استفاده از هواپیما‌های مسافربری در نقش‌های متفاوت در امور نظامی و غیر نظامی یک امر متداول در جهان به شمار می‌رود که البته ظرایف و حساسیت‌های خاص خود را نیز دارد؛ از تبدیل این پرنده‌ها به گونه باربری تا آواکس، سوخت رسان، آتش نشان، بستر آزمایشی فناوری ها، گشت دریایی و بسیاری مباحث دیگر که در آن‌ها از پلتفرم‌های مسافربری استفاده می‌شود. در کشور ما هواپیما توپولوف TU-۱۵۴ به دلیل بروز چندین سقوط شهرت بسیار بدی در میان عامه مردم پیدا کرد و چندین سال پیش برای همیشه از صحنه پرواز‌های مسافربری خارج شد، اما این پایان کار توپولوف‌ها در ایران نبود.

تلاش متخصصان دفاعی کشورمان برای استفاده بهینه و کنار نگذاشتن این اسب باری، پس از سال‌ها به نتیجه نشست و این بار نقش مهم "آتش نشانی و بستر آزمایش فناوری‌های هوایی" دو بخشی هستند که توپولوف‌های سابقا مسافری موجود در ایران، این بار در آن حوزه به کار گرفته شده اند تا مشخص شود این پرنده‌ها نیز "روزی به کار آید"

آرمیتا؛ بستر آزمایش ایرانی بر روی توپولوف روسی

هواپیما‌های بسترآزمایش (testbed) یا آزمایشگاه پرنده برای آزمودن بخش‌هایی از اجزای یک وسیله هوایی در شرایط واقعی به کار می‌روند. آزمایش در شرایط واقعی یعنی آزمودن وسیله در حال پرواز با سرعت‌های مختلف و در ارتفاعات مختلف. این شرایطی است که به دلیل خصوصیات اجزای مورد آزمایش در سطح زمین و یا در مقایس‌های ممکن در تونل باد قابل ایجاد نیست. بیشتر این هواپیما‌ها با ایجاد تغییرات لازم بر روی یک هواپیمای موجود بر اساس نیازمندی‌های خاص هر پروژه ساخته می‌شوند. هواپیما‌های بسترآزمایش همچنین برای ارزیابی کار‌های تئوری، محاسبات و شبیه سازی‌های رایانه‌ای نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند که در نتیجه با گردآوری داده‌های حاصله از این آزمایشگاه‌های پرنده، میزان صحت این روش‌ها مشخص و اصلاحات لازم برای بهبود آن‌ها نیز ممکن می‌شود. سرعت توسعه یک محصول نیز با توجه به واقعی بودن آزمایشات و صحت اطلاعات اخذ شده از حسگر‌های آزمایشگاه پرنده بسیار افزایش پیدا می‌کند. از این رو این رده از آزمایشات در هوافضا، پلی برای عبور به عرصه صنعتی و حرفه ای، قابل اتکا برای توسعه علمی، پیشرو و البته تحریم شکن است.

با توجه به اینکه بررسی‌های لازم روی بال و بدنه هواگرد‌ها با تحلیل‌های رایانه‌ای و آزمایشات تونل باد با دقت خوبی به نتیجه می‌رسد و نیز برخی از آزمون‌های رادار و اویونیک بدون شرایط پروازی واقعی و در آب و هوای مختلف و روی زمین ممکن نیست تاکنون هواپیما‌های بسترآزمایش، بیشتر برای آزمودن سامانه‌های رادار، اویونیک و موتور هواپیما در شرایط واقعی و قبل از نصب روی هواپیمای به کار گیرنده آن ساخته شده اند؛ بنابراین با استفاده از هواپیما‌های بسترآزمایش می‌توان در شرایط واقعی این تجهیزات را مورد ارزیابی دقیق قرار داد در حالی که هنوز هواپیمای کاربر آن ساخته نشده و در نتیجه از نظر زمانبندی هم فعالیت‌های مختلف مرتبط با ساخت یک هواگرد سریعتر پیش می‌رود. همچنین در مواردی که در زمینه عملکرد یک سامانه، اطلاعات کافی از قبل موجود نباشد، هوپیما‌های بسترآزمایش در تولید و ثبت این داده‌ها نیز مفید واقع می‌شوند.

با توجه به تلاش فزاینده کشورمان در صنایع هوافضایی، برای اجرای برخی آزمایشات نیاز به توسعه هواپیمای بسترآزمایش وجود دارد. این آزمایشگاه پرنده با نام آرمیتا در شرکت هواپیماسازی ایران (هسا) با تغییر دادن یک هواپیمای توپولف-۱۵۴ ساخته شده که در سالروز صنعت دفاعی کشور در ۳۱ مرداد ماه سال ۱۳۹۱ رونمایی شد.

دیروز، امروز و فردای توپولف ۱۵۴ با یک دنیا تفاوت + تصاویر

هواپیمای بستر آزمایشی آرمیتا - به بدنه نصب شده در بالای سکان عمودی به رنگ نارنجی دقت کنید

با به کارگیری این هواپیما در نقش بسترآزمایش می‌توان ارزیابی‌های مختلفی را در ارتفاعات مختلف از نزدیک سطح زمین تا ۴۰ هزار پا و از سرعت‌های پائین تا ۹۵۰ کیلومتر بر ساعت (برابر با بیشینه سرعت توپولوف-۱۵۴) اجرا کرد. آزمایش صندلی پرتاب شونده خلبان، ارزیابی سامانه تولید اکسیژن در هواپیما و آزمایش سامانه اویونیک پیشرفته هواپیما در شرایط واقعی پرواز از جمله برنامه‌های عملیاتی آزمایشگاه پرنده آرمیتا است. در واقع اینطور که به نظر می‌رسد برای این هواپیما برنامه‌های متنوعی در نظر گرفته شده که اولین آن‌ها آزمودن صندلی پرتاب شونده خلبانان است. برای این منظور بخش جلویی بدنه یک هواپیمای اف-۵ که دماغه آن مشابه نوع شناسایی آر-اف-۵ است به کار گرفته شده. این شباهت باعث بوجود آمدن این تصور می‌شود که احتمالآً باید از بدنه یکی از آر-اف-۵‌های قبلی نیروی هوایی ارتش برای این برنامه استفاده شده باشد.


 

موقعیت نصب این بدنه روی دم عمودی آرمیتا برای اجرای آزمایش صندلی پرتاب شونده مناسب است، زیرا در بالاترین نقطه این هواپیما و در ارتفاع حدود ۱۱ متری زمین نصب شده است. با توجه به مزایای ذکر شده برای آزمایشگاه‌های پرنده می‌توان صندلی پرتاب شونده را در حالات مختلفی آزمایش کرد از جمله در ارتفاع نزدیک به سطح زمین توأم با سرعت‌های بالا (مشابه وضعیت هواپیما قبل از بلند شدن از باند) و همچنین در ارتفاع‌های بالاتر و در سرعت‌های مادون صوت بالا (High subsonic) تا ۹۵۰ کیلومتر بر ساعت.

بدین ترتیب گام مهمی برای ساخت یک نمونه بومی صندلی پرتاب شونده خلبان که یکی از مهمترین ادوات لازم در یک هواپیمای جنگی است برداشته می‌شود. بر اساس اطلاعات ارائه شده در زمان رونمایی از جنگنده کوثر، بحث توسعه صندلی پرتاب شونده بومی در کشور تقریبا به صورت کامل انجام شده که این امر، مشخصا در حجم زیادی مدیون پروژه آرمیتا است.

توپولوف‌ها به جنگ آتش می‌روند

پدیده آتش سوزی یکی از قدیمی‌ترین گونه‌های حوادث است که هر ساله به تعداد فراوانی در اکثر نقاط دنیا رخ داده و موجب به بار آمدن خسارات مالی و جانی می‌شود. برای خاموش کردن آتش راه‌های فراوانی وجود دارد که یکی از آن‌ها بحث استفاده از هواپیما‌ها برای تخلیه آب و یا محموله‌های ضد حریق بر روی مکان مورد نظر است. پس از اتمام جنگ دوم جهانی و استفاده از هواپیما‌ها در نقش‌های گوناگون بسیاری از کشور‌ها به پتانسیل‌های بالای هواپیما‌ها در بخش‌های مختلف پی بردند. پرنده‌های آب نشین که می‌توانستند مشکل نبود فرودگاه در بسیاری از جزایر را حل کنند نیز از این جمله بودند.

دیروز، امروز و فردای توپولف ۱۵۴ با یک دنیا تفاوت + تصاویر

آزمایش توپولوف ۱۵۴ آتش نشان در اصفهان

ایده هواپیما‌های آتش نشان نیز به مانند ایده هواپیمای آب نشین به منظور کمک رسانی و اطفاء حریق در مناطقی مطرح شد که به شکل‌های گوناگون دسترسی به آن‌ها مشکل است. در ابتدا آمریکایی‌ها با بهره گیری از الگوی بمب‌های ناپالم که برای اولین بار در جنگ دوم جهانی مورد استفاده قرار گرفت به طراحی و ساخت "بمب‌های آبی" روی آوردند که بر روی محوطه دچار حریق شده پرتاب شود و باعث خاموش شدن آتش شود. این طرح آنچنان که باید و شاید موفقیت آمیز نبود.

دیروز، امروز و فردای توپولف ۱۵۴ با یک دنیا تفاوت + تصاویر

آزمایش توپولوف ۱۵۴ آتش نشان در اصفهان

اما روش بعدی که موفقیت آمیز بوده و تا به امروز به عنوان روشی استاندارد برای اطفاء حریق هوایی به کار می‌رود بحث استفاده از مخازن آب است که پس از پر شدن از آب ویا مایعات ضد آتش بر روی محل آتش سوزی پاشیده می‌شود. در کشور ما در ابتدا هواپیمای ایلوشین ۷۶ سپاه به عنوان آتش خاموش کن پرنده وارد کار شد و در چندین مورد آتش سوزی بزرگ خصوصا در مناطق جنگلی کشور را تحت کنترل درآورد. در مدل آتش نشانی این هواپیما می‌تواند با حمل تانکر‌های مخصوصی مایعاتی در حدود ۴۰ الی ۴۳ هزار لیتر را با خود حمل کرده و در مدت ۱۰ الی ۱۵ ثانیه در ارتفاع ۶۰ تا ۸۰ متری از آتش تخیله می‌کند.


 

طی روز‌های اخیر نیز هواپیمای توپولوف ۱۵۴ توسط وزارت دفاع برای نقش آتش خاموش کن آماده و رسما رونمایی شده است که این هواپیما می‌تواند تا ۱۸ تن آب یا مایعات ضد حریق را در تنها مدت ۵ ثانیه در منطقه مورد نظر فرو بریزد. این گونه از هواپیما‌ها علاوه بر بحث مقابله با حریق در جنگل‌ها و مناطق دور افتاده می‌توانند برای ایفای نقش ضد حریق در پالایشگاه ها، مراکز نظامی و اصولا هر آتش سوزی بزرگی استفاده کرد.

اگرچه هواپیمای توپولف ۱۵۴ در مدت پرواز خود به عنوان هواپیمای مسافربری، حوادث تلخی را رقم زد و باعث شد بالاجبار آسمان ایران را ترک کند، اما با ایفای نقش در فعالیت‌هایی مانند آتش نشان، به نظر می‌رسد سعی در جبران کارنامه خود داشته و می‌خواهد از شر لقب تابوت پرنده خلاص شود بخصوص انکه در اولین ماموریت‌های خود نیز قرار است در خوزستان به مهار آتش سوزی‌های بزرگ رخ داده در منطقه هورالعظیم بپردازد که هموطنان زیادی را در این استان، با مشکلات تنفسی و تردد مواجه کرده است.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:46 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

  همه شیراز را با نام بناهای تاریخی و مقبره شاعرانی چون حافظ و سعدی می‌شناسند و اگر در طی سال سری به این شهر می‌زنند برای بازدید، از همین بناهای تاریخی و دیدنی است. کمتر کسی اما از وجود یکی از مهمترین پایگاه‌های نیروی هوایی ارتش در این شهر خبر دارد.

 

مسافرانی که با هواپیما به شیراز می‌روند در هنگام فرود هواپیما در فرودگاه شیراز هواپیماهای غول پیکری را مشاهده می‌کنند که در رمپ فرودگاه و در بخش پایگاه هوایی پارک کرده‌اند.

پایگاه شکاری ترابری شهید دوران شیراز

جایی که این هواپیماهای غول پیکر حضور دارند در حقیقت پایگاه هفتم شکاری - ترابری شهید دوران شیراز است. اورهال (باز آماد)، تعمیر و نگهداری هواپیماهای ترابری و شکاری از ماموریت‌های اصلی این پایگاه است.

این پایگاه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در 15 کیلومتری جنوب شیراز و با دو باند پروازی افتتاح شد و در ابتدا محل آموزش خلبانان نیروی هوایی ارتش بود ولی پس از ورود هواپیماهای C-130 به ناوگان ترابری نیروی هوایی، پایگاه شیراز به پایگاه اصلی هواپیماهای ترابری C-130 مبدل شد.

اما چندی بعد با اضافه شدن جنگنده‌های اف-4 به نیروی هوایی، پایگاه شیراز به یک پایگاه دو منظوره شکاری ترابری تغییر نقش داد. در دوران دفاع مقدس این پایگاه نقش مهمی در پشتیبانی از نیروهای ارتش و سپاه در جنگ ایفا کرد و خلبانان شجاع این پایگاه عملیات‌های مهمی در طول دوران دفاع مقدس اجرا کردند.

پس از دوران دفاع مقدس و با ورود جنگنده های سوخو -24 و هواپیماهای ترابری ایلوشین -76 به ایران، پایگاه شهید دوران به پایگاه اصلی این هواپیماها تبدیل و از آن زمان به بعد بر اهمیت پایگاه شیراز نهاجا افزوده شد.

اما شاید مهترین کاری که بعد از انقلاب در این پایگاه انجام می‌شود، انجام تعمیرات سنگین و اساسی انواع هواپیماهای ترابری و شکاری است به صورتی که این پایگاه را تبدیل به یکی از پایگاه‌های اصلی اورهال هواپیماهای C-130 و ایلوشین - 76  کرده است.

خبرنگاران گروه دفاعی خبرگزاری تسنیم برای اینکه مستندات و اطلاعاتی از روند تعمیرات سبک و سنگین جنگنده‌ها و هواپیماهای ترابری نیروی هوایی ارتش منتشر کند، در چند پایگاه نهاجا حضور یافته و گزارشات متنوعی از فرآیند اورهال این هواپیماها تهیه کرده است.

در بخش اول، تیم خبری تسنیم از پایگاه هوایی شیراز دیدن کرده و گزارش‌های جذابی از روند تعمیرات سنگین هواپیماهای ترابری نهاجا تهیه کرده است.

در این پایگاه و در بخش ترابری، هواپیماهای ایلوشین-76 و  C-130 مستقر هستند و علاوه بر اجرای ماموریت‌های مختلف رزمی و پشتیبانی، کار تعمیر و نگهداری این هواپیماها هم در همین پایگاه انجام می‌شود.

گردان اورهال هرکولس‌های شیراز

وارد گردان اورهال پایگاه شهید دوران که می‌شویم، با مجموعه‌ای بزرگ روبرو هستیم که چند هواپیمای C-130 و ایلوشین را در دست تعمیر و اورهال دارد. ابتدا به سراغ بخش اورهال هواپیماهای C-130 می رویم تا از چند و چون تعمیر این هواپیماها مطلع شویم.

هواپیمای ترابری C-130 ملقب به هرکولس یک هواپیمای ترابری تاکتیکی 4 موتوره با موتورهای توربوپراپ ساخت شرکت لاکهید مارتین آمریکا است که پیش از انقلاب خریداری شده است. این هواپیما در مدل‌های مختلفی ساخته شده است که مدل‌های در اختیار نیروی هوایی ارتش از شامل نسخه‌های E و H است.


هواپیمای C-130E نیروی هوایی ارتش

C-130  بدلیل استفاده از موتورهای توربوپراپ توان نشست و برخاست در باندهای بیابانی و خاکی را دارد و به همین جهت یک هواپیماهای ترابری تاکتیکی و کارآمد محسوب می‌شود.

در زمان خرید این هواپیماها، تمام کارهای مربوط به اورهال آن را مستشاران آمریکایی انجام می‌دادند و متخصصان ایرانی اجازه انجام کارهای سنگین در حوزه اورهال این هواپیما را نداشتند. اما پس از انقلاب و با تحریم ایران از سوی آمریکا، متخصصان نیروی هوایی ارتش با اتکا به توان داخلی و بر اساس احساس نیازی که بخصوص در زمان دفاعی مقدس حس می‌شود، دست به کار اورهال و تعمیر اساسی این هواپیماها می‌شوند.

همراه فرمانده گردان اورهال هواپیماهای ترابری پایگاه شهید دوران وارد محوطه گردان اوهال هواپیماهای C-130 می‌شویم. "سرهنگ آزادمهر" از ما می‌خواهد تا با متخصصان تعمیر بخش‌های مختلف هواپیما هم صحبت شویم و اطلاعات دقیقی از چگونگی تعمیر و اورهال این هواپیما به دست آوریم.

با این متخصصان که هم صحبت می‌شویم، می‌بینیم هر کدام از این افراد متخصص تعمیر یک بخش از هواپیما هستند و چقدر بخش‌های متنوعی این هواپیما دارد که نهاجا برای هر بخش، مسئولی تعیین کرده تا در روند تعمیرات، وظیفه هرکس مشخص باشد. یکی متخصص بخش هیدرولیک و کنترل فرامین است، دیگری متخصص بخش بال و بدنه است و آن یکی هم متخصص ارابه‌های فرود و دیگرانی هم متخصص بخش‌های دیگر.

کار خوبی که در نهاجا انجام شده این است که در کنار هرکدام از این افراد با تجربه چند نفر از افسران جوان نیروی هوایی نیز کار می‌کنند تا علاوه بر ارتقاء سطح دانش نیروهای جوان، به کسب تجربه از پیشکسوتان هم بپردازند.


یکی از هواپیمای C-130E نهاجا در حال طی کردن آخرین مراحل اورهال


C-130E نهاجا در مراحل اولیه اورهال

اورهال هرکدام از C-130 ها تا مرحله‌ای پیش رفته بود؛ اورهال یکی از آنها رو به اتمام بود و آنطور که فرمانده گردان اورهال می‌گفت تا یکی دو ماه آینده آماده پرواز می‌شود.

وقتی از نزدیک هواپیماها را می‌بینیم، تازه به عظمت کار متخصصان فنی نیروی هوایی ارتش پی می‌بریم. C-130 هواپیمای غول پیکری است که از مجموعه‌ای پیچیده و گستره از انواع سیستم‌های الکترونیک، مکانیک، هیدرولیک، ناوبری و بسیاری از سیستم‌های دیگر تشکیل شده و حقیقتا تعمیر و بازآماد چنین پرنده‌ای کاری بسیار حساس و دقیق را می‌طلبد که می‌بایست سطح بالایی از علوم مختلف در آن بکارگیری شود.

با متخصصان فنی که هم صحبت می‌شویم می‌فهمیم چه راه پر فراز و نشیبی را در دوران تحریم طی کرده‌اند تا بتوانند این هواپیماها را سرپا نگهدارند. از روزهایی می‌گویند که به خاطر نبود قطعه، اورهال هواپیما عقب می‌افتاده و یا اینکه به خاطر نیاز عملیاتی نهاجا، شبانه روز روی یک هواپیما کار کرده‌اند تا هواپیما را آماده پرواز کنند.

  • (جزئیات چگونگی اورهال هواپیماهای C-130 در گزارش‌های بعدی همین پرونده منتشر می‌شود)


 گردان اورهال ایلوشین-76

پس از آن که کارمان با C-130 تمام می‌شود به سراغ هواپیمای ترابری سنگین ایلوشین-76 می‌رویم. IL-76TD یک هواپیمای ترابری سنگین روسی با 4 موتور جت است که توان حمل 40 تن بار را دارد. این هواپیما برای کارهای مختلفی همچون ترابری سنگین هوایی، اطفاء حریق، حمل چترباز و نقل و انتقال ادوات سنگین مورد استفاده قرار می‌گیرد.


هواپیمای ایلوشین -76 نیروی هوایی ارتش

وقتی به سراغ این هواپیما می‌رویم، نیروهای فنی پایگاه مشغول باز کردن موتور یکی از هواپیماها برای تعمیر و اورهال آن هستند. از روند کامل باز کردن موتور فیلم می‌گیریم و قدری با کارشناس این بخش صحبت می‌کنیم و او برای‌مان روند کاری را که در حال انجامش هستند را تشریح می‌کند. می‌گوید از تمام استندهای مورد استفاده برای این کار گرفته تا اکثر قریب به اتفاق قطعات مورد نیاز را از داخل تامین می‌کنیم

می‌گوید، آنقدر در این کار حرفه‌ای شده‌این که متخصصان زیادی الان دیگر به راحتی می‌توانند موتور این هواپیما را باز کرده و تعمیر کنند. جالب است بدانید که موتورهای این هواپیما را باید یکی یکی باز کرد تا نقطه ثقل هواپیما بهم نخورد، این خودش یک بحث مجزاست.

روز بعد به سراغ متخصص اورهال هواپیمای ایلوشین رفتیم تا از چگونگی تعمیر و اورهال این هواپیما با خبر شویم. اما برایمان یک سوال مطرح بود که چطور نیروی هوایی ارتش که در ابتدا ساختاری غربی داشت و هواپیماهای غربی بیشتر در آن بکار گرفته می‌شد، حالا توانسته خود را با هواپیماهای شرقی سازگار کند و تا آنجایی پیش برود که بتواند این هواپیماها را بدون کمک خارجی را تعمیر کند.

اوایل دهه 70 بود که این هواپیماها وارد سازمان نیروی هوایی ارتش شدند. در ابتدا روس‌ها همکاری‌هایی برای اورهال این هواپیما انجام می‌دادند اما بعد ها به خاطر تحریم‌ها این کمک‌ها قطع شد. متخصصان نهاجا مجبور شدند برای تعمیر و سرپا نگهداشتن این هواپیماها خودشان وارد عمل شوند و ایلوشین‌ها را اورهال کنند. در ابتدا این کار خیلی سخت و زمانبر بود و آنها مجبور بودند برای تعمیر بعضی سیستم‌ها چند بار آزمون و خطا انجام دهند تا آن سیستم را تعمیر کنند و همین کار، خودش زمان‌بر بود.


هواپیمای ایلوشین-76 نهاجا در مراحل پایانی تعمیرات سنگین

در هواپیماهای روسی مشکلی که وجود دارد این است که نمی‌توان قطعات یک هواپیما را روی هواپیمای دیگر استفاده کرد و این هم کار را دو چندان سخت‌تر می‌کند. مثلا قطعات الکترونیک هر هواپیما مختص به خود آن هواپیماست و روی هواپیمای دیگر جواب نمی‌دهد. همین موضوعات باعث شد تا نیروی هوایی به سراغ اورهال هواپیماهای ایلوشین رفته و با کمک دانشگاه‌های کشور و شرکت‌های دانش بنیان و جهاد خودکفایی نهاجا این هواپیما را تعمیر و اورهال کند.

متخصصان ایرانی امروز به مرحله‌ای از توانمندی رسیده‌اند که می‌توانند برخی قطعات هواپیمای ایلوشین را خودشان بسازند و حتی ابزارهای لازم برای تعمیر و یا باز کردن بخش‌های مختلف هواپیما را هم خودشان طراحی کرده و بسازند.

یکی از افسران گردان تعمیر و نگهداری برایمان می‌گفت: "ابزارهای مورد نیاز برای باز و بسته کردن بخش‌های مختلف هواپیمای ایلوشین دربازار وجود ندارد و ما خودمان باید آنها را بسازیم. یکی از ابزارهایی که خودمان توانستیم آن را طراحی کنیم و بسازیم ابزاری است که برای باز کردن پیچ‌های اتصال بال به بدنه هواپیما مورد استفاده قرار می‌گیرد."

با خوشحالی تعریف می‌کرد که، "زمانی که می‌خواستیم این ابزار را بسازیم بارها آزمون و خطا کردیم. ابزاری ساخته می‌شد و در زمان کار می‌دیدیم که جواب نمی‌دهد باید دوباره آن را اصلاح می کردیم. چندین مرتبه این کار انجام شد تا ما به ابزار مناسب دست پیدا کردیم و حالا خودمان تولید کننده این ابزارها هم هستیم."

ارزش کار متخصصان نهاجا جایی مشخص می‌شود که کرمانشاه را زلزله‌ای قدرتمند می‌لرزاند و همین هواپیماهای اورهال شده، امدادرسانی به زلزله زدگان را بر عهده می‌گیرند. کارشناس اورهال هواپیما می‌گوید: در جریان زلزله کرمانشاه یکی از همین ایلوشین‌های اورهال شده 1000 تخته چادر به وزن 40 تن را به کرمانشاه برد و ما زمانی که آن هواپیما از زمین بلند می‌شد، خوشحال بودیم که توانسته‌ایم کاری انجام دهیم که مشکلی از مشکلات مردم کشورمان را حل می‌کند.

ادامه دارد . . . .



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:44 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

اوایل سال ۲۰۱۸ بود که هواوی، گوشی P20 Pro را به‌عنوان نخستین و تنها گوشی هوشمند مجهز به دوربین اصلی سه‌گانه عرضه کرد؛ با این‌حال، همانطور که احتمالا خودتان می‌دانید، سامسونگ قصد دارد به‌زودی با برگزاری رویدادی، از گوشی جدیدش (احتمالا مدل ۲۰۱۸ گلکسی A9 Pro) رونمایی کند؛ محصولی که طبق گمانه‌زنی‌ها، قرار است دارای دوربین اصلی چهارگانه باشد. اخیرا تیزر جدیدی از سوی لنوو منتشر شده است که به‌طور ضمنی نشان می‌دهد این شرکت نیز به‌فکر ساخت یک گوشی با دوربین اصلی چهارگانه افتاده است.

چَنگ چِنگ، قائم‌مقام شرکت Lenovo، به‌تازگی تصویر جدیدی را منتشر کرده است که در آن، شاهد یک ماژول مربعی‌شکل با چهار دوربین هستیم. این نوع طراحی، اندکی آشنا به‌نظر می‌رسد؛ اگر پیگیر اخبار مرتبط به گوشی جدید هواوی بوده باشید، قطعا می‌دانید که طبق گمانه‌زنی‌ها، این شرکت چینی قصد دارد در گوشی‌های سری میت ۲۰ خود، از چنین ماژولی استفاده کند. با این‌همه، در تصویر منتشرشده توسط لنوو شاهد یک سنسور اضافه به‌همراه فلش LED هستیم.

دوربین چهارگانه گوشی لنوو / Lenovo

با تماشای این تصویر، نخستین چیزی که به‌ ذهن‌مان می‌رسد، این است که لنوو قصد دارد در آینده‌ای نزدیک از یک گوشی جدید با دوربین چهارگانه رونمایی کند. با این‌حال فراموش نکنید که قائم‌مقام این شرکت، سابقه‌ی خوبی در زمینه‌ی فریب‌دادن کاربران دارد. 

در ماه می امسال، چنگ بارها طی مصاحبه‌هایی اعلام کرد که لنوو قصد دارد در گوشی جدیدش به‌نام Z5 از نمایشگری کاملا بدون حاشیه استفاده کند؛ اما پس از معرفی این دستگاه، خلاف این موضوع را شاهد بودیم. در حقیقت، این گوشی هم در قسمت پایینی‌اش دارای حاشیه بود و هم در قسمت بالایی نمایشگرش، بریدگی به‌چشم می‌خورد. 

با در نظر گرفتن این موضوع، نمی‌توانیم به‌صورت قطعی در مورد محصول جدید لنوو صحبت کنیم؛ این شرکت احتمالا در ماه اکتبر امسال، از گوشی جدیدش رونمایی خواهد کرد.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:20 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

فیزیک علم طبیعت است. بشریت از روزی که پا به جهان نهاده با پدیده‌های طبیعی درگیر بوده است و از همان زمان اولین سرچشمه‌های تولید اقیانوسی بزرگ به نام فیزیک ایجاد شد. برای شناختن علم بیش از هر چیز می‌توانیم آن را چون موجودی زنده تصور کنیم، موجودی که در طول زمان از ترکیب اجزایی معین ابتدا شکل ساده، جنینی به خود می‌گیرد و سپس طی مراحلی متولد می‌شود و رشد می‌کند. اجزای تشکیل دهنده حالت جنینی علم، پاسخ‌های کمابیش درستی بوده‌اند، که ذهن انسان کنجکاو برای چراها و چگونگی‌های جهان پیرامون خود می‌بافته است. می‌توان گفت که نخستین مراحل تشکیل این حالت جنینی در یونان قدیم از میراث تمدن‌های مصر و بین النهرین صورت گرفته است و پس از پرورش در بطن تاریخ تحولات زندگی انسان، در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم به صورت آنچه که امروز علم می‌نامیم متولد شده است. این علم ویژگی‌هایی دارد که آن را از حالت جنینی و نیز از دیگر دانستنی‌های انسان متمایز می‌کند. مهم‌ترین ویژگی علم امروزی آن است، که بر پایه مشاهده و آزمایش استوار است و نظام‌های گوناگون آن با یکدیگر ارتباط منطقی دارند.

فناوری عبارت است از دانش کاربرد علم در کار استفاده از طبیعت و ساختن وسایلی که سبب تغییر محیط و کنترل نیروهای طبیعی می شود. فناوری با علم کاملا درهم بافته است. اکتشافات پی‌درپی موجب اختراع و ساختن وسایل تازه می‌شود و هر اختراع به نوبه‌ی خود اکتشافات بیشتر را ممکن می‌سازد. علم به شناخت چگونگی پدیده‌های طبیعی و علل آن‌ها می‌پردازد و فناوری از این شناخت استفاده می‌کند و با اختراع و ساختن ابزارهای تازه، آن پدیده‌ها را تحت کنترل آدمی در می‌آورد. با استفاده از مطالعات علمی درباره نور و خواص عدسی‌ها، تلسكوپ ساخته شد و این پیشرفتی در زمینه فناوری بود. به یاری تلسکوپ حوزه دید آدمی گسترش یافت و انسان توانست اهله زهره را ببیند و به این ترتیب تلسکوپ، اصول هیئت کوپرنیکی را تأیید کرد و ناتوانی هیئت بطلمیوسی را در زمینه تبیین ساختمان منظومه شمسی نشان داد.

پدید آمدن علم محض در قرن پنجم پیش میلاد را معجزه يونان خوانده‌اند

متفکران قدیم با دیدی کنجکاوانه به پیرامون خود می‌نگریستند، ولی برای توضیح وقایع و حل معماهایی که با آن‌ها برخورد می‌کردند، تنها به اندیشیدن اکتفا می‌کردند و از این راه به نظرها و نتایجی دست می‌یافتند. اینان در بیشتر موارد برای تحقیق درستی نظر خود به آزمایش متکی نبودند، بنابراین با کارهای عملی آشنایی چندانی نداشتند و در جریان تکامل اجتماعی انسان، نطفه‌ی «علم محض» یعنی طلب علم به خاطر علم بسته شد. پدید آمدن علم محض در قرن پنجم پیش میلاد را معجزه يونان خوانده‌اند، در آن دوران اندیشه‌های ریاضی علاوه بر آن که روش‌هایی برای اندازه‌گیری و محاسبات در اختیار می‌گذاشت بلکه به صورت دانشی قیاسی در آمد.

یونان باستان

فیزیک از واژه یونانی physikos به معنی طبیعی و physis به معنی طبیعت گرفته شده است.در نتیجه فیزیک علم طبیعت است و به عبارتی در عرصه علم پدیده‌های طبیعی را بررسی می‌کند. ماده و انرژی اولین مفاهیمی بودند، که بشر با آن‌ها برخورد کرد و به دنبال ایجاد درکی عمیق و دقیق‌تر از آن بود، بنابراین علم فیزیک رفتار و اثر متقابل ماده و انرژی را مطالعه می‌کند. مفاهیم بنیادی پدیده‌های طبیعی تحت عنوان قوانین فیزیک مطرح می‌شوند. این قوانین توسط علوم ریاضی فرمول‌بندی می‌شوند به طوری‌که قوانین فیزیک و روابط ریاضی با هم در توافق بوده و مکمل هم هستند، در عمل می‌توان ریاضی را زبان فیزیک نامید، شما پدیده‌های مختلف را می‌بینید و درک می‌کنید، اما هنگامی که می‌خواهید آن‌ها را بیان کنید، نیاز به یک زبان مشترک برای بیان کردن دارید، آن زبان ریاضی است.

مجموعه مقالات گذری بر فیزیک کوانتوم

از روزگاران باستان مردم سعی می‌کردند رفتار ماده را بفهمند و در جست‌وجوی پاسخ سوالاتی نظیر؛ چرا مواد مختلف خواص متفاوت دارند، چرا برخی مواد سنگین‌ترند و... بودند. همچنین نحوه‌ی تشکیل زمین، جهان و رفتار اجرام آسمانی مانند ماه و خورشید برای همه معما بود. پیش از ارسطو تحقیقاتی که مربوط به فیزیک می‌شد، بیشتر در زمینه نجوم صورت گرفته بود. علت این بود که بعضی از مسائل نجوم، معین و محدود بود و به آسانی از مسائل فیزیک قابل تفکیک بودند. در برابر سوالات مطرح شده گاه خرافات ایجاد و گاه نظریه‌هایی پیشنهاد می‌شد، که غالب آن‌ها نادرست بود. این تئوری‌ها اغلب برگرفته ازعبارت‌های فلسفی بودند و هرگز به وسیله تجربه و آزمایش محک نمی‌خوردند. بعضی مواقع نیز جواب‌هایی داده می‌شد که به صورت اجمالی و با تقریب، کافی به‌نظر می رسید.

 

ارسطو

در مقاله‌ی مکانیک کلاسیک نظریه‌ و دیدگاه ارسطو را راجع به موضوع حرکت بررسی و بیان کردیم. در قرن ۱۷، گالیله برای اولین بار به منظور قانونی کردن تئوری‌های فیزیک، از آزمایش استفاده کرد، امری که به شدت مخالفت کلیساها و افراد مذهبی آن زمان را بر انگیخت و چیزی نمانده‌ بود که این مرد بزرگ جانش را از دست بدهد. گالیه نظریه‌ها را فرمول‌بندی کرد و چندین نتیجه از دینامیک و اینرسی را با موفقیت آزمایش کرد.

داستان پر پیچ و خم علم

عصر تاریکی

با سقوط امپراطوری روم در اواسط قرن پنجم میلادی، تمدن در اروپای غربی به سطح بسیار پایینی رسید. تعلیم و تربیت تقریباً از بین رفت و تنها راهبان کاتولیک و معدود افراد غیر روحانی با فرهنگ و دانش یونانی و لاتین ارتباط نزدیک داشتند. در این دوران دانش باستان توسط دانشمندان اسلامی محفوظ ماند، دانشمندان اسلامی ضمن آن‌که دانش یونانی را حفظ کردند، اندوخته‌های علمی ایران باستان، چین و هند را را نیز جمع آوری نموده و خود نیز به باروری آن کوشیدند. خلفای بغداد به حامیان علم بدل گشتند و اندیشمندان برجسته‌ای را به دربار خود فراخواندند. آثار هندی و یونانی از جمله آثار برهمگویت و اصول اقلیدسی و مجسطی به عربی ترجمه شد. در این عصر دانشمندان زیادی به نوشتن آثاری در زمینه‌ی ریاضیات و نجوم پرداختند، که مشهورترین آنها محمد ابن موسی الخوارزمی بود. خوارزمی رساله‌ای در جبر و کتابی درباره ارقام هندی نوشت که بعدها در قرن دوازدهم به زبان لاتین ترجمه شد و تاثیر زیادی بر اروپا گذاشت. ابوالوفا بوزجانی کتب بطلمیوس را ترجمه و تشریح کرد و نقد و تفسیری بر کتاب دیوفانتس نوشت. اصیل‌ترین و بدیع ترین اثر جبری حل معادله درجه سوم توسط خیام به‌وجود آمد. وی اصلاحیه دقیقی نیز برای تقویم انجام داد. خواجه نصیرالدین‌طوسی اولین اثر در باب مثلثات مسطحه و کروی را نوشت و کار پیشتر خیام را با شرح و تصیحیحاتی منتشر و تکمیل کرد. اثر او به حدی قوی بود، که ساکری کارش را در هندسه نااقلیدسی با یادداشتی از نوشته های او در باب توازی شروع کرد. نوشته های خواجه نصیرالدین توسط جان والیس در آکسفورد تدریس شد.

ابن هیثم که در غرب به الهازن شناخته می شود، بزرگترین فیزیکدان مسلمان شناخته شده است. وی رساله‌ای در باب نور نوشت و ذره‌بین را کشف کرد. به نسبت زاویه تابش و زاویه انکسار پی برد و اصول تاریک‌خانه را شرح داد و در مورد قسمت‌های مختلف چشم بحث کرد. رساله‌ی نور ابن هیثم نفوذ زیادی در اروپا گذاشت. کارهای وی توسط کمال الدین فارسی پیگیری شد.

خواجه نصیرالدین طوسی

انتقال علم و رخ دادن رنسانس

ارتباط غرب با جوامع اسلامی به‌خصوص به دلیل تبادلات اقتصادی که باهم داشتند، موجب توجه آنان به آثار علمی اندیشمندان اسلامی شد. در این دوره مسیر برعکسی آغاز شد، از آن جا که بسیاری از آثار نجومی یونان باستان از بین رفته بود و فقط ترجمه عربی آن باقی مانده بود به لاتین ترجمه شدند. در این دوره بود که تعداد زیادی از اصطلاحات عربی به زبان‌های اروپایی راه پیدا کرد. در حدود سال ۹۵۰ میلادی ژربر متولد شد، وی در مدارس مسلمانان اسپانیا درس خواند و با یادگیری نسبی زبان عربی در پی گسترش و آموزش آن به جامعه خویش برآمد. ژربر مورد سوء ظن معاصرانش قرار گرفت و متهم شد که روح خود را به شیطان فروخته است. با این حال ژربر به تدریج در کلیسا ترقی کرد و سرانجام در سال ۹۹۹ به مقام پاپ انتخاب شد. با انتخاب شدن او به عنوان پاپ، آثار کلاسیک علوم یونانی و اسلامی به سرعت وارد اروپای غربی شدند

در حدود ۱۱۲۰ میلادی یک راهب انگلیسی به نام آدلارد باثی که در اسپانیا درس خوانده بود، خود را در جامه‌ی یک طلبه در آورد و به بخشی از دانش که شدیداً مورد حفاظت بود، دسترسی پیدا کرد. وی اصول اقلیدس و جدول‌های خوارزمی را به لاتین ترجمه کرد. بدین ترتیب قرن دوازدهم میلادی به قرن ترجمه آثار و فرهنگ و دانش اسلامی بدل گشت. کوشاترین مترجم این عصر گراردوی کرمونایی بود که بالغ بر ۹۰ اثر عربی را به لاتین ترجمه کرد. مجسطی، اصول اقلیدس و جبر خوارزمی از جمله آثار ترجمه شده او بودند.

در حدود سال ۱۲۵۰ میلادی، اکوایناس اساس استدلال و منطق ارسطو را به‌کار برد. وی بر اساس اصول ارسطویی سیستم تومیسم را بنیاد نهاد، که در حال حاضر نیز پایه الهیات کلیسای کاتولیک رومی است. دیگران نیز به زودی از احیای اندیشه‌های یونانی در زمینه‌های دنیوی استفاده کردند و به تدریج اندیشه‌های ارسطو چیزی بیشتر از یک دانش شد و حالتی مقدس‌گونه به خود گرفت. ایجاد شدن حالت مقدس مآبانه به تدریج اعتراض خردمندان را برانگیخت، اما به دلیل جو غالب آن زمان اکثر آنان جرئت علنی کردن اعتراضات خود را نداشتند، در این زمان بود که کوپرنیک کتاب خود را منتشر  و نظریه‌ی انقلابی خود را بیان کرد که در آن یکی از بدیهیات اختر شناسی آن زمان، یعنی دستگاه زمین مرکزی منظومه شمسی رد شد. او بیان کرد که زمین در مرکز کائنات قرار ندارد، بلکه این خورشید است که در مرکز منظومه شمسی است و سایر سیارات از جمله زمین به دور آن در حال گردشند. کار کوپرنیک به حدی با ارزش بود، که از به عنوان ایجادکننده‌ی سنگ بنای رنسانس یاد می‌کنند.

کوپرنیک

رنسانس به معنای قبول نداشتن کلیسا و عقاید آن و بازگشت به یونان و روم باستان است. در یونان و روم باستان اصالت با انسان بوده است. رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ میلادی از ایتالیا آغاز شد و در طول سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به‌ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه ازنظر تاریخی، رخدادهای گوناگونی به وقوع می‌پیوندد؛ حال آن‌که این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجه‌ی همین فعالیت‌هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونیِ غرب را بنا نهاد. دانش و هنر پیشرفت‌های عظیمی در ایتالیای سده‌ی ۱۵ و ۱۶ میلادی به‌وجود آوردند. این احیای فرهنگی به «رُنِسانس» (یعنی «نوزایش») مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند، که با الهام گرفتن از میراث روم و یونان، با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعه‌ی کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوه‌ی واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان، ساختِ ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه به‌سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. بدین ترتیب علم فیزیک نیز پیشرفت شایانی داشت و به زیرشاخه‌هایی نظیر مکانیک، الکترومغناطیس و ترمودینامیک تقسیم شد و در هر مبحث به یافته‌های فراوان و نوینی دست یافت.

رنسانس

مکانیک

فیزیک از مشاهدات ساخته می‌شود. هیچ نظریه‌ی فیزیکی نمی‌تواند موفقیت‌آمیز باشد، مگر آن‌که با مشاهدات تایید شود و نظریه‌ای که قويا با مشاهدات حمایت شود را نمی توان انکار کرد. برای ما این مطالب حقایقی بدیهی است. اما در اوایل قرن هفدهم این درس‌ها هنوز آموخته نشده بود. کسی که نخستین بار این آموزه را مطرح کرد که مشاهدات در علم، عاملی اساسی است و درجه‌ی اهمیت بالایی دارد، گالیلئو گالیلی (گالیله) بود.

گالیله ابتدا به مطالعه حرکت اجسام زمینی، پاندول‌ها، گلوله‌های در حال سقوط آزاد و پرتابه‌ها پرداخت. او مشاهداتش را به زبان ریاضی تناسب‌ها خلاصه و داده‌های آزمایشی‌اش را به صورت ایده‌آل شده بزرگی برون‌یابی می‌کرد، که امروزه آن را اصل اینرسی (لختی) می‌نامیم. این اصل به ما می‌گوید، که یک جسم پرتاب شده در امتداد یک سطح بی‌نهایت بدون اصطکاک، حرکتش را برای همیشه، با سرعت ثابت، ادامه می‌دهد. مشاهدات او آغاز علم حرکت بود که امروزه آن را مکانیک می‌نامیم.

گالیله آسمان شب و روز را نیز با تلسکوپی که تازه اختراع شده بود، مشاهده کرد. او توانست اهله زهره، کوه‌های ماه، لکه‌های خورشیدی و قمرهای مشتری را با تلسکوپ ببیند. این مشاهدات سماوی مبنای یک مکانیک سماوی شد، که در آن خورشید در مرکز جهان جای می‌گرفت. آموزه‌ی کلیسا به گونه دیگری بود، آن‌ها زمین را مرکز عالم می‌دانستند و تقدس خاصی برای این موضوع قائل بودند. تعارض بين تلسکوپ گالیله و جزمت کلیسا برای گالیله ادبار آفرین بود، اما در نهایت تلسکوپ فائق آمد و داستان شورانگیز این برخورد، مهمترین درس را به گالیله آموخت.

گالیله

گالیله در سال ۱۶۴۲ چشم از جهان فرو بست و در همان سال، بزرگترین جانشین او، آیزاک نیوتون چشم به جهان گشود. نیوتون از مبانی گالیله براساس مفاهیم جرم، اندازه حرکت و نیرو و سه قانون حرکت، یک سیستم مکانیکی ساخت. نیوتون همچنین یک زبان ریاضی؛ روش فلوکسیون، که بسیار نزدیک به حسابان دیفرانسیل و انتگرال امروز ماست برای بیان سیستم مکانیکی‌اش، اختراع کرد. اما در یک پیچ و خم تاریخی بسیار عجیب، خود او به ندرت این زبان ریاضی را به کار گرفت. مکانیک نیوتون اهمیت جهانی داشت و هنوز هم دارد. این مکانیک برای توضیح حرکت اجسام زمینی و فراتر از آن برای سیارات، ستارگان و کهکشان‌ها به کار می‌آید. یک مفهوم وحدت بخش بزرگ، نظریه‌ی گرانش جهانی نیوتون است. بر اساس این مفهوم همه اجسام کوچک، بزرگ و نجومی (به استثنای چند مورد نامتعارف) با نیرویی که از یک قانون ساده عکس مجذور پیروی می‌کند، یکدیگر را جذب می‌کنند. گالیله و نیوتون بنیانگذاران فیزیک جدیدند. آنان قواعد بازی و این عقیده راسخ ماندگار را به ما اهدا کردند، که جهان فیزیکی فهم‌پذیر و قابل درک است.

قانون نیوتن

ترمودینامیک

اکنون تاریخ ما از مکانیک، علم حرکت، به ترمودینامیک، علم گرما باز می‌گردد. نظریه‌ی گرما تا اواخر قرن هجدهم، گرما را سیالی بی وزن به نام «کالریک» می‌دانست، به صورت یک علم کمی ظاهر نشد. شباهت این سیال را به صورت جریان ظاهری گرما از دمایی بالا به دمایی پایین تصور می‌کردند. مهندسان قرن هجدهم می‌دانستند که یک ماشین حرارتی چنان‌چه اجزای آن ماهرانه طراحی شده باشند، با استفاده از این جریان گرمایی می تواند برون‌داد کار مفیدی تولید کند.

فرض اساسی نظریه کالریک این بود که گرما پایستار است، یعنی تباهی ناپذیر و خلق ناشدنی است. این فرض برای پیشگامان نظریه گرمایی، از جمله سعدی کارنو، که مطالعات او درباره ماشین حرارتی آغاز داستان ما از ترمودینامیک است، به خوبی کارآمد بود. اما در سالهای ۱۸۴۰ رابرت مایر، جیمز ژول، هرمان هلمهلتز و دیگران این فرض پایستاری گرما را به نقد کشیدند. انتقاد آنان نظريه‌ی کالریک را از میان برد، اما برای ایجاد یک نظریه‌ی جدید کافی نبود. وظیفه ساختن علم گرمایی جدید که سرانجام ترمودینامیک نامیده شد، در سالهای ۱۸۵۰ به دامان ویلیام تامسنه و رودولف کلازیوس افتاد. یکی از اجزای اساسی نظریه آنان، این مفهوم بود که هر سیستمی یک خاصیت ذاتی دارد. تامسن این خاصیت را انرژی نامید و بر این باور بود که انرژی تا حدی با حرکت کاتورهای مولکولهای سیستم مربوط است. او نتوانست این تعبیر مولکولی را بهبود بخشد، زیرا در اواسط قرن نوزدهم ساختار، رفتار و حتی وجود مولکول‌ها بحث‌انگیز و مورد اختلاف بود. اما او به این دریافت رسید که انرژی سیستم پایستار است، نه گرمای آن. او این استنتاج را در معادله‌ی دیفرانسیلی ساده‌ای بیان کرد.

در ترمودینامیک جدید، انرژی، شریکی همتراز به نام آنتروپی دارد. کلازیوس مفهوم انتروپی را ارائه و نامگذاری کرد، اما درباره تشخیص اهمیت بنیادی آن مردد بود. او در یک معادله دیفرانسیلی ساده دیگر نشان داد که چگونه آنتروپی با گرما و دما مربوط می‌شود و رسما قانونی را بیان کرد، که امروزه به عنوان قانون دوم ترمودینامیک مشهور است. با این بیان که؛ در سیستم منزوی، آنتروپی به یک مقدار ماکزیمم افزایش می‌یابد. اما تردید داشت که از این پیشتر برود. این حالت تردید، بار دیگر ناشی از اعتبار فرضیه‌ی مولکولی بود.

ترمودینامیک

ترمودینامیک نیز نیوتون خودش را داشت و آن فرد ویلارد گیبس بود. در جایی که کلازیوس تردید داشت، گیبس مردد نبود. گیبس به مشارکت انرژی- آنتروپی واقف بود و به آن مفهوم پتانسیل شیمیایی را افزود، که در مطالعه‌ی تغییر شیمیایی بسیار سودمند است. او بدون گرفتن راهنمایی زیاد از نتایج آزمایشی که معدودی از آن‌ها در دسترس بود. طرح خود را در مورد فهرست طویلی از پدیده‌های متفاوت به کار گرفت. شاهکار گیبس طولانی بود، اما او نوشته‌ای فشرده‌، به عنوان رساله‌ای درباره ترمودینامیک، در سال ۱۸۷۰ منتشر کرد.

ترمودینامیک نیز نیوتون خودش را داشت و آن فرد ویلارد گیبس بود

رساله گیبس چشم اندازهای نظری بسیار فراتر از نظریه گرما را که کلازیوس و تامسن در جستجوی آن بودند، گشود. وقتی پیام‌های متعدد گیبس فهمیده (یا کشف مجدد) شد، قلمرو جدیدی پدید آمد. یکی از کاوشگران این قلمرو والتر نرنست بود. او در جریان تحقیق نظریه‌ای بود برای میل ترکیب شیمیایی، یعنی نیرویی که واکنش شیمیایی را به راه می اندازد. وی از راه غیر مستقیم در قلمرو فیزیک و شیمی دمای پایین به نظریه مطلوب خود دست یافت.

الکترومغناطیس

اکنون برای ادامه دادن داستان باید یک فلش بک بزنیم و بار دیگر به قرن ۱۹ باز گردیم.(توسعه و پیشرفت ترمودینامیک را کارنو در سال‌های ۱۸۲۰  آغاز و نرنست در سال‌های ۱۹۳۰ به پایان رساند) اکنون بار دیگر به سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ بازمی‌گردیم، با همان چشم انداز علمی که الهام بخش علم ترمودینامیک بود و موضوع روز آن، مبحث مرموز و کنجکاوانه فرایندهای تبدیل است. برای دانشمندان اوایل قرن نوزدهم آشکار بود که بسیاری از آثار تبدیل‌پذیر مانند؛ آثار گرمایی، مکانیکی، شیمیایی، الکتریکی و مغناطیسی مستلزم اصولی وحدت بخش و یگانه‌اند. ترمودینامیک ابتدا بر آثار گرمایی و مکانیکی متمرکز شد و از آن‌ها مفاهیم انرژی، آنتروپی و سه قانون بزرگ فیزیکی را استخراج کرد. سرانجام در پایان قرن نوزدهم، ترمودینامیک‌دانان به این کشف دست یافتند که زبان علم آنان همه‌ی آثار بزرگ مقیاس، یا درواقع کل جهان را در بر می‌گیرد.

در همان زمان وحدت‌های دیگری در حال اکتشاف بود. در سال ۱۸۲۰ اورستد. مشاهده کرد، که یک سیم حامل جریان الکتریکی عقربه مغناطیسی یک قطب‌نمای نزدیک به آن را به حرکت در می‌آورد. یعنی یک اثر الکتریکی، یک اثر مغناطیسی ایجاد می‌کند. همکاران اورستد به این رویداد توجهی نداشتند، اما یک جوان بلندهمت، یک دستیار آزمایشگاهی، در مؤسسه سلطنتی لندن به‌نام مایکل فارادی تحت تأثیر این رویداد قرار گرفت. فارادی در یک رشته آزمایش‌هایی که به طور درخشانی طراحی شده بود، آثار مغناطیسی بسیار بیشتری را کشف کرد، از جمله آن‌ها اکتشافاتی است که سنگ بنای موتورها و مولدهای الکتریکی امروزی محسوب می‌شود. در یکی از آخرین و مشکل‌ترین این آزمایش‌ها، فارادی کشف حیرت‌انگیزی کرد و آن این بود که نور قطبیده تحت تأثیر میدان مغناطیسی قرار می‌گیرد. او با این مشاهده، نور را در حوزه پدیده‌های الکترومغناطیسی آورد.

فارادی

فارادی بزرگترین آزمایشگر قرن نوزدهم بود، او با مهارت عالی‌اش در آزمایشگاه و همچنین با نظريه‌ی انقلابی‌اش تبدیل به یک الگو شده بود. او باور داشت که آثار مغناطیسی، الکتریکی و الکترومغناطیسی در فضا، در امتداد خطوط نیرویی که جمعا به عنوان یک میدان تعریف می‌شوند، می‌گذرند. وقتی چنین میدانی ایجاد شود، می‌تواند در همه جا حتی در فضای خالی وجود داشته باشد. معاصران فارادی به آزمایش‌های او باور داشتند، اما نظریه او را که اساسا مخالف نوعی نیوتونیسم شایع در آن زمان بود، نمی‌پذیرفتند.

اما دو جوان مخالف نظر عامه، که مشتاقانه معتقد به مفهوم میدان بودند به او پیوستند. یکی از آن دو، ویلیام تامسن و دیگری جوانی اسکاتلندی، به نام جیمز کلرک ماکسول بود، که بعدها بزرگترین نظریه پرداز قرن نوزدهم شد. تامسن یک نظریه‌ی ریاضی محدود از خطوط نیروی الکتریکی فارادی را باب کرد. ماکسول بسیار پیشتر رفت. در طی یک دوره تقریبا دو دهه، او بنای نظریه‌ای عظیمی را ایجاد کرد که آغاز آن با مفهوم میدان فارادی بود. این نظریه شامل مجموعه‌ای از معادلات دیفرانسیلی برای مؤلفه‌های الکتریکی و مغناطیسی میدان و منابع آن‌ها بود، که در چند خط این نظریه از همه‌ی پدیده‌های الکتریکی، مغناطیسی و الکترومغناطیسی مطالبی به طور متراکم، از جمله اثبات آزمایشی ماهیت الکترومغناطیسی نور به وسیله فارادی آورده شده بود.

ماکسول

حوزه و سودمندی معادلات ماکسول بسیار وسیع است. تعبیر فیزیکی این معادلات طی سال‌ها تغییر کرده است. امروزه ما منشا میدان الکتریکی را در بارهای الکتریکی و میدان مغناطیسی را در جریان‌های الکتریکی می‌دانیم. ماکسول بار الکتریکی را به عنوان محصولی از میدان در نظر می‌گرفت و فقط می‌توانست یک ارتباط غیر مستقیم بین میدان مغناطیسی و جریان‌های الکتریکی ببیند. اما خود معادلات در یک مقیاس کیهانی معتبر است. معادلات ترمودینامیک ماکسول، مانند قانون‌های دینامیک و گرانش جهانی نیوتون، وسعتی دارد که تا زوایای جهان امتداد می‌یابد

مکانیک آماری

در سه بخش نخستین مباحث؛ مکانیک، ترمودینامیک و الکترومغناطیس بررسی شد، که می‌توان آن‌ها را با عنوان وسیع‌تر «ماکرو فیزیک» - یعنی فیزیک اجسام با اندازه معمولی یا بزرگ‌تر، گروه بندی کرد. در این زیرشاخه به قلمرو بسیار متفاوت «میکروفیزیک» می‌پردازیم، که در اینجا به معنی فیزیک مولکول‌ها، اتم‌ها و ذرات زیر اتمی به کار برده می‌شود. میکروفیزیک به جز مبحث مکانیک آماری موضوع مورد بحث زیرشاخه‌هایی نظیر مکانیک کوانتومی، فیزیک هسته‌ای و فیزیک ذرات است. مولکول‌ها و اتم‌هایی که آن‌ها را در بر دارند بسیار کوچک‌اند، از لحاظ تعداد، اتم‌ها به طور باورنکردنی زیاد و حرکت آن‌ها آشفته و بی‌نظم است و جدا کردن و مطالعه‌ی انفرادی آن‌ها بسیار دشوار است. اما جمعیت آن‌ها را مانند جمعیت انسان‌ها، می‌توان با روش‌های آماری توصیف کرد. طرح کلی این روش‌ها تمرکز بر میانگین است نه بر رفتار فردی.

شرکت بیمه، میانگین مدت زندگی برای یک جمعیت مذکر شهری با درآمد معین را محاسبه می‌کند. فیزیکدان نیز میانگین انرژی برای جمعی از مولکول‌های گاز، که حجم معینی در فشار معین را اشغال کرده است جستجو می‌کند. این روش برای امور شرکت بیمه به قدر کافی مفید و سودآور است، اما سوددهی آن برای فیزیکدانان بیشتر است، زیرا کثرت مولکول‌ها بسیار بیشتر و پیشگویی درباره ویژگی‌های میانگین آن‌ها دقیق‌تر از پیشگویی درباره نفوس انسانی است. با تعیین مقدار انرژی، با مقدار میانگینی از بعضی خواص مکانیکی دیگر مولکول‌ها، فیزیکدانان آنچه را که گیبس مکانیک آماری می‌نامید، به کار می‌گیرند.

لودویک بولتزمن بزرگ مردی بود، که مهمترین مقالات درباره مکانیک آماری را در سالهای ۱۸۷۰ نوشت. برای بولتزمن، مفهوم آنتروپی مفیدترین بحث‌ها در مکانیک آماری بود. او یک مبنای مولکولی برای قانون دوم ترمودینامیک یافت و با الحاق آنتروپی به بی‌نظمی مفهوم آنتروپی را دست‌یافتنی کرد. بولتزمن اساس کار خود را بر مبانی کارهای ماکسول که او به نوبه خود از کلازیوس الهام گرفته بود، بنا نهاد. در اواخر سال‌های ۱۸۵۰ کلازیوس نشان داد، چگونه مقادیر میانگین برای سرعت‌های مولکولی و مسافت‌های طی شده مولکول‌ها بين برخورد با مولکول‌های دیگر، محاسبه می‌شود. او تشخیص داده بود که مولکول‌های کثیری از آن‌ها سرعت‌های متفاوتی دارند، که توزیع آن‌ها بیشتر یا کمتر از میانگینشان است، اما دانش آمار فیزیکی او راهی برای تعیین این توزیع نیافت. ماکسول در دو مقاله‌ای که در سال‌های ۱۸۵۸ و ۱۸۶۶ نوشت، قانون توزیع مولکولی نامعلوم را معین کرد و آن را به راه‌های متفاوت برای نظریه‌ی رفتار گازها به کار گرفت. امتداد توسعه‌ی مکانیک آماری از کلازیوس به ماکسول و سپس به بولتزمن و سرانجام تا گیبس ادامه یافت. رساله استادانه‌‌ای که گیبس در سال ۱۹۰۱ منتشر کرد، ساختاری رسمی به مکانیک آماری داد، که امروزه هنوز همان ساختار را دارد، حتی پس از مداخله آشوبناکی که نظریه کوانتوم فراهم آورد.

مکانیک آماری

برای اعتقاد به مکانیک آماری، شخص باید به وجود مولکول‌ها باور داشته باشد. در آغاز قرن بیست و یکم ترغیب به این باور لزومی نداشت، اما در قرن نوزدهم بولتزمن مخالفان جدی و سرسختی داشت، که نمی توانستند واقعیت مولکول‌ها را بپذیرند. بولتزمن مشتاقانه رقبایش را دوستانه یا غیردوستانه به مناظره می‌کشید اما آنها پایدارتر ماندند. سپس آلبرت اینشتین مناظره را پذیرفت و نشان داد که چگونه مولکولها واقعی و رؤیت پذیرند.

عاقبت فیزیک کلاسیک

گفتیم که مکانیک، الکترومغناطیس و ترمودینامیک شالوده‌های فیزیک کلاسیک را تشکیل می‌دهند. در پایان قرن نوزدهم به نظر می‌رسید که فیزیک کلاسیک به پایان خود نزدیک شده است و تمام پدیده‌های فیزیکی را یا حتی تمام پدیده‌های طبیعی را با به کاربردن از قوانین این سه علم و با کمک گرفتن از ریاضیات می‌توان تبیین کرد. با مکانیک می‌توان، رفتار یک ذره یا دستگاهی از ذرات را تحت تاثیر هر نوع نیرویی به دقت مطالعه کرد. گستره و شمول این قوانین چنان بود که هم جورج تامپسون می‌توانست نسبت بار به جرم را برای الکترون‌ها یا اشعه‌ی کاتودی به‌دست آورد و هم جان کوچ آدامز می‌توانست وجود و موقعیت دقیق و جرم سیاره‌ای ناشناخته مثل نپتون را تنها با مطالعه اختلالات مداری اورانوس به درستی پیشگویی کنند. مکانیک را هم به این روش می‌شد، برای طراحی دقیق سازوکار تمام ماشین‌ها و ادوات مکانیکی که در صنعت استفاده می‌شد، به کار برد. دوره‌ی پنج جلدی «مکانیک سماوی» لاپلاس در حوالی سال‌های ۱۸۰۰ انتشار یافت، که در آن مکانیک تحلیلی برای مطالعه حرکات سیارات و انواع اختلال‌ها و جذر و مدهای آن‌ها به کار می‌رفت و هم چنین دوره‌ی سه جلدی فلیکس کلاین که فقط به مطالعه‌ی دینامیک جسم صلبی مثل فرفره می‌پرداخت، نشان دهنده این بود که مکانیک نیوتنی یک و نیم قرن پس از نیوتن و به کمک کارهای اویلر، لاگرانژ، هامیلتون، لاپلاس و دیگران به قدرت و شکوهی بی‌مانند رسیده بود.

مکانیک کلاسیک

الکتریسته و مغناطیس نیز وضعیتی مشابه داشتند، هم در فهم طبیعت و هم در کاربرد صنعتی. فارادی نه تنها توانسته بود، الکتریسته و مغناطیس را به هم پیوند بزند، بلکه ماکسول توانسته بود این دو را به همراه نور و امواج الکترومغناطیسی در یک دستگاه منسجم ریاضی متحد کند. دستگاهی که با دقت بی‌مانند برای توضیح تمام پدیده‌های الکترومغناطیسی و نوری از درون اتم گرفته تا ستارگان به کار می‌رفت. هرگاه با سیستم‌های بسیار بزرگ و بس ذره‌ای سرو کار داشتیم می ‌توان از مکانیک آماری و پیشگویی‌های آماری آن که برای مقاصد آزمایشگاهی و عملی کاملا کفایت می‌کرد، استفاده کرد. برای بررسی پدیده‌های دیگر مثل سیالات، اجسام الاستیک و نظایر آن تنها کافی بود که قوانین و روابط این نظریه‌های بنیادی را به طرز مناسب به‌کار ببریم

در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به‌تدریج رخنه‌هایی در این بنای عظیم پیدا شد. برای برطرف کردن این رخنه‌ها و ترک‌ها بود که مشاهده و مطالعه‌ی دقیق سرانجام نشان داد، که در ورای این ساختمان پهناور یک دنیای کاملا نو و شگفت‌آور به نام دنیای کوانتومی وجود دارد و این جهان جدید تا دور دست‌ها گسترده است. امروزه برای ما بسیار دشوار است که جسارتی را که کاشفان این دنیای نو به خرج داده‌اند تا این سرزمین را با رازها و قوانین شگفتش به ما بشناسانند، درک کنیم. شگفتی‌های این دنیای نو تنها در پدیده‌های آن که از دسترس حواس و شهود ما دورند نیست، بلکه بیش از هر چیز این کیفیت رازآمیز ناشی از آن است که، برای درک آن می‌بایست هم یک زبان کاملا جدید و انتزاعی به کار ببریم و هم در بسیاری از مفاهیم بنیادی و فلسفی خود حتی آن‌ها که فراگیرتر از حوزه فیزیک هستند، نظیر علیت، قطعیت، آزادی و اختیار تجدید نظر کنیم.

فیزیک کلاسیک

آغاز فیزیک نوین

در سالهای ظهور قرن جدید میلادی، کاستی‌هایی رفته رفته در حال پدیدار شدن بودند، که پیروزی نظریات ماکسول را کمرنگ‌تر و کمرنگ‌تر جلوه و باعث بروز تدریجی نگرانی‌هایی شدند. به‌طور مثال آزمایش مایکلسون-مورلی در باب سرعت نور و زاویه‌ی حرکت زمین در اتر ناموفق بود. نظر هندریک لورنتز مبنی بر اینکه اتر قابلیت فشرده‌سازی ماده را داشته که ممکن است به نامرئی شدن آن منتهی شود، خود مشکلاتی را ایجاد می‌کرد، چرا که یک الکترون فشرده که توسط جوزف جان تامسون بریتانیایی در سال ۱۸۹۷ آشکارسازی گردیده بود ناپایدار قلمداد می‌شد. از سوی دیگر، اقسام تشعشع‌های غیر منتظره‌ی دیگری نیز توسط آزمایشگران در حال کشف شدن بود. این در حالی بود که فیزیک کلاسیک هیچگونه توجیه و تفسیر دقیقی برای توصیف پدیده‌ی ناپایداری و واپاشی هسته نداشت.

همچین فاجعه‌ی فرابنفش یا فاجعه ریلی جینز اشاره به نتیجه‌ای دارد که ناشی از اصول فیزیک کلاسیک تقسیم مساوی انرژی و تابش نوسانگرهای باردار برای توضیح تابش جسم سیاه در طول موج‌های کوتاه است. تابع توزیعی که بر این اصول پایه‌گذاری شده بنام قانون رایلی-جینز متناسب با معکوس توان چهارم طول موج({\displaystyle \lambda ^{-4}}) نمی‌تواند در محدوده فرکانس‌های پایین تابش جسم سیاه را به درستی توضیح دهد و از منحنی واگرا می‌شود از آنجا که این تابع بر مبنای اصول پذیرفته شده و اساسی فیزیک کلاسیک طرح شده بود و اینکه هنوز در آن زمان اصول کوانتوم فیزیک تدوین نشده بود این نتیجه ضربه‌ی سختی بر شالوده فیزیک کلاسیک بود که موجب زیر سؤال بردن اصول بدیهی فیزیک کلاسیک گردید.

مرگ یک فیزیکدان روزی است، که قدرت تحلیل خود را از دست بدهد! بنابراین پس از وارد شدن ضرباتی اساسی بر پیکره‌ی فیزیک کلاسیک، فیزیکدانان در پی طراحی و ایجاد جهانی جدید، به نام جهان کوانتومی برآمدند، تا بار دیگر بتوانند با تفکر و استفاده از قدرت منطق و ریاضیات، توانایی تجزیه تحلیل کردن و ارائه تفسیر از پدیده‌های فیزیکی را به دست آورند.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:19 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

آخرین نوآوری که در دنیای در حال رشد و پرسرعت ارزهای رمزپایه توجه ما را به‌خود جلب کرده، پدیده‌ای به‌ناماستیبل کوین یا Stablecoin است. این ارزها همانطور که از نام در نظر گرفته‌شده برایشان بر می‌آید، ماهیت پایداری دارند و دلیل این پایداری، متکی بودن ارزش آنها به دارایی‌های دنیای واقعی همچون دلار یا طلا است.

گزارشی از بلاک‌چین، توسعه‌دهنده‌ی کیف پول‌های دیجیتال برای ارزهای رمزپایه به‌تازگی منتشر شد. در این گزارش مشخص شده است تعداد پروژه‌های استیبل‌کوین فعال به‌طور چشمگیری در طی ۱۲ تا ۱۸ ماه گذشته بیشتر شده است و از طرفی هم بیش از ۱۰ تیم پروژه‌ای نیز اعلام کرده‌اند که برای راه‌اندازی و اجرای طرح خودشان طی ماه‌ها یا هفته‌های پیش رو برنامه دارند.

 در حال حاضر بیش از ۵۰ مورد از این پروژه‌های در سطح جهان در حال توسعه است. در این گزارش به تمام نکاتی که باید درمورد سوژه‌ی داغ این روزهای دنیای ارزهای رمزپایه بدانید، نگاهی خواهیم داشت.

 استیبل کوین یا ارز پایدار چیست؟

 استیبل‌کوین‌ها به‌عنوان ارزهای رمزپایه‌ای تعریف می‌شوند که قیمتشان به دارایی‌های دنیای واقعی مربوط است. در حالت تئوری، آنها می‌توانند به هر چیزی در دنیای واقعی وابسته باشند؛ اما در عمل، بخش عمده‌ی این ارزها به پول‌هایی همچون دلار و یورو وابسته است.

استیبل‌کوین‌ها چگونه کار می‌کنند؟

دو نوع اصلی از استیبل‌کوین وجود دارد:

  • Reserve-Backed یا ذخیره‌ی پشتوانه
  • الگوریتمی

 استیبل‌کوین‌های متکی به ذخیره‌ی پشتوانه از نظر وابستگی به استاندارد طلا، اندکی شبیه پول‌های معمولی هستند. به‌همان شکلی که تمام اسکناس‌های موجود از یک واحد پولی، باید دارای پشتوانه‌ی طلای موجود در بانک مرکزی باشند، استیبل‌کوین‌های مبتنی به ذخیره پشتوانه هم یک‌به‌یک با پشتوانه‌ی ارزی پول‌های متناظر با خودشان حمایت می‌شوند.

صادرکننده‌ی ارزهایی مانند USDC یا تتر، دلارها را با یک استیبل‌کوین تبادل کرده و آن دلارها را در یک بانک به امانت می‌گذارند. از این کار گاهی با تعبیر توکنیزه کردن دلارها یاد می‌شود. دلارهای امانت‌گذاشته شده در بانک در همانجا می‌مانند؛ تا زمانی که کسی تصمیم به بازخرید کردن استیبل‌کوین‌ها در برابر دلار بگیرد. این روند باعث به‌وجود آمدن یک اطمینان از قابل بازخرید بودن استیبل‌کوین‌هایی می‌شود که ارزش خودشان هم بسته به ارزش یک ارز در دنیای واقعی حفظ کرده‌اند.

ارزهای پایدار با ذخیره پشتوانه و الگوریتمی

نوع دوم استیبل‌کوین‌ها به‌جای اینکه به‌طور سنتی با پشتوانه‌های ذخیره‌ای پشتیبانی شوند، توسط یک الگوریتم کنترل می‌شوند.

 گریک هیلمن، مسئول بخش پژوهش‌های بلاک‌چین و نویسنده‌ی گزارشی که در پایگاه بلاک‌چین منتشر شده بود، در گفتگو با پایگاه بیزنس اینسایدر اشاره می‌کند:

 آنها واقعا از قواعد نرم‌افزاری برای آزمودن و تطبیق دادن میزان عرضه و تقاضا به‌منظور حفظ وابستگی ارزش آن ارز به موردی همچون دلار ایالات متحده استفاده می‌کنند.

 هنگامی که تقاضا برای یک استیبل‌کوین الگوریتمی افزایش می‌یابد، عرضه نیز باید افزایش یابد تا اطمینان حاصل شود که ارزش پایه‌ی آن ارز افزایش نمی‌یابد. در عین حال، با کاهش ارزش، باید سازوکاری اتخاذ شود که بتواند عرضه را دوباره کاهش دهد و قیمت استیبل‌کوین را به قیمت پایه برساند.

این واقعا کلاسی از استیبل‌کوین‌هایی به‌شمار می‌رود که دارای طراحی بسیار پیچیده‌ای است و در زمان فعلی هنوز به روند باثبات و مشخصی نرسیده‌ است.

 برای چند نمونه‌ از استیبل‌کوین‌های الگوریتمی در حال توسعه می‌توانیم به Basis، Terra، کربن و Fragments اشاره کنیم.

 چرا به stablecoin نیاز داریم؟

 ارزهای رمزپایه با نوسان قیمت مواجه شده اند؛ نوسان‌های ۵ درصد یا حتی گاهی ۱۰ درصد در روزهای غیر عادی. این ناپایداری منتقدان را به این نتیجه رسانده است که ارزهای رمزپایه در قیاس با ارزهای معمولی یا سایر دارایی‌ها، موارد سوداگرانه‌تر و احتکارآمیزتزی برای سرمایه‌گذاری به‌شمار می‌روند.

استیبل‌کوین‌ها به‌منزله‌ی تلاشی برای استفاده از مزایای ارزهای رمزپایه هستند. یکی از مزیت‌های اصلی این است که می‌توان ارزش را از طریق سازوکارهای دیجیتال منتقل کرد. استیبل‌کوین‌ها باعث می‌شوند تا ارزهای دیجیتال هم همانند ارزهای دنیای واقعی، دارای ثبات و قابلیت اعتماد کلی باشند و افراد بیشتری به آنها جذب شوند.

هیلمن به بیزنس اینستایدر گفت:

برای میلیون‌ها نفر؛ از نظر ما برای ده‌ها میلیون نفر و همچنین بیشتر موسسات، نوسان‌های موجود در بازار دارایی‌های ارزهای رمزپایه‌ که ما سال گذشته شاهد آن بودیم، باعث شده تا افراد زیادی خود را از این بازار دور نگه‌ دارند و به سمت سرمایه‌گذاری در آن نیایند.

استیبل‌کوین‌ها می‌توانند پیشگام این موضوع شوند و تعدادی از کاربردهای جدید همچون امور مربوط به بیمه را برای ارزهای رمزپایه فعال کنند؛ اینها در ادامه برای ارزهای رمزپایه‌ی پایدارتری همچون بیت‌کوین یا اتر نیز می‌توانند مناسب باشند.

کاربرد استیبل‌کوین ها چیست؟

در حال حاضر متداول‌ترین مورد کاربرد استیبل‌کوین‌ها، مربوط به استفاده از آنها به‌عنوان یک ابزار نقدینگی برای مبادلات ارزهای رمزپایه است. بسیاری از مبادلات از سیستم بانکداری جریان اصلی کنار گذاشته شده‌اند؛ چرا که بانک‌ها سعی می‌کنند از دغدغه‌های ارزهای دیجیتال یا هر چیزی که مربوط به ارزهای رمزپایه هستند، دوری ‌کنند و تا حد امکان وارد آن نمی‌شوند.

در نتیجه در بسیاری از مبادلات، دلار و یورو پذیرفته نمی‌شود. مشتریان می‌خواهند با دلار خرید کنند و بتوانند در زمان نوسانات زیاد هم ارزهای رمزپایه‌ی خودشان را در ازای تبدیل به دلار به فروش برسانند. استیبل‌کوین‌ها یک راه حل عالی برای این مسئله ارائه می‌دهند.

با این حال، طرفداران استیبل‌کوین بر این باورند که این فناوری می‌تواند برای توسعه یافتن محصولات پیچیده‌تر مالی روی ارزهای رمزپایه نیز به‌کار رود؛ مواردی مانند بیمه، پرداخت سود هوشمند قرارداد و وام‌ها.

بهترین و گسترده‌ترین استیبل‌کوین فعلی چیست؟

محبوب‌ترین استیبل‌کوین شناخته‌شده تا به این لحظه و با فاصله‌ی زیادی از رقبا، تتر بوده است که به‌طور عمده در مبادلات برای ارائه‌ی نقدینگی مشابه با دلار استفاده می‌شود. در گزارش بلاک‌چین آمده است:

تتر یا USDT دومین ارز رمزپایه‌ از نظر فعالیت و خریدوفروش بین افراد بوده است. ۶۰ درصد از حجم کل مبادلات مربوط به بیت‌کوین است. تتر در اوایل سال جاری به رتبه‌بندی ۱۰ مورد برتر از دارایی‌های ارزهای رمزپایه‌ی با ارزش بازار وارد شد.

هیلمن می‌گوید:

به‌طور قطع، سال گذشته تتر نشان داد که تقاضای واقعی برای یک استیبل‌کوین وجود دارد. ما شاهد استفاده از تتر در مبادلاتی مانند پولونیک بودیم؛ مبادلاتی که به سپرده‌های دلاری دسترسی نداشتند. همین امر به تسهیل ظهور مبادلاتی کمک کرد که توسط سیستم بانکی قطع شده‌ بودند یا اینکه ترجیح می دادند با سیستم بانکی موجود ادغام نشوند.

چه کسی مسئول توسعه استیبل‌کوین است؟

استیبل‌کوین‌ها هم توسط شرکت‌ها و کسب‌وکارهای نوپا و هم توسط شرکت‌های مطرح فعال در عرصه‌ی ارزهای رمزپایه همچون Circle و Gemini توسعه می‌یابد. Gemini مرکز مبادله‌ی ارزهای رمزپایه‌ی توسعه‌یافته توسط دوقلوهای وینکل‌واس است. برمبنای گزارش بلاک‌چین، در حال حاضر ۵۷ استیبل‌کوین در حال توسعه وجود دارد که ۲۳ مورد از آنها نیز هم‌اکنون فعالند.

توسعه ارزهای پایدار یا استیبل کوین

 نمونه‌های جدید شامل سکه Gemini دوقلوهای وینکل‌واس، Paxos Standard و US Dollar Coin است. مورد آخر توسط شرکت Circle (که مورد حمایت شرکت چندملیتی گولدمن ساکس است) توسعه یافته است. از دیگر کوین‌های معروف هم می‌توانیم به LBXPeg اشاره کنیم.

سرمایه‌گذاران نیز حساب ویژه‌ای روی این عرصه باز کرده‌اند. برپایه‌ی گزارش بلاک‌چین، ۳۳۵ میلیون دلار توسط تیم‌های پروژه‌های استیبل‌کوین تا امروز جمع شده است. یکی از سرمایه‌گذاری قابل توجه در این زمینه، مربوط به Andreessen Horowitz بود. آنها به‌تازگی مبلغ ۱۵ میلیون دلار را به پروژه‌ی MakerDAO که در زمینه‌ی استیبل‌کوین فعالیت می‌کند، اختصاص دادند.

چرا تعداد پروژه‌ها زیاد است؟

هیلمن می‌گوید که موفقیت تتر «واقعا تمامی تیم‌های نوآورانه را به فکر کردن درباره‌ی این زمینه ترغیب کرده است: چگونه می‌توانیم این کار را به‌صورت بهتری انجام دهیم؟»

تتر با وجود محبوبیتی که دارد، به‌خاطر مسائلی همچون استانداردهای حسابرسی، عدم شفافیت شرکت و مطرح بودن برخی ادعاها پیرامون دستکاری و دست بردن در مبادلات و سازوکارها، با انتقاداتی مواجه شده است. به‌عنوان یک نتیجه از مسائل یادشده، بسیاری از افراد حاضر در این عرصه، احساس می‌کنند که فرصتی برای ارائه‌ی یک راه حل بهتر وجود دارد.

پتانسیل‌های موجود در استیبل‌کوین‌ها برای استفاده در همه‌ی زمینه‌ها، از بیمه‌نامه تا وام و پس‌انداز و سپرده‌گذاری، حاکی از این نکته است که کارآفرینان نیز به محکم کردن جای پای خود در دنیای استیبل‌کوین‌ها و به دست آوردن موفقیت‌های درخور توجه در آن امیدوارند.

چالش‌ها و دشواری‌های پیش رو

هیلمن همچنین تصریح می‌کند که یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی این نوع ارزها، مسئله‌ی مقیاس‌پذیری و گسترش در مقیاس بزرگ است. برای اینکه استیبل‌کوین‌های مبتنی بر پشتوانه به سطحی قابل قبول از نقدینگی برسند و امکان پشتیبانی از برنامه‌های کاربردی جالب تکنولوژی را داشته باشند، پشتیبانان باید میلیون‌ها یا حتی میلیاردها دلار روی هر سکه سرمایه‌گذاری کنند.

به‌گفته‌ی هیلمن، این امر می‌تواند به ایجاد یک شکاف یا وقفه پیرامون سرعت و چگونگی رشد ارزها منجر شود. هنگامی که درباره‌ی موارد استفاده در مقیاس تریلیون صحبت می‌شود، داشتن هرگونه محدودیت یا اصطکاکی پیرامون چگونگی رشد سریع آن پدیده، به‌طور بالقوه یک مسئله‌ی بزرگ است.

تیتر

هیلمن همچنین معتقد است که استیبل‌کوین‌ها در مسیر جایگزین شدن با تتر به‌عنوان یک درگاه نقدینگی، بایستی زمان بیشتری از آن چیزی که برخی کارشناسان معتقند، سپری کنند و این دستاورد به‌راحتی میسر نخواهد شد. او گفت:

تتر، با همه‌ی شکایات و انتقادات و نگرانی‌ها، در حفظ وابستگی ارزش خود با دلار آمریکا به‌طور کلی عملکرد قابل اعتمادی داشته است. تتر باعث یک سرآغاز شد. این اثر شبکه‌ای است و برای مبادلات کاملا عالی عمل می‌کند؛ تتر در بین ۱۵۰ مورد ارز رمزپایه‌ی ذکرشده، اغلب در بین ۱۰ مورد اول قرار داشته است.                

یکی دیگر از موانع بالقوه‌ی پیش رو، نظارت قانونی است. به‌باور هیلمن، بانک‌های مرکزی ممکن است درمورد Stablecoinها، سریع‌تر وارد عمل شوند؛ زیرا این ارزها شباهت بیشتری به پول فیات (پول نقد بدون پشتوانه در نظام بانکی جدید دنیا) و می‌توانند بر سیاست پولی تأثیر بگذارند.

البته همه به استیبل‌کوین‌ها خوشبین نیستند. Bitfinex'd  یک حساب کاربری مشهور توییتر درمورد ارزهای دیجیتال است و به‌تازگی دررابطه با افرادی که خارج از سیستم بانکی اصلی فعالیت می‌کنند، اعلام کرده بود:

اساسا تنها کاربرد آن، استفاده برای مبادلات کلاهبرداری است.

پرستون برن، یکی از همکاران موسسه‌ی آدام اسمیت و از مدیران ارشد سابق شرکت فعال درعرصه‌ی بلاک‌چینMonchax نیز شک و تردید خود پیرامون این موضوع را ابراز کرده است و در یک پست طولانی وبلاگی از استیبل‌کوین‌ها باعنوان پدیده‌ای محکوم به شکست تعبیر کرده است.

درنهایت باید اشاره کنیم که این دارایی‌های در حال ظهور نیز با انواع مختلف چالش‌های فنی مواجه هستند. گزارش پایگاه بلاک‌چین در انتها به این نتیجه می‌رسد:

این تکنولوژی در حال حاضر نوظهور است و احتمال اینکه هم اکنون یک طراحی پایدار و کامل از استیبل‌کوین‌ها موجود باشد، بسیار اندک است. ما انتظار آزمایش‌ها و نوآوری‌های بیشتری را در آینده داریم.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:17 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

چهار سال پیش، کلی توماس در بیمارستانی در ایالت فلوریدای امریکا به‌ هوش آمد. او از یک تصادف رانندگی جان سالم به‌در برده بود؛ تصادفی که در آن زمان، توانایی راه رفتن کلی را برای همیشه از وی گرفت.

خانم توماس، یک دانشجوی فعال و پرتلاش بود که در مسابقات اسب‌دوانی نیز شرکت می‌کرد. او پس از بهبود اولیه برای یک سال به ایالت کنتاکی رفت تا روش پژوهشی مورد نظر گروهی از دانشمندان را برای بازیابی طناب نخاعی خود و به‌دست آوردن توانایی مجدد راه رفتن امتحان کند.

 در ماه فوریه‌ی سال جاری میلادی (زمستان سال ۹۶)، مربی توانبخشی که توماس را در تمام مراحل گام برداشتن و امور حرکتی یاری می‌کرد، برای لحظه‌ای در جای خود ایستاده و از همراهی با توماس خودداری می‌کند. توماس تا آن روز برای حرکت و برداشتن گام‌های آهسته از این مربی و همچنین یک واکر کمک می‌گرفت. کلی توماس در یادآوری آن روز چنین توضیح‌ می‌دهد:

به او هشدار دادم که چه کار می‌کنی؟

ربکار مورتون، مربی توماس به او اطمینان می‌دهد که اوضاع تحت کنترل است و توماس دیگر نیازی به او ندارد و خودش می‌تواند به‌تنهایی حرکت کند. طبیعتا در لحظه‌ی نخست، کلی توماس دچار تردید شده است؛ اما پس از چند لحظه اقدام به برداشتن اولین گام می‌کند؛ و سپس یک گام دیگر و ... . توماس از این لحظات کاملا شگفت‌زده شده و آن را چنین یادآوری می‌کند:

 با خودم گفتم مثل اینکه بالاخره اتفاق افتاد! من برای چهار سال به‌سختی تلاش کرده بودم. در آن لحظه احساساتی شدم.

کلی توماس اکنون ۲۳ سال دارد. او جزو چند نفری است که توانسته‌اند آسیب‌های طناب نخاعی را پشت‌سر بگذارند و روی پاهای خود بایستند، گام‌هایی بردارند و در مورد توماس، حتی بتوانند بدون نیاز به کمک راه بروند. همه‌ی اینها به‌لطف یک روش درمانی ترکیبی برای آسیب نخاعی میسر شده است.

در مطالعه‌ای که در دانشگاه لوییزویل انجام شده است، توماس و سه فرد دیگر از طریق عمل جراحی و ایمپلنت، دستگاهی را دریافت کردند. این دستگاه روی طناب نخاعی افراد کار گذاشته شده، و وظیفه‌ی آن، برانگیختن کنش‌های الکتریکی بود. فعالیت دستگاه با انجام ماه‌ها درمان مبتنی بر فعالیت‌های فیزیکی تکمیل می‌شد.

درمان ضایعه نخاعی کلی توماس در حال انجام تمرینات توانبخشی

پژوهشگران دانشگاه لوییزویل در مقاله‌ی منتشرشده در New England Journal of Medicine گزارش می‌دهندکه دو نفر از افراد مورد مطالعه توانسته‌اند روی پای خود ایستاده و در پایان مطالعه موفق به برداشتن گام‌های محدودی شوند. دو نفر دیگر هم موفق شده‌اند که بدون نیاز به کمک مربی به‌طور مستقل راه بروند؛ یکی از این افراد کلی توماس و دیگری هم فردی به نام جف مارکوئیس بود.

این پژوهش از سوی یک بنیاد خیریه، دانشگاه بیمارستانی لوییزویل و همچنین شرکت Medtronic پشتیبانی شده است که گروه سازنده‌‌ی دستگاه کارگذاشته‌شده بودند.

همزمان با این پژوهش، گزارشی دیگر هم در ژورنال Nature Medicine منتشر شد. طبق آن گزارش، یک بیمار آسیب‌دیده از ناحیه‌ی طناب نخاعی در کلینیک مایو موفق به برداشتن گام‌هایی شده و با کمک مربی خود موفق به راه رفتن شده؛ این کار هم با روش تحریک الکتریکی و درمان‌های فیزیکی سخت انجام شده است.

دیوید دارو، متخصص جراحی اعصاب در دانشگاه پزشکی مینه‌سوتا که به‌طور مستقیم در این پژوهش‌ها نقشی نداشته، اما درزمینه‌ی کاشت و کارگذاری دستگاه‌های تحریک‌گر در بدن افراد با آسیب طناب نخاعی فعالیت دارد؛ پیرامون دستاوردهای اخیر می‌گوید:

تاریخ پژوهش‌های مربوط به آسیب‌های طناب نخاعی به ۵۰ سال می‌رسد و بیشتر روش‌ها هم از اساس شکست خورده‌اند و ما هیچ یافته‌ی مثبتی و قطعی نداشته‌ایم. اما این مورد به‌نوعی، آغاز عصری جدید است.

دارو همچنین اشاره کرد که در مطالعه‌ی اخیر، موارد بحث‌برانگیزی مطرح است و مجموعه‌ای از پرسش‌های علمی و پزشکی نیز وجود دارد که باید پاسخ داده شوند. از سویی می‌دانیم که این پژوهش روی تعداد بسیار کمی از بیماران انجام شده و نوع آسیب‌دیدگی آنها هم با یکدیگر متفاوت بوده است. از همین رو، فهمیدن اینکه چنین مداخلاتی در جمعیت‌های گسترده‌تر از آسیب‌دیدگان نخاعی به چه شکلی پاسخ خواهد داد، غیرممکن به‌نظر می‌رسد.

قطع نخاع و ضایعه نخاعی و آسیب طناب نخاعی

همچنین پرسش‌های فراوانی درباره‌ی چگونگی کارکرد این روش‌ها وجود دارد. پاسخ این پرسش‌ها تنها درصورت اقدام گروه‌های گسترده‌تری از پژوهشگران برای بررسی دقیق این رهیافت روی بیماران بیشتر، به‌دست خواهد آمد.

با همه‌ی اینها، نتایج پژوهش تاییدکننده‌ی درستی ماهیت این طرح هستند؛ این پژوهش برپایه‌ی یک مطالعه‌ی موردی گزارش‌شده توسط تیم پژوهشی لوییزویل در سال ۲۰۱۱ میلادی شکل گرفته است. در آن زمان، پژوهشگران از یک دستگاه پزشکی تعبیه‌شده برای مدیریت دردهای مزمن استفاده کرده و آن را در بدن یک بیمار ناتوان جسمی ایمپلنت کردند تا بتوانند طناب نخاعی وی را تحریک کنند. پس از سپری شدن مراحل توانبخشی، این بیمار توانایی ایستادن روی پاهای خود را به‌دست آورده و برخی از کنترل‌های ارادی روی حرکات پاهایش را نیز بازیافته بود.

این روش، آغاز یک عصر جدید برای درمان معلولان ضایعه نخاعی است

سوزان هارکِما، مسئول علمی مرکز پژوهش آسیب‌های طناب نخاعی در مرکز پژوهشی دانشگاه لوییزویل که پیشگام اجرای این روش در انسان‌ها است؛ می‌گوید که این دستگاه‌ها، به‌خوبی و با موفقیت در پایین بخش آسیب‌دیده کاشته شده‌اند. پژوهش اخیر، در مورد بازیابی برخی اتصالات قطع‌شده‌ی حیاتی در ستون فقرات بیماران نیست؛ هارکما این مطالعه‌ها را به‌منزله‌ی تغییراتی تدریجی و امیدبخش در مورد چگونگی برداشت و تحلیل متخصصان از طناب نخاعی و کارکرد آن می‌داند؛ کارکردهایی که می‌تواند فرد را موفق به فراگرفتن روش‌های جدیدی برای راه رفتن کند. این کار با ترکیب صحیح تمرین‌های فیزیکی و برانگیختگی الکتریکی در نقاط آسیب‌دیده‌ی بیمار ممکن می‌شود. هارکما توضیح می‌دهد:

اساس کار فوق در این است که مدار نخاعی به‌طور غیرطبیعی پیچیده است و در حقیقت از بسیاری جهات همان مشخصه و ویژگی‌هایی را دارد که مغز انسان از آن برخوردار است. درمورد این مطالعه، به‌طور حقیقی نشان داده شد که طناب نخاعی در موقعیت‌های صحیح، دارای ظرفیت یادگیری مجدد برای راه رفتن است.

این مداخله‌ی پزشکی همانند زدن یک کلید نیست. در وهله‌ی نخست، افراد مورد مطالعه به‌مدت دو ماه تحت درمان‌های مبتنی بر فعالیت فیزیکی شدید و تمرین‌های مخصوص قرار گرفتند تا اطمینان حاصل شوند که آنها به‌تنهایی و فقط با اتکا به این تمرین‌ها بهبودی در عملکرد خودشان حاصل خواهند کرد.

پس از کاشت دستگاه در بدن بیماران، یک دوره‌ی درمانی روزانه‌ی سخت و دقیق برای آن‌ها آغاز شد. در این دوره، گروهی از درمانگران، تمرین‌های مرتبط جسمی و ذهنی را پیرامون شیوه‌ی گام برداشتن در شرایط جدید با آن‌ها شروع کردند.

طناب نخاعی یا نخاع

توماس اشاره می‌کند که نشانه‌های بهبود و موفقیت در وهله‌ی اول بسیار نامشهود بود و آن‌ها از کارهایی مثل بالا آوردن تنها یک انگشت، بالا کشیدن وزن بدن یا هل دادن زانوهایشان به سمت بالا آغاز کردند. او گام برداشتن را پس از جلسه‌ی سوم از درمان‌ها، با پای راست خود و روی یک تردمیل شروع کرد. این روند برای پای چپ، بیشتر به طول انجامید. وی می‌گوید:

نمی‌توانستم با کسی صحبت کنم، نمی‌توانستم به کسی نگاه کنم؛ من به‌طور کامل روی بدن خودم متمرکز بودم. اما حالا می‌توانم راه بروم و صحبت کنم و این کارها زحمت چندانی هم نمی‌خواهد؛ البته کماکان هم کار ساده و راحتی نیست و روند آن هنوز به‌طور کامل به حالت طبیعی باز نگشته است.

توماس پس از بازگشت به خانه‌اش در فوریدا، توانسته است توانایی‌های جدیدش را با زندگی روزمره‌ی خود تطبیق داده و یکپارچه کند. او واکرش را در خودروی سواری‌اش می‌گذارد، سپس دستگاه کنترلی تعبیه‌شده برای به‌کار انداختن تحریک‌گر (استیمولاتور) را برمی‌دارد و خودش به‌تنهایی به کتابخانه یا رستوران می‌رود و می‌تواند کارهای شخصی‌اش را مدیریت کند.

پژوهشگران فعال در کلینیک Mayo، نتایج مشابهی را از روش پیشنهادی خود گرفته‌اند. در مورد آن‌ها هم، بیماری با آسیب‌دیدگی کامل طناب نخاعی پس از سپری شدن مراحل درمان توانسته بود گام‌هایی را بردارد و با کمک مربی راه برود.

در هر دوی این مطالعه‌ها، بیماران برای راه رفتن، به حضور دستگاه تحریک‌گر نیاز داشتند. همین نکته می‌تواند ما را در غیرمحتمل دانستن این امکان مصمم‌تر کند، که شاید بازیابی‌های به‌دست‌آمده خودبه‌خودی بوده باشند. برداشتن گام‌ها به‌تنهایی، هنگامی صورت می‌گرفت که بیماران برای حرکت دادن پاهایشان «تلاش» می‌کردند و این حاکی از ارادی و انگیزشی بودن روند بهبود آنها بوده است. کندل لی، جراح مغز و اعصاب در کلینیک مایو می‌گوید:

نکته‌ی مهم این است که فناوری اخیر می‌تواند کنترل‌های عملکردی را به بیمار باز گرداند و آن‌ها را قادر به ایستادن روی پاهای خود و برداشتن گام‌های مستقل کند. از همین رو، این درمان واقعا برای افرادی که با چنین ناتوانی‌های جسمانی روبرو شده‌اند، امیدبخش است.

امید است که چنین روش‌هایی، روی محل‌های بیشتری از بدن و در شمار بیشتری از بیماران مورد آزمون قرار گیرند. درخواست‌های موجود در این زمینه باعث می‌شود که این فناوری تقویت شده و برای مداخله‌ها و استفاده‌های پزشکی آینده بهبود یابد.

پژوهشگران خودشان هم به این موضوع اذعان کرده‌اند که رشته‌ی تخصصی‌شان مهندسی نیست؛ آنها ابراز امیدواری کرده‌اند که شاهد ارائه‌ی تحریک‌گرهایی با کاربرد در مغز باشیم؛ به‌جای اینکه صرفا به دستگاه‌هایی در خارج از بدن انسان و همراه با بیمار اکتفا کنیم.

از سویی نیاز است که روش درمانی جدید روی افراد متنوع‌تر هم تست شود. افراد مورد مطالعه در این پژوهش همگی سال‌های دهه‌ی سوم یا چهارم زندگی‌ خودشان را سپری می‌کردند و از زمان مصدومیتشان هم حدود دو یا سه سال می‌گذشته است.

باید توجه کنیم بسیاری از افراد آسیب‌دیده‌ی نخاعی مسن‌تر هستند یا اینکه سال‌های بیشتری از زمان مصدومیتشان گذشته است. دکتر دارو، تحریک‌گر خود را روی کسی امتحان کرد که ۱۷ سال پیش مصدوم شده بود. همچنین مسن‌ترین بیمار مورد آزمایش نیز پنجاه و چند سال داشت. دارو همچنین درمورد این پرسش کنجکاو است که آیا این تحریک‌گر می‌تواند به‌تنهایی و بدون اتکا به مراحل توانبخشی روی بیماران تاثیر بگذارد یا خیر. وی علاوه‌بر بحث حرکت ارادی، به پاسخ این پرسش در سایر مشکلات سلامت نیز می‌اندیشد؛ مواردی همچون فشار خون پایین یا بالا. او تصریح می‌کند:

 من کار آن‌ها را دیدم و به این فکر کردم که روش اخیر واقعا جالب توجه است. پتانسیل شگرفی در آن وجود دارد.

اگر ما بتوانیم تلاش‌ خودمان را بیشتر کنیم و افراد با مجموعه مهارت‌های مختلف را به این رشته بیاوریم؛ می‌توان پیشرفت‌های بسیاری کسب کرد.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:16 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

دو سوم از سرمایه‌گذاری‌های جهانی در زمینه‌ی هوش مصنوعی به چین سرازیر می‌شوند. این سرمایه‌گذاری‌ها سال گذشته رشد ۶۷ درصدی را برای این صنعت چین به ارمغان آورده‌اند.

موسسه‌ی آماری China Money Network بهترین منبع اطلاعاتی بخش فناوری در بازار چین است. این موسسه به‌تازگی آماری از ۵۰ شرکت بزرگ فعال در زمینه‌ی هوش مصنوعی در چین منتشر کرده است. در این آمار، ۱۵ شرکت یونیکورن با ارزش بیش از یک میلیارد دلار به چشم می‌خورند که در مجموع، ارزشی حدود ۴۰.۵ میلیارد دلار دارند.

 

دولت چین، از برخی از این شرکت‌ها به‌شدت حمایت می‌کند و امیدوار است صنعت AI تا سال ۲۰۳۰ به ارزش یک تریلیون یوان (حدود ۱۴۶ میلیارد دلار) برسد. در ادامه‌ی این مطلبزومیت، به معرفی و بررسی ۵ استارتاپ برتر چینی‌ها در حوزه‌ی هوش مصنوعی می‌پردازیم.

۱- DJI

سلطه‌ی این شرکت چینی بر بازار پهپادهای جهان، باعث شد تا آنها به فکر ورود به حوزه‌ی هوش مصنوعی بیافتند. شرکت DJI بیش از ۷۰ درصد از سهم بازار پهپادهای جهان را در اختیار دارد. یکی از آخرین مدل‌های ساخته‌شده توسط این شرکت با نام Phantom 4، از پردازش تصویری برای جلوگیری از برخورد با موانع استفاده می‌کند. پیاده‌سازی این قابلیت، با استفاده از اصول طراحی هوش مصنوعی امکان‌پذیر شده است.

DJI سهم عمده‌ی بازار پهپاد را در جهان در اختیار دارد

شرکت دی‌جی‌آی به‌تازگی با مایکروسافت وارد همکاری شده است. این پروژه‌ی مشترک، امکان ارسال داده‌های زنده از پهپاد به کامپیوتر و تحلیل آنها را ایجاد می‌کند. به‌عنوان مثال از این قابلیت می‌توان در تشخیص اشکالات خطوط برق‌رسانی استفاده کرد. شایعات در مورد این شرکت می‌گوید که DJI با بهره‌مندی از سابقه‌ی طولانی در پردازش تصویری و الگوریتم‌های هوش مصنوعی، به حوزه‌ی خودروها و ربات‌های خودران نیز وارد خواهد شد.

DJI در سال ۲۰۰۶ تاسیس شده و در حال حاضر دفتر مرکزی آنها در شهر شنژن واقع است. فرانک ونگ بنیان‌گذار این شرکت بوده است و در حال حاضر استارتاپ او ارزشی حدود ۱۵ میلیارد دلار دارد. از سرمایه‌گذاران اصلی این استارتاپ می‌توان به سکویا کپیتال، نیو هورایزن کپیتال و میسن کپیتال اشاره کرد.

۲- Ubtech Robotics

جیمز ژو، بنیان‌گذار این استارتاپ، کار خود را با قرض گرفتن سرمایه‌ی اولیه از خانواده و دوستان شروع کرد. او در اولین پروژه، یک ربات انسان‌نما با نام Alpha 1S ساخت. شرکت او بر مبنای ساخت ربات‌های مخصوص مصرف‌کننده‌ی نهایی و مواردی مانند ربات‌های فوتبالیست فعالیت می‌کند. البته گسترش فعالیت باعث شده تا محصولاتی همچون Cruzr نیز به بازار عرضه کنند. این ربات، وظیفه‌ی ارائه‌ی خدمات مشتری را بر عهده دارد و در دفاتر دولتی محلی یا مدارس قابل استفاده است.

حرکت بعدی این شرکت رباتیک، تولید ربات‌های انسان‌نما با ابعاد بزرگ است. آنها برای این منظور از تخصص خود در حوزه‌ی الگوریتم‌های کنترل حرکت و بینایی رایانه‌ای استفاده خواهند کرد. به‌علاوه، یوبتک در زمینه‌ی آموزش رباتیک نیز فعالیت می‌کند و کیت‌های آموزشی خود را به‌تازگی به بازار عرضه کرده است.

یوبتک در سال ۲۰۱۲ تاسیس شده و اکنون در شهر شنژن فعالیت می‌کند. ارزش این شرکت در گزارش منتشرشده، ذکر نشده؛ اما مجموع جذب سرمایه‌ی آنها ۹۵۰ میلیون دلار بوده است. شرکت‌هایی همچون تنسنت، آی‌فلای‌تک وسی‌دی‌اچ اینوستمنت در این استارتاپ سرمایه‌‌گذاری کرده اند.

۳- SenseTime

تیم تحقیقاتی یادگیری عمیق در دانشگاه هنگ‌کنگ، از بنیان‌گذاران این استارتاپ بوده‌اند. این شرکت در آخرین رقابت‌های تشخیص چهره توانسته غول‌هایی همچون گوگل و فیسبوک را شکست دهد و شهرتی بیش از پیش کسب کند. استارتاپ سنس‌تایم از سرمایه‌های عظیم سرمایه‌گذراان خطرپذیر استفاده می‌کند.

سنس‌تایم همکاری نزدیکی با دولت چین در پروژه‌ی ردیابی شهروندان دارد

پروژه‌ی اصلی سنس‌تایم در حال حاضر، آماده‌سازی فناوری مورد نیاز دولت چین برای ردیابی شهروندان از طریق ۱۷۰ میلیون دوربین مداربسته است. در این پروژه که با همکاری اپراتور دولتی چاینا موبایل اجرا می‌شود، ۳۰۰ میلیون کاربر چینی ردیابی خواهند شد. بانک‌ها، زندان‌ها، فرودگاه‌ها، پلیس و خرده‌فروشان در حال حاضر جزو مشتریان سنس‌تایم هستند. احتمال ورود این شرکت به حوزه‌ی خودروهای خودران و واقعیت افزوده نیز وجود دارد.

تانگ ژیو استارتاپ سن‌تایم را در سال ۲۰۱۴ تاسیس کرده است. این شرکت در هنگ‌کنگ فعالیت می‌کند و تاکنون حدود ۱.۶ میلیارد دلار سرمایه جذب کرده است. شرکت‌هایی همچون سی‌دی‌اچ، علی‌بابا، تاماسک و کوالکام در بین سرمایه‌‌گذاران این شرکت به‌چشم می‌خورند.

۴- Cambricon

این شرکت سخت‌افزاری،‌ تنها دو سال سابقه‌ی فعالیت دارد. آنها توسط دولت پشتیبانی می‌شوند و به‌طور انحصاری در زمینه‌‌ی توسعه‌ی تراشه‌های مخصوص هوش مصنوعی فعالیت می‌کنند. انگیزه‌ی مدیران این شرکت برای در دست گرفتن سهم بازار بسیار بالا است. چن تیانشی یکی از برادران بنیان‌گذار این استارتاپ در مورد برنامه‌های آتی می‌گوید:

ما امیدواریم که ۳۰ درصد از سهم بازار تراشه‌های هوشمند با بازدهی بالا را در چین تصاحب کنیم. برنامه‌ی دیگر، رسیدن به یک میلیارد دستگاه هوشمند در سه سال آینده است که در سرتاسر جهان از تراشه‌های ما استفاده کنند.

این شرکت سخت‌افزاری، تراشه‌های خود را با محوریت یادگیری عمیق توسعه می‌دهد. یکی از بزرگترین مشتریان حال حاضر آنها، هواوی بوده که از این تراشه‌ها در جدیدترین محصولات خود استفاده کرده است. در نهایت اگر این شرکت به برنامه‌های بلندپروازانه‌ی خود برسد، می‌تواند چین را در رسیدن به خودکفایی در قطعات الکترونیکی یاری داده و حجم واردات را در این حوزه کاهش دهد.

این شرکت سخت‌افزاری در پایتخت چین فعالیت می‌کند و با دریافت سرمایه از شرکت‌هایی همچون صندوق سرمایه‌گذاری دولت چین و علی‌بابا، به ارزشی حدود ۲.۵ میلیارد دلار رسیده است.

۵- Cloudwalk

یکی دیگر از غول‌های تشخیص چهره، در شهر گوانگژو فعالیت می‌کند و اولین خدمات خود را به سازمان‌های حفاظت مرزی چین عرضه کرد. در حال حاضر، ۲۴ استان چین از راهکارهای امنیت عمومی این شرکت و ترمینال‌های تشخیص چهره‌ی آن استفاده می‌کنند. این ترمینال‌ها در زمان ورود افراد به اتاق‌ها نیز استفاده می‌شوند. از دیگر مشتریان این شرکت، بانک‌ها هستند.

شرکت کلاودواک به‌تازگی قراردادی را با فعالان کشور زیمبابوه امضا کرده است تا با استفاده ظرفیت‌های خود، یک پایگاه داده‌ی تشخیص چهره‌ی ملی در این کشور راه‌اندازی کند. این قرارداد،‌ اولین همکاری یک شرکت هوش مصنوعی چین در آفریقا خواهد بود. زمینه‌های جدید مانند اسکن سه‌بعدی چهره نیز در دستور کار این شرکت قرار دارد تا همچنان آنها را در خط مقدم تشخیص چهره با هوش مصنوعی، پیشگام نگه‌دارد.

کلاودواک در سال ۲۰۱۵ تاسیس شده است و شرکت‌هایی همچون شانوی کپیتال، اوریزا و پوهوا در لیست سرمایه‌گذاران آن هستند. این استارتاپ یونیکورن ارزشی حدود ۲ میلیارد دلار دارد.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:15 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

فناوری خودروهای برقی هر روز در حال پیشرفت است. این فناوری در حال حاضر به مرحله‌ای رسیده است که سه نوع خودرو به مصرف‌کننده پیشنهاد می‌دهد. اگر خودروهای جهان را بر اساس سوخت طبقه‌بندی کنیم، با چهار نوع روبرو خواهیم شد؛ بنزینی یا دیزلی، هیبرید، پلاگین هیبرید و تمام برقی. هر خودرو باتوجه به نیاز مصرف کننده و عوامل محیطی، نکات مثبت و منفی دارد. در ادامه‌ی این مطللب، ویژگی‌های سه مدل هیبرید، پلاگین هیبرید و تمام برقی شرح داده می‌شود.

خودروهای هیبرید؛ اولین قدم به‌سوی فناوری برقی

Toyota Prius / تویوتا پریوس

خودروهای هیبرید از پیشرانه‌های احتراقی مرسوم در مدل‌های بنزینی استفاده می‌کنند؛ درواقع منبع اصلی انرژی همچنان پیشرانه‌ی احتراقی است و موتور الکتریکی موجود تنها نقش کمکی و مکمل دارد. موتور برقی خودروهای هیبریدی به باتری با قابلیت شارژ خودکار در سیستم مجهز شده است که نیروی مورد نیاز خود را از طریق ترمزگیری و کاهش شتاب (سیستم ترمز بازیابی انرژی) نیز به‌دست می‌آورد. به بیان بهتر، امکان شارژ باتری خودروهای هیبریدی از طریق برق شهری، وجود ندارد.

در مدل‌های تولیدی برندهای مختلف، شباهت‌ها و تفاوت‌های مشخصی دیده می‌شود، ولی اساساً موتور برقی خودروهای هیبرید، هنگام نیاز، به کمک پیشرانه‌ی بنزینی می‌شتابد و البته با سرعت کم تا مسافت محدود (نهایتا ۴۰ کیلومتر) قابلیت حرکت خودرو، بی‌نیاز از بنزین را فراهم می‌کند.

Hybrid Car / خودرو هیبرید

ترکیب پیشرانه‌ی بنزینی و موتور الکتریکی در خودروهای هیبرید، بیشتر برای مصرف سوخت و آلایندگی کمتر ایجاد شده است. در بین این خودروها، هیوندای آیونیک (Ioniq) با مصرف ۴.۱ و ۳.۹ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر و بزرگراه پرچمدار است؛ تویوتا پریوس نیز با مصرف ۴.۵ لیتر بنزین به‌صورت ترکیبی، جزو خودروهای پرفروش این کلاس است. از ویژگی‌های منفی خودروهای هیبرید می‌توان به قیمت بالاتر نسبت به نمونه‌های بنزینی اشاره کرد؛ درواقع با اینکه مصرف سوخت کمتری در این خودروها مشاهده می‌شود، اما در دوران مالکیت کوتاه مدت، قیمت بالاتر در هزینه‌های سوخت جبران نمی‌شود.

علاوه بر این، برخلاف خودروهای پلاگین هیبرید و تمام برقی، مدل‌های هیبرید مشمول اعتبار مالیاتی در کشورهای مختلف نمی‌شوند. در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، در صورت خرید خودروی پلاگین هیبرید یا تمام برقی دولت مبلغی را به‌عنوان اعتبار مالیاتی به شهروند پرداخت می‌کند، بنابراین هزینه‌ی پرداختی برای خرید خودرو کمتر خواهد شد.

خودروهای پلاگین هیبرید؛ ترکیب بنزین و برق شهری

BMW i3 / خودروی الکتریکی بی‌ام‌و i3

خودروهای پلاگین هیبرید یا به اختصار PHEV، در مقایسه با مدل‌های هیبرید از باتری قوی‌تر استفاده می‌کنند و بنابراین، شعاع حرکتی آن‌ها در حالت رانندگی تمام برقی بیشتر است. همانطور که از نام این خودروها مشخص است، برای شارژ باتری، مدل‌های پلاگین هیبرید باید به برق شهری یا ایستگاه‌های شارژ مخصوص متصل شوند. در صورت کاهش ظرفیت باتری تا سطح مشخص (در برندهای مختلف متفاوت است)، همانند خودروهای هیبرید، موتور برقی در کنار پیشرانه‌ی بنزینی فعالیت می‌کند.

شورولت ولت و بی‌ام‌و i3 در نسخه‌ی با شعاع حرکتی بیشتر، روش دیگری را انتخاب کرده‌اند. در این دو مدل، موتور برقی منبع اصلی تأمین انرژی است؛ در حقیقت پس از کاهش شارژ و تخلیه‌ی باتری، پیشرانه‌ی بنزینی به‌عنوان ژنراتور موتور برقی وارد مدار قوای فنی می‌شود، بنابراین آلایندگی در کمترین حد ممکن باقی خواهند ماند.

پلاگین هیبرید / PHEV

از مزیت‌های خودروهای پلاگین هیبرید، نبود نگرانی برای تمام شدن شارژ باتری و شعاع حرکتی پایین در  خودروهای تمام برقی است. شعاع حرکتی نهایی یک خودروی پلاگین هیبرید را ظرفیت مخزن سوخت و بنزین تعیین می‌کند که از این لحاظ، مشابه خودروهای بنزینی است. شعاع حرکتی انواع خودروهای پلاگین هیبرید در برندهای مختلف ، متفاوت است؛ برای مثال مینی کانتری‌من پلاگین هیبرید تنها ۱۹ کیلومتر در حالت تمام برقی حرکتی می‌کند. این شعاع حرکتی در تویوتا پریوس پرایم و شورولت ولت، به‌ترتیب معادل ۴۰ و ۸۵ کیلومتر است. طبیعتا، مصرف بنزین خودروهای پلاگین هیبرید، در مقایسه با هیبریدهای مشابه از شرکت سازنده، رقم پایین‌تری است. به عنوان مثال، هیوندای سوناتا هیبرید، ۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر، مصرف سوخت دارد، اما نمونه‌ی پلاگین هیبرید از همین خودرو به شرط شارژ کامل باتری‌ها با برق شهری، حدود  ۴ لیتر مصرف بنزین دارد.

خودروهای پلاگین هیبرید گران‌تر از مدل‌های هیبرید هستند؛ به‌عنوان نمونه، قیمت تویوتا پریوس پلاگین هیبرید حدود ۳ هزار و ۸۰۰ دلار بیشتر از مدل هیبرید است. با این وجود، اعتبار مالیاتی دولتی به خریداران خودروهای پلاگین هیبرید اختصاص داده می‌شود. این مبلغ باتوجه به ظرفیت باتری خودرو در هر کشور متفاوت است؛ برای مثال آمریکایی‌ها با خرید یک خودروی پلاگین هیبرید، ۳۵۰۰ تا ۷۵۰۰ اعتبار مالیاتی از دولت دریافت می‌کنند که البته تنها یک‌بار قابل استفاده است. علاوه بر این، انواع تخفیف‌های بیشتر هم در ایالت‌های مختلف آمریکا برای ترغیب مردم به خرید این نوع خودروها وجود دارد.

خودروهای تمام برقی؛ آینده‌ی روشن صنعت خودروسازی

 Tesla Model S P100D / خودروی الکتریکی تسلا مدل S

اگر فرآیند تولید برق را کنار بگذاریم، خودروهای تمام برقی پاک و بدون آلایندگی هستند. به‌لطف موتور برقی و در دسترس بودن تمام گشتاور به هنگام حرکت در دورهای پایین، عملکرد فنی خودروهای برقی قابل توجه است؛ اما بزرگ‌ترین مشکل، شعاع حرکتی پایین و نیاز به شارژ این خودروها در منزل یا ایستگاه‌های شارژ است.

برخلاف خودروهای پلاگین هیبرید، در مدل‌های تمام برقی به هنگام اتمام شارژ باتری، حرکت ممکن نخواهد بود. بیشتر مدل‌های تمام برقی امروز، شعاع حرکتی حدود ۱۶۰ تا ۲۵۰ کیلومتر دارند، پس برای تردد در مسافت طولانی، باید مسیرهایی با ایستگاه شارژ را در نظر گرفت. در حال حاضر تسلا مدل S با شعاع حرکتی ۵۷۱ کیلومتر پرچمدار خودروهای برقی است و اسمارت فورتو آلمانی با توانایی حرکت تا ۹۵ کیلومتر با یک‌بار شارژ، در پایین‌تری رده است. البته شعاع حرکتی این خودروها در شرایط واقعی، به‌شدت تحت تأثیر موارد مختلف مانند سرعت حرکت، دمای هوا و استفاده از تجهیزات رفاهی شامل سیستم تهویه و بخاری قرار می‌گیرد.

EV / خودرو برقی

این نوع خودروها در مقایسه با مدل‌های بنزینی، هیبرید و پلاگین هیبرید گران‌ترین هستند به‌طوری‌که فورد فوکوس تمام برقی بیش از ۱۱ هزار دلار گران‌تر از نمونه‌ی بنزینی است. تسلا مدل S با قیمت پایه‌ی حدود ۸۰ هزار دلار دسترس است که درصورت سفارش تیپ P100D بدون آپشن، باید ۱۳۶ هزار دلار پرداخت کرد.

البته همانند نمونه‌های پلاگین هیبرید، خودروهای تمام برقی هم شامل یک‌بار استفاده از اعتبار مالیاتی با مبلع ۷۵۰۰ دلار در امریکا و تخفیف‌های مختلف در کشورهای پیشرفته، می‌شوند. اما این اعتبار مالیاتی در بازار آمریکا، قدری متفاوت است؛ درواقع این مبلغ تنها به ۲۰۰ هزار دستگاه خودروی تولیدی اول اختصاص داده می‌شود و مدل‌های پس از این تیراژ تولید، تنها ۳۷۵۰ دلار و سپس ۱۸۷۵ دلار اعتبار دریافت می‌کنند. تسلا در حال حاضر بیش از ۲۰۰ هزار دستگاه خودروی برقی فروخته است و جنرال موتوز نیز تا اواخر سال ۲۰۱۹ به این میزان فروش خواهد رسید.

خودرو برقی / Electric Cars

مهم‌ترین عامل خرید یک خودروی تمام برقی، کاهش هزینه‌ها در مصرف سوخت است. با کارکرد حدود ۲۵ هزار کیلومتر، سالانه ۵۰۰ تا ۷۵۰ دلار هزینه برای شارژ خودروی برقی پرداخت می‌شود که این مقدار حدود ۴ هزار تا ۵ هزار و ۲۵۰ دلار کمتر از یک خودروی بنزینی در طول ۵ سال است. در خودروهای برقی هزینه‌های سرویس‌های دوره‌ای مدل‌های بنزینی مانند تعویض روغن، فیلتر هوا، شمع‌ها، تسمه تایم و ... نیز وجود ندارد.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:14 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

دلایل زیادی وجود دارد که بخواهید حساب‌های کاربری خود را در شبکه‌های اجتماعی حذف کنید؛ شاید دلتان برای روزهایی که هویت شما در اینترنت ناشناس بوده تنگ شده است یا شاید نگران سیاست‌های مربوط به حریم شخصی هستید؛ اگر به هر دلیلی، دیگر تمایلی به ادامه‌ی فعالیت در شبکه‌های اجتماعی ندارید، می‌توانید به‌راحتی صفحات خود را حذف کنید.

چندین راه برای حذف حساب‌های کاربری و سوابق فعالیت‌های شما در شبکه‌های اجتماعی وجود دارد. برای انجام این کار به روش‌های خاص مثل روش فیسبوک محدود نیستید. در حقیقت سرویس‌ها و اپلیکیشن‌های آنلاین زیادی وجود دارند که می‌توانید از آن‌ها برای حذف حساب‌های کاربری اجتماعی خود استفاده کنید.

در این‌ مقاله قصد داریم روش‌های مرسوم و نیز ابزارهای جدیدی را که برای حذف اکانت‌های شبکه‌های اجتماعی در دسترس قرار دارند، به شما معرفی کنیم:

حذف حساب‌های کاربری از طریق خود شبکه‌های اجتماعی

اکثر شبکه‌های اجتماعی بزرگ، امکان حذف یا غیر فعال کردن حساب کاربری را در اختیار کاربران خود قرار می‌دهند. البته میزان آسان بودن این روش‌ها بسته به سرویس‌های مختلف، متفاوت است و شاید انجام این فرآیند در برخی سرویس‌ها آسان‌تر از سایت‌های دیگر باشد.

در وب‌سایت BackgroundChecks.org یک بخش کلی وجود دارد که با مراجعه به آن می‌توانید درجه‌ی سخت بودن روش حذف حساب‌ کاربری را در شبکه‌های اجتماعی و سرویس‌های مختلف، مشاهده کنید. در بخش JustDeleteMe وب‌سایت یاد شده، اطلاعاتی در مورد روش‌ حذف اکانت‌ وب‌سایت‌های اجتماعی از طریق کانال‌های رسمی ارائه‌ شده است؛ این بخش همچنین میزان آسان بودن روش حذف حساب‌ کاربری را در هر سرویس نشان می‌دهد. در ادامه روش‌های رسمی ارائه‌شده توسط شبکه‌های اجتماعی بزرگ را برای حذف حساب‌های کاربری، با هم مرور می‌کنیم.

فیسبوک

رسوایی‌های اخیر فیسبوک، باعث شده است که خیلی‌ها به‌فکر حذف کردن حساب‌های کاربری خود در این شبکه‌ی اجتماعی بیافتند. پس از ماجراهای کمبریج آنالیتیکا، اخیرا شاهد هک شدن حساب ۵۰ میلیون کاربر در این شبکه‌ی اجتماعی بودیم. همین موضوع به‌یکی از مهم‌ترین دلایل افراد برای پاک کردن صفحه‌ی خودشان در Facebookتبدیل شده است.

سایت‌های شبکه‌های اجتماعی برای نظارت بر هر محتوایی که به اشتراک گذاشته‌اید بسیار مناسب هستند. در این مورد خاص فیسبوک تمام مواردی را که پست کرده‌اید، ثبت و نگه‌داری می‌کند. خوشبختانه این سرویس در این زمینه، دو راه پیش روی شما قرار داده است: غیر فعال یا حذف کردن حساب کاربری.

همانطور که از نام این روش‌ها پیدا است، اولین گزینه یعنی غیر فعال کردن، از نظر فنی به معنای حذف کردن حساب کاربری نیست. در واقع با غیر فعال کردن حساب کاربری فیسبوک خود می‌توانید، بعدا اطلاعات ثبت‌شده در پروفایل‌تان را بازیابی کنید؛ زیرا در این حالت، داده‌های مربوط به شما همچنان توسط فیسبوک نگه‌داری خواهند شد.

غیرفعال کردن فیسبوک / Facebook Deactivation

غیرفعال کردن 

غیر‌فعال کردن حساب کاربری باعث غیر فعال شدن پروفایل شما می‌شود و در این شرایط، نام، تصاویر و تمامی پست‌هایی که به اشتراک گذاشته‌اید از فیسبوک حذف خواهند شد. پس از غیر فعال کردن اکانت فیسبوک، سایر کاربران نمی‌توانند با جستجوی نام شما به پروفایلتان دسترسی پیدا کنند. البته باید توجه داشته باشید که در این حالت نام شما در پست‌های سایر کاربران همچنان باقی خواهد ماند و علاوه بر این، پیام‌هایی که برای دیگران ارسال کرده‌اید نیز احتمالاً همچنان توسط دریافت‌کنندگان این پیام‌ها قابل مشاهده خواهند بود.

به‌منظور غیرفعال کردن اکانت فیسبوک، لازم است ابتدا وارد صفحه‌ی اصلی آن شوید، سپس روی منوی کشوییِ سمت راست قسمت بالایی سایت کلیک و گزینه‌ی Settings را انتخاب کنید. در ادامه، روی گزینه‌ی General در بالا سمت چپ کلیک کنید. در مرحله‌ی بعد (همانطور که در تصویر بالا مشخص است) باید گزینه‌ی Edit را در قسمت سمت راست Manage Account انتخاب کنید تا وارد صفحه‌ی جدیدی بشوید. در انتها باید صفحه را پایین بکشید و به‌ گزینه‌ی Deactivate My Account برسید (اگر نمی‌خواهید این روند را مرحله‌ به مرحله طی کنید، کافی است روی این لینک کلیک کنید تا مستقیما به آن صفحه هدایت شوید).

اگر از اپلیکیشن‌های موبایلی استفاده می‌کنید، کافی است به‌سادگی وارد مسیر Settings > Account Settings > General > Manage Account > Deactivate شوید و حساب کاربری خود را غیرفعال کنید.

با این‌همه، فیسبوک پیش از غیرفعال کردن حساب کاربری، تمام تلاشش را برای منصرف کردن شما به‌کار می‌گیرد؛ از جمله پیام‌هایی با این مضمون که دوستان‌تان دل‌شان برای شما تنگ خواهد شد و... .

واضح است که غیرفعال کردن حساب فیسبوک، از برخی جوانب، تفاوت‌هایی با حذف کردن آن دارد. گرچه تایم‌لاین شما ناپدید خواهد شد و دیگر نخواهید توانست به حساب کاربری‌تان دسترسی پیدا کنید؛ اما نباید فراموش کنید که شما خواهید توانست هر زمان که بخواهید، اکانت خود را بازیابی کنید.

قبل از حذف اکانت خود، حتما یک نسخه از تمامی اطلاعاتی که فیسبوک از شما جمع‌آوری می‌کند (شامل پست‌ها، تصاویر، ویدیوها، چت‌ها و...) را دانلود کنید. مطمئن باشید از دیدن نتایج شگفت‌زده خواهید شد و دیگر هیچ‌وقت فکر فعال کردن مجدد حساب فیسبوک به‌سرتان خطور نخواهد کرد! برای این‌کار کافی است به منوی تنظیمات و سپس بخش General رجوع کنید.

حذف فیسبوک / Facebook Deleting

حذف کردن

گزینه‌ی دومی که فیسبوک در اختیار شما قرار می‌دهد، حذف کامل حساب کاربری است. بنا به اعلام فیس‌بوک، با انجام این کار تمامی اطلاعات شما به‌طور کامل حذف خواهند شد و امکان بازیابی آن‌ها وجود نخواهد داشت. برای حذف کامل حساب کاربری در فیسبوک باید این درخواست را ثبت کنید.

با این‌همه نباید این پاراگراف مهم از قوانین یادشده در وب‌سایت فیسبوک را نادیده گرفت:

اگر شما اطلاعاتِ حساب‌تان را پاک یا حتی حساب کاربری خود را به‌صورت کامل حذف کنید، این اطلاعات ممکن است بسته به نحوه‌ی فعالیت شما، در جاهای مختلف همچنان نمایش داده شوند. 

به‌بیانی ساده‌تر، اگر در زیر تصویر به‌اشتراک‌گذاشته‌شده توسط دوست‌تان، کامنت گذاشته‌اید؛ باید بدانید که حتی اگر حساب کاربری‌تان را به‌طور کامل حذف کنید، کامنت شما باقی خواهد ماند.

فرآیند حذف داده‌های مربوط به حساب کاربری فیس بوک ۹۰ روز به طول می‌انجامد. با حذف کامل حساب کاربری، تمامی اطلاعاتی که با غیر فعال کردن اکانت فیسبوک حذف می‌شوند، از این شبکه‌ی اجتماعی پاک خواهد شد؛ با این تفاوت که این‌بار بازیابی داده‌ها امکان‌پذیر نیست. 

حذف توییتر / Twitter Deleting

توییتر

‌فرآیند حذف حساب کاربری در شبکه‌ی اجتماعی توییتر نسبت به فیسبوک آسان‌تر و به‌مراتب سریع‌تر است. بدین منظور کاربران می‌توانند با مراجعه به بخش تنظیمات حساب کاربری خود در توییتر، نسبت به حذف اکانت اقدام کنند.

برای حذف‌کردن حساب Twitter خود از طریق کامپیوتر، لازم است وارد صفحه‌ی اصلی شوید و روی آواتار خود در بالا سمت راست کلیک کنید تا یک منوی کشویی باز شود. در این منو روی Settings and privacy کلیک کنید؛ در صفحه‌ی جدیدی که باز می‌شود، به‌پایین اسکرول کنید تا به گزینه‌ی Deactivate your account برسید. با کلیک روی این گزینه، صفحه‌ای مثل تصویری که در بالا می‌بینید برای‌تان باز می‌شود. کافی است روی گزینه‌ی Deactivate کلیک و سپس رمز عبور خود را وارد کنید.

بر اساس اعلام توییتر، پس از اقدام به حذف اکانت، داده‌های شما فقط تا ۳۰ روز نگه‌داری خواهند شد. طی این بازه‌ی زمانی کاربران قادر خواهند بود حساب کاربری خود را بازیابی کنند؛ اقدامی که توسط بسیاری از افراد مشهور به دفعات انجام شده است. پس از طی شدن دوره‌ی زمانی ۳۰ روزه، اطلاعات حساب کاربری شما به‌طور کامل و غیر قابل بازگشت از توییتر حذف خواهند شد. با این‌همه، تجربه نشان داده است که حتی ماه‌ها پس از حذف کامل، حساب کاربری توییترتان با جست‌و‌جو در گوگل به‌راحتی بالا می‌آید؛ البته که با کلیک روی آن، به صفحه‌ای منتقل خواهید شد که در آن، پیام حذف شدن اکانت یادشده دیده می‌شود.

حذف اینستاگرام / Instagram Deleting

اینستاگرام

اینستاگرام نیز همانند فیسبوک امکان غیر فعال کردن یا حذف کامل حساب کاربری را در اختیار افراد قرار می‌دهد. به‌منظور غیرفعال کردن حساب کاربری خود به‌صورت موقت، کافی است از طریق نسخه‌ی تحت وب، وارد صفحه‌ی خود درInstagram شوید و روی گزینه‌ی Edit Profile کلیک کنید. در صفحه‌ی جدید، به پایین اسکرول کنید تا به گزینه‌یTemporarily disable my account برسید. با کلیک روی آن، وارد صفحه‌ای جدید می‌شوید (تصویر بالا) که ضمن ارائه‌ی برخی توضیحات، از شما می‌خواهد دلیل غیرفعال کردن اکانت خود را ذکر کنید. در قسمت ?Why are you disabling your account (به‌معنی چرا می‌خواهید اکانت خود را غیرفعال کنید؟) گزینه‌ای را به‌دلخواه (مثلا Just need a break یا Privacy concerns) انتخاب و در باکس پایینی، رمز عبور خود را وارد کنید. در انتها کافی است روی گزینه‌ی آبی‌رنگ پایین صفحه، کلیک کنید.

از طرفی اگر می‌خواهید صفحه‌ی خود را به‌صورت کامل حذف کنید، لازم است وارد این لینک شوید، در بخش ?Why are you deleting your account گزینه‌ای را به‌دل‌خواه انتخاب کنید و نهایتا رمز عبور خود را وارد کنید. با کلیک روی گزینه‌ی قرمرزنگ پایین صفحه، اکانت اینستاگرام‌تان به‌طور کلی حذف خواهد شد.

اگر حساب کاربری خود را حذف کنید، پروفایل‌تان به‌همراه فالوورها، لایک‌ها و هرآنچه به‌اشتراک گذاشته‌اید (شامل عکس، ویدیو و کامنت) پاک خواهند شد. در ضمن، نام کاربری و ایمیلی که با اکانت‌تان همگام‌سازی شده است، دیگر برای ثبت‌نام قابل‌استفاده نخواهد بود.  

اینستاگرام در بخش قوانین سرویس‌دهی خود به این مورد اشاره کرده است که امکان دارد برخی از پست‌های به‌اشتراک گذاشته‌شده توسط برخی کاربران، حتی پس از حذف حساب کاربری همچنان باقی بمانند.

حذف اسنپچت / اسنپ چت / Snapchat Deleting

اسنپ‌چت

سیاست‌های حذف حساب کاربری در اسنپ‌چت به توییتر شباهت دارد. با حذف اکانت خود در این شبکه اجتماعی، اطلاعات مربوط به شما تا ۳۰ روز باقی خواهد ماند و در این مدت می‌توانید حساب کاربری خود را بازیابی کنید. همچنین باید اشاره کنیم که مراحل انجام این کار در اسنپ‌چت بسیار آسان است.

پس از ثبت درخواست حذف اکانت در Snapchat، این سرویس شما را به صفحه‌ی وب مربوط به حذف حساب کاربری انتقال خواهد داد؛ در این صفحه می‌توانید با تایپ نام کاربری و رمز عبور خود، فرآیند حذف اکانت را تکمیل کنید.

برخی از کاربران اسنپ‌چت، محتوای دریافتی از جانب دیگران را با استفاده از اسکرین‌شات در دستگاه خود ثبت می‌کنند و باید اشاره کنیم که با حذف حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی نامبرده، این نوع داده‌ها پاک نخواهد شد. البته حذف اکانت باعث خواهد شد سایر کاربران نتوانند با شما ارتباط برقرار کنند یا برایتان فایل ارسال کنند که در این حالت، پروفایل شما نیز حذف خواهد شد.

حذف گوگل پلاس / Google+ Deleting

گوگل پلاس

اگرچه +Google هم‌اکنون محبوب‌ترین شبکه‌ی اجتماعی جهان محسوب نمی‌شود؛ اما افراد زیادی در این سرویس ثبت نام کرده‌اند. برای حذف حساب کاربری در این شبکه‌ی اجتماعی می‌توانید به بخش تنظیمات اکانت خود مراجعه کنید.

البته به دلیل یکپارچه بودن گوگل پلاس با بسیاری دیگر از سرویس‌های گوگل، همه‌ی داده‌های شما پس از حذف حساب کاربری در این سرویس پاک نخواهد شد؛ در واقع به‌منظور حذف کامل اکانت خود باید به‌صورت جداگانه به هر یک از این سرویس‌ها مراجعه و حساب کاربری مخصوص هر کدام را حذف کنید. به‌عنوان مثال با حذف اکانت گوگل پلاس، تصاویر به اشتراک گذاشته‌شده توسط شما حذف نخواهد شد و برای انجام این‌کار باید به گوگل فوتوزرجوع کنید.

علاوه بر این، اطلاعات دیگری مثل دیدگا‌ه‌های محلی، پس از حذف حساب کاربری گوگل پلاس همچنان باقی خواهند ماند. در نتیجه باید گفت در اینجا حذف کامل حساب کاربری گوگل پلاس در عمل امکان‌پذیر نیست. در هرحال با انجام این کار پروفایل عمومی و پست‌های شما مخفی خواهند شد.

حذف کامل حساب کاربری در وب سایت‌های گوگل بسیار پیچیده‌تر از سایر سایت‌های اجتماعی است؛ به‌عنوان مثال حذف حساب کاربری گوگل فوتوز فقط با حذف کامل حساب کاربری گوگل امکان‌پذیر است و مسلما حساب کاربری گوگل، شامل سرویس‌های دیگری چون جیمیل نیز می‌شود. بر اساس اعلام وب‌سایت‌هایی مثل JustDeleteMe، درجه‌ی سختی فرآیند حذف حساب کاربری گوگل پلاس، نسبت به سرویس‌های اجتماعی دیگر بیشتر است.

سایت Deseat.me

وب‌سایت‌هایی برای حذف حساب‌ کاربری

در حال حاضر وب‌سایت‌هایی وجود دارند که امکان پاک‌سازی و حتی حذف کامل حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی را در اختیار کاربران قرار می‌دهند؛ Deseat.me یکی از این‌نوع وب‌سایت‌ها است. این سرویس با استفاده از حساب کاربری گوگل یا اوت‌لوک، لیستی از حساب‌های کاربری اجتماعی و آنلاین شما را ارائه خواهد داد.

یکی از جنبه‌های بسیار مثبت این سایت، گستردگی بالای سرویس‌های تحت‌پوشش است. وب‌سایت یاد شده، اکانت‌های متصل به ایمیل‌تان را که شاید حتی آن‌ها را فراموش کرده باشید، خواهد یافت. این وب‌سایت به شما اجازه می‌دهد اکانت‌های یادشده را حذف یا اشتراک‌های خود را لغو کنید.

Deseat.me از نظر حریم شخصی به اطلاعات لاگین حساب‌های کاربری شما دسترسی نخواهد داشت. علاوه بر این، سرویس یادشده روی دستگاه شما اجرا خواهد شد، نه روی سرورهای خودِ سایت.

در توضیحات این سایت آمده است:

حریم شخصی و امنیت اطلاعات برای ما اهمیت بسیار زیادی دارد. در حقیقت این مورد از ابتدا یکی از تمرکزهای اصلی ما بوده است؛ به همین دلیل ما سرویس خود را روی رایانه‌ی شما اجرا می‌کنیم؛ بنابراین آنچه شما به ما اعلام می‌کنید فقط وضعیت حساب‌های کاربری‌تان است. همچنین به دلیل این‌که ما از پروتکل OAuth 2.0 استفاده می‌کنیم، عملا به هیچ‌یک از اطلاعات مربوط به لاگین حساب کاربری شما در سرویس‌های مختلف دسترسی نخواهیم داشت.

در این وب‌سایت کاربر می‌تواند با استفاده از فیلترِ در نظر گرفته‌شده انتخاب کند که حساب کاربری وی در کدام یک از سرویس‌ها حذف شود.

 اشکال چنین سرویس بزرگی این است که اگر فقط قصد حذف یک مورد از حساب‌های کاربری خود را داشته باشید، باید سرویس مورد نظرتان را از بین تعداد زیادی از سرویس‌های اجتماعی تحت پوشش این وب‌سایت پیدا کنید.

سایت‌های دیگری مثل JustDeleteMe و AccountKiller.com نیز وجود دارند که لینک‌هایی را برای حذف حساب‌های کاربری در شبکه‌های اجتماعی مختلف در اختیار کاربران قرار می‌دهند. متأسفانه این وب‌سایت‌ها، نام سرویس‌هایی را که شما در آن‌ها حساب کاربری دارید، ارائه نمی‌دهند؛ بدین ترتیب در این دو سایت باید خودتان لینک‌های مربوط به هر سرویس را پیدا کنید.

در هر حال این‌گونه سایت‌ها ابزار مناسبی برای کسب اطلاعات در مورد روش حذف حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی محسوب می‌شوند. می‌توانید در این سایت‌ها روش حذف اکانت سرویس‌های نه چندان مشهور را نیز پیدا کنید.

اپلیکیشن‌هایی برای حذف حساب‌ کاربری

توسعه‌دهندگان اپلیکیشن، هنوز به‌طور کامل به روند حذف حساب‌های کاربری در شبکه‌های اجتماعی ملحق نشده‌اند. تعدادی اپلیکیشن در این زمینه وجود دارند که عملیات حذف اکانت را خود انجام نمی‌دهند، بلکه فقط کاربر را به صفحات مرتبط برای انجام این کار در پلتفرم‌های اجتماعی منتقل می‌کنند؛ در برخی از موارد نیز کاربر به اپلیکیشن رسمی شبکه‌ی اجتماعی مورد نظر هدایت خواهد شد.

در هر حال، اپلیکیشن‌های دیگری نیز وجود دارند که هرکدام راه‌کاری در این زمینه ارائه می‌دهند. بیشتر این نوع اپلیکیشن‌ها به‌منظور حذف پست‌ها از شبکه‌های اجتماعی توسعه داده شده‌اند و در واقع عملیات حذف کامل اکانت را انجام نمی‌دهند.

Instant Cleaner نام اپلیکیشنی است که به‌طور خاص برای شبکه‌ی اجتماعی اینستاگرام توسعه داده شده است. این اپلیکیشن علاوه بر حذف حساب کاربری می‌تواند پست‌های مورد نظر شما را نیز پاک کند‌.

در سال ۲۰۱۵ اپلیکیشنی به‌نام Clear توانست تا حدودی توجه کاربران را به خود جلب کند. این اپلیکیشن، شبکه‌های اجتماعی را بررسی می‌کرد تا محتوای نامناسب را از آن حذف کند. Clear توسط توسعه‌دهنده‌ای ساخته شد که چند سال پیش شغل خود را به دلیل ارسال چند توییت از دست داده‌ بود. وب‌سایت این اپلیکیشن همچنان فعال است؛ ولی این سایت فعلا در حالت آزمایشی قرار دارد. در هرحال تغییر جدیدی در این وب‌سایت دیده نمی‌شود و لینک اپلیکیشن iOS این سرویس نیز کار نمی‌کند و به همین دلیل احتمالا فعالیت سرویس یادشده متوقف شده است.

البته امیدهایی در این زمینه وجود دارد. هم‌اکنون تعدادی اپلیکیشن با کارکرد مشابه برای حذف پست‌های ارسال‌شده در توییتر در دسترس هستند. عملکرد کلی Xpire به اپلیکیشن Clear شباهت دارد، اما تمرکز اصلی این اپلیکیشن بر شبکه‌ی اجتماعی توییتر است. به دلیل محدودیت‌های API توییتر، این اپلیکیشن فقط ۳۲۰۰ توییت اخیر کاربر را مورد بررسی قرار می‌دهد. Xpire می‌تواند پست‌های اضافه‌ی توییتر شما را پاک کند. از دیگر قابلیت‌های جالب آن می‌توان به ارائه‌ی درجه‌ی ریسکی بودن محتوای ارسال‌شده در پروفایل توییتر اشاره کرد.

دانلود Instant Cleaner از پلی‌استور
دانلود Xpire از پلی‌استور

حذف شبکه اجتماعی

آيا حذف برخی از پروفایل‌ها غیرممکن است؟

بر اساس اعلام JustDeleteMe، امکان حذف برخی از پروفایل‌ها وجود ندارد؛ اما خبر خوب این‌ است که اکثر شبکه‌های اجتماعی بزرگ، امکان حذف حساب کاربری را در اختیار افراد قرار می‌دهند.

درهرحال بد نیست به تعدادی از سرویس‌هایی که امکان حذف اکانت را ارائه نمی‌دهند اشاره کنیم. از میان این سرویس‌ها می‌توان به نت‌فلیکس، Roblox، ویکی‌پدیا، وردپرس، شبکه‌ی پلی‌استیشن و پینترست اشاره کرد. البته بسیاری از این سرویس‌ها امکان غیر فعال کردن حساب کاربری را ارائه می‌دهند؛ ولی همانطور که گفته شد، حذف اکانت در آن‌ها امکان‌پذیر نیست.

به‌عنوان مثال، نتفلکیس پس از غیر فعال کردن حساب کاربری، اطلاعات افراد را نگه‌ می‌دارد؛ بدین ترتیب کاربران می‌توانند بعدا در صورت تمایل به تمدید اشتراک، به داده‌های قبلی خود دسترسی داشته باشند. البته سرویس‌هایی مثل شبکه‌ی پلی‌استیشن و استیم، حتی امکان غیر فعال کردن حساب کاربری را نیز ارائه نمی‌دهند. JustDeleteMe پیشنهاد می‌کند که در این شرایط، اطلاعات مربوط به حساب کاربری خود را در این سرویس‌ها تغییر دهید تا هویت واقعی‌تان مشخص نباشد.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:13 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

گوگل اخیرا آمار جدید توزیع نسخه‌های مختلف سیستم‌عامل اندروید را برای ماه سپتامبر ۲۰۱۸ منتشر کرده و این درحالی است که هنوز به‌ پایان این ماه، نرسیده‌ایم. این شرکت، اواسط همین ماه در اقدامی عجیب، آمار دیگری را نیز منتشر کرده بود. انگیزه‌ی گوگل از انجام این کار مشخص نشده؛ با این‌حال موردی که دانستن آن اهمیت دارد، توزیع بسیار پایین اندروید ۹ پای در میان گوشی‌های مبتنی بر اندروید بوده است.

با نگاهی به آمار و ارقام منتشرشده توسط Google، به این موضوع پی می‌بریم که سیستم‌عامل اندروید ۹ هم‌اکنونکمتر از ۰.۱ درصد از سهم بازار گوشی‌های مبتنی بر Android را در اختیار دارد.

آنطور که گوگل ادعا می‌کند، ارقام یادشده در جدول زیر، در یک بازه‌ی زمانی ۷ روزه منتهی به ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۸ (۶ مهر ۱۳۹۷) در پلی استور ثبت شده‌اند:

سهم نسخه‌های مختلف سیستم‌عامل اندروید برای ماه سپتامبر سال ۲۰۱۸ میلادی

نسخه

 

سهم قبلی (برحسب درصد) 

 

سهم فعلی (برحسب درصد)تغییرات نسبت به ماه گذشته (برحسب درصد)
اندروید ۲.۳ ۰.۳ ۰.۳ ۰
اندروید ۴.۰ ۰.۳ ۰.۳ ۰
اندروید ۴.۱ ۱.۲ ۱.۱ ۰.۱-
اندروید ۴.۲ ۱.۸ ۱.۶ ۰.۲-
اندروید ۴.۳ ۰.۵ ۰.۵ ۰
اندروید ۴.۴ ۸.۶ ۷.۸ ۰.۸-
اندروید ۵.۰ ۳.۸ ۳.۶ ۰.۲-
اندروید ۵.۱ ۱۵.۴ ۱۴.۷ ۰.۷-
اندروید ۶.۰ ۲۲.۷ ۲۱.۶ ۱.۱-
اندروید ۷.۰ ۲۰.۳ ۱۹.۰ ۱.۳-
اندروید ۷.۱ ۱۰.۵ ۱۰.۳ ۰.۲-
اندروید ۸.۰ ۱۱.۴ ۱۳.۴ ۲.۰+
اندروید ۸.۱ ۳.۲ ۵.۸ ۲.۶+

*نکته قابل‌توجه: نبود اندروید ۹ پای

در کنار جدول بالا، می‌توانید در نمودار زیر، آمار توزیع نسخه‌های مختلف اندروید را در ماه سپتامبر ۲۰۱۸ مشاهده کنید:

آمار توزیع اندروید سپتامبر 2018

انتشار نسخه‌های جدید اندروید باعث شده است که این نسخه‌ها کم‌کم جای قدیمی‌ها را بگیرند. نکته‌ی جالب‌توجه در آمار جدید، پایین‌آمدن محبوبیت اندروید ۷.۱ بوده است. در حقیقت این نخستین بار است که سهم این نسخه از اندروید، تا این اندازه پایین می‌آید. سهم اندروید ۷.۱ طی چهار ماه اخیر با سرعت خیلی کمی در حال کاهش بود، اما انتظار نمی‌رفت که در سپتامبر ۲۰۱۸ به این حد برسد.

ظاهرا بر محبوبیت اندروید ۸ اوریو روز‌به‌روز افزوده می‌شود. سهم این نسخه از اندروید طی یک ماه اخیر، با افزایش ۴.۶ درصدی مواجه شده که در نوع خود عالی است. البته نباید فراموش کنیم که Oreo در ماه جولای توانسته بود عملکرد بهتری از خود نشان دهد.

از نکات جالب جدول و نمودار، می‌توان به این اشاره کرد که ظاهرا پس از گذر سال‌ها، هنوز اندروید نان زنجبیلی به‌ کار خود ادامه می‌دهد و توسط برخی دستگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. با همه‌ی این‌ها، مهم‌ترین غایب لیست این ماه، جدیدترین نسخه‌ی اندروید است. دلیل اصلی این رخداد، این است که تاکنون تنها تعداد کمی از گوشی‌های جدید به Android 9 Pie به‌روزرسانی شده‌اند.



تاريخ : دوشنبه 09 مهر 1397 | 08:06 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)
1...874875876877878...3357

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید