
دانشمندان "دانشگاه بیرمنگام" در مطالعه اخیرشان دریافتهاند، اگر بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما پیش از عمل جراحی یک نوشیدنی حاوی نشانگر فلورسنت را مصرف کنند، جراحی آسان میشود زیرا آن ترکیب سبب میشود سلولهای سرطانی در حال رشد، درخشان و نمایان شوند.
به گزارش ایسنا و به نقل از یورکالرت، پژوهشگران انگلیسی در بررسی جدیدی نشان دادند که میتوان با استفاده از یک ترکیب شیمیایی جدید، سرطان مغز را با دقت بیشتری شناسایی و جراحی کرد.
جراحان انگلیسی از یک ماده شیمیایی استفاده کردهاند که میتواند سلولهای تومور را مشخص کند تا امکان شناسایی و رفع سرطان مغز به صورت ایمن، فراهم شود.
این پژوهش، روی افراد مبتلا به "گلیوما"(glioma) که متداولترین نوع از سرطان مغز است، صورت گرفت. درمان این بیماری، معمولا با جراحی صورت میگیرد که طی آن، بیشتر تومور سرطانی برداشته میشود اما این روش، برای جراحان چالشبرانگیز است زیرا باید بدون آسیب رسیدن به بافت سالم مغز، همه سلولهای سرطانی برداشته شوند.
به گفته پژوهشگران "دانشگاه بریستول"(UoB) انگلستان و "دانشگاه گلاسکو"(Glas) اسکاتلند، استفاده از نشانگر دارای فلورسنت میتواند به جراحان در تشخیص مهاجمترین سلولهای سرطانی کمک کند و نهایتا به نجات بیمار ختم شود.
دکتر "کاترینا کوریان"(Kathreena Kurian)، استادیار دانشگاه بریستول و از پژوهشگران این پروژه گفت: درمان گلیوما، کار دشواری است و بسیاری از بیماران، با جراحی و هدف برطرف کردن ایمن سرطان تا حد امکان، مورد درمان قرار میگیرند. جراحان پس از برداشتن تومور، آن را در اختیار یک آسیبشناس قرار میدهند تا سلولها را با میکروسکوپ بررسی کند و سپس براساس تشخیص آسیبشناس، درمانهایی مانند پرتودرمانی و شیمیدرمانی آغاز شوند. ما قصد داریم کارآیی نشانگر فلورسنت را در تشخیص سلولهای تومور هنگام جراحی مورد بررسی قرار دهیم.

پژوهشگران، از ترکیبی موسوم به "آمینولوولینیک اسید5"(5-ALA) استفاده کردند که هنگام تابش نور، به رنگ صورتی در میآید. پژوهشهای پیشین نشان داده بودند با مصرف این ترکیب، سلولهای سرطانی که رشد سریعی دارند، متراکم میشوند و این یعنی که آمینولوولینیک اسید5 میتواند مانند یک نشانگر فلورسنت عمل کند.
در این بررسی، بیماران مبتلا به گلیوما که بین 23 تا 77 ساله بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. پیش از جراحی برای برداشتن تومور مغزی، یک نوشیدنی حاوی آمینولوولینیک اسید5 به هر بیمار داده شد. سپس، جراحان برای جستجوی بافتها هنگام خارج کردن تومور، از میکروسکوپ استفاده کردند. آنها بافتهای خارج شده را به آزمایشگاه آسیبشناسی فرستادند تا دانشمندان، دقت کار جراحان را بررسی کنند.
به گفته جراحان، از بین 99 بیماری که نشانگر آمینولوولینیک اسید5 را دریافت کرده بودند، فلورسنس در 85 بیمار مشاهده شد و آسیبشناس تایید کرد که 81 نفر از آنها، به سطح بالایی از بیماری مبتلا هستند.
در میان 14 بیماری که در آنها فلورسنس مشاهده نشد، تنها هفت تومور توسط آسیبشناس مورد ارزیابی قرار گرفت اما در همه این موارد، سطح پایینی از بیماری تایید شد.
پروفسور "آنتونی کالمرز"(Anthony Chalmers)، مدیر بخش تومورشناسی دانشگاه گلاسکو گفت: استفاده از نشانگر فلورسنت میتواند به جراحان، در کشف محل دقیق سرطان مغز کمک کند.
این پژوهش، در کنفرانس سرطان " NCRI" ارائه شد.

پایگاه خبری "اسپیس"، منتخبی از تصاویر فضایی برتر روزهای اخیر را منتشر کرد.
به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، پایگاه اسپیس منتخبی از تصاویر فضایی برتر روزهای اخیر را منتشر کرده است.
پدیده "ماه کامل" ماه اکتبر

"جوز زارکوز" از پدیده ماه کامل عکسی به ثبت رساند که جزو تصاویر برتر هفته به حساب میآید. در این عکس ماه کامل در بالای یکی از روستاهای کوچک در پرتغال قابل رؤیت است.
هنگامی که ماه به نقطه مقابل زمین نسبت به خورشید میرسد یا به عبارت دیگر فاصله زاویهای ماه و خورشید ۱۸۰ درجه میشود، تمام قرص ماه روشن به نظر میرسد که بدر نامیده میشود.
"ایستگاه فضایی بینالمللی" از منظر "سایوز"

ماه گذشته سه تن از فضانوردان ماموریت " Expedition ۵۶"، ایستگاه فضایی بینالمللی را ترک کردند و از طریق فضاپیمای "سایوز "(Soyuz MS-۰۸) به خانه بازگشتند، در راه بازگشت این عکس زیبا از این آزمایشگاه فضایی را به ثبت رساندند.
این سه تن ۱۹۷ روز را در فضا سپری کرددند.
صورت فلکی" ذاتالکرسی"

تلسکوپ فضایی "هابل" اخیرا یک تصویر باشکوه از صورت فلکی "ذات الکرسی"(Ghost of Cassiopeia) را به ثبت رساند.
در این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، صورت فلکی "ذات الکرسی"(Ghost of Cassiopeia) توسط ابری از گاز و گرد و غبار احاطه شده است.
سحابی که در تصویر نمایان است،" IC ۶۳" نام داشته و ۵۵۰ سال نوری از زمین فاصله داشته و در صورت فلکی ذات الکرسی قرار دارد.
کدوی هالووین شعلهور

فعالیتهای مغناطیسی در سطح خورشید سبب ایجاد یک ظاهر شبیه شبح در خورشید میشود.
رصدخانه پویاییشناسی خورشید که از سال ۲۰۱۰ به رصد خورشید میپردازد، این عکس را به ثبت رساند.
در این عکس فعالیتهای مغناطیسی خورشید نور بیشتری را ایجاد کردهاند.
تبریک "هالووین" از ایستگاه فضایی بینالمللی

سه فضانورد فعلی "ایستگاه فضایی بینالمللی" در فضا نیز جشن هالووین برگزار کردند و لباسهای مرتبط با این جشن رابه تن کردند.
"الکساندر گرست" فضانورد "آژانش فضایی اروپا" نیز این عکس را در صفحه مجازی خود در توئیتر به اشتراک گذاشت.
سیارک "بنو"( Bennu)

فضاپیمای "اُسیریس-رِکس"( OSIRIS-REx ) ناسا تصاویر جدیدی از سیارک "بنو"( Bennu) به ثبت رسانده است.
وسعت این سیارک ۵۰۰ متر بوده و زمانیکه فضاپیما در فاصله ۳۳۰ کیلومتری از این سنگ فضایی بوده است، شکار شده است.
"اُسیریس-رِکس" یک مأموریت برنامهریزی شدهٔ ناسا برای بررسی سیارک و بازگرداندن نمونه است. راهاندازی این پروژه در سال ۲۰۱۶ میلادی انجام شد.

آژانس فضایی اروپا اخیرا تصویری با شکوه از "سحابی اسکیمو" (Eskimo Nebula) منتشر کرده است.
به گزارش ایسنا، یک ساختار پیچیده از پوستهها و جریانهای گازی در اطراف یک ستاره خورشید مانند که ۵۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد، نمایان هستند.
سحابی اسکیمو یا سحابی دلقک یک سحابی سیارهنما در صورت فلکی "جوزا" است که در سال ۱۷۸۷ توسط "ویلیام هرشل" اخترشناس آلمانی کشف شد و به دلیل شباهت به کلاه اسکیموها به سحابی اسکیمو شهرت پیدا کرد.
یک "سحابی سیارهنما"(planetary nebula) نوعی سحابی گسیلشی است که از گاز و پلاسما تشکیل شده است. این نوع سحابیها پس از مرگ ستارگان به وجود میآیند. مدت عمر این سحابیها کوتاه و حدود ۱۰ هزار سال در مقابل با عمر چند میلیون ساله ستاره است.
درون این سحابی ستارگان و سیارکهای بسیار زیادی وجود دارند که بر درخشش سحابی افزودهاند.
در سال ۲۰۰۰ تلسکوپ فضایی هابل از سحابی اسکیمو در نور مرئی عکسبرداری کرد و در سال ۲۰۰۷ توسط "رصدخانه اشعه ایکس چاندارا" از این سحابی در طیف ایکس عکسبرداری شد. سحابی اسکیمو در کهکشان راه شیری قرار دارد و حدود ۳۰۰۰ سال نوری از زمین دور است.

پژوهشگران انگلیسی موفق شدند با کمک تصاویر به دست آمده از ماهواره، نهنگها را شناسایی و ردیابی کنند.
به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمودو، نهنگها حیوانات بسیار بزرگی هستند و بررسی آنها دشوار است اما اکنون، یک فناوری جدید میتواند آنها را از فضا ردیابی کند.
پژوهش جدیدی که در "دانشگاه کمبریج"(University of Cambridge) انجام شد، نشان میدهد که ماهوارهها نه تنها میتوانند نهنگها را تشخیص دهند، بلکه به دانشمندان در تشخیص میان گونههای آنها نیز کمک میکنند. یافتههای این پژوهش، پیامدهای مهمی برای محافظت از این حیوانات، به خصوص در مناطقی که دسترسی به آنها دشوار است، به دنبال دارد.

پژوهشهای پیشین، مدارکی مبنی بر کشف نهنگها و مشاهده آنها از فضا در بر دارند اما تصاویر ارائه شده در این پژوهشها به خاطر وضوح ضعیف ماهوارههای قدیمی، در هم ریخته هستند.
این پژوهش جدید، با استفاده از ماهوارههای شرکت آمریکایی "دیجیتالگلوب"(DigitalGlobe) انجام شده که در سال 2014 به فضا پرتاب شدند و تصاویری با وضوح 12 اینچ ارائه میدهند. در نتیجه، پژوهشگران میتوانند تصاویری با وضوح 1.6 برابر بهتر از تصاویر پیشین در اختیار داشته باشند که امکان شناسایی نهنگها و تمایز میان گونههای آنها را برایشان فراهم میکند.

پژوهشگران دانشگاه کمبریج، به جای اسکن کل اقیانوس، چهار منطقه را که به عنوان نقاط احتمالی برای مشاهده چهار گونه نهنگ خاکستری، تیغباله، کوهاندار و نهنگ شکار جنوبی شناخته میشوند، انتخاب کردند. این مناطق در هاوایی، مکزیک، آرژانتین و ایتالیا قرار دارند.
پژوهشگران، تصاویر را به دشواری اسکن کردند؛ به طوری که بررسی هر 100 کیلومتر مربع، حدود سه ساعت و نیم زمان برد. آنها برای سنجش بازتاب هر تصویر، تحلیلهای خودکاری را انجام دادند.

تصاویر به دست آمده از نهنگها با این روش، بسیار مفصل است. دم و باله نهنگها کاملا واضح دیده میشود و امکان شناسایی گونههای خاص آنها را ممکن میکند. وضوح تصاویر به قدری است که شیرجه، شنا و حرکات دیگر نهنگها به خوبی دیده میشوند.
نتایج این پژوهش میتوانند علاوه بر رمزگشایی در مورد آببازسانان، کمک بزرگی به حفظ و نگهداری از نهنگها و گونههای در حال انقراض آنها ارائه دهند.
موزه شیشه کورنینگ، که در شهر کورنینگ ایالت نیویورک آمریکا قرار دارد، در سال ۱۹۵۱ و در صدمین سالگرد تاسیس کارخانه کورنینگ برای مردم افتتاح شده است. این موزه تنها با هدف معرفی ماده شیشه بازگشایی شده و سالانه پذیرای حدود نیم میلیون بازدیدکننده از سرتاسر دنیا است. موزه شیشه کورنینگ دارای جامعترین مجموعه شیشه، پیشرفتهترین کتابخانه درباره شیشه و یکی از بهترین مدارس شیشهگری در جهان است.
شیشه مادهای انعطافپذیر است که از دوران باستان تاکنون، همچنان توسط هنرمندان، دانشمندان و مورخان مختلف، کشف و بازیابی میشود. داستان شیشه،داستانی درباره هنر، تاریخ، فرهنگ، تکنولوژی، دانش، صنعت و طراحی است.
مقاله مرتبط:
تاریخچه
زمانی که این موزه در سال ۱۹۵۱ برای عموم گشایش یافت، مجموعهای بینظیر از شیشه و اسناد و کتب مرتبط با شیشه در آن نگهداری میشد. در آن زمان، ۲ هزار شی، ۵ کارمند و یک کتابخانه تحقیقاتی در بخشی از یک ساختمان چند منظوره شیشه کورنینگ قرار داشتند. این ساختمان همچنین دارای بخشهای سالن اجتماعات، سالن نمایش دانش و تکنولوژی درباره شیشه، و یک دیوار شیشهای بود که بازدیدکنندگان میتوانستند از طریق آن، نحوه شیشهگری را در کارخانه مشاهده کنند.
در ماه ژوئن سال ۱۹۷۲، یک طوفان گرمسیری باعث شد تا یک و نیم متر سیلاب، وارد موزه شود. زمانی که این آب به عقب برگشت، کارمندان موزه متوجه شدند که اشیا شیشهای در قفسههای خود دچار آسیب شده و کتابهای کتابخانه مرطوب شدهاند. یکی از مسئولان موزه این اتفاق را «بزرگترین فاجعهای که تا به حال یک موزه آمریکایی متحمل شده است» توصیف کرد.
در این زمان بود که کارمندان موزه با وظیفهای بزرگ در ترمیم آثار موزه مواجه شدند؛ آنها باید تمام اشیا شیشهای را به دقت نظافت و ترمیم میکردند، در حالی که کتابهای کتابخانه باید صفحه به صفحه خشک و تمیز میشدند. این اقدامها حتی پیش از آن بود که این اشیا برای صحافی دوباره، ترمیم یا جاگذاری، ارزیابی شوند. کمکهای بسیاری از موزههای دیگر به موزه کورنینگ سرازیر شدند. به کمک یک کامیون بزرگ دارای یخچال، کارمندان کتابخانه موفق شدند مدارک خشک شده را تا زمان نظافت، در حالت یخ زده نگهداری کنند. به این ترتیب، در آگوست ۱۹۷۲، موزه شیشه در حالی که هنوز مراحل ترمیم را پشت سر میگذاشت، بار دیگر برای بازدید گشایش یافت.
در سال ۱۹۷۸، موزه شیشه کورنینگ باید فضای خود را گسترش میداد. طراحی جدید، کتابخانه را در مرکز گالریهای سیال قرار داده بود، در حالی که این ساختمان با سطوح شیشهای پر نور به ساختمان قدیمی متصل میشد. با توجه به خاطرهای که از طوفان گرمسیری به جا مانده بود، ساختمان جدید در سطحی بالاتر از سطح سیلاب ساخته شد. این موزه در ۲۸ می سال ۱۹۸۰، درست ۲۹ سال پس از اولین افتتاح، بازگشایی شد.
کتابخانه موزه در سال ۱۹۸۴ گستردهتر شده و در دهه ۹۰ نیز، فضای نمایشگاهی موزه گسترش چشمگیری پیدا کرد. در نهایت، بازسازی موزه تا سال ۲۰۰۱ به طول انجامید. از الحاقات نهایی میتوان به گالری مجسمهها (اکنون با نام گالری شیشه معاصر)، صحنه نمایش نحوه کار با شیشه گداخته و مرکز نوآوری اشاره کرد. همچنین ساختمانهای جدید، دارای فضاهایی از جمله فروشگاه موزه و سالن کنفرانس و کافه نیز بود و بخش هنر معاصر به علاوه بخش طراحی در مارچ ۲۰۱۵ گشایش یافت.
پس از گذشت ۶۰ سال، موزه دارای مچموعهها، نمایشگاهها و قابلیت تدریس و تحقیق شده است. اکنون، موزه شیشه کورنینگ خانه بزرگترین مجموعه شیشه، با قریب به ۵۰ هزار شی با قدمتی تا حدود ۳ هزار و پانصد سال قبل است. موزه و کتابخانه آن، به طور مستمر، نمایشگاهها و تحقیقات گسترده را پوشش داده و هر ساله میزبان بیش از ۴۶۰ هزار نفر بازدیدکننده از سرتاسر دنیا هستند.
معماری
فضای معماری موزه شیشه کورنینگ، مجموعهای منحصر به فرد از معماری مدرن شیشهای است. در حالی که سعی شده تا در حد ممکن در ساخت فضاهای بنا از شیشه استفاده شود، تاثیر نهایی بسیار قدرتمند به نظر میرسد. در سال ۲۰۰۷، موزه شیشه کورنینگ در فهرست «محبوبترین ساختمانهای آمریکا»، توسط رای عموم مردم به عنوان ساختمان شماره ۱۳۶ انتخاب شد.
زیبایی شناسی عمومی بنا که با سبک بینالمللی طراحی شده است، از ایدههای فلسفی و نظری معماری مدرن تبعیت میکند. عناصر معماری این سبک مدرنیستی شامل فضای مستطیلی یا مربع شکل، زوایای ۹۰ درجه و کاربرد شیشه و فولاد قابل مشاهده در نما است.
بنای ساختمان موزه شیشه کورنینگ که توسط معماران مختلفی گسترش پیدا کرده است، در قسمت ورودی نمایانگر درک طراح از دایره به عنوان یکی از اشکال طبیعی معماری است. این ورودی، همچنین از شیشههای گرم و سرد تشکیل شده است. به گفته معمار، شکل بنا به صورت همزمان، یادآور شیشههای گداخته و شیشههای سرد کریستالی و ساختار یافته، در کنار یکدیگر است.
نمای سردر ساختمان که به صورت منحنی ساخته شده است، به وسیله شیشه خمیده با پشیتبانی فولاد ضد زنگ شکل گرفته است. آینههای زیر پنجرهها باعث میشوند تا نور به صورت غیر مستقیم به داخل ساختمان بتابد، و برای محافظت از اشیا به نمایش گذاشته شده، انعکاس نور و افزایش حرارت را به حداقل میرساند.

از قسمتهای الحاقی دیگر به موزه، اضافه کردن دو بخش به قسمتهای شرقی و غربی ساختمان بوده است. بخش غربی شامل سالن کنفرانس، کافه، پل شیشهای و مسیری به سمت کارخانه قدیمی است. همچنین، صحنه نمایش کار با شیشه گداخته نیز در همین بخش قرار دارد. بخش شرقی شامل لابی و مرکز نوآوری میشود. در این بخش از ساختمان نیز به عناوین مختلفی از شیشه استفاده شده است. به عنوان مثال، در بخش لابی ساختمان، از شیشههای بدون قاب و با پشتیبانی فولاد استفاده میشود. این طراحی به نور اجازه میدهد تا به درون ساختمان تابیده و از طریق صفحات شیشهای زاویهدار، انعکاس پیدا کند.
در این محدوده سعی شده است تا به کاربردهای منحصر به فرد شیشه به عنوان مصالحی برای معماری اشاره شود. مقاومت و کاربرد شیشه، در پلههای شیشهای، دیوارهای شیشهای مستقل و پیادهروهای شیشههای به نمایش گذاشته شده است. این اقدامات در طراحی معماری، تنوعپذیری شیشهها را به مخاطبان یادآوری میکند.

بخش کتابخانه موزه نیز مانند تمامی بخشهای دیگر، با به کارگیری شیشه، بنا شده است. در این بخش، قسمتهایی با عنوان «ساختمان درون ساختمان» برای نمایش گالریها به همراه پلههای شیشهای و پل شیشهای ساخته شده است. در بخش جنوبی سالن مطالعه، منظرهای زیبا که به وسیله شیشههای ضد آفتاب کنترل میشود وجود دارد. کارکرد این شیشهها بدین صورت است که نه تنها بر دمای ساختمان تاثیر میگذارد، بلکه نمای ساختمان را نیز تغییر میدهد، همچنین صفحات شیشهای ضد آفتاب، با زاویه خورشید در فصول مختلف هماهنگ شده و نه تنها بیشترین نوررسانی را به ساختمان انجام میدهد، بلکه از تابش مستقیم نور آفتاب به داخل کتابخانه نیز جلوگیری میکند.
مجموعههای موزه شیشه
تورهای موزه شیشه کورنینگ با بازدید از گالریهای هنر معاصر و طراحی آغاز میشود، بزرگترین فضایی که تاکنون به نمایش هنر معاصر و طراحی شیشه اختصاص داده شده است. این بازدید در مرکز نوآوری ادامه مییابد، که دیدی تعاملی از نحوه تغییر دنیا به وسیله شیشه را به بازدیدکنندگان ارائه میدهدو پس از آن، گالری «۳۵ قرن شیشه»، مکانی با آثار هنری شیشهای ۳ هزار و پانصد ساله در انتظار بازدیدکنندگان خواهد بود و سپس، گالری شیشه معاصر با آثاری از ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۰، پذیرای علاقهمندان است. تور موزه همچنین به قسمتهای نمایش شیشه گداخته و نمایش زنده شیشهگری گداخته که در تمام طول روز و همه روزه در جریان است، نیز سری خواهد زد.

گالریهای «۳۵ قرن شیشه» (از پیش از تاریخ تا انتهای قرن ۱۶ میلادی)
گالریهای «۳۵ قرن شیشه» گستردهترین و گرانبهاترین مجموعه شیشه در جهان را به نمایش میگذارد. این گالریها به اکتشاف شیشهها و شیشهگری شرق نزدیک، آسیا، اروپا و آمریکا، از گذشته تا امروز میپردازد. این گالریها، داستان شکلگیری شیشه را، از مدل کامل یک کوره مصری تا کارخانههای بزرگ اروپا و سپس آمریکا، و در نهایت، مدلهای کوچک کورهها که در جنبشهای شیشهسازی که در سال ۱۹۶۲ در آمریکا آغاز شد، بیان میکنند. این گالریها همچنین، اشیا مختلفی از هر کشور و تاریخی را نشان میدهند که نشانگر کاربرد شیشهگری در دورههای متفاوت بوده و نحوه یافتن، ساخته شدن و فروخته شدن این اشیا را بازگو میکنند.
شیشه در طبیعت
هرچند بسیاری از مردم بر این باورند که شیشه ساخته دست بشر است، این ماده به اشکال بسیار متفاوتی در جهان طبیعت یافت شده است. مواد مذاب آتشفشانی، رعد و برقهای صحرایی، شنهای ساحلی، شهاب سنگهایی که با زمین برخورد میکنند، اسفنجهای دریایی و ارگانیسمهای میکروسکوپی آبزی و حتی خاک ماه، همگی مواردی هستند که به شیشه ساخته دست بشر که ما همه روزه استفاده میکنیم، مرتبط هستند.
دانشمندان معتقد هستند که شیشه، بیش از آن که یک ماده باشد، یک حالت ماده است. شیشه زمانی شکل میگیرد که مواد مذاب به قدری سریع سرد میشوند که زمان کافی برای شکلگیری ساختار بلوری آنها باقی نمیماند.
در طبیعت، شیشه زمانی شکل میگیرد که شن یا سنگ، اغلب موادی که درصد بالای سیلیس دارند، در دماهای بسیار بالا حرارت میبینند و به سرعت سرد میشوند. بخش «شیشه در طبیعت» در موزه شیشه کورنینگ، نمایانگر نمونههای شیشه ساخته شده توسط طبیعت است. برای مثال، ابسیدیان یا شیشه آتشفشانی، نوعی سنگ است که به دلیل سرعت زیاد در سرد شدن، در حالت شیشهای به سنگ تبدیل شده است. تکتیت یا شیشه صحرای لیبی، نوعی دیگر از سنگهای شیشهای است که به دلیل فشار و دمای بالای شهاب سنگهایی که میلیونها سال پیش با زمین برخورد کردهاند،شکل گرفته است. فولگوریت، که زمانی شکل میگیرد که رعد و برق به شن برخورد کند، در واقع اشکال لوله مانند شکنندهای از شن ذوب شده هستند. برخی از جانوران دریایی، مانند جلبکهای میکروسکوپی و اسفنجهای دریایی، دارای اسکلتهای سیلیکایی هستند، که در واقع شکلی از شیشه در طبیعت است.

خاستگاههای شیشهگری
آثار به نمایش در آمده در این بخش، نبوغ شیشهگران اولیه را به نمایش میگذارد. کسانی که فنون و اشکال مختلف را به کار میگرفتند تا اشیا شیشهای مانند شیشههای نگهدارنده مواد، جواهرات، تزئینات و مجسمهها را طراحی کنند. اولین شیشه ساخته دست بشر متعلق به ۴ هزار سال پیش است، زمانی که صنعتگران در منطقه بینالنهرین، بین دو رود دجله و فرات، به کار مشغول بودند و هنر ترکیب ماسه، آهک و کربنات سدیم را برای خلق شیشه، کشف کردند.
روشی که در شکلدهی شیشههای باستانی استفاده میشد، شامل حرارتدهی در قالبهای باز (ریختهگری) نیز میشد. برخی از کهنترین اشیا موزه مانند آویزی در شکل یک زن بارور یا پرتره فرعون آخناتون، نمونه تولیدات شیشه به روش ریختهگری هستند. روش دیگر، استفاده از یک شی است که شیشه به دور آن قرار میگیرد، سپس ماده درونی از داخل شیشه تخلیه میشود تا وسیلهای تو خالی شکل گیرد. قسمت اعظمی از اشیا ساخته شده از اوایل دوره شیشهگری، در مناطق بینالنهرین و مصر یافت شدهاند.
در گذشته، شیشه یک شئی تجملاتی بود که برای طبقات بالای جامعه تهیه میشد. اشیا شیشهای به عنوان زیورآلات شخصی استفاده میشدند، یا برای تزئین قسمتی از خانه در کنار چوب یا عاج به کار میرفتند. شیشه همچنین به عنوان نگهدارنده عطر و روغن و ماده تزئینی در معماری مورد بهرهبرداری قرار گرفت.
با گذشت زمان، شیشه گری در نقاط بیشتری از مدیترانه گسترش یافت. در طول عصر آهن، تجارت شیشههای حاوی عطر به خارج از مدیترانه نیز انجام میگرفت. صنعتگران در ایتالیا به تولید شیشههای تو خالی پرداخته، یونانیان بر روی شیشههای بدون رنگ آزمایش میکردند و در مرکز اروپا، برخی مردم به همراه مهرهها و دستبندهای شیشهای به خاک سپرده میشدند. با شروع قرن سوم پیش از میلاد، در طول دوره هلنیستی، روشی جدید با نام «موزائیک شیشه»، طرفداران بیشتری پیدا کرد. شیشهگران، تکههای کوچک را با طراحیهای خلاقانه در کنار هم قرار داده و پس از حرارت دادن، به وسیلهای مصرفی یا تزئینی تبدیل میکردند.
شیشه در دوره رومیان
در این بخش از موزه شیشه کورنینگ، به خلاقیت هنرمندان باستانی پرداخته میشود که فنون شیشهگری را ارتقا داده و محصولات خود را به سرتاسر مدیترانه و اروپای شمالی صادر کردند.
روم در طول قرنهای دوم و اول پیش از میلاد از نظر جغرافیایی و سیاسی گسترش یافت. در طول قرون اول پیش از میلاد، شیشهگران از شرق مدیترانه به غرب آن نیز سفر کرده و در اواسط قرن، نویسندههای لاتین در نوشتههای خود اظهار کردند که شیشه در شهرهای ایتالیا تولید میشود.
همچنین، در اواسط همین قرن بود که شیشهگران به موفقیتی بزرگ در تولید شیشه دست پیدا کردند و این کشف، آینده شیشه را برای همیشه تغییر داد. آنها متوجه شدند که توده شیشه مذاب میتواند در انتهای یک لوله توخالی، که اکنون میله دم نامیده میشود، قرار گیرد. این دستاورد فنی، ساخت شیشههای توخالی را بسیار سادهتر و سریعتر کرده، و در نتیجه، قیمت شیشه تا حدی کاهش یافت که درصد بیشتری از مردم، قادر به خرید آن بودند.
در واقع، قرار دادن توده شیشه بر روی میله دم به شیشهگران این امکان را میداد تا فنون اشکال و تزئینات خود را گسترده کرده و این شکل جدید، در کنار «موزائیک شیشه» که همچنان محبوبیت داشت، به سرعت مورد توجه همگان قرار گرفت.
در این بین تکنیکهای کار با شیشه سرد، مانند قرار دادن قطعات ظریف طراحی شده طلا در بین دو قطه شیشه، برای تولید طلای شیشهای؛ و همچنین قرار دادن چند رنگ شیشه داغ بر روی یکدیگر، و سپس بریدن طرح نهایی از روی آنها پس از خنک شدن، نیز رواج یافت.
شیشه در دوره اسلامی
پس از سقوط امپراطوری رومیان در ۴۷۶ میلادی، آشفتگی سیاسی بر امپراطوری روم تاثیر داشته و با از بین رفتن ثبات اقتصادی منطقه، شیشهگری نیز کاهش یافت. اما این هنر، همچنان در امپراطوری بیزانس مدیترانه شرقی ادامه داشت.
با آغاز اسلام و گسترش سرزمینهای اسلامی در قرن هفتم میلادی، بسیاری از دستاوردهایی که در غرب فراموش شده بودند، بار دیگر مورد بررسی قرار گرفتند موزائیک شیشه و بسیاری از فنون، بار دیگر از سر گرفته شده و با شروع قرن ۹ میلادی، تزئینی جدید راه خود را به شیشهگری باز کرد. کشف جدید، امکان نقاشی بر روی شیشه با رنگهای متالیک بود، که در نتیجه آن، نوعی شیشه با ظرافت بسیار بالا به دست آمد. به این ترتیب، اولین شیشه نقاشی شده به این عصر تعلق دارد. از قرن ۱۲ تا قرن ۱۴، شیشهگران در طلاکاری و لعاب شیشه به بالاترین میزان نبوغ خود تا آن زمان دست پیدا کردند، این هنرمندان تصاویر خلاقانه و قابل قیاسی از حیوانات، الگوهای هندسی و خط نقاشی را با لعابهای براق تولید میکردند.
به دلیل همکاریهای تجاری و سیاسی، روشهای جدید شیشهگری که در دنیای اسلام ایجاد شده بودند، به آرامی به غرب رسیده و بار دیگر موجب ظهور شیشهگری در اروپا شد.
شیشه در اروپای شمالی کهن
کمیت و کیفیت شیشههای تولید شده در اروپا با سقوط امپراطوری رومیان کاهش یافته بود، به همین دلیل از قرن ۱۳ تا ۱۷ میلادی، شیشهگریهای شمال و مرکز اروپا، به تولید ظروف، شیشههای نگهدارنده مواد و پنجره میپرداختند.
شکوفایی شیشهگری ونیزیها
در طول رنسانس (۱۳۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی)، شیشهگریهای روستایی سرتاسر اروپا به تولید محصولات روزمره مشغول بودند. در این زمان بود که شیشهگری تجملاتی بار دیگر در ونیز رونق گرفت. این بخش از موزه شیشه کورنینگ، به آثار شیشهگری ونیز و تاثیر آن بر محصولات دیگر کشورهای اروپایی تمرکز دارد.
تا اواسط قرن ۱۵ میلادی، شیشهگران ونیزی توانستند شیشه بی رنگی به نام کریستال اختراع کنند. نکته محصول آنها این بود که شیشههای نازک اما با اشکالی زیبا به بازار عرضه میکردند. با شروع قرن ۱۶، «ملیله شیشه» نیز در جزیره مورانوی ونیز تولید شد. این نوع از ظروف نگهدارنده مواد، با قطعات کوچک شیشههای رنگی یا بی رنگ تزئین میشدند. این سبک تا ۲۰۰ سال بعد نیز محبوبیت خود را حفظ کرد. شیشههای اپال نیز در اواخر قرن ۱۵ توسط شیشهگران ونیزی به دست آمد.
شیشههای ونیزی به سرتاسر اروپا و شرق اسلامی صادر شد. بسیاری از اروپائیان سعی کردند تا از شیشههای بی رنگ ونیزی تقلید کنند، اما قوانین سختگیرانه از صادرات مواد خام و خروج دانش ساخت این شیشهها از شهر ونیز، جلوگیری میکرد. در نهایت، برخی از شیشهگران توانستند اجازه لازم برای ترک ونیز را کسب کنند و برخی دیگر به شهرهای دیگر ایتالیا مهاجرت کردند. زمانی که صنعتگران به قسمتهای دیگر اروپا نقل مکان کردند، غالبا سبکهای محلی را با تزئینات خود ترکیب میکردند.
منبع عکس: سایت CMOG و گوگل مپ
مایکروسافت قصد دارد با هدف گسترش فناوری بلاکچین همکاری جدیدی را میان آژور، پلتفرم رایانش ابری خود و سیستم فریمورک مالی نزدک آغاز کند. بر همین اساس فریمورک مالی نزدک با فناوری بلاکچین آژور ادغام خواهد شد تا پلتفرمی را ایجاد کند که تنها به یک مجموعهی خاص از تراکنشهای ثبت و توزیع شده وابسته نیست. NFF بهگونهای طراحی شده است که سازمانها و مؤسسات بتوانند از تکنولوژی جدید در زیرساختهای تجارت مالی استفاده کنند.

مایکروسافت ادعا کرده است این ادغام، سیستم بلاکچینی را تولید میکند که اجازه میدهد تکنولوژیهای مختلف با یکدیگر کار کنند. شاید بهتر باشد این تعریف را یک بلاکچین واحد در نظر نگیریم، بلکه سیستمی مبتنی بر بلاکچین بدانیم که کمک میکند سایر بلاکچینها عملکرد بهتری داشته باشند.
نزدک نیز در بیانیهای اعلام کرده است بلاکچین فرصتی است که تحویل، پرداخت و حلوفصل معاملاتی را مدیریت میکند که ممکن است در چندین بلاکچین متفاوت با روش پرداخت متفاوت وجود داشته باشند.

مایکروسافت مدتی است در برخی امور و نه تنها در اپلیکیشنهای مالی از فناوری بلاکچین استفاده میکند. اوایل سال ۲۰۱۸ نیز اعلام شده بود مایکروسافت از فناوری بلاکچین برای جلوگیری از تماسهای اسپم در هند استفاده کرده است. همچنین سیستمی مبتنی بر بلاکچین توسعه داده است که شهروندان به کمک آن میتوانند هویت آنلاین خود را مدیریت کنند.
ناگفته نماند که مایکروسافت در این زمینه بیرقیب نیست. شرکتهایی مانند گوگل و آمازون نیز پیشرفتهای چشمگیری در استفاده از فناوری بلاکچین داشتهاند.
این هفته، یک شرکت فعال در حوزهی بلاکچین استارتاپ Planetary Resources که در صنعت فضایی پیشرو است را تصاحب کرد. شرکت ConsenSys واقع در بروکلین نیویورک که در حوزههای مختلفی فعالیت دارد، در اطلاعیهای از به اختیار درآوردن شرکت استخراج معادن فضایی Planetary Resources خبر داد.
فعلاً مشخص نیست که این دو شرکت چه نوع همکاری میتوانند با یکدیگر داشته باشند، ولی جو لوبین ،بنیانگذار ConsenSys، از این اقدام بهعنوان «غیرمتمرکز سازی فعالیتهای فضایی» یاد کرده است.
لوبین در بیانیهی خود اعلام کرده است:
من Planetary Resources را به خاطر نبوغ بیهمتا، سابقهی نوآوری و الهامبخشی آن برای مردم تمام سیارهیمان و همچنین آیندهنگری بینظیرش تمجید میکنم. اضافه کردن قابلیتهای فضایی ژرف به اکوسیستم ConsenSys نشانگر باور ما به پتانسیل پروژهی Ethereum برای کمک به بشریت جهت ایجاد سیستمهای قانونی اجتماعی جدید از طریق اعتماد خودکار و اجرای تضمین شده است. همچنین این امر بیانگر اعتقاد ما به دموکراتیزه کردن و غیرمتمرکزسازی فعالیتهای فضایی برای متحدکردن گونههای ما و به فعل درآوردن ظرفیتهای دست نخورده انسانی است.
لوبیت قول داده است که در ماههای آینده اطلاعات بیشتری را در مورد این حرکت منتشر کند. درعینحال، کریس لویکی، مدیرعامل Planetary Resources، نیز به ConsenSys ملحق خواهد شد. لویکی در مورد این اتفاق چنین اظهارنظر میکند:
من به دستاورد فوقالعاده گروهمان افتخار میکنم، سپاسگزار طرفداران آیندهنگرمان هستم و از پیوستن به ConsenSys برای ارتقای کارمان جهت گسترش منطقهی نفوذ اقتصادی بشریت به منظومهی خورشیدی بسیار خوشحالم.
Planetary Resources که در سال ۲۰۱۰ با نام Arkyd Astronautics و با مدیریت پیتر دیاماندیس، مؤسس X Prize، آغاز به کار کرد جرقهی درخشانی در دنیای شرکتهای خصوصی فضایی به حساب میآمد. اما اوایل سال جاری این شرکت از بازنگری در رویکردش به دنبال عدم توانایی در جذب سرمایه کافی خبر داد.
هواوی پس از معرفی پی ۲۰ پرو و تجهیز آن به ماژول سه دوربین در بخش اصلی، تحسین همگان را بر انگیخت. حال غول دنیای گوشیهای هوشمند در پرچمدار جدید خود با بهبود دوربین، تنها یک هدف را در سر دارد؛ ادامهی پادشاهی در بخش دوربین. میت ۲۰ پرو در همین راستا به ماژول دوربین سهگانه مجهز شده است؛ با این تفاوت که دیگر شاهد استفاده از سنسور سیاه و سفید برای افزایش کنتراست تصاویر نیستیم و نمونهی ۲۰ مگاپیکسلی در کنار لنز ۱۶ میلیمتری وظیفهی ثبت تصاویر واید را برعهده دارد.
در این بین نباید از تأثیر هوش مصنوعی بر عملیات عکسبرداری غافل شد. پردازندهی کرین ۹۷۰ به واسطهی واحد پردازش شبکهی عصبی، توانایی تشخیص سوژه و قاب را دارد و بهترین تنظیمات ممکن را اعمال میکند. مدیران هواوی با توجه به استفاده از سنسور بزرگ، هوش مصنوعی و الگوریتم پردازش تصاویر فوقالعاده، میت ۲۰ پرو را محصولی نامیدند که دوربین آن توانایی تبدیل هر کاربری به عکاس حرفهای را دارد. در ادامه میتوانید بهصورت مختصر با حالتهای مختلف عکاسی هواوی میت ۲۰ پرو آشنا شوید.

Photo: در این حالت عملیات عکسبرداری کاملاً خودکار انجام میشود و در صورت فعال بودن Master AI (هوش مصنوعی)، دوربین اقدام به تشخیص سوژه و اعمال تنظیمات و حالت ایدهآل میکند. در صورتی که در نور کم به تصویربرداری در این حالت بپردازید، دوربین بهصورت خودکار حالت Night Mode را فعال میکند.
Night Mode: یکی از دستاوردهای اصلی هواوی در بخش دوربین، توسعهی حالت Night Mode است. در این قابلیت دوربین بسته به شرایط نوری محیط، به عکاسی با نوردهی بالا و سرعت شاتر بسیار پایین تا ۵ ثانیه، میپردازد و الگوریتم هوش مصنوعی نیز وظیفهی حذف لرزشها را در این حالت برعهده دارد. در این حالت امکان عکاسی از محیطهای بسیار تاریک در دسترس خواهد بود.
Portrait: عکاسی پرتره و ایجاد جلوهی بوکهی مصنوعی، یکی از محبوبترین حالتهای تصویربرداری است که طی سالهای گذشته، راه خود را به گوشیهای هوشمند باز کرده است. میت ۲۰ پرو نیز در این حالت توانایی تشخیص مرزهای سوژه و مات کردن پسزمینه را دارد. امکان تغییر پسزمینه به جلوههای مختلف یا مشکی کردن آن و شبیهسازی نورپردازی استودیویی نیز در این حالت در دسترس است. البته باید در نظر داشت که در این حالت تنها میتوان از سوژههای انسانی عکسبرداری کرد.
Aperture: در حالت Aperture، امکان ایجاد جلوهی بوکه در عکاسی از اشیا نیز در دسترس خواهد بود. همچنین در این حالت قابلیت تغییر میزان شدت جلوهی بوکه نیز فراهم است.
Pro: حالت پرو به کاربران حرفهای اختصاص دارد که به عکاسی به اعمال تنظیمات شخصی علاقهی زیادی دارند. در این حالت امکان تنظیم حساسیت (ایزو)، سرعت شاتر، گشودگی دیافراگم و میزان نوردهی در دسترس است.
در ادامه شما را به مشاهدهی نمونه تصاویر ثبت شده با دوربین هواوی میت ۲۰ پرو در شرایط و حالات مختلف، دعوت میکنیم (تمامی تصاویر در ابعاد اصلی آپلود شدهاند):
شرایط عادی
میت ۲۰ پرو در شرایط عادی تصاویر فوقالعادهای با رزولوشن ۱۰ مگاپیکسل ثبت میکند. در تصاویر زیر جزئیات زیاد و گسترهی دینامیکی بالایی مشاهده میشود.
شرایط نوری اندک
میت ۲۰ پرو در شرایط نوری اندک در هر دو حالت Photo و Night Mode توانایی ثبت تصاویر فوقالعادهای را دارد. عکسهای ثبت شده در حالت Night Mode روشنایی و کنتراست بیشتری دارند؛ اما در نمونههای حالت Photo و با کمک Master AI، میتوان جزئیات بیشتری در تصاویر مشاهده کرد. با مراجعه به متادیتا تصاویر میتوان به رفتار متفاوت این دو حالت پی برد. در حالی که در Night Mode از نوردهی بالا و سرعت شاتر بیش از یک ثانیه استفاده میشود، هنگام استفاده از حالت Photo ایزوی بالاتر و سرعت شاتر بیشتر برای ثبت تصاویر به کار گرفته میشود.
قابلیت زوم ۳ و ۵ برابری
میت ۲۰ پرو به واسطهی استفاده از سه سنسور، قابلیت زوم ۳ و ۵ برابری بدون افت کیفیت را دارد. همچنین بهلطف سنسور ۲۰ مگاپیکسلی واید، قابلیت ثبت تصاویر ۰.۶ برابری نیز در دسترس است که گسترهی دید بیشتر را در اختیار کاربران قرار میدهد.
پرتره
میت ۲۰ پرو بهلطف دوربین ۸ مگاپیکسلی خود که در پس لنز تلهفوتو قرار دارد، توانایی ثبت تصاویر پرتره را نیز دارد، این تصاویر در محیطهایی با روشنایی مطلوب، جزئیات بسیار مناسبی دارند و در اغلب سناریوها، مرز بین سوژه و پسزمینه بهخوبی تفکیک میشود. هواوی جلوههای بوکهی گوناگونی را نیز، مانند Circle ،Heart ،Swirl یا Disc در اختیار کاربر قرار میدهد.
سلفی
ماژول به کار رفته در دوربین سلفی میت ۲۰ پرو، تفاوتی با نمونهی موجود در پی ۲۰ پرو ندارد. این ماژول توانایی ثبت تصاویر بسیار خوبی بهخصوص در شرایط نوری مناسب دارد. عدم تجهیز به فوکوس خودکار را میتوان بزرگترین نقطهی ضعف دوربین سلفی این گوشی عنوان کرد.
ماکرو
میت ۲۰ پرو با استفاده از لنز واید خود توانایی عکاسی ماکرو از فاصلهی ۲.۵ سانتیمتری سوژهها را دارد که در نوع خود در دنیای گوشیهای هوشمند بینظیر است. رزولوشن بالای سنسور نیز سطح بالایی از جزئیات را ثبت میکند که برای این ژانر عکاسی بسیار کاربردی است.
در سال ۲۰۱۸ برخی رانندگان خودروهای برقی تسلا (Tesla)، بهدلیل اعتماد بیش از حد به سیستم نیمه خودراناتوپایلوت (Autopilot) دچار حادثه و تصادف شدند. بررسی علت ایجاد تصادف و پیشگیری از وقوع رخدادهای آینده، برای توسعه سیستمهای نیمه خودران امری ضروری به شمار میرود.

میدانیم که اطمینان زیاد به سطح ۲ فناوری خودران بسیار خطرناک است، اما آیا میتوان بهطور دقیق شدت مخاطره را اندازهگیری کرد؟ گروهی از محققان استرالیایی در قالب طرحی برای مطالعه توجه راننده و خودروهای نیمه خودران، در این زمینه تلاش میکنند. پیش از این در ابتدای سال ۲۰۱۸ موسسه Seeing Machines در قالب طرح CAN Drive اعلام کرد که به دنبال بررسی پاسخ راننده به رویدادهای غیرمنتظره مانند تصادف خودروی نیمه خودران مجهز به سیستم اتوپایلوت تسلا است.
مایک لن، از مسئولان ارشد در حیطه عوامل انسانی در موسسه Seeing Machines که یافتههای اولیه این مطالعه را در نشست بینالمللی خودروهای بدون راننده ارائه میداد، به تفاوت واکنش بین راننده کاملاً مشغول (رانندگی) و راننده متکی به سیستم نیمه خودران اتوپایلوت اشاره کرد.

در این مطالعه رانندگان با خودروی برقی تسلا مدل اس در یک مرکز آزمایش در کانبرا رانندگی کردند. این افراد بخشی از دوره آزمایشی با کمک سیستم اتوپایلوت پشت فرمان تسلا مدل S قرار گرفتند و بخشی از دوره نیز تنها دستان خود را روی غربیلک فرمان قرار دادند. زمانی که راننده در داخل خودروی الکتریکی و پشت فرمان قرار داشت، یک هشدار صوتی برای جلب توجه راننده پخش میشد. این زنگ هشدار تنها زمانی نواخته میشد که نیاز به انحراف فرمان برای جلوگیری از برخورد با موانع خیالی باشد.
هنگامی که دست راننده روی فرمان قرار داشت، زمان واکنش بین ۰.۵ تا ۱.۵ ثانیه اندازهگیری شد؛ در حالی که هنگام استفاده از سیستم نیمه خودران اتوپایلوت تسلا این زمان به ۳.۵ ثانیه افزایش مییافت تا به زنگ هشدار پاسخ دهند. به نظر میرسد هنگام استفاده از سیستم اتوپایلوت، رانندگان احتمالاً دو برابر بیشتر به جاده نگاه میکردند.

این بخش از پازل رانندگی خودران یک مسئله حیاتی است، زیرا تولیدکنندگان چنین سیستمهایی به دنبال تغییر سطح خودمختاری فعلی به سطح پیشرفتهتر سه و چهار هستند. یکی از راهحلهای بالقوه، آموزش بهتر رانندگی است؛ اما به نظر میرسد که هنوز هم چالشهای زیادی در موفقیت طرح وجود داشته باشد.
موسسه Seeing Machines علاقه خاصی به درک تاثیر حواسپرتی رانندگانی که از سیستم نیمه خودران استفاده میکنند، دارد. در همین راستا نوعی فناوری مبتنی بر دوربین توسعه یافته است که هماکنون بهعنوان بخشی از سیستم سوپرکروز در خودروهای کادیلاک وجود دارد.

طبق گفتههای مایک لن، بحثهای زیادی در مورد اجباری کردن سیستم پیشرفته نظارت راننده در اروپا از سال ۲۰۲۰ به بعد وجود دارد. پس از اجرایی شدن سیستم نظارت رفتار راننده با استفاده از دوربین در مدلهای مدرن Cadillac CT6، برند ژاپنی سوبارو نیز قصد دارد از سیستمی مشابه در محصولات خود بهره ببرد.
در مدل جدید سوبارو فارستر (Forester) اگر راننده مدت طولانی چشمان خود را از جاده بردارد، بوق هشداری برای جلب توجه به صدا در میآید. هدف این سیستم جلب توجه راننده و تشخیص توجه به جاده است. سیستم نظارت راننده سوبارو همچین بهطور خودکار شرایط داخل خودرو را مطابق دلخواه راننده تنظیم میکند که از جمله این موارد میتوان به تنظیم موقعیت صندلی، آینه یا ایستگاههای رادیویی پیشتنظیمشده اشاره کرد.
افزایش میزان مشارکت، تنها مربوط به زنان یا سایر گروههای کمتر دیده شده نیست. مشارکت مسئلهای است که نه تنها در کسبوکار بلکه در تمامی مراحل زندگی اهمیت دارد. SingularityNET استارتاپی که ربات انساننمای سوفیا را ساخته بود. این ربات در عربستان سعودی حقوق شهروندی دریافت کرد، حالا پا پیش گذاشته و قصد دارد قوانین بازی را تغییر دهد.
در این استارتاپ مردان و زنانی استخدام میشوند که استعداد کافی برای کامل کردن پروژهای را با استفاده از مواد اولیه دارند. ایبی بنالی، مدیر بازاریابی و مدیر محافظت از دادهی استارتاپ SingularityNET است که تیمی از تولیدکنندگان محتوا، بازاریابان و توسعهدهندگان را مدیریت میکند. این افراد قصد دارند دسترسی به هوش مصنوعی را از حالت متمرکز خارج کرده و همهگیر کنند. بنالی میگوید:
ما نمیتوانیم استعدادها و توانایی زنان را نادیده بگیریم و برای استخدام آنها با یکدیگر رقابت میکنیم.
اگرچه تعداد زنان در حوزهی رهبری مشاغل مربوط به تکنولوژی پایین است اما تکنولوژیهای جدیدی مانند بلاکچین و هوش مصنوعی این پتانسیل را دارند که تغییراتی در نسبت حضور مردان به زنان ایجاد کنند. در حال حاضر مردان ۳۰ درصد بیشتر از زنان در تمام صنایع و در سمتهای مدیریتی حضور دارند و حتی تعداد آنها در شرکتهای بزرگ کمتر است.
تکنولوژی هوش مصنوعی نوعی تبعیض میان انسانها قائل شده و باعث میشود زنان حضور کمرنگتری در پستهای مدیریتی این حوزه داشته باشند. اما فرهنگ سازمانی شرکتهایی مانند SingularityNET با وجود اینکه توسط سه مرد سفیدپوست بنیانگذاری شده و تیم مدیریتی آن نیز مرد هستند، اما تلاش میکند زنان بیشتری را استخدام کند.
بنالی خودش نیز نسل دوم مهاجران مراکش است و بعد از ارسال درخواست برای شرکت SingularityNET بلافاصله پست مدیریتی گرفته است. او میگوید:
برای گرفتن این شغل نیازی به همکاری طولانی مدت نبود آنها استعداد من را درک کردند و این شانس را به من دادند.
او در پاسخ با این سوال که با وجود مرد بودن تمام اعضای هیئت مدیره احساس راحتی دارد گفت در این شرکت سلسله مراتب اهمیت چندان زیادی ندارد. هر کارمندی میتواند ایدهی خود را به مدیریت اعلام کند. مدیران در مورد هر تصمیم نظر دیگران را میپرسند و همه پتانسیل تبدیل شدن به یک رهبر را دارند.

استخدام نوجوانان
هدرا یوسف یکی دیگر از کارمندان زن تیم تکنولوژی این استارتاپ است که روی پروژههای مربوط به هوش مصنوعی و سلامت و از سن ۱۹ سالگی کار میکند. تمام کارمندانی که در این بخش کار میکنند معتقدند هرگز برای جنسیتشان مورد تبعیض قرار نگرفتهاند و صدایشان همیشه شنیده شده است.
دسی یکی دیگر از زنان جوانی که از ۱۴ سالگی کدنویسی را آغاز کرده و اکنون در این استارتاپ مشغول به کار شده و با درآمدی که دارد، از خانوادهاش حمایت میکند. مدیریت تیم، نوشتن پروپوزال، حساب و کتاب بودجه و توسعهی چند اپلیکیشن وب موبایل از دیگر وظایف دسی است. او میگوید:
من همچنین برای سرمایهگذاران صحبت میکنم و بیشتر از اینکه کارمند شرکت باشم، شریک آنها هستم. مدیر ارشد تیم به تصمیمگیریهای من اعتماد دارد؛ زیرا ثابت کردهام که قابل اطمینان هستم. من همچنین مأموریت دیگری از جمله تشویق سایر زنان برای رسیدن به مقامها مدیریتی دارم.
به گفتهی دسی یکی از بزرگترین مشکلات در دنیای تکنولوژی مخصوصا برای یک دختر این است که ۹ سال پیش و زمانی که کدنویسی را به تازگی آغاز کرده بود، شخصی برای آموزش او وجود نداشت. البته در مدرسه رفتار تبعیضآمیزی با او نداشتند و او با الگو گرفتن از افراد موفق سعی کرد شبیه به آنها باشد. او در پروژههای آموزشی نیز مشارکت دارد. دسی از اینکه میتواند تغییرات بزرگی ایجاد کند و موفقیت شاگردانش را شاهد باشد بسیار خشنود است.
هدرا معتقد است تیم مدیریتی و رهبری SingularityNET بسیار دوستانه است و از ایده و نظرات کارمندان استقبال میکند. درنتیجه کار کردن برای این شرکت را مانند کار کردن برای شرکت خود میداند. اگرچه او دوست دارد زنان بیشتری را در تیم مدیریتی شرکت ببیند اما تیم مدیریتی فعلی نیز اختلالی در پیشرفت او ایجاد نکرده است. او طی سه سال از برنامهنویس مبتدی به برنامه نویس پیشرفته تبدیل شده و موقعیتهای شغلی مختلفی از جمله مهندسی نرمافزار و مدیریت پروژه را در این شرکت تجربه کرده است.

کمبود الگوی مناسب برای زنان
هدرا مسلمانی است که در اتیوپی و در کنار سایر مردم با دین مسیحیت بزرگ شده و از این نظر مشکلی ندارد. به گفتهی خودش او پنج بار در روز نماز میخواند که دو مرتبهی آن با ساعات کاریاش تداخل دارد و از زمان ناهار و استراحت، برای عبادت استفاده میکند. او برای نماز خواندن به جای آرامی احتیاج دارد که شرکت این مکان را در اختیار او قرار داده است. او میگوید:
هر زمان وقت مناسبی داشته باشم در مورد اسلام صحبت میکنم و بهترین دانشی که دارم را در اختیار دیگران قرار میدهم. ما بحثهای بازی در مورد مذهب داریم و همین باعث شده ارتباط بهتری داشته باشیم و نزدیک به یکدیگر کار کنیم.
بنالی مأموریت شرکت را خارج کردن هوش مصنوعی از حالت متمرکز میداند. او میخواهد مردم را در آیندهی آن از جمله نحوهی استفاده از دادهها شریک کند. درنهایت بنالی معتقد است چنین مأموریتی هیچ هدف واضح و مشخصی ندارد بلکه یک حرکت دائمی و همیشگی رو به جلو است که تعداد افراد زیادی باید در آن مشارکت داشته باشند. او میگوید:
هیچ الگویی برای این موقعیت وجود ندارد و باید بفهمیم زمانی که الگویی نداریم یعنی خودمان الگو هستیم.
.: Weblog Themes By Pichak :.


























ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید