ایوان بلس که سابقهی درخشانی در لو دادن اطلاعات مربوط به دستگاههای معرفینشده دارد، ساعاتی پیش تصویر منتسب به نسل جدید آیپد پرو اپل را بهاشتراک گذاشت که در حاشیهی بالای نمایشگر آن،دوربین TrueDepth بهچشم میخورد. این تصویر باری دیگر مهر تاییدی بر شایعههای اخیر مبنی بر نبود بریدگی در بالای نمایشگر آیپد پرو جدید، میزند.
اگر این تصویر واقعا مربوط به Apple iPad Pro 2018 باشد، میتوان گفت که این تبلت جدید قرار است در بخش بالاییاش از دوربین TrueDepth بهره بگیرد. نکتهی جالب توجه این است که طبق تصویر منتشرشده، حاشیهی بالایی نمایشگر این دستگاه، قطری هماندازه با حاشیههای پایین، چپ و راست آن دارد.
در مدلهای قبلی تبلت آیپد پرو، همواره شاهد حاشیههای بالا و پایین بهنسبت بزرگی بودیم؛ حال به لطف حاشیهی کوچکتر، فضای بیشتری برای استفاده از تاچ آیدی و دوربین سلفی در اختیار دستگاه قرار گرفته است؛ با اینوجود نباید فراموش کنیم که این دو ویژگی، به لطف دوربین TrueDepth، کاملا منسوخ شدهاند.
از مدتها قبل شایعههای مختلفی را شنیده بودیم که بر اساس آنها اپلقصد دارد امسال تغییری محسوس در تبلتهایش ایجاد کند و برخلاف سالهای قبل، بهجای استفاده از تاچ آیدی، در آنها از فیس آیدی بهره بگیرد. البته واکنشها به این ماجرا متفاوت بوده است؛ عدهای این کار را میپسندند و برخی دیگر علاقهی چندانی به آن ندارند.

اوایل سال ۲۰۱۸ بود که در تصاویری غیررسمی، شاهد طراحی بدون حاشیهی آیپد پرو ۲۰۱۸ و عدم بهرهگیری آن از تاچ آیدی بودیم. علاوهبر این، چند روز پیش در شایعهای دیگر اعلام شد که لبههای بدنهی این تبلت جدید، طراحی مسطح شبیه به آیفون ۵ دارد.
کارشناسان معتقدند که آیپد پرو ۲۰۱۸ قرار است در دو مدل جداگانه با نمایشگرهای ۱۰.۵ و ۱۲.۹ اینچ در دسترس علاقهمندان قرار گیرد و برای پردازش تسکها از پردازندهی جدید و قدرتمند ای ۱۲ بایونیک بهرهمند باشد. علاوهبر حضور فیس آیدی در این تبلت، انتظار میرود که اپل، درگاه آن را از لایتنینگ به USB-C تغییر دهد. در ضمن گفته میشود که طراحی کلی اپل پنسل با تغییراتی روبهرو شده است.
رویداد ویژهی اپل امروز عصر برگزار خواهد شد. زومیت قصد دارد بهرسم سالهای گذشته، پوشش ویدیویی و متنی جامعی را از این رویداد ارائه دهد. در آستانهی برگزاری این رویداد مهم، بد نیست نگاهی به این مقالهبیاندازید.
اکتبر آتشین دنیای فناوری یا Techtober امروز با رویداد اپل خاتمه مییابد؛ کوپرتینونشینها چند روز پیش دعوتنامههای رویداد ۳۰ اکتبر (۸ آبان) را با عنوان «There's more in the making» ارسال کردند. پیشبینیها حکایت از آن دارند که اپل در رویداد امروز روی محصولاتی همچون آیپد پرو و دستگاههای مک تمرکز خواهد داشت. ظاهرا شرکت مستقر در کوپرتینو قصد دارد تا آیپد پروی جدید را با نمایشگری کمحاشیه و قلم اپل پنسل ۲ رونمایی کند.
لپتاپ مورد انتظار و اقتصادی Apple که قرار است جانشینی برای مکبوک ۱۲ اینچی یا مکبوک ایر باشد، نسخهی ارتقاءیافتهی کامپیوترهای iMac و مکمینی جدید از جملهی دستگاههایی دیگری هستند که در کنار آیپد پرو انتظار معرفیشان را داریم، شما میتوانید با مطالعهی مقالهی جمعبندی انتظارات از رویداد اکتبر اپل، با پیشزمینهی ذهنی مناسبی مراسم امروز را دنبال کنید.
زومیت همانند گذشته قصد دارد تا رویداد پایانی اکتبر را بهصورت زنده و در دو قالب متنی و ویدیویی پوشش دهد تا بدین ترتیب علاقهمندان اپل و طرفداران این برند، در داخل کشورمان بهصورت لحظهبهلحظه در جریان تازههای برند محبوبشان باشند. شما میتوانید از طریق صفحات زومیت در توییتر و اینستاگرام نیز خبرهای مراسم امروز را دنبال کنید.
پوشش ویدیویی
پوشش متنی
* پوشش متنی بهصورت خودکار بهروز خواهد شد؛ اما در صورت مواجهه با هر مشکلی در روند پوشش متنی یا ویدیویی، صفحه را مجددا بارگذاری کنید.
توماس آلوا ادیسون (Thoma Alva Edison)، مخترع، کارآفرین و تاجر آمریکایی بود که به عقیدهی بسیاری از مورخان، لقب بزرگترین مخترع تاریخ آمریکا برازندهی او است. او افتخار اختراع تجهیزات متعددی در زمینههای تولید برق، ارتباطات جمعی، ضبط صدا و تصاویر محرک را داشت. برخی اختراعات بزرگ او از جمله گرامافون، دوربین فیلمبرداری و لامپ روشنایی، تأثیری بسیار گسترده در مسیر صنعتیسازی جهان داشتهاند.
ادیسون علاوه بر اختراع، کارآفرین و مدیر قابلی هم بود. او اولین نمونههای تولید انبوه را در کارخانههای خود پیادهسازی کرد و همچنین، اولین مرکز تحقیقات صنعتی نیز توسط او تأسیس شده است. تجهیزات آزمایشگاهی او در منلوپارک کالیفرنیا، یکی از تاریخسازترین آزمایشگاههای آمریکا بود که بسیاری از اختراعات خود ادیسون در آنجا نهایی شد. او پس از مدتی آزمایشگاههای متعدد را با همکاری بزرگانی همچون هنری فورد و هاروی فیرستون در نقاط مختلف آمریکا تأسیس کرد. توماس ادیسون رکورد جهانی بیشترین تعداد پتنت را نیز با ۱۰۹۳ پتنت ثبت شده در اختیار دارد.

امضای منتسب به توماس ادیسون
تولد و تحصیل
توماس ادیسون در ۲۲ بهمن ۱۲۲۵ خورشیدی (۱۱ فوریهی سال ۱۸۴۷ میلادی) در میلان اوهایون متولد شد. او هفتمین و آخرین فرزند ساموئل اوگدن ادیسون و نانسی متیوز الیوت بود. پدر او در کودکی به همراه خانواده از نوا اسکوشیا به آمریکا مهاجرت کرده بود. ساموئل در روستایی به نام شوزبری در کانادا که بعدا وینا نام گرفت بزرگ شد. او در جوانی در یک شورش شرکت کرد و پس از شرکت در نبرد، از کانادا فرار کرد. میلان در ایالت اوهایو مقصدی بود که پدر توماس برای خانوادهاش در آمریکا انتخاب کرد.
توماس تنها چند ماه به مدرسه رفت و پس از آن، مادرش وظیفهی آموزش او را بر عهده گرفت. ادیسون بسیاری از آموختههای کودکی خود را از کتابهای آر.جی پارکر با نام Schoolf of Natural Philosophyو Cooper Union for the Advancement of Science and Art فراگرفت. ادیسون در کودکی بهخاطر دلایل متعدد به کمشنوایی نیز مبتلا بود.

محل تولد توماس ادیسون
ساموئل ادیسون در سال ۱۲۳۳ شمسی (۱۸۵۴ میلادی) بهعنوان اپراتور فانوس دریایی و نجار در Fort Gratiot در پورت هوران میشیگاناستخدام شد. او خانوادهی خود از جمله آلوا را به این منطقه برد و در یک خانهی مناسب اسکان داد. آلوا در آنجا به مدرسهی عمومی رفت و ۵ سال به تحصیل پرداخت. او دانشآموزی کنجکاو و باهوش بود.
از آنجایی که اکثر آموزشهای مدارس شفاهی بود و توماس نیز مشکل شنوایی داشت، بهسرعت از مدرسه خسته شد و معلمان نیز او را برای ادامهی تحصیل، نامناسب و کمهوش توصیف کردند. او برای جبران کردن این مشکلات، به مطالعه و خواندن کتابهای متعدد در زمینههای گوناگون روی آورد. البته تحصیل نکردن ادیسون در یک مدرسهی عادی، در آن سالهای آمریکا امری عادی بود. در دوران جنگ داخلی، میانگین زمان تحصیل آمریکاییها در مدارس، ۴۳۴ روز بود که تقریبا برابر با ۲ سال تحصیل امروزی است.

توماس آلوا در دوران کودکی
ترک تحصیل و اولین اختراعات
توماس ادیسون در سال ۱۲۳۸ شمسی (۱۸۵۹ میلادی) مدرسه را ترک کرد و بهعنوان یک شاگرد در خط آهن بین دیترویت و پورت هوران مشغول به کار شد. ۴ سال پیش از آن، خطوط تلگراف برای ارتباط میان اپراتورهای خط آهن در میشیگان سنترال راهاندازی شده بود و جنگ داخلی نیز به توسعهی هرچه بیشتر خطوط حملونقل و همچنین ارتباطات کمک کرد. ادیسون از این فرصت استفاده کرد و با یادگیری سیستم تلگراف، در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳ میلادی) به تکنسین این فناوری جدید ارتباطی تبدیل شد.
پیامهای تلگرافی در آن سالها بهصورت نقطه و خطهایی بودند که روی کاغذهای باریک حک میشدند. این نقطه و خطها بعدا به زبان عادی کدگشایی میشد. در نتیجه، کمشنوایی ادیسون تأثیری روی روند کارشاش بهعنوان اپراتور تلگراف نداشت. پس از مدتی، دریافتکنندههای پیامهای تلگرافی به ابزاری صدادار مجهز شدند که خواندن پیامها را برای اپراتورها آسانتر میکرد.

ادیسون در دوران جوانی
ادیسون ۶ سال در سستم تلگرافی مناطق مختلف از غرب تا جنوب آمریکا، کانادا و نیوانگلند مشغول به کار بود. صدادار شدن تجهیزات تلگرافی او را به مرور به اپراتوری ضعیف تبدیل کرد. البته توماس از هوش ذاتی خود استفاده کرد تا راهکارهایی برای از بین بردن این نقص و بهینهسازی تجهیزات برای کار کردن خودش ارائه دهد.
تلاشهای ادیسون برای بهینهسازی تجهیزات تلگراف، سرانجام در سال ۱۲۳۹ شمسی (۱۸۶۰ میلادی) نتیجه داد و او، یک تلگراف دوسیمه اختراع کرد. این دستگاه، توانایی ارسال و دریافت دو پیام بهصورت همزمان روی یک کابل را داشت. بهعلاوه، ادیسون دستگاه را به پرینتر مجهز کرد تا پیامها مستقیما روی کاغذ چاپ شوند. موفقیت این اختراع باعث شد تا ادیسون شغل خود در شبکهی تلگراف را رها کرده و زندگیاش را بهطور کامل وقف اختراعات کند.

پرترهای از Thomas Edison در کنار نسخهی اول گرامافون
مهاجرت به نیویورک
ادیسون پس از اولین اختراع به نیویورک رفت تا با فران ال. پوپ، یک متخصص نیروی برق همکاری کند. همکاری آنها، به منظور تولید تلگرافهای مجهز به پرینتر بود که یکی از آنها با نام Edison universal Stock Printer معرفی شد. ادیسون سالهای بعد را نیز به فعالیت جدی در صنعت تلگراف اختصاص داد. او در خلال سالهای ۱۲۴۹ تا ۱۲۵۴ خورشیدی (۱۸۷۰ تا ۱۸۷۵ میلادی) با جدیت در پروژههای مشترک مرتبط با این صنعت فعالیت کرد. در آن زمان، انحصار صنعت تلگراف در آمریکا، در اختیار شرکت وسترن یونیون بود.
ادیسون یک کارآفرین مستقل بود که اختراعاتش را به شرکتهای مختلف میفروخت. او با رقبای وسترن یونیون همکاری میکرد و یکی از پروژههای اصلیاش، تلگراف اتوماتیک بود که با ترکیب برق و شیمی کار میکرد. اگرچه این اختراع موفقیت چندانی را در بازارهای نصیب ادیسون و شرکا نکرد، اما او در خلال ساخت این دستگاه، با علم شیمی آشناتر شد.
آشنایی با شیمی و اصول پایههای آن، زمینهها را برای اختراعات بعدی توماس ادیسون از جمله خودکار برقی و دستگاه تکثیر فراهم کرد. در نهایت، همین تحقیقات منجر به اختراع گرامافون در سالهای بعدی شدند.

ادیسون در کنار نسخهی دوم گرامافون
یکی از اختراعات بحث برانگیز ادیسون، تلگراف با قابلیت ارسال و دریافت ۴ پیام بود. او این اختراع را با هدف فروش به وسترن یونیون طراحی کرد اما جی گولد از بزرگان صنعت ریلی و وال استریت در آن زمان، در آذر سال ۱۲۵۳ (دسامبر سال ۱۸۷۴) با پرداخت بیش از ۱۰۰ هزار دلار پول نقد، سهام و اوراق قرضه به ادیسون، این اختراع را تصاحب کرد. این هزینه، تا آن زمان گرانترین پرداخت در ازای یک اختراع بود.
منلو پارک
ادیسون در عقد قرارداد و جذب مشتری استعداد بالایی داشت اما به همان اندازه در خرج کردن درآمدش ناشی بود. در واقع سرعت خرج کردن توماس از سرعت کسب درآمدش بسیار بیشتر بود. او در سال ۱۲۵۰ خورشیدی (۱۸۷۱ میلادی) با دختری ۱۶ ساله با نام مری استیلول ازدواج کرد. آنها در سال ۱۲۵۴ شمسی (۱۸۷۵ میلادی) به خاطر بیتجربگی در هزینههای زندگی و کسبوکار، با مشکلات معیشتی متعددی روبرو شدند.
ادیسون برای کاهش هزینهها و همچنین طمع برای خرج کردن پول، در پاییز ۱۲۵۴ (پایان سال ۱۸۷۵) پدرش را به منلوپارک نیوجرسی دعوت کرد تا به کمک یکدیگر، یک آزمایشگاه در این منطقه تأسیس کنند. خود ادیسون نیز در سال ۱۲۵۵ شمسی (۱۸۷۶ میلادی) به آنجا نقل مکان کرد. دو دستیار حرفهای در ساخت و توسعهی این آزمایشگاه و کارگاه با خانوادهی ادیسون همکاری کردند. چارلز بچلر متولد ۱۲۲۵ خورشیدی (۱۸۴۶ میلادی) شهر منچستر و یک مهندس مکانیک و ساخت تولید بود. دستیار دیگر، مهندس اهل سوئیس جان کروزی بود که وظیفهی نقشهکشی و طراحی ماشینآلات را بر عهده داشت.

آزمایشگاه منلوپارک، بازسازی شده در موزهی هنری فورد
بچلر دستیار بسیار فعال ادیسون بود که طرحهای او را بهخوبی اجرا میکرد. او همیشه در کنار استاد خود بود و در پروژههایی همچون گرامافون و تلفن نیز وظیفهی انجام کارهای مرتبط با شنوایی را بهجای ادیسون بر عهده داشت.
ادیسون اکثر ساعات روز را در منلو پارک و آزمایشگاههای آن سپری میکرد. او در یکی از آزمایشها در بررسی کابلهای زیر آبی برای تلگراف اتوماتیک، متوجه تغییرات مقاومت الکتریکی کربن بر اثر فشار وارده شد. این کشف، یکی از دستاوردهای بزرگ تئوری او در تحقیقات بود که در نتیجهی آن، یک رلهی فشاری با استفاده از کربن تولید کرد. این رلهبهجای آهنرباهای معمولی در تجهیزات مختلف ادیسون، برای تنظیم جریان الکتریکی استفاده شد.
ادامهی تحقیقات ادیسون روی رلهی فشاری، بهسمت اختراع تلفن پیش میرفت اما الکساندر گراهام بل پیش از او و همکارانش، این دستگاه را به نام خود ثبت کرد. بههرحال توماس باز هم تحقیقات روی این رلهی کربنی را ادامه داد و تجهیزی با کربن تولید کرد که هنوز در گوشیهای تلفن و میکروفنها استفاده میشود.
اختراع گرامافون
بسیاری از اختراعات ادیسون، در پاسخ به نیازهای بازار طراحی و ساخته شدند. البته شانس و اقبال و قرار گرفتن در زمان مناسب در مکان مناسب نیز در برخی اختراعات به کمک این دانشمند آمد. باید گفت که اخلاقیات خود او برای امتحان کردن پدیدههای جدید نیز در این موفقیتها نقش داشت. وقتی اتفاقی خارج از انتظار در مسیر توسعهی یکی از اختراعات رخ میداد، ادیسون با آغوش باز از تغییر در مسیر تحقیقات و پرداختن به موضوع جدید، استقبال میکرد.

طرحی از نسخهی اول گرامافون
در سال ۱۲۵۶ (۱۸۷۷)، یکی از همان اتفاقهای مشهور باعث شد تا بزرگترین اختراع ادیسون یعنی گرامافون متولد شود. تلفن در آن زمان بهعنوان نوعی تلگراف صوتی شناخته میشد. ادیسون تلاش میکرد تا این دستگاه را برای بهبود ارتباطات تلگرافی توسعه دهد و بهنوعی آن را با تلگراف اتوماتیک خود ترکیب کند. به هرحال او تحقیقات دانشمندانی همچون لئون اسکات فرانسوی را ادامه داد تا امواج صوتی و تصویر آنها را بهتر درک کند.
ادیسون فرض تحقیقات خود را بر این گذاشته بود که با اتصال یک قطعهی نوک تیز به گیرندهی صوتی، و حک کردن لرزشهای آن روی کاغذ ادامه دار، میتوان تصویری از صوت ارسال شده ترسیم کرد. او در نهایت با پیشرفت این تحقیقات و جایگزینی کاغذ با صفحهی قلعاندود شده، توانست گرامافون را معرفی کند. پس از این موفقیت، واکنشهای گوناگونی به اختراع ادیسون شد و او به شهرتی جهانی دست یافت. البته تبدیل شدن این اختراع از وسیلهای آزمایشگاهی به یک تجهیز عمومی، ۱۰ سال زمان نیاز داشت.
لامپ رشتهای
یکی دیگر از نتایج تحقیقات ادیسون روی کربن و ارتباط آن با الکتریسیته، پس از گذشت مدت کوتاهی از موفقیت گرامافون، پدیدار شد. داستان این اختراع نیز نوعی تصادف در تحقیقات دیگر ادیسون بوده است. در سال ۱۲۵۷ شمسی (۱۸۷۸ میلادی)، چند دانشمند برای اندازهگیری تغییرات دمایی ایجاد شده بر اثر کسوف، نیاز به یک تجهیز اندازهگیری بسیار دقیق داشتند. آنها برای این منظور به ادیسون مراجعه کردند و او هم با استفاده از همان اختراع کربنی خود، یک اندازهگیر اشعه (Micro Tasimeter) برای آنها طراحی کرد.

پتنت لامپ رشتهای ادیسون
در آن سالها، تلاش برای استفاده از نور ساطع شده از قوسهای الکتریکی در دنیای فناوری به اوج خود رسیده بود. ادیسون و همراهانش با توجه به اختراع بعدی به فکر ساخت چراغی شبیه به چراغهای گازی افتادند. چالش اصلی این بود که مادهی مصرفی این چراغ بر اثر عبور جریان شدید الکتریسیته مصرف نشود (نسوزد).
ادیسون برای حل چالش بالا، بهکارگیری مایکروتاسیمیتر را در نظر گرفت تا جریان وارد شده به لامپ را کنترل کند. او با تکیه بر فرضیات خود با قدرت اعلام کرد که توانایی ساخت لامپی الکتریکی با امنیت، پایداری و هزینهی پایین را دارد. ساخت چنین لامپی، برای ۵۰ سال بحث اصلی و جزو پروژههای شکستخوردهی مخترعان بود؛ اما موفقیتهای قبلی ادیسون باعث شد تا ادعایش برای ساخت لامپ، جدی گرفته شود.
موفقیتهای قبلی و شهرت ادیسون باعث شد تا گروهی از بزرگان دنیای سرمایهگذاری مانند جیپی مورگان و وندربیلتس سرمایهای بالغ بر ۳۰ هزار دلار برای تحقیق و توسعهی این اختراع جدید و تأسیس شرکت تولید لامپ ادیسون اختصاص دهند.

اولین لامپ رشتهای ساخته شده در شرکت Edison
ادیسون در اولین طرح خود برای استفاده از لامپهای الکتریکی، مدار موازی را پیشنهاد داد. در نتیجهی استفاده از این مدار، در صورت سوختن یکی از لامپهای الکتریکی، عملکرد بقیهی آنها دچار اختلال نمیشود. برخی محققان معتقد بودند این مدار پایداری لازم را نخواهد داشت اما اشکال آنها، استفاده از لامپهای با مقاومت پایین در مدار موازی بود. بههرحال ادیسون به این نتیجه رسید که باید لامپی با مقاومت بالا تولید شود و تحقیقات خود را روی این موضوع متمرکز کرد.
فرانسیس اپتون یکی از دستیارهای ادیسون در این پروژه بود. او فارغالتحصیل رشتهی علوم از دانشگاه پرینستون بود. اپتون در سال ۱۲۵۷ (۱۸۷۸) به آزمایشگاه ادیسون ملحق شد و تخصص مورد نیاز در زمینههای نظری و ریاضیاتی را به تیم منتقل کرد. خود ادیسون چنین تخصصی نداشت و اپتون بهنوعی مکمل او در بحثهای نظری بود. ادیسون در جایی گفته بود که در زمان تحقیق روی لامپهای رشتهای، حتی با قانون اهم نیز آشنا نبوده است. در واقع او بیشتری فردی تجربهگرا بود و حتی برخی اوقات توانایی توضیح روش رسیدن به نتایج خود را نیز نداشت.

کشتی شرکت اورگان، اولین محل تجاری که لامپهای رشتهای ادیسون در آن نصب شد
تحقیقات مشترک ادیسون و اپتون باعث شد تا آنها در تابستان سال ۱۲۵۸ خورشیدی (۱۸۷۹ میلادی) یک مولد الکتریکی (ژنتراتور) تولید کنند. این سیستم کمی از شکستهای ادیسون در ساخت لامپ رشتهای را پوشش داد و او ابتدا به جای معرفی لامپ، سیستم توزیع نیروی برق را پیشنهاد داد. او و تیمش چند ماه بعد توانستند لامپی تقریبا پایدار با استفاده از رشتههای پلاتینیوم بسازند. البته قیمت بالای این ماده، کاربردی بودن طرح ادیسون را با چالش روبرو میکرد.
بههرحال تحقیقات ادامه پیدا کرد و با تمرکز روی ایجاد خلأ در لامپهای رشتهای، ادیسون و تیمش در تابستان ۱۲۵۹ (۱۸۸۰) توانستند فیبرهای بامبو با پوشش کربن را بهعنوان مادهی پایدار برای رشتههای لامپ معرفی کنند. اولین مکانی که بهصورت کامل از سیستم روشنایی لامپهای ادیسون استفاده کرد، شرکت چاپ Hinds and Ketcham بود. این پروژه در سال ۱۲۶۰ شمسی (۱۸۸۱ میلادی) و در نیویورک، اجرا شد.

پس از موفقیت در تولید لامپهای رشتهای پایدار، اکثر قراردادهای ادیسون و تیمش مربوط به پیادهسازی سیستمهای توزیع برق بود. آنها در مناطق مختلف از کریستال پالاس تا لندن و منهتن، پروژهی برقرسانی را اجرا کردند. پیادهسازی سیستمها به سرعت در مکانهای مختلفی اعم از رستورانها و سالنهای تئاتر انجام میشد و شهرت ادیسون بهعنوان بزرگترین مخترع جهان، روز به روز افزایش مییافت.
در مسیر ساخت لامپ رشتهای ادیسون، یک کشف بزرگ دیگر نیز اتفاق افتاد که ۱۵ سال بعد، منجر به کشف نهایی الکترون توسط جی.جی تامسون شد. در سال ۱۲۶۰ شمسی (۱۸۸۱ میلادی)، ویلیام جی. همریکی از متخصصان منلوپارک و مسئول آزمایش حباب لامپها متوجه شد که یک نور آبی رنگ در اطراف قطب مثبت لامپ ایجاد میشود. در بخش منفی نیز سیم و حباب لامپها کمی سیاه میشدند. این اثر در آن زمان بهعنوان سایهی شبح همر شناخته شده و پس از ثبت پتنت لامپ نیز لقب اثر ادیسون را برای آن انتخاب شد. در نهایت بررسی این اثر بود که کشف الکترون و ورود به دنیای الکترونیک را به همراه داشت.

ادیسون پس از شروع پروژهی برقرسانی منهتن، تحقیقات خود را به نیویورک منتقل کرد و منلوپارک نیز تنها بهعنوان یک خانهی تابستانی استفاده میشد. همسر او در سال ۱۲۶۳ (۱۸۸۴) دچار بیماری سختی شد و از دنیا رفت.
آزمایشگاه ادیسون
ادیسون در بهمن ۱۲۶۴ (فوریهی سال ۱۸۸۶) با دختری ۲۰ ساله به نام مینا میلر ازدواج کرد. توماس در آن زمان ۳ فرزند داشت و پس از ازدواج، زمینی را در وست اورنج نیوجرسی خریداری کرده و خانه و آزمایشگاه جدید خود را در آنجا تأسیس کرد. ادیسون قصد داشت آزمایشگاه جدید را به مجهزترین مرکز تحقیقات صنعتی جهان تبدیل کند.
آزمایشگاه جدید ادیسون زادگاه مصحولات متنوعی همچون گرامافون، صنعت فیلمبرداری و باتریهای آلکالاین بود. توماس در این مرکز جدید زمان زیادی را به مدیریت کارهای خود میگذراند و کمکم از یک مخترع، به یک تاجر و مدیر کسبوکار تبدیل شده بود. تولید انبوه لامپهای رشتهای و گرامافون، تحقیقات او را بر عهدهی نیروهای دانشگاهیاش گذاشته بود.
ادیسون در کنار تمام فعالیتهای گفته شده، ۱۰ سال از انرژی خود را روی یک پروژهی پرریسک برای ساخت یک تجهیز استخراج معدن متمرکز کرد که بهنوعی بزرگترین بحران زندگی کاری او شد.

Thomas Edison در سالهای پیری در آزمایشگاه
همانطور که گفته شد، اولین دستاورد بزرگ آزمایشگاه جدید، تجاریسازی گرامافون نام داشت. این نسخه، بهنوعی بهبودیافتهی اختراع ادیسون بود و در آن بهجای ورقههای قلعاندودشده از مقوای واکس زده استفاده شد. ۲ سال بعد، جادوگر منلوپارک ادعا کرد که گرامافون را به محصولی بینقص تبدیل کرده است. البته ادعای او صحیح نبود.
نهاییسازی گرامافون و آماده شدن آن برای استفادهی عموم، تا پایان دههی ۱۲۷۰ شمسی (۱۸۹۰ میلادی) به طول انجامید. پیش از آن، ادیسون تجهیزات تولید و ضبط صدا را در کنار آزمایشگاه خود تأسیس کرد. در آنجا بود که تمامی مشکلات مکانیکی این دستگاه حل و به محصولی سودده تبدیل شد.
صنعت فیلمبرداری
ادیسون در کنار کار کردن روی پروژهی گرامافون، به فکر این بود که با ترکیب کردن آن با دستگاهی به نام Zeotrope بیش از پیش بین مردم محبوب کند. این دستگاه، تصاویر ثبت شده پشت سر هم را به تصویری تقریبا متحرک تبدیل میکرد. بررسی و اجرای این پروژهی جدید بر عهدهی ویلیام کی.ال دیکسون بود. دیکسون یکی از کارمندان ادیسون و علاقهمند به تصویربرداری بود.

کینتوگراف ادیسون
در سال ۱۲۶۷ (۱۸۸۸)، ادیسون و دیکسون پس از بررسی طرحهای بسیاری از عکاسان اروپایی که در صدد ضبط تصاویر متحرک بودند، موفق شدند یک نمونه دوربین کاربردی به همراه دستگاهی برای تماشای فیلمها، بسازند. نام این دستگاهها Kinetograph و Kinetoscope بود.
در آن زمان، هماهنگ کردن و اتصال صدا به فیلم، کاری بسیار دشوار و وقتگیر بود. به همین دلیل، ساخت فیلمهای دارای صدا کنار گذاشته شده و پدیدهای بهنام فیلم صامت متولد شد. ادیسون، اولین فیلم تاریخ را در آزمایشگاه خود با نام Black Maria در سال ۱۲۷۲ خورشیدی (۱۸۹۳ میلادی) تولید کرد. کینتوسکوپ هم سال بعد با موفقیت معرفی شد. این دستگاه یک سوراخ داشت و تنها یک نفر میتوانست فیلم را از آن تماشا کند.
مخترعان رقیب ادیسون، سیستمهایی برای انتقال تصویر به صفحات نمایش ساختند و کسبوکار کینتوسکوپ را با چالش روبرو کردند. در نتیجه، ادیسون یک پروژکتور را از توماس آرمات خریداری کرد و برای رونمایی از سیستم جدید، یک آگهی عمومی چاپ کرد. او این سیستم نمایش جدید را با نام Vitascope، آخرین اعجاز ادیسون معرفی کرد.
باتریهای آلکالاین
یکی دیگر از نتایج تحقیقات روی گرامافون، باتریهای قلیایی یا آلکالاینبود. ادیسون این باتریها را برای تأمین انرژی گرامافون تولید کرد؛ چرا که در آن زمان بسیاری از خانهها هنوز برق نداشتند. البته ۲۰ سال زمان نیاز بود تا تمام چالشها و دشواریهای تولید باتریهای کاربردی برطرف شود. ادیسون در سال ۱۲۸۸ (۱۹۰۹) به تأمینکنندهی اصلی باتری برای زیردریاییها و ماشینهای برقی تبدیل شد.

باتریهای ساخته شده توسط ادیسون در یک نمایشگاه محلی
مخترغ گرامافون پس از کسب موفقیت در تولید باتری، حتی یک کارخانهی تولید خودروی برقی نیز تأسیس کرد. در سال ۱۲۹۰ شمسی (۱۹۱۲ میلادی)، هنری فورد که یکی از طرفداران اصلی ادیسون بود، از او درخواست کرد تا یک باتری برای استارت خودرو طراحی کند. او این باتری را برای استفاده در خودروی مدل T خود نیاز داشت. این همکاری، شروع دوستی طولانیمدت این دو آمریکایی بزرگ بود. ارتباط آنها تا جایی پیش رفت که فورد در اکتبر سال ۱۳۰۸ خورشیدی (۱۹۲۹ میلادی) جشنی به مناسبت سالگرد ۵۰ سالگی ساخت لامپ رشتهای برگزار کرد. این جشن، یک تحسین جهانی از دستاوردهای ادیسون در دنیای فناوری بود.
دستگاه استخراج معدن
اغلب یافتهها و اختراعات ادیسون در حوزهی برق و ارتباطات بودهاند؛ اما در پایان دههی ۱۲۶۰ (۱۸۸۰) و ابتدای ۱۲۷۰ (۱۸۹۰)، او زمان زیادی را روی طراحی و تولید یک دستگاه استخراج معدن گذاشت. این دستگاه قرار بود با سیستم آهنربایی، تجزیهی سنگهای معدنی را آسان کند. ادیسون پیش از این و در خلال تلاش برای استفاده از پلاتینیوم در لامپ رشتهای، روی پروژهی تجزیهی سنگهای معدنی کار کرده بود.

سهام شرکت باتریسازی ادیسون
دستگاه ادیسون قرار بود پلاتینیوم را از سنگهای معدنی فلزی استخراج کند. در دههی ۱۲۶۰ شمسی (۱۸۸۰ میلادی)، قیمت سنگ آنها به مقدار قابل توجهی افزایش پیدا کرد. اگر دستگاه جدید میتوانست آهن را از سنگهای با کیفیت پایین استخراج کند، بسیاری از معادن نیمه تعطیل بار دیگر به چرخهی استخراج باز میگشتند. ادیسون ۱۴۵ معدن قدیمی را خریداری و مرکز تحقیقاتی اصلی خود را نیز در معدن Ogden در نزدیکی نیوجرسی تأسیس کرد.
Thomas Edison هیچگاه نتوانست چالشهای مهندسی ساخت این دستگاه را حل کند. با کاهش قیمت سنگ آهن در میانههای دههی ۱۲۷۰ (۱۸۹۰)، پروژهی او دیگر صرفهی اقتصادی نیز نداشت. بههمین دلیل ادیسون پروژه را بهنوعی تعطیل کرد. گفته شده که ایدههای او در این پروژه بعدا به روشهای بهینه برای ساخت سیمان منجر شدهاند.

او تا آن زمان مقدار زیادی از سهام خود در شرکت جنرال الکتریک را فروخته بود و تنها بخش کوچکی از آن را در اختیار داشت. این پروژه باعث شده بود تا علاوه بر فروش سهام به قیمت بسیار پایین، او از دنیای الکتریسیته و روشنایی نیز تاحدودی دور شود.
بههرحال این شکستها، هیچگاه طمع ادیسون برای نوآوری و اختراع را خاموش نکردند. اگرچه آخرین تحقیقات او موفقیتهایی قابل مقایسه با اختراعات اولیه نداشتند، اما تا دههی ۸۰ زندگی باز هم به تحقیق و مطالعه میپرداخت.
دولت آمریکا در خلال جنگ جهانی اول از ادیسون درخواست کرد تا در تیم مشاورهی نیروی دریایی فعالیت کند. این هیئت، اختراعات ارائه شده به ارتش آمریکا را آزمایش و بررسی میکرد. ادیسون در پروژههای متعدد همچون آشکارسازهای زیردریایی و تکنیکهای مکانیابی اسلحهها فعالیت کرد. او پس از مدتی اعلام کرد که تنها در پروژههای دفاعی همکاری خواهد کرد و تا پایان عمر نیز، نقش نداشتن در ساخت اسلحه را جزو افتخارات خود میدانست.

ادیسون در کنار فورد و فیرسون
ماجرای کشمکش میان تسلا و ادیسون
مقالههای مرتبط:
ادیسون رقابت و کشمکشی طولانی مدت با نیکولا تسلا، نابغهی مهندسی برق داشت. تسلا در دانشگاه تحصیل کرده بود و نبوغ زیادی از خود نشان میداد. او مدتی را نیز بهعنوان کارمند برای ادیسون کار کرده بود. این دو در سال ۱۲۶۴ (۱۸۸۵) مسیرشان را از هم جدا کردند و از آن زمان، در مجامع عمومی به بهانههای مختلف با هم بحث داشتند. بحث اصلی این دو دانشمند، در مورد برق جریان مستقیم (ادیسون) و برق جریان متناوب (تسلا) بود.
تسلا در سالهای بعد با جورج وستینگهاوس از رقبای اصلی ادیسون همکار شد و این همکاری، یکی از بزرگترین دشمنیهای تاریخ مهندسی برق را به همراه داشت. ادیسون در این رقابت از روشهای غیراخلاقی نیز استفاده کرد. او برای فریب مردم در مورد خطرات جریان متناوب، نمایشهایی با اتصال برق به حیوانات برگزار میکرد. یکی از مشهورترین این نمایشها، فیلی به نام تاپسی بود که در یک نمایش در سال ۱۲۸۲ (۱۹۰۳) به قتل رسید.

نیکولا تسلا
این دو دانشمند طرفداران و پیروان خاص خود را نیز دارند. برخی از طرفداران تسلا، ادیسون را فردی فریبکار میدانند که حتی برخی اختراعات تسلا را به نام خود ثبت کرده است. بههرحال ادیسون در بین برخی دیگر از فعالان جوامع علمی نیز محبوبیت بالایی ندارد و آنها، او را بیش از مخترع بودن، تاجر میدانند.
همانطور که گفته شد، ادیسون در زمینههای علمی متعدد اختراعات ثبت کرده است. ساخت اولین لاستیک کاربردی در آمریکا توسط او و با همکاری هنری فورد و هاروی فیرستون انجام شد. او اولین دستگاه تصویربرداری اشعهی X با نام فلئوروسکوپ را ساخت و همچنین تولید فنول در آمریکا برای اولین بار توسط این مخترع انجام شد.
زندگی شخصی و مرگ
ادیسون از همسر اولش ماری سه فرزند داشت. ماریون استل ادیسون، توماس آلوا ادیسون جونیور و ویلیام لزلی ادیسون، فرزندان او بودند. مری در ۲۹ سالگی و در ۱۹ مرداد ۱۲۶۳ (۹ آگوست ۱۸۸۴) از دنیا رفت. دلیل مرگ او یا تومور مغزی یا اوردوز داروی مورفین بوده است. در آن سالها، مورفین دارویی عادی برای بیماریهای مختلف در زنان بود.

در کنار خودروی الکتریکی مجهر به باتری Edison
ادیسون در ۳۹ سالگی بار دیگر ازدواج کرد. همسر دوم او، مینا میلر، دختر یک مخترع مشهور به نام لوئیس میلر، مؤسس شرکت Chautauqua بود. ثمرهی ازدواج دوم نیز سه فرزند به نامهای مدلین ادیسون، چارلز ادیسون و تئودور میلر ادیسون بود. توماس آلوا ادیسون جونیور، علاقه داشت تا مانند پدرش به کسبوکار فناوری و اختراع وارد شود. او در صنعت روغن مار برای مدتی فعالیت کرد اما هیچگاه موفقیت زیادی به دست نیاورد. بهعلاوه کارهای او مشکلاتی را نیز برای پدر به همراه داشت. او دستگاههای مختلف و عموما ناموفقی تولید کرده و در بازار بهنام «آخرین اختراع ادیسون» عرضه میکرد.
مقالههای مرتبط:
بحرانهای ایجاد شده توسط ادیسون جونیور به حدی زیاد شد که پدر، در دادگاه از او شکایت کرد. در نهایت ادیسون بزرگ قبول کرد که با پرداخت ۳۵ دلار در هفته (معادل ۹۵۳ دلار امروزی)، اجازهی استفاده از برند ادیسون را از پسرش سلب کند. توماس جونیور از آن به بعد از عنوان برتون ویلارد برای خود استفاده میکرد.
مخترع باتریهای آلکالاین تا سالهای پایانی عمر هنوز هم فعال و پرانرژی بود. او در سال ۱۳۰۷ خورشیدی (۱۹۲۸ میلادی) به سازمان غیرانتفاعی Civitan Club پیوست که با هدف کمک به جامعه فعالیت میکرد. او به این گروه اعتقاد زیادی داشت و بر این باور بود که فعالیتهایی مفید و کاربردی برای جامعه و کل آمریکا در آن جریان دارد. او برخی اوقات دوست صمیمیاش هنری فورد را نیز به جلسات انجمن میبرد.

آکهی تبلیغاتی سیستم نمایش فیلم Vitascope
چند ماه پیش از مرگ ادیسون، شرکت خط آهن لاکوانا، قطارهای برقی برونشهری را معرفی کرد. انتقال برق برای این خط جدید، با استفاده از سیستم برقرسانی جریان مستقیم ساخت ادیسون انجام میشد. بزرگترین مخترع تاریخ آمریکا در آن زمان وضعیت جسمانی مناسبی نداشت اما با کمال میل در مراسم رونمایی از این خط آهن حضور یافت و حتی مسیر ابتدایی کوتاهی را نیز بهعنوان لکوموتیوران قطار برقی طی کرد.
این خط آهن تا ۵۴ سال بعد در شمال نیوجرسی مشعول به کار بود تا این که در سال ۱۳۶۳ (۱۹۸۴) بازنشسته شد. پلاکی که نشاندهندهی رانندگی ادیسون با این خط ریلی بوده است امروز در ترمینال لاکوانا در هوبوکن برای بازدید عموم قرار داده شده است.
توماس ادیسون از یک رژیم عجیب و غریب غذایی پیروی میکرد که در آن زمان مشهور بود. این رژیمها بدون پشتوانهی علمی و با محدود کردن تغذیهی افراد، سلامتی و کاهش وزن را به آنها وعده میدادند. تنها مایع نوشیدنی رژیم ادیسون، کمی شیر بود که هر سه ساعت یک بار آن را مینوشید. او اعتقاد داشت این رژیم سلامتیاش را باز میگرداند. (البته صحت این داستان بهطور کامل تأیید نشده است.)

تمبر یادبود توماس ادیسون
توماس آلوا ادیسون، در ۲۵ مهر ۱۳۱۰ (۱۸ اکتبر سال ۱۹۳۱) بر اثر بیماری دیابت در خانهاش در گلنمونت از دنیا رفت. جسد او در پشت همین خانه به خاک سپرده شد. نکتهی جالب توجه این است که آخرین تنفس ادیسون در یک لولهی آزمایش در موزه ی هنری فورد در نزدیکی دیترویت نگهداری میشود. بهعلاوه، یک ماسک مرگ از صورت ادیسون و طرحی از دستهای او نیز ساخته شد.
جوایز و افتخارات
رئیس جمهور فرانسه در سال ۱۲۶۰ شمسی (۱۸۸۱ میلادی) نشان لژیون دونور را به توماس ادیسون اهدا کرد. در سال ۱۲۶۶ (۱۸۸۷)، مدال ماتئوچی و پس از آن در سال ۱۲۶۹ (۱۸۹۰)، عضویت در انجمن سلطنتی علوم سوئد به این دانشمند اهدا شد. مدال جان اسکات و مدال ادوارد لانگسترث در سال ۱۲۶۸ (۱۸۸۹)، از دیگر جوایز مخترع آمریکایی در قرن ۱۹ میلادی بود.
مدال آمریکایی جان فریتز در سال ۱۲۸۷ (۱۹۰۸) به ادیسون اهدا شد. او در سال ۱۲۹۴ (۱۹۱۵) نیز از طرف مؤسسهی فرانکلین، مدال اختصاصی فرانکلین را دریافت کرد. نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۲۹۹ (۱۹۲۰)، نشان خدمات برجستهی خود را به ادیسون اهدا کرد. ۳ سال بعد، جایزهی اختصاصی ادیسون در انجمن مهندسان برق آمریکا طراحی شده و توماس، اولین دریافتکنندهی آن شد. مدال طلای کنگره و عضویت در آکادمی ملی علوم، افتخارات دیگر ادیسون در آمریکا هستند.
ایالات متحدهی آمریک، از سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳)، روز ۲۲ بهمن (۱۱ فوریه) یعنی تاریخ تولد ادیسون را بهعنوان روز مخترع نامگذاری کرده است. مجلهی لایف، در ویژهنامهای در سال ۱۳۷۱ (۱۹۹۷)، ادیسون را در صدر فهرست ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در ۱۰۰۰ سال گذشته قرار داد.

مجسمهی ادیسون در موزهی پورت هورون
یادگارهای توماس ادیسون
مکانهای بسیاری در آمریکا و دیگر نقاط جهان به نام ادیسون ثبت شدهاند. شهر ادیسون در نیوجرسی و دانشگاه ایالتی توماس ادیسون، از مشهورترین مکانها هستند. دبیرستانها و دانشکدههای متعددی نیز در آمریکا به نام این دانشمند بزرگ ثبت شدهاند. شهر آلوا در فورت میرز نیز از نام میانی این دانشمند استفاده کرده است.
پدر اسطورهی فوتبال یعنی پله، فرزندش را به احترام این مخترع آمریکایی ادسون نام گذاشت که بهصورت تصادفی در اسناد ثبتی Edison نوشته شد. سه پل در آمریکا نیز به نام ادیسون نامگذاری شدهاند. این پلها در نیوجرسی، فلوریدا و اوهایو قرار دارند.
بزرگترین یادگار تاریخی توماس ادیسون، در محل زندگیاش در گلنمونت قرار دارد. این منطقه به نام Edison National Historic Site شناخته میشود. در شهر ادیسون نیوجرسی نیز یک برج یادگار و موزه به نام این مخترع ساخته شده است. حتی در شهر بیمونت تگزاس که ادیسون هیچ سفری به آنجا نداشته است، یک موزه به نام او قرار دارد.
شرکت بزرگ جنرال الکتریک، یکی از قدیمیترین یادگارهای ادیسون است که پس از ادغام شرکت او با توماس هیوستون تأسیس شد. شرکتهای بزرگ دیگر همچون Commonwealth Edison ،Edison International ،Detroit Edison و بسیاری شرکتهای دیگر نیز نام این کارآفرین بزرگ آمریکایی را یدک میکشند.
شاید همهی ستارهها فقط ستاره به نظر بیایند و اساساً گویهای بزرگی از سوخت گازی با فاصله میلیاردها سال نوری در آسمان شب قلمداد شوند. اما دقیقاً اینگونه نیست. ستارگان در ابعاد، رنگها، دماها و جرمهای متنوعی یافت میشوند؛ از کوتولههای سرخ گرفته تا کوتولههای سفید و ابرغولهای آبی. همچنین انواع ناشناختهی دیگری از ستارگان به نامهای ستاره نوترونی و ولف-رایت (Wolf-Rayet Star) بهچشم میخورند. اکثر ستارگان بخشی از سیستمهای دوتایی یا چندگانه هستند و بسیاری جز ستارگان متغیراند، بدین معنی که درخشندگی ثابتی ندارند. از جمله مطالعات جدید ستارهشناسان، ستارگان فشرده هستند: ستارگان نوترونی و سیاهچالهها. قبل از پراداختن به انواع ستاره است لازم است نگاهی به تحول ستارگان داشته باشیم.
تکامل ستارگان فرآیندی است که در طول زمان، یک ستاره دستخوش تحولاتی میشود. چرخهی زندگی ستارهها از الگویی تبعیت میکند که عمدتاً براساس جرم اولیهی ستاره است. بسته به جرم ستاره، طول عمر آنها میتواند از چند میلیون سال در مورد ستارگان پرجرم و تا تریلیونها سال در مورد کم جرمترین ستارگان تغییر کند. تمامی ستارگان از ابرهای گازی و غبار در حال رمبش متولد میشوند؛ این ابرها اغلب به نام سحابی یا ابرهای مولکولی شناخته میشوند. این فاز از تکامل ستارهای ۱۰۰ هزار سال به طول میانجامد. تمامی انرژی آزادشده پیشستاره را انرژی گرانشی تأمین میکند؛ در این مرحله هنوز همجوشی هستهای شروع نشده است. پس از شروع همجوشی هیدروژنی، نتیجهی یک ستاره تی-ثوری (T-Tauri) است. تی-ثوری ستارهای متغیر است؛ یعنی در روشنایی آن نوسان وجود دارد. این ستاره همچنان حدود ۱۰ میلیون سال رمبش میکند؛ تا زمانی که انبساط آن بهدلیل انرژی حاصل از همجوشی هستهای با انقباض ناشی از گرانش متعادل شود؛ به این ترتیب، پس از آن ستاره وارد شاخهای جدید به نام ستارگان رشته اصلی میشود که تمام انرژی خود را از همجوشی هیدروژنی موجود در هسته خودش تأمین میکند.

در اخترشناسی، ردهبندی ستارهای بر اساس مشخصات طیفی آنها صورت میگیرد. وقتی طیف تعداد زیادی ستاره بررسی شود، معلوم میشود، میتوان آنها را بهطور طبیعی، در چند گونهی طیفی دستهبندی کرد. ردهبندی کنونی برپایهی پژوهشهای وسیع در رصدخانهی کالج هاروارد است و در آن مطالعه تطبیقیِ بیش از ۳۰۰ هزار ستاره صورت گرفته است. با بهرهگیری از این نظام ردهبندی، ستارگانی با رنگ آبی، داغترین هستند و به آنها نوع O اطلاق میشود. سردترین ستارگان به رنگ سرخاند و نوع M نامیده میشوند. این دنباله ستارهای برای جا دادن برخی اجرام ستارهای یا ستارهمانند بسط داده شده است و به این ترتیبکوتولههای سفید در رده D و ستارههای کربنی در ردههای S و C توانستند در این ردهبندی ستارهای جا بگیرند. اکنون، با توجه به افزایش دما، ردههای طیفی به صورت ذیل هستند:
| گونه طیفی | رنگ | دمای تقریبی (K) | ویژگیهای گونه طیفی |
|---|---|---|---|
| O | آبی | بیش از ۳۰،۰۰۰ | تعداد کم خطوط، خطوط هلیوم یونیده |
| B | آبی | ۳۰،۰۰۰-۱۰،۰۰۰ | خطوط هلیوم |
| A | سفید مایل به آبی | ۷،۵۰۰-۱۰،۰۰۰ | خطوط خیلی متمایز هیدروژن |
| F | سفید | ۷،۵۰۰-۶،۰۰۰ | خطوط متمایز هیدروژن، خطوط کلسیم یونیده، خطوط فلزی |
| G | زرد | ۶،۰۰۰-۵،۰۰۰ | خطوط متمایز هیدروژن، خطوط آهن یونیده، خطوط فلزی |
| K | نارنجی | ۵،۰۰۰-۳،۵۰۰ | خطوط قوی فلزات |
| M | سرخ | ۳،۵۰۰-۲،۰۰۰ | نوارهای مولکولی اکسید تیتانیم |
| L | سرخ و فروسرخ | ۲،۰۰۰-۱،۳۰۰ | نوارهای مولکولی هیدروژن آهن |
| T | - | ۱،۳۰۰-۷۰۰ | خطوط متان و بخار آب |
هر رده نیز با اعداد ۰ (داغترین) تا ۹ (سردترین) به زیرگروههایی تقسیم میشود؛ برای مثال ستارگان رده طیفی A8 و A9 و F0 و F1 دنبالهای از ستارهها را با بیشترین دما تا کمترین دما تشکیل میدهند.

ردهبندی طیفی ستارگان بر اساس دمای سطحی ستاره
در اوایل قرن بیستم، اینار هرتسپرونگ دانمارکی و هنری نوریس راسل آمریکایی، مستقل از یکدیگر دربارهی ارتباط میان دمای سطحی ستارگان و درخشندگی آنها بررسیهای مهمی بهعمل آوردند. نتایج کار آن دو به نمودار H-R یا نمودار هرتسپرونگ-راسل انجامید. نمودار هرتسپرونگ-راسل این امکان را میدهد تا ستارگانی با دماهای مختلف (رده طیفی) و قدرمطلقهای گوناگون، روی یک نمودار ترسیم شوند. به این ترتیب ستارگان به روش بهتری تقسیمبندی میشوند. مثلاً، ستارگان رشته اصلی، ابرغولهای سرخ، کوتولههای سفید و غیره.

در نمودار H-R محور عمودی بر حسب قدرمطلق (سمت چپ) یا درخشندگی (سمت راست) و محور افقی بر حسب دما (بالا) یا گونه طیفی (پایین) درجهبندی شده است. وقتی نموداری از قدرمطلق ستاره برحسب طبقهبندی طیفی آن ترسیم شود، الگوی جالبی پدید میآید: اغلب ستارگان بسیار داغ (نوع-B) تقریباً ۱۰،۰۰۰ بار نیز از خورشید درخشانترند و اغلب ستارگان سرد (نوع-M) تقریباً ۱۰۰ بار از خورشید کمنورترند. این ستارگان نوار انتهایی موربی را تشکیل میدهند که رشته اصلی نامیده میشوند. همچنین ستارگان سردی (از نوع K و M) یافت میشوند که با وجود دمای سطحی کم، ۱۰۰ بار از خورشید درخشانترند. آنها باید ستارگان اعزل یا ابرغول باشند. ابعاد بزرگ این ستارگان، دماهای وایینشان را جبران میکند.
با شناخت مختصری از ردهبندی طیفی ستارگان، اکنون به انواع مختلف ستارگان طبق نمودار H-R پرداخته میشود، اما چون ستارگان بیشتر عمر خود را به صورت ستاره رشته اصلی سپری میکنند، شناخت این دسته در اولویت قرار میگیرد.
ستارگان رشته اصلی (کوتولهها) (Main Sequence or Dwarfs)
حدود ۹۰ درصد ستارگان جهان جز ستارگان رشتهی اصلی هستند. خورشید نیز یک ستاره رشته اصلی است. این دسته جرمهای یک دهم تا ۲۰۰ برابر جرم خورشید را شامل میشوند. در این ستارگان ارتباط عادی میان دما و درخشندگی برقرار است. ستارگان رشته اصلی اتمهای هیدروژن را در هسته خود به اتمهای هلیوم همجوشی میکنند.
شکلگیری
دانستیم ستارگان از ابرهایی از گاز فشرده و چگال به نام پیشستارهها متولد میشوند و شناسایی آنها تاحدی دشوار است. اجرامی با جرم کمتر از ۰.۸ جرم خورشید قابلیت رسیدن به مرحلهی همجوشی هستهای را در هستهی خود ندارند؛ پس، بهکوتولهی قهوهای تبدیل میشوند که قابلیت احتراق ندارند. اما اگر ستارهای جرم مناسب داشته باشد، تحت رمبش گاز و غبار گرمتر و گرمتر میشود و ستاره به دمایی میرسد که هیدروژن را به هلیوم همجوشی میکند. به این ترتیب ستاره فعال شده و به فاز ستارهی رشتهی اصلی وارد میشود. همجوشی نیرویی برونسو تولید میکند. این نیرو در برابر فشار گرانشی دورنسو مقاومت میکند و بدین ترتیب ستاره پایدار میشود. در این حالت گفته می شود ستاره در حالت تعادل هیدرواستاتیکی قرار دارد.

یک ستاره در بیشتر طول عمر خود، به واسطه نیروی گرانشی (به علت جرم ستاره) و فشار گاز (به علت تولید انرژی در هسته ستاره) در تعادل به سر میبرد و گفته میشود ستاره در تعادل هیدرواستاتیکی است.
ستارگان رشتهی اصلی جرمهای مختلفی دارند. ستارگانی که جرم بیشتری دارند، تحت فشار گرانش نیرومندی قرار میگیرند. در این حالت هسته به شدت داغ میشود و واکنشهای همجوشی با آهنگی سریعتر نسبت به ستارگان کمجرم صورت میگیرد. پس، سوختشان سریعتر مصرف میشود. این مرحله برای خورشید ۱۰ میلیارد سال است. متعاقباً یک ستارهی پرجرم بهاندازهی ۱۰ جرم خورشیدی، ۲۰ میلیون سال را در این فاز سپری میکند و در مقابل یک ستاره کمجرم با جرمی به اندازه نصف جرم خورشید میتواند۸۰ میلیارد سال عمر کند. این مقدار طول عمر بسیار بیشتر از سن کیهان است و نشان میدهد همهی ستارگان کمجرم، هنوز ستاره رشته اصلی هستند.
ستارگان عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل میشوند. برحسب جرم، خورشید از ۷۳ درصد هیدروژن و ۲۵ درصد هلیوم تشکیل شده است و ۲ درصد باقیمانده آن را عناصر سنگینتر تشکیل میدهند. لازم به ذکر است در ستارهشناسی، به عناصری با عدد اتمی بیشتر از ۲، یعنی عناصر سنگینتر از هلیوم، فلز گفته میشود و مهم است با مفاهیم دیگر، بهویژه مفاهیم شیمی اشتباه گرفته نشود. درواقع فلزینگی، فراوانی عناصر سنگینتر از هلیوم را در یک ستاره اندازه میگیرد. هستهزایی عملی است که بهطور عمده در ستارگان رشتهی اصلی رخ میدهد و به تولید هستههای سنگینتر از هیدروژن اشاره دارد. این فرایند از طریق دو روش مختلف امکانپذیر است:
همجوشی هستهای درون هستهی ستاره رشته اصلی شامل هسته هیدروژن مثبت، اتمهای هیدروژن یونیدهشده یا پروتونها است. این ذرات با هم برخورد میکنند و در فرایند انرژی آزاد میکنند. در این مرحلهی واکنش، جرم ترکیبشده فراوردهها کمتر از جرم کل واکنشدهندههاست. بنابراین، طبق معادله معروف اینشتین [E=mc^2]، انرژی آزاد میشود. در این معادله m درواقع تغییری است که در مقدار جرم رخ میدهد. وقتی هیدروژن به هلیوم تبدیل میشود ۴ پروتون بهیک هلیوم تبدیل میشوند. بنایراین هستههای کمتری در اطراف وجود دارد؛ به این ترتیب:
- هستههای باقیمانده باید سریعتر حرکت کنند تا فشار را همانند قبل نگه دارند
- گاز در مرکز داغتر میشود
- این موضوع باعث میشود همجوشی با افزایش دما سریعتر شود
در نتیجه ستاره با افزایش عمر، درخشانتر میشود.
ساختار
از آنجا که تفاوت دما بین هسته و سطح یا فوتوسفر وجود دارد، انرژی به سمت خارج منتقل میشود. دو روش برای انتقال این انرژی وجود دارد: تابش و همرفت. در ناحیهی تابش، انرژی از طریق تابش منتقل میشود، در مقابل، همرفت پایدار است و مقدار بسیار کمی از پلاسما امکان ترکیب شدن پیدا میکند. از طرفی، در یک منطقهی همرفت، انرژی با حرکت فشردهی پلاسما منتقل میشود؛ در این حالت مواد داغتر در ستونهایی به سمت بالا حرکت میکنند تا به سطح برسند و از طرفی موادی که سرد میشوند به سمت پایین حرکت میکنند. انتقال انرژی به روش همرفت بهتر از تابش است، اما تنها در شرایطی ایجاد میشود که شیب گرادیان دمایی تند باشد.

ساختار یک ستاره رشته اصلی خورشید-مانند. از داخل: هسته، ناحیه تابشی، ناحیه همرفتی، فوتوسفر، کروموسفر، تاج
مراحل پایانی
در نهایت ستارهی رشتهی اصلی با سوزاندن هیدورژن خود دستخوش تحولاتی خواهد شد. ستارههایی با یک چهارم جرم خورشید مستقیماً بهصورت یک کوتولهی سفید رمبش میکنند. ستارگان بزرگتر به سمت داخل رمبش میکنند، بنابراین، دما به قدری داغ میشود که هلیوم را به کربن همجوشی میکنند. فشار همجوشی نیرویی برونسو تولید میکند. این نیرو ستاره را چندین برابر بزرگتر از حالت قبلی خود میکند. این شکل تغییریافته، ستاره غول سرخ نام دارد. خورشید ما نیز در نهایت به غول سرخ تبدیل میشود؛ اما چون هنوز ۵ میلیارد سال از عمر خورشید در حالت رشتهی اصلی باقی مانده، هیچ جای نگرانی برای ما وجود ندارد. اگر ستارهی رشته اصلی تا ۱۰ برابر جرم خورشید باشد، طی ۱۰۰ میلیون سال، مواد خود را میسوزاند و به یک کوتولهی سفید فوقالعاده متراکم رمبش میکند. ستارههای پرجرمتر مرگ را بهصورت یک انفجار خشنابرنواختری تجربه میکنند و عناصر سنگینتر موجود درون هسته خود را در سراسر کهکشان پراکنده میسازند. هستهی باقیمانده میتواند یک ستارهی نوترونی باشد. این جرم آسمانی میتواند در شکلهای مختلف دیگر ظاهر شود.

خورشید یک ستاره رشته اصلی از نوع G2V (با دمای سطحی ۵،۷۰۰ کلوین) است؛ این ستاره برای داشتن حیات روی یکی از سیارههایش، زمین، به قدر کافی بزرگ و داغ است.
کوتولههای سرخ/Red Dwarfs
کوتولههای سرخ از انواع متداول ستارهها در جهان هستند. این کوتولهها جز ستارگان رشته اصلی هستند؛ اما جرم کمی دارند و از همین رو، از خورشید ما بسیار خنکتر هستند و در ردهی طیفی M قرار میگیرند. کوتولههای سرخ میتوانند سوخت هیدروژنی را بهمدت طولانیتری در هستهی خود نگه دارند. دانشمندان تخمین میزنند کوتولههای سرخ تا ۱۰ تریلیون سال به سوزاندن سوخت خود ادامه میدهند. ستارههای کوچکتر مسیر ملایمتری دارند. کوچکترین آنها ۰.۰۷۵ جرم خورشید هستند و میتوانند تا نصف جرم خورشید را داشته باشند. دمای سطحی این ستارگان کمتر از ۴۰۰۰ کلوین است. در برخی موارد، کوتولههای سرخ ستارگان رشته اصلی از نوع K را نیز دربر میگیرند.
کوتولههای سرخ بهعلت داشتن عمر طولانی، منابع خوبی برای سیارههای حامل حیات به حساب میآیند؛ زیرا برای چنین مدت طولانی پایدار هستند. با این حال بر سر قابلیت سکونت سیارهای در سیستمهای کوتوله سرخ بهشدت بحث میشود. عواملی وجود دارند که حیات را با دشواری مواجه میسازند. از جمله، سیارات در منطقهی مسکونی این ستارگان، بهدلیل نزدیکی به سیارهی مادر قفل گرانشی میشوند؛ بدین معنی که بخشی از سیاره پیوسته رو به ستاره و روشنایی خواهد بود و بخش دیگر آن مدام در تاریکی قرار میگیرد. این موضوع اختلاف دمایی شدیدی در دو بخش سیاره ایجاد میکند. به این ترتیب، به نظر میرسد چنین شرایطی بهسختی بتواند از حیات، بهویژه حیات زمینی، پشتیبانی کند.
از طرفی تغییر در انرژی خروجی هم میتواند آثار منفی در شکلگیری حیات داشته باشد. این ستارگان اغلب ستارههای شرارهدار هستند و شرارههایی عظیم تولید میکنند که درخشندگی آنها را در عرض چند دقیقه دو برابر میکند. مطالعات نشان میدهد که این ستارگان ممکن است منبع شرارههای پرانرژی و میدانهای مغناطیسی باشند و بههمین دلیل امکان حیات بدان صورت که میشناسیم ناممکن خواهد بود.

تصویر مفهومی از یک ستاره کوتوله سرخ. این کوتولهها از لحاظ مغناطیسی فعال هستند و لکههای سیاه و زبانههای عظیم کمانی دارند. همچنین شرارههای تولیدشده در سطح این ستاره میتواند تا نزدیکی جو سیارههای موجود در اطراف ستاره کوتوله برسند و در طول زمان جو سیاره را از بین ببرند یا سطح سیاره را برای حیات به گونهای که ما میشناسیم ناممکن کند.
کوتولههای سفید/White Dwarfs
با توجه به نمودار هرتسپرونگ-راسل، می توان انواع ستارگانی را یافت که در سمت چپ و پایین نمودار قرار گرفتهاند. این ستارگان چه مشخصههایی دارند؟
این قبیل اجرام آسمانی برای قرار گرفتن در سمت چپ نمودار باید بسیار داغ (سفید) و برای قرار گرفتن در پایین نمودار باید نسبتاً کمنور باشند. تنها توضیح برای اینکه چگونه ستارهای میتواند هم داغ و هم کمنور باشد، کوچک بودن اندازهی آن است. در این صورت بخش پایین سمت چپ نمودار محلی منطقی برای کوتولههای سفید بهشمار میآید.
کشف
اولین ستارهی کوتوله سفید بهدلیل همراهی با ستاره شعرای یمانی کشف شد. شعرای یمانی ستارهای درخشان در صورت فلکی کلب اکبر است. در سال ۱۸۴۴، فردریش بسل نوسانی در حرکت ستاره دریافت؛ گویا ستاره حول جرمی نامرئی در گردش بود. آلوان کلارک، سازنده اپتیک و تلسکوپ، این جرم آسمانی مرموز را مکانیابی کرد. بعدها معلوم شد این ستاره همراه یک کوتوله سفید است. این جفت ستاره اکنون به نام شعرای یمانی A و B شناخته میشوند و ستاره B همان کوتوله سفید است.

تصویر مفهومی از شعرای یمانی A و B، یک سیستم دوتایی. شعرای یمانی A یک ستاره رشته اصلی (ستاره بزرگ) است و ستاره همراه آن، شعرای یمانی B (ستاره کوچک) یک کوتوله سفیداست.
عامل پایداری کوتوله سفید، فشار تبهگنی الکترون است
گرانش روی سطح یک کوتوله سفید ۳۵۰ هزار برابر گرانش زمین است. کوتولهی سفید بیشتر از پلاسمایی با الکترون و هستههای ناپیوندی تشکیل شده است. یک کوتولهی سفید میتواند تا دمای صفر خنک شود و در عین حال انرژی بالایی داشته باشد. کوتولههای سفید معروف به کوتولههای تبهگن، بقایای هستهی ستارهای هستند. این ستارگان بهطور عمده از مادهی الکترون تبهگن تشکیل شدهاند.
فشارهای درون ستارهی کوتولهی سفید چنان زیاد میشود که همهی هستههای اتمهایش، مانند تیلههای شیشهای، در کوچکترین فضای ممکن تنگ هم جا میگیرند. اتمها عمدتاً دارای فضای خالیاند (اگر اتمی به اندازه استادیوم فوتبال بزرگ شود،هسته مانند نخودی است در میانهی میدان، با الکترونی ریز که در دورترین صندلیها از این سو به آن سو میرود). اما در ستاره کوتوله سفید همه آن فضای اضافی به شدت
مقالههای مرتبط:
کاهش مییابد. همزمان، الکترونهای آزادش انرژی و فشار درونی ایجاد میکنند و نمیگذارد اتم از آن بیشتر برمبد. آنها با الکترونهایی که با هرجومرج به هم ضربه میزنند (قاعده مکانیک کوانتومی فرمولبندیشده توسط ولفگانگ پائولی ادغام آنها را قدغن میکند)، در برابر فشار بیشتر مقاومت میکنند و دلیل پایداری کوتوله سفید همین است: فشار فوقالعادهی واردشده از سوی الکترونهای پرسرعت و به شدت محدودشده، موسوم به فشار تبهگنی به ستاره اجازه نمیدهد بیشتر از این دستخوش تراکم شود.
این فشار حتی از نیروهای خردکنندهی واقع در مرکز خورشید ما میلیونها بار قویتر است. چنین فشاری تا پدیدار شدن علم مکانیک کوانتومی درکنشدنی بود. فشار تبهگنی الکترون ستاره را بسیار چگال میکند. کوتولهی سفید در هنگام شکلگیری بسیار داغ است؛ اما در طول زمان بهتدریج انرژی خود را در اثر تابش از دست میدهد و سرد میشود. در طول یک بازهی زمانی بسیار طولانی که ستاره سرد میشود، مواد (از هسته) آن شروع به بلوری شدن میکنند. دمای پایین ستاره یعنی دیگر تشعشعاتی از نور و گرما وجود ندارد؛ پس کوتولهی سیاهی شکل میگیرد. این فرایند تبدیل شدن بیشتر از سن کیهان تخمین زده شده است؛ یعنی هنوز کوتولهی سیاهی وجود ندارد. به نظر میرسد کوتولهی سفید آیندهی بسیاری از ستارگان از جمله خورشید و ۹۷ درصد ستارگان کهکشان راهشیری است؛ ستارگانی که جرمشان بهاندازهای زیاد نیست تا بتوانند به ستارههای نوترونی تبدیل شوند.

در برخی موارد افراطی اجرام کیهانی، از جمله کوتولههای سفید و ستارههای نوترونی، ماده رفتاری عجیبوغریب از خود نشان میدهد و به مادهای تبدیل میشود که فیزیکدانان آن را به نام "ماده تبهگن" میشناسند.
گفته شد تحول ستارگان به جرم آنها بستگی دارد.ستارگان رشته اصلی از تودههای ابری غبار و گاز، تحت گرانش شگل میگیرند. اکثر ستارگان پرجرم یعنی آنهایی که ۸ برابر خورشید و یا بیشتر جرم دارند، در پایان عمر طی انفجارهایی عظیم و خشن ابرنواختری بهصورت ستارهی نوترونی یا سیاهچاله درمیآیند. برخی دیگر مثل کوتولههای سرخ مستقیماً پس از سوزاندن همهی سوخت هیدروژنی خود، پوستهای برجای میگذارند که همان کوتولهی سفید است. ذکر این نکته لازم است که کوتولههای سرخ سوخت خود را طی تریلیونها سال مصرف میکنند و از آنجا که عمر کیهان ۱۳.۸ میلیارد سال است، هیچ کوتولهی سرخی به کوتوله سفید تبدیل نشده است.
پس از آنکه دورهی همجوشی هیدروژنی ستارگان رشتهی اصلی با جرم کم یا متوسط پایان یافت، بهصورت یک ستارهی غول سرخ منبسط میشوند. از این زمان به بعد، ستاره شروع به همجوشی هلیوم به اکسیژن و کربن میکند. این رخداد در هستهی ستاره از طریق یک فرایند آلفا-سهگانهانجام میگیرد. اگر ستاره جرم کافی برای همجوشی کربن نداشته باشد، لایهی بیرونی خود را از دست میدهد و سحابی سیارهای تشکیل میدهد. به این ترتیب، هستهای از آن باقی میماند که یک کوتوله سفید است (ستاره دیگر منبع انرژی ندارد، پس مواد درون آن نمیتوانند وارد واکنش همجوشی شوند).
سیستم دوستارهای
اگر ستاره کوتولهی سفید بخشی از یک سیستم ستارهای دوتایی باشد، اتفاقات جالبی رخ میدهند. کوتوله سفید میتواند مواد را از ستاره دیگر به سطح خود جذب کند و با افزایش جرم خود نتایج شگفتانگیزی ارائه دهد.
یک سناریو برای افزایش جرم کوتوله سفید این است که ستاره بهصورت یک جرم چگالتر مثلاً یک ستارهی نوترونی رمبش میکند.

دو ستاره کوتوله سفید در یک سیستم دوتایی دور هم میچرخند تا اینکه ادغام شوند.
یک نتیجهی دیگر انفجار بهصورت ابرنواختر نوع-I است. وقتی کوتولهی سفید مواد ستارهی همراه خود را جذب کرد، دمایش افزایش مییابد و در نهایت در انفجاری ابرنواختری، ستاره منهدم میشود. این فرایند به ناممدل تک-تبهگن از ابرنواختر نوع 1a شناخته میشود.
اگر ستاره همراه، یک کوتولهی سفید دیگر باشد، دو ستاره ادغام میشوند و انرژی آزاد میکنند. این فرایند مدل تبهگن دوگانه از ابرنواختر نوع 1aنام دارد.
در مورد دیگر، کوتولهی سفید میتواند ماده را از ستارهی همراه خود جذب کند و مختصری بهصورت ابرنواختر مشتعل شود. از آنجا که کوتولهی سفید دستنخورده باقی میماند، میتواند این فرایند را بارها و بارها با رسیدن به نقطه بحرانی تکرار کند.
حد چاندراسخار آن مقدار از جرم است که بیشتر از آن، فشار تبهگنی الکترون در هستهی ستاره برای متعادل نگه داشتن گرانش ستاره ناکافی است. در نتیجه کوتولهی سفید با جرمی بیشتر از این مقدار به رمبش گرانشی محکوم است و به نوع دیگری از بقایای ستارهای مثل ستاره نوترونی یا سیاهچاله تبدیل میشود. حد چاندراسخار برای کوتولهی سفید ۱.۴ جرم خورشیدی است و بیشتر از این جرم، فشار تبهگنی از ستاره در برابر فشار گرانش پشتیبانی نمیکند و ستاره به یک ستارهی نوترونی یا سیاهچاله تبدیل میشود. فشار تبهگنی نوترونی، نوع دیگری از فشار است که یک ستارهی نوترونی را پایدار نگه میدارد. در فشار و دماهای فوقالعاده زیاد هسته، الکترونها و پروتونها در هم ادغام می شوند و نوترونها و نوترینوها را به وجود میآورند و نام ستاره نوترونی از همین جا ناشی شده است.
زیرکوتولهها/Subdwarfs
زیرکوتولهها به اختصار با حروف sd نمایش داده میشوند. در نمودار هرتسپرونگ-راسل زیرکوتولهها پایین رشته اصلی قرار میگیرند. جرارد کویپر در سال ۱۹۳۹ اصطلاح زیرکوتوله را بهکار برد. این اصطلاح به مجموعهی ستارگانی با طیف غیرعادی اطلاق میشد که تحت عنوان کوتولههای سفید میانی شناخته میشدند.

تصویر مفهومی. ستاره کاپتین یک ستاره زیرکوتوله از رده طیفی M1 در ۱۲.۷۶ سال نوری از زمین در صورت فلکی سهپایه قرار دارد.
زیرکوتولهها به نوبه خود به زیرگروههایی تقسیم میشوند:
- زیرکوتوله سرد
- زیرکوتوله اکستریم
زیرکوتوله سرد/Cool Subdwarfs
همانند ستارگان رشتهی اصلی معمولی، زیرکوتولههای سرد (از نوع طیفی G تا M) انرژی خود را از همجوشی هیدروژنی تأمین میکنند. توجیه درخشندگی کم آنها در فلزینگی آنهاست؛ یعنی این ستارگان از لحاظ عناصر سنگینتر از هلیوم غنی نیستند. فلزینگی کم، کدری (معیاری برای سنجش نفوذناپذیری در برابر تابشهای الکترومغناطیسی و دیگر تابشها) لایهی بیرونی را کاهش میدهد و در نهایت فشار تابش کاسته میشود؛ در نتیجه ستاره به ازای جرمی که دارد، به یک ستاره کوچکتر و داغتر تبدیل میشود.
زیرکوتوله داغ/Hot Subdwarfs
زیرکوتولههای داغ از ردههای طیفی O و B هستند و بهنام ستارههای شاخه افقی اکستریم نیز شناخته میشوند. این گروه از اجرام، نسبت به زیرکوتولههای سرد بسیار متفاوتاند. زیرکوتولههای داغ، هستههای هلیومی فشرده از غولهای سرخ هستند. آنها تقریباً تمام پوشش هیدروژنی خود را از دست دادهاند. علت از دست رفتن عظیم این مقدار از جرم هنوز نامعلوم است. کسر عظیمی از جمعیت این ستارگان در سیستمهای دوتایی ستارهای یافت شده است، اما برهمکنشهای ستارگان در یک سیستم دوتایی را مکانیسم اصلی این اتفاق تصور میکنند. زیرکوتولههای منفرد ممکن است نتیجه ادغام دو کوتوله سفید باشند یا اثر گرانشی از طرف برخی همراهان زیرستارهای میتواند از جملهی دیگر عوامل تشکیل این نوع از ستارهها باشد.
زیرغولها/Subgiants
احتراق هیدروژن، در پوسته هیدروژنی پیرامون هسته ادامه مییابد
زیرغول ستارهای است که همجوشی هیدروژنی در هستهاش متوقف شده است و هسته آن در شروع مسیر تکاملی، از رشته اصلی خارج میشود، اندازه و درخشندگیاش افزایش مییابد و در مسیر تبدیل شدن به غول سرخ قدم برمیدارد. به این ترتیب، از ستارگان رشتهی اصلی با ردهی طیفی یکسان، روشنتر هستند، اما نه بهاندازهی ستارگان غولپیکر واقعی. زیرغولها در پوستهی هیدروژن احتراقی خود که هسته را احاطه میکند، انرژی آزاد میکنند.
از آنجا که زیرغولها بزرگتر هستند و درجه حرارت با فاصله از مرکز کاهش مییابد، این ستارگان سطحی خنکتر نسبت به ستارگان رشته اصلی دارند. دمای سطحی کمتر ستاره میتواند از طریق اطلاعات طیفسنجی حاصل از آنها شناسایی شوند. زیرغولها عمدتاً از ردهی طیفی F، G و K هستند. آنها شعاع کوچکتر و نور کمتری نسبت به ستارگان غول عادی دارند و در نمودار هرتسپرونگ-راسل بین ستارگان رشته اصلی و غولها قرار میگیرند.

HD 140283 یک ستاره زیرغول است. هسته آن سوخت هیدورژنی خود را به مصرف رسانده است و تقریباً سوخت هیدروژنی ندارد، بنابراین هسته منقبض میشود و به این ترتیب داغ میشود. این فرایند باعث سوختن هیدروژن در پوسته اطراف هسته میشود. اعتبار: ESO
اصطلاح زیرغول برای اولین بار در سال ۱۹۳۰ برای رده طیفی G و ستارههای اولیه K با قدر مطلق بین ۲.۵ و ۴+ استفاده شد. این ستارهها بهصورت تسلسلی بین ستارههای رشته اصلی نظیر خورشید و ستارگان غول معینی از جمله الدبران قرار میگرفتند. همچنین تعداد آنها نسبت به ستارگان رشته اصلی یا ستارگان غولپیکر کمتر است.
زیرغولها یکی از زیرشاخههای غولها بهشمار میآیند، با این حال بهطور کامل از غولها مجزا شدهاند و ویژگیهای بسیاری را با غولها به اشتراک میگذارند. اگر چه بعضی از زیرغولها بهدلیل تغییرات شیمیایی یا سن، بهسادگی ستارگان رشتهی اصلی بسیار درخشانی هستند؛ اما دیگر ستارگان مسیر تکامل صریحی را در تبدیل شدن به غولهای واقعی دنبال میکنند. از جمله این گروهها:
- هعنه Gamma Geminorum، زیرغول نوع A
- اتا گاوران یا مفردالرام Eta Bootis، زیرغول نوع G
- سرپسین Pollux
نحوه تشکیل
ستارههای کمجرم سرانجام به نقطهای میرسند که تمام هیدروژن در هسته به هلیوم تبدیل شده است. برای ستارهای با جرم کم، دمای مرکزی به اندازه کافی بالا نخواهد بود؛ از این رو، هلیوم نمیتواند به عناصر سنگینتر همجوشی کند. هنوز مقدار بسیار زیادی هیدروژن بیرون هسته وجود دارد، اما دما برای واکنشهای هستهای بهاندازه کافی نیست. هسته شروع به متراکم شدن میکند و انرژی پتانسیل گرانشی را به انرژی جنبشی تبدیل میکند. این فرایند موجب گرم شدن هسته میشود. دمای هیدروژن موجود در خارج از هسته میتواند به نقطهای برسد که به هلیوم همجوشی کند. این احتراق در لبه بیرونی هسته در پوسته ستاره رخ میدهد. وقتی هسته منقبض میشود، آهنگ تولید انرژی در پوسته افزایش مییابد. پوسته میتواند بهراحتی انرژی بیشتری نسبت به خود هسته در طول عمر معمولی ستاره آزاد کند.
در حالی که همهی این روندها در لایههای داخلی اتفاق میافتد، لایههای بیرونی ستاره تغییر میکنند. لایههای بیرونی ستاره گرمتر میشوند و انبساط مییابند. همانطور که گاز انبساط مییابد، سرد میشود. شعاع ستاره افزایش یافته است؛ اما از درجه حرارت آن کاسته میشود، بنابراین روشنایی ستاره اندکی افزایش مییابد. در نمودار هرتسپرونگ-راسل مسیر به سمت راست حرکت میکند (سردتر)، و ستاره بهصورت زیرغول ظاهر میشود.

ساختار زیرغول؛ از داخل: هسته هلیومی، پوسته هیدروژن احتراقی و پوشش غیر احتراقی.
نزدیکترین مثال از زیرغولها بتا هیدری، در فاصله ۲۴.۴ سال نوری است. جرم بتا هیدری ۱.۱ برابر جرم خورشید، درخشندگیاش ۳.۵ برابر و شعاعش ۱.۵ برابر خورشید تخمین زده شده است.
غولها/Giants
یک ستارهی غولپیکر شعاع و درخشندگی بیشتری نسبت به ستارگان رشتهی اصلی با دمای سطحی یکسان دارد. بنابراین، در بالای رشتهی اصلی در نمودار هرتس پرونگ-راسل قرار میگیرند. غولها حالتی میانی در تکامل یک ستاره هستند. پس از آنکه کل هیدروژن موجود برای همجوشی هستهای در هستهی یک ستارهی رشته اصلی به پایان رسید، ستاره متورم میشود و به یک غول تبدیل میشود.
بهطور معمول، غولها شعاعی بین ۱۰ تا ۱۰۰ برابر شعاع خورشید دارند و درخشندگی آنها ۱۰ تا ۱۰۰۰ برابر خورشید است. ستارههای درخشانتر از غولها، در رده ابرغولها و هیپرغولها قرار میگیرند. لازم به ذکر است، اگر دما پایین باشد، نور کمتری تابش خواهد شد. درخشندگی زیاد این ستارهها به خاطر بیش از اندازه بزرگ بودن آنها است.
غولها پس از اتمام سوخت هیدروژنی (برای فرایند همجوشی) به وجود میآیند و به همین ترتیب رشته اصلی را ترک میکند. رفتار یک ستاره بعد از رشته اصلی تا حد بسیاری به جرم آن بستگی دارد. طیف گستردهای از ستارگان غولپیکر وجود دارد و به طور متداول چندین بخش فرعی برای شناسایی گروههای کوچکتر این ستارگان استفاده میشود.
غولهای درخشان/Bright Giants
یکی دیگر از ردههای درخشندگی، غولهای درخشان هستند که از غولهای معمولی متمایز میشوند. تفاوت آنها در اندازه و درخشندگی است. به این ترتیب، غولهای درخشان اندکی بزرگتر هستند و درخشندگی بسیار بیشتری دارند. درخشندگی آنها بین غولهای عادی و ابرغولها قرار میگیرد و قدر مطلق منفی ۳ دارند. نمونههایی از این گروه:
- دلتا شکارچی Aa1، یک غول درخشان نوع O
- آلفا شاهتخته Alpha Carinae یک غول درخشان نوع F
غولهای سرخ/Red Giants
در هر رده درخشندگی غولها، ستارههای سردتر (ردههای طیفی K، M، S و C) غولهای سرخ (یا قرمز) نامیده میشوند. غولهای سرخ مرحلهی تکامل مشخصی را در زندگی خود تجربه میکنند: شاخه غول-سرخ اصلی (RGB)؛ شاخه افقی قرمز ؛ شاخه غول آسیمپتوتیک (AGB). ستارههای AGB اغلب به اندازه کافی بزرگ و درخشان هستند تا بهعنوان ابرغولها طبقهبندی شوند. ستارههای RGB بهدلیل جرم متعادل، طول عمر پایدار و نسبتا طولانی و درخشندگیشان، به مراتب از شایعترین انواع ستارگان غولپیکر هستند.
غولهای زرد/Yellow Giants
ستارههای غولپیکر با دماهای متوسط (رده طیفی G، F و حداقل بخشی از A) غولهای زرد نامیده میشوند. آنها بهمراتب کمتر از غولهای قرمز هستند. زیرا غولهای زرد تا حد بسیاری تنها از ستارگانی با جرمهای بالا تشکیل میشوند و همچنین زمان کمتری را در این مرحله زندگی خود صرف میکنند. با این حال، شامل تعدادی از ردههای مهم ستارگان متغیر هستند. ستارههای زرد با درخشندگی بالا بهطور کلی ناپایدار هستند، و منجر به یک نوار ناپایدار در نمودار H-R میشوند؛ ستارگانی که عمدتاً متغیرهای پالسدار (تپنده) هستند. نوار بیثباتی از رشته اصلی به درخشندگی هیپرغولها میرسد، اما در درخشندگی غولها، چندین گروه از ستارگان متغیر وجود دارد.
غولهای زرد ممکن است ستارگانی با جرم متوسط باشند. این ستارگان برای اولین بار بهسوی شاخهی غول سرخ تکامل مییابند یا ممکن است به سمت شاخه افقی پیش روند و تکامل یابند. تکامل به شاخه غول سرخ برای اولین بار بسیار سریع است، در حالیکه ستارهها میتوانند زمان بیشتری را در شاخه افقی صرف کنند. ستارههای شاخه افقی با عناصر سنگینتر و جرم کمتر، ناپایدارتر هستند.
غولهای آبی (یا سفید)/Blue (White) Giants
داغترین غولها، غولهای آبی نامیده میشوند. غولهای آبی از گروههای بسیار ناهمگن هستند. غول آبی اصطلاحی است که بهطور دقیق تعریف نشده است و به گونههای مختلفی از انواع ستارههای مختلف اعمال میشود. افزایش متعادل در اندازه و درخشندگی در مقایسه با ستارههای رشته اصلی با جرم یا درجه حرارت یکسان از ویژگی مشترک این گونه ستارهها است و بهاندازهی کافی داغ هستند تا نام آبی به آنها اطلاق شود؛ از این رو، ستارههای ردهی نوع A، اواخر B و گاهی اوایل A بهعنوان غولهای سفید شناخته شوند.

تصویر مفهومی. عقد ثریا یک غول آبی در صورت فلکی گاو است.
بر خلاف ستارههای غول سرخ که بهدلیل متورم شدن بزرگ هستند، غولهای آبی با در بر گرفتن مقدار بسیاری ماده دارای اندازههای بزرگی هستند. بنابراین، هنگام مرگ این ستارگان، تصور میشود بهخاطر هستهی بزرگشان، در برابر گرانش ناشی از نیروهای دافعه نوترونها نمیتوانند مقاومت کنند و به این ترتیب هسته به رمبش ادامه میدهد تا سیاهچالهای تشکیل دهد. با این حال، تمام سیاهچالهها از طریق غولهای آبی شکل نمیگیرند؛ اما پرچگالترین ابرغولهای آبی، به هنگام مرگ، تا حد بسیار زیادی به سیاهچاله تبدیل میشوند.
ابرغولها/Supergiants
ابرغولها از پرجرمترین و درخشانترین ستارگان هستند. ابرغولها ناحیهی بالای نمودار هرتسپرونگ-راسل را اشغال میکنند. قدر مطلق بصری آنها بین منفی ۳ و منفی ۸ است. محدودهی دمایی ابرغولها از ۳۴۵۰ کلوین تا بيش از ۲۰ هزار کلوین تغییر میکند. ابرغولها میتوانند جرمهایی برابر ۱۰ تا ۷۰ برابر جرم خورشید را اتخاذ کنند و درخشندگی آنها به ۳۰ هزار تا صدها هزار برابر نور خورشید میرسد. شعاع آنها مقادیر مختلفی را میپذیرند؛ معمولاً از ۳۰ تا ۵۰۰ یا حتی بیش از ۱۰۰۰ برابر شعاع خورشید را میتوانند در بر بگیرند. بهدلیل جرم بسیار زیاد این ستارهها طول عمر کوتاهی بین ۱۰ تا ۵۰ میلیون سال دارند و فقط در ساختارهای کیهانی جوان مانند خوشههای باز، بازوهای مارپیچی کهکشانها و در کهکشانهای نامنظم دیده میشوند. ابرغولها در برآمدگیهای مارپیچی کهکشان فراوانی کمتری دارند و در کهکشانهای بیضوی شکل یا خوشههای کروی مشاهده نشدهاند. تصور میشود اینگونه ساختارهای کهکشانی بیشتر ستارههای قدیمی را در خود جای میدهند.
ابرغولها در انواع مختلفی از اندازه و درجه حرارت وجود دارند؛ اما معمولاً بهصورت سرخ یا آبی طبقهبندی میشوند. ابرغولهای سرخ حداقل ۸ برابر جرم خورشید هستند؛ بهطور کلی ستارگان کهنسال به حساب میآیند و زمانی در اندازه خورشید بودند. وقتی یک ستاره با جرمی بیش از ۱۰ برابر جرم خورشید، سوخت هیدروژنی
مقالههای مرتبط:
موجود در هسته خود را به اتمام رساند و مانع همجوشی ستاره شود، یک ابرغول شکل میگیرد. ستاره پس از آن شروع به رمبش میکند، اما در ادامه این فرایند، هیدروژن در پوستههای بیرونی خود، همجوشی خود را آغاز میکند. در این نقطه، تمام ستاره همجوشی را تجربه میکند و به واسطه مابقی هیدروژن خود با سرعت چشمگیری شروع به سوختن میکند. در حقیقت، این ستارهها میتوانند تمام هیدروژن باقیمانده خود را فقط در عرض چند میلیون سال بسوزانند. در طول این زمان آنها حداقل ۱۰۰،۰۰۰ بار روشنتر از خورشید میدرخشند. در پایان عمر، ستارگان ابرغول سرخ اغلب به صورت یک انفجار ابرنواختری میمیرند و در نهایت ستارهای نوترونی یا سیاهچاله بر جا میگذارند.
ابرغولهای آبی نسبت به ابرغولهای سرخ بسیار داغتر و از لحاظ اندازه بسیار کوچکتر هستند؛ اندازه آنها حدود ۲۵ برابر جرم خورشید است. آنها همانند ابرغولهای سرخ، تنها چند میلیون سال عمر میکنند. ستارهای با داشتن جرمی بیش از ۱۰ برابر جرم خورشید با نزدیک شدن به مرگ خود، به مرحلهای وارد میشود که در آن سوخت خود را کندتر میسوزاند. با این حال، ابرغولهای سرخ همچنین میتوانند به ابرغول آبی تغییر مسیر دهند؛ بهعبارت دیگر، یک ستاره میتواند بهطور مداوم بین یک ابرغول سرخ و آبی تغییر کند. بین این دو اکستریم، ابرغول زرد مثل ستاره شمالی، قطبی، شکل میگیرد. با این حال، ستارههایی با این طبیعت عمدهی زمان خود را بهصورت ابرغولهای سرخ سپری میکنند تا از نوع آبی یا زرد.

پای شکارچی، Rigel، یا بتا-شکارچی یک ستاره ابرغول آبی است.
هیپرغولها/Hypergiants
بزرگترین هیپرغول شناخته شده، VY Canis Majoris، واقع در صورت فلکی کلب اکبر است. این ستاره حدود ۲۱۰۰ برابر خورشید است. اگر در موقعیت خورشید قرار گیرد، فضایی تا مدار زحل را اشغال میکند.
هیپرغولها یکی از انواع بسیار نادر هستند. این ستارهها بهطور معمول درخشندگی بسیار زیاد دارند و آهنگ از دست دادن جرم آنها از طریق بادهای ستارهای بسیار بالا است. ستارهشناسان علاقهی بسیار زیادی به این ستارهها از خود نشان میدهند، زیرا این ستارگان به درک تکامل ستارگان، به خصوص در شکلگیری ستارهای، پایداری و سرنوشت مورد انتظار آنها به صورت انفجار ابرنواختری کمک میکنند.
هیپرغولها فقط چند میلیون سال عمر میکنند
حد ادینگتون به افتخار سر آرتور استنلی ادینگتون، فیزیکدان انگلیسی در اوایل قرن بیستم حد ادینگتون نام گرفت. این حد، درخشندگی بیشینهای است که ستاره میتواند در تعادل بین نیروی تابش بیرونی ناشی از این درخشندگی و نیروی درونی ناشی از کشش گرانشی ستاره داشته باشد. ستارههای هیپرغول اغلب بسیار نزدیک به این حد عمل میکنند و برخی از آن فراتر میروند. هنگامی که این اتفاق میافتد، ستاره قسمتی از لایه بیرونی خود را از دست میدهد. این رویداد بهصورت انفجارهای بسیار درخشانی ظاهر میشود. این فرآیند در طول دورههای موقت سبب کمسو شدن ستاره میشود و عامل ناپایداری کلی ستاره است. در مقایسه با ستارههای دیگر، هیپرغولها عمر بسیار کوتاهی دارند؛ در حدود چند میلیون سال.
اگر چه این دسته در بالای نمودار هرتسپرونگ راسل یافت میشوند، به چند زیرگروه مختلف تقسیم میشوند.
- LBVها (Luminous Blue Variables)/متغیرهای آبی درخشان؛
- هیپرغولهای آبی/Blue Hypergiants؛
- هیپرغولهای سرخ/Red Hypergiants؛
- هیپرغولهای زرد/Yellow Hypergiants.

مقایسه بین خورشید و VY Canis Majoris (وی وای سگ بزرگ)؛ یکی از یزرگترین ستارگان شناخته شده.
ابرغولهای زرد و LBVها هر دو بسیار نادر هستند و فقط چند نمونه از این گونهها در کهکشان راه شیری وجود دارد. احتمالاً، نادر بودن این ستارگان به این دلیل است که هر کدام، این مرحله را بسیار سریع پشت سر میگذارند.
بدین ترتیب، ستارهها در دستهبندیهایی قرار میگیرند و میتوان آنها را بهتر و منظمتر طبقهبندی کرد، اما دیدیم که ستارگان از لحاظ اندازه، دمای سطح، رنگ و درخشندگی بسیار متفاوت و متنوعاند. این گستره، تنوع کامل آنها را توضیح نمیدهد، زیرا فقط به ستارگانی که نور مرئی گسیل میکنند، توجه شد. این بحث حول جز بسیار باریکی از طیف الکترومغناطیسی متمرکز است. شاید دانستن اینکه بیش از نیمی از تعداد بسیار زیاد ستارگان در کهکشان را نمیتوان با استفاده از نور مرئی آشکارسازی کرد، مایهی تعجب و حیرت شود.
اپل امروز ساعت ۱۷:۳۰ بهوقت تهران با برگزاری رویدادی بزرگ، نسخهی جدید تعدادی از محصولات خود، مانند آیپد پرو را معرفی خواهد کرد و ظاهرا این تبلت را قلم ارتقاءیافتهی اپل پنسل همراه میکند. روز یکشنبه، توسعهدهندهای بهنام گیلرمه رمبو، با انتشار توییتی مدعی شد که «Apple Pencil 2» با شمارهمدل B332 و پشتیبانی از ژستهای حرکتی معرفی میشود، او میگوید:
کاربر میتواند با سُراندن انگشت خود روی کنارهی قلم، ویژگیهای خط در حال ترسیم را تغییر دهد.
نسخهی فعلی اپل پنسل، بهلطف حساسیت نوک آن به فشار و قابلیت تشخیص زاویه، در برخی از اپلیکیشنها به کاربر امکان سایهزنی را میدهد. در حال حاضر بدنهی قلم اپل لمسی نیست، از این رو اضافهشدن چنین قابلیتی، مستلزم معرفی نسخهای جدید از Apple Pencil خواهد بود.

توییتهای توسعهدهندهی دیگری به نام استیو تروتون-اسمیت، به ویژگیهای موجود در کد iOS برای «UIPencilAdjustmentInteraction» اشاره میکند که احتمالا استفاده از قابلیتهای یادشده را ممکن خواهد کرد. همچنین دو کد منتهی به «:DidTap» و «:didSlide:Phase» بهزعم تروتون-اسمیت، «راهکارهای منتخب جدیدی» برای توسعهدهندگان اپلیکیشنهای ترسیم هستند.
UIPencilAdjustmentInteraction's pencilAdjustmentInteractionDidTap: and pencilAdjustmentInteraction:didSlide:phase: are your new favorite delegate methods, as drawing app developers
— Steve Troughton-Smith (@stroughtonsmith)October 28, 2018
توییتهای تروتون-اسمیت بهوجود کلیدی غیرمکانیکی (مشابه کلید هوم آیفون ۷) اشاره دارد که فشردن آن، اجرای ژستهای حرکتی با قلم، نظیر لمس، لمس دوگانه یا سوایپ را ممکن میکند، تروتون-اسمیت باور دارد که توسعهدهندگان میتوانند از این کلید برای اجرای منوهای Context شعاعی (مانند Air Command گلکسی نوت) استفاده کنند.

استفاده از اپل پنسل برای اجرای ژستهای حرکتی پیش از این در قالب شایعات و پتنتهای ثبتشده از سوی Apple مشاهده شده بود؛ بهعنوان مثال پتنتی در ماه اکتبر منتشر شد که به استفاده از فناوری تشخیص فراصوتی لمس برای پایش محل انگشت کاربر و حرکات آن روی بدنهی قلم استایلوس اشاره میشود. چرخاندن با پیچاندن قلم یا تغییر دادن محل انگشتان روی آن، میتواند به تغییر ویژگیهای خط در حال ترسیم بیانجامد؛ بهعنوان مثال لمس بخش خاصی از بدنهی قلم، میتواند نقش فشردن یک کلید نرمافزاری را ایفا کند.
در هر صورت تنها چند ساعت تا آشکار شدن حقیقت باقی است. زومیت پوشش زنده و گستردهای از رویداد اپل خواهد داشت و شما را بهصورت لحظهبهلحظه در جریان رخدادهای این رویداد قرار خواهد داد.
تقریباً دو سال پیش بود که هیوندای در نمایشگاه بینالمللی الکترونیک ۲۰۱۷ از ربات مدیکال اگزواسکلتون (Hyundai Medical exoskeleton) یا H-MEX رونمایی کرد. این ربات برای کمک به افراد مسن و بیماران پاراگلیفیک (قطع نخاعی) در کارهایی مانند پیادهروی، بالا و پایین رفتن از پلهها طراحی شد. این طرح پیشرفته بسیار موفق بود و هماکنون توسط وزارت غذا و دارو در کره جنوبی و سازمان غذا و دارو ایالات متحده آمریکا، برای تجاریسازی بهعنوان یک دستگاه پزشکی معرفی شده است.

هیوندای همراه با کیا موتوز، به دنبال گسترش فناوریهای روباتیکپوشیدنی خود برای کاربردهای صنعتی و حتی حملونقل وسایل کوچک است. در همین راستا رباتهای پوشیدنی هیوندای وست اگزواسکلتون (Hyundai Vest Exoskeleton) یا H-VEX و هیوندای چیرلس اگزواسکلتون یا H-CEX برای کمک به کارگران در صنعت خودرو ساخته شدهاند.
ربات پوشیدنی H-VEX دستگاهی است که فشار روی گردن و کمر کارگران را کاهش میدهد و این کار با اضافه کردن ۶۰ کیلوگرم نیرو به قدرت کلی کاربر انجام میشود. از طرف دیگر، H-CEX دستگاهی حفاظتی برای زانو است که به حفظ موقعیت نشستن کارگر کمک میکند. وزن این ربات تنها ۱.۶ کیلوگرم است، در حالیکه میتواند تا وزن ۱۵۰ کیلوگرم را پشتیبانی کند.
ربات پوشیدنی H-CEX هیوندای تاکنون مورد آزمایش قرار گرفته و تواناییهای کاربردی خود را در کارخانه هیوندای-کیا در شمال آمریکا اثبات کرده است. H-VEX هیوندای نیز در دست توسعه است خودروساز کره جنوبی قصد دارد تا پایان سال ۲۰۱۸، قابلیتهای اصلی و اثربخشی هر دو فناوری رباتیک خود را آزمایش نهایی کند. علاوهبر این دو مورد، هیوندای در حال توسعه دستیار پزشکی یونیورسال (Hyundai universal Medical Assist) یا HUMA است. این نمونه را نیز میتوان برای تقویت عضلات کمر و پاها در پیادهروی استفاده کرد و کاربر را قادر میسازد تا با سرعت ۱۲ کیلومتر بر ساعت بدود.
غیر از رباتهای پوشیدنی، هیوندای همچنین از ر فناوری رباتیک برای بهبود کیفیت زندگی استفاده میکند. این شرکت تاکنون دو نمونه برای ارائه خدمات هتلداری و سرویس فروش خودرو در نمایندگیها معرفی کرده است. ربات خدمات هتل میتواند بهطور کامل مشتریان و گردشگران را راهنمایی کند و ربات سرویس فروش نیز قادر است جزئیات خودروها را برای مشتریانی که از نمایندگیها بازدید میکنند، توضیح دهد. در نهایت نوعی فناوری تحرک شخصی رباتیک نیز توسط هیوندای در حال توسعه است که بهعنوان حملکننده شخصی کار میکند.
وانپلاس ساعاتی پیش از جدیدترین گوشی خود یعنی OnePlus 6Tرونمایی کرد؛ درحالی که ممکن است خیلیها درگیر بحث در مورد این گوشی جدید باشند، شرکت وانپلاس از هماکنون به آیندهی محصولاتش میاندیشد.
هفتهی گذشته وانپلاس تأیید کرد که از مدتها پیش، کار روی یک گوشی هوشمند با توانایی پشتیبانی از نسل پنجم ارتباطات را آغاز کرده است و قصد دارد این محصول را تا بهار ۱۳۹۸ (نیمهی اول سال ۲۰۱۹ میلادی)، روانهی بازار کند. در جریان برگزاری رویداد معرفی وانپلاس ۶ تی، شاهد بحث در مورد گوشی 5G این شرکت چینی نیز بودیم.
کریستیانو آمون، قائم مقام ارشد کوالکام، بههنگام بحث در مورد پردازندهی اسنپدراگون ۸۴۵ موجود در گوشی وانپلاس ۶ تی، گفت:
ما بسیار خوشحال هستیم که قرار است با وانپلاس برای ساخت گوشیهای 5G در آیندهی بسیار نزدیک، همکاری کنیم.
گفتنی است که پیت لاو، مدیرعامل وانپلاس، پیش از رونمایی این شرکت از گوشی جدید، در مصاحبهای اعلام کرده بود که وانپلاس در نظر دارد تا در سال ۲۰۱۹، یک گوشی 5G به بازار عرضه کند. مدیرعامل وانپلاس مدعی شد این شرکت چینی مدتی است که مذاکراتی را با اپراتورهای مخابراتی اروپایی آغاز کرده تا بتواند این هدف مهم را عملی کند:
مطمئن هستیم که قرار است نخستین گوشی 5G اروپا، متعلق به ما باشد.

وانپلاس 6T
لاو در ادامهی صحبتهایش در پاسخ به این سؤال که چرا وانپلاس اینقدر زود پا به حوزهی گوشیهای 5G گذاشته است، گفت که این شرکت از طریق بازخوردهای بهدست آمده از کاربرانش، متوجه شده است که آنها خواستار چنین اتفاقی هستند؛ این درحالی است که این نسل از شبکههای ارتباطی، هنوز در هیچجای دنیا راهاندازی نشده است و ورود وانپلاس به چنین حوزهای، اندکی عجولانه بهنظر میرسد. لاو میگوید: یکی از دلایل توسعهی زودهنگام گوشی 5G توسط وانپلاس، این بوده است که چینیها میخواهند بفهمند این نسل از شبکههای ارتباطی، پتانسیل انجام چه کارهایی را دارد و چه مزایایی را میتواند برای کاربرانش به ارمغان بیاورد.
نکتهی حائز اهمیت اینجا است که نباید فراموش کنیم وانپلاس قرار نیست تمام تمرکزش را معطوف دنیای 5G کند؛ طبق گفتههای مدیرعامل این شرکت، گوشی 5G وانپلاس قرار است در کنار گوشیهای فعلی 4G LTE این شرکت حضور داشته باشد و با آنها همزیستی کند؛ چرا که قرار نیست تا سال آینده، شبکهی 5G بهصورت جهانی در دسترس قرار گیرد. وی صحبتهایش را اینگونه بهاتمام میرساند:
ساخت گوشی 5G حجم کاری ما را دو برابر میکند؛ چون این گوشی، یک محصول اضافی است. این اسمارتفون 5G قرار است تشکیلدهندهی دستهای جداگانه در دنیای گوشیها باشد.
سال ۱۹۴۸، برند بریتانیایی جگوار مدل ماندگار XK120 را رونمایی کرد؛ حالا با گذشت ۷۰ سال از عرضهی سریعترین خودروی جهان در دههی ۱۹۴۰، نسخهی ویژهی جگوار اف تایپ با نام چکرد فلگ (Chequered Flag) معرفی شده است.
F-Type در نسخهی Chequered Flag تفاوت چندانی با نمونهی استاندارد ندارد. در این نسخه سه رنگ بدنهی اختصاصی قرمز کلدرا، سفید فوجی و خاکستری کارپات که به دو کوه معروف ژاپن و اروپا و پدیدهی کاسه آتشفشانی اشاره دارند، درنظر گرفته شده است.

مقالههای مرتبط:
اف تایپ جدید که در دو مدل کروکو کوپه (با سقف سیاه رنگ) عرضه میشود، به رینگهای انحصاری آلومینیومی سیاه رنگ ۲۰ اینچ، کالیپرهای ترمز قرمز رنگ و طراحی جدید رکاب مجهز است. در کابین، مدل اسپرت و خوشصدای جگوار صندلیهای جدید با چرم وینزر (Windsor) و دوختهای قرمز یا خاکستری، پشتسریهای چیرم جیر سیاه رنگ، نشان قرمز رنگ فرمان، تزئینات آلومینیوم تیره در کنسول مرکزی و پلاک مخصوص جلب توجه میکنند.

جگوار اف تایپ Chequered Flag Edition در سه تیپ با دو نوعپیشرانه عرضه میشود؛ نمونهی ۴ سیلندر اینجینیوم ۲ لیتری توربوشارژ با قدرت ۲۹۶ اسب بخار و ۴۰۰ نیوتنمتر گشتاور و ۶ سیلندر V شکل ۳ لیتری سوپرشارژ با قدرتهای ۳۳۵ و ۳۷۵ اسب بخار و گشتاورهای ۴۵۰ و ۴۶۰ نیوتنمتر. تمام تیپها به جعبهدندهی ۸ سرعتهی خودکار مجهز هستند. قدرتمندترین مدل از جگوار F-Type جدید بهصورت آپشن، از سیستم انتقال قدرت تمام چرخ محرک (AWD) استفاده میکند، درحالی که تیپهای دیگر، محور عقب هستند.

قیمت پایهی جگوار اف تایپ Chequered Flag از ۶۲ هزار و ۳۳۵ پوند(حدود ۸۰ هزار دلار) برای مدل ۴ سیلندر آغاز میشود؛ گرانترین نسخه، کروک ۳۷۵ اسب بخاری V6 است که با قیمت ۸۲ هزار و ۹۳۵ پوند (۱۰۶ هزار دلار) عرضه خواهد شد.
بلأخره پس از مدتها گمانهزنی و انتشار تصاویر مختلف از وانپلاس 6T، این شرکت چینی، از پرچمدار ارتقاءیافته خود رونمایی کرد. وانپلاس در این نسخه، تغییرات را به مشخصات سختافزاری و ویژگیهای این گوشی محدود کرده است و از حیث ظاهر و طراحی، نمیتوان تغییرات زیادی را مشاهده کرد.
باریکشدن بریدگی صفحهنمایش و استفاده از فرم قطره، باعث شده تا با بریدگی باریکتری روبرو باشیم. در این نسخه، صفحهنمایش امولد ۶.۴۱ اینچی به کار گرفته شده که رزولوشن ۲۳۴۰ × ۱۰۸۰ پیکسل را ارائه میکند. با این وجود، ویژگی شاخص نمایشگر وانپلاس 6T نه به کیفیت و اندازهی آن، بلکه به فناوری استفادهشده در لایههای زیرینش مربوط میشود.
علیرغم استفاده از پوشش ضدضربه گوریلا گلس ۶، برای نخستینبار در صنعت گوشیهای هوشمند، وانپلاس 6T از فناوری شناسایی اثرانگشت در زیر صفحهنمایش بهره میبرد؛ بدین ترتیب، کاربران میتوانند تنها با لمس صفحهنمایش این گوشی، اقدام به قفلگشایی آن کنند.
باتوجه به ویژگیهای جذاب این پرچمدار، بیشک علاقهمندان به این برند منتظر قیمت و زمان عرضهی آن به بازار هستند. طبق گفتهی وانپلاس، پرچمدار جدید آنها از ۱۰ آبان ۱۳۹۷ (۱ نوامبر ۲۰۱۸) در آمریکای شمالی در دسترس قرار میگیرد. خریداران اروپایی وانپلاس 6T نیز میتوانند از ۱۵ آبان ۱۳۹۷ (۶ نوامبر ۲۰۱۸) اقدام به سفارش آن کنند.
طبق سنت همیشگی وانپلاس، این شرکت چینی اینبار هم سعی کرده که محصولِ جدید خود را از حیث قیمت، پایینتر از دیگر رقبا نگاه دارد. OnePlus 6T در ۳ نسخهی مختلف با مشخصات سختافزاری متفاوت عرضه خواهد شد. نسخهی پایهی این محصول که از رم ۶ گیگابایتی در کنار ۱۲۸ گیگابایت حافظهی ذخیرهسازی بهره میبرد، با قیمت ۵۴۹ دلار به فروش خواهد رسید. نسخهی میانی نیز با حافظهی رم ۸ گیگابایتی و ۱۲۸ گیگابایت حافظهی ذخیرهسازی، ۵۷۹ دلار قیمتگذاری شده است؛ اما اگر به نسخهی بالارده علاقه دارید، میتوانید در ازای پرداخت مبلغ ۶۲۹ دلار، از حافظهی ۲۵۶ گیگابایتی در کنار ۸ گیگابایت رم بهرهمند شوید.
تفاوت رینگهای آلومینیومی و فولادی کاملاً مشخص است، اما با رسیدن فصل سرما، انتخاب از بین این دو نوع رینگ با تایرهای زمستانی برای بسیاری از افراد مشکل میشود.
بدون شک رینگهای آلومینیومی و آلیاژي، ظاهر زیباتری دارند؛ اما ظاهر زیباتر در برابر نمونههای فولادی، دلیل محکمی برای انتخاب این نوع رینگ در جادههای برفی و یخی نیست. از مهمترین مواردی که باید در انتخاب رینگ توجه شود، استحکام و قدرت مقاومت در برابر ضربههای احتمالی است.

رینگ خودرو باید بهقدری مقاوم باشد که در چالهها و دستاندازهای مداوم جاده، بهراحتی خم یا شکسته نشود. یکی از راههای بررسی مقاومت رینگ، استفاده از فشار هیدرولیک است. کانال یوتیوب«فشار هیدرولیک» (Hydraulic Press Channel) از یک دستگاه پرس ۱۵۰ تنی ، برای مقایسهی مقاومت دو رینگ فولادی و آلومینیومی کمک گرفته که ویدئوی آن در پایان مطلب قرار داده شده است.

در این آزمایش جالب، رینگ و تایر باهم و در دو زاویهی عمودی و افقی زیر دستگاه قرار میگیرند. همانطور که حدس زده میشد و در ویدئو هم مشخص است، رینگهای آلومینیومی سختی بیشتری دارند و فشار بیشتری تحمل میکنند؛ بهطور دقیقتر، این نوع رینگ تا فشار نهایت ۲۳ تن مقاومت میکند. البته نکتهی دیگر، خرد شدن و شکستن رینگ آلومینیومی پس از فشار بیش از حد است. درمقابل، رینگهای فولادی با ظاهر نهچندان چشمنواز و مقاومت کمتر، فشار را جذب میکنند. این ویژگی باعث میشود تا این نوع رینگها، در برابر فشار بیش از حد خمیدگی پیدا کنند، اما شکستی اتفاق نمیافتد.

در ویدئوی کانال فشار هیدرولیک، فشارسنج بهدرستی در آزمایش رینگ فولادی عمل نمیکند، اما نهایت فشار پیش از خم شدن رینگ، حدود ۱۰ تن تخمین زده شد. باید در نظر گرفت که رینگهای فولادی قیمت بسیار کمتری نسبت به نوع آلومینیومی دارند و البته در صورت خم شدن جزئی، میتوان آنها را تعمیر کرد. اما در صورت شکستن رینگ آلومینیومی، تنها راه باقیمانده، خرید نمونهی جدید است.
.: Weblog Themes By Pichak :.

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید