Jetpack Aviation پروژه‌ی موتورسیکلت پرنده‌ی خود را تقریبا تمام کرده و از حالا در حال گرفتن سفارش برای این وسیله‌ی نقلیه‌ی آینده‌نگرانه است. این موتورسیکلت از موتور جت استفاده می‌کند و می‌تواند به ارتفاع ۱۵ هزار پایی و حداکثر سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت نیز دست پیدا کند. ماندگاری این موتورسیکلت پرنده در آسمان در حدود ۲۰ دقیقه است.

شرکت Jetpack Aviation یا به اختصار JPA، تجربه‌ی زیادی در ساخت پیشرانه‌های توربین گازی دارد و در سال‌های اخیر با اتکا به همین تجربه و توان فنی در حال کار روی پروژه‌ی موتورسیکلت پرنده‌ی خود با نام Speeder بود. در طرح اولیه‌ی این موتورسیکلت پرنده از چهار عدد موتور جت استفاده شده است که مجموع توان رانش آن‌ها به ۷۵۰ پوند بر فوت (۳۱۳۶ نیوتن) می‌رسد که برا بلندکردن شاسی ۱۰۵ کیلوگرمی این موتورسیکلت به همراه یک خلبان ۱۰۹ کیلوگرمی کفایت می‌کند.

موتورسیکلت Speeder به سیستم پرواز بدون سیم نیز مجهز بوده و به این ترتیب به یک سیستم حفظ تعادل خودکار مجهز شده است. نحوه‌ی حفظ تعادل وسیله‌ی نقلیه نیز درست همانند کوادکوپترها انجام می‌شود. Speeder می‌تواند با سه نوع سوخت دیزل، JetA و نفت سفید کار کند و بسته به نوع سوخت انتخابی بین ۱۰ تا ۲۲ دقیقه پرواز کند؛ البته این عدد به وزن خلبان و ارتفاع پرواز نیز بستگی دارد.

از امکانات Speeder باید به دو دسته‌ی کنترل، یک نمایشگر ۱۲ اینچی برای سیستم رهیاب ماهواره‌ای و یک رادیوی هوانوردی ۲ کاناله با قابلیت تماس هوا به هوا و هوا به زمین اشاره کرد. JPA اعلام کرده است که Speeder را در نسخه‌های مختلفی شامل مدل فوق سبک به تولید خواهد رساند و از استانداردهای FAA نیز بهره‌مند خواهد شد. برای هدایت نسخه‌ی فوق سبک Speeder نیاز به هیچ‌گونه گواهی‌نامه‌ای وجود ندارد. البته برای هدایت نسخه‌ی آزمایشی Speeder به گواهینامه‌ی کامل خلبانی نیاز است اما JPA در حال مذاکره با FAA است تا سطح گواهینامه‌ی لازم برای هدایت Speeder را به گواهینامه‌ی خلبانی ورزشی کاهش دهد تا افراد بیشتری بتوانند به سمت آن بروند.

Speeder همانند جت پک ساخت JPA و تخته‌ی پرنده‌ی Zapata Flyboard برای سرعت گرفتن و حرکت رو به جلو باید کمی خم شده و زاویه بگیرد. باید دید در عمل این کار با کنترلرهای Speeder آسان خواهد بود یا نه. سازنده برای ایمنی بیشتر یک سیستم پایداری خودکار برای Speeder طراحی کرده است که حتی در صورت خاموش شدن یکی از موتورهای جت نیز می‌تواند Speeder را به سلامت فرود بیاورد. به‌گفته‌ی مدیر اجرایی شرکت سازنده برای این وسیله یک سیستم چتر نجات بالستیکی هم طراحی شده و این نشان‌دهنده‌ی اهمیت بالایی است که JPA به ایمنی می‌دهد.

موتورسیکلت Speeder فاقد چرخ‌های تاشونده است و امکان فرود آوردن آن در جاده‌ها وجود ندارد. از نظر سروصدا نیز Speeder با صدای ۱۲۰ دسی بلی خود بسیار پر سروصداتر از یک سوزوکی GSXR است. قیمت تعیین‌شده برای Speeder نیز ۳۸۰ هزار دلار است که در مقایسه با رقبای آن بسیار بیشتر است. البته در پشت Speeder تجربه‌ی افرادی مانند دیوید میمن و نلسون تیلر وجود دارد که سال‌ها در راه توسعه‌ی جت پک‌ها تلاش کرده‌اند.

فعلا شرکت سازنده قصد دارد تا تنها ۲۰ دستگاه Speeder تولید کند و برای رزرو آن باید ۱۰ هزار دلار را در ابتدا پرداخت کرد. فعلا نیز تمام این سفارش قرار است در اختیار ارگان‌ها نظامی و امنیتی قرار گیرد. مدل نظامی Speeder تغییراتی نسبت به مدل عادی خواهد داشت و به موتور جت اضافی برای افزایش توان حمل بار و سیستم کنترل از راه دور مجهز خواهد شد تا همانند یک کوادکوپتر بتوان از آن استفاده کرد.

آیا ممکن است در آینده‌ی نزدیک شرکت بلک‌بری نیز گوشی هوشمند تاشدنی به بازار عرضه کند؟ در پاسخ به این پرسش باید بگوییم از آنجایی که مدیرعامل بلک‌بری به آیند‌ه‌ی گوشی‌های تاشدنی خوش‌بین نیست، خیلی بعید به‌نظر می‌رسد این شرکت وارد طراحی و تولید گوشی‌های انعطاف‌پذیر شود.

جان چن، مدیرعامل بلک‌بری در جریان مصاحبه‌ی مطبوعاتی اعلام کرد تقاضای بازار برای خرید گوشی‌های تاشدنی محدود است و نوآوری‌ها و خلاقیت‌ زیادی در صنعت سخت‌افزار گوشی‌های هوشمند دیده نمی‌شود. جان چن معتقد است:

من به‌دنبال دستگاهی سریع‌تر با بهبود عملکرد هستم. در حال حاضر چنین دورنمایی در حوزه‌ی صنعت موبایل دیده نمی‌شود. فناوری‌های مربوط‌به حسگر اثر انگشت، تشخیص چهره و فناوری‌های تشخیص چهره از روی عنبیه توسعه یافته‌اند. این روزها هر کسی به‌دنبال گوشی‌ هوشمند با نمایشگر بزرگ‌تری است و شاهد معرفی گوشی‌های هوشمند بزرگ‌تری در بازار هستیم. 

باوجودی که در کنگره جهانی موبایل ۲۰۱۹، گوشی‌های هوشمند مختلفی معرفی شدند، اما دو گوشی تاشدنی گلکسی فولد سامسونگ و هواوی میت ایکس از سایر دستگاه‌ها خبرسازتر بودند. میت ایکس، گوشی تاشدنی هواوی با نمایشگر تمام‌صفحه و مودم 5G معرفی شد. همچنین اول اسفندماه، گلکسی فولد، گوشی تاشدنی سامسونگ معرفی شد. در حالی‌که به‌نظر می‌رسد خیلی از شرکت‌ها درصدد تصمیم‌گیری درمورد نوع طراحی گوشی‌ تاشدنی خود هستند و به این موضوع فکر می‌کنند که دستگاه تاشدنی بهتر است به داخل بسته شود یا به خارج، مدیرعامل بلک‌بری به دیده‌ی شک و تردید به آیند‌ه‌ی بازار گوشی‌های هوشمند تاشدنی نگاه می‌کند. وی معتقد است کاربران بیشتر از آنکه به شکل ظاهری یک گوشی هوشمند توجه کنند، به کارایی دستگاه خود توجه نشان می‌دهند.

به‌نظر می‌رسد بلک‌بری برخلاف شرکت‌های هواوی، سامسونگ و سایر تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند، از طرفداران گوشی‌های هوشمند تاشدنی نیست. بلک‌بری که تحت لوای تی‌سی‌ال به کار خود ادامه می‌دهد، همچنان بر تولید گوشی‌های هوشمند با امنیت بالاتر تمرکز دارد.

چندی پیش بود که تصاویر جاسوسی از نسل بعدی آئودی A3 منتشر شد و هنوز منتظر دیدن مدل اولیه‌ی این خودرو با پوشش استتاری هستیم. اما این مدل جدید فعلا در دست توسعه قرار دارد و به این زودی‌ها وارد بازار نخواهد شد. زمان باقی‌مانده تا رونمایی از نسل جدید A3، آئودی را بر آن داشته تا فعلا برنامه‌ها برای به‌روزرسانی و ارتقای مدل فعلی را متوقف نکند و به همین دلیل شاهد رونمایی نسخه‌ای جدید از A3 اسپرت بک هستیم که با کد G-tron وارد بازار خواهد شد.  

گروه فولکس واگن سرمایه‌گذاری عظیمی را برای توسعه و تولید خودروهای برقی و هیبریدی انجام داده اما با این وجود این شرکت معتقد است دوران پیشرانه‌های درون‌سوز به اتمام نرسیده و هنوز جای برای پیشرفت این موتورها وجود دارد. یکی بخش‌هایی که فولکس واگن روی آن حساب باز کرده است پیشرانه‌های گازسوز هستند. گروه فولکس واگن و زیر مجموعه‌هایش خودروهای گازسوز زیادی را در خط تولید خود دارند که از بین آن‌ها می‌توان به اشکودا اکتاویا G-TEC، سئات آرونا TGI، فولکس واگن پولو TGI و فولکس واگن گلف TGI اشاره کرد. حالا یک محصول نیز از زیر مجموعه‌ی لوکس‌تر فولکس یعنی آئودی به این گروه اضافه شده است که A3 Sportback G-tron  نام دارد.

نسخه‌ی قبلی این خودرو به یک پیشرانه‌ی ۱.۴ لیتری از سری TFSI مجهز بود که ۱۰۹ اسب‌بخار قدرت داشت اما در مدل جدید از یک پیشرانه‌ی ۱.۵ لیتری سری TFSI استفاده شده است که می‌تواند ۱۲۹ اسب‌بخار قدرت تولید کند. مدل قبلی این آئودی دارای دو مخزن گاز از جنس فایبرگلاس تقویت شده بود که در زیر صندوق عقب نصب شده بودند و فضای زیادی از قسمت بار را اشغال نمی‌کردند. هر یک از این مخازن می‌توانستند حدود ۷ کیلوگرم گاز را درون خود جای دهند.

در مدل جدید اما درکنار مخازن قبلی یک مخزن سوم نیز اضافه شده است که از جنس فولاد بوده و ۴ کیلوگرم ظرفیت دارد. اگر می خواهید بدانید که آئودی این مخزن گاز سوم را چطور در خودرو جای داده، پاسخ شما کوچک‌تر شدن باک بنزین است. به‌طوری‌که باک بنزین این خودرو تنها ۹ لیتر ظرفیت دارد. به‌گفته‌ی آئودی با اضافه شدن این مخزن سوم A3 G-tron  می‌تواند با مخازن CNG پر تا ۴۰۰ کیلومتر مسافت را طی کند.

آئودی در حال حاضر فروش این مدل را برای تحویل در سال ۲۰۱۹ آغاز کرده است و برای آن قیمت پایه‌ی ۳۰ هزار دلار تعیین شده است.

یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌ها پیرامون نخستین پرتاب فضاپیمای Crew Dragon اسپیس‌ایکس، نحوه‌ی واکنش روس‌ها به این اتفاق بود. آن‌ها با کنترل دسترسی به ایستگاه فضایی بین‌المللی از زمان بازنشستگی شاتل فضاییناسا در سال ۲۰۱۱، به سلطه‌ی قابل‌توجه‌ای در آزمایشگاه مداری دست پیدا کرده‌اند. تا به امروز، واکنش روسیهبه‌نوعی بیان غیرمستقیم پرخاشگری و ناچیز شمردن موفقیت آمریکایی‌ها بوده است.

روز یکشنبه، هنگامی که فضاپیمای دراگون سرنشین‌دار SpaceX به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل شد، سازمان فضایی روسیه از اولگ کونوننکو فضانورد این کشور خواست از دو خدمه‌ی دیگر جدا شود و در بخش روسی ایستگاه قرار بگیرد. روسکاسموس با انجام این کار قصد داشت در صورت خارج شدن دراگون از کنترل و برخورد آن به ایستگاه فضایی، کونوننکو بتواند اقدامات فوری را انجام دهد.

پس از اتصال موفقیت‌آمیز، روسکاسموس به روسی به ناسا تبریک گفت؛ اما بر این واقعیت تاکید کرد که ایمنی پرواز باید کامل و در بالاترین سطح باشد. سازمان فضایی روسیه یک ساعت بعد در اتفاقی نادر با انتشار توییتی به انگلیسی بدون تاکید بر ایمنی فضاپیما از همکاران خود در ناسا تعریف و تمجید کرد. نکته‌ی جالب توجه، عدم اشاره‌ی روسکاسموس به اسپیس‌ایکس در هیچ کدام از توییت‌ها است. روسکاسموس بعدا اعلام کرد که ناسا فضاپیما را سفارش داده و از این‌رو این سازمان سزاوار تبریک است.

روز دوشنبه، سازمان فضایی روسیه مجددا با انتشار یک توییت تازه، تصاویری از کونوننکو، ان مک‌کلین فضانورد ناسا و دیوید سنت ژاک فضانورد کانادایی را در حالی به اشتراک گذاشت که پیش از ورود به دراگون، ماسک‌های حفاظتی را به صورتشان زده بودند. استفاده از این ماسک‌ها، نوعی اقدام ایمنی برای بازدید از فضاپیمای جدید محسوب می‌شد. روسکاسموس می‌خواست خوانندگان بدانند که مأموریت دراگون سرنشین‌دار به بیانی دیگر تاریخ‌ساز شده است. روسکامسوس در توییتر نوشت:

برای نخستین بار در تاریخ ایستگاه، خدمه با ماسک‌های گاز IPK ساخت روسیه فعالیت کردند.

سرانجام در روز سه‌شنبه، منابع روسی به خبرگزاری اسپوتنیک و دیگر رسانه‌ها درباره‌ی بوی غیرمعمولی در ایستگاه گزارش دادند و اعلام کردند که به‌دنبال اتصال دراگون، ایزوپروپیل الکل با غلظت بالا در هوای داخل ایستگاه فضایی بین‌المللی پخش شده است. اما در حقیقت، بوی یادشده غلظت بسیار پایینی داشت و پس از آنکه فضانوردان از رویه‌های معمول برای به چرخش درآوردن هوای ایستگاه استفاده کردند، از بین رفت.

سیاست واقع‌گرایانه

اکنون پرسشی که در اینجا مطرح می‌شود، این است که دلیل این واکنش منفعلانه تهاجمی روس‌ها چیست؟ یکی از افرادی که می‌تواند پاسخ این سؤال را بدهد، یک کارشناس فضایی روسی به‌نام وادیم لوکاشویچ است. لوکاشویچ در سال ۲۰۱۵ پس از نگارش مقالاتی در مخالفت با تغییر شکل روسکاسموس از یک سازمان دولتی به یک شرکت دولتی، از اندیشکده‌ی هوافضای اسکولکوو اخراج شد. روز دوشنبه، او با شبکه‌ی تلویزیونی روسی مسکو ۲۴ مصاحبه و درباره‌ی دستاورد تازه‌ی آمریکایی‌ها صحبت کرد.

لوکاشویچ در جریان مصاحبه گفت که روس‌ها به دلایلی حق دارند احساس خطر کنند. وی در این‌باره گفت:

شرکت خصوصی اسپیس‌ایکس با این پرتاب، حتی اگر به سفارش ناسا انجام شده باشد، روسکاسموس را پوچ و بی‌اثر کرده است. آن‌ها به روسکاسموس نشان داده‌اند که چه کسی هستند. همه اظهارات روگازین را درباره‌ی ترامپولین به یاد می‌آورند (اشاره به صحبت‌های دیمیتری روگازین، مدیر روسکاسموس درباره‌ی اینکه ناسا پس از تحریم سازمان فضایی روسیه از سوی دولت آمریکا باید فضانوردانش را با تشک ترامپولین به فضا بفرستد). در نتیجه این درواقع صرفا پرخاشگری نیست؛ بلکه دردسر دائمی و بزرگی برای روسکاسموس محسوب می‌شود. در وهله‌ی اول، پیام تبریک این سازمان دیرهنگام بود. ثانیا، روسکاسموس دو توییت تبریک ارسال کرد، یکی به انگلیسی و دیگری متنی کاملا متفاوت به روسی. در نتیجه، البته این نشانه‌ای از خشم است. این واکنش رهبر غیرقابل اعتمادی است که دارد عقب میفتد. بنابراین، اینکه روسکاسموس اصلا واکنش نشان داد، عجیب بود. درنظر داشته باشید که روسکاسموس درواقع هرگز با اتصال دراگون سرنشین‌دار موافقت نکرد. آن‌ها حتی احتمالا به برخی دلایل، چند مورد از نگرانی‌های فنی خود را نیز ابراز داشتند؛ اما ما شاهد بودیم که اتصال کاملا درخشان اتفاق افتاد. در نتیجه، بله این واکنش فردی است که عقب مانده.

بعدا از لوکاشویچ درباره‌ی تفاوت فضاپیمای دراگون با همتای روسی سایوز سؤال شد؛ فضاپیمایی که از سال ۲۰۱۱ تاکنون تمام فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسانده است. او در پاسخ گفت:

ببینید، اگر ما فضاپیماها را در یک سطح فناورانه مقایسه کنیم، سایوز در حقیقت قادر به رقابت با دراگون سرنشین‌دار اسپیس‌ایکس نخواهد بود. این بدین خاطر است که سایوز ما از نظر ایدئولوژیک در دهه‌ی ۱۹۶۰ توسط سرگئی کارالیوف ساخته شد. این فضاپیما حتی با وجود اعمال اصلاحات فراوان همچنان در حال پرواز است. سایوز قابل اعتماد است و اشکالاتش برطرف شده است. اما سایوز در حقیقت اکنون فضاپیمایی غیرقابل اعتماد است. حتی وقتی چینی‌ها فضاپیمای شنژو خودشان را براساس فناوری سایوز ما ساختند، کل وسیله را بازسازی کردند. در وهله‌ی اول، فضاپیمای چین بزرگتر است. ثانیا، ماژول اسکان آن‌ها به‌کلی وسیله‌ای مستقل است که می‌تواند جدا شود و به‌مدت یک ماه به‌تنهایی پرواز کند. همچنین ماژول ورود مجدد آن‌ها نیز بزرگتر و قابل اعتمادتر است.

در طرف دیگر، ایلان ماسک فضاپیمای آینده را ساخته است. این وسیله چندبارمصرف است: فناوری جدیدی محسوب می‌شود و بر این اساس از هر نظر و با هر شاخص فناورانه‌ای سایوز را شکست می‌دهد. این فضاپیما تنها باید کارایی خود را برای پرتاب‌های فضایی سرنشین‌دار اثبات کند و سپس در ماه ژوئیه، نخستین پرواز سرنشین‌دارش را انجام خواهد داد. ماسک نه‌تنها روسکاسموس را شکست می‌دهد؛ بلکه با وجود فضاپیمای او، انتقال فضانوردان خارجی به ایستگاه فضایی [با سایوز] نیز به پایان می‌رسد. هر ساله ما (روسیه) نزدیک به ۴۰۰ میلیون دلار دریافت می‌کنیم (برای خرید صندلی‌های سایوز) و اکنون این [فروش صندلی] به پایان خواهد رسید. ما بدین خاطر مجبور خواهیم شد که به احتمال فراوان، گردشگران را حمل کنیم. اما ماسک همچنین قادر به پیشنهاد قیمت‌های کمتر به گردشگران خواهد بود و فضاپیمایی با هفت صندلی دارد. درنتیجه ما اصلا داریم درباره‌ی چه صحبت می‌کنیم؟

درنهایت، لوکاشویچ به این حقیقت اشاره کرد که روسیه اکنون باید این حفره‌ی بزرگ بودجه را پر کند.

من مایلم نکته‌ی جالب توجه دیگری را خاطرنشان کنم. از یک نقطه نظر، این اتفاق خوبی است؛ زیرا ما فضانوردان را حمل می‌کردیم. ما اساسا به‌صورت رایگان سالانه ۴۰۰ میلیون دلار دریافت می‌کردیم که در حدود ۹۰ میلیون دلار به ازای هر صندلی برای هر فضانورد خارجی بود. این مبلغ بیش از کل هزینه‌ی راکت و فضاپیما و عملیات‌های پرتاب با یکدیگر است. این بدین معنی است که تا زمانی‌که ما دست‌کم یک فضانورد خارجی سوار در فضاپیما داشته باشیم، پرتاب را به‌صورت رایگان انجام می‌دهیم. برای ما این فقط هدیه‌ای مجانی نیست؛ بلکه یک آرامبخش است. این به امکان می‌دهد تا در اصل هیچ کاری انجام ندهیم و همچنان دستمزد بگیریم و اکنون این آرامبخش قرار است قطع شود و ما ناگزیر به انجام کاری خواهیم بود. ما یا به‌همراه تمام دستاوردهای فضایی‌مان به تاریخ خواهیم پیوست، همچون [امپراتوری] پرتغال با اکتشاف آمریکا و سفرهای ماژلانش یا مجبور به انجام یک کار جدی خواهیم شد.

به‌طور قطع، انتظار نمی‌رود که اغلب مواقع چنین صحبت‌هایی درباره‌ی برنامه‌ی ارزشمند فضایی روسیه از سوی این کشور شنیده شود؛ اما این نوع انتقاد منحصربه‌فرد نیست. والری ریمن، فضانورد سابق روس به‌تازگی گفت رهبران روسکاسموس بیش از آنکه کاری حقیقی انجام دهند، در حال بلوف زدن هستند. همچنین یک روزنامه‌نگار فضایی اهل روسیه نیز چندی پیش اعلام کرد که برنامه‌ی فضایی این کشور در شرف ورود به عصر تاریکی است.

لوکاشویچ در پایان مصاحبه سؤال خوبی را مطرح کرد. تا به امروز، روسیه عمدتا دیگران را به‌خاطر مشکلاتش در فضا سرزنش کرده یا آن‌ها را نادیده گرفته است. آیا روسیه با مشکلاتش روبه‌رو خواهد شد یا با تداوم داد و فریاد توخالی، میراث درخشان ۶۰ ساله‌ی پیشگامی‌اش در سفرهای فضایی را به‌طور کلی بر باد می‌دهد؟

نتایج پژوهش جدیدی نشان می‌دهد که تا سال ۲۰۵۰، نیمی از جمعیت جهان در معرض خطر بیماری‌هایی مانند تب دنگی یا ویروس زیکا که توسط پشه‌ها منتقل می‌شوند، قرار می‌گیرند. تغییرات اقلیمی ممکن است در آینده افراد بیشتری را در معرض خطر قرار دهد.

براساس یافته‌های پژوهش جدید که در مجله‌ی Nature Microbiology گزارش شده است، ترکیبی از تغییرات زیست‌محیطی، شهرنشینی و جابه‌جایی‌های انسانی در سرتاسر جهان به انتشار پشه‌ها به مناطق جدید کمک می‌کند. موریتز کرامر، نویسنده‌ی مقاله می‌گوید:

ما شواهدی پیدا کردیم که نشان می‌دهند اگر هیچ اقدامی برای کاهش روند کنونی گرمایش زمین صورت نگیرد، در بسیاری از مناطق شهری زیستگاه‌های جدیدی برای این پشه‌ها ایجاد خواهد شد و ما با جمعیت عظیمی از افراد حساس به این عفونت‌ها مواجه خواهیم شد.

در این پژوهش، گونه‌های پشه‌ی Aedes aegypti و Aedes albopictus درنظر گرفته شده‌اند که هر دو به‌علت دارا بودن توانایی انتقال بیماری معروف هستند.

در این مطالعه برای پیش‌بینی گسترش گونه‌ها در دهه‌های آینده، از داده‌های ردیابی پشه‌ها در ایالات متحده آمریکا و اروپا استفاده شد. پژوهشگران شبیه‌سازی‌های خود را تحت سه سناریوی اقلیمی مختلف با فرض سطح متوسط، بالا و شدید تغییرات اقلیمی آینده اجرا کردند.

محدوده‌های جهانی پیش‌بینی‌شده‌ی Aedes aegypti (بالا) و Aedes albopictus (پایین) در سال ۲۰۵۰ با فرض سناریوی تغییرات اقلیمی متوسط که در آن میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال ۲۰۸۰ به اوج رسیده و پس از آن شروع به کاهش می‌کند. مناطق تیره‌تر دارای شیوع پیش‌بینی‌شده‌ی بیشتری از پشه‌ها خواهند بود

این داده‌ها نشان می‌دهند که در حال حاضر، Aedes aegypti با سرعتی حدود ۳۷ مایل (۵۹ کیلومتر) در سال درحال گسترش در آمریکا است. از طرف دیگر، به نظر می‌رسد که Aedes albopictus با سرعت بیشتری در اروپا در حال گسترش باشد (حدود ۹۳ مایل در سال). نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه عوامل پیش‌برنده‌ی آن‌ها ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند، ولی گسترش هر دو گونه درسرتاسر جهان در دهه‌های پیش رو همچنان ادامه خواهد داشت. از آنجایی که پشه‌ها به‌طور طبیعی درسرتاسر محدوده‌ی فعلی خود گسترش یافته‌اند، احتمالا در کوتاه‌مدت تاثیر تغییرات زیست‌محیطی روی پراکندگی آن‌ها قابل‌توجه نخواهد بود. به‌عبارت دیگر، حتی تحت شرایط اقلیمی کنونی انتظار می‌رود که هر دو گونه به مناطق جدیدی وارد شوند. اما در بلندمدت انتظار می‌رود که تغییرات اقلیمی و عواملی دیگری نظیر افزایش تراکم جمعیت و شهرنشینی بیشترین تاثیر را روی شمار افرادی که در معرض بیماری‌های ناشی از پشه قرار می‌گیرند، داشته باشد. در فاصله‌ی سال‌های ۲۰۳۰ تا ۲۰۵۰، تغییرات اقلیمی (که ممکن است موجب شود مناطقی که قبلا برای پشه‌ها مناسب نبوده است، شرایط مناسبی پیدا کند)، احتمالا به عامل مؤثر اصلی در این زمینه مبدل خواهند شد. هرچه سناریوی تغییرات اقلیمی شدیدتر باشد، جمعیت بیشتری درمعرض خطر قرار خواهند گرفت.

به‌طور کلی، این نتایج نشان می‌دهد که تا سال ۲۰۵۰، احتمالا ۴۹ درصد از جمعیت جهان در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های ناشی از پشه قرار می‌گیرند و این درصد حتی تحت سناریوهای تغییرات اقلیمی متوسط نیز افزایش خواهد یافت. پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که کاهش میزان انتشارگازهای گلخانه‌ای در زمینه‌ی محدود کردن افزایش زیستگاه‌های مناسب Ae. aegypti و Ae. albopictus سودمند خواهد بود.

آن‌ها همچنین اضافه می‌کنند که این نتایج احتمالا تاحدودی محافظ‌کارانه هستند. در این مطالعه عمدتا از داده‌های آمریکا و اروپا که دارای قوی‌ترین سیستم‌های ردیابی و نظارت هستند، استفاده شده است. باید این موضوع را نیز در نظر داشت که همین سیستم‌های ردیابی دقیق ممکن است در این مناطق مبارزه با هجوم پشه‌ها را آسان‌تر کند و از سرعت انتشار آن‌ها بکاهد. در نقاط دیگر جهان، پشه‌ها ممکن است با سرعت بیشتری نسبت‌به آنچه در مدل‌های این مطالعه پیش‌بینی شده است، پراکنده شوند.

به‌طور کلی، همان‌طور که تهدیدات ناشی از تغییرات اقلیمی افزایش می‌یابد، نگرانی درباره‌ی انتشار پشه‌ها و دیگر حشرات ناقل بیماری نیز زیاد می‌شود. سال پیش، یک مطالعه از مرکز پیشگیری و انتقال بیماری‌ها نشان داد که موارد بیماری‌های ناشی از پشه‌ها، کک‌ها و کنه‌ها در آمریکا طی ۱۵ سال گذشته، سه برابر شده است. اگرچه این مطالعه به علل پشت‌صحنه‌ی این روند نپرداخته ولی کارشناسان می‌گویند احتمالا تغییرات اقلیمی در این افزایش نقش داشته است.

باستان‌شناسانی که در حال اکتشاف در زیر شهر باستانی مایاها، چیچن ایتزا (Chichén Itzá) در شبه‌جزیره یوکاتان مکزیک بودند، تصادفا بیش از ۱۵۰ شیء باستانی را پیدا کردند که تصور می‌شود برای هزار سال دست‌نخورده باقی مانده باشند. این اشیاء باستانی در غاری به نام بالامکو (Balamku)، غار خدای جگوار کشف شدند که کمتر از ۳ کیلومتر با معبد مشهور کوکولکن (Temple of Kukulcan) فاصله دارد. قوم مایا که پدیده‌آورنده یکی از عظیم‌ترین تمدن‌های تاریخ بوده‌اند، در زمینه‌های بسیاری همچون هنر، معماری و شهرسازی، ستاره‌شناسی و ریاضی دستاوردهای چشم‌گیری داشته‌اند.

گی‌یرمو دی‌ آندا، باستان‌شناس از مؤسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ مکزیک (INAH)، پس از این کشف شگفت‌انگیز در بیانیه‌ای گفت این کشف مهم می‌تواند به پژوهشگران کمک کند تا تاریخچه چیچن ایتزا را بازنویسی کنند و به حل اسرار تمدن گمشده مایا نزدیک‌تر شوند. این شهر روی شبکه‌ی پیچیده‌ای از آبراهه‌های زیرزمینی از جمله گودال‌هایی موسوم به سینوته‌ها (Cenote) ساخته شده که مایاهای باستان باور داشتند دروازه‌ای برای ورود به دنیای مردگان است. چیچن ایتزا به معنای «درکنار دهانه چاه ایتزا» بوده و نام قومی است که در آن زمان در این منطقه زندگی می‌کردند.

حداقل ۲۰۰ شی‌ء از جمله کوزه‌ها، بخوردان‌ها و بشقاب‌های تزئینی در این غار پیدا شدند که برای هزار سال دست‌نخورده باقی مانده‌اند

دی آندا و همکارانش مشغول بررسی این شبکه‌ی آبراهه‌ها بودند که تصادفا در حدود ۲۴ متری سطح زمین به اشیاء باستانی رسیدند که تصور می‌شود قدمت آن‌ها به سال ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی بازگردد. این تیم تاکنون موفق به بررسی حدود ۴۷۰ متر از شبکه دهلیزهای زیرزمینی شده‌اند. غار بالامکو قبلا در سال ۱۹۶۶ توسط کشاورزان محلی کشف شده بود و باستان‌شناس ویکتور سیگویا پینتو هم از آن بازدید کرده بود. سیگویا در گزارش خود به برخی از اشیاء باستانی این غار اشاره کرده، اما به دلایلی نامعلوم، مردم محلی را مجبور کرد تا ورودی غار را مهر‌وموم و آن را به‌کلی فراموش کنند.

بالامکو برای بیش از ۵۰ سال مهروموم‌شده باقی ماند تا اینکه در سال ۲۰۱۸ توسط دی آندا، کاوشگر نشنال جئوگرافیک و تیم پژوهشگرانش در پروژه سفره‌آب بزرگ مایا (GAM) بازگشایی شد. پروژه سفره‌آب بزرگ مایا به کاوش غارهای زیرآبی شبه‌جزیره یوکاتان اختصاص دارد؛ منطقه‌ای که شبکه‌ی شگفت‌انگیزی متشکل از ۳۵۸ غار زیرآبی را شامل می‌شود. لوئیس انو، ۶۸ ساله است و در زمان کودکی در میان ساکنان محلی حضور داشت که در مورد غار به مقامات دولتی اطلاع داده بودند.

حداقل ۲۰۰ شی‌ء از جمله کوزه‌ها، بخوردان‌ها و بشقاب‌های تزئینی در این غار پیدا شدند. پژوهشگران بر این باورند که آزمایش‌ها نشان خواهد دادد که ظروف باستانی حاوی پشم سبز، دانه‌ها و استخوان‌های قربانیانی بودند که به خدایان هدیه داده می‌شدند و در محل‌های باستان‌شناسی مشابه پیدا شده‌اند.

در برخی بخوردان‌ها، نقوشی حکاکی‌ شده که به تلالوک (Tlāloc) شباهت دارد و احتمالا زمانی به یوکاتان نیز نفوذ کرده است. تلالوک ایزد آزتکی بود که در هنگام خشکسالی و کمبود باران مورد تکریم مردم قرار می‌گرفت. این اشیاء باستانی می‌تواند به پژوهشگران کمک کند تا روابط میان مایاها و دیگر تمدن‌های آن دوره را در آمریکای میانه بهتر درک کنند.

دی آندا و همکارانش برای پیدا کردن این اشیاء باستانی دست‌نخورده، ساعت‌ها در دهلیزها و دخمه‌های پرپیچ و تنگ بالامکو خزیدند. او در مورد لحظه‌ی کشف این غار مقدس می‌گوید:

نمی‌توانستم حرف بزنم، بلافاصله شروع به گریه کردم. قبلا بقایای انسان‌ها را در آبراهه‌ها تجزیه و تحلیل کرده‌ام، اما هیچ‌چیز قابل مقایسه با حسی نیست که هنگام ورود به این غار داشتم؛ تقریبا حضور مایاهایی که این اشیاء را به‌جا گذاشته‌اند حس می‌شود.

در گزارش اصلی کشف غار که توسط باستان‌شناس جیمز برادی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس‌آنجلس تهیه شده، ۱۵۵ شیء شناسایی شده‌اند که در برخی از آن‌ها نقوشی از ایزد تلالوک و درخت مقدس سیبا (Ceiba) به چشم می‌خورد.

در مقایسه با کشف اخیر، در غار بالانکانچه (Balankanché)، محل باستان‌شناسی دیگری که در سال ۱۹۵۹ در نزدیکی غار بالامکو کشف شد، تنها ۷۰ شیء باستانی پیدا شد. شمار زیاد این آثار باستانی و همچنین نگه‌داری شدنشان در غاری صعب‌العبور نشان‌دهنده‌ی اهمیت بالای این محل است.

دی آندا می‌گوید:

بالامکو به نظر از این لحاظ مادر بالانکانچه است. نمی‌خواهم بگویم کمیت آثار باستانی از اطلاعات اهمیت بیشتری دارد اما زمانی‌که می‌بینید در غاری اشیاء زیادی وجود دارد که دسترسی به آن هم دشوار است، این می‌تواند برای ما سرنخی از اهمیت آن‌ها باشد.

باستان‌شناس گی‌یرمو دی‌ آندا درکنار اشیاء پیشا-کلمبی کشف‌شده غار بالامکو، غار خدای جگوار

اینکه چرا سگویا تصمیم گرفت ورودی این غار شگفت‌انگیز را مهروموم کند، هنوز هم موضوع بحث است. اما او با این کار، به پژوهشگران فرصتی دیگر داد تا به برخی از سؤال‌های مبهمی بپردازند که امروز مایاشناسان با آن مواجه‌اند؛ همچون میزان ارتباط و نفوذ فرهنگ‌های مختلف آمریکای میانه بین هم و اینکه پیش از سقوط چیچن ایتزا در دنیای مایاها چه اتفاقی افتاد.

هولی مویس، باستان‌شناس و متخصص آئین‌های مذهبی غارهای تمدن مایا از دانشگاه کالیفرنیا که در این پروژه دخالت نداشته، می‌گوید:

برای مایاهای باستان، غارها و سینوته‌ها دروازه ورود به دنیای مردگان بودند. این‌ها برخی از مکان‌های مقدس مایاها هستند که تأثیرات اجتماعی فرهنگی بسیار داشته‌اند.

مایا شناسان بر این باورند که آب، عنصری مهم در مراسم‌های آئینی قوم مایا بوده، چرا که در زمان وقوع خشکسالی‌ها از خدایان دنیای مردگان طلب کمک می‌شد و هدایای زیادی به این ایزدان پیشکش می‌شده است. مایاهای محلی هنوز هم غارها را مکان‌های مقدسی به شمار می‌آورند و شَمَن‌ها برای محافظت از دانشمندانی که به کاوش این غارها می‌پردازند، هدایایی را به ارواح نگهبان غار بالامکو پیشکش می‌کنند.

بااین‌حال، تا زمانی‌که باستان‌شناسی غار در دهه‌ی ۱۹۸۰ به‌درستی شکل بگیرد، باستان‌شناسان بیشتر به معماری برجسته و آثار باستانی علاقه‌مند بودند تا اینکه مواد باقی‌مانده یا اشیاء اطراف آن را تجزیه و تحلیل کنند. هنگامی که غار بالانکانچه در سال ۱۹۵۹ حفاری شد، غارها هنوز هم با دست در تاریکی نقشه‌برداری می‌شدند و اشیایی که ابتدا از غارها بیرون کشیده می‌شدند، تمیز شده و دوباره به محل اصلی خود بازگردانده می‌شدند. به‌عنوان مثال، از تمام بخوردان‌هایی که در غار بالانکانچه پیدا شدند که پر از موادی بودند که شواهد کافی برای تاریخ‌گذاری محل فراهم می‌کردند، تنها یک بخوردان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

حال، پژوهشگران پروژه سفره‌آب بزرگ مایا کشف اخیر را فرصتی برای پیاده‌سازی یک مدل کاملا جدید باستان‌شناسی غار متشکل از تکنولوژی‌های پیشرفته، نقشه‌برداری سه‌بعدی و دیرین‌گیاه‌شناسی می‌بینند. پژوهشگران با این رویکرد پیشرفته می‌توانند هرچه بیشتر به اسرار غار مایاها و همین‌طور چگونگی افول شهر بزرگ چیچن ایتزا در قرن سیزدهم پی‌ ببرند.

دی آندرا می‌گوید:

بالامکو نه‌تنها می‌تواند به ما در مورد لحظات افول چیچن ایتزا بگوید؛ همچنین احتمالا می‌تواند لحظه‌ای از آغاز آن را به ما نشان دهد. در حال حاضر ما یک محل کاملا مهروموم‌شده با مقدار زیادی اطلاعات، از جمله برخی مواد آلی در اختیار داریم که می‌توانیم برای درک چیچن ایتزا مورد استفاده قرار دهیم.

گردشگران در میان ویرانه‌های شهر باستانی چیچن ایتزا در شبه‌‌جزیره یوکاتان، مکزیک

بررسی بیشتر این محل احتمالا جزئیات دقیقی از خشکسالی فاجعه‌باری را آشکار خواهد کرد که به احتمال زیاد باعث فروپاشی تمدن مایاها شد. درحالی‌که این منطقه همواره مستعد چرخه‌های شدید تغییرات آب و هوایی بوده است، اما برخی پژوهشگران دریافته‌اند که جنگل‌زدایی بیش از حد در نواحی شمالی تمدن مایاها که زمانی محل زندگی ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر بود، می‌توانسته این مشکل را تشدید کرده و کل منطقه را غیرقابل زیست سازد.

فردریک هایبرت، باستان‌شناس از نشنال جئوگرافیک می‌گوید:

درک چرخه‌های (آب و هوایی) گذشته می‌تواند برای زندگی مدرن نیز مفید باشد. با بررسی این غارها و سینوته‌ها، می‌توان درس‌هایی برای استفاده بهتر از محیط‌زیست امروز آموخت.

 به همین جهت، دی آندا معتقد است که باستان‌شناسی توانایی تبدیل شدن به علمی بسیار مهم‌تر را نیز دارد، او می‌گوید:

همیشه عکس این قضیه بوده و باستان‌شناسی را علمی جالب و زیبا؛ اما بدون کاربردهای مفید دانسته‌اند. فکر می‌کنم که اینجا می‌توانیم عکس آن را ثابت کنیم، زیرا زمانی‌که ما این آثار شگفت‌انگیز را درک کنیم، می‌توانیم ریشه‌های گذشته بشری و آنچه که در طول یکی از دراماتیک‌ترین دوره‌های تاریخ جهان رخ داده را بفهمیم. 

چندین دهه است که پژوهشگران برای حمله به آلزایمر روی دو پروتئین آمیلوئید بتا و تائو تمرکز کرده‌اند. تجمع این پروتئین‌ها در مغز اغلب به‌عنوان شاخص اصلی این بیماری تلقی می‌شود و بر این اساس، تصور می‌شود که رهایی از آمیوئید و تائو موجب بهبودی بیماران شود. اما آزمایش‌های انجام‌شده با داروهای مختلف نتوانسته‌ است بهبود در حافظه، آشفتگی و اضطراب بیماران را ثابت کنند. حتی در یکی از آزمایش‌ها که در آن آمیلوئید از مغز بیماران حذف شد، وضعیت بیماران بدتر شد. این شکست در نتایج نشان می‌دهد که پژوهشگران هنوز یک عامل مهم دیگر را پیدا نکرده‌اند.

در مجموعه مشاهدات و پژوهش‌های اخیر، مسیر نسبتا متفاوتی از آلزایمر مطرح شده و راه‌های جدیدی برای مبارزه با این بیماری ویرانگر ارائه شده است. یکی از شواهد که نیاز به توجه بیشتری دارد، یک بررسی دقیق از شیوع جهانی آنفلوآنزا در سال ۱۹۱۸ است. پژوهشگران می‌گویند شیوع این بیماری با احتمال بیشتر ابتلای بازماندگان بیماری به آلزایمر یا پارکینسون همراه بوده است. یکی از شواهد دیگر مرتبط با این موضوع این است که پروتئین‌های آمیلوئید مرتبط با آلزایمر و آلفا سينوکلئين مرتبط با پارکینسون، مواد ضدمیکروبی هستند که به سیستم ایمنی در مبارزه با عوامل مهاجم کمک می‌کنند. سومین شاهد مرتبط نیز یافته‌هایی است که نشان می‌دهند تقریبا ریشه‌ی تمام ژن‌هایی که در ارتباط با بیماری آلزایمر شناسایی شده‌اند، به سیستم ایمنی برمی‌گردد.

تجمع پروتئین‌های آمیلوئید بتا در مغز فرد مبتلا به آلزایمر (نمایش هنری)

در همین زمینه، دانشمندان علوم اعصاب سلول‌هایی را که در مغز به‌عنوان سلول‌های کمکی یا پرستار شناخته می‌شوند، مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که این سلول‌های مغزی که میکروگلیا و آستروسیتنامیده می‌شوند، نقشی حیاتی در عملکرد مغز و ارتباط نزدیکی با سیستم ایمنی دارند. همه‌ی این شواهد به این موضوع اشاره می‌کنند که هم آلزایمر و هم پارکینسون ممکن است نتیجه‌ای از بروز یک التهاب عصبی باشند که در آن، سیستم ایمنی مغز از حالت طبیعی خارج می‌شود. پائول مورگان، استاد ایمونولوژی و عضو مؤسسه‌ی پژوهش‌های سیستم ایمنی در دانشگاه کاردیف ولز می‌گوید:

شواهدی که نشان می‌دهند التهاب ممکن است عامل این بیماری باشد، زیاد هستند. این مفهوم بیولوژیکی مهمی دارد.

بااین‌حال، چگونگی این فرایند هنوز آشکار نیست. در برخی موارد جرقه‌ای که موجب آغاز بیماری می‌شود شاید یک ویروس، میکروبی از دستگاه گوارش یا یک عفونت خاموش باشد، یا شاید در برخی افراد افزایش سن، افزایش وزن یا درگیری شدید با استرس موجب بروز التهابی شود که آبشاری از رویدادهای آسیب‌زننده را آغاز می‌کند.

این تئوری یکی از بزرگ‌ترین اسرار آلزایمر را تشریح خواهد کرد: چرا با اینکه در مغز برخی افراد پروتئین‌های آمیلوئید و تائو تجمع می‌یابند، آن‌ها همچنان دارای قدرت تفکر و رفتار کاملا طبیعی هستند؟

رادولف تانزی، استاد عصب‌شناس مدرسه‌ی پزشکی هاروارد و یکی از رهبران دیدگاه جدید درمورد آلزایمر می‌گوید:

چیزی که موجب مقاومت آن افراد می‌شود، عدم التهاب عصبی است.

او می‌گوید در این وضعیت، اگرچه جرقه روشن است ولی هیچ‌گاه آتش‌سوزی رخ نمی‌دهد و سیستم ایمنی آن‌ها دارای عملکرد طبیعی است. در مثال آتش‌سوزیِ تانزی عفونت یا آسیب، کبریت آمیلوئید را روشن می‌کند. وقتی آمیلوئید و تائو در مغز تجمع پیدا می‌کنند، آن‌ها در فعالیت‌های مغز اختلال ایجاد می‌کنند و موجب مرگ نورون‌ها و ایجاد التهابی شدیدی می‌شوند که به حافظه و دیگر توانایی‌های شناختی آسیب می‌زند. او می‌گوید:

براین اساس، این کافی نیست که مانند کاری که در بیشتر آزمایش‌های دارویی قبلی انجام شده است، فقط پلاک‌های آمیلوئید را درمان کنیم. اگر شما تلاش کنید فقط پلاک‌ها را درمان کنید، مثل این است که بخواهید فقط با خاموش کردن کبریت، آتش‌سوزی جنگل را متوقف کنید.

در مطالعه‌ای که در اوایل سال جاری منتشر شد، نشان داده شد که بیماری لثه ممکن است همان کبریتی باشد که این التهاب عصبی گسترده را آغاز می‌کند اما تانزی هنوز متقاعد نشده است. او می‌گوید: «این مطالعه خیلی کوچک بود و نتایج آن نمی‌تواند قطعی باشد». علاوه‌بر‌این، او خود نیز تلاش کرد چنین رابطه‌ای پیدا کند ولی موفق نشد.

برخی از پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ویروس هرپس می‌تواند این ماریچ سرازیر را آغاز کند و تانزی در حال بررسی این موضوع است که آیا آلودگی هوا نیز می‌تواند چنینی اثری داشته باشد یا خیر. او تصور می‌کرد تجمع آمیلوئید در مغز به چند سال زمان نیاز دارد اما سال گذشته در پژوهشی مشارکت کرد که نشان داد پلاک‌های آمیلوئید می‌توانند در مدت بسیار کوتاهی تشکیل شوند. جسیکا تیلینگ، استاد ایمونولوژی تجربی در دانشگاه ساوت‌همپتون در انگلیس می‌گوید:

این آشکار نیست که آیا میکروب‌ها (مثلا هرپس یا بیماری لثه) وارد مغز می‌شوند یا اینکه این التهاب در جای دیگر بدن موجب آغاز آسیب می‌شود. اگر میکروب‌ها می‌توانند بدون ورود به مغز، روی مغز یا نخاع تاثیر بگذارند (مثلا ازطریق ماندن در سیستم عصبی محیطی)، شاید بتوانیم آلزایمر را بدون نیاز به عبور از سد خونی‌-مغزی درمان کنیم.

ژنتیک نیز به‌وضوح در بروز آلزایمر نقش دارد. موارد نادری از آلزایمر در سنین نسبتا کم و در نتیجه‌ی دریافت یک ژن غالب اتفاق می‌افتند. همچنین واریانتی از یک ژن که انتقال‌دهنده‌ی چربی در سلول‌های مغز است و APOE4 نام دارد، موجب افزایش خطر بروز بیماری در مراحل معمول‌تر می‌شود. طی چند سال گذشته، در مطالعات بزرگی که روی ده‌ها هزار نفر انجام شده است، ژن‌های مؤثر در بروز آلزایمر مورد جست‌وجو قرار گرفته‌اند و طبق گفته‌ی آلیسون گوت حدود ۳۰ ژن در این رابطه شناسایی شده‌اند. گوت که در برخی از آن مطالعات نقش داشته است، به این موضوع اشاره می‌کند که تمام آن ژن‌ها در نحوه‌ی پاسخ بدن به بقایای بافتی (پاک کردن مواد باقی‌مانده پس از عفونت، سلول‌های مرده و اجرام مشابه) نقش دارند. بنابراین شاید افرادی که دارای خطر ژنتیکی بالایی هستند، قادر نیستند که با این بقایای زائدی که پس از عفونت یا دیگر آسیب‌ها در مغز تجمع پیدا می‌کنند، برخورد کرده و زمینه‌ی ابتلا به آلزایمر را فراهم می‌کنند. او می‌گوید:

آغازگر، هرچه که باشد، نحوه‌ی پاسخ بدن در سطح بافت به‌صورت ژنتیکی تنظیم می‌شود و این فرایند قلب خطر ژنتیکی ابتلا به آلزایمر است.

همراه‌با فعال شدن سلول‌های میکروگلیا (سلول‌های ایمنی موجود در مغز) در پاسخ به آسیب بافتی، این ژن‌ها و ژن APOE نیز فعال می‌شوند. او می‌گوید:

اینکه چگونه میکروگلیاها دربرابر آسیب بافتی پاسخ می‌دهند، موردی است که در قلب تنظیم ژنتیکی خطر ابتلا به آلزایمر قرار گرفته است.

جول دادلی استاد ژنتیک و ژنومیک می‌گوید:

APOE4 و ژن‌های دیگر در تمام زندگی بخشی از ژنوم هستند، پس چرا آلزایمر و پارکینسون عمدتا افراد مسن‌تر را مورد هدف قرار می‌دهد؟

او تصور می‌کند که پاسخ احتمالا التهاب باشد؛ التهابی که لزوما ناشی از یک عامل نبوده و در افراد مختلف متفاوت است. او می‌گوید تکنولوژی‌های جدیدتر که به پژوهشگران اجازه می‌دهد فعالیت کلی سیستم ایمنی یک فرد را بررسی کنند، می‌توانند به یافتن پاسخ‌هایی در این زمنیه کمک کنند. کاردیف مورگان در حال توسعه‌ی پنلی متشکل از نشانگرهای التهابی قابل مشاهده در خون برای پیش‌بینی آغاز آلزایمر قبل اینکه آسیب جدی به مغز وارد شود، است. چنین تشخیصی می‌تواند نیاز به درمان‌های ضدالتهابی در فرد را نشان دهد. اولی ایساکسون، استاد عصب‌شناسی مدرسه‌ی پزشکی هاروارد می‌گوید:

یک فرایند التهابی مشابه احتمالا در بیماری پارکینسون نیز نقش دارد.

ایساکسون به شاهد دیگری درمورد نقش التهاب در پارکینسون اشاره می‌کند: افرادی که به‌طور منظم داروهای ضدالتهابی نظیر ایبوپروفن مصرف می‌کنند، نسبت‌به متوسط جامعه، یک یا دو سال دیرتر دچار پارکینسون می‌شوند. درحالی‌که دیگر پژوهشگران فقط روی ژنتیک تمرکز کرده‌اند، ایساکسون شواهدی پیدا کرده که نشان می‌دهد محیط دارای تاثیر قابل‌توجهی روی ابتلای فرد به پارکینسون است. در فاصله‌ی سال‌های ۲۰۰۹-۲۰۰۸، ایساکسون در تلاش برای درک این موضوع که در فرایند بیماری کدام اول می‌آید (التهاب یا مرگ نورون‌های تولید‌کننده‌ی دوپامین)، همراه‌با دانشجویش، روی، آزمایشی کرد:

آن‌ها ابتدا با استفاده از ملکول‌های مربوط‌به باکتری‌های گرم منفی، التهابی در مغز جوندگان مورد آزمایش ایجاد کردند و سپس نورون‌های تولید‌کننده‌ی دوپامین را دچار آسیب کردند. در گروه دیگر، آن‌ها ابتدا به نورون‌ها آسیب زدند و سپس التهاب ایجاد کردند. نتایج آزمایش‌ها آن‌ها نشان می‌داد وقتی اول التهاب ایجاد می‌شد، سلول‌ها یک‌دفعه می‌مردند، مانند همان چیزی که در پارکینسون اتفاق می‌افتد. مهار التهاب از مرگ آن‌ها پیشگیری می‌کرد.

سایر بیماری‌های نورودژنراتیو نیز دارای ارتباطی با سیستم ایمنی هستند. در بیماری اسکلروز چندگانه یا MS که معمولا در سنین کمتر اغاز می‌شود، سیستم ایمنی بدن به عایق اطراف سلول‌های عصبی حمله می‌کند و موجب کاهش سرعت انتقال سیگنال‌های عصبی در مغز و بدن می‌شود. میچل والین می‌گوید:

مایع نخاعی افراد مبتلا به MS شامل آنتی‌بادی و سطوح بالایی از سلول‌های خونی سفید است که نشان می‌دهد سیستم ایمنی به‌شدت فعال شده است. اگرچه آشکار نیست که فعال شدن سیستم ایمنی علت یا نتیجه‌ای از MS است. خطر ابتلا به MS در افراد دارای آنتی‌بادی‌های ویروس اپشتین بار، به‌خصوص اگر در اواخر دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی دچار این ویروس شده باشند، بیشتر است که این امر هم از این فرضیه که عفونت در MS نقش دارد، حمایت می‌کند.

به‌لطف داروهای جدید و پیشرفت در زمینه‌ی مبارزه با عفونت‌، اکنون افراد مبتلا به MS زندگی طولانی‌تری دارند. والین می‌گوید:

افزایش بقا، آن‌ها را در معرض خطر بیماری‌های عصبی ناشی از سالخوردگی از جمله آلزایمر یا پارکینسون قرار می‌دهد.

به‌علت فقدان اطلاعات کافی نمی‌توان مشخص کرد که آیا خطر ابتلا به این بیماری‌ها در افراد مبتلا به MS نسبت‌به جمعیت عمومی، کمتر، بیشتر یا برابر است.

هنوز سال‌های زیادی تا آزمایش کامل ایده‌ی التهاب عصبی مانده است اما در حال حاضر برخی داروهای مرتبط در حال توسعه هستند. یک استارتاپ کالیفرنیایی به نام INmune Bio، اخیرا از انجمن آلزایمر یک میلیون دلار کمک مالی دریافت کرده تا در زمینه‌ی XPro1595، دارویی که التهاب عصبی را مورد هدف قرار می‌دهد، کار کند. این شرکت قرار است در بهار نخستین آزمایش بالینی خود را با درمان ۱۸ بیمار مبتلا به آلزایمر که دارای علایم التهاب نیز هستند، آغاز کند. این شرکت قصد دارد خون، تنفس و مایع مغزی‌نخاعی بیماران را آزمایش کند و نیز برای مشاهده‌ی تغییرات احتمالی در نشانگرهای التهابی مغز، اسکن‌ مغزی انجام دهد.

در این آزمایش ابتدا این موضوع بررسی خواهد شد که آیا داروی XPro1595 می‌تواند به‌طور ایمن موجب کاهش التهاب و تغییر در رفتارهایی مانند افسردگی و اختلالات خواب شود. ریموند تسی، مدیرعامل شرکت می‌گوید که او انتظار دارد که این شاخص‌ها حتی طی مدت کوتاهی (مثلا سه ماه) بهبود یابند.

بهترین راه برای اجتناب از آلزایمر پیشگیری از آغاز آن است. به این منظور شاید لازم باشد به‌ویژه در هنگام سالخوردگی میزان التهاب در مغز در حداقل ممکن حفظ شود. اقدامات پیشگیرانه به‌خوبی شناخته شده‌اند: خوردن غذاهای سالم، خوب خوابیدن، ورزش منظم، به حداقل رساندن استرس و پرهیز از مصرف سیگار و نوشیدنی‌های الکی. تانزی می‌گوید:

شما درمورد ژنتیک خود کاری نمی‌توانید انجام دهید اما داشتن سبک زندگی سالم به کنترل ژنتیک کمک می‌کند.

اولین‌بار در دهه‌ی ۱۹۵۰، شرکت مرسدس بنز نسخه‌ی شهری از خودرویی مسابقه‌ای را ساخت و نامش را SLR گذاشت. نام این خودرو در نمونه‌ی مسابقه‌ای W196 ریشه داشت که در مسابقه فرمول یک سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ شرکت کرده بود. یکی از دو نمونه‌ی کوپه‌ی شهری تولیدشده از این خودرو که Uhlenhaut نام داشت، در آن زمان با توانایی دستیابی به حداکثر سرعت ۲۹۰ کیلومتربرساعت، سریع‌ترین خودروِ شهری دوران خود نام گرفت.

در دهه‌ی گذشته، شرکت مرسدس بنز باردیگر SLR را احیا کرد. این خودرو بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ در سه نسخه‌ی کوپه و رودستر و نمونه‌ی بسیار محدود Stirling Moss Speedster تولید شد که تمامی این مدل‌ها نتیجه‌ی همکاری بین مرسدس بنز و مک‌لارن بودند.

نمونه‌ی یادشده اسپرتی گرندتورر بود که با بهره‌گیری از موتور ۵.۴ لیتری سوپرشارژ و ۶۱۷ اسب‌بخار قدرت و ۷۷۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد که در آن زمان، یکی از خودروهای قدرتمند موجود در بازار به‌شمار می‌‌آمد. بااین‌حال حدود یک هفته‌ پیش، شرکت دایملر با تنظیم سندی از دادگاه نیویورک نام SLR را ثبت رسمی کرد.

این موضوع می‌تواند دلیلی بر تولید نمونه‌ای جدید از SLR باشد؟ شاید بله و شاید هم خیر. در بسیاری از مواقع، خودروسازها یا شرکت‌های حقوقی دیگر نام‌های تجاری خود را ثبت می‌کنند تا در آخر این نام‌ها را شرکت دیگری استفاده نکند. هم‌اکنون ناممکن است که بتوانیم با قطعیت بگوییم مرسدس بنز برای آینده‌ی SLR چه نقشه‌هایی در سر دارد؛ اما امیدواریم باردیگر نام خودرو افسانه‌ای SLR را در بازار بشنویم.

در چند وقت گذشته، شرکت مرسدس بنز مشغول ثبت‌نام‌های تجاری دیگری هم بوده است. از مثال‌های چند ماه گذشته می‌توان به نام‌های O-Class ،GLS 600 ،GLS 680 ،S680 ،C53 و مدل الکتریکی EQ اشاره کرد. بااین‌حال، بی‌شک جذاب ترین ثبت‌نام تجاری مرسدس بنز به سپتامبر۲۰۱۷ برمی‌گردد. جایی‌که این شرکت مراحل قانونی را برای ثبت‌نام‌های تجاری S73 و G73 و GLS73 طی کرد.

علاوه‌براین، اسناد قانونی برای نام‌های سری 40 و 50 و تعدادی مدل 53 هم تنظیم شد. مشخص نیست این نام‌های تجاری در آینده استفاده خواهند شد یا خیر. باوجوداین، شایعاتی مبنی بر معرفی مدلی با پسوند 73 به‌گوش می‌رسد که با داشتن پیشرانه‌ی ۴ لیتری ۸ سیلندر تویین‌توربو به‌همراه موتور الکتریکی ۸۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کند. درهرصورت باید منتظر ماند و دید نام پرافتخار SLR در آینده باردیگر روی سوپراسپرت جدیدی دیده خواهد شد یا خیر.

در چند ماه گذشته، اخبار بسیاری درباره‌ی گوشی‌های هوشمند پرچم‌دار هواوی پی ۳۰ و هواوی پی ۳۰ پرو منتشر شده است. چند روز قبل، هواوی P30 پرو باردیگر در تصاویری مشاهده شد. همچنین، آخرین گزارش‌ها حاکی از آن است که هواوی پی ۳۰ و هواوی پی ۳۰ پرو با نمایشگر FullHD و اندروید ۹ پای معرفی می‌شوند. 

باوجوداین، هنوز صحت اطلاعات منتشرشده درباره‌ی پرچم‌داران بعدی چینی‌ها تأیید نشده و هنوز به‌درستی نمی‌دانیم باید منتظر گوشی‌های هوشمندی با چه مشخصات مهم و جالبی باشیم. دراین‌میان یکی از ویژگی‌هایی که بیش‌ازپیش جلب توجه می‌کند، این است که انتظار می‌رود پرچم‌دار بعدی هواوی از دوربینی با بزرگ‌نمایی کم‌نظیر بهره ببرد. البته، درباره‌ی عکس‌های قبلی ازجمله تصویری از شهر بارسلونا با بزرگ‌نمایی 5x یا تصویری از ماه که پیش‌از‌این منتشر شده، نمی‌توانیم با اطمینان کامل بگوییم که با دوربین هواوی پی ۳۰ و بزرگ‌نمایی عالی آن گرفته شده‌اند یا خیر. 

مقام‌های هواوی، به‌ویژه مدیرعامل آن، یو چنگ دونگ، باردیگر به‌سراغ هشتک RewriteTheRules# رفته و آن را رسانه‌ای کرده‌اند. محتوای منتشرشده‌ی مرتبط با این هشتک به مجموعه‌ای از تصاویری مربوط می‌شود که اولین‌بار در فوریه، برای معرفی رویداد ۲۶مارس (برابر با ۶فروردین‌) منتشر شدند. این تصاویر به مراسم رونمایی پرچم‌داران هواوی پی ۳۰ مربوط هستند. 

متأسفانه همان‌گونه که صحت‌وسقم بسیاری از اخبار فاش‌‌شده را نمی‌توانیم تأیید کنیم، با اطمینان کامل نیز نمی‌توانیم بگوییم عکس‌های منتشرشده در بنرهای تبلیغاتی با بزرگ‌نمایی دوربین هواوی پی ۳۰ گرفته شده است یا خیر.

در برخی عکس‌های منتشرشده، به‌نظر می‌رسد قسمتی از تصویر که بزرگ‌ شده، واقعا با بزرگ‌نمایی دوربین بزرگ‌نمایی شده است؛ ولی در برخی از تصاویر دیگر، مثل اسکی‌باز، به‌نظر نمی‌رسد بزرگ‌نمایی به‌وسیله‌ی دوربین انجام شده باشد و کمی غیرواقعی به‌نظر می‌رسد.  باتوجه‌به اخبار فاش‌شده، انتظار می‌رود دوربین پرچم‌دار هواوی از بزرگ‌نمایی اپتیکال 5X و بزرگ‌نمایی هیبریدی 10x برخوردار باشد.

باتوجه‌به رندرهای منتشرشده، انتظار می‌رود هواوی پی ۳۰ با دوربین سه‌گانه و هواوی پی ۳۰ پرو با دوربین چهارگانه در پنل پشتی به بازار عرضه شوند. پیش‌تر نیز، تصاویری از هواوی پی ۳۰ پرو مجهز به بریدگی قطره‌ای و دوربین چهارگانه فاش شده بود. دوربین چهارم در هواوی پی ۳۰ پرو به حسگر  ToF مربوط می‌شود. انتظار می‌رود هر دو گوشی هوشمند با نمایشگر OLED و حسگر اثرانگشت زیر نمایشگر و بریدگی بالای نمایشگر قطره‌ای‌شکل معرفی شوند. هواوی پی ۳۰ با نمایشگر ۶.۱ اینچی مسطح و هواوی پی ۳۰ پرو با نمایشگر ۶.۵ اینچی دارای انحنا به بازار عرضه خواهند شد. گفتنی است انتظار می‌رود هر دو گوشی هوشمند پرچم‌دار هواوی از تراشه‌ی کرین ۹۸۰ به‌همراه مودم Balong 5000 5G و فناوری شارژ سریع ۴۰ واتی برخوردار باشند.

در چهار بخش قبلی از مجموعه مقالات مرتبط با امواج الکترومغناطیس و تجهیزات مخابراتی، با ماهیت تابش و امواج الکترومغناطیس و اثرات دقیق و برخی باورهای نادرست در خصوص امواج ساطع شونده از گوشی‌های موبایل و آنتن‌های نصب شده روی دکل‌های مخابراتی آشنا شدیم. حال، به تشریح برخی پژوهش‌های علمی صورت گرفته در خصوص این تابش ها می‌پردازیم.

آیا تلفن‌های همراه باعث بروز تومور می‌شوند؟

از آنجایی که تلفن‌های همراه معمولا در هنگام استفاده در نزدیکی سر قرار می‌گیرند، نگرانی اصلی این است که ممکن است باعث بروز تومور شوند. برخی تومورهایی که پژوهشگران احتمال بروز آن را می‌دهند عبارت‌اند از: تومورهای مغزی سرطانی مانند گلیوما، تومورهای غير سرطانی مغز مانند مننژيوم، تومورهای بافت عصبی مانند شوانوما و تومورهای غیر سرطانی غدد بزاقی. اندک پژوهش‌هایی هم ارتباط احتمالی امواج تلفن همراه را با انواع دیگر سرطان مانند سرطان پوست و بیضه بررسی کرده‌اند.

پژوهشگران چگونه ارتباط بین تلفن همراه و سرطان را بررسی می‌کنند؟

پژوهشگران برای بررسی ارتباط احتمالی بین امواج تلفن همراه و ابتلا به سرطان، از دو نوع بررسی بهره می‌برند.

بررسی‌های آزمایشگاهی: در بررسی‌های آزمایشگاهی، معمولا حیوانات آزمایشگاهی را در معرض برخی امواج با فرکانس‌های رادیویی قرار می‌دهند تا بروز احتمالی تومور یا سایر مشکلات سلامتی را بررسی کنند. همچنین ممکن است که پژوهشگران، سلول‌های بدن را در معرض انرژی امواج با فرکانس رادیویی قرار دهند تا تغییراتی را که در سلول‌های سرطانی دیده می‌شود بررسی کنند. اما هنوز مشخص نیست که چگونه می‌توان یافته‌های این نوع بررسی‌ها را به انسان بسط داد. اما بررسی‌های آزمایشگاهی یک مزیت بزرگ دارند؛ اینکه پژوهشگران می‌توانند به‌دقت تمامی عوامل دخیل در نتایج بررسی‌های خود را کنترل کنند.

اغلب بررسی‌های آزمایشگاهی، نشان داده‌اند که فرکانس‌های رادیویی، موجب آسیب به DNA نمی‌شوند

بررسی‌های انسانی: در این نوع پژوهش‌ها، میزان ابتلا به سرطان در گروهی که به میزان بیش‌تری در معرض امواج تلفن همراه قرار گرفته و گروهی که در معرض امواج قرار نگرفته، با هم مقایسه می‌شود. حتی گاهی ممکن است که گروه کنترل شده با میزان ابتلا به سرطان در جمعیت عمومی مقایسه شود. اما گاهی اوقات تفسیر نتایج این نوع بررسی‌ها می‌تواند بسیار دشوار باشد، چرا که کنترل بسیاری از عوامل دیگر که ممکن است بر نتایج بررسی تاثیر بگذارد، دشوار است. در اغلب موارد، هیچ نوع بررسی، مستقیما شواهدی فراهم نکرده که نشان دهد، عاملی باعث بروز سرطان در فرد می‌شود. بنابراین، پژوهشگران معمولا، نتایج هر دو نوع مطالعه‌ی آزمایشگاهی و انسانی را با هم بررسی می‌کنند.

بررسی‌های آزمایشگاهی روی حیوانات چه چیزی را نشان می‌دهد؟

امواج با فرکانس رادیویی که از تلفن‌های همراه ساطع می‌شوند، انرژی کافی را برای آسیب رساندن به DNA یا گرم کردن بیش از حد و مخاطره‌آمیز بافت‌های بدن ندارند. ازاین‌رو، روشن نیست که چگونه تلفن‌های همراه ممکن است منجر به سرطان شوند. اغلب بررسی‌های آزمایشگاهی، نشان دادند که امواج الکترومغناطیس در محدوده‌ی طیف فرکانس‌های رادیویی، موجب آسیب به DNA نمی‌شوند. در همین حال، برخی پژوهشگران گزارش داده‌اند که تابش‌های با فرکانس رادیویی ناشی از تلفن‌های همراه، اثراتی روی سلول‌های انسان (در ظرف‌های آزمایشگاه) می‌گذارند که ممکن است به رشد تومور کمک کند. بااین‌حال، بررسی‌های مختلفی روی موش‌ها انجام گرفته، اما این بررسی‌ها شواهدی برای بروز تومور پیدا نکرده‌اند.

در پژوهش بزرگی که توسط برنامه ملی سم‌شناسی آمریکا (NTP) انجام گرفت، ۳ هزار موش به مدت ۲ سال (متوسط طول عمر موش که معادل ۷۰ سال متوسط عمر انسان است) مورد بررسی قرار گرفتند. در گزارشی از پیش‌نویس نتایج نهایی این پژوهش که بهمن ۱۳۹۶ منتشر شد، پژوهشگران گزارش دادند که بررسی‌های آن‌ها، افزایش تومورهای بافت عصبی شوانوما در موش‌های نری را نشان می‌دهد که در معرض امواج با فرکانس رادیویی قرار گرفتند. بااین‌حال، مقایسه یافته‌های این بررسی با میزان مضرات تلفن‌ همراه روی انسان دشوار است. 

درواقع، کل بدن موش‌ها در معرض تابش‌های الکترومغناطیس با فرکانس‌های رادیویی قرار گرفت و همچنین مدت زمانی‌که نمونه‌های حیوانی در معرض تابش‌ها قرار گرفتند، بیشتر از زمانی بود که اکثر مردم معمولا صرف استفاده از تلفن همراه می‌کنند. مورد دیگر اینکه موش‌های نری که در این بررسی‌ها، در معرض امواج با فرکانس‌های رادیویی قرار گرفتند، به نسبت دیگر موش‌ها، به دلایلی نامعلوم بیشتر عمر کردند. بااین‌حال، نتایج این بررسی‌ها به شواهدی اشاره می‌کند که سیگنال‌های تلفن همراه، ممکن است به‌طور بالقوه روی سلامتی انسان تاثیر بگذارد.

پژوهشگران گزارش دادند که بررسی‌های آن‌ها، افزایش تومورهای بافت عصبی شوانوما در موش‌های نری را نشان می‌دهد که در معرض امواج با فرکانس رادیویی قرار گرفتند

پژوهش دیگری که اخیرا روی انسان انجام گرفته نیز نشان داده که ممکن است، تلفن‌های همراه اثرات دیگری بر مغز داشته باشند، اگرچه مشخص نیست که این اثرات همگی مضر باشند. این پژوهش نشان می‌دهد، وقتی فرد برای مدتی تا ۵۰ دقیقه با تلفن همراه مکالمه می‌کند، بافت مغزی در همان سمتی که تلفن را نگه داشته، گلوکز بیش‌تری نسبت به سمت دیگر مصرف می‌کند. گلوکز، قندی است که معمولا مانند سوختِ مغز عمل می‌کند. استفاده از گلوکز در بخش‌های خاصی از مغز، هنگامی که از آن استفاده می‌کنیم مانند زمانی‌که فکر می‌کنیم، صحبت می‌کنیم یا حرکت می‌کنیم، افزایش می‌یابد. اما هنوز هم تاثیرات افزایش مصرف گلوکز در هنگام استفاده از تلفن همراه مشخص نیست.

بررسی‌های انجام گرفته روی انسان چه چیزی را نشان می‌دهد؟

چندین پژوهش در مورد ارتباط بین استفاده از تلفن همراه و تومورها انجام گرفته که تمرکز اصلی اکثر این بررسی‌ها، روی تومورهای مغزی بوده است. در بسیاری از این پژوهش‌ها، نحوه استفاده تلفن همراه توسط افرادِ (ازطریق فرایند پاسخ‌دهی به پرسش‌نامه) مبتلا به تومورهای مغزی با افراد دیگر مقایسه شده است. این پژوهش‌ها نتایج مختلفی داشتند. اما در بیشتر بررسی‌ها، گزارش نشده بود که بیماران مبتلا به تومورهای مغزی، بیشتر از دیگران از تلفن استفاده کرده باشند.

بیشتر بررسی‌ها رابطه‌ای بین واکنش بدن و دوز (Dose یا میزان تابش دریافتی) را نشان نمی‌دهند که بتواند رابطه‌ مستقیمی بین خطر ابتلا به تومورهای مغزی و افزایش استفاده از تلفن همراه برقرار کند. در همین حال، در برخی پژوهش‌ها، وجود نوعی ارتباط مشاهده شده است. به‌عنوان مثال، گروهی از پژوهشگران در سوئد، افزایش خطر بروز تومور در سمتی از سرِ کاربر که تلفن همراه قرار داشته است (به‌ویژه در شرایطی که کاربر به میزان ۱۰ سال یا بیشتر، از تلفن همراه استفاده کرده) را گزارش داده است.

گزارشی در دست نیست که نشان دهد بیماران مبتلا به تومورهای مغزی بیش از دیگران از تلفن همراه استفاده کرده‌اند

با وجود این، دشوار است بدانیم که چه عاملی منجر به این یافته‌ها شده است، چرا که بیشترِ بررسی‌هایی که توسط گروه‌های پژوهشی دیگر انجام گرفته، چنین نتایجی را نشان نمی‌دهد. علاوه‌بر این، در سال‌های مورد اشاره در این یافته‌ها، آماری از افزایش تومورهای مغزی در سوئد مشاهده نشده است.

پژوهش اینترفون

پژوهش اینترفون (Interphone Study) با حضور ۱۳ کشور، بزرگ‌ترین مطالعه‌ای است که تا به‌حال در مورد مضرات تلفن همراه انجام گرفته است. در این پژوهش بزرگ، بیش از ۵ هزار نفر که مبتلا به تومورهای مغزی (گلیوما یا مننژیموم) بودند و گروه مشابهی از افراد سالم، مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، این پژوهش هیچ ارتباطی بین خطر تومور مغزی و تماس‌های مکرر، زمان تماس تلفنی یا استفاده از تلفن همراه برای ۱۰ سال یا بیشتر مشاهده نشد.

حدس زده می‌شود، افزایش خطر بروز گلیوما و مننژیم در ۱۰ درصد از افرادی که از تلفن‌های همراه خود بیشتر استفاده می‌کنند وجود داشته باشد. اما این یافته نیز تفسیر نشدنی است، چرا که برخی از شرکت‌کنندگانِ در پژوهش، گزارش‌های غیرقابل قبولی در مورد استفاده از تلفن همراه و سایر مسائل دادند. پژوهشگران این بررسی نیز اعلام کردند که کاستی‌های این بررسی مانع از نتیجه‌گیری دقیق شده و لذا بررسی‌های بیشتری لازم است.

در بخش دیگری از پژوهش اینترفون، بیش از هزار نفر مبتلا به نورومای آکوستیک (تومور عصب شنوایی) با ۲ هزار نفر دیگر که تومور نداشتند مقایسه شدند. همچون موارد مربوط‌به گلیوما و مننژیموم، ارتباط کلی بین استفاده از تلفن همراه و نورومای آکوستیک، یافت نشد. در این مورد نیز حدس زده شد که خطر بروز تومور در ۱۰ درصد افرادی که بیشتر از تلفن‌های همراه خود استفاده می‌کنند وجود دارد. اما باز هم تفسیر یافته‌های این بررسی، دشوار بود.

پژوهش هم‌گروهیِ دانمارک

در یک پژوهش بزرگ و بلند مدت، همه دانمارکی‌هایی که بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۵ (حدود ۴۰۰ هزار نفر) اشتراک تلفن همراه خریداری کردند با افرادی که در همان دوره، اشتراکی خریداری نکرده بودند، مقایسه شدند تا افزایش احتمالی تومورهای مغزی در این دو گروه مورد بررسی قرار گیرد. جدیدترین به‌روزرسانی این بررسی افرادی را تا سال ۲۰۰۷ بررسی کرد. بااین‌حال، پژوهشگران دریافتند که استفاده از تلفن همراه حتی برای بیشتر از ۱۳ سال، با افزایش خطر تومورهای مغزی، تومورهای غدد بزاقی یا سرطان مرتبط نیست و هیچ ارتباطی با هیچ نوع تومور مغزی نیز پیدا نشد.

پژوهشگران نتوانستند، هیچ ارتباطی بین استفاده از تلفن همراه و تومورهای مغزی یا انواع دیگر تومورها را پیدا کنند

این بررسی که در آن نحوه‌ی استفاده از تلفن همراه در یک گروه کنترل‌شده به دقت بررسی ‌شد، به نظر، قوی‌تر از بررسی‌های مشابه بود. اما این بررسی نیز معایب خود را داشت. ابتدا اینکه ملاک این بررسی داشتن اشتراک تلفن همراه بود. اما مشخص نشده بود که آیا اغلب این افراد از گوشی‌های خود استفاده می‌کردند یا افرادی که اشتراکی نداشتند، تلفن شخص دیگری را استفاده می‌کردند. همچنین محدودیت‌های دیگری هم بود، اینکه چگونه می‌توان نتایج یافته‌های این بررسی را به افرادی که امروز از تلفن‌های همراه استفاده می‌کنند، بسط داد. به‌عنوان مثال، درحالی‌که تلفن‌های همراه مورد استفاده در زمان این بررسی، عمر باتری کم‌تری نسبت به تلفن‌های مدرن داشتند، احتمالا نسبت به گوشی‌های امروز کم‌تر مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

پژوهش یک میلیون زن

در این پژوهشِ هم‌گروهیِ آینده‌نگر، خطر ابتلا به تومورهای مغزی در نزدیک به ۸۰۰ هزار زن در انگلستان طی دوره‌ای هفت ساله بررسی شد. این پژوهش هم هیچ ارتباطی بین استفاده از تلفن همراه و تومورهای مغزی یا انواع دیگر تومورها را پیدا نکرد؛ اما ارتباط احتمالی بین استفاده طولانی‌مدت از تلفن‌های همراه و نورومای آکوستیک مشاهده شد.

این پژوهش‌ها چه محدودیت‌هایی داشتند؟

به‌طور خلاصه، اکثر پژوهش‌هایی که روی انسان انجام گرفته‌اند، تاکنون ارتباطی بین استفاده از تلفن همراه و رشد تومورها پیدا نکرده‌اند. بااین‌حال، این دست بررسی‌ها، محدودیت‌های مهمی داشتند که بعید است به بحث تاثیرات احتمالی تلفن همراه روی سلامتی، پایان دهند. ابتدا، اینکه این پژوهش‌ها هنوز قادر به بررسی افراد برای مدت زمان بسیار طولانی نبودند. هنگامی که تومورها پس از مواجه با عوامل سرطان‌زای شناخته شده شکل می‌گیرند، اغلب چند دهه طول می‌کشد تا رشد کنند. از آنجایی که تلفن‌های همراه در اکثر کشورهای جهان فقط برای حدود ۲۵ سال است که مورد استفاده قرار می‌گیرند، امکان بررسی اثرات سلامتی در آینده، امکان‌پذیر نیست.

مورد بعدی اینکه نحوه استفاده از تلفن همراه به‌طور مداوم در حال تغییر است. اکثر افراد از تلفن‌های همراه خود بسیار بیشتر از ۱۰ سال گذشته استفاده می‌کنند و نحوه استفاده از تلفن نیز نسبت به گذشته بسیار متفاوت است. به همین جهت، بسیار دشوار است که نتایج پژوهش‌هایی که سال‌ها قبل انجام گرفتند را به امروز بسط دهیم.سوم، اغلب پژوهش‌هایی که تاکنون منتشر شده‌اند، تنها روی بزرگسالان متمرکز بودند.

بااین‌حال، یکی از بررسی‌های موردی که در خصوص کودکان و نوجوانان انجام گرفت، پیوند قابل‌توجهی بین استفاده از تلفن همراه و تومورهای مغزی پیدا نکرد. با وجود این، بخش کوچکی از این پژوهش تنها به‌دنبال یافتن خطرات متوسط بود. استفاده از تلفن همراه در حال حاضر حتی در میان کودکان نیز گسترش یافته است. ممکن است در صورت وجود مضرات آن برای سلامتی فرد، علائم آن در کودکان واضح‌تر باشد. چرا که ممکن است بدن کودکان بیشتر به انرژی امواج با فرکانس‌های رادیویی حساس باشد، یا آنکه عمق نفوذ موج در بدن کودکان بیشتر از بزرگسالان باشد.

استفاده از تلفن همراه در حال حاضر حتی در میان کودکان نیز گسترش یافته و ممکن است در صورت وجود مضرات آن برای سلامتی فرد، علائم آن در کودکان واضح‌تر باشد

درنهایت بررسی استفاده از تلفن همراه در بیشتر پژوهش‌ها خام بوده است. اغلب پژوهش‌های موردی، به خاطرات فرد در مورد استفاده از تلفن همراه متکی بوده‌اند. در این نوع پژوهش‌ها، ممکن است تشخیص ارتباط بین احتمال سرطان و قرار گرفتن در معرض امواج با فرکانس‌های رادیویی بسیار دشوار باشد. افراد مبتلا به سرطان اغلب به‌دنبال یک دلیل احتمالی برای بیماری خود هستند، به طوری که ممکن است گاهی‌اوقات (حتی ناخودآگاه) استفاده از تلفن را متفاوت از افرادی که سرطان ندارند، به یاد بیاورند.

باتوجه‌به این محدودیت‌ها، مهم است که خطرات احتمالی استفاده از تلفن همراه در آینده با استفاده از روش‌های قوی‌تری به‌ویژه در کودکان و استفاده طولانی‌مدت آن بررسی شود.

آیا تلفن‌های همراه باعث بروز دیگر مشکلات سلامتی نیز می‌شوند؟

چند مورد دیگر از خطرات احتمالی تلفن همراه برای سلامتی فرد مطرح است. یکی از این خطرات می‌تواند، احتمال تداخل امواج با فرکانس رادیویی با دستگاه‌های پزشکی همراه بیماران خاص، مانند دستگاه‌های تنظیم ضربان قلب (Pacemaker) باشد. اما سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) اعلام کرد که تلفن‌های همراه نباید خطر بزرگی را برای اکثریت قریب به اتفاق مصرف‌کنندگان دستگاه‌های تنظیم ضربان قلب به‌وجود بیاورند. بااین‌حال، افرادی که از این دستگاه‌ها استفاده می‌کنند لازم است موارد احتیاطی ساده‌ای را برای اطمینان از عدم تداخل دستگاه با تلفن همراه انجام دهند. به‌عنوان مثال، از قرار دادن تلفن همراه در جیب جلوی پیراهن نزدیک به دستگاه تنظیم‌کننده، خودداری کنند.

در موردی دیگر، کاهش کیفیت اسپرم در مردان طی چند دهه گذشته مشاهده شده است. اما پژوهش‌هایی که روی تاثیر تابش‌های تلفن همراه بر باروری مردان انجام گرفته، نتایج متناقضی در برداشته‌اند. در حال حاضر، اثرات تابش الکترومغناطیس با فرکانس‌های رادیویی روی دستگاه تولید مثل مورد بحث و جدل است. طبق یک بررسی در سال ۲۰۱۲، نتایج پژوهش‌های مختلف روی هم نشان داد که تابش‌های الکترومغناطیس باعث کاهش تعداد و تحرک اسپرم و افزایش استرس اکسیداتیو می‌شود. بااین‌حال، مطالعه‌ای که روی ۱۵۳ مرد در کلینیک باروری دانشگاه بوستون ماساچوست نیز انجام گرفت، نشان داد که استفاده از تلفن همراه و حتی قرار دادن آن در جیب شلوار، با کیفیت اسپرم ارتباطی ندارد.

استفاده از تلفن همراه و حتی قرار دادن آن در جیب شلوار با کیفیت اسپرم ارتباطی ندارد

برخی از کاربران تلفن‌های همراه و دستگاه‌های مشابه گزارش دادند که علائم خاصی را در طی و بعد از استفاده از این دستگاه‌ها تجربه می‌کنند. بااین‌حال، پژوهش‌های انجام‌گرفته ارتباطی بین این علائم و قرار گرفتن در معرض تابش‌های الکترومغناطیس پیدا نکرده‌اند. براساس گزارش مؤسسه‌ی ملی سرطان آمریکا، دو پژوهش کوچکی که درباره‌ی تاثیرات تشعشعات تلفن همراه انجام گرفته نیز نتایج متناقضی را نشان دادند.

نظر سازمان‌های معتبر چیست؟

در حال حاضر چندین سازمان بین‌المللی وجود دارند که عوامل سرطان‌زا و مواد مختلف محیطی را بررسی می‌کنند.براساس شواهد موجود، برخی از این سازمان‌ها، خطر بالقوه ابتلا به سرطان مرتبط به تلفن‌های همراه و امواج فرکانس رادیویی را ارزیابی کرده‌اند. به‌طور کلی، تمامی این سازمان‌ها موافقند که شواهد موجود برای استخراج ارتباط احتمالی بین سرطان و تلفن همراه محدود است و پژوهش‌های بیشتری برای بررسی اثرات، در دراز مدت لازم است.

آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC)، بخشی از سازمان بهداشت جهانی (WHO) محسوب می‌شود که هدف اصلی‌‌اش شناسایی علل سرطان است. این آژانس براساس شواهد محدودی از افزایش احتمال بروز تومور در کاربران تلفن همراه؛ امواج با فرکانس رادیویی را در دسته عوامل «با امکان سرطان‌زایی» قرار داده است.

در این نمودار می‌توانید برخی از تلفن‌های همراه با بیش‌ترین نرخ جذب ویژه (SAR) را مشاهده کنید

دیگر سازمان‌هایی که عوامل‌ سرطان‌زا را دسته‌بندی می‌کنند، از جمله آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا (EPA) و برنامه ملی سم‌شناسی آمریکا (NTP) به‌طور رسمی تلفن همراه را به‌عنوان عامل سرطان‌زا طبقه‌بندی نکرده‌اند. بااین‌حال، چندین سازمان دیگر در مورد خطرات احتمالی هشدار داده‌اند. اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) که ایمنی دستگاه‌های ساطع‌کننده تشعشع مانند تلفن‌های همراه در ایالات متحده را بررسی می‌کند، اعلام کرد که اکثر پژوهش‌های منتشر شده، نتوانسته‌اند ارتباطی بین قرار گرفتن در معرض امواج با فرکانس رادیو و مضرات آن برای سلامتی انسان پیدا کنند. کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC) نیز اعلام کرده است که شواهد علمی و معتبری وجود ندارد که ثابت کند استفاده از تلفن بی‌سیم می‌تواند منجر به سرطان یا انواع دیگر مشکلات از جمله سردرد، سرگیجه یا از دست دادن حافظه شود.

بااین‌حال، سازمان‌های مختلف در ایالات متحده و دیگر کشورها، ارتباطِ اثرات احتمالی سلامتی را با استفاده از تلفن‌های بی‌سیم بررسی می‌کنند. سازمان مدیریت و پیشگیری بیماری آمریکا (CDC) نیز گفته است که در حال حاضر، شواهد علمی برای ارتباط بین مشکلات سلامتی و استفاده از تلفن همراه در اختیار ندارد. پژوهش‌های علمی در حال انجام است تا مضرات تلفن همراه برای سلامتی را مشخص کند.

در این نمودار هم می‌توانید برخی از تلفن‌های همراه با کم‌ترین نرخ جذب ویژه (SAR) را مشاهده کنید

مؤسسه ملی علوم بهداشت محیط زیست آمریکا (NIEHS) که پژوهش‌هایی در خصوص مضرات احتمالی تلفن همراه انجام می‌دهد نیز گفته که شواهد علمی کنونی به‌طور قطع ارتباط استفاده تلفن همراه‌با هرگونه مشکلات سلامتی را نشان نمی‌دهد. از این جهت، به پژوهش‌های بیش‌تری نیاز است.

برای کاهش پرتوگیری از امواج فرکانس رادیویی، چه اقدامات احتیاطی می‌توانیم انجام دهیم؟

همان‌طور که قبلا گفتیم، تاکنون هیچ شواهدی مبنی بر مضر بودن تلفن‌های همراه پیدا نشده، اما خطرات و عواقب دراز مدت آن هنوز نامشخص است. به این جهت، اگر هنوز نگرانید، می‌توانید پرتوگیری یا میزان مواجه با امواج فرکانس رادیویی را به روش‌های زیر کاهش دهید:

• هنگام خرید گوشی، یک مدل تلفن همراه که میزان نرخ جذب ویژه (SAR) کمتری داشته باشد انتخاب کنید.
• نرخ جذب ویژه، میزان جذب امواج فرکانس‌هایی رادیویی توسط بافت‌های زنده بدن است و بر حسب وات بر کیلوگرم اندازه‌گیری می‌شود.
• بالاترین نرخ جذب ویژه مجاز در ایالات متحده، ۱٫۶ وات به‌ازای هر کیلوگرم از وزن بدن است.
• این مقدار در اروپا، ۲ وات بر کیلوگرم از وزن بدن است.
• در کشورمان ایران، همان ۱٫۶ وات بر کیلوگرم به‌عنوان استاندارد ملی پذیرفته شده است.
• وقتی در منزل یا اداره و محل کار هستید، و تلفن ثابت در آن محل وجود دارد، برای تماس‌های تلفنی خود، از موبایل استفاده نکنید.
• مکالمات خود با تلفن همراه را تا حد امکان کوتاه کنید.
• تا حد ممکن از هندزفری استفاده کنید.
• توصیه می‌شود از هندزفری‌های بی‌سیم با فناوری بلوتوث، بخصوص هندزفری‌های گردنی، استفاده نکنید.
• تلفن همراه خود را هنگامی که روشن است، نزدیک به بدن خود (جیب شلوار یا پیراهن، بازوبند، روسری،... )، به‌خصوص سر، قلب و اندام خصوصی قرار ندهید.