آن هم خروج کوجیما از این شرکت بود. در نهایت ۲۰۱۴، بازی The Last of Us Remastered هم برای پلیاستیشن 4 منتشر شد که علیرغم ریمستر بودن، کیفیت بالاتری در مقایسه با نسخه پلیاستیشن 3 این بازی داشت و به همین دلیل هم مورد استقبال خیلی خوبی قرار گرفت.
آخرین خبرهای مرتبط با پلیاستیشن 4 در سال ۲۰۱۴ هم به رویداد PSX مربوط میشدند که در آن اولین گیمپلی Uncharted 4 را دیدیم و بازی Street Fighter V هم رسما رونمایی شد. کنسول نسل هشتمی سونی با اینکه هنوز از حیث عملکرد در زمینه بازیها در بهترین شرایط ممکن نبود، اما به مراتب نسبت به روزهای اولیه عرضه شرایط بهتری در سال ۲۰۱۴ داشت و جدا از آن سرویسها و بازیهای جدید معرفیشده هم نوید آیندهای بهتر را برای این کنسول میدادند.
طرفداران پلیاستیشن 4، ۲۰۱۵ را به عنوان «سال رویایی» این کنسول نامگذاری کردهاند که خب با نگاهی به اتفاقات پیرامون کنسول که در این سال رخ دادند و البته بازیهایی که برای آن در این سال منتشر شدند، میتوان این نامگذاری را منطقی دانست. با اینکه در سال ۲۰۱۴ هم پلیاستیشن 4 بازیهای انحصاری موفقی داشت اما ۲۰۱۵ از این حیث به معنی واقعی کلمه درخشان و فوقالعاده بود؛ جایی که اولا بازی Bloodborne منتشر شد که یک برگ برنده واقعی برای کنسول نسل هشتمی سونی بهحساب میآمد و کیفیت بسیار بالای این اثر و البته متفاوت بودن آن با سری سولز با وجود داشتن مکانیزمهای مشابه، همه و همه باعث شدند تا کنسول سونی به صورت انحصاری صاحب یکی از بهترین بازیهای سال باشد. اما بلادبورن پایان کار نبود و در این سال همچنین God of War III Remastered را هم داشتیم و در ادامه تمایل سونی به انتشار بازیهای ریمستر برای کنسول جدیدش، مجموعه سه نسخه اول آنچارتد هم برای این کنسول در دسترس قرار گرفت که دقیقا مثل دیگر بازی ناتیداگ یعنی لست آف آس ریمستر، از هر نظر کیفیتی مناسب برای نسل هشتم داشت و سه بازی ارزشمند این مجموعه را در اختیار طرفداران قرار میداد تا بهنوعی هم آنها را برای آنچارتد 4 آماده کند.

۲۰۱۵ البته یک شگفتی بزرگ هم داشت و Until Dawn که در بین دیگر بازیهای انحصاری این سال کنسول شاید کمتر موردانتظار بود، در نهایت توانست کیفیت بسیار خوبی ارائه بدهد و به اثری تبدیل شد که هم نمرههای خوبی گرفت، هم ارزش تکرار بالایی داشت و هم تجربهای جدید در بین بازیهای داستانمحور بهشمار میرفت. البته ۲۰۱۵ یک اثر انحصاری ناامیدکننده هم برای پلیاستیشن 4 داشتیم؛ The Order: 1886 که پیش از عرضه با ویدیوهای هیجانانگیز خودش را به عنوان یک بازی بزرگ و درجه یک معرفی کرده بود اما پس از انتشار، بیشتر به یک دموی تکنیکی برای به رخ کشیدن قدرت گرافیکی کنسول تبدیل شد و به دلایل متعددی از جمله کوتاه بودن عجیب بازی، نتوانست در نهایت آن تجربه هیجانانگیزی باشد که انتظارش را داشتیم.
۲۰۱۵ همچنین از حیث خبرهای هیجانانگیز برای پلیاستیشن 4 هم سال خوبی بود؛ چرا که در جریان رویداد E3 این سال، فومیتو اوئدای دوستداشتنی اعلام کرد که بازی The Last Guardian که پیش از این به عنوان یک بازی انحصاری پلیاستیشن 3 معرفی شده بود، حال قرار است برای پلیاستیشن 4 منتشر شود. جدا از این در این رویداد بازی Shenmue III رسما تایید شد و توضیحات جدیدی را هم پیرامون بازسازی Final Fantasy 7 شاهد بودیم که باعث شد فضای احساسی خاصی بر کنفرانس سونی حاکم شود! در نهایت رونمایی از Horizon Zero Dawn، ساخته جدید استودیو گوریلا گیمز هم دیگر سورپرایز سونی برای کاربران کنسول جدیدش در E3 2015 بود و با این اخبار، شرکت ژاپنی آماده رویداد بزرگ دیگرش در سال یعنی PSX شد؛ رویدادی که اولین نمایش از گیمپلی بازسازی فاینال فانتزی 7 را شامل میشد و همچنین در آن اولین نمایش از Ratchet & Clank جدید اینسامنیاک گیمز را هم تماشا کردیم.

اما یکی از اتفاقات مهم سال ۲۰۱۵ برای سونی، پلیاستیشن 4 و کلا دنیای بازیهای ویدیویی، جدا شدن هیدئو کوجیما از کونامی بود که البته پس از اتفاقاتی که در مورد بازی Silent Hill رخ داد، این جدایی پیشبینی میشد اما اتفاق مهمتر، در اصل پیوستن کوجیما به سونی بود که باعث شد تا بازی بعدی این بازیساز که در ادامه مشخص شد نامش Death Stranding است، در انحصار پلیاستیشن 4 باشد. البته در زمان معرفی این بازی اشارهای هم به نسخه پیسی این بازی شد ولی پس از طولانی شدن پروسه ساخت آن و این حقیقت که هنوز مشخص نیست چه زمانی شاهد انتشار این بازی خواهیم بود، در حال حاضر هیچ اطلاعات دقیقی از پلتفرمهای مقصد آن نیست و فقط میدانیم که دث استرندینگ قرار نیست برای کنسولهای مایکروسافت در دسترس قرار بگیرد. در نهایت سال ۲۰۱۵ با چند بازی انحصاری خوشساخت، چند رونمایی بزرگ و چند خبر خوش برای آینده برای سونی و پلیاستیشن 4 بهپایان رسید و آنها قدم به سالی گذاشتند که به عقیده خیلی از طرفداران، یکی از بهترین نمایشهای سونی در جریان نمایشگاههای E3 را داشت.
هنوز هم گیمرها فراموش نکردهاند که سونی چطور نمایشش را که حوالی ساعت ۵ صبح به وقت ایران برگزار میشد، با تریلری بسیار جذاب از God of War آغاز کرد و خدای جنگ جدیدش را با ظاهر متفاوت و البته همراه با پسرش، بهتصویر کشید. اما این تنها بخشی از نمایشهای هیجانانگیز سونی در این کنفرانس بود و در ادامه بازی Spider-Man اینسامنیاک گیمز رونمایی شد، اولین نمایش از بازی جدید استودیو بِند یعنی Days Gone را تماشا کردیم، مجموعه شامل ریمستر سه نسخه از کرش بندیکوت معرفی شد و حتی کپکام هم کنفرانس سونی را برای رونمایی از نسخه جدید سری رزیدنت ایول محبوبش انتخاب کرد و در نهایت هم هیدئو کوجیما رسما از بازی جدیدش با نام Death Stranding رونمایی کرد که با حضور نورمن ریداس یک نمایش جالب و هیجانانگیز داشت. درست است که هنوز هم برخی از بازیهای معرفیشده در این کنفرانس با گذشت بیش از دو سال منتشر نشدهاند و سونی هم بارها به خاطر همین مساله مورد انتقاد قرار گرفته است، اما نمیتوان منکر این قضیه شد که کنفرانس سونی در این سال واقعا هیجانانگیز بود و طبیعتا به دلیل عدم حضور این شرکت در E3 بعدی، جای خالی چنین کنفرانسهایی قطعا حس خواهد شد.

جدا از E3، سونی کلا در سال ۲۰۱۶ کنفرانسهای فراموشنشدنی برگزار کرد و PSX این سال هم نهتنها از نظر کیفیت چیزی کمتر از E3 نداشت که حتی در برخی جنبهها جذابتر هم بود. پس از انتشار آنچارتد 4 که در ادامه بیشتر از آن خواهیم گفت، سونی در PSX که انتظار میرفت در آن شاهد معرفی DLC این بازی باشیم، از یک نسخه فرعی آن با نام Lost Legacy رونمایی کرد که بهمراتب بزرگتر و طولانیتر از یک بسته الحاقی بود. اما اصلیترین سورپرایز سونی در PSX آن سال، رونمایی از نسخه جدید The Last of Us با یک تریلر سینمایی بهمعنی واقعی کلمه عالی و نفسگیر بود. رونمایی از این بازی افراد حاضر در سالن و همه ما را که در حال تماشای کنفرانس بودیم شوکه و سر جایمان میخکوب کرد و با اینکه این ساخته ناتیداگ هنوز حتی تاریخ انتشار احتمالی هم ندارد، اما همین رونمایی آن هم خبر خیلی خوبی برای طرفدارانش بود.
جدا از نمایشهای درخشان، سونی در سال ۲۰۱۶ از حیث نرمافزار و سختافزارهای مرتبط با پلیاسیتشن 4 هم عملکرد خیلی خوبی داشت؛ به طوریکه بازیهای انحصاری بزرگی چون آنچارتد 4، The Last Guardian ،Gravity Rush Remastered و Ratchet & Clank در این سال منتشر شدند که همگی نمرههای بسیار بالایی هم دریافت کردند و از حیث سختافزار هم سونی در این سال بود که هدست واقعیت مجازی پلیاستیشن VR را که اسم اولیه آن پروژه مورفیوس بود، روانه بازار کرد و با اینکه هدستهای واقعیت مجازی در کل آنطور که باید و شاید مورد اقبال عمومی قرار نگرفتند ولی به هر حال این اقدام سونی و شرکتهایی مثل آکیولس یک قدم رو به جلو در پیشبرد فناوریهای مرتبط با بازیهای ویدیویی بود. از پلیاستیشن VR مهمتر اما ظهور پدیدهای به نام کنسولهای میاننسلی بود. سونی دقیقا مثل رویداد معرفی خود پلیاستیشن 4، در سپتامبر ۲۰۱۶ کنفرانسی در نیویورک برگزار و در آن از دو مدل جدید PS4 رونمایی کرد؛ اولی کنسول پلیاستیشن 4 اسلیم که جایگزین مدل معمولی کنسول میشد و با ظاهری باریکتر و قیمتی معادل ۲۹۹ دلار، در همان ماه سپتامبر عرضه شد و دومی هم کنسول میاننسلی پلی استیشن 4 پرو که با قدرت پردازشی بالاتر، قادر بود بازیها را در رزولوشن 4K اجرا کند (البته در بسیاری از بازیها نه 4K واقعی که بهلطف فناوری Checkerboard). این کنسول هم در ماه نوامبر همان سال با قیمت ۳۹۹ دلار عرضه شد.

سونی در سه سالی که از عرضه پلیاستیشن 4 گذشته بود، یک خط مشی خاص را دنبال میکرد که چیزی جز موفقیت هم برایش در پی نداشت. به همین دلیل هم پس از سال ۲۰۱۶ بازهم از همین خط مشی پیروی کرد که البته گاهی هم عملکرد پایینتر از حد انتظارش را بهدنبال داشت. برای مثال پس از نمایش طوفانی سونی در E3 2016، خیلیها انتظار داشتند تا چنین نمایشی در E3 2017 هم تکرار شود ولی خب خبری از آن نبود و سونی صرفا به نمایش تریلر جدید برخی از بازیهای معرفیشده قبلی و عدم اشاره به تاریخ انتشار دقیق آنها بسنده کرد و شاید بتوان سورپرایز اصلیاش را معرفی بازسازی Shadow of the Colossus که چند ساعت قبل از کنفرانس هم لیک شده بود یا معرفی بسته الحاقی هورایزن زیرو داون دانست. چنین نمایشی در PSX 2017 هم تکرار شد و در جایی که خبری از معرفی بزرگ و میخکوبکنندهای نبود، سونی صرفا بهمان یادآوری کرد که بازیای به نام Dreams هنوز هم توسط مدیا مولکول ساخته میشود (بازیای که هنوز هم مشخص نیست چه زمانی عرضه خواهد شد!) و نمایشی از یک سری بازیهایش داشت تا در مجموع سال ۲۰۱۷ سال چندان درخشانی از حیث اخبار و کنفرانسها برای پلیاستیشن 4 نباشد و بدتر هم اینکه سونی برای اینکه بتواند گیمرها را جذب پلیاستیشن VR کند، در کنفرانسهایش زمان زیادی را به بازیهای نهچندان جذاب این پلتفرم اختصاص میداد که قطعا طرفداران زیادی هم نداشته و ندارند. البته یکی از اتفاقات مهم سال ۲۰۱۷ برای پلیاستیشن 4، معرفی شدن بازی Ghost of Tsushima، ساخته جدید استودیو ساکر پانچ در جریان کنفرانس سونی در پاریس گیمز ویک بود که نباید آن را از قلم بیندازیم.
اما با وجود اینکه ۲۰۱۷ در مجموع سال چندان جذابی برای کاربران PS4 نبود، در این سال حداقل بازیهای خوبی برای این کنسول منتشر شدند. درست است که بازی موردانتظاری مثل Gran Turismo Sport چندان در حد انتظار ظاهر نشد اما در طرف مقابل بازیهایی مثل Gravity Rush 2 ،Horizon Zero Dawn ،Nioh ،Persona 5 و Uncharted: The Lost Legacy که همگی انحصاریهای بسیار خوشساخت و باکیفیتی بودند و در اصل تنها برگ برنده سونی در سال ۲۰۱۷ بهشمار میرفتند.

سونی چندی پیش اعلام کرد که قرار نیست در E3 2019 حضور داشته باشد و خب نظر من را بخواهید، سونی رگههایی از این تصمیم را در کنفرانس امسال هم نشان داده بود؛ جایی که به جای تمرکز داشتن روی نمایش تعداد زیادی بازی، سعی کرد تا بیشتر روی چهار بازی بزرگ آیندهاش تمرکز داشته باشد و گیمپلی آنها را نمایش دهد و لابهلای آنها هم اشارهای به خبرهای جدید داشته باشد. این تغییر حدودی فرمت برگزاری مراسم که حتی در فضای محل برگزاری کنفرانس هم دیده میشد، خبر از این میداد که سونی ایدههای جدیدی برای E3 دارد و میخواهد از فرمت همیشگیاش فاصله بگیرد که در نهایت هم همین مساله میتواند یکی از دلایلی باشد که شرکت ژاپنی در نهایت تصمیم گرفت کلا بیخیال کنفرانس در سال ۲۰۱۹ شود. البته یک دلیل دیگر هم برای این موضوع، به واکنشهای طرفداران برمیگردد؛ به طوریکه درست است سونی در E3 2018 گیمپلی طولانی و انصافا هم بسیار جذابی از بازیهایی مثل The Last of Us Part 2 یا Ghost of Tsushima نشان داد و حتی نمایش دث استرندینگ هم شامل گیمپلی جزئی میشد، اما واقعیت این است که معرفی پیش از موعد بازیها و صرفا ارائه نمایش جدیدی از آنها در سالهای آتی بدون حتی کوچکترین اشارهای به تاریخ انتشار بازی، موردی بود که برخی از طرفداران از آن خسته شده بودند و این را به گوش سونی هم میرساندند. شاید این مساله و پیشگیری از اعتراضهای اینچنینی در سالهای آینده یکی دیگر از دلایلی باشد که باعث شده تا سونی قید برگزاری کنفرانسهایی مثل PSX سال جاری یا E3 سال بعد را بزند.
اما خب از این بحث که بگذریم، در E3 2018 در مجموع کنفرانس خوبی از سونی شاهد بودیم و کاربران پلیاستیشن 4 جدا از تماشای گیمپلی بازیهای جدید، شاهد رونمایی از چند بازی بزرگ مثل Control رمدی یا بازسازی Resident Evil 2 هم در این کنفرانس بودند که حتی نمایش رزیدنت ایول توانست جایزه بهترین نمایش E3 2018 را دریافت کند. جدا از این ۲۰۱۸ سال درخشانی برای کنسول نسل هشتمی سونی از حیث بازیهای انحصاری بود و آثاری مثل Detroit: Become Human ،God of War ،Marvel’s Spider-Man ،Shadow of the Colossus و Yakuza 6: The Song of Life در این سال بهصورت انحصاری برای این کنسول منتشر شدند و حال در فصل جوایز هم شاهد درخشش آنها هستیم که ثابت میکند کاربران پلیاستیشن 4، در سال ۲۰۱۸ بههیچ وجه از حیث بازیهای انحصاری کمبودی نداشتهاند.
درست است که یکی از مدیران سونی چند وقت پیش رسما اعلام کرد که پلیاستیشن 4 کم کم در حال ورود به دوره پایانی حیاتش است، اما این بدین معنی نیست که این کنسول کاملا به پایان عمرش رسیده است و طبیعتا هنوز یکی دو سالی (حداقل) تا عرضه کنسول نسل بعدی سونی فاصله داریم. به همین دلیل هم شرکت ژاپنی فعلا برنامههای زیادی برای PS4 تدارک دیده است. یکی از این برنامهها امکان تغییر نام کاربری PSN است که برای مدت خیلی طولانی طرفداران انتظارش را میکشیدند و بالاخره قرار است در آینده نزدیک رسما در دسترس باشد. جدا از این سونی پس از مخالفتهای عجیب و غریب و از روی تعصب، در نهایت تسلیم خواسته طرفداران شد و امکان بازی بین پلتفرمی در فورتنایت را فراهم کرد تا کاربران کنسولش بتوانند با کاربران ایکسباکس وان بازی را تجربه کنند و این تصمیم قطعا میتواند فصل جدیدی از روابط بین سونی و مایکروسافت را در آینده رقم بزند که نتیجه آن چیزی جز سود بردن گیمرها نخواهد بود.
اما خب از همه بحثها شیرینتر، بحث بازیهای کنسول است و با اینکه شاید PS4 در حال ورود به سالهای آخر عمرش باشد اما هنوز هم بازیهای بزرگی برای آن در راه هستند که با توجه به آنها میتوان گفت حداقل تا سال ۲۰۲۰ این کنسول قابل استفاده خواهد بود. برای مثال در آینده خیلی نزدیک بازی Days Gone را داریم که بالاخره پس از تاخیرهای متوالی قرار است چند ماه دیگر منتشر شود و در چشماندازی دورتر، بازیهایی مثل Ghost of Tsushima یا The Last of Us Part 2 و Death Stranding هم بهعنوان بازیهای انحصاری دیده میشوند که همگی برای انتشار روی پلیاستیشن 4 تایید شدهاند و فقط مشخص نیست که چه زمانی منتشر خواهند شد. به اینها باید بازیهای مولتی پلتفرم را هم اضافه کنیم و در مجموع در یکی دو سال آینده قطعا کنسول سونی از حیث بازی کمبودی نخواهد داشت.

در مجموع زمانی که به عملکرد پنج ساله سونی نگاه میکنیم، متوجه میشویم که پس از تمام شکستهای شرکت ژاپنی در نسل هفتم، این کمپانی در نسل هشتم توانست دوباره ورق را به نفع خودش برگرداند و با پشتیبانی مناسب از کنسولش، ساخت و انتشار بازیهای انحصاری باکیفیت برای آن و حتی مذاکره با شرکتهایی مثل اکتیویژن برای انتشار زودتر محتویات بازیهایی مثل Call of Duty روی پلیاستیشن و در کل بهدست آوردن دوباره اعتبار قبلیاش در بین بازیسازان و طرفداران، بتواند پلیاستیشن 4 را به کنسولی محبوب در بین گیمرها و توسعهدهندهها تبدیل کند؛ کنسولی که با فروش بیش از ۸۶ میلیون دستگاه، عملکرد فوقالعادهای در زمینه فروش ثبت کرده است و همین هم باعث میشود تا بازیسازان بهسختی بتوانند قید این جامعه کاربری بزرگ و وسیع را بزنند.
هنوز مشخص نیست که کنسول بعدی سونی چگونه خواهد بود و چه زمانی روانه بازار میشود اما کنسول فعلی این شرکت بدون شک جزو کنسولهای بازی موفق بوده است که باید به خاطر همه خاطرات خوبی که برایمان رقم زده، پنچ سالگیاش را تبریک بگوییم. شما هم اگر خاطره یا نظر خاصی در رابطه با این کنسول دارید، آن را در بخش نظرات با زومجی و کاربرانش بهاشتراک بگذارید.
لایکا ساعاتی پیش از D-Lux 7 بهعنوان جدیدترین نسل دوربینهای کامپکت خود رونمایی کرد که از بسیاری جهات همچون دوربین Lumix DC-LX100 II پاناسونیک به نظر میرسد، اما ظاهر زیباتری دارد و علاقهمندان خواهند توانست در فصل تعطیلات کریسمس پیشرو، آن را تهیه کنند.
Leica D-Lux 7 یک حسگر ۱۷ مگاپیکسلی CMOS چهار سوم دارد که بزرگتر از حسگرهای بهکاررفته در اکثر دوربینهای کامپکت سنتی بهشمار میرود. گفتنی است که مدل پیشین این دوربین یعنی D-Lux 6، از حسگری ۱۰.۱ مگاپیکسلی بهره میبُرد. در کنار این موارد، لایکا D-Lux 7 میتواند تصاویر را در حالت پشت سر هم با نرخ ۷ فریم بر ثانیه ثبت کند.

این دوربین حداکثر حساسیت ایزو ۲۵٬۶۰۰ دارد و ضمن ثبت تصویر با کیفیت 4K، از حالت «Post Focus» بهره میبرد. این حالت همان طور که از نامش پیدا است، امکان تنظیم فوکوس را در نقاط مختلف تصویر، پس از ثبت آنها و با استفاده از برخی برنامههای سازگار، به کاربر میدهد. علاوه بر اینها، دوربین کامپکت جدید لایکا میتواند ویدیوهای 4K را با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه و فرمت MP4 ضبط کند.
لنز اپتیکال ۹۰-۲۴ میلیمتری دوربین D-Lux 6 (عرضهشده در پنج سال پیش) که دیافراگم متغیر f/1.4 تا f/2.3 داشت، در مدل جدید، ارتقاء یافته و به یک لنز ۷۵-۲۴ میلیمتری سری Vario-Summilux با دیافراگم متغیر f/1.7 تا f/2.8 تبدیل شده است. در قسمت بالایی این لنز علاوه بر وجود حلقهی فیزیکی دیافراگم، شاهد یک سوئیچ فیزیکی مستقل هستیم که امکان تغییر نسبت تصویر را از بین گزینههای ۳:۲، ۱۶:۹، ۱:۱ و ۴:۳ فراهم میکند. در قسمت کناری لنز هم یک سوئیچ مخصوص برای انتخاب حالتهای مختلف فوکوس، تعبیه شده است.

منظرهیاب الکترونیکی لایکا D-Lux 7 نمایشگری با ۲.۷۶ میلیون نقطه دارد و نمایشگر ۳ اینچ اصلی این دوربین از نوع لمسی LCD است و از ۱.۲۴ میلیون نقطه بهره میبرد. این دوربین جدید به باتری لیتیوم یون ۱٬۰۲۵ میلیآمپرساعتی BP-DC15 مجهز شده است و کاربر میتواند آن را با پریز برق، کامپیوتر یا درگاه Micro USB شارژ کند.
این دوربین میتواند با اپلیکیشن FOTOS لایکا و با بهرهگیری از بلوتوث و وایفای، به دستگاههای بر مبنای اندرویدو iOS متصل شود. اپلیکیشن FOTOS ضمن ارائهی امکان اشتراکگذاری تصاویر، بین دوربین و گوشی، امکان کنترل از راه دور آن را نیز به کاربر میدهد. همچنین به یاری این اپلیکیشن میتوان روی گوشی خود، تصویر زندهی نمایشگر دوربین را مشاهده کرد. لایکا، همراه این دوربین، فلاش CF D را هم عرضه میکند.
دوربین D-Lux 7 لایکا از هماکنون با قیمت ۱٬۱۹۵ دلار برای پیشخرید در دسترس است. در ادامه از شما دعوت میکنیم ویدئوی رسمی لایکا از این دوربین کامپکت جدید را مشاهده کنید:
اگر به کسب اطلاعات مختلف در بارهی دوربینها علاقهمند هستید، پیشنهاد میکنیم سری به دیتابیس محصولات زومیت بزنید؛ جایی که خواهید توانست ضمن کسب اطلاعاتی جامع دربارهی این محصولات ازجمله قیمت دوربین، به مقایسهی آنها هم بپردازید.
| مشخصات فنی لایکا D-Lux 7 | |||||
| بدنه | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نوع بدنه | کامپکت با سنسور بزرگ | ||||
| سنسور | |||||
| تعداد پیکسل موثر | 17 مگاپیکسل | ||||
| حداکثر رزولوشن | 4736 در 3552 | ||||
| نسبت تصویر | 1:1، 4:3، 3:2، 16:9 | ||||
| اندازهی سنسور | چهارسوم (17.3 در 13 میلیمتر) | ||||
| نوع سنسور | CMOS | ||||
| مشخصات تصویر | |||||
| بازهی حساسیت | خودکار، 25600-200 | ||||
| حداقل حساسیت ارتقایافته | 100 | ||||
| لرزشگیر داخلی | خیر | ||||
| پسوند غیرفشرده | RAW | ||||
| لنز و سیستم فوکوس | |||||
| فوکوس خودکار | - تشخیص کنتراست - چندگانه - مرکزی - تکنقطه انتخابی - تعقیب سوژه - تکی - پیوسته لمسی - تشخیص چهره - نمای زنده | ||||
| فوکوس دستی | بله | ||||
| تعداد نقطهی فوکوس | 49 | ||||
| فاصله کانونی لنز | 24-75 میلیمتر | ||||
| حداکثر گشودگی دیافراگم | F1.7–2.8 | ||||
| حداکثر زوم اپتیکال | 3.1 برابر | ||||
| حداقل فاصله فوکوس عادی | 50 سانتیمتر | ||||
| حداقل فاصله فوکوس ماکرو | 3 سانتیمتر | ||||
| نمایشگر و منظرهیاب | |||||
| نوع صفحهنمایش | TFT LCD | ||||
| تعداد نقاط صفحهنمایش | 1,240,000 | ||||
| اندازه صفحهنمایش | 3 اینچ | ||||
| صفحهنمایش چرخان | ثابت | ||||
| صفحهنمایش لمسی | بله | ||||
| نمای زنده | بله | ||||
| نوع منظرهیاب | الکترونیکی | ||||
| پوشش منظرهیاب | 100 درصد | ||||
| بزرگنمایی منظرهیاب | 0.7 برابر | ||||
| قابلیتهای عکاسی | |||||
| حداقل سرعت شاتر | 1800 ثانیه | ||||
| حداکثر سرعت شاتر | 1/4000 ثانیه | ||||
| فلاش داخلی | خیر | ||||
| درگاه اتصال فلاش خارجی | بله | ||||
| حداکثر نرخ عکاسی پیاپی | 11.0 فریم بر ثانیه | ||||
| تایمر عکاسی خودکار | بله | ||||
| حالات نورسنجی | - چندگانه - مرکزی - نقطهای | ||||
| جبران نوردهی | ±5 (در فواصل پلهای 1/3EV ) | ||||
| براکت نوردهی خودکار | ±3 (3، 5، 7 فریم در فواصل پلهای 1/3EV، 2/3EV، 1EV ) | ||||
| قابلیتهای فیلمبرداری | |||||
| فرمت فیلمبرداری | MPEG-4، AVCHD، H.264 | ||||
| حالات فیلمبرداری | - 3840 در 2160 (30 و 24 فریم بر ثانیه) - 1920 در 2160 (24، 60، 30 و 24 فریم بر ثانیه) | ||||
| میکروفن داخلی | استریو | ||||
| بلندگو | مونو | ||||
| فضای ذخیرهسازی | |||||
| نوع حافظه جانبی | SD/SDHC/SDXC | ||||
| اتصالات | |||||
| USB | USB 2.0 | ||||
| HDMI | بله | ||||
| ورودی میکروفن | خیر | ||||
| خروجی هدفون | خیر | ||||
| کنترل از راه دور | بله | ||||
| وایفای | بله | ||||
| GPS | خیر | ||||
| مشخصات فیزیکی | |||||
| ابعاد | 118 در 66 در 64 میلیمتر | ||||
| وزن (با احتساب باتری) | 403 گرم | ||||
| مقاوم در برابر شرایط محیطی | خیر | ||||
| نوع باتری | باتری لیتیوم یونی DP-DC15 | ||||
| عمر باتری (تعداد عکس بر اساس استاندارد CIPA) | 340 | ||||
| متفرقه | |||||
| زمان معرفی | 2018/11/20 | ||||
| قیمت جهانی در زمان عرضه | 1195 دلار | ||||
گفته میشود در کنفرانس روز توسعهدهندگان سامسونگ که در شهر سئول برگزار میشود؛ میتوانیم شاهد چشماندازی از گوشیهای هوشمند تاشدنی سامسونگ باشیم. باید گفت که این همایش قرار است سالیانه برگزار شود، اما چرا سالیانه؟
مدیر بخش گوشیهای هوشمند سامسونگ، دیجی کُه (DJ Koh) که اخیراً دربارهی برنامههای این شرکت صحبت کرده است، افزود که بهلطف سهگانههای گلکسی اس 10 و گوشیهای تاشدنی سری گلکسی اف (Galaxy F)، آیندهی شرکت در سال بعد بسیار بهتر از سال جاری خواهد بود.
و البته تولید گوشیهای سری اف ادامه خواهد داشت، همانطور که دیجی کُه گفته است باید هرساله منتظر گوشیهای هوشمند تاشدنی این شرکت باشیم و به نظر میآید همین حالا هم طرح این گوشیها را در میان نمونههای اولیه در کنفرانس توسعهدهندگان سامسونگِ سانفرانسیسکو دیده باشیم.
طرحهای ثبت اختراع این شرکت نشان از آن دارد که این گوشیها قابلیت تا شدن به داخل دارند و صفحهنمایش آنها در حالت باز تمام صفحه و در حالت بسته نیمی از آن را پوشش میدهد. در هر حالت این صفحه میتواند به دو قسمت تقسیم شده یا بهسمت یکی از لبههای گوشی منتقل شود.
اگر به خاطر داشته باشید، هفتهی گذشته وبلاگ روسی رُزتکد با ارسال چند تصویر، اطلاعات مختصری از گوشی پیکسل ۳ لایت گوگل که اکنون با اسم رمز سارگو (Sargo) هم شناخته میشود، فاش کرد. حالا این وبلاگ تصاویر جدیدی را فاش کرده و اعلام کرده است که تصاویر مذکور با دوربین اصلی پیکسل ۳ لایت ثبت شدهاند. از لحاظ ظاهری، بهنظر میرسد که پیکسل ۳ لایت شکل و شمایلی مشابه پیکسل 2 دارد، با این تفاوت که نسبت ابعاد صفحهنمایش آن همانند گوشیهای جدید، باریکتر شده و از جک سه و نیم میلیمتری هدفون هم پشتیبانی میکند.

تصاویری که بهظاهر با محصول جدید غول جستوجوگر ثبت شده، امیدوارکننده بهنظر میرسند و در نماهای داخلی و خارجی کیفیت خوبی از خود نشان میدهند. البته باید توجه داشت که نمونه عکسهای منتشر شده، صرفاً کیفیت خام دوربین پیکسل 3 لایت را به نمایش گذاشتهاند و مطمئناً در محصول نهایی و با اعمالِ ویژگیهای نرمافزاری شرکت گوگل، شاهد کیفیت بالاتری خواهیم بود.

اگر به تصویر مربوط به میوههای روی میز توجه کنید، متوجه خواهید شد که فضای اتاق داخل عکس نورپردازی مناسبی ندارد، اما حتی با در نظر گرفتن این نکته هم، میزان جزئیات ثبت شده، گواهی بر کیفیت بالای دوربین پیکسل جدید در شرایط نوری ضعیف است. تصاویر دیگرِ گرفتهشده در فضاهای بیرونی، آسمان ابری را نشان میدهند. جالب است بدانید که هوای ابری، کار را برای تنظیم نوردهی دوربینهای کوچک بسیار سخت میکند. البته امید داشتیم جزئیات بیشتری را در بخشهای تیره و بهویژه سایههای موجود در تصویر شاهد باشیم. در آخر باید اشاره کنیم تصویری که جاده و درختها را نشان میدهد، زاویه دید وسیعی دارد و بهنظر میرسد در حالت 4k ثبت شده است.
آنطور که از شواهد بهنظر میرسد، پیکسل ۳ لایت همانند برادران بزرگترش از یک لنز ۱۲ مگاپیکسلی در پنل پشتی و لنز ۸ مگاپیکسلی در پنل جلویی بهره میبرد. البته صحبتکردن دربارهی کیفیت دوربین این گوشی میانرده هنوز زود است و باید منتظر ماند و دید که آیا دوربین پیکسل ۳ لایت میتواند به پای پیکسل 3 و پیکسل 3 ایکس ال برسد یا خیر؟ وبلاگ رُزتکد به علاقهمندان توصیه کرده که این تصاویر را با تصاویر اولیهی پیکسل ۳ ایکس ال مقایسه کرده و نظرات خود را بیان کنند، اما مشکل اینجا است که به دلیل اختلاف میزان نوردهی و زاویهی دوربین در تصاویر مختلف، نمیتوانیم مقایسهی دقیق و منصفانهای انجام دهیم.
در هر حال، عرضهی پیکسل ۳ لایت به عنوان محصولی میانرده از گوگل، اتفاقی جدید به شمار میرود که برای طرفداران خانوادهی پیکسل جالب خواهد بود. گفته میشود این گوشی با برچسب قیمتی ۴۰۰ الی ۵۰۰ دلاری بهفروش خواهد رسید.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید