در طول چند دههی گذشته، امید به زندگی در سراسر جهان بهطور چشمگیری بالا رفته است. بهطور متوسط افرادی که در سال ۱۹۶۰ به دنیا میآمدند، یعنی اولین سالهایی که سازمان ملل متحد اطلاعات جهانی را در سوابق خود نگهداری میکرد، انتظار داشتند که تا سن ۵۲٫۵ سالگی زندگی کنند. اما، امروز میانگین امید به زندگی، ۷۲ سال است. در انگلستان، جایی که سوابق برای دورهی طولانیتری نگهداری میشدند، امید به زندگی حتی بیشتر بود. در سال ۱۸۴۱، انتظار میرفت که یک دختر بچه تا ۴۲ سالگی و یک پسر بچه تا ۴۰ سالگی زندگی کند. در سال ۲۰۱۶، یک دختر بچه میتوانست تا ۸۳ سالگی و یک پسر هم تا ۷۹ سالگی عمر کند.
از مقایسهی این سوابق، نتیجهگیری طبیعی این است که داروهای مدرن و بالا رفتن بهداشت عمومی به ما کمک کرده تا نسبت به هر زمان دیگری در گذشته، بیشتر زندگی کنیم. تا جایی که ممکن است، دیگر نوآوریهای جدید نتوانند طول عمر ما را از این بالاتر ببرند. درواقع، ادارهی ملی آمار انگلستان در سپتامبر ۲۰۱۸، تایید کرد که حداقل در این کشور، روند بالا رفتن امید به زندگی متوقف شده است. بهجز انگلستان، در سراسر جهان نیز شاهد چنین روندی هستیم.
اولین امپراتور روم باستان، آگوستوس، در سن ۷۵ سالگی درگذشت
برخی باورهای نادرست درمورد اجداد ما هم موجب تقویت این عقیده شده که ما حالا به اوج طول عمر خود رسیدهایم: بهعنوان مثال، باور بر این است که یونانیان باستان یا رومیان، از دیدن شخصی بیش از ۵۰ یا ۶۰ سال شگفتزده میشدند. در حقیقت، در حالی که پیشرفتهای پزشکی بسیاری از جنبههای مراقبتهای بهداشتی را بهبود داده، این فرض که طول عمر انسان در طول قرنها یا هزاران سال بهطور چشمگیری بالا رفته، تا حد زیادی گمراهکننده است. امید به زندگی کلی، آنطور که آمارها گزارش دادند، به این دلیل بالا نرفته که ما از هر زمان دیگری بیشتر عمر میکنیم، بلکه بهدلیل است که میتوانیم، به سنهای بالا برسیم.
والتر شیدل، مورخ دانشگاه استنفورد، یکی از پژوهشگران برجسته در زمینه جمعیتشناسی روم باستان، میگوید:
تفاوت اساسی بین امید به زندگی و طول عمر وجود دارد. طول عمر انسانها که نسبت به امید به زندگی کاملا مقولهی جدایی است، یک ساختار آماری است و تا آنجاییکه میدانم، آنقدر هم تغییر نکرده است.
درواقع، امید به زندگی یک میانگین است. اگر شما دو فرزند داشته باشید و یکی از آنها قبل از اولین سالگرد تولدش، فوت کند و دیگری تا ۷۰ سالگی عمر کند، میانگین امید به زندگی دو فرزند شما، ۳۵ سال خواهد بود. این میانگین به لحاظ ریاضی درست است و مطمئنا اطلاعاتی در مورد شرایطی که فرزندان بزرگ میشدند به ما میدهد. اما این میانگین آماری، تصویر کاملی به ما نمیدهد. بهویژه وقتی که به دورهها یا نواحی رجوع کنیم که سطح بالایی از مرگ و میر نوزادان دارند، این مسئله مشکلساز میشود. در اکثر تاریخ بشر میزان مرگ و میر کودکان بالا بوده و این روند، حتی امروز هم در کشورهای مختلف بالا است.
بهدلیل همین میانگین است که معمولا گفته میشود، بهعنوان مثال، یونانیان و رومیان باستان، تنها ۳۰ تا ۳۵ سال عمر میکردند. اما این موضوع آیا واقعا برای افرادی که دوران سخت کودکی را پشت سر میگذاشتند نیز صادق بود؟ آیا این بدین معنا بود که در آن دوران، یک فرد ۳۵ ساله واقعا شخصی سالخورده تلقی میشد؟
امپراتریس سویکو، نخستین ملکه سلطنتی ژاپن، در سن ۷۴ سالگی درگذشت
اگر اینطور بود و یک شخص ۳۰ ساله، فردی پیر و فرتوت محسوب میشد، به نظر نمیرسد که نویسندگان و سیاستمداران قدیم این مفهوم را درک کرده باشند. در اوایل قرن هفتم پیش از میلاد، شاعر یونانی، هسیودوس نوشت که یک مرد باید زمانی ازدواج کند که نه خیلی کمتر و نه خیلی هم بیشتر از ۳۰ سالگی باشد.
در همین حال، «کورکوس هونورم» در روم باستان، سلسهای از دفاتر سیاسی که مردان جوان جاهطلب باید اداره آن را برعهده میگرفتند، حتی اجازه نمیدادند که یک جوان تا قبل از ۳۰ سالگی (بعدها آگوستوس، امپراتور روم این حداقل سن را به ۲۵ سال تقلیل داد، خود آگوستوس هم در ۷۵ سالگی درگذشت.) به مقام کویستور (بهمعنای «بازپرس» در زبان لاتین) منصوب شوند. برای مقام کنسول روم (بالاترین مقام سیاسی در جمهوری روم) فرد باید ۴۳ سن میداشت، یعنی ۸ سال بالاتر از حد مجاز تصدی پست ریاست جمهوری در ایالات متحده کنونی.
در قرن اول، پلینی بزرگ، طبیعیدان و فیلسوف طبیعی روم باستان یک فصل کامل از کتاب مشهور خود، «دانشنامه تاریخ طبیعی» را به افرادی اختصاص داد که عمری طولانی داشتند. از میان آنها، کنسولگر والریوس کوروینس (۱۰۰ ساله)، ترینتیا، همسر سیسرون، خطیب، سیاستمدار و فیلسوف مشهور (۱۰۳سال) و زنی به نام کودیا (۱۱۵ سال عمر و دارای ۱۵ فرزند) و بازیگر لوچیا (که در سن ۱۰۰ سالگی بر صحنه تئاتر ظاهر شد) فهرست شدند. بعد از این، کتیبهها و نقوش حکشده روی مقبرهها هم سوابقی را در خود حفظ کردند. بهعنوان مثال، روی سنگ قبر، زنی که در اسکندریه (مصر کنونی) در قرن سوم قبل از میلاد درگذشت، نوشته شد: «او ۸۰ ساله بود، اما میتوانست بهطرز شگفتانگیزی بافتنیهای ظریفی ببافد.»
اما با این حال، پیری آن زمان نسبت به حالا، آسانتر نبود. پلینی بزرگ نوشت:
طبیعت، هیچ برتری بهتر از عمری کوتاه به انسان نبخشیده است. حواسهای سست، اندامها، چشمها، شنوایی، پاها، دندانها و اندامهای گوارشی همه قبل از خودمان میمیرند.
امپراتور روم، تیبریوس در سن ۷۷ سالگی درگذشت، حتی برخی اسناد از کشته شدن او خبر میدهد
پلینی بزرگ تنها میتواند، یک نفر، موسیقیدانی را نام ببرد که تا ۱۰۵ سالگی زندگی کرد و پیری سالمی داشت. خود پلینی بزرگ، بهسختی توانست به نصف این سن هم برسد، تصور بر این است که او در سن ۵۶ سالگی در اثر فوران آتشفشان وزوویوس (همان فوران مشهوری که موجب نابودی شهرهای پمپی و هرکولانیوم شد) در سال ۷۹ میلادی کشته شده است. حداقل به نظر میرسد که در جهان باستان، مردم قطعا میتوانستند به اندازهی دوره ما زندگی کنند. اما این زندگی طولانی چقدر متداول بود؟ آیا شمار زیادی از مردم، عمری طولانی داشتند؟
دوران امپراتوران
در پژوهشی که در سال ۱۹۹۴ انجام گرفت، تمامی افرادی که از یونان یا روم باستان، وارد دانشنامهی آکسفورد شده بودند بررسی شدند. سنین مرگ این افراد با سوابق مشابهی که در دانشنامه متاخرتر فرهنگ زندگینامهای چامبرز فهرست شده بودند مقایسه شد. از ۳۹۷ شخص باستانی، ۹۹ نفر به طرز فجیعی به قتل رسیدند، خودکشی کرده یا در جنگ کشته شده بودند. از ۲۹۸ نفر باقی مانده، افرادی که قبل از سال ۱۰۰ میلادی به دنیا آمده بودند بهطور میانگین ۷۲ سال عمر کردند و افرادی که بعد از ۱۰۰ میلادی به دنیا آمدند، نیز بهطور میانگین تا سن ۶۶ سالگی زندگی کردند.
البته نویسندگان این پژوهش، گمانه میبردند که رواج لولهکشیهای سربی خطرناک در آن زمان ممکن است که منجر به کوتاهی عمر این افراد شده باشد. اما این میانگین میان کسانی که بین سالهای ۱۸۵۰ تا ۱۹۴۹ درگذشتند، هم ۷۱ سال است، یعنی تنها یک سال کمتر از گروه اول (متولدان قبل از سال ۱۰۰ میلادی) که پژوهش فوق نشان داد.
البته این نمونهها هم مشکلاتی دارند. یک مورد اینکه نمونهی آماری فوق تنها از مردان گرفته شده است. مورد دیگر اینکه تمامی این مردان افرادی مشهور بودند. تمام آنچه میتوانیم از این موضوع برداشت کنیم این است که همهی مردان مشهور و برجسته، در طول تاریخ تا زمانی که کشته نمیشدند، به میانگین طول عمر مشابهی دست پیدا میکردند. با این حال، شیدل میگوید:
این بدان معنی است که ممکن است افراد غیر معروفی که شمار بیشتری نیز داشتند، حتی عمر طولانیتری داشتهاند.
البته همه پژوهشگران روی این موضوع توافق نظر ندارند. والنتینا گاتسنیگا، یکی از مورخان پزشکی در دانشگاه ساپینزا رم، ایتالیا، میگوید:
تفاوتهای زیادی بین شیوهی زندگی مردمان فقیر و اشراف رومی وجود داشته است. وضعیت زندگی، تغذیه و دسترسی به درمانهای پزشکی، قطعا در بین اشراف و نجیبزادگان بهتر بوده است.
گاتسنیگا در سال ۲۰۱۶، پژوهشی را انجام داد که در آن ۲ هزار اسکلت رومیان باستان، تماما از افرادی از طبقه کارگر را که در گورستانهای معمولی به خاک سپرده شده بودند بررسی کرد. میانگین مرگ و میر این افراد ۳۰ سال بود، و این تنها یک آمار غیرعادی نبود، بلکه شمار زیادی اسکلت با سن و سال مشابهی از همان دور وجود داشت. در این اسکلتها، آثار زیادی از کار طاقتفرسا و همچنین بیماریهایی که بالا رفتن سن شروع میشوند، مانند التهاب مفصل (آرتریت) وجود داشت.
نجیب زاده رومی، جولیای بزرگ، در سال ۱۴ میلادی و در سن ۵۴ سالگی درگذشت، بسیاری از منابع مرگ او را نتیجه تبعید و حبس طولانی مدت میدانند
مردان ممکن بود آسیبهای متعددی را از کار سخت یا خدمات نظامی متحمل میشدند. اما زنان هم از کارهای دشوار مانند کار در زمینها، وضعیتی به همان بدی داشتند. در طول تاریخ، زایمان که اغلب در شرایط بهداشتی نامطلوب انجام میگرفت، تنها یک دلیل بود که زنان در طول سالهای باروری خود در معرض خطر بودند، حتی خود حاملگی هم خطرناک بود.
جین هومفریز، مورخی از دانشگاه آکسفورد، میگوید:
ما میدانیم که بارداری روی سیستم ایمنی بدن تاثیر میگذارد، زیرا فرد اساسا فرد دیگری را درون (رحم) خود بزرگ میکند. سپس فرد مستعد ابتلا به بیماریهای دیگر میشود. بنابراین، بهعنوان مثال، سل با بارداری به شیوهای بسیار خطرناک بههم مرتبط هستند. و سل بیماری است که زنان نسبت به مردان، مرگ و میر بیشتری در آن دارند. زایمان هم با عوامل دیگری، خطرناکتر میشد.
بهگفتهی گاتسنیگا، زنان اغلب کمتر از مردان تغذیه میشدند. این سوء تغذیه به این معنی بود که دختران جوان اغلب استخوانهای لگن ناقصی میداشتند که خطرات زایمان را افزایش میداد. گاتسنیگا میگوید:
امید به زندگی زنان رومی با کاهش باروری افزایش مییافت. با افزایش باروری، اميد به زندگي زنان نیز کاهش مییافت.
مردمان فراموش شده
دانستن اینکه که اجداد ما بهطور متوسط چقدر عمر میکردند دشوار است، چه اجداد باستانی و چه ماقبل تاریخی ما که برای هر دو سوابق و اسناد کمی موجود است. بهعنوان مثال، انسانشناسان اغلب برای تعیین میانگین سن مرگ در بین رومیان باستان، به سرشماریهایی از استان رومی مصر متکی هستند. اما بهدلیل اینکه این پاپیروسها برای جمعآوری مالیات مورد استفاده قرار میگرفتند و گزارشهایی بودند که تنها شمار مردان را ذکر میکردند، بسیاری از زنان و کودکان را به حساب نمیآوردند.
کتیبههای سنگی که طی هزاران سال گذشته از رومیها باقی ماندهاند منبع دیگری هستند. اما نوزادان به ندرت در مقبرهها قرار میگرفتند، افراد فقیر هم نمیتوانستند از عهده سنگ قبر بربیایند و خانوادههایی که همزمان با هم طی بیماری همهگیر جان میسپردند، همینطور بینام و نشان میماندند. و حتی اگر این مسئله هم نباشد، اتکا به کتیبهها مشکل دیگری دارد.
شیدل اشاره میکند:
باید مقدار مشخصی از اسناد وجود میداشت که میتوانست نشان دهد، فردی ۱۰۵ یا ۱۱۵ سال دارد و این روند (نگهداری اسناد تولد و مرگ) تنها تا همین اواخر شروع شده است. در گذشته، اگر کسی واقعا ۱۱۱ سال عمر میکرد، بهدلیل فقدان اسناد موجود، شاید خودش نیز از این موضوع اطلاع نداشت.
ليويا، همسر آگوستوس تا ۸۶ یا ۸۷ سالگی زندگی کرد
در نتیجه، بسیاری از اطلاعاتی که درمورد امید به زندگی روم باستان در تصورات خود داریم، تنها از مقایسه با جوامع دیگر به دست آمده است. این اطلاعات نشان میدهد که یک سوم نوزدان قبل از سن ۱ سالگی و نیمی از کودکان هم قبل از سن ۱۰ سالگی میمُردند. پس از این سنین، شانس فرد به مراتب بهتر میشد. اگر میتوانستید به ۶۰ سالگی برسید، احتمالا میتوانستید تا ۷۰ سالگی هم عمر کنید. با تمام این اوصاف، طول عمر در روم باستان احتمالا نسبت به حالا خیلی متفاوت نبود. شیدل میگوید، ممکن است که (امید به زندگی) کمی کمتر شده باشد.
او میگوید:
چرا که در آن زمان، داروهای تهاجمی در پایان زندگی وجود نداشتید که طول عمر را کمی افزایش دهند. اما با این حال، امید به زندگی نسبت به حالا تفاوت چشمگیری نداشت. مردم در آن زمان، بهدلیل اینکه زنان باردار و کودکانی که در خردسالی میمردند امید به زندگی کمی داشتند و در عین حال افرادی بودند که در همان زمان تا ۸۰ یا ۹۰ سالگی زندگی میکنند. اما شمار این افراد در مجموع با تمام مسائلی که وجود داشت، خیلی کم بود.
مطمئنا، این مسائل فرسایسی نباید وجود داشته باشند. خصوصا برای یک نوزاد یا زنی در سنین بارداری یا یک کارگر، بههمین دلیل زندگی برای چنین افرادی در سال ۲۰۱۸ بهتر از سال ۱۸ میلادی است. اما هنوز هم بدین معنا نیست که طول عمر ما از همه انسانهای دیگر بیشتر است.
سوابق موجود
وضعیت سوابق، پس از آنکه دولتها شروع به نگهداری اسناد دقیق تولد، ازدواج و مرگ و میر کردند، بهتر شد. در ابتدا، تنها از اشراف و نجیبزادگان چنین اطلاعاتی موجود بود. این سوابق نشان میدهد که در آن دوران هم مرگومیر کودکان هنوز بالا بود. اما اگر یک مرد به سن ۲۱ سالگی میرسید و بهطور تصادفی، بر اثر قتل یا سم نمیمُرد میتوانست انتظار داشته باشد که تقریبا بهاندازهی مردان امروزی زنده بماند. از سالهای ۱۲۰۰ تا ۱۷۴۵، افراد ۲۱ ساله میتوانستند بهطور متوسط بین ۶۲ تا ۷۰ سال عمر کنند بهجز قرن چهاردهم، زمانی که طاعون امید به زندگی را به ۴۵ سال رساند.
آیا پول یا قدرت به این موضوع کمکی میکرد؟ نه همیشه. تجزیهوتحلیلی که از ۱۱۵ هزار نفر از اشراف اروپا انجام گرفته نشان میدهد که پادشاهان ۶ سال کمتر از دیگر اشراف مانند شوالیهها عمر میکردند. مورخان جمعیتشناسی با نگاهی به سوابق موجود از انگلستان قرن هفدهم متوجه شدند که امید به زندگی روستایان از نجیبزادگان بیشتر بوده است.
پژوهشگران در پژوهش خود نوشتند:
خانوادههای اشرافی در انگلستان وسیلههای لازم برای حفاظت از همه نوع مزایای مادی و خدمات شخصی را داشتند؛ اما امید به زندگی در هنگام تولد در میان اشراف تا زمانی که به قرن هجدهم برسیم، در مجموع از جامعه کمتر بود.
ملکه الیزابت یکم تا سن ۷۵ سالگی زندگی میکرد؛ امید به زندگی در عصر او، بین خانوادههای سلطنتی و روستاییان تفاوت چندانی نداشت
این موضوع به احتمال زیاد به این دلیل بود که خانوادههای سلطنتی در بیشتر مواقع ترجیح میدادند که در شهرها زندگی کنند، جایی که در معرض بیماریهای بیشتری قرار داشتند. اما موضوع جالب توجه اینکه وقتی انقلابی در پزشکی و سلامت عمومی رخ داد، این پیشرفتها قبل از اینکه به مردم عادی کمک کند در اختیار اشراف و نخبگان قرار گرفت. در اواخر قرن هفدهم، اشراف انگلیسی که به ۲۵ سالگی میرسیدند، به مدت طولانیتر نسبت به همتایان غیر نجیبزاده خود زندگی میکردند، حتی اگر در شهرهای با خطرات بیشتر زندگی میکردند. اما آیا دردوران چارلز دیکنز (۱۸۱۲-۱۸۷۰)، زندگی برای همه ناسالم و کوتاه بود؟
خیر. جودیت روبوتام، از دانشگاه پلیموث و پل کلیتون از دانشگاه آکسفورد بروکس، نوشتند:
هنگامی که سالهای خطرناک کودکی میگذشت، متوسط امید به زندگی در اواسط دورهی ویکتوریایی تفاوت چندانی با آنچه امروز میبینیم نداشت. یک دختر پنج ساله میتوانست تا ۷۵ سالگی و یک پسر هم تا ۷۵ سالگی زندگی میکرد.
نه تنها این آمار و ارقام با ما قابل مقایسه است، بلکه ممکن است حتی از حالا نیز بهتر باشند. در طبقهی کارگر امروز (برای مقایسه دقیقتر) مردان حدود ۷۲ سال و زنان حدود ۷۶ سال زندگی میکنند.
روبوتام و کلیتون در پژوهش خود نوشتند:
این عدم پیشرفت نسبی، مورد قابلتوجه است، بهخصوص با توجه به معایب محیطی بسیار در اوسط دوره ویکتوریایی و وضعیت مراقبتها و معاینههای پزشکی و تکنیکهای جراحی که مثل حالا در دسترس نبودند.
پژوهشگران نتیجهگیری کردند، اگر ما فکر میکنیم که حالا از هر زمان دیگری، عمر طولانیتری داریم، تنها به این دلیل است که اسنادی که داریم از قرن نوزدهم به این سو است. موردی که پژوهشگران از آن بهعنوان «خط مبدا گمراهکننده» نام میبرند، چرا که در همان دوران بود که تغذیه کاهش یافت و بسیاری از مردان شروع به سیگار کشیدن کردند.
مردمان پیش از تاریخ
اما چطور میتوانیم نگاهی به دورهی تاریخی دیگری، زمانی که هیچ سوابق و اسنادی از آن موجود نیست بیاندازیم؟ با وجودی که گردآوری این نوع اطلاعات بسیار دشوار است، انسانشناسان از یک روش جایگزینی استفاده میکنند و گروه های شکارچی گردآور امروزی، از جمله قبایل آچه در پاراگوئه و هادزا در تانزانیا را بررسی میکنند. این پژوهشگران دریافتند، در حالی که احتمال زنده ماندن نوزادان تا سن ۱۵سالگی برای هازدا ۵۵ درصد برای پسر بچههای آچه تا ۷۱ درصد است، اما وقتی فرد به چنین سنی برسد، میتواند انتظار داشته باشد که از ۵۱ تا ۵۸ سالگی زندگی میکند.
ملکه ویکتوریا در سال ۱۹۰۱ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. در دوران سلطنت او، یک دختر میتوانست انتظار داشته باشد که تا حدود ۷۳ سالگی و یک پسر هم تا سن ۷۵ سالگی زندگی کند
پژوهشگران مایکل گورون و کریستینا گومز، با بررسی اطلاعات موجود از قبایل شکارچی گردآور امروزی که دسترسی به دارو یا مواد غذایی مدرن ندارند، دریافتند، در حالی که در هنگام تولد، متوسط امید به زندگی در این قبایل بین ۳۰ تا ۳۷ سال است، زنانی که میتوانند تا سن ۴۵ سالگی زنده بمانند، میتوانند انتظار داشته باشند که برای ۲۰ تا ۲۲ سال دیگر یعنی تا ۶۵ تا ۶۷ سالگی نیز زندگی کنند.
باستانشناسان کریستین کیو و مارک اکسهایم از دانشگاه ملی استرالیا بهتازگی یافتههای مشابهی داشتند. آنها با بررسی سایشهای دندان اسکلت آنگلوساکسونهایی که حدود ۱۵۰۰ سال قبل به خاک سپرده شده بودند، دریافتند که از ۱۷۴ اسکلت اکثریت به افرادی زیر ۶۵ سال تعلق داشت، همچنین ۱۶ نفر در این بین بودند که بین ۶۵ تا ۷۴ ساله بودند و ۹ نفر هم حداقل ۷۵ سال داشتند.
حداکثر طول عمر ما ممکن است خیلی تغییر نکرده باشد. اما اما نمیتوان منکر پیشرفتهای فوقالعاده چند دهه گذشته شد که باعث شده مردم بیشتری به حداکثر عمر خود دست پیدا کنند و در مجموع زندگی سالمتری نیز داشته باشند. شاید بههمین دلیل است که اگر بخواهیم بپرسیم، میخواهید در چه دورهای زندگی کنید، اکثر ما حالا را انتخاب کنیم. خانم هومفریز نیز بدون تردید میگوید: قطعا امروز.
او میگوید:
فکر میکنم، اگر زندگی زنان در گذشته کوتاه هم نبود، بازهم بسیار نامطلوب و تا حد زیادی خشن بود.
درک استراتژیهای سرمایهگذاری ملی در زمینهی فناوری بسیار سخت است چه رسد به درک عملکرد نهادهای قانونی پیچیدهای مانند کنگرهی آمریکا آن هم در زمانی که یک جنگ پیشبینی شده، رقابتپذیری یک کشور را در زمینهی اقتصادی و مالی تهدید میکند.
جنگی برای به دست آوردن سردمداری جهانی در زمینهی هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشینی در جریان است و ایالات متحده این آمادگی را دارد تا شاید مهمترین جنگ در زمینهی فناوری در تاریخ را واگذار کند.
آیا جنگ هوش مصنوعی به خوبی درک شده است؟ خیر، حداقل مسئولینی که استراتژیهای ملی را بسط میدهند یا شهروندان ایالات متحده که همگی باید کمی در وبسایت willrobotstakemyjob.com (وبسایتی که به بررسی احتمال از دست دادن شغلها به وسیلهی جایگزینی رباتها به جای انسان میپردازد) وقت بگذرانند حتی به فهم آن نزدیک هم نشدهاند. در انتخابات میان دورهای ایالات متحده حتی یک نفر از نامزدهای انتخابات هم در خصوص هوش مصنوعی، جنگ در زمینهی هوش مصنوعی یا این موضوع که چگونه آمریکا در این زمینه شکست خواهد خورد مگر اینکه هماکنون یک چرخش استراتژیک عظیم رخ دهد صحبتی نکرد.
از آنجا که بیشتر سردمداران ایالات متحده از این نبرد غافل هستند، هیچ نقشهای هم برای جلوگیری از این شکست تاریخی ندارند. اکنون میتوانید پیامدهای انتخاب سیاستمدارانی را که هیچ تصوری از یک جنگ مرگبار در حال انجام ندارند را تصور کنید.
تهدید

هوش مصنوعی، یادگیری ماشینی و یادگیری عمیق (اجازه دهید همه را به عنوان AI مخفف کلمهی Artificial Intelligence به معنی هوش مصنوعی صدا کنیم) نسل جدید سلاحهای دیجیتالی محسوب میشوند که در دهههای گذشته توسط وزارت دفاع ایالات متحده ابداع شدهاند. کسی نمیتواند منکر اهمیت AI شود زیرا به راحتی میتوان جایگاه آن را در جنگهای نظامی و اقتصادی جهانی بررسی کرد، در مقیاس امتیازی صفر تا ۱۰، هوش مصنوعی به راحتی میتواند نمرهی ۹ را کسب کند، اما تعداد زیادی از افرادی که در خصوص روند توسعه و پذیرش فنآوری تحقیق میکنند، خصوصا کسانی که شاخصهای موفقیت ملی را دنبال میکنند به راحتی نمره ۱۰ را به AI میدهند.
در سوی دیگر چینیها سرمایه گذاری بسیار عالی و تعهدی عمیق و عمومی نسبت به توسعهی هوش مصنوعی دارند.ورالین جیمیسون ارتشبد نیروی هوایی آمریکا به وضوح بیان میکند که:
تخمین میزنیم که کل هزینههای سیستمهای هوش مصنوعی در چین در سال ۲۰۱۷ در حدود ۱۲ میلیارد دلار بود و همچنین احتمال میدهیم که این بودجه تا سال ۲۰۲۰ به بالای ۷۰ میلیارد دلار خواهد رسید.
با استناد به گزارش کاخ سفید اوباما در سال ۲۰۱۶، چین مقالههای ژورنال بیشتری در خصوص AI نسبت به آمریکا منتشر میکند و اختراعات خود را در این زمینه حدوداً ۲۰۰ درصد افزایش داده است؛ برنامههای این کشور بر به دست گرفتن رهبری جهانی در زمینهی AI تا سال ۲۰۲۳ متمرکز شده است.
تریستن گرین مقالهی جالبی درخصوص نتیجهی تعهد ایالات متحده به AI در نشریهی TNW نوشته است:
متأسفانه به رغم تلاشهای کنگره برای آغاز گفتگو در سطح ملی در ایالات متحده، به نظر نمیرسد رئیس کنونی کاخ سفید علاقهای به استفاده از یک استراتژی منسجم برای تقابل با چین ندارد.
از سوی دیگر چین بودجهای چند میلیارد دلاری جهت زیرساختهای لازم برای انتقال کسبوکارهای مبتنی بر AI به پارکهای ویژهی صنعتی اختصاص داده است. برخی از شرکتهای ویژه نیز شامل این برنامه میشوند، شرکتهایی که همکاری متقابلی با آمریکا و چین دارند مانند گوگل و آمازون که هرکدام روی مشکلات متفاوتی در زمینهی هوش مصنوعی کار میکنند که این امر باعث میشود تا سیستم آموزشی تعدیل شده و کشور کارگران بیشتری را طبق سیستم آموزشی STEM ( مخفف Science و Technologyو Engineering و Mathematics به معنی علوم تجربی، فناوری، مهندسی و ریاضیات) تربیت کند.
اما نکتهی مهمتر آن است که این کشور کسبوکارها و شهروندان را مجبور خواهد کرد که اطلاعات و دادههای خود را با دولت به اشتراک بگذارند، چیزی که ارزشی بسیار بیشتر از پول در دنیای AI خواهد داشت. در همین زمان در آمریکا سیاستهای ترامپ نشان از علاقهی اندک وی نسبت به بحث هوش مصنوعی کشورش دارد، اما با این حال ممکن است که به زودی در این زمینه مجبور به گفتوگو با همتایان چینی خود شود.

به گزارش Iris Deng:
چین رتبهی اول در تعداد و مقالات پژوهشی معتبر و بیشترین ثبت اختراع در زمینهی AI را در اختیار دارد و به آرامی در حال کنار زدن آمریکا، ژاپن و سایر کشورها است و نه تنها از جاهطلبیهای خود در زمینهی یادگیری ماشینی شرمسار نیست بلکه با همراهی مجلس ملی نقشه راهی را در جولای ۲۰۱۷ ( تیر و مرداد ۱۳۹۶) با هدف ایجاد یک صنعت داخلی به ارزش یک تریلیون یوان و تبدیل شدن به یک نیروگاه جهانی AI تا سال ۲۰۳۰ منتشر کرده است.
ایالات متحده بدون توجه بیشتر از طرف کنگره و رئیس جمهور به این موضوع در معرض خطر جدی واگذاری مزایای اقتصادی و نظامی هوش مصنوعی به چین است. این نتیجهگیری دلخراشی از گزارش کمیتهی نظارتی و اصلاحات فناوری اطلاعات کاخ سفید است.
همچنین جری بولز بنیانگذار Social Media Today میگوید:
آمریکا در گذشته به صورت سنتی به لطف بخشی از تعهد دولت به سرمایهگذاری سنگین در تحقیقات، توسعه و برنامهریزی در حوزهی AI، دنیا را در زمینهی هوش مصنوعی و فناوریهای وابسته به آن رهبری میکرد که این کار به نوبهی خود به رشد و توسعهی هوش مصنوعی کمک کرد.
در سال ۲۰۱۵ ایالات متحده با صرف ۴۹۷ میلیارد دلار رتبهی اول جهان را در کل هزینههای تحقیق و توسعه داخلی در اختیار داشت اما از آن زمان نه کنگره و نه دولت ترامپ توجه زیادی به AI نکردهاند و سرمایهگذاری دولت در زمینهی تحقیق و توسعه اساسا ثابت بوده است. در همین زمان چین AI را به عنوان بخشی کلیدی از برنامههای رسمی اقتصادی خود برای آینده قراد داده است.
پاسخ

کمیتهی فرعی نمایندگان در مجمع فناوری اطلاعات ایالات متحده، این موضوع را در نظارت و اصلاحات دولتی خلاصه میکند اما نه به صورت قطعی:
در حال حاضر آمریکا نیاز مبرمی به پیشتازی آگاهانه، مستقیم و سرزنده در حکومت ترامپ دارد. گزارشهای منتشر شده از سیاستهای اوباما در سال ۲۰۱۶ توسط شورای ملی علمی و فناوری و اقدامات اخیر دولت ترامپ نشان میدهد که هر دو دولت در مسیر صحیحی گام برداشتهاند. با این حال، با توجه به اقدامات انجام شده توسط کشورهای دیگر -به ویژه چین- کنگره و دولت نیاز دارند که زمان، توجه و میزان منابع اختصاص داده شده توسط دولت فدرال به تحقیق و توسعهی AI افزایش پیدا کند و به همان میزان آژانسها برای تقویت ظرفیت و زیرساختهای خود برای انطباق با فناوریهای پیشرفته تشویق شوند.
دولت نقش مهمی در حفظ جایگاه برتر آمریکا در حوزهی AI بازی میکند. انجام صحیح این عمل نیازمند حفظ تعادل بین نیروهای آمریکایی مبتکر است؛ افرادی که با دانش و روحیهی کارآفرینی باعث حرکت و توسعهی این فناوری میشوند و ایجاد قوانینی که در چارچوب حمایت از مصرفکنندگان وضع شدهاند. برای اطمینان از برقراری این تعادل، حیاتی است که کنگره و شعبهی اجرایی به آموزش خود در زمینهی AI ادامه داده، بودجهی تحقیق و توسعه را افزایش دهند، کمک به تنظیم فاکتورهای مورد بحث جهت طرح عمومی آن و در جای مناسب، توضیح نقش AI در آیندهی مردم آمریکا، سایر اقدامات لازم در این خصوص هستند.

به وضوح برای یک واکنش هماهنگ و تأمین مالی شده دیر شده است، در اینجا چند مرحله مشخص وجود دارد:
- همهی پنجاه ایالت آمریکا به اضافهی پورتوریکو نیازمند برنامهریزی منحصربهفرد برای سرمایهگذاری در زمینهی هوش مصنوعی هستند، در شرایط ایدهآل آنها باید کمیسیون و افسران فناوری AI تعیین کنند، ایالتها باید هرچه بیشتر در زمینهی تحقیق و توسعهی AI سرمایهگذاری کنند و با همکاری دولت فدرال با AI هم مانند تمام مشکلات دیگر نظیر زیرساختها، مراقبتهای بهداشتی و آموزش و پرورش و غیره مواجه شوند.
- دانشگاههای خصوصی و دولتی باید از سوی دولتهای فدرال و ایالتی برای توسعهی برنامههای آموزشی در زمینهی AI و انجام تحقیقات پایه و کاربردی در این حوزه سرمایهگذاری شوند و کمکهای مالی به دانشگاهها باید بلافاصله آغاز شود.
- افزایش مشوقهای مالياتی و اعتبارات تحقیق و توسعه برای شرکتهایی که به طور خاص در AI سرمایه گذاری میکنند.
- برنامههای آموزشی ابتدایی و متوسطه باید با محتوای STEM به صورت کاملتر و عمیقتر منطبق شوند. سالهای طولانیتر مدرسه باید بلافاصله شروع شود. کمکهای مالی در زمینهی علوم، ریاضیات و آموزش علوم رایانه باید به طور مساوی به مدارس دولتی، خصوصی و مدارس استعداد برتر اعطا شود.
-
واکنش ایالات متحده به چین (و دیگر کشورهایی که سرمایه گذاری هنگفتی در AI میکنند) قطعا باید تهاجمی و فوری باشد و از طرف مشاور علمی تازه منصوب شدهی کاخ سفید و دفتر سیاست علمی و فناوری مدیریت شود و به مراتب فراتر از کاهش مجدد تعداد کارکنان جدید، بازگرداندن برنامههای علمی که اخیرا توسط دولت ترامپ حذف شدهاند و ایجاد برنامههای جدید عمده در AI، یادگیری ماشین و یادگیری عمیق باشد.
-
یک شخصیت حقیقی ملی باید به عنوان نماد AI و با تأمین بودجه و برنامهریزی وسیع منصوب شود این فرد بخصوص باید یک مقام کابینهای مانند مدیر اطلاعات ملی داشته باشد، مدیر اطلاعات هوش مصنوعی باید روی برنامه تحقیق و توسعهی ملی نظارت کند و به عنوان مشاور اصلی رئیس جمهور ایالات متحده در تمام ابعاد AI و فناوری سیستمهای یادگیری خدمت کند.
- سیاستهای مهاجرتی در خصوص ویزای H-1B (یک ویزای غیرمهاجرتی جهت کاری که برای شهروندان خارجی واجد شرایط امکان کار موقت در آمریکا را فراهم می کند) باید برای متخصصان حوزهی فناوری تا حد امکان گسترده و ساده شود. رانی مولا نویسندهی خبرگزاری Recode مینویسد: «کلاینر پرکنز کوفیلد و بایرز با همکاری مری میکر سال گذشته در گزارشهای اینترنتی سالانه خود به Code Conference اعلام کردند که مهاجران و فرزندانشان به تأسیس شصت درصد از با ارزشترین شرکتهای فناوری در ایالات متحده کمک کردهاند، در حال حاضر آن شرکتها که شامل آلفابت ( شرکت مادر گوگل)، آمازون، اپل و فیسبوک میشوند در بازار ارزشی در حدود ۳.۸ تریلیون دلار دارند.»
این مراحل نشان دهندهی شروع خوبی هستند که میتواند جریان نبرد هوش مصنوعی را به جنگی که ایالات متحده به سادگی نمیتواند از دست بدهد تبدیل کند.
این مقاله به کوشش پروفسور توماس جی لبرک استاد فناوریهای کسبوکار در دانشگاه Villanova که در آن به آموزش فناوری استراتژیک، نوآوری و کارآفرینی مشغول است نوشته شده است.
HMD Global، شرکت نامدار فنلاندی و تولیدکنندهی گوشیهای نوکیا، ۵ دسامبر (۱۴ آذر) در شهر دُبی مکانی را برای برگزاری مراسم معرفی محصولاتش رزرو کرده است. اعلان این مراسم با تصویری تاریک و نامشخص از سه گوشی تلفن هوشمند و برچسب ExpectMore# همراه شده است. جوهو سارویکاس، مدیرمحصول این شرکت اطلاعات بیشتری دربارهی این گوشیها ارائه نکرد.
با افزودن روشنایی عکس منتشرشده مشخص میشود نمایشگر دو گوشی واقع در مرکز و سمت چپ بریدگی دارد؛ ولی گوشی سمت راست بریدگی ندارد. شایعات قبلی از تولید گوشیهای نوکیا 8.1 (Nokia 8.1) و نوکیا 7.1 پلاس (Nokia 7.1 Plus) هر دو با بریدگی نمایشگر حکایت داشتند. البته، هماکنون مدل نوکیا ۷.۱ پلاس با نام X7 در چین دردسترس است. همچنین، بهنظر میرسد مدل نوکیا 2.1 پلاس هم با وجود بریدگی در نمایشگر در برنامهی تولید این شرکت قرار داشته باشد.


مقالههای مرتبط:
تنها گوشی نوکیا که در شایعات تولید آن بدون بریدگیِ نمایشگر پیشبینی شده، نوکیا 9 (Nokia 9) نام دارد. تصاویر ارائهشدهی اولیه از این گوشی که به بیرون درز کرده، صفحهنمایش کلاسیک با گوشههای گِرد را برای آن تأیید میکنند. بااینحال، بهنظر میرسد بخت چندانی برای معرفی گوشی پرچمداری وجود نداشته باشد؛ زیرا گوشیهای پرچمدار بهندرت در ماه دسامبر معرفی میشود. دلیل این امر آن است که به تبوتاب خریدهای تعطیلات سال نو میلادی نخواهد رسید. بنابراین، ممکن است عرضهی محلی برخی از مدلهایی را شاهد باشیم که قبلاً معرفی شده است. بهحتم هرچه به زمان موعود نزدیک میشویم، به اطلاعات تکمیلی بیشتری دست پیدا خواهیم کرد.
طبق یک مطالعهی جدید که به بررسی تناسب اندام و طول عمر میپردازد، تناسب اندام میتواند به اندازهی سیگار نکشیدن در طول عمر تأثیر گذار باشد. بنابر یافتههای جدید، افرادی که ورزش میکنند و استقامت هوازی بالایی دارند، نسبت به افراد بیتحرک و بدون تناسب اندام زندگی طولانیتری خواهند داشت. تعداد زیادی از تحقیقات گذشته به بررسی رابطهی ورزش و طول عمر پرداختهاند و طبق این تحقیقات افرادی که فعالیت بدنی زیادی دارند زندگی طولانیتر و سالمتری نسبت به دیگران خواهند داشت.

اما نتایج بخش زیادی از این تحقیقها بر مبنای سوال کردن از اشخاص درمورد فعالیتهای روزانهشان است که باعث میشود نتایج بهدستآمده زیاد قابل اعتماد نباشد. بنابراین برای مطالعهی جدید که در ماه جاری در JAMA Network Open منتشر شد، گروهی از محققان و پزشکان کلینیک کلیولند تصمیم گرفتند روشهای عینیتری را برای سنجش رابطه بین استقامت بدنی و طول عمر دنبال کنند.
خوشبختانه آنها اطلاعات جمعآوریشده از صدها هزار نفر را که در کلینیک، تست استرس تردمیل انجام داده بودند، در اختیار داشتند. این تست استرس به این صورت است که فرد روی تردمیل شروع به حرکت میکند و سرعت تردمیل بهمرور افزایش مییابد؛ تا جایی که شخص دیگر قادر به ادامه دادن نباشد. تست استرس تردمیل گاهی اوقات بخشی از تستهای چکاپ سالانه است و گاهی نیز توسط پزشک بهمنظور تشخیص بیماری قلبی یا دیگر مشکلات سلامتی تجویز میشود. بر اساس نتایج این تست تکنسینها میتوانند میزان تناسب هوازی و آمادگی جسمانی افراد را تعیین کنند.

بنابراین پژوهشگران منبع اطلاعاتی شامل نتایج ۱۲۲ هزار و ۷ نفر از افراد میان سال و پیرتر را در اختیار داشتند. آنها افراد را بر اساس تناسب اندام به چهار گروه تقسیمبندی کردند. افرادی که در یک چهارم پایینی تناسب اندام قرار داشتند، افرادی با تناسب اندام زیر میانگین، افرادی با تناسب اندام بالاتر از میانگین و افراد با تناسب اندام بسیار خوب که جزء ۲۵ درصد برتر بودند. پژوهشگران همچنین گروه کوچکی را که جزو ۲ درصد برتر در زمینه استقامت بدنی بودند، بهعنوان نخبگان تناسب اندام دستهبندی کردند.
پژوهشگران در ادامهی آمار مرگها را برای یک دهه پس از انجام آزمایش استرس تردمیل، بررسی کردند. بررسی نتایج بهدستآمده، رابطهای قوی بین تناسب اندام و طول عمر را نشان میداد. طبق اعداد و ارقام، هرچه تناسب اندام بیشتر باشد، احتمال مرگ زودرس کمتر خواهد بود.
با بررسی آمار پژوشگران دریافتند که این رابطه در هر سطحی از تناسب اندام وجود دارد؛ به این معنی که طول عمر افراد با کمترین تناسب اندام یکچهارم پایین کمتر از افراد با تناسب اندام زیر میانگین خواهد بود و همینطور طول عمر افراد با بیشترین تناسب اندام «یک چهارم برتر» بیشتر از افرادی با تناسب اندام بالاتر از میانگین خواهد بود. آمار و ارقام همچنین در مورد ۲ درصد برتر جامعه با بیشترینتناسب اندام نیز صادق است. طبق آمار، این دو درصد که به اصطلاح «نخبگان تناسب اندام» گفته میشوند، عمر بیشتری نسبت به افراد با بیشترین تناسب اندام «۲۵ درصد برتر جامعه» خواهند داشت و احتمال مرگ زودرس آنها در مقابل افرادی با کمترین تناسب اندام «یک چهارم انتهایی» ۸۰ درصد کمتر خواهد بود.

نکتهی جالب دیگر آن است که زمانی که پژوهشگران به مقایسهی تأثیر استقامت بدنی در طول عمر با دیگر عوامل سلامت پرداختند، تناسب اندام یا به اصطلاح فیتنس همچنان تأثیر بسیار زیادی در طول عمر داشت. همچنین طبق انتظار پژوهشگران، بر اساس اطلاعات جمعآوریشده، طول عمر افرادی با بیماریهای قلبی یا کسانی که سیگار مصرف میکردند در مقایسه با دیگر افراد کمتر بود. بر اساس آمار و ارقام، میزان مرگومیر در این دسته از افراد مانند آمار مرگومیر در افرادی با تناسب اندام پایین بود. بهعبارت دیگر عدم تناسب اندام احتمال مرگ را بهاندازهی سیگار کشیدن بالا میبرد.
اما بنابر گفتهی دکتر ویل جابر «نویسنده ارشد این مطالعه و متخصص قلب و عروق در دانشکده پزشکی» اطلاعات بهدستآمده از این پژوهش ممکن است بهطور نادرست تفسیر شوند؛ زیرا مطالعهی آنها کامل نبوده و دارای نقصهایی است؛ از جمله آنکه اطلاعات ثبتشدهی این مرکز تنها به مصرف سیگار در افراد توجه کرده و بهمدت مصرف و دفعات آن در طول روز توجهی نداشته است. همچنین بهگفتهی جابر، رابطهی بین تناسب اندام و طول عمر به معنای آن نیست که تناسب اندام خوب تأثیر سیگار کشیدن را متعادل کند یا کاهش دهد.
نقیصهی دیگر وارد بر این پژوهش، عدم توجه به نقش کلیدی ژنها در تناسب اندام است. برخی از دلایل طول عمر بیشتر که ممکن است به ظاهر مربوط به تناسب اندام باشند در اصل ریشه در عوامل ژنتیکی دارند. وضعیت اقتصادیاجتماعی نیز احتمالا نقش مهمی در طول عمر افراد ایفا میکند. برای مثال بعضی از افرادی که در کلینیک کلیولند برای تست استرس شرکت کردند، ممکن است دسترسی بهتری به خدمات بهداشتی از جمله بیمههای خوبسلامتی نسبت به دیگر افراد داشته باشند.

این مطالعه به بررسی مستقیم ورزش و تمرین نپرداخته است و تنها تناسب اندام را در نظر گرفته است، بنابراین نمیتواند معیاری برای میزان تمرین روزانه بهمنظور افزایش طول عمر باشد. در نهایت بهگفتهی ویل جابر بر اساس پژوهشهای گذشته، ما میدانیم که ورزش باعث تناسب اندام میشود و بر اساس نتیجهی این مطالعه تناسب اندامباعث افزایش طول عمر خواهد شد؛ در نتیجه با اتکا به نتایج بهدستآمده از این پژوهشها میتوانیم بگوییم که ورزش لازمهی طول عمر بیشتر و زندگی سالم خواهد بود.
گوگل امروز بهروزرسانی دیگری برای سیستمعامل وِر اواس (Wear Os) معرفی کرد. در حالی که این بروزرسانی توسط گوگل «H update» نامیده میشود، اما پس از بهروزرسانی ساعت هوشمند خود، با اعلانیهی نسخهی ۲.۲ سیستمعامل ور اواس مواجه خواهید شد. این سیستمعامل در گذشته با نام اندروید ور (Android Wear) شناخته میشد.
نسخهی جدید وِر اواس به قابلبت جدیدی در بخش کاهش مصرف باتری مجهز است؛ در حالت Battery Saver Mode جدید این سیستمعامل مخصوص گجتهای پوشیدنی، هنگام رسیدن سطح باتری به زیر ۱۰ درصد به صورت خودکار فعال شده و تنها در این حالت زمان را به کاربر نشان میدهد که طبق ادعای مهندسان گوگل منجر به افزایش عمر باتری میشود.

همچنین زمانی که ساعت خود را در دست ندارید، دستگاه پس از سی دقیقه عدم فعالیت به حالت خواب عمیق فرو میرود تا از مصرف بیرویهی باتری جلوگیری شود.
قابلیت Smart App Resume نیز با این بروزرسانی برای تمامی اپلیکیشنها کاربرد خواهد داشت و کاربران میتوانند به لطف حفظ اپها در پسزمینه، به ادامهی کاربری خود پس از روشن کردن مجدد ساعت بپردازند. مکانیزم خاموش کردن ساعت نیز در این نسخه از ور اواس دو مرحلهای شده است و پس از نگهداشتن کلید پاور و خاموش شدن صفحهنمایش، امکان خاموش کردن دستگاه یا راهاندازی مجدد آن در دسترس خواهد بود.
بهروزرسانی نسخهی H سیستمعامل وِر اواس بهطور تدریجی از اواخر ماه جاری برای ساعتهای هوشمند عرضه خواهد شد؛ بسته به منطقه و محصول مورد استفاده، طی ماههای آینده در صف بروزرسانی قرار خواهید گرفت. البته گوگل طی بیانیهای کوتاه اعلام کرد که برخی از کاربران بنا به دلایلی خاص ممکن است برای این بروز رسانی واجد شرایط نباشند. غول دنیای فناوری هنوز جزئیاتی در خصوص کاربران واجد شرایط این بروزرسانی اعلام نکرده است.
شورولت (Chevrolet) چشمانداز کراساورهای آینده را با ارائه شاسیبلند مفهومی FNR Carry All در نمایشگاه بینالمللی خودرو گوانگژو چین به نمایش میگذارد. این نام بهطور هدفمندی به شورولت سابربان Suburban Carryall مدل ۱۹۳۵ اشاره میکند.

شورولت سابربان Carryall
شورولت FNR Carry All برخی از نشانههای ظاهری خود را از مدل فعلی کامارو (Camaro) اقتباس میکند؛ از جمله مهمترین این موارد میتوان به چراغهای جلوی تیز و کاپوت دارای مجرای خنککننده (بادخور) اشاره کرد. طراحی جلوپنجره مشبک این شاسیبلند مفهومی شبیه به خودروی عضلانی معروف Bowtie است، اما فضای بزرگتری را پوشش میدهد. خطوط و چینهای زیاد در کنار بدنه شاسیبلند باعث ایجاد جزئیات چشمگیر و جالبی میشود. شاسیبلند مفهومی شورولت FNR Carry All همچنین مانند خودروهای اسپرت از سقف فیبر کربنی و کالیپر ترمز Brembo همراه با دیسک ترمز کربن سرامیکی بهره میبرد.
به غیر از جزئیات تهاجمیتر مانند دریچههای روی کاپوت و آینههای تیز و گوشهدار، شاسیبلند مفهومی جدید شورولت درواقع کمی شبیه نسل آینده بلیزر (Blazer) به نظر میرسد. از جمله این شباهتها میتوان به جلوپنجره مشبک و ستون عقب رو به بالا اشاره کرد.

شاسیبلند شورولت بلیزر
مقالههای مرتبط:
شاسیبلند مفهومی شورولت Carry All با طول ۵۰۰۰ میلیمتر و فاصله محوری ۲۸۶۷ میلیمتر ساخته شده است. در فضای داخلی صندلی برای ۶ سرنشین وجود دارد و سانروف پانورامیک (Sunroof panoramic) امکان تابش نور به فضای داخلی را ممکن میکند. هنوز تصویری از فضای کابین FNR Carry All منتشر نشده است، اما این براساس صحبتهای مقامان شورولت، داشبورد دیجیتال آن از نمایشگر ۱۲ اینچی بهره میبرد. سایر امکانات این شاسیبلند مفهومی به سیستم اطلاعاتی و سرگرمی ۱۰ اینچی لمسی در مرکز داشبورد، صفحه نمایش اختصاصی برای سرنشینان عقب و دکمههای کنترل مستقیم برای سیستم گرمایش و تهویه مطبوع (HVAC) ختم میشود.

شورولت هیچگونه اطلاعاتی در مورد پیشرانه و جزئیات سیستم محرکه شاسیبلند مفهومی Carry All و تمایل این شرکت به نمایش آن در خارج از چین ارائه نداده است.
هرازگاهی خبری میشنویم از جنجالی که بیتکوین در صنعت مالی و بانکداری ایجاد کرده است. حالا این بار هم استارتاپ آلمانی فعال در حوزهی رمزارز (Cryptocurrency) بهتازگی و بیواسطه یکی از بانکها را خریده است.
در آغاز هفته جاری، صرافی رمزارز آلمانی بیتکوین گروپ اسایی (Bitcoin Group SE) اعلام کرد موفق شده تمامی سهام بانک سرمایهگذاری تِرِمِل وِرتپاپیِر هندلزبانک جیامبیاچ (Tremmel Wertpapierhandelsbank GmbH) را بخرد. با این خرید، این صرافی اکنون مجوز ادارهی نظارت مالی فدرال آلمان (BaFin) را دراختیار دارد و ظرفیتها و مسیرهای زیادی برای توسعهی طرحها و محصولاتش دارد.
با داشتن این مجوز، این گروه میتواند قراردادهای هوشمند سرمایهگذاری مبتنی بر رمزارز منعقد و به شیوهای پیشرو آن را مبادله کند؛ مثلاً در چهارچوب قراردادهای اجاره به شرط تملیک و سبدهای سرمایهی تبادلی. همچنین، این صرافی آلمانی میتواند خودپرداز بیتکوین تولید کند.

در این اطلاعیه صحبتی از ارزش فروش این بانک سرمایهگذاری نشده است؛ اما گفته میشود ارزش آن حدوداً بالغ بر یکمیلیون تا پنجمیلیون یورو بوده است. موضوع این قرارداد نیز رسماً در نیمهی اول سال ۲۰۱۹ پس از اخذ مجوزهای لازم از مراجع مرتبط کاملا اجرایی میشود.
فناوری بلاکچین و رمزارزها بهشدت بر صنایع مالی و بانکداری تأثیر گذاشته است؛ بااینحال، از ورود بانک به این حوزه و بهرهگیری از این فناوریها در ارائهی محصولات و خدماتشان مانع نشده است. برای نمونه، در اوایل سال جاری یکی از بانکهای استرالیالی بهجای استفاده از حوالهی کالایی با استفاده از رمزارز، مبادلات مالی و حمل و تحویل محمولهی هفدهتُنی بادام به آلمان را انجام داد. در ماه اکتبر هم بانک ناتوِست (NatWest) خبر استفاده از بلاکچین در سبد سهام وامهای اتحادیهای خود را منتشر کرد.
در هفتهی جاری، مایکروسافت بهروزرسانی جدیدی برای ویژوال استودیو ۲۰۱۷ منتشر کرد و شمارهی نسخهی آن را به ۱۵.۹ ارتقا داد. در این نسخه توسعهدهندگان برنامههای خود را بهواسطهی SDK مخصوص، براساس معماری ARM64 میتوانند توسعه دهند. حال در ادامهی این خبر، ردموندیها امروز اعلام کردند فروشگاه نرمافزاری مایکروسافتاستور نیز از این بهبعد از این برنامهها میتواند میزبانی کند؛ بنابراین، توسعهدهندگان از امروز میتوانند برنامههای مبتنی بر آرم ویندوز ۱۰ خود را در این فروشگاه منتشر کنند.
غول نرمافزاری جهان در سال ۲۰۱۷ نسخهی مبتنی بر آرم ویندوز ۱۰ را با این سه ویژگی شاخص رونمایی کرد:
- این دستگاهها صفحهنمایششان برخلاف رایانههای مرسوم امروزی فوراً روشن میشود.
- از اتصال LTE بهره میبرد.
- شارژ باتری آنها تا چندین روز دوام میآورد.
بااینحال، مایکروسافت و کوالکام اعلام کردند که عرضهی نخستین دستگاههای مبتنی بر ARM به این زودیها اتفاق نخواهد افتاد.
با فرارسیدن سال ۲۰۱۸، انتظار کاربران نیز بهسر رسید و نخستین دستگاههای مبتنی بر آرم به بازار عرضه شد؛ اما عملکرد این دستگاهها بههیچوجه به تعریف مایکروسافت شباهت نداشت. باتوجهبه اینکه تراشهی اسنپدراگون ۸۵۰از ابتدا برای گوشیهای هوشمند درنظر گرفته شده بود، به نیازهای رایانه نمیتوانست پاسخ دهد.
اکنون مایکروسافت بار دیگر از عرضهی دستگاههای جدیدی با این معماری خبر داده است:
باتوجهبه نزدیکشدن به فصل تعطیلات سال نو، سامسونگ و لنوو بهعنوان شرکای ما قصد دارند دستگاههای مبتنی بر آرم ویندوز ۱۰ خود را با پردازندهی اسنپدراگون ۸۵۰ روانهی بازار کنند. نسل دوم این دستگاهها درحالیکه بیش از یک روز شارژدهی دارد، قدرت رایانشی بیشتری نیز در اختیار توسعهدهندگان قرار خواهد داد. درست بهمانند نسل نخست، دستگاههای یادشده نیز نازک و سبک و سریع خواهند بود. همچنین از قابلیت 4G LTE نیز در آنها استفاده شده است. این درحالی است که بهلطف لایهی شبیهسازی x86، کاربران قادر خواهند بود برنامههای سنتی ویندوز نیز را اجرا کنند.
اهالی ردموند قصد دارند با تشویق توسعهدهندگان برای بهینهسازی برنامههای خود، تجربهی روانی از اجرای اپلیکیشنها دراختیار کاربران دستگاههای مبتنی بر ARM قرار دهند. در آخرین نسخهی محیط توسعهی ویژوال استودیو، توسعهدهندگان میتوانند با بهینهسازی برنامه یونیورسال و Win32، ساختههای خود را برای نسل آیندهی رایانههای شخصی آماده کنند.

اگر شما هم جزو توسعهدهندگانی هستید که قصد دارید برنامهی خود را برای ویندوز 10 آرم بهینهسازی کنید، میتوانید از طریق این لینک توضیحات مایکروسافت دراینباره را مطالعه کنید.
شاید هرگز چیزی در مورد جزیرهی کوچک ژاپنی ایسانبه هاناکیتا کوجیما نشنیده باشید؛ اما پس از آن که این جزیره بدون هیچ ردی و به آرامی به داخل اقیانوس ناپدید شد به تیتر بسیاری از خبرگزاریها تبدیل شد.
تصور میشود دو عامل باد و تودههای یخی در غرق شدن این جزیره زیر امواج نقش داشته باشند. بر اساس آخرین اندازهگیری ۱.۴ متر از این جزیره بالاتر از سطح دریا بود. بااینکه زمین این جزیره برای هر گونه کاربردی بسیار کوچک بود؛ اما اهمیت آن بیش از این بود. این جزیره قبل از ناپدید شدن مرز غربی یک مجموعه جزیرهی مورد اختلاف به نام سرزمینهای شمالی را مشخص میکرد، روسیه به این مجموعه جزایر کوریل میگوید.
حالا سرزمین ژاپن تقریبا به اندازهی نیم کیلومتر کاهش پیدا کرده است. جزیرهی ناپدیدشدهی ایسانبه هاناکیتا کوجیما ۵۰۰ متر از ساحل ساروفوتسو را تشکیل میداد (دهکدهای نزدیک به جزیرهی هوکایدو). نویسندهای به نامهیروشی شیمیزو به بازدید از ساروفوتسو پرداخت و تصمیم داشت درمورد جزایر مخفی ژاپن بنویسد که متوجه ناپدید شدن ایسانبه هاناکیتا شد.

ایسانبه هاناکیتا کوجیما تنها جزیرهای نیست که امسال توسط دریا بلعیده شد. ماه گذشته جزیرهای در شرقمجمعالجزایر هاوایی به این سرنوشت دچار شد.
عامل ناپدید شدن جزیرهی مذکور هاوایی تغییرات سطح دریا بر اثر طوفان وحشتناک والاکا بود در حالی که عامل ناپدید شدن جزیرهی ایسانبه هاناکیتا کوجیما نیروهای طبیعی فرسایشی بود.حالا یک گارد ساحلی بهدنبال اثبات ناپدید شدن جزیره است. بهگفتهی محلیها آنها از این جزیره دوری میکردند، زیرا بهصورت یک صخرهی زیرآب روی نقشه مشخص بود.
مقالههای مرتبط:
این جزیره یکی از ۱۵۸ جزیرهی ژاپنی است که در سال ۲۰۱۴ طی پیشنهادی برای توسعه و شفافسازی مرزها نامگذاری شد و روسیه هم چنین اقدام مشابهی را انجام داد. به گزارش نیوزویک کشورها بهدلیل منابع ارزشمند طبیعی از جمله گاز و نفت بر سر جزایر اختلاف دارند.
اختلافی بر سر ایسانبه هاناکیتا کوجیما وجود نداشت؛ اما این جزیره یک شاخصهی مهم بود. جزایر ایالتی قانونی و بینالمللی را تنها در صورتی میتوان نامگذاری کرد که بالای سطح آب باشند و این به نظر یک تعریف عادلانه میرسد؛ در این شرایط ژاپن باید مجددا مرزهای خود را تعریف کند.
فعلا جزایر کوریل یا جزایر شمالی که دریای اوخوتسک را از اقیانوس آرام شمالی جدا میکنند، تحت کنترل روسیه قرار دارند (حداقل تا زمانی که جزیرهی بعدی از روی نقشه ناپدید شود). بالا آمدن سطح دریاها بر اثر تغییرات آبوهوایی جزایر دورافتاده را در معرض خطر ناپدید شده قرار میدهد.موج و باد هم جزیرهها را تهدید میکنند؛ از طرفی دانشمندان نگران افزایش طوفان و فرسایش روی جزایر مرزی هستند، این جزایر از سواحل اصلی در مقابل آسیبها محافظت میکنند.
به زودی دو شرکت بیوتکنولوژی به زوجهایی که در حال انجام لقاح آزمایشگاهی (IVF) هستند، پیشنهاد جدیدی میدهند: شانسی برای غربالگری جنین قبل از کاشت در رحم مادر. البته این نوع تشخیص ژنتیکی جنین قبل از کاشت در رحم، حدود سی سال است برای بررسی ناهنجاریهای کروموزومی یا اختلالات ژنتیکی خاصی که توسط یک ژن ایجاد میشوند، مانند فیبروز سیستیک، مورد استفاده قرار گرفته است.
شرکت مایاوم (MyOme) که در سال ۲۰۱۹ در کالیفرنیا راهاندازی خواهد شد و شرکت پیشبینی ژنومیک (Genomic Prediction) که در نیوجرسی افتتاح خواهد شد، موضوعی انقلابیتر در ذهن دارند. این دو شرکت امیدوارند که بخشهای مهم ژنوم یک جنین را با استفاده از فقط چند سلول حاصل از یک بیوپسی و توالی ژنتیکی هر دو والد بازسازی کنند. از لحاظ تئوری با داشتن این اطلاعات ژنومی، شرکتها میتوانند میزان احتمال اینکه هر کدام از جنینها در مراحل بعدی زندگی دچار بیماریهای مختلفی شوند، را محاسبه کنند.
موضوع مهم این است که بیماری مورد نظر ممکن است بسیار پیچیده بوده و شامل هزاران واریانت ژنتیکی در بخشهای مختلف ژنوم باشد. دو دستاورد مهم زمینهساز انجام این کار بزرگ هستند. نخست، روشی است که از آن برای ایجاد تصویری دقیق از ژنوم جنین استفاده میشود. دادههای ژنتیکی که با جمعآوری مقادیر بسیار کم DNA از جنین آماده میشوند، قطعی نیستند. با این حال توالیهای ژنومی والدین را میتوان بهطور دقیق تعیین کرد.
این شرکتها برای غلبه بر مشکل اول (قطعی نبودن اطلاعات ژنتیکی مربوط به جنین)، از مزیت دوم (قطعی بودن توالی ژنوم والدین) استفاده میکنند. اساس این کار استفاده از الگوریتمهای کامیپوتری قدرتمند برای پیدا کردن و سرهم کردن قطعاتی از کروموزومهای والدی که بیشترین شباهت را با توالیهای جنین دارند (و احتمالا به او به ارث رسیدهاند)، است.

بر اساس پژوهش منتشرشده توسط آکاش کومار و متیو رابینوویتز، دو تن از بنیانگذاران شرکت و همکارانشان، توالی ژنومی نسبتا کامل جنین که توسط شرکت MyOme تهیه میشود، دارای دقتی بیش از ۹۹ درصد است. شرکت پیشبینی ژنومیک میگوید که روش آنها هم با روش MyOme ارتباط دارد ولی کاملا یکسان نیست.
مقالههای مرتبط:
دستاورد دوم، سرعت بالاتر و هزینهی پایینتر توالییابی DNAاست که موجب شده است حجم عظیمی از اطلاعات ژنتیکی انسانها در دسترس قرار گیرد. با تجزیهوتحلیل دادههای حاصل با استفاده از الگوریتمهای یادگیری ماشین، پژوهشگران در حال تولید پروفایلهای مربوط به خطر ابتلا به بیماریهای قلبی، دیابت، سرطان سینه، بیماریهای خودایمنی و دیگر بیماریهای معمول هستند. خلاصه این که بر اساس اطلاعات DNA یک فرد، برای هر بیماری یک نمرهی خطر پلیژنیک میتواند محاسبه شود. این کار با جمع کردن سهم مشارکت صدها یا حتی میلیونها واریانت ژنتیکی که هر کدام شاید فقط یک اثر جزئی در ابتلا به بیماری داشته باشند؛ ولی بهصورت یک مجموعه به میزان زیادی احتمال بروز یک بیماری خاص را افزایش میدهند، انجام میشود.
انتخاب غیرطبیعی
در یک آزمایش ژنتیک معمول سرطان سینه، ممکن است وجود جهشهای مضر در دو ژن BRCA1 و BRCA2 مورد بررسی قرار گیرد. فراوانی چنین جهشهایی در میان جامعهی زنان آمریکایی، در حدود یک در پانصد است؛ ولی داشتن یکی از آنها شانس ابتلا به بیماری را پنج تا شش برابر میکند. یک نمرهی خطر پلیژنیک که با در نظر گرفتن چیزی حدود ۵ هزار واریانت ژنتیکی محاسبه میشود، میتواند ۱/۵ درصد از زنانی را که ممکن است دارای جهشی در ژن های BRCA1 یا BRCA2 نباشند؛ ولی بهعلت حضور دیگر واریانتهای ژنی، نسبت به متوسط جامعه دارای احتمال سه برابری ابتلا به این بیماری باشند، شناسایی کند.

زوجهایی که لقاح آزمایشگاهی انجام میدهند (یک تا دو درصد تولدهای حال حاضر در آمریکا از این دستهاند)، با انتخاب از بین جنینهای مختلف، میتوانند موجب بهبود سلامتی فرزند آیندهی خود شوند به شیوهای که افرادی که بهطور طبیعی باردار میشوند، نمیتوانند. وقتی این تکنیک بهطور وسیع در دسترس قرار گیرد، کسانی هم که بهطور طبیعی میتوانند باردار شوند، ممکن است به سمت لقاح آزمایشگاهی بیایند.
اگرچه هر دو شرکت میگویند که به دلایل اخلاقی، آنها جنینها را تنها برای خطر بیماری مورد غربالگری قرار میدهند، دلیلی وجود ندارد که صفات دیگری همچون قد، یا موضوع بحث برانگیزتری همچون هوش از همین راه مورد انتخاب قرار نگیرد.
البته این تکنیک دارای محدودیتهایی نیز است. دقیقترین نمرهی خطر پلیژنیک میتواند فقط برای افرادی که از نژاد اروپایی هستند، محاسبه شود؛ زیرا تاکنون ژنوم مردم دیگر نژادها به این وسعت تعیین توالی نشده است. علاوه بر این، اگرچه نمرههای پلیژنیک ممکن است واریانتهای ژنتیکی خاصی را که موجب افزایش IQ میشوند مورد هدف قرار دهند؛ ولی اطلاعاتی درمورد اینکه این واریانتها چگونه این کار را انجام میدهند، فراهم نمیکنند. در واقع هنوز ارتباط آشکار بین این واریانتها با صفات مورد نظر مبهم است.
همهی اینها بدان معناست که اصلاح واقعی ژنوم یک کودک نیازمند پیشرفتهای بیشتری در ویرایش ژن و انجام کارهای بسیار دشوارتر است. اگرچه در سال ۲۰۱۹، کسانی که هزینهی انجام این کار را دارند، دارای فرصتی برای دادن یک شانس ژنتیکی بهتر به فرزندنشان برای داشتن یک زندگی طولانیتر و سالمتر خواهند بود.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید