زحل از نظر فاصله با خورشید ششمین سیاره و از نظر ابعاد دومین سیارهی بزرگ در کل منظومهی شمسی است. زحل را به خاطر داشتن هزاران حلقهی زیبا و منحصربهفرد میتوان ارباب حلقههای منظومهی شمسی نامید. زحل هم مانند مشتری یک غول گازی با شعاع ۹ برابر زمین است این در حالی است که چگالی آن یک هشتم زمین است. زحل با نام اساطیری ساترن بر اساس خدای کشاورزی روم نامگذاری شده است.
ساختار داخلی زحل ترکیبی از آهن، نیکل و سنگ است (ترکیبهای سیلیکونی و اکسیژنی). هسته با یک لایهی هیدروژن فلزی احاطه شده است، لایهی میانی هیدروژن مایع و هلیوم مایع است و در نهایت یک لایهی بیرونی گازی وجود دارد. دلیل رنگ زرد ملایم زحل وجود کریستالهای آمونیاک در جو فوقانی آن است. جریان الکتریکی داخل لایهی هیدروژن فلزی باعث افزایش میدان مغناطیسی این سیاره شده است. قدرت میدان مغناطیسی مشتری بیست و یک برابر زحل است. جو خارجی این سیاره آرام و بدون تلاطم است. سرعت باد در بعضی مناطق زحل به ۱۸۰۰ کیلومتر در ساعت میرسد که از مشتری بیشتر است.
تاکنون ۶۲ قمر برای زحل کشف شدهاند که از میان آنها ۵۳ قمر نامگذاری شدهاند. بزرگترین قمر زحل تایتان، دومین قمر بزرگ در منظومهی شمسی و حتی از سیارهی عطارد هم بزرگتر است. تایتان تنها قمر در کل منظومهی شمسی است که از یک جو قابل توجه برخوردار است.

شکلگیری
زحل هم مانند دیگر سیارههای منظومهی شمسی تقریبا ۴.۶ میلیارد سال پیش از یک سحابی خورشیدی تشکیل شد. این سحابی، ابری بزرگ از گاز و غبار سرد بود که احتمالا از برخورد یک ابر یا موج سوپرنوا به وجود آمده است.
به طور کلی دو نظریه در مورد شکلگیری سیارهها در منظومهی شمسی وجود دارد. اولین و قابل قبولترین نظریه، نظریهی تجمع هسته است که در مورد سیارههای سنگی تا حد زیادی به واقعیت نزدیک است اما در مورد غولهای گازی مانند زحل با مشکلاتی روبهرو میشود. دومین نظریه، نظریهی ناپایداری دیسک میتواند در مورد غولهای گازی درست باشد.
مدل تجمع هسته
تقریبا ۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومهی شمسی ابری از گاز و غبار موسوم به سحابی خورشیدی بود. جاذبه باعث شد مواد شروع به چرخش کنند در مرکز این چرخش خورشید به وجود آمد.
با ظهور خورشید مواد باقی مانده به یکدیگر پیوستند. ذرات کوچکتر با نیروی جاذبه به ذرات بزرگتر تبدیل شدند. بادهای خورشیدی عناصر کوچکتر از جمله هیدروژن و هلیوم را از مناطق نزدیک به خورشید دور کردند و بهاینترتیب مواد سنگین و سنگی در نزدیکی خورشید منجر به شکلگیری دنیاهای سنگی شدند.

اما در فاصلهای دورتر بادهای خورشیدی تأثیر کمتری بر عناصر سبکتر داشتند و بهاینترتیب غولهای گازی مثل زحل به وجود آمدند. شهابسنگها، ستارههای دنبالهدار، سیارهها و قمرها به همین شکل ایجاد شدند.
میتوان گفت زحل تقریبا به طور کامل از گاز سبک هیدروژن تشکیل شده است و البته بخش قابل توجهی از آن را هم هلیوم تشکیل میدهد. ردپای کوچکی از عناصر دیگر هم در جو آن دیده میشود. زحل برای جذب این گازها در این مدل باید هستهی بزرگی داشته باشد. به این ترتیب نیروی جاذبهی هستهی سنگین عناصر سبکتر را قبل از دور شدن آنها توسط بادهای خورشیدی به سمت خود جذب کرده است.
مدل ناپایداری دیسک
اما نیاز به زمان کوتاه برای شکلگیری غولهای گازی یکی از مشکلات مدل تجمع هسته است. بر اساس مدلها این فرآیند در مدل تجمع هسته میلیونها سال به طول میانجامد. در عین حال مدل تجمع هسته با مسئلهی انتقال سیارهها هم روبهرو میشود زیرا سیارههای کوچک در مدت کوتاهی در مدار دور خورشید قرار گرفتند.
بر اساس یک نظریهی نسبتا جدید موسوم به ناپایداری دیسک تودههای گاز و غبار در اوایل حیات منظومهی شمسی به یکدیگر پیوستهاند به مرور زمان این تودهها فشرده شدهاند و غولهای گازی را شکل دادهاند. این سیارهها سریعتر از همتایان خود در مدل تجمع هسته تشکیل شدهاند و زمان شکلگیری آنها حتی به چندهزار سال هم میرسد.
خصوصیات فیزیکی و ترکیب
به این دلیل که بیشترین بخش زحل از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است، یک غول گازی است. زحل هم مانندمشتری سطح مشخصی ندارد اگرچه ممکن است یک هستهی جامد داشته باشد. چرخش زحل باعث شده شکل این سیاره در قسمت قطبها پهن شود و در استوا برآمده. مشتری، اورانوس و نپتون دیگر غولهای گازی منظومهی شمسی هم چنین شکلی دارند.
مقالههای مرتبط:
زحل تنها سیارهی موجود در منظومهی شمسی است که چگالی آن از آب کمتر است. اگر اقیانوس بزرگی وجود داشته باشد و زحل را در آن بیندازید روی آب شناور خواهد ماند. تقریبا کمتر از ۳۰ درصد هستهی زحل چگالتر از آب است بااینحال چگالی این سیاره به طور کلی به ۰.۷۹ گرم بر سانتیمتر مکعب میرسد. جرم مشتری ۳۱۸ برابر زمین است و این در حالی است که جرم زحل ۹۵ برابر جرم زمین است. به طور کل مشتری و زحل ۹۲ درصد از کل جرم سیارهای را در منظومهی شمسی تشکیل میدهند.

نمودار ترکیبهای زحل
بر اساس مدلهای استاندارد سیارهای، ساختار داخلی زحل مشابه ساختار داخلی مشتری است؛ یعنی یک هستهی سنگی در مرکز که با هیدروژن و هلیوم احاطه شده است. ترکیب هستهی زحل مشابه زمین است اما تراکم آن بیشتر است.
در سال ۲۰۰۴ دانشمندان جرم هستهی زحل را ۹ الی ۲۲ برابر جرم زمین تخمین زدند. هستهی زحل با لایهی ضخیمی از هیدروژن فلزی مایع احاطه شده است، پس از این لایه یک لایهی مایع از هیدروژن مولکولی قرار گرفته که با افزایش ارتفاع کم کم وارد فاز گازی میشود. خارجیترین لایه در ارتفاع ۱۰۰۰ کیلومتری قرار دارد و از گاز تشکیل شده است.
فضای داخلی زحل بسیار داغ است و دمای هستهی آن به ۱۱٬۷۰۰ درجهی سانتیگراد هم میرسد. زحل ۲.۵ برابر انرژی دریافتی از خورشید را در فضا آزاد میکند. انرژی گرمایی مشتری بر اساس مکانیزم فشردهسازی جاذبهای کند کلوین هولمهلتز (این مکانیزم وقتی رخ میدهد که سطح یک ستاره یا سیاره سرد شود. فرآیند سردسازی باعث کاهش فشار میشود و ستاره یا سیاره کوچک میشود) به وجود میآید اما این فرآیند برای توصیف گرمایش زحل کافی نیست چرا که جرم زحل کمتر است.
یک مکانیزم دیگر تولید گرما بارش قطرههای هلیوم در اعماق زحل است. با سقوط قطرهها روی هیدروژن کم تراکم، گرما آزاد میشود. قطرهها یک دیوارهی هلیومی دورتادور هسته انباشته میشوند. باران الماس علاوه بر زحل در مشتری، اورانوس و نپتون هم رخ میدهد.
جو و ابرها
جو خارجی زحل شامل ۹۶.۳ درصد هیدروژن مولکولی و ۳.۲۵ درصد هلیوم است. به طور کلی ۷۵ درصد زحل را هیدروژن و ۲۵ درصد آن را هلیوم تشکیل میدهد و ردپایی هم از مواد دیگر مثل متان و آب منجمد را میتوان در جو آن پیدا کرد. مقادیری از آمونیاک، استیلن، اتان، پروپان، فسفین و متان هم در جو زحل کشف شدهاند. ابرهای فوقانی ترکیبی از کریستال آمونیاک هستند درحالیکه ابرهای زیرین ترکیبی از آمونیوم هیدروسولفید یا آب هستند.
اگرچه جو زحل شباهتهای زیادی به جو مشتری دارد اما از دور یکنواخت به نظر میرسد. جو زحل یک الگوی نواری مشابه مشتری دارد. این نوارها در نزدیکی استوا عریضتر میشوند. ترکیب ابرها در نواحی مختلف متناسب با ارتفاع و افزایش فشار تغییر میکنند. زحل یکی از بادخیزترین نقاط در کل منظومهی شمسی است و سرعت وزش باد در مناطق استوای آن به ۱۸۰۰ کیلومتر بر ساعت هم میرسد.
این سیاره از نظر سرعت باد در منظومهی شمسی پس از نپتون رتبهی دوم را به خود اختصاص میدهد. گاهی اوقات طوفانهای سفید رنگ شدید لایههای ابری را متلاطم میکنند. یکی از این طوفانها توسط تلسکوپ فضایی هابل در ۱۹۹۴ رصد شد. برای پی بردن به خصوصیات جوی زحل بهتر است آن را با زمین مقایسه کرد. یک تفاوت عمده بین جوهای زحل و زمین فشار جوی است.
شعاع زحل تقریبا ۹ برابر شعاع زمین است و با نفوذ به لایههای عمیقتر جوی فشار هم افزایش پیدا میکند. مشاهدات ناسا از این سیاره نشان میدهند فشار زحل در نزدیکی هسته ۱۰۰۰ برابر فشار روی زمین است و این فشار برای تبدیل هیدروژن به حالت مایع و سپس فلز جامد در هستهی سیاره کافی است. سطوح فشار جوی متداول روی زمین را تنها میتوان در مناطق فوقانی جو زحل پیدا کرد، در این بخش ابرهای یخی آمونیاک قرار دارند.
طوفان شش وجهی در قطب شمال زحل. این طوفان توسط فضاپیماهای وویجر در دههی ۸۰ کشف شد. به دلیل چرخش کند زحل به دور خورشید و تغییر کند فصلها، مدت زیادی طول میکشد که نور قطب شمال زحل را روشن کند. در ژانویه ۲۰۰۹ فصل تابستان زحل شروع شد و نور خورشید دوباره قطب شمال سیاره را روشن کرد. در آن زمان کاسینی در مدار زحل قرار داشت و توانست به صورت دقیق تر طوفان شش وجهی را بررسی کند.
دمای جو زحل بین منفی ۱۳۰ درجه تا مثبت ۸۰ درجهی سانتیگراد متغیر است. قطب شمال زحل دارای یک ویژگی جوی جذاب به نام جریان بادی ششوجهی است. این الگوی شش وجهی در ابتدا از تصاویر ارسال فضاپیمای وویجر مشاهده شد و سپس از فاصلهی نزدیکتر توسط کاسینی رصد شد. این شش وجهی که قطر آن به ۳۰٬۰۰۰ کیلومتر میرسد یک جریان مواج است که سرعت بادهای آن به ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت میرسد و یک طوفان هم در مرکز آن قرار گرفته است. این طوفان در کل منظومهی شمسی منحصربهفرد است. در قطب جنوب زحل هم شواهدی مبنی بر وجود جریان طوفانی وجود دارد اما هیچ موج شش وجهی دیده نمیشود. بر اساس گزارشهای ناسا از کاسینی در نوامبر ۲۰۰۶، یک طوفان گردباد مانند در قطب جنوب زحل مشاهده شده است.
مگنتوسفر
زحل دارای یک میدان مغناطیسی داخلی با یک شکل متقارن و ساده است. مگنتوسفر یا مغناطیسکرهی زحل به مراتب از مگنتوسفر مشتری کوچکتر است. حلقهها و بسیاری از قمرهای زحل هم در محدودهی این مگنتوسفر قرار میگیرند، در این منطقه رفتار ذرات باردار بیشتر تحت تأثیر میدان مغناطیسی زحل است تا بادهای خورشیدی.
پدیدهی شفق قطبی زمانی رخ میدهد که ذرات باردار به شکل مارپیچی در جو سیاره و در راستای خطوط میدان مغناطیسی قرار بگیرند. روی زمین این ذرات باردار از بادهای خورشیدی سرچشمه میگیرند. کاسینی نشان داد حداقل بعضی از شفقهای زحل مشابه شفقهای مشتری هستند و تحت تأثیر بادخورشیدی قرار ندارند.
مدار و چرخش
در مقایسه با زمین، حرکت زحل به دور خورشید کند است اما حرکت آن به دور خود سریعتر است. زحل با سرعت تقریبی ۳۵٬۴۰۰ کیلومتر بر ساعت به دور خورشید میچرخد. این سرعت تقریبا یک سوم سرعت حرکت زمین به دور خورشید است. طول سال زحلی طی یک دورهی کامل گردش به دور خورشید برابر با ۲۹.۵ سال یا ۱۰٬۷۵۵ روز زمینی است.
بااینکه حرکت زحل به دور خورشید کند است اما حرکت آن به دور محور خود بسیار سریعتر از زمین است و گردش به دور خود را در کمتر از نیم روز زمینی به پایان میرساند. به این دلیل که قطر زحل تقریبا ۱۰ برابر قطر زمین است، هر نقطه روی استوای آن ۲۰ برابر سریعتر از نقطهی متناظر در استوای زمین حرکت میکند. این چرخش سریع باعث میشود زحل فرم بیضی پیدا کند بهطوریکه در قسمت قطبها مسطح و در استوا عریض شود. روز زحل برابر با ۱۰ ساعت و ۳۸ دقیقه در زمین است.
حلقهها: ترکیب، خصوصیات، شکلگیری
حلقههای برجسته و درخشان زحل آن را به سیارهای منحصربهفرد در کل منظومهی شمسی تبدیل کرده است. حلقههای زحل به مدت قرنها نظر ستارهشناسان را به خود جلب کردهاند. وقتی گالیله برای اولین بار در ۱۶۱۰ به رصد زحل پرداخت، تصور میکرد حلقهها قمرهای بزرگی هستند که در دو طرف سیاره قرارگرفتهاند او در طی هفت سال رصد و کاوش تغییر شکل حلقهها و حتی ناپدید شدن آنها را ثبت کرد (براساس زاویه و انحراف با زمین).

بر اساس مشاهدات گالیله، استوای زحل نسبت به مدار آن به دور خورشید دارای انحراف ۲۷ درجهای است (مشابه انحراف ۲۳ درجهای زمین). با چرخش زحل به دور خورشید، در ابتدا یک نیمکره و سپس نیمکرهی دیگر به سمت خورشید قرار میگیرند. این انحراف باعث تغییرات فصلی (مشابه زمین) میشود و وقتی زحل به نقطهی اعتدالین(equinox) میرسد، استوا و صفحهی حلقهی همتراز با خورشید قرار میگیرند. نور خورشید به لبههای حلقه برخورد میکند. عرض حلقهها به طور کلی ۲۷۳٬۶۰۰ کیلومتر است اما ضخامت آنها فقط ۱۰ متر است.
در سال ۱۶۵۵ ستارهشناس دیگری به نام کریستیان هویگنس نشان میدهد اجرام حلقه جامد هستند و در ۱۶۶۰ ستارهشناس دیگری نشان میدهد حلقهها از ماهوارهها یا قمرهای کوچکی تشکیل شدهاند (دیدگاهی که به مدت ۲۰۰ سال تأییدنشده باقی ماند).
در عصر مدرن کاوشگر پایونیر ۱۱ در سال ۱۹۷۹ از میان صفحهی حلقهای زحل عبور کرد. در دههی ۱۹۸۰، وویجر ۱ و وویجر ۲ به بررسی سیستم حلقهای این سیاره پرداختند. در سال ۲۰۰۴، مأموریت کاسینی هویگنس ناسا اولین کاوشگری بود که وارد مدار زحل شد و مشاهدات دقیقی را نه تنها از خود سیاره بلکه از سیستم حلقهای آن ثبت کرد.
ترکیب و ساختار حلقه
حلقههای زحل از میلیاردها ذره شامل شن تا اجرام بزرگ در اندازهی کوه ساخته شدهاند. بیشترین بخش ذرات از آب منجمد تشکیل شده است. وقتی با یک تلسکوپ آماتور به زحل نگاه میکنید حلقهی آن یکتکه به نظر میرسد اما این حلقه در واقعیت از چند قسمت تشکیل شده است. حلقهها به ترتیب کشف نامگذاری شدهاند بنابراین حلقههای اصلی از دورترین نقطه تا نزدیکترین نقطه به صورت A، B و C نامگذاری میشوند. عرض شکاف A تقریبا ۴۷۰۰ کیلومتر است که به آن بخش کاسینی هم گفته میشود این شکاف حلقههای A و B را جدا میکند.

حلقههای باریکتر دیگر با بهبود فناوری تلسکوپ کشف شدند. وویجر ۱ داخلیترین حلقه موسوم به D را در ۱۹۸۰ کشف کرد. حلقهی F هم خارج از حلقهی A قرار گرفته است. درحالیکه حلقهی G و E حتی در فاصلهی دورتر هستند. خود حلقهها هم از تعدادی شکاف و ساختارهای مشخص تشکیل شدهاند. بعضی از آنها قمرهای بسیار کوچک زحل هستند درحالیکه بعضی دیگر ستارهشناسها را گیج میکنند.
زحل تنها سیارهی منظومهی شمسی نیست که از سیستم حلقهای برخوردار است. مشتری، اورانوس و نپتون هم حلقه دارند اما حلقهی زحل از برجستهترین نوع حلقه است.
نظریههای شکلگیری حلقه
فرضیههای مختلفی در مورد نحوهی شکلگیری حلقههای زحل وجود دارند. بعضی دانشمندان تصور میکنند دنبالهدارها یا شهابسنگهای عبوری به دام جاذبهی زحل افتادهاند و قبل از رسیدن به آن دچار فروپاشی شدهاند.
دلیل درخشندگی زیاد حلقههای زحل این است که بخشی زیادی از حلقه ها را ذرات و قطعات یخی تشکیل میدهند. اندازهی این ذرات از قطعات کوچک تا کوههای یخی بزرگ متغیر است. این ذرات یخی در حلقهی زحل خوشههای یخی را تشکیل میدهند و نور زیادی را منعکس میکنند.
یک احتمال دیگر نشان میدهد حلقهها زمانی ماههای بزرگی بودند که به دور این سیاره میچرخیدند. زحل دارای حداقل ۶۲ قمر است. تنها یکی از قمرهای آن یعنی تایتان قمر بزرگی است. بقیهی قمرها اجرام کوچکی هستند و تنها ۱۳ قمر آن بیشتر از ۵۰ کیلومتر هستند. جاذبهای این قمرها بر ساختار حلقههای زحل تأثیر میگذارند و در عین حال نشانههایی را در مورد شکلگیری حلقهها ارائه میدهند.
قمرها
حداقل ۶۲ قمر برای زحل کشف شدهاند. این قمرها اندازهها و ترکیبهای مختلفی دارند بعضی از آنها کاملا سنگی، برخی یخی و برخی ترکیبی از سنگ و یخ هستند. سفر این قمرها حول زحل از نصف روز تا بیش از چهار سال زمینی متغیر است.
یکی از قمرهای زحل، تایتان ۹۶ درصد از جرم کل قمرهای این سیاره را تشکیل میدهد. بعضی از قمرهای زحل در میان شکافهای حلقهای و بعضی دیگر در فواصل دورتر حرکت میکنند. تعداد زیادی از ماهها با یکدیگر در تعامل هستند و با مدار یکدیگر رزونانس دارند. ماههای بزرگتر ممکن است ماههای کوچکتر را به دام بیندازند و آنها را نزدیک به خود نگهدارند.
مقالههای مرتبط:
اولین ماه زحل در ۱۶۵۵ کشف شد. بیش از ۲۰۰ سال بعد، هفت ماه دیگر هم برای زحل کشف شدند. تا سال ۱۹۹۷ ستارهشناسان روی زمین موفق به کشف ۱۸ ماه شدند. مأموریت فضاپیمای کاسینی و همینطور پیشرفتهای فناوری در تلسکوپهای زمینی باعث کشف بقیهی ماهها شد.
در ۱۸۴۷، ستارهشناس بریتانیایی به نام سر جان هرشلپیشنهاد داد نام قمرهای زحل از تایتانها گرفته شوند. تایتانها همزادهای اسطورهای خدای یونانی کرونوس (ساترن برای رومیها) هستند آنها با خدایان اولمپیان به مبارزه پرداختند و نابود شدند. تنها ۵۳ قمر زحل اسم دارند؛ بقیه بر اساس سال کشف شناسایی میشوند. مهمترین قمرهای زحل عبارتند از: تایتان، دیون، انکلادوس، هیپریون، یاپتوس، میماس، ریا و تتیس
تایتان
تایتان بزرگترین قمر زحل و اولین قمر زحل است که کشف شده است. تایتان تنها قمر در منظومهی شمسی است که جو قابل توجهی دارد. نیتروژن و متان حول این قمر گاهی به صورت باران متان بر سطح آن فرود میآیند. این جو تایتان را به یکی از بهترین کاندیدهای احتمالی حیات تبدیل میکند. تایتان از عطارد بزرگتر است اما جرم آن کمتر است. تایتان دارای دریاچههای هیدروکربنی و همینطور کوهستانهای بلند است. ارتفاع بزرگترین کوه آن به ۳۳۰۰ کیلومتر میرسد. برای اولین بار کاوشگر هویگنس موفق شد روی سطح تایتان فرود بیاید. این اولین بررسی سطح یک قمر فرازمینی در کل منظومهی شمسی بود.

انکلادوس
قطب جنوب انکلادوس منبع ذرات یخ و بخارآب است. دانشمندان در این بخش موفق به کشف تپهای شدند که ذرات بخار و یخ را به داخل فضا فوران میکند. این جریانها منبع مواد موجود در حلقهی E زحل هستند. این فورانها از ترکهای بزرگ بیرون میآیند که به آنها نوارهای ببری هم گفته میشود و بسته به موقعیت انکلادوس در مدار زحل عریض یا باریک میشوند.
مشاهدات جاذبهای و محتویات این فوارهها نشان میدهند انکلادوس حاوی یک اقیانوس آب منجمد زیرزمینی در نزدیکی قطب جنوب است. بر اساس دادهها یک اقیانوس سراسری در سطح انکلادوس وجود دارد.

ماههای اسرارآمیز
انکلادوس و تایتان توجه زیادی را به خود جلب کردند اما مأموریت کاسینی دیدگاههای زیادی را در مورد ماههای دیگر زحل هم ارائه داد. به نقل از دانشمند پروژهی کاسینی، لیندا اسپیلکر، تصور میرفت قمر میماس یک دنیای مرده و کهن باشد؛ اما دانشمندان کاسینی شواهدی مبنی بر وجود اقیانوس زیرزمینی یا حداقل یک هستهی یخی پیدا کردند.
اسپیلکر میگوید میماس و انکلادوس هم اندازه هستند، اما انکلادوس برخلاف میماس دارای فورانهای آبی است. دلیل این تفاوت هنوز مشخص نیست. کاسینی جوهای نازکی را حول قمرهای دیون و ریا هم کشف کرد. قمر هیپریون هیچگونه جوی ندارد اما تنها جرم موجود در منظومهی شمسی است که دارای سطح باردار است.
یکی از نیمکرههای قمر لاپتوس به رنگ سفید برفی است درحالیکه نیمکرهی دیگر آن مانند زغال سیاه است. لاپتوس دارای قفل جزر و مدی است بنابراین تنها یک سمت آن به زحل قرار دارد.کاسینی روی قمر دیگر تتیس شاهد یک قوسهای قرمز رنگ اسرارآمیزی بود. این قوس به ویژگیهای فیزیکی سطح این قمر یعنی درهها وابسته نبود.
با تحلیل دادههای کاسینی، اطلاعات بیشتری در مورد قمرهای زحل به دست آمد و البته رازهای حل نشدهی زیادی هم در مورد آنها وجود دارد.
رصدها و کاوشها
رصد و اکتشافات زحل را میتوان به سه فاز تقسیم کرد. اولین دوره رصدهای باستانی (از جمله رصد با چشم غیرمسلح) قبل از اختراع تلسکوپ است. از قرن هفدهم مشاهدات پیشرفتهی تلسکوپی مستقر در زمین آغاز شدند. سومین فاز، بازدید کاوشگرهای فضایی بود، همزمان با این دوره رصدهای مستقر در زمین (از جمله با تلسکوپ فضایی هابل) هم ادامه یافت.
در ۱۶۱۰ گالیله اولین کسی بود که با تلسکوپ موفق به دیدن زحل شد. او یک زوج جرم را در دو طرف سیاره مشاهده کرد. این اجرام را به صورت دایرههای مجزا ترسیم کرد و تصور میکرد قمرهای زحل باشند. در ۱۶۵۵ ستارهشناس هلندی به نام کریستین هویگنس با استفاده از یک تلسکوپ قدرتمندتر مشاهده کرد زحل با یک حلقهی یکنواخت و باریک احاطه شده است. او بعدها در سال ۱۶۵۹ در اثر خود با عنوان Systema Staurnium تعریف دقیقتری از ظهور و غیاب منظم حلقههای زحل ارائه داد.
کاوشهای مدرن
در دوران مدرن، رصدهای تلسکوپ فضایی هابل ادامه یافت. فضاپیمای پایونیر ۱۰ اولین فضاپیمایی بود که از فاصلهی نزدیک موفق به رصد زحل شد، بعدها وویجر ۱ و ۲ مشاهدات دقیقتری را ارائه دادند. اما کاسینی تنها مدارپیمایی بود که اطلاعات دقیقتر و جامعتری را در مورد زحل ارائه داد و کاوشگر این فضاپیما به نام هویگنس برای اولین بار در سال ۲۰۰۵ روی سطح تایتان فرود آمد.

تصویر ثبت شده توسط وویجر ۲
کاسینی هویگنس: بررسی سیستم زحل
فضاپیمای کاسینی از ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ گردش خود به دور زحل را آغاز کرد و تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ به مأموریت خود ادامه داد، عمر این کاوشگر با برخورد به جو این سیاره به پایان رسید.
این مرگ عمدی و برای اطمینان از این بود که کاسینی ماههای احتمالی قابل سکونت زحل از جمله انکلادوس و تایتان را آلوده نمیکنند. در این مأموریت ویژگیهایی مثل فوارههای آبی انکلادوس و قمرهای جدید زحل کشف شدند. کاسینی پروژهی مشترک سازمانهای فضایی متعدد بود و در مقابل کاوشگرهای قدیمیتر و بزرگتر ناسا از جمله پایونیر و وویجر قرار میگرفت. شرکای کاسینی، ناسا، سازمان فضایی اروپا و سازمان فضایی ایتالیا بودند.
کاسینی اولین فضاپیمایی بود که به صورت اختصاصی برای بررسی زحل و سیستم حلقوی آن گرفته شد. نام این مدارپیما از جوانی کاسینی، ستارهشناس قرن هفدهم گرفته شد، او اولین کسی بود که موفق به کشف چهار قمر زحل شد لاپتوس (۱۶۷۱)، ری آ (۱۶۷۲)، تتیس (۱۶۸۴) و دیون (۱۶۸۴).
کاسینی در سال ۲۰۰۴ پس از هفت سال از آغاز سفر خود در منظومهی شمسی به زحل رسید. کاسینی مسافری به نام کاوشگر اروپایی هویگنز را با خود حمل میکرد که به بررسی قمرهای زحل به ویژه تایتان پرداخت. کاسینی پس از جمعآوری اطلاعات زیادی در مورد جو، قمرها و حلقههای زحل در سپتامبر ۲۰۱۷ به مأموریت خود پایان داد.
قبل از رسیدن کاسینی به زحل چند پرواز توسط پایونیر ۱۱ (۱۹۷۹)، وویجر ۱ (۱۹۸۰) و وویجر ۲ (۱۹۸۱) در مدار زحل انجام شده بود. از جمله اکتشافات این مأموریتها پیدا کردن سطح تایتان بود که در طول موجهای قابل نمایش واضح نبود (به دلیل نبود جو ضخیم)، در این مأموریتها حلقههای زحل به صورت دقیقتر بررسی شدند، بررسی دقیق حلقهها از طریق تلسکوپهای مستقر در زمین امکانپذیر نبود.
کاسینی مستقیم به سمت زحل پرتاب نشد. بلکه مأموریت آن کمی پیچیدهتر بود. قبل از رسیدن به زحل سیارههایزهره (دو بار)، زمین و مشتری را بررسی کرد و به این صورت از جاذبهی هر سیاره برای افزایش سرعت خود استفاده کرد. این فضاپیمای ۵۷۰۰ کیلوگرمی در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷ به فضا پرتاب شد. در آوریل ۱۹۹۸ به زهره رسید، در آگوست ۱۹۹۹ به زمین و در دسامبر ۲۰۰۰ به مشتری رسید.
کاسینی در نهایت در ۱ جولای ۲۰۰۴ در مدار زحل قرار گرفت. یکی از اهداف اصلی این مأموریت کشف قمرهای بیشتر برای زحل و کشف ساختار و رنگ حلقهها و همینطور کسب اطلاعات بیشتری در مورد قمرهای این سیاره بود. کاسینی مسافری به نام کاوشگر هویگنس داشت. هویگنس در ۱۴ ژانویهی ۲۰۰۵ در سطح تایتان فرود آمد و به مدت ۲.۵ ساعت اطلاعاتی را به سمت زمین مخابره کرد.
در این مدت کوتاه، پژوهشگرها تصاویری از یک زمین سنگی و همینطور اطلاعاتی در مورد گازها و وضعیت بادهای موجود در جو و سطح تایتان به دست آوردند.
کاسینی دو قمر جدید برای زحل کشف کرد همچنین به وجود آب مایع روی سطح انکلادوس و فوارههای یخی آن پی برد. جزئیات بیشتری را هم در مورد دریاچهی متان تایتان منتشر کرد. از دیگر اکتشافات کاسینی میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- خاکریزههای ۸۰ کیلومتری سطح لاپتوس
- نمای نزدیک از قمر ریا و کشف سطح گودالی آن.
- کشف یک حلقهی بزرگ در فاصلهی تقریبی ۱۲ میلیون کیلومتری زحل که احتمالا از بقایای قمر فوئبتشکیل شده است
کاسینی روحت شاد!
آخرین دادههای کاسینی در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ به زمین مخابره شدند و سپس این کاوشگر بر اثر برخورد با جو زحل منهدم شد. این آخرین چرخش کاسینی به دور زحل پس از ۱۳ سال کاوش و بررسی آن بود. به گفتهی کارشناسان ناسا، کاسینی ۴۵ ثانیه پس از آخرین مخابرهی خود به دلیل گرما و اصطکاک ناشی از سقوط متلاشی شده است.
گالری تصاویر ثبت شده توسط کاسینی
خیلی کوتاه پس از متلاشی شدن این کاوشگر، برنامهریز مأموریتهای آن اریک استارم به برنامهی خود در مورد گزارش تجربیات خود و تیمش در این مأموریت اشاره کرد. این مأموریت به پایان رسیده است اما نتایج علمی آن تا دهها سال بعد هم منتشر خواهند شد زیرا کل اطلاعات هنوز تحلیل نشدهاند.
مأموریتهای آینده
مأموریتهای آینده به صورت دقیقتر به بررسی زحل و قمرهای آن میپردازند و اکتشافات کاسینی را مبنای کار خود قرار میدهند. پنج طرح پیشنهادی در ادامهی مأموریتهای New Frontier در نظر گرفته شدهاند، فضاپیماینیوهورایزونز برای بررسی پلوتو، جونو برای بررسی مشتری و فضاپیمای OSIRIS Rex از مأموریتهای این برنامه بودند. پنج مأموریت آیندهی زحل عبارتند از:
SPRITE (کاوشگر جو و فضای داخلی زحل): این کاوشگر به داخل جو زحل پرواز میکند تا تقریبا به مدت ۹۰ دقیقه به بررسی ساختار و ترکیب آن بپردازد. کاسینی تنها چند دقیقه پس از ورود به جو دوام آورد اما این کاوشگر بیشتر دوام خواهد آورد.
Oceanus (اوکئانوس، خدای اقیانوسها):
اسم این مأموریت از یک اسطورهی یونانی به نام اوکئانوس یا خدای اقیانوس گرفته شده است. این مأموریت به بررسی پتانسیل تایتان برای سکونت و مولکولهای زیستی آن خواهد پرداخت.
Dragonfly
پروازهای دورهای را به جو تایتان انجام خواهد داد تا به بررسی شرایط زیستی در سطح آن بپردازد.
Enceladus Life Finder
به بررسی فوارههای یخی انکلادوس میپردازد و دادههایی را در مورد مولکولها و ترکیبهای احتمالی زیستی آن جمعآوری خواهد کرد.
Enceladus Life Signatures and Habitability (آثار زندگی و سکونت در انکلادوس)
از این پروژه اطلاعات کمی در دست است اما به بررسی فوارههای یخی انکلادوس خواهد پرداخت که قبلا توسط کاسینی مورد بررسی قرار گرفتهاند.
برندهی احتمالی این پروژهها از میان ۱۲ مأموریت پیشنهادی New Frontiers (مأموریتهای دیگر زهره، قمرها یا دنبالهدارها را مورد بررسی قرار میدهند) در اواسط ۲۰۱۹ انتخاب خواهند شد و تا قبل از ۲۰۲۵ به مرحلهی اجرا خواهند رسید.
گروهی از فیزیکدانان پیشبینی میکنند که «اینترنت کوانتومی» در آینده میتواند حتی پیش از رسیدن به بلوغ تکنولوژیکی، کاربردهای عملی خود را بیابد.
چنین شبکهای که از اثرات منحصربهفرد فیزیک کوانتوم بهره میبرد، از پایه و اساس با اینترنت کلاسیکی که امروزه از آن استفاده میکنیم، متفاوت است. گروههای پژوهشی مختلفی در سراسر جهان در حال برداشتن گامهای اولیه در این عرصه هستند.در اولین گامها، این شبکه درصدد تضمین یک حریم خصوصی و امنیت غیرقابل نفوذ در عرصهی ارتباطات خواهد بود. در گامهای بعدی یک شبکه کاملتر میتواند گسترهای از کاربردهای علمی و حتی فراتر از آن را پوشش دهد؛ کاربردهایی که در سیستمهای کلاسیک غیرقابل پیادهسازی بودند؛ از جمله حسگرهای کوانتومی که میتوانند امواج گرانشی را تشخیص دهند.
یک تیم برجسته از پژوهشگران اینترنت کوانتومی در دانشگاه فناوری دلفت هلند، در حال حاضر یک نقشهی راه تهیه کردهاند که در آن، مراحل تکامل این شبکه و جزئیات چالشهای (فناوری) موجود در هر مرحله تشریح شده است. پیشبینی آنها در مقالهای از نیچر در ۱۸ اکتبر منتشر شده است.

تفاوتهای کوانتومی
پژوهشگران استدلال میکنند که این فناوری، درواقع مکملی برای اینترنت فعلی خواهد بود و نه جایگزین آن. این فناوری در نهایت هم میتواند مورد استفادهی کاربران بزرگی مانند آزمایشگاههای دانشگاهی قرار گیرد و هم مصرفکنندگان شخصی؛ اگرچه آنها هنوز تاریخ مشخصی را برای رونمایی از این تکنولوژی تعیین نکردهاند.
پژوهشگران میگویند که این تکنولوژی کاملاً با رایانههای کوانتومی متفاوت است. رایانههای کوانتومی یک تکنولوژی پیشرفتهی دیگر است که فیزیکدانان در حال کار بر روی آن هستند و هدف از آن، ساخت ماشینهایی است که میتوانند بهتر از رایانههای کلاسیک عمل کنند.
فیزیکدان نظری استفانی وهنر بههمراه دیوید الکوس و رونالد هانسون، همکاران دیگر خود در دانشگاه دلفت، در نگارش این مقاله همکاری داشته است. او میگوید:
در حوزهی محاسبات کوانتومی، آنچه که انتظار ما را میکشد، خارج از این دو نخواهد بود: «همهچیز» یا «هیچچیز».
استفانی بارز، یک فیزیکدان کوانتوم در دانشگاه اشتوتگارت آلمان، با این نظر موافق است. او و دیگران میگویند که پیشبینی اینکه کدام یک از این دو تکنولوژی، زودتر رونمایی خواهد شد، دشوار است: یک اینترنت کوانتومی قابلقبول یا یک رایانهی کوانتومی کاربردی؟
ولی بارز میگوید که شبکههای کوانتومی یک مزیت بزرگ دارند و آن از این قرار است که چنین شبکهای میتواند گام به گام ساخته شود و در هر گام میتوان عملکرد متفاوتی را به آن افزود.
نقشهی راه به دنبال ایجاد یک زبان مشترک برای پژوهشگران با تخصصهای متفاوت، از جمله فناوری اطلاعات، علوم رایانه، مهندسی و فیزیک است .
هانسون، یک فیزیکدان تجربی است که هدایت گروه در دلفت را برای ساخت مدلی از اینترنت کوانتومی که چهار شهر هلندی را به هم پیوند میدهد، به عهده دارد. وی بر این باور است که عموماً مردم تصور کاملاً متفاوتی از شبکههای کوانتومی دارند.

رادنی ون میتر، یک مهندس شبکهی کوانتومی در دانشگاه کِیو از توکیو میگوید:
این نقشهی راه به ما کمک میکند تا اهداف این حوزه را روشن نکنیم و برای ما بهمنزلهی یک فرهنگ لغت است تا آنچه را که در حال توسعهی آن هستیم، درک کنیم. تعیین کاربریها بهوسیلهی این سند، میتواند به پژوهشگران کمک کند تا پیشنهادهای خود را برای سرمایهگذاران بالقوه شرح دهند.
۶ مرحله برای اینترنت کوانتومی
شبکههای کوانتومی و محاسبات کوانتومی، مفاهیم و تکنیکهای مشترک بسیاری دارند. هر دو از پدیدههایی استفاده میکنند که در فیزیک کلاسیک قابل توضیح نیستند؛ برای مثال، یک ذرهی کوانتومی مانند یک الکترون یا فوتون نه تنها میتواند در یکی از دو حالت چرخش در جهت حرکت عقربههای ساعت یا خلاف آن باشد؛ بلکه میتواند در وضعیتی ترکیبی از هر دو حالت، بهنام «برهمنهی کوانتومی» نیز باشد. همچنین دو ذره میتوانند با یکدیگر «درهمتنیدگی کوانتومی» نیز داشته باشند؛ یعنی دارای یک حالت کوانتومی مشترک باشند. این پدیده باعث میشود که این دو ذره، حتی در شرایطی که در فاصلهی زیادی از یکدیگر هستند؛ باز هم بهگونهای در هماهنگی با یکدیگر رفتار کنند (مثلاً چرخش در خلاف جهت یکدیگر).
محققان شش مرحله از تکامل اینترنت کوانتومی را تعریف کردهاند که این تکنولوژی قادر خواهد بود در آینده به آن دست یابد و طبعا کاربران نیز قادر خواهند بود از قابلیتهای حاصل از هر مرحله، بهرهمند شوند.
مرحلهی صفر: شبکهی مورد اعتماد
کاربران در این مرحله میتوانند کدهای تولیدشدهی کوانتومی را دریافت کنند؛ اما نمیتوانند حالات کوانتومی را ارسال یا دریافت کنند. هر جفت کاربر نهایی میتوانند کلید رمزنگاریشده را به اشتراک بگذارند (با این حال، سرویسدهنده نیز از این کلید مطلع خواهد بود).
نامگذاری مرحلهی صفر از آن جهت است که این مرحله، بیانگر یک اینترنت کوانتومی واقعی نیست؛ بلکه یک شبکه است که کاربران را قادر میسازد تا یک کلید رمزنگاری مشترک بسازند و بهوسیلهی آن، بتوانند دادههای کلاسیک خود را بهطور ایمن به اشتراک بگذارند. فیزیک کوانتوم تنها در پشتصحنه حضور دارد؛ بدین صورت که سرویسدهنده از آن برای ایجاد کلید استفاده میکند. مشکل چنین سازوکاری این است که سرویسدهنده نیز از این کلید آگاهی دارد و این یعنی که کاربران باید به او اعتماد کنند. این نوع شبکه هم اکنون در چین راهاندازی شده است که بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر وسعت دارد و شهرهای اصلی از جمله پکن و شانگهای را به یکدیگر متصل میکند.
مرحلهی ۱: آمادهسازی و سنجش
در این مرحله، هر جفت کاربر نهایی حالات کوانتومی را دریافت و اندازهگیری میکنند (اما اینجا پدیدهی درهمتنیدگی کوانتومی ضرورتاً دخیل نیست). دو کاربر نهایی میتوانند یک کلید اختصاصی را که تنها خود میدانند، به اشتراک بگذارند. همچنین، کاربران میتوانند رمز عبور خود را بدون خطر افشا شدن، اعتبارسنجی کنند.
اینجا زمانی است کاربران شروع به وارد شدن به بازی کوانتومی خواهند کرد که در آن یک فرستنده (معمولاً برای فوتونها)، حالات کوانتومی ایجاد میکند. حالات تولیدشده بهوسیلهی یک فیبر نوری یا از طریق یک پالس لیزری، به یک گیرنده فرستاده میشوند. در این مرحله، هر جفت کاربر قادر خواهند بود یک کلید رمزنگاری خصوصی ایجاد کنند؛ بهنحوی که تنها خودشان از آن مطلع باشند.
این تکنولوژی همچنین کاربران را قادر میسازد که یک گذرواژهی کوانتومی را به دستگاههایی نظیر ATM ارسال کنند. دستگاه نیز میتواند رمز عبور را بدون آنکه از آن مطلع شود (یا امکان سرقت رمز را داشته باشد)، اعتبارسنجی کند.
وهنر میگوید مرحله ۱ هنوز در مقیاس بزرگ آزمایش نشده است؛ اما در حال حاضر از لحاظ فناوری، قابلیت پیادهسازی در شهرهای کوچک را (هرچند با سرعتی بسیار کم) خواهد داشت. در سال ۲۰۱۷، گروهی به رهبری پان جیان وی از دانشگاه علم و فناوری چین در هفئی، رکورد جهانی را برای این نوع انتقال داده به ثبت رساندند. آنها موفق شدند از طریق یک ماهواره، دو آزمایشگاه را با فاصلهای بیش از ۱۲۰۰ کیلومتر، به یکدیگر متصل کنند.

مرحلهی ۲: شبکههای توزیع درهمتنیده
در این مرحله، هر جفت کاربر نهایی میتوانند حالات درهمتنیده را بهدست آورند (اما نمیتوانند آن را ذخیره کنند). این به معنای بالاترین سطح ممکن از کدگذاری کوانتومی خواهد بود.
اینترنت کوانتومی موفق میشود که پدیدهی قدرتمند درهمتنیدگی را تحت کنترل درآورد. در این مرحله، اولین هدف، کدگذاری کوانتومی بهروشی غیرقابل نفوذ است. بسیاری از تکنیکهایی که در این مرحله به آن نیاز داریم، همین حالا هم (حداقل بهصورت آزمایشگاهی) در دسترس است.
مرحلهی ۳: شبکههای حافظهی کوانتومی
هر جفت کاربر نهایی خواهند توانست بیتهای کوانتومی (واحد سنجش اطلاعات کوانتومی) درهمتنیده را بهدست آورده و ذخیرهسازی کنند. همچنین آنها قادر خواهند بود اطلاعات کوانتومی را بهصورت آنی برای یکدیگر مخابره کنند. شبکهها نیز قادر به پردازش کوانتومی ابری خواهند بود.
مرحلهی ۴ و ۵: شبکههای محاسباتی کوانتومی
با پایان این مراحل، تمام دستگاهها روی شبکه،نوعی رایانهی کوانتومی تکاملیافته خواهند بود (قابلیت تصحیح خطا هنگام انتقال داده). این مراحل، سطوح مختلفی از محاسبات کوانتومی توزیعشده و نیز حسگرهای کوانتومی را با قابلیت کاربرد در آزمایشهای علمی فراهم میکند.
در مراحل ۳ تا ۵ برای اولین بار به هر دو کاربر، امکان ذخیره و تبادل بیت کوانتومی یا کیوبیت داده میشود. کیوبیتها در واقع مشابه صفر و یک هستند؛ اما میتوانند بهطور همزمان، در وضعیت برهمنهی از صفر و یک نیز باشند. کیوبیتها، اساس محاسبات کوانتومی نیز هستند. تعدادی از آزمایشگاهها در دانشگاهها و نیز شرکتهای بزرگ مانند IBM و گوگل، بهطور فزایندهای در تلاش برای ساخت رایانههای کوانتومی پیچیده هستند؛ امروزه پیشرفتهترین دستگاههای فعلی میتوانند چند ده کیوبیت را در خود نگهداری کند.
رسیدن به مرحلهی نهایی، مستلزم چندین پیشرفت غیرمنتظره است. گروه پژوهشی هانسون، اکنون در خط مقدم این تلاشها قرار دارد. آنها میکوشند تا اولین تکرارگر کوانتومی را بسازند؛ وسیلهای که میتواند کیوبیتها را در فواصلی بسیار دور، مجبور به رفتار درهمتنیده کند.

از ساعتهای کوانتومی تا صندوقهای رأیگیری
اولین کسانی که از مزایای این شبکههای پیشرفته منتفع خواهند شد، دانشمندان خواهند بود. با این شبکهها، آزمایشگاهها خواهند توانست از راه دور به اولین رایانههای کوانتومی متصل شوند یا اینکه ماشینها میتوانند بهعنوان یک رایانهی واحد با یکدیگر کار کنند.
پس از آن، دانشمندان خواهند توانست از این سیستمها برای انجام آزمایشهایی استفاده کنند که پیش از این، انجام آنها با ماشینهای کلاسیک امکانپذیر نبود؛ مانند شبیهسازی مولکولها و مواد در فیزیک کوانتوم. شبکههای ساعتهای کوانتومی میتوانند بهطور چشمگیری دقت اندازهگیری در پدیدههایی مانند امواج گرانشی را افزایش دهند و تلسکوپهای بزرگ نوری میتوانند از توان کیوبیتها در جهت افزایش کیفیت تصویربرداری خود استفاده کنند.
اما ممکن است در خارج از حوزهی علم نیز کاربریهایی وجود داشته باشد. در جریان یک انتخابات، اینترنت کوانتومی مرحلهی پنجمی میتواند به رأیدهندگان اجازه دهد که نه تنها یک کاندیدا را انتخاب کنند؛ بلکه امکان «برهم نهی نامزدها» نیز وجود خواهد داشت؛ به این معنی که سیستم رأیگیری، گزینههای دوم مورد علاقهی رأیدهندگان را نیز پوشش دهد.

مقالههای مرتبط:
نیکول یانگر هالپرن، فیزیکدان مکانیک کوانتومی از مرکز اخترفیزیک کمبریج در ماساچوست میگوید که رأیدهندگان کوانتومی میتوانند از طرحهای استراتژیک رأیدهی استفاده کنند که پیش از آن، رأیدهندگان کلاسیک نمیتوانستند از آن بهرهای ببرند. تکنیکهای کوانتومی ممکن است به گروههای بزرگتر در هماهنگی و رسیدن به یک اجماع نظر در موضوعات مختلف کمک کند؛ موضوعاتی نظیر اعتبار بخشیدن به ارزهای الکترونیکی مثل بیتکوین.
لیانگ جیان، یک فیزیکدان نظری در دانشگاه یل در نیوهیون از ایالت کنتیکت میگوید که این نقشهی راه برای جامعهی بزرگ کوانتومی مفید خواهد بود؛ با این حال، بیشتر روی انواعی از تکنولوژی تمرکز دارد که گروه دلفت تعیین کرده است. بهعنوان مثال، اثری که در سال گذشته توسط جیانگ و همکارانش در حوزهی نظری منتشر شد، نشان میدهد که در شبکههای کوچک یا متوسط، میتوان بهجای پالسهای لیزری از امواج مایکروویو استفاده کرد.
پژوهشگران درمورد اینکه آیا این برنامهها واقعاً مفید خواهند بود یا خیر، به اجماع نرسیدهاند. حتی مشخص نیست که آیا پیشرفت اینترنت کوانتومی بهاندازهای خواهد بود که بتواند بهصورت وسیع، در دسترس عموم قرار گیرد. اما برخی از آنها، همچنان خوشبین هستند.
ورنر میگوید:
من هیچ تردیدی ندارم که به چنین روزی خواهیم رسید؛ هرچند ممکن است زمان زیادی طول بکشد.
روز دوشنبهی این هفته، بخشی از جریان ترافیک اینترنت که قرار بود از مسیر پلتفرم ابری گوگل هدایت شود، به مدت دو ساعت سر از مسیرهای پیشبینی نشدهای در روسیه و چین درآورد. درحالی که علت این تغییر مسیر غیرمترقبه، نوعی حمله ترافیکربایی یا Traffic Hijacking جلوه داده شد، لیکن معلوم شد این حادثه، حاصل یک اشتباه ساده بوده که این پیامد نامطلوب را بهدنبال داشته است (بعضاً دولتها از این تکنیک برای رصد و شنود فعالیت کارابران وب یا اعمال سانسور محتوا استفاده میکنند که در نوع خود یک حمله و اختلال مهم به شمار میرود).
گوگل عنوان کرده که تقریباً تمام ترافیک هدایتشده از جانب مرکز سرویسهایش رمزگذاریشده هستند و فارغ از محتوای آنها، در جریان حادثه هیچ خطری متوجه آنها نبوده است. در آن ساعت، همزمان با عبور ترافیک از سوئیچ آیاسپیها، برخی موسسات نظارتی نظیر ThousandEyes، علائمی از حملات مخرب BGP Hijacking مشاهده کردند. در این حملات با دستکاری پروتکل دروازهای مرزی یا به اصطلاح BGP، بهطور خودکار ارائهدهندگان خدمات اینترنت درگیر کنترل و هدایت ترافیک وب مطابق با برنامهریزی اخلالگر میشوند.
مقالههای مرتبط:
مشاهدات ThousandEyes حاکی از اصلاح مسیر ترافیک گوگل از آیاسپی Transtelecom روسیه بهChinaTelecom از طریق Nigerian ISP Main Oneاست. الکس هنثورن ایوان جانشین مدیر بازاریابی این موسسه در ادامه میگوید:
این اتفاق برای ترافیک مربوط به آیپیهای روسیه، چین، نیجریه و بیش از 150 آیاسپی دیگر رخ داده که بسیار مشکوک است و نمیتواند یک خطای ساده باشد.
BGP Hijacking یک حملهی مخرب و جدی است که توسط مجرمین و عوامل دولتها برای رهگیری ترافیک وب یا مختل کردن یک سرویس خاص در نقطهی هدف مثل گوگل، اجرا میشود. البته بعضاً نوع فایدهمندی از اجرای این تکنیک به نام BGP Hijacking تصادفی وجود دارد که به قصد اصلاح و ترمیم ساختار مسیریابی یک شبکه اجرا میشود.
در هر دو صورت این اصلاح مسیرها زمانی اتفاق میافتد که محرز میشود یک آیاسپی بلاکی از آدرسهای آیپی دارد و ترافیک رسیده از جانب آنها را کنترل نمیکند. این حمله میتواند یک حقهی عامدانه باشد یا اگر خوشبین باشیم میتواند یک خطای پیکربندی ساده باشد که موجب اختلال شده است، اما عمدی نیست.

روز دوشنبه یکی از سخنگویان گوگل اینطور عنوان کرده که شرکت اثری از حملات مخرب مشاهده نکرده، بلکه به نظر آنها آیاسپی نیجریهای Main One به طور تصادفی باعث این رخداد شده است.
رولند دابینز مهندس ارشد شرکت Netscout میگوید:
اینجا مشکلی اصلی، شکست در اجرا و اعمال الگوریتمهای موجود در روشهای ایدهآل (Best Practice) طراحیشده در نشستهای مسیریابها است.
روشهای ایدهآل (Best Practice) بسیار کمی وجود دارند که آیاسپیها باید برای پرترافیک و امن نگهداشتن مسیرهای BGP، پیادهسازی کنند. اما این روشهای ایدهآل بسیار مهم هستند، چراکه در زمان رخداد نشت ترافیک (Traffic Leak) با اعمال فیلترهایی، خطاها و مسیرهای تولیدشدهی غریبه را شناسایی کرده و کلاً مسیرهای مشکلساز جدید را مسدود میکنند. با این وجود همه آیاسپیها این شیوهی دفاعی را بهکار نمیبرند. مثلاً در همین حادثه که گوگل را متاثر کرد، ترافیک نه بر بستر مسیرهای امن و بهینه موجود در جدول مسیریابی مسیریابهایی که آن الگوریتمها در آن اجرا شده، بلکه در مسیر آیاسپیهایی که گاردهای BGP را فعال نکردهاند در سرتاسر شبکه پخش شده؛ و این کارشان منجر به مسیریابیهای بیانتها و مبهم شده است.
صبح روز گذشته، آیاسپی Main One نیجریه در اظهاراتی گفت:
خطایی که در جریان بهروزرسانی برنامهریزیشدهی شبکه ما پیش آمده بود و علت آن نیز نقص پیکربندی فیلترهای BGP ما بود، باعث این رخداد شد. ظرف ۷۴ دقیقه این خطا برطرف شد.
با این اوصاف به نظر میرسد آیاسپیهای روسیه و چین و شاید مابقی آیاسپیهای درگیر، مسیر جدیدی را برای ترافیک گوگل تعیین کردند، چراکه خودشان برای این رخداد آماده نبوده و پیکربندیهای محافظتی لازم را اعمال نکرده بودند.
پروتکلهای زیرساختی اینترنت دههها قبل و در یک فضای عملکردی متفاوت نوشته شدهاند، و بسیاری از آنها به منظور ارتقاء ضریب اطمینان نیازمند اصلاحات و بازنگریهای اساسی هستند. در همین راستا برای رمزگذاری ترافیک وب از طریق HTTPS اقدام شد و ایمنسازی فرآیند یافتن نامهای دامنه (DNS Lookup) که به منظور جلوگیری از رصد عملکرد کاربران و یا همین اصلاح مسیرهای مخرب انجام میشود، نیز رشد خوبی دارد.
متعاقب آن، آیاسپیها و شرکتهای زیرساختی نیز دستبکار شده و شروع به پیادهسازی یک لایه محافظتی به نام ((RPKI (Resource Public Key Infrastructure – سازوکار کلید عمومی برای منابع) کردهاند که میتواند از طریق ایجاد یک مکانیزم که بهصورت رمزگذاریشده اعتبار مسیرهای BGP را تایید میکند، امکان رخداد حملههای BGP Hijacking را به صفر برسانند. همانند پروتکلهای HTTPS و DNSSEC، سازوکار RPKI پس از پیادهسازی توسط نهادهای ارائهدهندهی زیرساخت اینترنت، تنها اقدام به محافظت از مشتریان آنها خواهد کرد.

رولاند دابینز، مهندس ارشد موسسه تحلیل شبکه Netscout است؛ او در ادامه میگوید:
تاثیرات این حادثه غیرعادی است، چراکه برخی مسیریابهای گوگل و چند مسیریاب مهم دیگر تصادفاً از کار افتادهاند. اما اینجا مشکلی اصلی، شکست در اجرا و اعمال الگوریتمهای موجود در روشهای ایدهآل طراحیشده در نشستهای مسیریابها است. راهحل آن هم این است که اپراتورهای شبکه با جامعه جهانی اپراتورهای شبکه در استقرار این فیلترها مشارکت کرده و به سمت پیاده سازی RPKI بروند.
هرچند ظاهراً حادثهی رخداده برای گوگل، هک و خرابکاری نبوده و ماجرای مبهمی دارد، اما اثراتش در روز دوشنبه برای کاربران آشکار بوده و نشان میدهد که حل مشکلات حوزهی BGP ضروری است. پیش از این نیز از این محل اتفاقات مخربی رخ داده و کماکان احتمال رخداد مجدد آن وجود دارد.
از مناطق راکد صنعتی در دیترویت تا مزارع ذرت آیووا، شرکتهای آمریکایی از صنایع مختلف روی نسل بعدی راهحلهایی متمرکزند که به آنها امکان بقا و رشد را در یک بازار جهانی شدیداً رقابتی و در حال تغییر بدهد. نمونهی بارز آن را خرید اخیر ۳.۲ میلیارد دلاری شرکت SodaStream توسط Pepsi میتوان برشمرد.
پیام ویژه برای شرکتهای قدیمی روشن است: شما باید یا خود را متحول کنید یا رقبای جدید خود را ببلعید، در غیر اینصورت به دست استارتاپهای چابک که بیشتر از هر زمانی به سرمایهی بیشتر دسترسی دارند، از دور کنار گذاشته خواهید شد.
میزان سرمایهگذاری ریسکپذیر در نیمه اول سال ۲۰۱۸ به حدود ۱۳۰ میلیارد دلار رسیده است (۶۵ درصد افزایش نسبت به سال ۲۰۱۷). استارتاپهای امروز در مسابقهای دیوانهوار برای صعود به دور بعدی بزرگتر و بهتر از لحاظ جذب سرمایه بهسر میبرند. شرکتهایی که ۵ سال پیش در دور سرمایهی اولیه رقابت میکردند، در سال ۲۰۱۸ در سری A مسابقه میدهند و شرکتهای سری A ، اکنون در دور جدید B به رقابت میپردازد.
برای سرمایهگذاران ریسکپذیر (VC) که صدها میلیون یا حتی میلیارد دلار برای هر سرمایهگذاری، پول خرج میکنند، نیاز به داشتن یک یونیکورن بدیهی است؛ یعنی حداقل یک شرکت در سبد سرمایهگذاریها باید پول کافی برای جبران خسارت سایر شکستها و تولید چندین برابر سرمایهگذاری اولیه تولید کند.
اما این یونیکورنها، با رشد پرشتاب خود، در حالیکه در سالهای اولیه عملیات، ضررهای قابل ملاحظهای را به بار میآورند، باید مبالغ قابل توجهی را صرف کنند. در واقع این مبالغ، نیاز آنها را به جذب مداوم سرمایههای هنگفتی که عمدتاْ بر پایهی سهام است، تغذیه میکند.
مقالههای مرتبط:
آیا راه دیگری همچون طرحهای تامین مالی متفاوت و بدون تلاش مداوم برای جمعآوری مقادیر هنگفت سرمایه از طریق سهام، برای رشد شرکتها وجود دارد؟
بله، به شکل یک جانور جدید در باغ وحش شرکتهای هایتک: شرکت گورخر (Zebra Company)
شرکتهای زبرا با مشخصاتی از قبیل انجام کسبوکار واقعی، بدون هدف ساختارشکنی در بازارهای فعلی، دستیابی به سودآوری و اثبات آن برای مدتی معین و کمک به حل یک معضل اجتماعی، شناخته میشوند. همانطور که توسط مارا زپدا، مدیرعامل و همبنیانگذار Switchboard توضیح داده شده است، شرکتهای زبرا «هم سیاه و هم سفید» هستند: آنها هم برای سودآوری و هم برای حل مشکل جامعه ایجاد میشوند.
استارتاپهای زبرا بر رفع چالشهای اجتماعی و زیست محیطی تمرکز میکنند
یکی از نمونههای مورد علاقهی نویسنده، شرکت Toya (یکی از مشتریان LeumiTech) است، یک پلتفرم بازی طراحیشده برای انگیزه و الهام بخشیدن به دختران جوان برای رسیدن به پتانسیل کامل خود. از لحاظ تاریخی، صنعت بازیهای دیجیتال فاقد محتوا برای زنان و دختران بوده یا از محتوای محدودی طبق تعریفی بسیار محدود از زنانگی، یعنی بر اساس زیبایی برخوردار است.
Toya، توسط آنت اشپرلینگ و ییفات آنزلویچ تأسیس شد. این شرکت با ارائهی بازیهایی که دختران را در نقش قهرمان قرار داده یا ارائهی بازیهایی که به جنسیت خاصی محدود نشده در حال به چالش کشیدن و تغییر این هنجارها است (به عنوان مثال با تمرکز بر طبیعت، اسرار و تاریخ). Toya به عنوان یک نهاد انتفاعی، در خدمت اهداف اجتماعی بسیار مهم در زمینهی ارتقای برابری جنسیتی از طریق محصولات خود نیز هست.
ایالات متحده پر از نمونههایی از زبراهای موفق است. یکی از شرکتهای Zepeda، به نام Switchboard، یک پلتفرم برای تسهیل ارتباط فارغالتحصیلان و دانشجویان کالج در مورد فرصتهای شغلی فراهم میکند. این پلتفرم با استفاده از یک مدل «درخواست / پیشنهاد» نوآورانه و برای کمک به کالجها برای پیگیری اطلاعات اعانهدهندگان ایجاد شد. جریانهای درآمدی متعدد آن عبارتند از: ارزیابیها، مربیگری و آموزش، و دسترسی به پلتفرم.

شرکتی به نام Hearken، که توسط جنیفر برادل هدایت و بنیانگذاری شده است، قصد دارد «مدل سنتی روزنامهنگاری را متحول کند». هدف این شرکت، کمک به اتاقهای خبری برای پوشش اخبار بر اساس بزرگترین سوالات مخاطبان خود است. زپدا و برندل همراه با چند زن کارآفرین دیگر، DazzleCon را راه اندازی کردند، یک کنفرانس برای بنیانگذاران همفکر با هدف یادگیری و بحث در مورد همه چیز زبرا (همانند یک گروه از گرگها، یک گروه از زبراها Dazzle نامیده میشود!).
همانطورکه این نمونهها نشان میدهد، جنبش زبرا بهطورعمده حرکت خود را مدیون زنان کارآفرین و کارآفرینان رنگین پوست است، گروههایی که از لحاظ تاریخی، با وجود توانایی خود در اثبات سودآوری و تعهد به جامعه، در تقلا برای جذب سرمایه به طور مساوی با همتایان خود هستند.
ماهیت شرکتهای زبرا، بسیار همراستا با ویژگیهای شم تجاری در زنان است. زنان کارآفرینان درحالیکه قادر به تامین بودجهی اولیه هستند، تمایل بیشتری به قطعیت بالا و ریسک کمتر دارند و در نتیجه، باعث رشد سودآوری و پایداری کسب و کارها میشوند، هرچند با سرعتهای پایینتر و بهطور بالقوه در مقیاس کوچکتر فعالیت میکنند.

هنگامیکه First Round Capital، سرمایهگذاریهای انجام داده در بیش از ۳۰۰ شرکت در طول ۱۰ سال را بررسی کرد، متوجه شد که شرکتهایی با یک بنیانگذار زن از لحاظ عملکرد، ۶۳ درصد از تیمهای با ترکیب کاملاْ مرد موفقتر هستند. به طور مشابه، اداره کسب و کارهای کوچک (SBA)، دریافت که سرمایهگذاری در کسبوکارهای تحت رهبری زنان، باعث بهبود عملکرد شرکتهای سرمایهگذاری میشود.
بانکهایی که در فضای استارتاپ فعالیت ریشهدار و طولانی مدت دارند، به شرکتهای زبرا بسیار علاقهمند بوده و به پتانسیل آنها اعتقاد دارند. زیرا در مدلهای آنها، مسیرهای مطمئنی به سودآوری و پایداری وجود دارد. اعتقاد قوی به اصول، این شرکتها را قادر میسازد تا بدهیهای بانکی خود را روی ترازنامههای خود بیاورند و از ابهام ناشی از افزایش صرف پول سهام اجتناب کنند.
ترویج تنوع در میان کارآفرینان و به ویژه تشویق زنان برای تبدیل شدن به جزء مهمی از این جامعه، برای کل اکوسیستم سودمند خواهد بود. بهعلاوه درحالیکه میتوانیم جهان را از دیدگاه متنوعتری ببینیم، امکان توسعه کسبوکارهای جدید را فراهم میکند.
اپل در تلاش است تا روشهای جدیدی را بهمنظور یکپارچهسازی سختافزاری دوربین سری محصولات اپلواچپیادهسازی کند. یکی از اهداف مشخص اپل، تمرکز روی سیستمهایی است که بتوانند امکان گرفتن تصاویر را سادهتر کرده و کاربر بتواند در شرایط مختلف از دوربین سیستم خود استفاده کند و از پیچیدگیهای مختلف مربوط به گرفتن تصویر خلاص شود.
براساس مستنندات مربوط به پتنت جدید اپل، این غول فناوری بهدنبال گسترش ویژگیهای جدیدی در محصولات پوشیدنی است. پتنت جدید اپل خبر از قرار گرفتن سیستم دوربین جدیدی روی بند اپلواچ میدهد که میتواند بهصورت خودکار، تصویر سوژهی مورد نظر را بگیرد و از این تصویر برای تماسهای تصویری فیستایم استفاده کند. در سیستم دوربین اپل، اگر سوژه در هر زاویهای مقابل دوربین قرار گرفته باشد، سیستم قادر است چهرهی وی را در تصویر گرفتهشده شناسایی کند.

مقالههای مرتبط:
پتنت شمارهی ۱۰.۱۲۹.۵۰۳ در ادارهی ثبت اختراعات ایالات متحده امریکا به ثبت رسیده است و جزئیاتی را در مورد ساعتی که میتواند تصویربرداری کند، ارائه میدهد. این راهکار سختافزاری و نرمافزاری، نهتنها استفاده از دوربین اپلواچ را امکانپذیر میکند؛ بلکه راهکاری مفید هم هست. ارزش این پتنت در این است که چنین طرحهایی به کاربران اجازه میدهد که وابستگی کمتری نسبت به گوشیهای آیفون خود داشته باشند. شاید کاربری بخواهد بدون نیاز به استفاده از گوشی آیفون از منزل خارج شود. در نتیجه با استفاده از دوربین فعالششدهی اپلواچ میتواند بهراحتی و بدون نیاز به همراه داشتن گوشی آیفون خود ورزش کند، به محل کار برود یا سایر فعالیتهایی خود را بهانجام برساند.
ارائهی راهکاری برای عملکرد دقیق دوربین ساعت هوشمند کار سادهای نیست. پیادهسازی سیستم دستی و سنتی گرفتن عکس روی اپلواچ، همانند آنچه در دوربین گوشیهای آیفون وجود دارد، کار سادهای نیست و شبیه کابوسی شبانه است. ممکن است برای کاربران خیلی سخت باشد که بخواهند سوژهی دوربینی باشند که روی مچدستشان بسته شده است و همچنین مجبور شوند که بدون حرکت جلوی دوربین قرار گیرند تا درست در فریم دوربین جای گرفته باشند و بتوانند تصویر درستی بگیرند. وقتی ساعت هوشمند با مچ دست فرد بسته شده است؛ گرفتن عکس با توجه به ارگونومی بدن، کار سادهای نیست.
برای حل چنین مشکلاتی که پیشتر پیشبینی شدهاند، اپل سیستمی را پیشنهاد داده که مجهز به لنز واید تعبیهشده در کنار سنسور روی بند ساعت است. استفاده از دوربینهای چندگانه بهصورت همزمان، این امکان را فراهم میکند که دادههای تصویری همزمان از سوژه گرفته شود و در نهایت تصاویر گرفتهشده در کنار یکدیگر تصویر کاملی از سوژه ارائه بدهند. با توجه به استفاده از دوربین با لنز واید، تصویر بهتری نسبت به یک دوربین با لنز تکی در اختیار خواهیم داشت.

تصویر حاصل از لنز واید باعث میشود که دیگر نیازی به قرارگیری مستقیم سوژه در مقابل دوربین نباشد و بهجای آنکه سوژه مجبور شود خودش را در فریم دوربین تنظیم کند، با لنز واید تصویری با زاویهی دید گستردهتر تهیه میشود و در عوض تصویر نهایی کراپ خواهد شد تا تنها قسمتهای مورد نظر مورد استفاده قرار گیرد. این فرایند میتواند بهصورت دستی یا از طریق الگوریتم توسط کاربر انجام شود.
اپل یادآور میشود که این روش، نهتنها برای گرفتن تصویر اولیه بهخوبی عمل میکند و کاربران تنها کافی است که لنز را در جهت کلی هدف قرار بدهند؛ بلکه سطح جدیدی از راحتی را که معمولا در اختیار کاربران دوربینهای قابلحمل وجود نداشته است، در اختیارشان قرار میدهد. کاربران میتوانند در همان لحظهی گرفتن عکس، آن را کراپ کنند و خیلی راحت تصویر مورد نظر را داشته باشند.
علاوهبر اینکه این پتنت در حوزهی گرفتن عکس، حرفهای جدیدی برای گفتن دارد، در حوزهی تلهکنفرانس هم میتواند کاربرد داشته باشد. اپل محتوایی متناسب با این کاربر را نیز به ثبت رسانده و پیشنهاد کرده است. در برخی از ایدههای مطرحشده، ساعت هوشمند تصویر را گرفته و نرمافزار تشخیص چهره را برای پردازش آن مورد استفاده قرار داده است تا بتواند هویت فرد را تایید کند. سیستم درنهایت تصویری کراپشده را با تمرکز بر شناسایی فرد مورد نظر تهیه میکند و بهگونهای تصویر را تنظیم میکند که حتی اگر فرد در حال حرکت هم باشد، بتواند چهرهاش را در فریم دوربین بهنمایش درآورد.
شايد جالب باشد ولی احتمال دارد که این ویژگی، برای تصحیح تصویر در زمانی باشد که زاویهی قرارگیری سوژه بهصورت مستقیم جلوی دوربین قرار نگرفته است. بهعبارتی، اگر کاربر بخواهد از ساعت هوشمند برای تماس تصویری فیستایم استفاده کند و ساعت هوشمند را بهصورت مستقیم جلوی صورتش قرار ندهد، فناوری تصحیح خودکار تصویر، قسمت بالای چهرهی کاربر را تصحیح میکند و تصویر نهایی بهگونهای نمایش داده میشود که بهنظر میرسد دوربین بهصورت مستقیم مقابل صورت کاربر گرفته شده است.

با توجه به آنچه در مستندات پتنت درج شده است، پردازندهی آنبورد ساعت هوشمند احتمال دارد مجهز به فناوری تصحیح تصویر باشد یا ممکن است چهرهی کاربر را با استفاده از دادههای جمعآوری و ذخیرهشده در دادههای چهره نمایش دهد. شاید اطلاعاتی که در هنگام ثبتنام در فناوری بیومتریک جمعآوری شدهاند، بتوانند در ایجاد این تصویر کمککننده باشند. دادههایی که در حال حرکت به وسیلهی دوربین گرفته میشوند و توسط ساعت پردازش میشوند، آمادهی ارائه روی سیستم هستند که میتوانند حالاتهای چهرهی کاربر را در زمان واقعی نمایش دهند.
بههمین شکل، دادههای تصویری مربوط به زمانهایی که کاربر در حال حرکت است میتواند برای توصیف آواتار غیر انسانی مشابه آنچه در انیموجی و میموجی Apple شاهد آن بودیم کاربرد داشته باشد.
هنوز مشخص نیست که اپل قصد دارد چه زمانی فناوری ثبتشده در پتنت خود را در ساعتهای هوشمند اپل اضافه کند. در سال ۲۰۱۵ شایعه شده بود که اپل قصد دارد دوربین فیستایم را بهصورت یکپارچهسازیشده در مدلهای اپلواچ بعدی ارائه دهد؛ اما مشخص نشد در نهایت تصمیم اپل چیست. پتنت مربوط به تعبیهی دوربین روی بند اپلواچ در ماه سپتامبر ۲۰۱۶ میلادی برای اولین بار ثبت شده و سونگ ووک کیم و مگان ای مککلین، بهعنوان مخترعان این پتنت نامشان در مستندات درج شده است.
قند خون بالا یا دیابت بیماری است که در صورت پیشرفت میتواند به تدریج به همه اعضای بدن آسیب برساند و هر ۳۰ ثانیه موجب یک قطع عضو در افراد میشود.
چهاردهم نوامبر مصادف با ۲۳ آبان سالروز تولد «فردریک بانتینگ» کاشف انسولین است که سال ۱۹۹۱ با همکاری بنیاد بینالمللی دیابت (IDF) و سازمان جهانی بهداشت (WHO) به عنوان روز جهانی دیابت نامگذاری شد و هدف از این نامگذاری بالابردن اطلاعات مردم در ارتباط با علل، عوارض، پیشگیری و درمان دیابت بوده است.

۱۲ درصد جمعیت ایران دیابتی هستند
عبدالرضا نوروزی متخصص تغذیه و عضو هیئت علمی تغذیه بالینی علوم پزشکی تهران در گفتوگو با خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان؛ با بیان اینکه دیابت یکی از بیماریهای شایع در ایران و جهان است، گفت: در حال حاضر حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد جمعیت بزرگسالان کشور دیابتی هستند که این آمار نشان از اهمیت ویژه به پیشگیری میدهد.
وی ادامه داد: این مسئله را باید مدنظر قرار داد که دیابت به ویژه دیابت نوع ۲ قابل پیشگیری است اگر روند ابتلا به دیابت را در ۳۰ سال گذشته نگاه کنیم میبینیم که این بیماری خطرناک با سرعت رشد بالایی در حال افزایش است و میتواند ۸۰ درصد اعضای بدن را درگیر و بیمار کند.
نوروزی افزود: ۳۰ سال پیش دیابت در کشور ما شیوع ۷ درصدی داشت، اما این رقم اکنون به ۱۰ تا ۱۲ رسیده است و در کشورهای اروپایی نیز ابتلا به دیابت روند افزایشی در ۳۰ سال گذشته داشته و آمار ابتلا از ۳ درصد به ۷ درصد رسیده است و این نشان از رشد بیش از ۳ برابری ابتلا به این بیماری مزمن است.

دیابت در کمین ۲۳ درصد مردم ایران
وی مهمترین عامل ابتلا به دیابت را اضافه وزن و چاقی بیان کرد و گفت: هیچ چیز به اندازه افزایش وزن و حجم بالای چربی بدن احتمال ابتلا به دیابت را افزایش نمیدهد برخی افراد با ۳ یا ۴ کیلو اضافه وزن دیابت میگیرند و برخی با بیش از ۱۰ کیلو اضافه وزن دیابتی میشوند اما به هر حال اضافه وزن فاکتور اصلی ابتلا به این بیماری محسوب میشود و در صورتی که فرد اضافه وزن داشته باشد باید تلاش کند تا وزن خود را کاهش دهد.
باقر لاریجانی نایب رئیس کمیته ملی بیماریهای غیرواگیر با اشاره به آمار بالای چاقی در ایران گفت: حدود ۲۳ درصد جمعیت کشور چاقی هستند که این چاقی در زنان حدود ۳۰ درصد و در مردان حدود ۱۵ درصد بوده و شیوع چاقی در استانهای شمالی و مرکزی بیشتر است اما در استان سیستان و بلوچستان موضوع جدی نیست.

شیوعی ۱۸ درصدی قندخون بالا تا ۶ سال دیگر
نایب رئیس کمیته ملی بیماریهای غیرواگیر اظهار کرد: در کشور ایران حدود شش میلیون نفر دیابتی داریم که دو سوم این جمعیت شهرنشین هستند و در سنین بهرهوری، سن مناسب کار و فعالیت، به دیابت مبتلا میشوند، پیش بینی میشود شیوع دیابت در ایران تا سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۸ درصد برسد که در زنان به ۱۹ درصد و در مردان به ۱۷ درصد افزایش مییابد.
لاریجانی با بیان اینکه ۸۵ درصد دیابتیها، دیابت نوع ۲ دارند، گفت: زمانی که دیابت در این افراد تشخیص داده میشود، میبینیم که ۸۰ تا ۹۰ درصد آنها چاق هستند.
هر ۳۰ ثانیه یک قطع عضو به دلیل دیابت
وی درباره عارضههای ناشی از بیماری دیابت گفت: زمانی که بیماری دیابت به درستی کنترل نشود، عارضههای جدی را به دنبال خواهد داشت، برای مثال در دنیا بر اثر بیماری دیابت در هر ۳۰ ثانیه قطع عضو رخ میدهد، همچنین یک سوم مشکلات بینایی مربوط به بیماری دیابت است و در دیابتیها بیماریهای قلبی – عروقی دو سه برابر بیشتر از افراد معمولی رخ میدهد.
نایب رئیس کمیته ملی بیماریهای غیرواگیر افزود: هزینه پزشکی برای درمان دیابت دو برابر هزینه درمان دیگر بیماریها در دنیا و بین ۱۰ تا ۱۵ درصد حتی گاهی ۱۷ درصد از هزینههای پزشکی یک فرد مربوط به هزینه درمان دیابت است.

کمبود داروی دیابت نداریم
وی ادامه داد: خوشبختانه با توجه به اطلاع رسانی رسانهها شیوع دیابت کاهش یافته است؛ چراکه آگاهی عموم افزایش پیدا کرده و توجه مردم به پیشگیری بیشترمعطوف شده است، برهمین اساس حدود ۶۰ درصد دیابتیها به مراکز درمانی مراجعه می کنند و درمان میگیرند.
لاریجانی افزود: راههای درمانی و داروهای دیابت به میزان کافی در کشور وجود دارد، اما مساله مهم تداوم درمان است و در کشور ما تنها ۶۰ درصد از دیابتیها درمان خود را ادامه میدهند و حدود ۳۶ درصد از جمعیت دیابتی کنترل خوبی بر بیماریشان دارند، اما اگر به همین شیوه پیش رویم، عوارض ناشی از دیابت گریبان گیر جامعه میشود.

وزنتان را نرمال نگه دارید تا دیابت نگیرید
عضو هیئت علمی تغذیه بالینی علوم پزشکی تهران با تاکید بر اینکه در پیشگیری از دیابت یا life style بسیار حائز اهمیت است گفت: برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری باید سبک زندگی سالم را از دوران کودکی مورد توجه قرار داد.
وی با اشاره به نگرانی برخی افراد که در خانواده خود فرد دیابتی دارند، گفت: اگر یکی از اعضای درجه خانواده فرد دیابتی باشد و او بخواهد از دیابتی شدن پیشگیری کند مهمترین نکته داشتن وزن نرمال و ایدهآل است.
چهار ماه است که سرویس IGTV یا اینستاگرام تیوی توسط فیسبوک با هدف ضبط ویدئوهای طولانیتر اینستاگرامی عرضه شده است. حالا پس از گذشت این مدت زمان، این پرسش در ذهن کاربران و کارشناسان نقش بسته که این ویژگی جدید با شکست مواجه خواهد شد یا یک تجارت چند میلیارد دلاری دیگر را برای این شرکت رقم خواهد زد؟
با وجود توانایی IGTV درضبط ویدئوهای ۶۰ دقیقهای در مقایسه با ویدئوهای ۶۰ ثانیهای رایج در اینستاگرام، این سرویس در بین کاربران هنوز محبوبیت لازم را ندارد و از آنجایی که تاکنون هیچگونه تبلیغاتی از جانب شرکتها در سرویس جدید صورت نگرفته، سود مالی نیز برای فیسبوک دربرنداشته است. اما IGTV این قابلیت را برای فیسبوک ایجاد کرده تا با ارائهی یک سرویس با کیفیت، مزیت مالی قابلتوجهی را برای این شرکت به ارمغان بیاورد.
فیسبوک بهمنظور معرفی IGTV در تاریخ ۲۰ ژوئن، با بسیاری از سلبریتیها و برندهای صاحبنام رسانهای برای ضبط ویدئوهای با کیفیت و به صورت عمودی با استفاده از اپلیکیشن اختصاصی و همچنین بخش در نظر گرفتهشده برای IGTV در اپلیکیشن اینستاگرام همکاری کرد؛ با این وجود، IGTV هنوز در میان کاربران اینستاگرام محبوبیت لازم را پیدا نکرده است. مشاهدات حاکی از این است که تاکنون تقریبا هیچیک از اصحاب رسانه محتوای اختصاصی برای IGTV تولید نکرده و همچنان مخاطبان IGTV در مقایسه با فیسبوک و اسنپچت افراد کمتری را تشکیل میدهند. اغلب ویدئوهای انتشار یافته روی IGTV ازحسابهای کاربری در اپلیکیشنهای دیگر نظیر Snapchat یا کانال یوتیوب برندها و اینفلونسرها بازنشر میشوند.
اینستاگرام IGTV را در تاریخ ۲۰ ژوئن به عنوان روشی جدید برای کاربران معرفی کرد تا بتوانند ویدئوهایی با مدت زمان حداکثر یک ساعت را از طریق اپلیکیشن اینستاگرام و اپلیکیشن اختصاصی این سرویس ضبط کنند
هدف Facebook صرفنظر از تقویت اینستاگرام باید برجسته کردن IGTV بهعنوان یک از داراییهای عمدهی این شرکت باشد. برای رسیدن به این منظور، این شرکت باید مفهوم نهفته در نام IGTV را دنبال کند و محتوای شبکههای نمایشی مرسوم را در قالبی که یک کاربر اینستاگرام بهدنبال آن است، ارئه دهد.
تیم ارائهدهندهی IGTV برای تقویت خدمات عضویت خود باید از استراتژی سرویسهای برتر تلویزیونی نظیر نتفلیکس و هولو در توسعهی سریالهای اورجینال با مشارکت استعدادهای هالیوودی استفاده کند. در عین حال باید خواستههای کاربرانی که بهدنبال محتوای نمایشی عمودی و صفحههای شلوغ نشأت گرفته از پیامهای زیاد مخاطبان در گوشیهای هوشمند خود هستند را نیز لحاظ کنند.
ویدئوهای موبایل در حال محبوب شدن هستند
از بیش از ۶ ساعت زمانی که آمریکاییها در هر روز روی رسانههای دیجیتال صرف میکنند، اغلب آن را در گوشیهای همراه خود سپری میکنند (بیشتر در فعالیتهای اجتماعی و سرگرمی) که همسو با آن تماشای فیلم نیز در بین کاربران رشد کرده است. بهعلاوه با کاهش تماشای تلویزیونهای رایج و افزایش تماشای سرویسهای پخش جدید نظیر نتفلیکس و هولو شاهد خلق یک طبقهبندی کاملا جدید فیلم با عنوان «ویدئوهای بومی موبایل»هستیم.
ویدئوهای موبایل نظیر لایو در اینستاگرام در مقایسه با فیلمهای روزانهای که توسط کاربران برای استوری اسنپچت، استوری اینستاگرام و ویلاگهای یوتیوب ضبط میشوند محیط بسیار متفاوتی دارند و درحقیقت رقابت بیشتری برای جلب توجه مخاطبان وجود دارد. ویدئوهای موبایل هنگامی که مردم در طول روز مشغول کارهای خود هستند دیده میشوند. این نوع از ویدئوها لزوما ساعتهای طولانی را به خود اختصاص نمیدهند. ممکن است به صورت متناوب و مدت زمان چند دققیه در هر بار را به خود اختصاص دهند که اغلب با پیامهای زیاد متنی همراه هستند.

استفاده از استوری در اپلیکیشنهای مهم اجتماعی گسترش یافته است
جیسز چاوز، مدیرعامل شرکت تولیدات موبایل محورِ ورتیکال نتورکس در لسآنجلس معتقد است که ویدئوهای موبایل فراتر از کلیپهای معمولی تلویزیونی هستند که فقط تغییراتی در ساختار آنها ایجاد شده باشد. انتخاب ویدئو و نحوهی فیلمبرداری باید کاملا متفاوت باشد تا به موفقیت برسد. او معتقد است که این ویدئوها باید از تراکم بالایی برخوردار باشند؛ گنجاندن فعالیتهای بیشتری در زمانی کوتاه، گفتگوی سریعتر، عکسهای مقدماتی کمتر، جداکردن بخشهای صفحهنمایش و سایر تاکتیکها از دیگر موارد مهم در دستیابی به موفقیت این ویدئوها هستند.
با افزایش مدت زمانی که افراد روزانه در اپلیکیشنهای اجتماعی صرف تماشای ویدئو میکنند و سیل عظیمی از ویدئوهای سطح پایین که فقط بهدنبال افزایش بازدیدکننده هستند، تمایل چنین سرویسهایی برای ایجاد گزینهای با عنوان محتوای پریمیوم بهنظر منطقی میرسد. این سناریو را پیشتر نیز دیده بودیم که شبکههای رادیویی وابسته به آگهیهای تبلیغاتی به رادیوی ماهوارهای اشتراکی نظیر Sirius XM و شبکههایی تلویزیونی این چنینی به شبکههای پولی نظیر HBO تغییر کردهاند. از مزایای چنین تحولی میتوان به یک سرویس مورد اعتماد با همان محبوبیت فیلمهای مشهور و سریالهای تلویزیونی با بازی بازیگران سرشناس اشاره کرد تنها با این تفاوت که این محتوا کاملا مناسب محیط گوشیهای هوشمند و بهصورت عمودی است.
اگر IGTV این مسیر را دنبال کند، مستقیما با Quibi، که جفری کاتزنبرگ و مگ ویتمن در حال عرضهی آن با سرمایهی ۲ میلیارد دلاری هستند رقابت میکند. آنها در حال توسعهی یک پایگاه بزرگ از فیلمهای اختصاصی با همکاری کارگردانهای سرشناسی نظیر گیلرمو دل تورو و جیسن بلام هستند؛ که بهطور خاص برای گوشیهای هوشمند و اپلیکیشن اختصاصی و بر پایهی حق اشتراک این شرکت تولید میشوند.
بودجهی اقتصادی Quibi از بزرگترین استودیوهای جهان (دیزنی، فاکس، سونی، لاینزگیت، امجیام، انبیسییو، وایکام، علیبابا و غیره) تأمین میشود. مدیران اجرایی این شرکتها تولید محتوا برای Quibi را فرصتی بینظیر میدانند که میتوانند از این طریق سودهای کلانی کسب کنند.
جاش کانستین یکی از کارشناسان رسانههای فناوری پیشتر دربارهی اسنپچت نیز استدلال کرده بود که این اپلیکیشن باید در همان مسیر HBO mobile گام بردارد حتی اگر بهجای مدل اشتراکی از مدل تبلیغاتی استفاده کند. بهنظر میرسد این شرکت اخیرا با معرفی Snspchat Originals در این مسیر گام برداشته است، هرچند اول برنامههای محتوای اورجینال را اعلام و سپس لغو کرد.

موقعیت برتر فیسبوک در مقایسه با رقبا
فیسبوک در بهترین موقعیت برای استفاده از این فرصت قرار دارد و IGTV بهترین وسیله برای دستیابی به موفقیت محسوب میشود. حتی بدون در نظر گرفتن کاربران فیسبوک، مسنجر یا واتساپ، این شرکت ماهانه با سیل عظیم بیش از یک میلیارد کاربر فعال در اینستاگرام روبهرو است. در حقیقت، تعداد قابلتوجهی از مخاطبان بدون نیاز به ایجاد یا ورود به یک اکانت جداگانه میتوانند تمامی ویدئوهای قابل پخش در IGTV را بدون هیچگونه محدودیتی تماشا کنند. از آنجایی که پخش و توزیع گستردهتر ویدئوها در بین مخاطبان نکتهی مهمی به حساب میآید و همچنین تمایل دارند محتوای آنها توسط تعداد زیادی از مخاطبان دیده شود، IGTV میتواند یکی از بهترین گزینههای این دست از کاربران باشد.
دادههای کاربران فیسبوک که تنها رقیب آن را میتوان تبلیغات هدفمند گوگل خواند، برای الگوریتمهای پیشنهادی IGTV یک مزیت است که از آن میتوان برای هدایت کاربران به تماشای محتوایی که بیشترین ارتباط را با سلایق آنها دارد و نیز دارای بیشترین محبوبیت بین دوستان آنها است، استفاده کرد.
ماهیت اجتماعی اینستاگرام نقطهی قوتی است که توجه عموم را به سمت IGTV معطوف خواهد کرد؛ کاربران اینستاگرام این امکان را دارند تا ببینند افرادی که در شبکهی اجتماعی اینستاگرام دنبال میکنند چه فیلمهایی را بیشتر لایک یا تماشا کردهاند. یکی از ویژگیهای مشخص این سرویس این است که کاربران میتوانند با بهاشتراکگذاری یک فیلم در صفحهی اینستاگرام خود، آن را با دیگر کاربران مورد بحث و بررسی قرار دهند، دنبالکنندگان میتوانند بخشی از این فیلمها را ببینند و در صورت تمایل تنها با یک کلیک، تمام کلیپ را در IGTV مشاهده کنند.
توسعهی مجموعهای از محتوای باکیفیت اورجینال و دیدنی، نیازمند سرمایهی هنگفتی است؛ این موضوع را نتفلیکس که حدود ۱۳ میلیارد دلار در سال جاری بدین منظور هزینه کرده است، خوب میداند. توسعهی فیلمهای موبایل باکیفیت نیز از این قضیه مستثنی نیست. به همین دلیل است که کاتزنبرگ و ویتمن در حال سرمایهگذاری به مبلغ ۲ میلیارد دلار روی کویبی هستند. همچنین یک بودجهی تولید صد تا صدوپنجاه هزار دلاری در هر دقیقه که معادل برترین برنامههای تلویزیونی است را نیز به این منظور در نظر گرفتهاند. اما در این سو فیسبوک مبلغ ۴۲ میلیارد دلار پول نقد یا معادل آن را در ترازنامهی خود دارد، این حجم از سرمایهگذاری و بازاریابی از جانب این شرکت و ساخت برنامههایی اورجینال بهوسیلهی ترکیبی از تازهکارها و چهرههای شاخص هالیوودی بهراحتی کیوبی و اسنپ را کنار خواهد زد.
اسنپ از لحاظ مالی و میزان استفاده در بین کاربران توانایی چنین رقابت تنبهتنی را با فیسبوک ندارد. تعداد کاربران فعال روزانهی اسنپ حدود ۱۸۸ میلیون نفر باقی مانده و این تعداد رشد چشمگیری نداشته است (حدود هشت درصد در سال گذشته؛ اما از آن طرف کاربران فعال روزانه در سهماهی قبل به میزان سه میلیون نفر کاهش یافته است). اسنپ همچنین یک رابط کاربری خصوصیتر بهنظر میرسد؛ اسنپ در مقایسه با فیسبوک، اینستاگرام، لینکدین، یوتیوب، اسپاتیفای و دیگر شبکههای اجتماعی که کاربران را تشویق به جستجوی محتوا میکنند تا فعالیتهای دیگر کاربران را ببینند، این امکان را برای کاربران فراهم نمیکند. اسنپ بهجای رقابت با کیوبی یا IGTV در تولید محتواهای کاربرپسندتر نتفلیکس یا هولو بیشتر تمایل دارد تا مرکزی را برای محتواهای موبایلی با قابلیت پشتیبانی از تبلیغات برای نوجوانان و جوانان ایجاد کند.
وقت آن رسیده که از نسخههای با اشتراک رایگان برای امکانات پایه استفاده کنیم
سرمایهگذاریهای قابل توجه مخصوصا برای شرکتهایی که بهدنبال عضویت و حق اشتراک هستند بسیار ضروری است؛ کاربران باید محتواهای نسبتا جالب توجهی را از ابتدا مشاهده کنند، همچنین محتواها باید بهصورت منظم بهروزرسانی شوند تا ارزش مبلغی را که کابران بابت اشتراک پرداخت میکنند داشته باشند.
در حال حاضر IGTV وارد مرحلهی فعالیت رسمی خود نشده و در مرحلهی آزمایش قرار دارد تا فیسبوک نحوهی استفاده کاربران از این قابلیت را مورد بررسی قرار دهد. البته باید به این نکته اشاره کرد که اگر شرکتی وجود داشته باشد که بتواند به تنهایی از تبلیغات با مدت زمان کوتاه در فیلمها تا سود ثابت در فیلمهای پرهزینه و با کیفیت بالای چند قسمتی درآمد کسب کند، قطعا این شرکت فیسبوک است. اما مدل اشتراک رایگان برای ویژگیهای پایهای IGTV منطقیتر بهنظر میرسد. از دیدگاه مالی، برای پیشبرد IGTV و تبدیل آن به یک سرویس سودآور علاوهبر سرمایهگذاریهای قابلتوجه در تولید محتوا احتمالا به درآمدی بیش از آنچه که از تبلیغات حاصل میشود نیاز است.
البته باید گفت که کیفیت بر کمیت مقدم است. اینکه کاربران به نحوی خوب زمان خود را در IGTV سپری کنند مهم تر است تا اینکه فقط وقت خود را بگذرانند. در چنین محیطی است که محتوای بسیاری از فرمتها نظیر Sirius XM بهعنوان یک برنامهی رادیویی، HBO در بخش تلویزیونی، Netflix در OTT ( ارائهی فلیم و محتوای تلویزیونی از طریق اینترنت، بدون نیاز به عضویت کاربران در آن نظیر سرویسهای سنتی کابلی و پولی) توسعه پیدا کردهاند. نوع محتوایی که بهواسطهی IGTV ایجاد انگیزه خواهد کرد و استعدادهای خلاقانهای را که بهمنظور جلب نظر کاربران برای تشویق به پرداخت حق اشتراک بهکار خواهد گرفت، در مقایسه با محتوایی که فقط تعداد کاربران را افزایش میدهد از کیفیت بالاتری برخوردار است.

مدلی که شرکتهای رسانهای برای تولید محتوا برای فیسبوک در دههی اخیر بهکار گرفتهاند، مدلی مبتنی بر بهرهوری در میزان بینندگان است که سبب ایجاد کسب درآمد از راه تبلیغات خواهد شد. خطرات این نوع از کسبوکار در طول سال گذشته با اعتراف فیسبوک به بسیاری از موضوعاتی که با محتواهای صرفا بهدنبال جذب کلیک کاربران و تغییرات تحریک کننده همراه بودهاند، موضوع داغ خبرها بوده است.
در طول سالها، فیسبوک بسیاری از شرکتهای رسانهای را با تغییراتی که در الگوریتم فیلمهای جاری روزانهی خود بهوجود آورده، به چالش کشیده و آنها را مجبور به ایجاد تغییرات اساسی و مهیج در تاکتیکهای تولید محتوای خود کرده است ( این تغییرات اغلب با قطع همکاری با برخی از شرکتها و نو سازمانی همراه بوده است). این تغییر رویکرد، پلهای بین فیسبوک و بسیاری از شرکتهای رسانهای را خراب کرده و در میان هیئتهای اجرایی تولید محتوای دیجیتال، این بحث را مطرح کرده است که چگونه وابستگی خود به پلتفرمهای فیسبوک را کاهش دهند. البته اگر فیسبوک قصد داشته باشد تا نظر تهیهکنندگان، کارگردانها و شرکتهای سرشناس تولید فیلم را به منظور سرمایهگذاری زمان و منابعشان در توسعهی فرمت جدیدی از سری فیلمهای با کیفیت IGTV به خود جلب کند، به یک مدل کسبوکار محرک نیاز دارد.
یک نوع از ویدئوهای همراه با تبلیغات توسط اینفلونسرها و شرکای رسانهای را تصور کنید که کاربران اینستاگرام را هدف قرار داده (به اضافهی قابلیت محتوای اورجینال IGTV)؛ سپس یک حق اشتراک سه تا هشت دلاری در هر ماه را تصور کنید که باعث دسترسی شما به تمامی محتوای اورجینال IGTV میشود و فاقد هرگونه تبلیغات است. در آن سو، کیوبی قصد دارد مبلغ اشتراک پنج دلار در هر ماه را برای ویدئوهایی که با تبلیغ همراه هستند و هشت دلار را برای ویدئوهای بدون تبلیغات در نظر بگیرد.
با نگاه به رشد سرویسهای پخش با سابقهتر نظیر نتفلیکس، یک کسبوکار بر پایهی حق اشتراک میتواند یک استراتژی کارآمد برای پلتفرمهای پیشروی اشتراک محتوای فیسبوک بهحساب آید. این اولین استراتژی فیسبوک در کسب درآمد فرای تبلیغات نخواهد بود؛ جدیدترین بخش مهم فیسبوک، اوکلوس؛ از طریق فروش سختافزار برای این شرکت درآمد کسب میکند که ۳۰ درصد از آن مربوط به فروش اپلیکیشنهای واقعیت افزوده است که در اپلیکیشن فروشگاه Oculus قرار دارد (مشابه درآمد اپل از اپلیکیشنهای iOS). فیسبوک همچنین یک اپلیکیشن دوستیابی که بر اساس مدلهای کسبوکار پایه رایگان نظیر تیندر، بامبل، هینج و دیگر اپلیکیشنهای دوستیابی پیشرو را آزمایش میکند که کارآمدی آنها در بین کاربران نیز به اثبات رسیده است، طبیعی خواهد بود که ویژگی پرداخت حق اشتراک به منظور استفاده از امکانات بیشتر این اپلیکیشن به آن نیز اضافه شود.
مقالههای مرتبط:
فیسبوک از منظر حفظ حریم خصوصی کاربران و تبلیغات هدفمند خود بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین قرار دارد از طرف دیگر قوانین دولت در این رابطه نیز یکی از چالشهای فیسبوک است. از اینرو افزودن قابلیت حق اشتراک و کارمزدهای تراکنش بهعنوان یک جریان درآمدی از بعد مالی موجب منفعت این شرکت خواهد شد، همچنین سبب ایجاد یک هماهنگی انگیزشی سالمتر با کاربران و موجب کاهش انتقاد از فیسبوک دربارهی نحوهی استفادهی این شرکت از دادههای مردم خواهد بود. فیسبوک از پیش در حال آزمایش قابلیت پرداخت حق اشتراک برای بخش Fcaebook Groups بوده است و حتی حق عضویت را بهعنوان جایگزینی برای تبلیغات در پلتفرمهای اجتماعی مهم خود پیشنهاد میکند. بعید بهنظر میرسد این سیاستها بهزودی عملی شود؛ اما بهروشنی میتوان دریافت توسعهی جریانهای درآمدی شرکت ماورای تبلیغات چیزی است که مدیران فیسبوک بهدنبال آن هستند.
مسیر پیش رو
اگر IGTV قصد پیشرفت در این مسیر را دارد، باید تغییراتی در تولیدات خود بهوجود آورد. درحالحاضر فیلمهای IGTV از لحاظ پیوستگی و تشکیل یک مجموعه واحد بهمنظور دسترسی راحتتر به ویدئوها (برای مثال تولید یک فیلم با قسمتهای چندگانه) خیلی ضعیف است. علاوهبر دیدن فیلمهای اخیر توسط کسانی که آنها را دنبال میکنید، فیلمهایی که ترند شدهاند و گزیدهای از پیشنهادات، فقط میتوانید کانالهایی را بر اساس نامشان جستجو کنید. راهی برای جستجوی فیلمها و برنامههای خاص، جستجوی کانالها و ویدئوها بر اساس موضوع آنها در IGTV وجود ندارد؛ حتی نمیتوانید ببینید که دوستانتان چه ویدئوهایی را مشاهده میکنند.
عدم رقابت بر سر چنین سیاستی بهشدت یک فرصت ازدسترفته تلقی خواهد شد. رسیدن به اوج این استراتژی فرصتهای عظیمی را برای فیسبوک فراهم میکند که برای مثال میتواند تملک نتفلیکس بهعنوان شاخهای جدید از جانب فیسبوک باشد؛ در حالی که ایستادن در پایین و تماشا کردن، بهعنوان شکستی جدی برای شرکتی با چنین تراز مالی خواهد بود.
معراج پیامبر (ص) خود یک حکایت عجیب و غیرقابل باور واقعی است و جزء معجزات حضرت قلمداد میشود، از سفر رسول به بیت المقدس تا عروج به آسمان هفتم و ملاقات با خداوند متعال.
اما نکتهای که در این میان مطرح میشود این است که، سنگی در بیت المقدس وجود دارد که در بین زمین و آسمان معلق مانده است و میگویند این سنگ در زمان معراج زیر پای حضرت بوده و در هنگامی که پیامبر قصد داشتند به آسمان بروند این سنگ نیز از زمین بلند میشود تا همراه آن حضرت به آسمان برود که پیامبر (ص) چنین اجازهای را به وی نمیدهد و ..
امروز باشگاه خبرنگاران جوان اقدام به جمع آوری مطالبی پیرامون این موضوع نموده است که پیشنهاد میکنیم مطالعه این مطلب را از دست ندهید.

حکایت معراج پیامبر (ص)
پیامبر (ص) فرمود: من در مکه بودم که جبرییل نزد من آمد و گفت: «ای محمد! برخیز». برخاستم و کنار در رفتم. ناگاه جبرئیل و میکائیل و اسرافیل را در آنجا دیدم. جبرئیل، مرکبی به نام «براق» نزد من آورد و به من گفت: «سوار شو». بر براق سوار شدم و از مکه بیرون رفتم. به بیت المقدس رسیدم. هنگامی که به بیت المقدس رسیدم، فرشتگان از آسمان نزد من به زمین فرود آمدند و مرا به داشتن مقام و منزلت ارجمند در پیشگاه خداوند مژده دادند. آنگاه در بیت المقدس نماز خواندم...
ببینید: داستان معراج پیامبر اکرم (ص) در کدام سوره آمده است؟
یکی از معجزات علمی و عملی پیامبر اعظم (ص) که به تصریح قرآن کریم در سایه عبودیت آن حضرت رخ داده، «معراج» است که در اولین آیه سوره اسرا و آیات هشتم تا هجدهم سوره نجم میتوان اشاراتی را درباره آن مشاهده کرد.
- آغاز ماجرا در سوره اسرا چنین آمده است:
پاک و منزه است خدایی که بنده اش را در یک شب از مسجدالحرام به مسجد الاقصی برد که گرداگردش را پربرکت ساختیم، تا نشانههای خود را به او نشان دهیم. او شنوا و بیناست.
البته آن گونه که از روایات برمی آید معراج ضمن دو مرحله انجام شده است در مرحله اول همان گونه که در آیه فوق مشاهده کردیم ایشان را شبانه از مسجدالحرام تا مسجدالاقصی سیر میدهند و پس از آن تا آسمان هفتم و تا جایی صعود میکنند که احدی جز خداوند متعال حضور نداشته است و تمام این ماجرا در بیداری بوده و بنابر نظر اکثر علمای شیعه با همین بدن جسمانی اتفاق افتاده و نه در خواب یا با روح، زیرا معراج صرفاً روحانی فضیلت چندانی را برای ایشان اثبات نمیکند و چنان عظمتی را که مورد تأکید و روایات است بر نمیتابد.
این مطلب را از دست ندهید: معراج چه زمانی اتفاق افتاد؟

- مرحله دوم معراج در سوره نجم چنین توصیف شده است:
سپس [پیامبر (ص) در شب معراج]نزدیک و نزدیکتر شد، تا آنکه فاصله او [با مقام قرب خاص خدا]به اندازه طول دو کمان یا کمتر بود. در اینجا، خداوند آنچه را وحی کردنی بود، به بنده اش وحی کرد. آنچه را دید، انکار نکرد. آیا با او درباره آنچه دید، مجادله و ستیز میکنید؟ و بار دیگر نیز او را نزدیک سدرهالمنتهی که بهشت جاویدان در آنجاست، دیده است. در آن هنگام که چیزی (شکوه و نور خیره کننده ای) سدرهالمنتهی را پوشانده بود. چشم او هرگز منحرف نشدو طغیان نکرد. (آنچه را دید، واقعیت بود) او در شب معراج، برخی نشانههای بزرگ پروردگارش را دید.
ببینید: فیلمی دیده نشده از محل معراج پیامبر (ص)
هر چند روایات درباره معراج آنقدر متعدد است که به حد تواتر رسیده و مورد قبول همگان میباشد لیکن راجع به زمان، مکان و تعداد دفعات وقوع آن میان محدثان، مورخان و مفسران اختلاف نظر وجود دارد:
- زمان اولین معراج را بهتر است نه ماه یا دوسال پیش از ولادت حضرت زهرا (س) بدانیم، زیرا حضرت محمد (ص) روزی در جواب یکی از همسران خود که از شدت محبت به فرزندشان گله کرده بود، تشکیل نطفه ایشان را در آسمان و شب معراج خوانده اند.
- مکان آن نیز خانه حضرت خدیجه (س) خانه ام هانی خواهر حضرت علی (ع)، شعب ابی طالب، و مسجدالحرام در کنار کعبه گفته شده است.
- آن گونه که از ظاهر روایات برمی آید، احتمالاً معراج بیش از دو مرتبه و طی دفعات متعدد اتفاق افتاده که یکی از آنها بسیار شاخص و معروف شده که گفته شده این معراج در شب هفدهم ماه رمضان سال دهم بعثت اتفاق افتاده است.
این مطلب را از دست ندهید: پیامبر اسلام(ص) برای اثبات معراج خود به مشرکان چه گفت؟

تخته سنگى در بیت المقدس که هنگام معراج پیامبر اکرم (ص) در هوا معلق ماند
درباره قطعه سنگی که در بیت المقدس هست و در روایات و تاریخ به عنوان «صخره» مطرح شده، مطالب مختلفی وجود دارد.
در بعضی روایات آمده که: حضرت رسول اکرم (ص) از بالای این سنگ به معراج رفتند (نه این که به وسیله این سنگ یا همراه آن).
این مطلب را از دست ندهید: نشان دادن نور امام زمان (عج) به پیامبر اکرم (ص) در معراج
در روایات دیگری نیز وارد شده که: سنگ نیز خواست با حضرت به سوی آسمان رود و همین که بلند شد، حضرت فرمودند: قِف (یعنی بایست) و سنگ در همان حال به طور معلّق در هوا ایستاد. بنیامیه احترام فراوانی به این سنگ میگذاشتند. البته در اصل این که آن تخته سنگ همین سنگ موجود در مسجد الاقصی است یا سنگ دیگری میباشد، اختلاف هست. روایات مختلفی هم در فضیلت نماز خواندن در سمت راست این سنگ و دعا نمودن در اطراف آن و نیز فضیلت آن در روز قیامت وارد شده است که بعضی از این روایات ارزش سندی ندارد و از طریق راویانی مثل ابوهریره نقل شده است.
ولی کسانی که قبل از انقلاب به فلسطین سفر کردهاند، میگویند آن تخته سنگ اکنون بر روی تلی از خاک قرار دارد و معلق نیست.
ببینید: مکان مقدسی که پیامبر اسلام از آنجا به معراج رفت
در واقع قبه الصخره مکانی است که پیامبر شریف اسلام، در شب معراج از فلسطین، پای خویش را بر سنگی به نام قبه الصخره نهاد و از آنجا به معراج روحانی و جسمانی رفت. این سنگ بعد از آن زمان در هوا معلّق باقی ماند، اما در زمان اشغال فلسطین، یهودیان متجاوز و اشغالگر، زیر آن سنگ معلّق خاک و کلوخ ریخته و در واقع آن را روی زمین قرار دادند.

پژوهشگران دانشگاه "ام.آی.تی"، با کمک یک روش جدید موفق شدند یکی از منابع سوختهای فسیلی را رمزگشایی کنند و تصاویری سهبعدی از آن ارائه دهند.
به گزارش ایسنا و به نقل از ام.آی.تی نیوز، سوختهای فسیلی که بیشتر انرژی جهان را تامین میکنند، از نوعی سنگ موسوم به "کروژن"(kerogen) نشات میگیرند و امکان به دست آوردن این سوختهای فسیلی، به اندازه سنگ و اتصال فضاهای خالی داخل آن بستگی دارد.
اکنون برای نخستین بار، گروهی از پژوهشگران دانشگاه "ام.آی.تی"(MIT)، تصاویری سهبعدی از ساختار داخلی کروژن ارائه دادهاند که جزئیات مشخص شده در آن، تا 50 برابر بزرگتر از جزئیات ارئه شده پیشین است. شاید این تصاویر بتوانند پیشبینیهای دقیقی در مورد میزان نفت یا گازی که ممکن است از سنگ به دست آید، ارائه دهند. گفتنی است که تصاویر، تغییری در به دست آوردن سوختهای فسیلی ایجاد نمیکنند اما به شناسایی بهتر ذخایر قابل بازیافت گاز طبیعی منجر میشوند.
سوختهای فسیلی هنگامی شکل میگیرند که مواد آلی مانند گیاهان مرده در زمین دفن و با گل و لای ترکیب میشوند. این مواد پس از رفتن به عمق زمین، در طول بیش از میلیونها سال با مواد معدنی و مولکولهای کربن ترکیب میشوند. طبیعت این ترکیبات جدید، به مرور زمان و در اثر گرما و فشار تغییر میکند.
این نتایج جدید نشان میدهند که در نانوساختار کروژن، تغییرات شگفتانگیزی رخ میدهند که به سن سنگ بستگی دارد. در یک سنگ کروژن نسبتا نابالغ، فضاهای خالی بیشتری به چشم نمیخورد اما تقریبا هیچ اتصالی میان این فضاها وجود ندارد و همین موضوع، استخراج سوخت را دشوار میکند.

"رونالد پلنک"(Roland Pellenq)، از پژوهشگران دانشگاه ام.آی.تی گفت: یک کروژن بالغ، فضاهای خالی کوچکتری دارد اما این فضاها به صورت یک شبکه به هم متصل شدهاند و میتوان سوخت بیشتری را از آنها استخراج کرد.
این پژوهش نشان میدهد که اندازه معمولی فضاهای موجود در ساختار کروژن، آنقدر کم است که معادلات هیدرودینامیکی متداول، از عهده محاسبه جریانهایی که از میان آنها میگذرند، برنمیآیند. در نتیجه، پژوهشگران مجبور شدند روشهای جدیدی برای محاسبه جریانها ابداع کنند.
گروه پژوهشی ام.آی.تی برای به دست آوردن تصاویر جامع از این ساختار، از روش "برشنگاری الکترون"(electron tomography) استفاده کرد. در این روش، نمونه کوچکی از ماده زیر میکروسکوپ قرار میگیرد و با کمک پرتوی از الکترون، ساختار آن بررسی میشود تا برشهای متقاطعی از آن شکل بگیرد. سپس، این برشها ترکیب میشوند تا ساختار فضاهای خالی به صورت سهبعدی بازسازی شود.
مقاله این پژوهش، در مجله "Proceedings of the National Academy of Science" به چاپ رسید.

"وزارت امنیت ملی آمریکا"، پژوهشگران این کشور را فراخوانده است تا ابزار جدیدی برای بررسی حملات سایبری ابداع کنند.
به گزارش ایسنا و به نقل از دیفنسوان، "وزارت امنیت ملی آمریکا"(DHS)، بودجهای به ارزش 1.3 میلیون دلار را به پژوهش در مورد حملات سایبری اختصاص داده است.
این سازمان اعلام کرد که قصد دارد بودجه خود را در اختیار گروههای پژوهشی دانشگاههای "کالیفرنیا، سندیهگو"(University of California, San Diego) و "دانشگاه ایلینوی در شیکاگو"(UIC) بگذارد تا ابزاری برای سنجش هزینههای تهدیدات احتمالی سایبری ارائه دهند.
هدف از این پروژه که زیرمجموعه برنامه موسوم به "سایری"(CYRIE) به شمار میرود، ترغیب سازمانهای بزرگ به سرمایهگذاری در زمینه دفاع سایبری است تا مثبتترین نتیجه رقم زده شود. اگر گروههای پژوهشی بتوانند هزینه تهدیدات سایبری و مزایای ابزار ایمنی لازم را محاسبه کنند، تصمیمات هوشمندانهتری در زمینه سرمایهگذاری خواهند گرفت.
"ارین کنیلی"(Erin Kenneally)، مدیر برنامه سایری، در بیانیهای گفت: این پژوهش، به سازمانها کمک میکند تا سرمایهگذاری در زمینه محصولات و خدمات سایبری را ارزیابی کنند. مدل استاندارد برای سنجش هزینهها، تاثیر حملات سایبری را برای تصمیمگیری در مورد سرمایهگذاری مشخص میکند. این کار در حال حاضر به خاطر در دست نداشتن منبع مناسب برای درک آسیبها غیرممکن است.

گروه پژوهشی دانشگاه کالیفرنیا، سندیهگو، بیش از یک میلیون دلار بودجه دریافت کرده تا یک نرمافزار تحلیلی برای سنجش قابلیت اعتماد و ارزش ابزار ارزیابی خطر سایبری ارائه دهد. این نرمافزار میتواند امکان مقایسه محصولات مربوط به امنیت سایبری موجود در بازار را برای سازمانها فراهم کند.
پژوهشگران دانشگاه ایلینوی در شیکاگو نیز بودجه یکسالهای معادل 227 هزار دلار دریافت کرده تا پلتفرمی برای سنجش عوارض حملات سایبری ارائه دهد. این ابزار میتواند به صورت خودکار، دادهها را برای ارزیابی تاثیر حوادث در زمان واقعی جمعآوری کند. سازمانها با استفاده از این اطلاعات میتوانند هزینههای مربوط به این حوزه را بررسی کنند.
در این پژوهش، ابزاری ارائه خواهند شد که بتوانند تاثیر سرمایهگذاری در زمینه امنیت سایبری را تحلیل و پیشبینی کنند و امکان، شدت و پیامدهای این حملات احتمالی را مورد بررسی قرار دهند. این سیستمها میتوانند رابطه میان این سرمایهگذاریها و عملکرد تجاری را بسنجند و انگیزهای برای مدیریت بهتر این شرایط فراهم کنند.
.: Weblog Themes By Pichak :.





ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید