گزارش تازه‌‌ای ازسوی آژانس بین‌المللی انرژی تجدیدپذیر (IRENA) در بروکسل می‌گوید که برای شتاب‌‌بخشی به رشد انرژی‌های تجدیدپذیر در صنعت برق، نیاز است که کشورها به ابزارهای فناوری خلاقانه‌‌تری به‌‌کار گیرند. این گزارش با نام «نوآوری برای آینده‌‌ی انرژی تجدیدپذیر»، ۳۰ مورد از نوآوری‌های کلیدی و ۱۱ راه‌حل را در چشم‌انداز انرژی تجدیدپذیر متنوع (VRE) تببین می‌‌کند که انتظار می‌رود با پیاده‌‌سازی آن‌‌ها ضمن ایجاد تنوع در بخش برق، زمینه‌‌ی گذار به‌‌سوی انرژی جهانی اقتصادی نیز فراهم شود.

در سال ۲۰۱۶، انجمن اقتصاد جهانی در گزارشی عنوان کرد انرژی خورشیدی و بادی نسبت به سوخت‌های فسیلیارزان‌تر شده‌اند. طبق گزارش IRENA، کشورهایی که در خط مقدم گذار انرژی قرار گرفته‌‌اند، هم‌‌اکنون بیش از یک سوم انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی تأمین می‌کنند و انتظار می‌رود که سه کشور پیشرو در سیستم‌‌های انرژی جهان؛ یعنی چین، هند و ایالات ‌متحده با دوبرابر کردن حجم منابع تجدیدپذیر متناوب (VRE) خود تا سال ۲۰۲۲، به میزانی بیش از ۱۰ درصد از تولید سالانه‌‌ی خود‌‌ برسند.

عدنان ز.امین، مدیر کل IRENA می‌‌گوید رسیدن به اهداف کربن‌‌زدایی در بخش انرژی جهانی مطابق اهدافتوافق‌نامه‌ی پاریس، مستلزم آن است که انرژی‌‌های تجدیدپذیر تا سال ۲۰۵۰، به سهم ۸۵ درصدی از کل ظرفیت تولید برق جهان برسد. امین می‌‌گوید:

ما در حال حاضر درحال ورود به فاز جدیدی هستیم که در آن به گذار به‌سوی انرژی‌های تجدیدپذیر در مقیاسی بزرگ و درعین‌حال مقرون‌به‌صرفه نیاز خواهیم داشت. در این فاز جدید به تلاش‌‌های خلاقانه‌‌تری نیاز داریم تا با ایجاد انعطاف‌‌پذیری بیشتر در شبکه‌‌های برق بتوانیم شرایط را برای کار منابع انرژی متناوبی نظیر بادی و فتوولتائیک فراهم کنیم و درعین‌‌حال، قابلیت‌‌اطمینان و مزایای اقتصادی این سامانه‌‌ها را نیز حفظ کنیم.

تصویری از پنل‌‌های فتوولتائیک در یک مزرعه‌‌ی خورشیدی که توسط گروه حفظ انرژی و حفاظت از محیط‌زیستچین اداره می‌شود، این عکس هوایی در حومه‌‌ی ژیاژینگ از استان ژجیانگ چین، در روز جمعه ۷ سپتامبر ۲۰۱۸ تهیه شده است. چین بر فشار خود را در توسعه‌‌ی انرژی‌‌های تجدیدپذیر می‌‌افزاید، همچنان اهداف جدیدتری در مصرف انرژی پاک تعیین می‌‌کند و برای شرکت‌‌هایی که از تلاش برای رسیدن به این اهداف خودداری می‌‌کنند، سیاست‌‌های تنبیهی وضع می‌‌کند.

ابتکارات اشاره‌‌شده در این گزارش، شامل اعمال تعرفه‌های زمانی استفاده، فروشندگان عمده و فناوری‌‌های مهمی نظیر بلاک‌چین هستند. این گزارش اشاره می‌کند که ۱۸۹ شرکت در حال کار با فناوری بلاک‌چین درزمینه‌‌ی انرژی هستند، همچنین درحال‌‌حاضر ۷۱ پروژه در زمینه‌‌ی انرژی از فناوری بلاک‌‌چین بهره می‌‌برند که در میان‌‌آن‌‌ها، ۵۰ درصد پروژه‌‌ها براساس بلاک‌چین رمزارز اتریوم بنا نهاده شده‌‌اند. در مجموع، داده‌‌های گزارش IRENA حاکی از آن است که تا سپتامبر ۲۰۱۸، مبلغ ۴۶۶ میلیون دلار در فناوری بلاک‌چین صنعت برق سرمایه‌گذاری شده ‌است.

دلف دیلن، مدیر مرکز ابداعات و فناوری IRENA می‌‌گوید افزایش پیچیدگی در بخش برق نیازمند به‌‌کارگیری هوش، شفافیت و اتوماسیون خواهد بود. دیلن می‌‌افزاید:

بلاک‌‌چین می‌‌تواند به پیاده‌‌سازی قراردادهای هوشمند کاربردی در فروش انرژی فتوولتائیک به‌‌صورت همتابه‌‌همتا (peer to peer) و نیز مدیریت انرژی‌‌های تجدیدپذیر و ایجاد گواهی‌‌های کاهش انتشار کربنکمک شایانی کند.

فابیو کانسین، بنیانگذار شرکت نوپای Nash در لیختن اشتاین نیز در این موضوع هم‌‌نظر است که استفاده از راهکارهای مبتنی‌‌بر بلاک‌چین برای کنترل‌‌ و پرداخت هزینه‌‌های منابع تولید برق پراکنده می‌توانند کمک مؤثری برای انرژی‌های تجدیدپذیر محسوب شود. وی در ادامه می‌‌گوید:

امروزه، بزرگ‌ترین مانع بر سر راه انرژی‌‌های تجدیدپذیر، قابلیت ضعیف ذخیره‌‌سازی انرژی در آن‌‌هاست. آن‌ها درواقع منابع بار غیرپایه هستند. برای حل این مشکل، شما مجبورید به شبکه‌‌ی برق محلی متصل شوید تا درصورت کمبود، بتوانید انرژی را از محل‌‌های دیگری که ظرفیت بیشتری در تولید برق بادی یا خورشیدی دارند، دریافت کنید. فناوری بلاک‌چین می‌‌تواند به‌‌صورت مستقیم بر کسب درآمد و کنترل تولید و مصرف در شبکه‌‌ای توزیع‌‌یافته متشکل از تولیدکنندگان و مصرف‌‌کنندگان انرژی مورداستفاده قرار گیرد.

کانسین اشاره می‌‌کند که مشکل فعلی (یعنی نیاز به ارزش انتقال غیرمتمرکز در شبکه‌‌های توزیع‌‌یافته) درمورد راهکارهای اینترنت اشیا در زمینه‌‌ی حسگر داده نیز موضوعیت دارد. او می افزاید:

ما زمانی می‌‌توانیم اثرات انتشار کربن را به‌‌صورت بهینه ردیابی کنیم که نهادهای قانون‌‌گذار یا تدوین استاندارد، استفاده از حسگرهای مجهز به فناوری بلاک‌‌چین را در نیروگاه‌‌های برق الزامی کنند و بدین ترتیب تخصیص بودجه برای تولید برق به‌‌صورت بهینه‌‌ ممکن خواهد شد.

کانسین بر این باور است که مهم‌ترین ارزش برای حل مشکلات دنیای واقعی از بستر مبادلات غیرمتمرکز ممکن خواهد بود. اما مشکل اینجا است که بلاک‌‌چین خود مقدار زیادی انرژی مصرف می‌‌کند و این مصرف همچنان روبه افزایش است. کریستوفر کخ، تحلیلگر مرکز تحقیقات SAP می‌گوید میانگین مصرف انرژی برای هر تراکنش بیت کوینچیزی حدود ۴۵۵ کیلووات‌‌ساعت است و این معادل افزایش دوبرابری مصرف انرژی در تراکنش‌‌های فعلی نسبت‌‌به همین مقادیر در نوامبر ۲۰۱۷ است. کخ می‌‌گوید:

برای درک بهتر این موضوع باید بگوییم انرژی مورداستفاده برای انجام یک تراکنش بیت‌‌کوین برای تأمین برق موردنیاز ۱۵ خانوار در ایالات‌متحده در طول یک شبانه‌‌روز کافی است. زمانی‌که بخواهید تمام عملیات استخراج رمزارز در کل دنیا را درنظر بگیرید، این میزان انرژی مصرفی به‌‌اندازه‌‌ی کل انرژی برق مصرفی در کشور سنگاپور می‌‌رسد. از دیدگاه اثرات انتشار کربن، می‌‌توان گفت میزان انتشار سالیانه‌‌ی کربن در عملیات استخراج رمزداده براساس فناوری بلاک‌‌چین، برابر با کربن منتشرشده طی یک میلیون پرواز آتلانتیک خواهد بود.

تنها جنبه‌‌ی مثبت از این رشد سرسام‌‌آور در مصرف انرژی، ایجاد انگیزه‌‌ در استخراج‌‌کنندگان برای یافتن منابع انرژی ارزان‌قیمت‌‌تر است و این روزها تنها منابع تجدیدپذیر چنین ویژگی‌‌ای را دارند.

تنها مزیت استخراج بیت‌‌کوین نسبت‌‌به عملیات استخراج سنتی این است که کاملا مستقل از مکان است. معادن استخراج بیت‌‌کوین درواقع مراکز داده‌ها هستند و مراکز داده در مکان‌‌هایی احداث می‌‌شوند که قیمت انرژی در آن‌ها پایین‌‌تر باشد. یکی از ضعف‌‌های انرژی‌های تجدیدپذیر این است که آن‌ها قابلیت جابجایی ندارند و نیز به‌‌خوبی نمی‌‌توانند با شبکه‌‌های برق ادغام شوند؛ این در حالی است که مراکز داده‌ها می‌توانند در ساختگاه‌‌هایی احداث شوند که مزارع بادی یا خورشیدی حضور دارند؛ ولی هنوز کسی مراکز داده را در اقیانوس‌‌ها و در مجاورت توربین‌‌های بادی فراساحلی احداث نکرده است.

کخ می‌گوید که استخراج‌‌کنندگان رمزارزها در حال شناسایی و بررسی سایرمنابع ارزان و تجدیدپذیر نظیر انرژی زمین‌‌گرمایی و برقابی هستند. چندین شرکت تکنولوژی از جمله اینتل، سامسونگ، انویدیا، AMD و Bitmain تراشه‌هایی اختصاصی را ساخته‌‌اند که به‌‌طور خاص برای کاربرد در بلاک‌‌چین و کاهش مصرف انرژی در این فناوری طراحی شده‌اند.

کخ معتقد است درحالی‌که مصرف انرژی بلاک‌‌چین بیش از حد زیاد است؛ ولی این فرصتی تازه را در اختیار سازمان‌های جهانی قرار داده است. بیت‌‌کوین تنها نمونه از کاربردهای بلاک‌‌چین نیست؛ قراردادها نمونه‌‌ی دیگری هستند که بااستفاده از آن، شرکت‌ها می‌توانند بلاک‌‌چین را جایگزین شبکه‌‌ی پیچیده‌‌ی وکلا، حسابداران و بانک‌ها کنند تا مراحل احراز هویت، شناسایی و اعتماد را در رابطه‌ی قراردادی میان دو کسب‌وکار مدیریت کنند. رشد آهسته‌‌ی کابردهای بلاک‌‌چین در فرایندهای تجاری این فرصت را در اختیار سازمان‌‌ها قرار می‌‌دهد تا خود را با منابع انرژی تجدیدپذیر تطبیق دهند.

اگر سازمان‌ها میزان تولید و مصرف برق لحظه‌‌ای را باکمک تجهیزات مجهزبه اینترنت اشیا اندازه‌‌گیری کرده و باکمک آن،در مقیاس‌‌هایی بزرگ به تولید انرژی باحداقل اثرات کربنی مبادرت ورزند، فناوری بلاک‌‌چین نیز خواهد توانست در این گذار انرژی در شبکه‌‌ی برق مفید واقع شود. این امر می‌تواند در تولید انرژی پراکنده و غیرمتمرکز نظیر نیروگاه‌های برقابی در رودخانه‌های دوردست یا نیروگاه‌‌های عظیم انرژی خورشیدی در بیابان‌ها مؤثر واقع شود. چنین حرکتی نیز به‌‌نوبه‌‌ی خود می‌تواند زمینه‌‌ی سرمایه‌گذاری بیشتر را در منابع انرژی تجدیدپذیر و ذخیره‌‌سازی تسهیل کند تا بتوانیم تنوعی بیشتر از انرژی الکتریکی ارزان و پاک را داشته باشیم.

کخ می‌گوید ما حتی می‌توانیم آینده‌ای پایدارتر را برای بازارهای غیرمتمرکز تصور کنیم؛ مثلا می‌‌توان چندین منبع تأمین آب برای پیشنهاد به مشتریان در اختیار داشت و درنتیجه تنها منابعی با بازدهی بیشتر بتوانند قیمت‌‌هایی پایین‌‌تر را به مصرف‌‌کننده پیشنهاد کنند. کخ می‌‌افزاید:

با چنینی رویکردی می‌‌توانیم تحولات چشمگیرتری را در افزایش کارآیی تاسیسات شاهد باشیم؛ همین مثال در مورد گاز، برق و اینترنت نیز صدق خواهد کرد.

امین نیز در تأیید دیدگاه‌‌های کخ به این نکته اشاره می‌کند که تحلیل‌‌های صورت‌‌گرفته در گزارش IRENA نیز مؤید این مطلب است که نمی‌‌توان یک راهکار همه‌‌جانبه‌‌ی واحد را برای تحول در این بازار در نظر گرفت:

هیچ‌‌گونه نوآوری منحصربه‌‌فرد و واحدی به‌‌تنهایی اثربخش نخواهد بود؛ بلکه باید بتوان آن را را با نوآوری‌های دیگری در چهار بخش اصلی از صنعت برق شامل نوآوری‌ها در فناوری‌ها، مدل‌های کسب‌‌وکار، طراحی بازار و عملیات سیستم ترکیب کرد.

می میکس ۳ نسخه‌ی 5G درکنار می ۹، دو محصولی بودند که شرکت چینی در نمایشگاه MWC رونمایی کرد؛ اما باتوجه‌به ویدیویی که پیش‌تر منتشر شده بود، شاید طرفداران شیائومی انتظار داشتند این شرکت نیز همانندسامسونگ و هواوی گوشی تاشدنی خود را نیز به نمایش بگذارد.

در ویدیویی که مدتی قبل منتشر شد، بین لین (Bin Lin) هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل شیائومی دستگاهی را در دست داشت که از دو ناحیه‌ی بالا و پایین خم می‌شد.

در همین رابطه، دونوان سانگ (Donvan Sung)، سخنگوی بخش بین‌الملل شیائومی در مصاحبه با ونچر بیت، گفته است که این شرکت تعدادی طرح مفهومی را برای تولید گوشی تاشدنی آزمایش کرده است؛ اما احساس می‌کند که بهتر است دست نگه دارد تا بازار این نوع محصول به بلوغ کافی برسد.

شیائومی که به عرضه‌ی گوشی با ارزش خرید بالا شهرت دارد، معتقد است عرضه‌ی دستگاهی که احتمالا قیمتی بالغ بر ۱۹۰۰ دلار خواهد داشت، در شرایط کنونی نمی‌تواند موفق باشد. به‌گفته‌ی وی ویدیویی که بالاتر به آن اشاره شد، به دو دلیل منتشر شده است؛ اول آن‌که شرکت می‌خواست به مردم نشان دهد که در حال کار روی فرم فکتورهای متنوعی است و همچنین قصد داشت نشان دهد که در این روند به درصدی از پیشرفت دست پیدا کرده و می‌تواند ماحصل کار را به اشتراک بگذارد.

در خصوص زمان دقیق عرضه‌ی این محصول، فکر می‌کنم که بخواهیم تا بلوغ این نوع دستگاه صبر کنیم و سپس این کار را انجام دهیم؛ اما خیال کاربران راحت باشد؛ ما در حال آزمودن مدل‌های مفهومی مختلف هستیم.

در خصوص ورود به بازار آمریکا، احتمالا به‌خاطر دارید که وانگ شیانگ، نایب رئیس شیائومی پیش‌تر گفته بود که امیدوار است این شرکت در سال ۲۰۱۹ به بازار آمریکا ورود پیدا کند. پیش از آن نیز شایعه شده بود که شرکت چینی اواخر سال ۲۰۱۸ یا اوایل ۲۰۱۹ وارد آمریکا می‌شود؛ اما ظاهرا قرار نیست این اتفاق بیفتد و چینی‌ها که لوازم متنوعی را در آمریکا عرضه می‌کنند، فعلا در مورد عرضه‌ی گوشی دست نگه داشته‌اند. سانگ ورود به بازار آمریکا را هدف دیگری دانست که شیائومی برای سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ دنبال خواهد کرد.

وب‌سایت اسپانیایی اپل‌سفرا که در حوزه‌ی اخبار و شایعات مربوط‌به شرکت اپل فعالیت می‌کند، ساعاتی پیش مدعی شد که تاریخ عرضه‌ی ایرپاد ۲ (Apple AirPods 2) برای روز ۲۹ مارس ۲۰۱۹ (مصادف با ۹ فروردین ۱۳۹۸) تنظیم شده است. این وب‌سایت ادعای جدیدش را به‌نقل از منبعی مؤثق که جزو زنجیره‌ی تأمین محصولات اپل است و نخواسته نامش فاش شود، مطرح کرده است.

این اولین باری نیست که شایعاتی در مورد عرضه‌ی احتمالی ایرپاد ۲ در نهم فروردین‌ماه سال آینده می‌شنویم. چند هفته‌ی پیش بود که در گزارشی غیررسمی اعلام شد اپل می‌خواهد ایرپاد ۲ را به‌همراه پد شارژ‌ بی‌سیم ایرپاور و البته مدل جدید آیپد در تاریخ یادشده، روانه‌ی بازار کند.

گفته می‌شود که اپل در پی برگزاری رویدادی مطبوعاتی در تئاتر استیو جابز است. درواقع شایعه‌ها می‌گویند این رویداد که برگزاری آن برای ۲۵ مارس (۵ فروردین) تنظیم شده است،‌ بیشتر حول سرویس استریم اختصاصی و همچنین سرویس خبری اشتراکی اپل می‌چرخد. به‌عبارتی دیگر، براساس آنچه شایعه‌ها می‌گویند، رویداد یادشده ربطی به سخت‌افزارنخواهد داشت و همین موضوع احتمال عرضه‌ی ایرپاد ۲ در ۹ فروردین را اندکی کمرنگ می‌کند.

البته این خبر را می‌توان از جنبه‌ی دیگری نیز مورد تحلیل و بررسی قرار داد. اپل‌سفرا می‌گوید منبع مؤثقش اسکرین‌شاتی در اختیار این وب‌سایت قرار داده که در آن عبارت «پایان چرخه‌ی زندگی مدل‌های اولیه‌ی ایرپاد در تاریخ ۸ فروردین ۱۳۹۸» دیده می‌شود.

این یعنی شاید برداشت این وب‌سایت از اسکرین‌شات یادشده، اشتباه بوده و این جمله لزوما به‌معنای معرفی و عرضه‌ی ایرپاد ۲ نیست. پیش‌بینی می‌شود که در این تاریخ، مدل به‌روزرسانی‌شده‌ی ایرپاد اصلی با قابلیت پشتیبانی از شارژ‌ بی‌سیم عرضه شود. رخداد این اتفاق، منطقی‌تر به‌نظر می‌رسد؛ خصوصا از این جهت که احتمال عرضه‌ی پد ایرپاور هم در این تاریخ وجود دارد. 

افزون بر این موارد، اوایل ماه گذشته‌ی میلادی بود که وب‌سایت آن‌لیکس از عرضه‌نشدن ایرپاد ۲ تا پاییز ۹۸ خبر داد. البته این وب‌سایت در گزارشش مدعی شده بود که کوپرتینویی‌ها ماه‌ها قبل از عرضه‌ی ایرپاد ۲، کیس مخصوص ایرپاد را با پشتیبانی از شارژ‌ بی‌سیم، روانه‌ی بازار می‌کنند.

درهرصورت نباید فراموش کنیم که این مقاله و مقالات پیشین در مورد تاریخ عرضه‌ی ایرپاد ۲، همگی براساس حدس و گمان و در برخی مواقع برخی اطلاعات غیررسمی هستند و تا زمانی‌که اپل رسما تاریخ عرضه را اعلام نکند، نمی‌توان به این گزارش‌ها اتکا کرد. 

شرکت اینتل جزئیات درخور توجهی از تراشه‌های آینده‌ی خود را که با فناوری تجمیع سه‌بعدی Foveros عرضه خواهد شد، ارائه داد. این تراشه‌ی جدید اولین محصول اینتل با بکارگیری تجمیع سه‌بعدی است که اجازه ساخت پکیج های SoC کوچک‌تری را خواهد داد و و امکان تولید پلتفرم‌ها و فرم فاکتور های جدید برای PC را ایجاد می‌کند.

تراشه‌های Lakefield اینتل به کمک فناوری Foveros ساخته می‌شود که طی آن چیپ‌ها و چیپلت‌ها در یک پکیج واحد به‌صورت لایه به لایه به همدیگر متصل می‌شود و کل این مجموعه کارایی و سطح عملکرد یک تراشه‌ی یکپارچه را ارائه خواهد کرد. در این طراحی با استفاده از گویچه‌های FTF هر Die به Interposer فعال چسبانده شده و اتصالات TSV به شکلی سوراخکاری می‌شود که به گویچه‌های (Microbump) لحیم و بالاخره به پکیج نهایی متصل شود. مقطع نهایی ‏SoC در این روش ۱۲ میلی‌متر در ۱۲ میلی‌متر یا ۱۴۴ میلی متر مربع خواهد بود. اینتل خود در این‌باره می‌گوید:

در رویداد CES 2019 شرکت اینتل از یک پلتفرم جدید با نام رمز Lakefield رونمایی کرد. این اولین باری است که این شرکت در محصولات خود از فناوری خلاقانه تجمیع  سه‌بعدی Foveros استفاده می‌کند. ازطریق این معماری پردازنده‌ی هیبریدی، امکان ترکیب قطعات مختلف IP که شاید تا پیش از این از یکدیگر مجزا بوده‌اند، در یک محصول واحد با جایگاه مداری (Footprint) کوچکتری در مادربرد فراهم می‌شود. بنابراین قطعه‌سازان توانایی بیشتری برای طراحی فرم‌فاکتورهای باریک و سبک به دست خواهند آورد. انتظار می‌رود که این محصول در سال جاری روانه‌ی بازار مصرف گردد.

تراشه‌ی جدید Lakefield اینتل متشکل از حداقل چهار لایه Die است که هر لایه هدف خاصی را دنبال می‌کند. لایه های بالاتر متشکل از تراشه‌های DRAM است که به‌عنوان حافظه اصلی سیستم به کمک پردازنده خواهد آمد. این کار ازطریق جانمایی حافظه‌ی PoP (پکیج روی پکیج) انجام می پذیرد؛ در این روش جانمایی، دو تراشه‌ی BGA DRAM روی یکدیگر مستقر می‌شود. با این طراحی، پردازنده‌ی SoC دیگر بر سوکت مجزای DRAM متکی نبوده و مقدار زیادی از جایگاه مداری روی برد اصلی حفظ می‌شود.

لایه دوم Die محاسباتی است که دربرگیرنده‌ی یک معماری پردازنده‌ی هیبریدی و همچنین پردازنده‌ی گرافیکی مبتنی بر فناوری ساخت ۱۰ نانومتری است. معماری این پردازنده‌ی هیبریدی متشکل از ۵ هسته‌ی مجزاست که یکی از آن‌ها با برچسب Big Core از معماری Sunny Cove برخوردار است. این همان معماری پردازنده‌ای است که در مورد محصولات ۱۰ نانومتری نسل آینده‌ی اینتل یعنی Ice Lake نیز معرفی شده بود. هسته های Sunny Cove برای ارائه‌ی سطح عملکرد بسیار بالا بهینه‌سازی شده است. چهار پردازنده‌ی کوچک دیگر نیز با همان فناوری ساخت ۱۰ نانومتری روی این Die مستقر هستند که برای افزایش بازده توانی بهینه شده‌اند.

 در این Die از موتور پردازش گرافیکی نسل ۱۱ اینتل با ۶۴ واحد اجرایی استفاده شده است. قبلا در مقاله ای جداگانهسطح عملکرد این پردازنده گرافیکی مجتمع با نام Iris Plus 940 در مقایسه با تراشه های کنونی نسل ۹.۵ بررسی شد. باتوجه‌به اینکه در Lakefield هم از همان موتور پردازش گرافیکی استفاده شده است، انتظار سطح عملکرد گرافیکی در خور توجهی از این تراشه‌ی SoC لایه‌بندی شده می‌رود.

 آخرین لایه در این تراشه Die پایه است که واحدهای کش و بلوک های I/O در آن قرار گرفته است. این لایه با برچسب P1222 روی نود پردازشی 22FFL مستقر شده و با هزینه‌ی ساخت کم و طراحی با نشتی جریان حداقلی، مجموعه‌ای غنی از قابلیت‌های I/O را در خود گرد آورده است. 

با احتساب اندازه بسیار کوچک نهایی این تراشه و در نتیجه اندازه بردهای کوچک‌تر میزبان آن، گمان می‌رود که با فناوری Forveros و تراشه‌های Lakefield، موج جدیدی از دستگاه‌های PC و پلتفرم‌های غیر قابل پیش‌بینی در سال‌های پیش رو به بازار سخت‌افزار پا بگذارد. به‌طور قطع تراشه‌های Lakefield اولین تراشه‌ها با طراحی سه‌بعدی برای انجام محاسبات سنگین و با ارائه‌ي بازده توانی بالا است و انتظار می‌رود که قسمتی از توان و سطح عملکرد این تراشه‌ها را در تجهیزات سخت‌افزاری در سال جاری مشاهده کنیم.

چرا انسان‌تباران پا در راه مهاجرت گذاشتند؟ ما ممکن هرگز جواب قطعی آن را ندانیم؛ اما انسان‌شناسان اطمینان کامل دارند که ردپای به‌جا مانده از یک‌خانواده‌ی انسان‌تبار در حال مهاجرت روی خاکستر آتشفشانی در سایت لائتولی (Laetoli) کشور تانزانیا گواهی بر یک نقطه عطف تکاملی است. این چند گام کوچک، در حدود ۳/۵ میلیون سال قبل برداشته شده است و نشانه‌ی نخستین تلاش‌های موفقیت‌آمیز انسان‌تبارانی است که به‌جای چهارپا به روی دوپا حرکت کردند و راست می‌ایستادند.

تقریباً ۵۰ سال پیش بود که نیل آرمسترانگ نیز چند گام کوچک روی ماه برداشت. ردپای او و فضانورد باز آلدرین به روی خاک قمر زمین که از موادی چون گردوغبار، خاک و سنگ‌ریزه و ... تشکیل شده و به سنگ‌پوشه معروف است، به‌جا مانده است. اقدامی که به توصیف آلدرین تخریب باشکوه بر سطح ماه مشهور شد. این ردپا‌ها نیز گواهی بر یک نقطه عطف تکاملی در زندگی بشر و البته نتیجه بزرگ‌ترین دستاورد فنّاورانه‌ی بشر محسوب می‌شود؛ نشانه‌ای از تلاش جمعی انسان‌هایی که برای کشف فضا و اسرار آن تلاش و سرانجام نیز بشری را روی کره ماه پیاده کردند. این گام‌های کوچک سند افتخاری است برای مردان و زنانی که زندگی خود را وقف اکتشاف فضا کردند، به‌ویژه کسانی از آن‌ها که امروز با ما نیستند.

کشف شواهد باقی‌مانده از انسان‌تباران یک هدف ارزشمند در باستان‌شناسی است و خواه‌ ناخواه یک میراث گران‌بها برای بشریت به شمار ‌می‌رود که باید حفظ شود. خوشبختانه این نشانه‌های به‌جامانده از انسان‌تباران دور از دسترس و روی ماه نیست. هرچند مابین این دو اثر ارزشمند ۳/۵ میلیون سال فاصله وجود دارد ولی هردو را می‌توان نتیجه‌ی تمایل قوی به کشف و پیروزی دانست. آن‌ها نشانه‌هایی برای تمایل به بقا و جسارت کشف ناشناخته‌ها هستند و از همین جهت هر دو شایسته احترام و اهمیت یکسان هستند.

پروفسور میشل هانلون استاد حقوق هوافضا و دستیار اجرایی حقوق هوافضا در دانشکده حقوق دانشگاهمی‌سی‌سی‌پی است. تمرکز فعالیت پروفسور هانلون روی پیشرفت قانو‌ن‌ها و آیین‌نامه‌هایی است که به ترویج و گسترش استفاده موفق و پایدار از فضا و تبدیل انسان به یک گونه چند سیاره‌ای منجر می‌شود. هنگامی که او متوجه شد ردپای انسان در فضا به‌عنوان یک میراث انسانی شناخته نمی‌شود و ممکن است به‌راحتی مورد تخریب سهوی و حتی عمدی قرار گیرد بسیار متعجب شد. نکته مهم این بود که برای تخریب چنین اثر با‌ارزشی هیچ مجازاتی در نظر گرفته نشده بود.

میراث بی‌حرمت

در زمین ما بارها شاهد این نوع بی‌تفاوتی بوده‌ایم. طالبان و حتی داعش مصنوعات فرهنگی بی‌شماری را از بین بردند؛ اما اگر منصفانه نگاه کنیم تنها تروریست‌ها در فهرست دشمنان میراث فرهنگی بشر قرار ندارند. مردم در مصرنیز قطعه‌هایی از اهرام را به‌سرقت می‌برند تا به گردشگران مشتاق شیفته‌ی آثار باستانی بفروشند. گردشگر‌ها نسبت به دست زدن به ستون‌های سنگی که در جاده‌های ساخته‌شده به‌دست رومیان نقش علامت را بازی می‌کنند یا حتی لمس لشکر سفالین پادشاه هوان در چین، نگرانی و ترسی ندارند؛ چرا که عواقبی را برای اقدام خود متصور نیستند.

این مشکلات در دولت‌ها نیز دیده می‌شود. در‌ همین سال گذشته بود که حراج‌خانه‌ی Sotheby's کیف نیل آرمسترانگ را به فروش رساند. یک فروش قانونی برای کیفی که در جمع‌آوری نخستین نمونه‌های سنگ‌و‌خاک از ماه به زمین استفاده شده بود. این میراث جهانی در تملک شخصی قرار گرفت چرا که دولت آمریکا در اشتباهی عجیب کیف را در حراجی دولتی عرضه کرده بود. صاحب کیف نیز به‌جای بازگردان کیف به ناسا آن را در حراج‌خانه به قیمت ۱/۸ میلیون دلار فروخت. اکنون می‌توانید تصور کنید که برای بقایای اولین پرچم فرا‌سیاره‌ای یا حتی نمونه‌ای از خاکدریاواره آسایش کره ماه چه مشتریان خوبی می‌توان پیدا کرد.
حقیقت این است که مردم به اهمیت این سایت‌ها و مصنوعات فرهنگی و باستانی آن چندان واقف نیستند و البته هیچ ضمانتی نیز برای حفظ این سایت‌ها و امنیت مصنوعات درون‌ آن‌ها در نظر گرفته نشده است.

میراثی برای همه انسان‌ها

به همین دلایل پروفسور میشل هانلون نخستین و تنها بنیاد غیرانتفاعی در جهان را با هدف اطمینان از امنیت این سایت‌ها تأسیس کرد. مأموریت این بنیاد این است که مکان‌‌هایی همچون سایت‌ فرود آپولو ۱۱ که در فضای بیرون از زمین قرار دارند از حفاظت لازم برخوردار شوند و به‌جایگاه واقعی و ارزشمند خود در زندگی بشر دست پیدا کنند؛ جایگاهی همان‌قدر ارزشمند و برابر با ردپای اولین انسان‌نماها‌ در سایت لائتولی که توسط جامعه بین‌المللی به‌عنوان میراثی ماندگار برای آیندگان بشر و بخشی از میراث مشترک انسان‌ها ارزش پیدا کرده است.

گروهی نزدیک به ۱۰۰ داوطلب از حقوقدان‌های فضایی، باستان‌شناسان، دانشمندان، مهندسان، استادان و نمایندگانی در ۵ قاره با یکدیگر در این بنیاد همکاری می‌کنند تا قواعدی را وضع کنند که به تعادلی مناسب بین فعالیت‌های حفاظت از میراث فضایی و توسعه فضایی بیانجامد.

هم‌اکنون جامعه بین‌المللی با ثبت مکان سایت‌ها و قراردادن آن‌ها در فهرست میراث جهانی به حفظ و توجه آن‌ها کمک می‌کند. این فعالیت طبق پیمان‌نامه‌ای که ۱۹۳ کشور به آن متعهد هستند، پیگیری می‌شود. طبق این پیمان‌نامه این آثار متعلق به همه انسان‌ها است و دولت‌ها نیز موظف به حفظ آن‌ها هستند. به‌ این ترتیب جامعه‌ی بین‌الملل به حفاظت مکان‌هایی همچون نقاشی‌های غار لاسکوی فرانسه و سنگ‌افراشته‌های حلقه‌ایاستون‌هنج انگلیس کمک شایانی کرد.

اما برای حفاظت از سایت آپولو ۱۱ که به منطقه Tranquility معروف است یا هر مکانی دیگر روی ماه یا در فضا هیچ قانون یا آئین‌نامه‌ی بین‌المللی یا حتی قواعدی  وجود ندارد. هیچ قانونی هم درمورد آثار نخستین گام‌های کوچک فضانوردان روی ماه موجود نیست. حال چه موضوع حفظ آن‌ها از فرسایش طبیعی و غیر‌طبیعی یا خرید و فروش آن‌ها به بالاترین قیمت پیشنهادی از طرف خریداران و مجموعه‌داران مشتاق باشد.

بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۵ جامعه بین‌المللی با صرف وقت و تلاش فراوان تلاش کرد تا با گفت‌و‌گوی جهانی عهدنامه و پیمان‌نامه‌ای را تنظیم و از نظامی‌شدن فضا جلوگیری کند تا اطمینانی برای آزادی دسترسی و اکتشاف فضایی برای همه ملت‌ها و آیندگان بشر باشد. این پیمان‌نامه که مانع استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و ساخت پایگاه نظامی می‌شد به نام پیمان فضایی ماورای جو در سال ۱۹۶۷ تصویب شد؛ لیکن در آن بحثی نسبت به میراث فرهنگی در فضا ارائه نشد چراکه هنوز میراثی برای حفظ در میان نبود. امروز این غفلت مخاطره‌آمیز است چرا که تلاش‌ها برای فتح فضا بین کشورها فراگیر شده است.

بازگشت به ماه

امروز بشر درحال تجربه‌ی مسابقه‌ای جدی از تلاش کشورها و شرکت‌ها برای بازگشت به ماه است. چین در ژانویه‌ی گذشته به روی ماه فرود آمد. شرکت‌های دولتی و خصوصی نیز در تلاشی مضاعف به‌دنبال فتح ماه هستند. کاوشگربرشیت نیز که زیر نظر یک شرکتی خصوصی است چند روز پیش به فضا پرتاب شد تا پس از ۶۰ روز روی ماه فرود بیاید و سه شرکت غیردولتی دیگر نیز مشغول برنامه‌ریزی برای فرستادن ماه‌نورد در سال ۲۰۲۰ هستند. آمریکا، روسیه و چین همه در حال برنامه‌ریزی مأموریت انسانی به ماه هستند. حتی آژانس فضایی اروپا (ESA) به‌دنبال ایجاد یک پایگاه در ماه است که به Moon Village معروف شده است.

پروفسور هانلون معتقد است همان‌طور که تاریخ نشان داده این رقابت به‌راحتی می‌تواند به یورشی برای فتح ماه تبدیل شود. حال که در فصل شکوفایی توانایی سفرهای فضایی بشر هستیم باید بدانیم که فرصت فوق‌العاده‌ای نیز در اختیار داریم. ما هنوز زمانی برای حفاظت از میراث مشترک انسان در ماه داریم، قبل از آن‌که تنها نظاره‌گر نابودی نخستین گام‌های کوچک بشر در قمر زمین باشیم.

هرچند هنوز بحث بر سر اشتراک‌هایی در جریان است ولی به نظر جیمز گراهام بالارد رمان‌نویس انگلیسی ممکن است نیل آرمسترانگ تنها انسانی باشد که تا ۵۰ هزار سال بعد نیز از او یاد شود. پروفسور هانون معتقد است اگر ما این کار را درست انجام دهیم از هم‌اکنون تا ۳/۵ میلیون سال آینده نه‌تنها نام آرمسترانگ را به خاطر خواهند داشت بلکه ردپای او نیز حفظ خواهد شد. سایت فرود آپولو نیز به‌عنوان مهد و مبدأ سفر‌های فضایی همراه‌با درس‌های تاریخی که از سفر به ماه نصیب بشر شد، ماندگار خواهد شد. درس‌هایی که به ما کمک می‌کند تا به‌عنوان یک جامعه بزرگ و یک گونه انسجام بیشتری داشته باشیم و با اطمینان به‌سوی آینده حرکت کنیم.

کاربران گوشی‌های iOS از دیروز با اختلال سراسری در اپلکیشین‌های ایرانی مواجه شده‌اند و قادر به استفاده از آن‌ها نیستند. بیانیه‌ی منتشر شده از سوی از برخی اپلیکیشن‌ها نشان می‌دهد دلیل این اختلال محدودیت‌هایی است که به‌تازگی از سوی اپل برای اپلیکیشن‌های ایرانی اعمال شده است.

اپلیکیشن‌هایی مانند آسان‌پرداخت، اسنپ، فون‌پی، سیب‌اپ و سایر اپلیکیشن‌های بانکی و پرداخت ایرانی از دیروز روی گوشی‌های آیفون باز نمی‌شوند و بسیاری از کاربران قادر به انجام کارهای روزمره‌ی خود نیستند.

هنگام باز کردن اپلیکیشن‌های ایرانی روی گوشی‌های آیفون خطایی مانند تصویر بالا ظاهر می‌شود که می‌گوید این اپلیکیشن از سوی اپل تأیید نشده است و تا زمان تأیید شدن آن قادر به استفاده نخواهید بود.

در این بین بسیاری از اپلیکیشن‌های ایرانی با اعلام بیانیه‌ای به کاربران خود خبر داده‌اند که در حال مذاکره برای رفع این مشکل با اپل هستند. همچنین اعلام کرده‌اند تا زمان رفع این مشکل کاربران می‌توانند از نسخه‌ی وب‌اپلیکیشن این اپلیکیشن‌ها استفاده کرده و از خدمات آن بهره‌مند شوند.

این برای اولین‌بار نیست که اپلیکیشن‌های ایرانی برای iOS دچار مشکل شده‌اند. سال گذشته نیز شماری ازاپلیکیشن‌های ایرانی به یکباره از فروشگاه اپ‌استور حذف شدند.

به‌روزرسانی:

جلوگیری اپل از نصب اپلیکیشن‌های متفرقه به‌واسطه پروفایل‌های شرکتی ارتباطی با تحریم‌های آمریکا علیه ایران ندارد. مجوزهای شرکتی برای نصب اپلکیشن در یک سازمان یا ارگان مورداستفاده قرار می‌گیرد. برای مثال شرکتی قصد دارد با استفاده از اپلیکیشن، فرایند اداری خود را مدیریت کند. با این حساب انتشار اپلیکیشن در استور رسمیاپل منطقی نیست زیرا جامعه مخاطب منحصربه‌فردی دارد. هدف از ارائه پروفایل‌های Enterprise همین مورد است تا شرکت‌های مختلف بتوانند اپلیکیشن‌هایی خاصی را ازطریق وب یا لوکال عرضه کنند.

از سوی دیگر، اپل خود را مسئول حفاظت از حریم شخصی کاربران می‌داند و به همین دلیل انتشار هر اپلیکیشن در استور به‌صورت رسمی، مستلزم گذراندن مراحل مختلفی است که زمان‌بر خواهد بود. با ارائه پروفایل شرکتی این مراحل به صفر می‌رسد. از طرفی دیگر اپل باید از محوریت اپلیکیشن‌های اپ استور برای کاربران دفاع کند و در مقابل انتشار اپلیکیشن‌های کرک شده یا ناقض حریم شخصی جلوگیری کند.

پس از رسوایی گوگل و فیسبوک، اپل تصمیم گرفت سیاست‌های خود را در مقابل نصب اپلیکیشن‌های مختلف ازطریق پروفایل تغییر دهد. بسیاری از شرکت‌های چینی و روسی با انتشار اپلیکیشن‌های کرک شده اکوسیستم اپل را تحت تأثیر قرار داده بودند. با رجوع به بخش توسعه‌دهندگان اپل متوجه می‌شوید که نظارت اپل بر این قسمت به‌مراتب افزایش داشته است تا شاهد انتشار اپلیکیشن‌های ناقض حریم خصوصی یا کرک شده نباشیم.

سال گذشته به‌دلیل تحریم‌های آمریکا، انتشار اپلیکیشن‌های ایرانی که پرداخت درون‌برنامه‌ای بااتصال به درگاه‌های مختلف بانکی ایران را داشته است، دچار محدودیت شد. بسیاری از کسب‌وکارهای داخلی که نیاز به پرداخت داشتند از انتشار اپلیکیشن در اپ استور بازمانده و به سراغ انتشار اپلیکیشن ازطریق پروفایل‌های شرکتی رفتند.

در حال حاضر با افزایش نظارت اپل شاهد این هستیم که پروفایل‌های شرکتی‌ای که اپلیکیشن‌های مختلفی را ارائه داده‌اند و خط قرمزهای اپل را رد کرده‌اند، مسدود شده‌اند. بااین‌حال بسیاری از کسب‌وکارهای ایرانی با ارائه نسخه‌ای از اپلیکیشن تحت پروفایلی دیگر، در حال فعالیت بوده اما مسلماً این روش نیز به‌صورت موقت جوابگو خواهد بود.

به نظر می‌رسد تنها روش ارائه اپلیکیشن با خیالی آسوده، انتشار در اپ استور خواهد بود و تمامی راه‌های دیگر کاملاً موقتی است.

با بررسی سقوط و سرنوشت تمدن‌های گذشته، می‌توان از تهدید‌های امروز زندگی بشر آگاه شد. شواهد به‌طور نگران‌کننده‌ای روبه‌افزایش هستند. آرنولد توینبی، تاریخ‌شناس، در اثر بزرگ ۱۲ جلدی‌اش با عنوان «یک مطالعه‌ی تاریخی» می‌گوید:

تمدن‌های بزرگ به‌دست کسی نابود نشدند؛ بلکه خودکشی کردند.  

توینبی در این اثر به ظهور و افول ۲۸ تمدن مختلف پرداخته است. البته در بعضی مواقع، حق با او است. اغلب اوقات، تمدن‌ها خود عامل سقوط خودشان بوده‌اند. بااین‌حال، معمولا عامل یا عواملی در این خودویرانگری‌ها نقش داشته‌اند. برای مثال، امپراتوری روم قربانی مسائلی مثل کشورگشایی بیش‌ازاندازه، تغییرات اقلیمی، نابودی محیطی و رهبری ضعیف شد. باوجوداین پس از حمله‌ی ویزیگوت‌ها در سال ۴۱۰م و حمله‌ی وندال‌ها در سال ۴۵۵م باردیگر احیا شد.

فروپاشی تمدن‌ها اغلب سریع و وسیع بوده است. در سال ۳۹۰م، قلمرو امپراتوری روم ۴.۴ میلیون کیلومترمربع بود. ۵ سال بعد، تا ۲ میلیون کیلومترمربع کاهش یافت و تا سال ۴۷۶م، قلمروِ آن‌ها به صفر رسید.

تاریخ گذشتگان پر از خطاهای تکراری است. لوک کمپ، عضوی از مرکز مطالعات ریسک در دانشگاه کمبریج، در تلاش است با کالبدشکافی تاریخی به‌دلیل فروپاشی‌ها پی ببرد و به این پرسش‌ها پاسخ دهد: «ظهور و افول تمدن‌های تاریخی درباره‌ی بشر چه می‌گویند؟» «چه عوامل یا نیروهایی فروپاشی را به‌تأخیر انداختند؟» «امروزه، الگوهای مشابهی وجود دارند؟»

اولین روش برای بررسی تمدن‌های گذشته، مقایسه‌ی طول عمر آن‌ها با یکدیگر است. البته، این کار دشوار است؛ زیرا تعریف دقیقی از تمدن یا پایگاه داده‌ی کاملی درباره‌ی تولد و مرگ آن‌ها وجود ندارد.

در نمودار گرافیکی زیر، طول عمر تمدن‌های مختلف براساس جامعه‌ی کشاورزی، شهر‌های متعدد، تسلط نظامی در منطقه‌ی جغرافیایی و ساختار سیاسی پیوسته مقایسه شده‌اند. براساس این تعریف، تمام امپراتوری‌ها تمدن بوده‌اند؛ اما تمام تمدن‌ها لزوما امپراتوری نبوده‌اند. این داده‌ها از دو بررسی رشد و رکود امپراتوری‌ها (۳,۰۰۰ تا ۶۰۰‌ق‌م و ۶۰۰‌ق‌م تا ۶۰۰‌م) و یک بررسی غیررسمی تمدن‌های باستانی به‌دست آمده‌اند.

فروپاشی را می‌توان براساس ازبین‌رفتن سریع جمعیت و هویت و پیچیدگی اجتماعی‌اقتصادی توصیف کرد. ازبین‌رفتن خدمات عمومی و بی‌نظمی‌ها و هرج‌ومرج‌های متعاقب آن، باعث خارج‌شدن کنترل و اداره‌ی شهرها از دست حکومت‌ها و فرمانرواهای آن‌ها شد.

به‌طور کلی، تمام تمدن‌ها دچار فروپاشی شده‌اند. بعضی از آن‌ها مانند تمدن چین و مصر دچار تغییروتحول شده‌اند. بعضی فروپاشی‌ها، ازجمله تمدن جزیره‌ی ایستر، دائمی بودند. گاهی اوقات، شهرهای مرکزی، مانند رُم، از فروپاشی جان سالم به‌در بردند و تابه‌حال، به حیات خود ادامه دادند. در نمونه‌های دیگر، ازجمله مخروبه‌های مایا، تمدن‌ها به‌عنوان موزه یا محلی برای بازدید گردشگرها درآمده‌اند.

بااین‌حال، تاریخ درباره‌ی آینده‌ی تمدن شهری مدرن چه می‌گوید؟ درس‌های برگرفته از امپراتوری‌های متعدد بر دوره‌ی پس از قرن هجدهم یا دوره‌ی انقلاب صنعتی تأثیرگذار هستند؟ به‌عقیده‌ی لوک کمپ، پاسخ مثبت است.  جوامع گذشته و حال سیستم‌های پیچیده‌ای هستند که از مردم و فناوری تشکیل شده‌اند. براساس نظریه‌ی حوادث طبیعی، سیستم‌های فناوری پیچیده محکوم به شکست هستند. بنابراین، فروپاشی تمدن‌ها صرف‌نظر از اندازه و جایگاه‌ آن‌ها، پدیده‌ای بدیهی است.

شاید انسان ازنظر فناوری پیشرفته باشد؛ اما بازهم نمی‌توان با قاطعیت این پیشرفت را تکیه‌گاه خوبی برای ایمن‌سازی بشر در نظر گرفت. افزون‌براین، قابلیت‌های پیشرفته‌ی فناوری هم مشکلات بی‌سابقه و جدیدی برای بشر به‌ارمغان می‌آورند.

با اینکه تمدن امروزی تمدنی جهانی است، فروپاشی هم در سطح قلمرو هم فراتر از آن رخ خواهد داد. بنابراین، نمی‌توان نتیجه گرفت «وسعت» و «بزرگی» مانعی برای فروپاشی است.  یکی از دلایل بالقوه‌ی فروپاشی، سیستم اقتصادی یکپارچه و پیوسته‌ی جهانی است.

فشارهای اقلیمی روزبه‌روز تشدید می‌شوند

باوجوداین، سرنوشت تمدن‌های گذشته دقیقا چه پیامی برای انسان دارد؟ یکی از روش‌های پاسخ به این پرسش بررسی‌ گرایش‌ها قبل از فروپاشی‌های تاریخی و نحوه‌ی افشای آن‌ها در زمان حال است. با اینکه نظریه‌ای پذیرفتنی برای دلیل فروپاشی‌ها وجود ندارد، تاریخ‌شناسان و انسان‌شناسان و دیگران توضیح‌های مختلفی ارائه می‌دهند که می‌توان به این موارد اشاره کرد:

تغییرات اقلیمی: تغییر پایدار اقلیمی نتایج فاجعه‌باری مانند ازبین‌رفتن محصولات کشاورزی و گرسنگی و بیابان‌زایی را به‌دنبال خواهد داشت. فروپاشی تمدن‌هایی مثل پوئبلو، تیواناکو، اکدی‌ها، مایاها، امپراتوری روم و بسیاری از تمدن‌های دیگر مقارن با تغییرات اقلیمی شدید، به‌ویژه خشک‌سالی بود.

نابودی محیط: فروپاشی می‌تواند زمانی رخ دهد که جوامع بیش‌ازحد ظرفیت محیط از آن بهره‌برداری کنند. نظریه‌ی «فروپاشی زیست‌بوم» که سوژه‌ی بسیاری از کتاب‌های پرفروش بوده، مواردی مانند جنگل‌زدایی بیش‌ازاندازه، آلودگی آب، فرسایش خاک و از‌بین‌رفتن تنوع زیستی را عوامل اصلی نابودی محیط می‌دانند.

نابرابری و اختلاف طبقاتی: نابرابری و اختلاف طبقاتی و تمرکز قدرت رهبرها، یکی از محرک‌های اصلی گسست و ناسازگاری اجتماعی است. این مسئله نه‌تنها به تنش اجتماعی منجر می‌شود؛ بلکه درنتیجه‌ی این نابرابری، قابلیت جامعه برای واکنش به مشکلات زیست‌محیطی و اجتماعی و اقتصادی هم کاهش می‌یابد.

براساس تحلیل‌های آماری جوامع گذشته، نابرابری در یک چرخه به‌وجود می‌آید. با افزایش جمعیت، تأمین نیروی کار از تقاضا پیشی می‌گیرد و کارگران بی‌ارزش می‌شوند و تعادل جامعه برهم می‌خورد. این نابرابری همکاری جمعی را به‌خطر می‌اندازد و آشفتگی سیاسی را به‌دنبال خواهد داشت.

پیچیدگی: به‌عقیده‌ی ژوزف تینتر، کارشناس و مورخ، جوامع زیر فشار و پیچیدگی بسیار و افزایش بوروکراسی دچار فروپاشی می‌شوند. جوامع برای غلبه بر مشکلات و حل مسائل جدید رشد می‌کنند؛ اما خروجی این پیچیدگی‌ها به جایی می‌رسد که برای حل مشکلات کافی نیست. در اینجا است که فروپاشی رخ می‌دهد.

یکی دیگر از مقیاس‌های کاهش پیچیدگی، بازده انرژی سرمایه‌گذاری (EROI) است. این معیار نسبت انرژی تولیدشده‌ی یک منبع به انرژی موردنیاز برای دستیابی به آن است. EROI هم مانند پیچیدگی نقطه‌ی کاهش بازده دارد. توماس هومر دیکسون، دانشمند و سیاست‌مدار نام‌آشنا، در کتاب خود با عنوان The Upside of Down نشان می‌دهد نابودی محیطی در امپراتوری روم در سقوط EROI منبع پایدار آن‌ها، یعنی یونجه و گندم، نقش زیادی ایفا کرده است. EROI همراه‌با این امپراتوری سقوط کرد و تینتر آن را عامل اصلی فروپاشی تمدن‌هایی مانند مایاها می‌داند.

شوک‌های خارجی: این شوک‌ها شامل ۴ عامل هستند: جنگ، بلایای طبیعی، قحطی و شیوع امراضی مانند طاعون. برای مثال، مهاجمان اسپانیایی به سقوط امپراتوری آزتک‌ منجر شدند و بسیاری از زمین‌ها به‌دلیل بیماری‌های کُشنده و مسری از بین رفتند. اجتماع و ازدحام انسان‌ها و احشام در قلعه‌ها و مسکن‌هایی با وضعیت بهداشتی اسف‌بار، شیوع بیماری را اجتناب‌ناپذیر می‌کرد. گاهی اوقات، فجایعی مانند شیوع باکتری اسپانیایی سالمونلا در آمریکا ترکیبی بودند.

بداقبالی: براساس تحلیل‌های آماری روی امپراتوری‌ها، فروپاشی امری تصادفی و مستقل از عمر تمدن‌ها بوده است. ایندر زلیوبایت، دانشمند زیست‌شناس و همکاران او در سوابق تکامل گونه‌ها، الگویی مشابه را شاهد بودند. به‌عنوان نمونه‌ای متداول و بارز از تصادفی‌بودن، می‌توان به فرضیه‌ی «ملکه‌ی سرخ» اشاره کرد براساس این فرضیه، موجودات زنده باید به‌صورت پیوسته به تطبیق و تکامل ادامه دهند تا نه‌تنها به مزیت تولیدمثل برسند؛ بلکه بتوانند در محیطی دائما متغیر زنده بمانند.

با وجود تعداد زیاد کتاب‌ها و مقاله‌ها، توضیح جامعی درباره‌ی فروپاشی تمدن‌ها وجود ندارد. تنها می‌توان گفت معیارهای مذکور در فروپاشی دخالت دارند. فروپاشی پدیده‌ای تکاملی است و زمانی تحقق می‌یابد که ظرفیت جامعه برای مقابله با مجموعه‌ای از محرک‌های تنش‌زا کافی نباشد.

براساس این شاخص‌ها، می‌توان گفت احتمال فروپاشی رو به کاهش یا افزایش است. در ادامه، ۴ معیار احتمالی فروپاشی ارائه شده که در چند دهه‌ی گذشته اندازه‌گیری شده‌اند: ۱. دما (یکی از معیارهای واضح در تغییرات آب‌وهوایی)؛ ۲. تولید ناخالص داخلی (GDP)؛ ۳. عامل پیچیدگی؛ ۴. اثر بوم‌شناختی. تمام این معیارها سیر صعودی دارند.

باوجوداین، محاسبه‌ی نابرابری دشوارتر است. براساس اندازه‌گیری شاخص جینی (Gini)، نابرابری در سطح جهانی کاهش یافته است؛ اگرچه داخل کشورها در‌حال‌افزایش است. بااین‌حال، شاخص جینی می‌تواند گمراه‌کننده باشد؛ زیرا این شاخص فقط تغییرات نسبی درآمد را اندازه‌گیری می‌کند. به‌بیان‌ِدیگر، اگر درآمد دو شخص به ترتیب یک و ۱۰۰,۰۰۰ دلار باشد و هر دو به‌اندازه‌ی دوبرابر افزایش پیدا کرده باشد، جینی هیچ تغییری را نشان نمی‌دهد. بااین‌حال، شکاف بین این دو از ۹۹٬۹۹۹ دلار تا ۱۹۸,۰۰۰ دلار جهش یافته است.

به‌همین‌ترتیب، می‌توان سهم درآمد ۱ درصد بالای جامعه را نشان داد. این سهم درآمدی از ۱۶ درصد در سال ۱۹۸۰، به بیش از ۲۰ درصد سهم در‌حال‌حاضر رسیده است. مهم‌تر از هرچیز، امروزه نابرابری ثروت بیشتر شده است. سهم جهانی ۱ درصد بالای جامعه از ۲۵ تا ۳۰ درصد در دهه‌ی ۱۹۸۰، تا ۴۰ درصد در سال ۲۰۱۶ افزایش یافته است. باوجوداین، واقعیت حتی از این آمار هم تلخ‌تر است؛ زیرا آمار مذکور دارایی‌های خارجی قشر ثروتمند را منعکس نمی‌کنند.

شکاف عمیق بین فقیر و غنی که در تمدن‌های گذشته تنش و فشار زیادی بر جوامع وارد می‌کرد

براساس بررسی‌ها، به‌دلیل دسترسی آسان‌تر به منابع غنی‌تر جایگزین سوخت‌های فسیلی، شاخص EROI برای این سوخت‌ها به‌مرورزمان کاهش یافته است. متأسفانه اغلب جایگزین‌های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی، به‌دلیل تراکم انرژی و فلزهای کمیاب و نیروی تولیدی لازم، شاخص EROI کمتری دارند.

اگر کاهش EROI به نقطه‌ای برسد که در آن، ثبات سطوح سرمایه برهم بخورد، احتمال پرتگاه انرژی افزایش خواهد یافت. علاوه‌براین، با بهبود فناوری‌های تجدیدپذیر و اجرای سریع مقیاس‌های بازدهی انرژی، دیگر پرتگاه انرژی خطرناک نخواهد بود.

معیارهای انعطاف

براساس اخبار، معیارهای فروپاشی انرژی تصویر کاملی ارائه نمی‌دهند. انعطاف اجتماعی می‌تواند فروپاشی را به‌تأخیر بیندازد یا حتی از آن جلوگیری کند. برای مثال، براساس شاخص پیچیدگی اقتصادی (ECI)، امروزه گوناگونی اقتصادی (تنوع و پیچیدگی صادرات کشورها) بیش از دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ است. امروزه، وابستگی ملت‌ها به یک نوع صادرات کمتر است. ECI به اندازه‌گیری تراکم دانش صادرات هم پرداخته است. هرچه میزان سواد در جامعه‌ بیشتر باشد، ظرفیت آن جامعه برای واکنش به بحران‌ها افزایش می‌یابد.

به‌طور مشابه، نوآوری که براساس کاربردهای سرانه اندازه‌گیری می‌شود، در‌حال‌افزایش است. از نظر تئوری، اگر فناوری‌های جدید بتوانند مشکلاتی مثل تغییرات آب‌وهوایی را کاهش دهند، احتمال فروپاشی تمدن هم کاهش خواهد یافت. همچنین، فروپاشی می‌تواند بدون هیچ حادثه یا خشونتی رخ دهد. برای مثال، راچل نوئر دراین‌باره می‌گوید:

در بعضی نمونه‌ها، تمدن‌ها به‌مرور ناپدید و به بخشی از تاریخ تبدیل می‌شوند.

فناوری ظرفیت به‌تأخیرانداختن فروپاشی را دارد

با مرور کلی فروپاشی‌ها و شاخص‌های بازگشت، می‌توان نتیجه گرفت بشر نباید چندان هم ازخودراضی باشد. به‌لطف توانایی بشر برای نوآوری و نجات از بلایای مختلف، دلایل زیادی برای خوش‌بینی وجود دارد. بااین‌حال، وضعیت دنیا در بعضی حوزه‌ها رو‌به‌وخامت است. آب‌وهوا در‌حال‌تغییر است و شکاف بین فقیر و غنی در‌حال‌گسترش است. همچنین، دنیا به‌شدت در‌حال پیچیده‌شدن است و تقاضای انسان در محیط فراتر از ظرفیت سیاره‌ی زمین است.

نردبان بدون پله

این تمام مسئله نیست. تمام بخش‌های جهان به یکدیگر وابسته هستند و بخش مستقل وجود ندارد. در گذشته، فروپاشی به مناطق محدود بود و معمولا پس از عقب‌نشینی موقتی، مردم به روال عادی و امور روزمره‌ی زندگی خود، مثل کشاورزی یا شکار بازمی‌گردند. حتی گاهی فروپاشی خوشایند و به‌معنی نجات از ظلم حکومت‌های گذشته بود. علاوه‌براین در گذشته، سلاح‌ها ساده‌تر و بدوی بودند:  شمشیرها و تیر‌وکمان‌ها و گاهی تفنگ‌‌ها.

امروزه، فروپاشی اجتماعی چشم‌انداز وحشتناک‌تری دارد. سلاح‌های خطرناکی مثل سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک و اتمی اضافه شده‌اند. تخصص افراد در تولید کالاهای اساسی و غذا و استقلال انسان افزایش یافته است. تغییرات آب‌و‌هوایی هم مانع از اجرای روش‌های ساده‌ی کشاورزی گذشتگان می‌شود.

در این وضعیت، باید تمدن را مانند نردبانی ضعیف در نظر گرفت. با بالارفتن از نردبان، پله‌ها یکی‌یکی سقوط می‌کنند. با سقوط از پله‌های کم‌ارتفاع، آسیب چندانی نخواهید دید؛ اما هرچه بالاتر بروید، سقوط شما دردناک‌تر خواهد بود. درنهایت، به ارتفاعی می‌رسید که سقوط مساوی نابودی خواهد بود.

با افزایش سلاح‌های اتمی، بشر به‌سرعت به نابودی نزدیک می‌شود. هر فروپاشی (سقوط از نردبان) خطر بزرگی به‌دنبال خواهد داشت. جنگ هسته‌ای به‌خودیِ‌خود خطر نابودی، به‌ویژه انقراض گونه‌های انسان یا بازگشت به عصر سنگ را به‌دنبال خواهد داشت.

زنی که در خرابه‌های سوریه در‌حال قدم‌زدن است. این خرابه‌ها حاصل جنگ هستند

با اینکه روزبه‌روز ثبات اقتصادی انسان افزایش می‌یابد، همین فناوری هم می‌تواند تهدید بی‌سابقه‌ای برای تمدن بشر باشد. برای مثال، تغییرات آب‌وهوایی کنونی با تغییرات آب‌وهوایی که مایاها یا قبایل پوئبلو با آن روبه‌رو هستند، کاملا متفاوت است. تغییرات اقلیمی کنونی سراسری، انسان‌محور، سریع‌تر و شدیدتر هستند.

عامل نابودی امروز بشر همسایه‌های متخاصم آن نیستند؛ بلکه عامل اصلی «قدرت فناوری» است. بااین‌حال، با درس‌گرفتن از تاریخ می‌توان از فروپاشی تمدن بشر جلوگیری کرد. امروزه، بشر می‌داند چاره‌ی کار چیست: ۱. باید نشر گازها کاهش پیدا کند؛ ۲. نابرابری‌ها به‌حداقل برسند؛ ۳. از نابودی محیط جلوگیری شود؛ ۴. نوآوری و اقتصاد تنوع بیشتری پیدا کنند.

ایده‌های توسعه‌یافته‌ی متعددی برای بهبود سیستم‌های دانش و غذا پس از فاجعه وجود دارند. افزون‌براین، باید از تولید فناوری‌های خطرناک و دسترس‌پذیر جلوگیری کرد. این اقدامات احتمال فروپاشی‌ آینده را برگشت‌ناپذیر می‌کنند؛ اما پیشرفت کورکورانه به فروپاشی می‌انجامد. اگر انسان به صدای گذشتگان گوش نکند، محکوم به شکست خواهد بود.

اغلب اوقات وقتی بحث اینترنت مطرح می‌شود، فعالیت‌های روزمره مانند تماشای ویدئیا بررسی اخبار یا رزرو آنلاین هتل به‌ذهن می‌آیند. باوجوداین در لایه‌ی زیرین کارهای سطحی اینترنت، لایه‌ی تاریکی برای فعالیت‌ تروریست‌ها و جنایت‌کارها و افشاگرها وجود دارد.

عده‌ی زیادی معتقدند «دیپ‌وب» آخرین ایستگاه حریم خصوصی اینترنت در این عصر تهاجمی است؛ درحالی‌که عده‌ای دیگر هم آن را شیطانی‌ترین نقطه‌ی اینترنت می‌دانند. در این مقاله، سعی کرده‌ایم با اشاره به دنیای دیپ‌وب و دارک‌وب، حقایق از شایعات جدا شوند و چهره‌ی واقعی این بخش جنجالی وب نشان داده شود.

دیپ‌وب چیست؟

دیپ‌وب به هر وب‌سایتی اطلاق می‌شود که دسترسی به آن ازطریق موتورهای جست‌وجوی متداول مانند گوگل یا یاهو امکان‌پذیر نباشد. دلیل این مسئله هم نبود ایندکس‌گذاری محتوای دیپ‌وب در موتورهای جست‌وجو است. براساس تعریف متداول‌تر، دیپ‌وب سطح بالاتر یا عمیق‌ترین سطح اینترنت است که زیر اینترنت سطح قرار گرفته است.

ایند‌کس‌گذاری وب

ایندکس‌گذاری یا شاخص‌گذاری در موتور جست‌وجوی گوگل و سیستم ایندکس‌گذاری پایدار آن به بهترین شکل تعریف می‌شود. روش‌های ایندکس‌گذاری گوگل به‌شدت به فرایندی موسوم به کراولینگ (Crawling) یا خزش یا اسپایدرینگ وابسته هستند. در این فرایند، عنکبوت (اسپایدر) مجازی در میان مجموعه‌ای از صفحات وب‌سایت می‌خزد که دسترسی به این صفحات ازطریق کلیک روی لینک‌های مرتبط انجام شده است.

سپس، اسکن سریعی اجرا می‌شود و بدین‌ترتیب محتوای صفحات به قالب ارسال‌شدنی برای سِرورهای ایندکس گوگل تبدیل می‌شوند. در سِرورهای ایندکس، داده‌ها سازمان‌دهی می‌شوند و وارد مجموعه‌‌ای از الگوریتم‌های موتور جست‌وجو می‌شوند. اگر وب‌سایتی را موتور جست‌وجو ایندکس‌گذاری نکند، دسترسی به آن فقط به روش مستقیم و ازطریق URL یا لینک یا تایپ آدرس دقیق وب در مرورگر وب امکان‌پذیر است.

چه افرادی از دیپ‌وب سود می‌برند؟

افراد زیادی از قابلیت‌های دیپ‌وب برای برقراری ارتباط بدون نام استفاده می‌کنند. فهرست زیر ذی‌نفعان دیپ‌وب در گذشته و حال را نشان می‌دهد:

• روزنامه‌نگاران و افشاگران
• معترضان سیاسی و گروه‌های مدافع ضدسانسور

 کارمندان سابق ارتش و دولت و کارمندان سازمانی بارهاوبارها درباره‌ی اختلال و خرابی‌های گسترده و اغلب بدون نام گزارش می‌دهند. این افراد همراه‌‌با خبرنگاران اطلاعات طبقه‌بندی‌شده و محرمانه را با رسانه‌ها مبادله می‌کنند تا بدین‌ترتیب بتوانند از فسادها پرده بردارند.

معترضان سیاسی و گروه‌های مدافع ضدسانسور

بی‌نام‌بودن یکی از اولویت‌های برجسته‌ی این گروه است. این گروه از دارک‌وب به‌عنوان واسطه‌ای برای ارتباط محرمانه و امن استفاده می‌کنند.

درون دیپ‌وب چه می‌گذرد؟

دنیای مخفی دیپ‌وب مجموعه‌ای غنی از داده‌ها و امکاناتی مانند امکانات زیر را شامل می‌شود:

• وب‌سایت‌های داخلی شرکت‌ها و انجمن‌ها و سازمان‌های تجاری بزرگ
• سیستم‌های اینترانت مدرسه‌ها و دانشکده‌ها و دانشگاه‌ها
• دسترسی به پایگاه‌ داده‌های آنلاین
• وب‌سایت‌های رمزدار که صرفا به اعضای خود دسترسی می‌دهند
• صفحات مخفی پی‌وال (نوعی روش دسترسی محدود به محتوا ازطریق اشتراک پولی)
• صفحات با دسترسی زمانی محدود مانند وب‌سایت‌های آزمون آنلاین
• دسترسی به پی‌وال‌ها برای محتوای دیجیتال مسدود‌شده
• حساب شخصی افراد در شبکه‌های اجتماعی، ایمیل، بانک‌داری و موارد دیگر

چرا وب‌سایت‌ها از دیپ‌وب استفاده می‌کنند؟

تمام کاربردهای دیپ‌وب در یک ویژگی مشترک هستند: «اطلاعات برای مخاطب عمومی نیست». بعضی مالکان محتوا برای خارج‌کردن اطلاعات خود از دسترس مخاطب عمومی و اطمینان از نمایش‌داده‌نشدن محتوا در مرورگرهای وب، هزینه‌‌های زیادی متقبل می‌شوند.

البته، دیپ‌وب همیشه غیرقانونی نیست و فعالیت‌های متعددی در آن انجام می‌شوند که تعارضی با قانون ندارند. فعالیت‌های متداول دیپ‌وب عبارت‌اند از:

• شبکه‌های اجتماعی، بلاگینگ، چت متنی و ویدئویی
• بازهای ماجراجویانه و مسابقه‌ای بین‌المللی ازجمله شطرنج و تخته‌ نرد
• گروه‌های مرتبط با پایان دنیا یا گروه‌های نجات
• کلوب‌های کتاب و هواداران و بازی‌های ویدئویی
• پاسخ‌های مخفی (Hidden Answers) (نسخه‌ی محبوب دیپ‌وب از Yahoo Answers)
• رکوردها و مجوزهای عمومی و فهرست‌های سیستمی کتابخانه‌ای
• ارتباط ازطریق رمزنگاری برای تضمین امنیت و حریم خصوصی
• رقابت‌های خوانندگی و کارا اوکه (سرگرمی تعاملی یا بازی ویدئویی ژاپنی است که در آن، خوانندگان آماتور با قطعه‌‌ای موسیقی ضبط‌شده خوانندگی می‌کنند)
• گروه‌های نظریه‌پردازی توطئه
• دوره‌ها و کلاس‌های مهارت فناوری و کامپیوتر

دارک‌وب چیست؟

با وجود اصطلاحاتی مانند دارک‌نت یا دارک‌اینترنت، از نام متداول دارک‌وب برای تعریف عمیق‌ترین بخش اینترنت استفاده می‌شود. برای دسترسی به دارک‌وب تا اندازه‌ای آشنایی با مفاهیم پیشرفته‌ی اینترنت و مراحل مختلف آن و حفظ حریم خصوصی لازم است.

روش دسترسی به دارک‌وب

بازدیدکنندگان دارک‌وب برای حفظ حریم خصوصی و پنهان‌کردن هویت خود، از نرم‌افزارهای ویژه مانند Tor استفاده می‌کنند. در حالت عادی، وقتی کاربر اینترنت از هر نوع وب‌سایت موجود در شبکه‌ی جهانی وب بازدید می‌کند، ازطریق آدرس پروتکل اینترنتی یا آدرس IP منحصر‌به‌فردی ردیابی می‌شود. باوجوداین، فرایند جست‌وجو در دارک‌وب کاملا متفاوت است و از نرم‌افزارهای ویژه‌ی ماسکینگ برای بی‌نام‌کردن کامپیوترهای شخصی و درعین‌حال مخفی‌سازی هویت، موقعیت مکانی، آدرس IP و دیگر اطلاعات خصوصی استفاده می‌شود.

چه کسانی از دارک‌وب استفاده می‌کنند؟

تعداد کمی از کاربران اینترنتی به دارک‌وب دسترسی دارند. کاربران دارک‌وب تنها ۳ درصد از میلیاردها کاربری را تشکیل می‌دهند که روزانه به اینترنت دسترسی دارند.

شاید در نگاه اول میزان استفاده از دارک‌وب اندک به‌نظر برسد؛ اما شرکت‌ها و سازمان‌های مختلف، ازجمله شرکت‌های قاچاق، دارک‌وب را به قطبی قوی تبدیل کرده‌اند که تعداد زیادی از کاربران معمولی اینترنت به‌دنبال ورود و استفاده‌ی بی‌نام از امکانات آن هستند.

محتوای دارک‌وب چیست؟

دارک‌وب به‌دلایل متعدد برای کاربران اینترنت جذاب است. ماهیت رازآلود و روش‌شناسی پیچیده‌ی موردنیاز برای دسترسی به این بخش از اینترنت آن را به دنیایی مخفی و رمزآلود، پر از فعالیت‌های شهوانی، بازارهای سیاه و دیدگاه‌های انحصاری تبدیل کرده است. فعالیت‌های دارک‌وب را می‌توان به فعالیت‌های زیر خلاصه کرد:

شماره‌‌کارت‌های اعتباری

فروش شماره‌‌کارت‌های اعتباری سرقتی یکی از تجارت‌های بزرگ‌ دارک‌وب است. این شماره‌ها که معمولا در مجموعه‌های انبوه صدتایی یا بیشتر و با قیمت اندک فروخته می‌شوند، برای فعالیت‌های قاچاق و نامشروع به‌کار می‌روند.

پاسپورت‌های جعلی

پاسپورت‌های جعلی (Fake Document) یکی از وب‌سایت‌های محبوب دارک‌وب است که درزمینه‌ی فروش اسناد جعلی و باکیفیت از تمام کشورهای جهان تخصص دارد. برای مثال، می‌توان با ۱۰۰۰ دلار پاسپورت آمریکایی دریافت کرد.

حساب‌های هک‌شده یا سرقتی

در دارک‌وب، دسترسی به حساب‌های هک‌شده و سرقتی وب‌سایت‌های محبوب و سرویس‌هایی مانند نت‌فلیکس، اسپاتیفای، اوبر و پی‌پال بسیار ساده است. حساب‌های سرقتی نتفلیکس (تنها با پرداخت یک دلار)، حساب‌های هک‌شده‌ی اوبر برای اهدافی مثل فرار از قانون، حساب‌های اسپاتیفای و حساب‌های پی‌پال را شامل می‌شوند.

بلیت‌های لاتاری بیت‌کوین

بیت‌کوین، تنها ارز مستقل است که در دارک‌وب نیز کاربرد دارد و کاربران به‌صورت بی‌نام از آن استفاده می‌کنند. از این ارزرمز معمولا برای قمار یا فعالیت‌های غیرقانونی مشابه استفاده می‌شود. امروزه در دارک‌وب، معامله‌ی بیت‌کوین در سطح گسترده ازجمله برای بلیت‌های لاتاری بیت‌کوین انجام می‌شود.

کوپن‌های جعلی

کوپن‌های پس‌انداز جعلی معمولا از ۵۰ سنت تا تخفیف‌های بیشتر از ۲۰ درصد در دارک‌وب معامله می‌شوند. از کوپن‌های جعلی برای استفاده از خدمات شرکت‌هایی مانند Home Depot و  Lowes (شرکت‌های خرده‌فروشی آمریکایی فعال درزمینه‌ی لوازم و خدمات خانگی فعال) و برخورداری از تخفیف‌های عمده‌ی آن‌ها ازطریق بارکد چاپ‌شده روی کوپن‌ها استفاده می‌شود. اخیرا، دولت فدرال یکی از عوامل فروش کوپن‌های جعلی در دارک‌وب را به سرقت بیش از یک‌ میلیون دلار ازطریق کوپن‌های تقلبی متهم کرده است.

مدارک دانشگاهی جعلی

مدرک هر مؤسسه‌ای برای فروش در دارک‌وب موجود است. در دارک‌وب به‌سادگی و به‌سرعت می‌توان مدرک‌ دانشگاه‌های معتبر مثل هاروارد یا ییل یا استنفورد را خرید.

رایسین و دیگر مواد سمی

رایسین که در سریال محبوب برکینگ بد بر سر زبان‌ها افتاد، ماده‌ی سمّی بسیار خطرناک و کشنده‌ای است که به‌سرعت به مرگ انسان منجر می‌شود. این ماده‌ی سمّی در یکی از وب‌سایت‌های دارک‌وب به‌نام Black Market Reloaded موجود بود و امکان خرید آن به‌صورت انبوه هم وجود داشت. Black Markter Reloeaded غیرفعال شد و اپراتور آن به‌دلیل تولید این ماده‌ی سمّی به زندان فدرال رفت. با وجود بسته‌شدن این وب‌سایت، هنوزهم دسترسی به رایسین در دارک‌وب ازطریق وب‌سایت‌های دیگر وجود دارد.

خدمات پرینت سه‌بُعدی

به‌گزارش بیزنس‌اینسایدر، بعضی گروه‌ها و افراد با هدف تولید پول جعلی و شعبه‌های زیرزمینی بانکی از فناوری پرینت سه‌بُعدی استفاده می‌کنند. با پیشرفت فناوری پرینت سه‌بُعدی، بسیاری از افراد از آن برای تولید اسناد ظاهرا رسمی با کاربردهای گسترده استفاده می‌کنند.

مبدل جیبی EMP

فروش دستگاه‌های ژنراتور پالسی الکترومغناطیسی در اندازه‌ی جیبی، یکی از بازارهای محبوب دارک‌وب چین است. یکی از کاربردهای این دستگاه‌ها سوزاندن وسایل و دستگاه‌های الکترونیکی است. بعضی کاربرها از این دستگاه‌ برای اضافه‌کردن اعتبار به ماشین‌های قمار و افزایش بخت برد خود استفاده می‌کنند.

استخدام آدم‌کش برای قتل

استخدام قاتل یکی از دسته‌بندی‌های مشهور دارک‌وب است. براساس گزارش‌ها، فهرست مجموعه‌ای از قاتل‌های مقاطعه‌کار در اعماق تیره‌ی دارک‌وب وجود دارد. بااین‌حال، بسیاری معتقدند قاتلی در دارک‌وب وجود ندارد و هرکس به‌قدری احمق باشد که ازاین‌گونه خدمات استفاده کند، خود را درمعرض خطر دستگیری قرار داده است. صرف‌نظر از اینکه فرضیه‌ی قاتل‌های مقاطعه‌کار را باور کنید یا صرفا آن را شایعه بدانید، در دارک‌وب، جامعه‌ای واقعی از افراد مدعی آدم‌کشی در ازای پول وجود دارد؛ اما اینکه این افراد قصد شوخی دارند یا واقعا قاتل سریالی هستند، هنوز مشخص نیست.

مواد منفجره‌ی پلاستیکی

اگر رایسین و کوکائین برای فرونشاندن عطش شیطان جنایت‌کاران کافی نباشند، به ترکیب‌های دیگری مثل مواد منفجره‌ی پلاستیکی موسوم به C4 روی می‌آورند که در مقیاس انبوه روی دارک‌وب فروخته می‌شوند. C4 نوع متداولی از مواد منفجره‌ی پلاستیکی نرم و انعطاف‌پذیر است.

شماره‌های تأمین اجتماعی

یکی از وب‌سایت‌های دارک‌وب به‌نام Black Bank شماره‌های تأمین اجتماعی با امتیاز بیش از ۷۵۰ را با قیمت ارزان می‌فروشد.

دارو و مواد مخدر

مواد مخدر یکی از بازارهای پرفروش دارک‌وب هستند. دارک‌وب میزبان انواع مواد مخدر و دارو ازجمله ماری‌جوانا، هروئین، اکستازی، LSD، کوکائین، کراک، شیشه و... است. داروهای طبی هم فراوان در دارک‌وب پیدا می‌شوند. نمونه‌های متداول شامل مسکّن‌ها، ریتالین، آدرال (نوعی داروی محرک هیجان) و دکستروآمفتامین (نوعی داروی محرک برای بهبود عملکرد به‌خصوص در ورزش) است.

اسلحه

مشتریان وب‌سایتی به‌نام Armory در دارک‌وب می‌توانند سلاح‌هایی مانند انواع AK-47، پرتابگرهای موشکی، موشک‌های IED و انواع سلاح‌های دیگر را خریدوفروش کنند. Armory با وجود فهرست فروش وحشتناکش از فروش این سلاح‌ها به گروه‌های تروریستی خودداری می‌کند.

زره مدل SWAT

زره SWAT در اردوگاه‌های نظامی متداول است و به‌ندرت می‌توان آن را خارج از مناطق نظامی پیدا کرد. مشتریان وب‌سایت Armory می‌توانند برای امنیت بیشتر، همراه‌با بسته‌ی اسلحه‌ی خود زره SWAT هم بخرند.

اورانیوم

حتی سنگ اورانیوم هم در دارک‌وب پیدا می‌شود. سنگ اورانیوم ماده‌ای شیمیایی است که پس از پالایش، به ماده‌ای اتمی در سطح سلاح تبدیل می‌شود.

داده‌های هک‌شده‌ی حکومتی

فروش داده‌های هک‌شده‌ی حکومتی یکی از تجارت‌های بزرگ دارک‌وب است و بسیاری از مشتریان به‌دنبال خرید هزاران ایمیل و شماره‌ی تأمین اجتماعی و مجموعه‌ای از داده‌های محرمانه‌ی دیگر هستند.

بازار کالاهای تقلبی لوکس

بازار کالاهای تقلبی در دارک‌وب محبوبیت زیادی دارد. هر نسخه‌ی تقلبی از برندهای معروف شامل لویی ویتون، کریستین دیور، پرادا، تاگ هیور، رولکس، گوچی و برندهای معروف دیگر را می‌توانید در دارک‌وب پیدا کنید. مشتریان معمولا به‌دنبال کالاهایی مثل کیف‌های دستی یا ساعت یا دیگر اقلام تقلبی با قیمت ارزان‌تر هستند.

تفاوت‌های دارک‌وب و دیپ‌وب

دیپ‌وب و دارک‌وب بسیاری از اوقات به‌عنوان مترادف یکدیگر به‌کار می‌روند و به‌عنوان هاستی برای فعالیت‌های غیرقانونی و شیطانی آنلاین تعریف می‌شوند؛ اما این تعریف نادرست است و بسیاری از فعالان در تلاش‌اند کاربرد هرکدام از این اصطلاحات را از یکدیگر تفکیک کنند و مفهوم آن‌ها را برای دنیای آنلاین امروزی روشن کنند. در جدول زیر، تفاوت‌های وب سطحی و دیپ‌وب و دارک‌وب ارائه شده است:

آینده‌ی دارک‌وب

مارس سال گذشته، وب‌سایت محبوب گیزمودو مطلبی با این عنوان منتشر کرد: «دارک‌وب در‌حال ناپدید‌شدن». مؤلف این مقاله، برایان منگاس، در آغاز این مقاله می‌گوید امروزه، دارک‌وب پر از آشغال‌های بی‌استفاده است و پایان کار Tor نزدیک است. او این ادعا را با بررسی و جست‌وجوی جامع روی وب‌سایت‌های پسوند .Onion و پایگاه داده‌ای شامل ۳,۰۰۰ سایت Tor مطرح می‌کند. 

براساس این جست‌وجو، تنها تعداد ۴,۰۰۰ سایت (۱۵ درصد) در دارک‌وب آنلاین و فعال هستند. نبود وب‌سایت‌های فعال باعث شده افراد بسیاری ازجمله منگاس تصور کنند Tor و شرکای آن با وجود تعداد فزاینده‌ی کاربرها و بازخوردهای فراوان در‌حال ناپدیدشدن هستند.

غول‌های سابق دارک‌وب

این ادعاهای متناقص امکان ارزیابی دقیق اتفاقات را ناممکن می‌سازند. بااین‌حال، باتوجه‌به ناپدیدشدن نابه‌هنگام دو وب‌سایت خدماتی مرتبط، یعنی SIGAINT و Freedom Hosting II، می‌توان افول احتمالی Tor را پیش‌بینی کرد. با نابودی این دو شرکت احتمال رکود Tor هم افزایش خواهد یافت.

سرنوشت SIGAINT

SIGAINT یکی از عامل‌های تأثیرگذار دارک‌وب و یکی از سِرورهای ایمیل محبوب‌ و مخفی‌ دارک‌وب بود که هواداران زیادی با اهداف مجرمانه را به‌خود جذب کرده بود. SIGAINT با وجود محبوبیت بسیار، عملکرد بدی داشت و بسیاری از کاربران خود را ناامید کرده بود. عملکرد بی‌کیفیت SIGAINT ماه‌ها ادامه یافت و پس از دوره‌ای خاموشی هرگز بازنگشت. با سقوط SIGAINT میلیون‌ها ایمیل مرتبط با آن هم از بین رفتند. از زمان ناپدیدشدن SIGAINT از دارک‌وب، شرکت‌های دیگری جای آن را گرفتند و خدمات برتر و با کیفیت‌تر از SIGAINT را ارائه کردند.

با ازبین‌رفتن SIGAINT و Freedom Hosting II بسیاری انتظار داشتند Tor هم به فعالیت خود پایان دهد و برنده‌ی احتمالی دیگری جایگزین آن شود که معایب Tor را برطرف کرده باشد.

دیپ‌وب و دنیای امروز

دیپ‌وب همیشه وجود داشته است. بخشی از اینترنت شامل محتوای مخفی است که دسترسی به آن ازطریق گوگل یا موتورهای جست‌وجوی مشابه امکان‌پذیر نیست. بااینکه دارک‌وب به‌شدت با فعالیت‌های غیراخلاقی و غیرقانونی و مجرمانه گره خورده است، ماهیت عمومی‌تری دارد و تعداد زیادی از افرادی که به آن دسترسی دارند، به‌دلایلی مثل حفظ حریم خصوصی و امنیت از آن استفاده می‌کنند. امروزه، جست‌وجو در دیپ‌وب آسان‌تر از گذشته شده است.

درحال‌حاضر، مرورگر وب Tor یکی از روش‌های پیشتاز برای دسترسی به دیپ‌وب است. بسیاری از کاربران برای افزایش امنیت و حفظ حریم خصوصی خود درکنار این مرورگر از نرم‌افزارهای تغییر آی‌پی هم استفاده می‌کنند. تعداد زیادی از پلاگین‌های مشابه Tor هم وجود دارند که می‌توان همراه‌با مرورگرهای اصلی وب از آن‌ها استفاده کرد. برای دسترسی به دارک‌وب استفاده از Tor یا پلاگین‌های مشابه آن ضروری است.

سخن پایانی

امروزه، تعداد بی‌شماری از کاربران اینترنتی برای ورود به دیپ‌وب و دارک‌وب تلاش می‌کنند. بعضی از آن‌ها به‌دنبال محتوایی هستند که به‌راحتی در اینترنت معمولی نمی‌توان پیدا کرد و بعضی هم صرفا به‌خاطر کنجکاوی وارد آن می‌شوند. دیپ‌وب و دارک‌وب و ابزارهایی مانند Tor به‌دلیل ماهیت رازآلود خود جذابیت زیادی برای کاربران اینترنتی دارند. این ماهیت کنجکاو انسان است که به هدف‌های دست‌نیافتنی و رازآلود علاقه‌مند می‌شود.

تاریخ نشان داده برای جذاب و هیجان‌انگیزکردن هرچه‌بیشتر خودرو، راه‌های بهتری از افزودن درهای گاولینگ وجود دارد. باوجوداین، نمی‌توان نقش این طراحی منحصربه‌فرد در جلب توجه خودروها را نادیده گرفت. داستان درهای گالوینگ از کجا شروع شد؟ بهترین خودروها با این طراحی جالب کدام هستند؟ پیشنهاد می‌کنیم این مقاله را تا انتها بخوانید.

گالوینگ؛ سال ۱۹۵۲، آلمان

طرح درهای گالوینگ (Gull-Wing) یا فالکون (Falcon) از فرایند بازوبسته‌شدن بال‌های پرنده الهام گرفته شده است. درواقع، گالوینگ به بال‌های نوعی پرنده‌ی دریایی و فالکون به‌معنی شاهین اشاره می‌کند. ایده‌ی درهای گالوینگ بسیار ساده است: به‌جای لولاکردن به بخش جانبی بدنه‌ی پشت گِل‌گیر جلو، هر در به سقف لولا می‌شود. بنابراین، به‌جای بازشدن افقی درها به بیرون، زاویه‌ی بازشدن به‌صورت عمودی رو به‌ بیرون و سقف است. اولین خودرو با این نوع طرح در،مرسدس بنز 300SL مسابقه‌ای کد W194 محصول سال ۱۹۵۲ بود. دومین خودرو با درهای گالوینگ نمونه‌ی جاده‌ای 300SL با کد W198 بود که سال ۱۹۵۴ عرضه شد.

شایان ذکر است که فرانسوی‌ها معمولا درهای گالوینگ را پروانه‌ای می‌خوانند؛ اما ساختار کلی این نوع طرح کمی تفاوت دارد. درهای پروانه‌ای، مثل مک‌لارن F1، ترکیبی از طرح گالوینگ و قیچی‌شکل، مثل درهای لامبورگینی اونتادور هستند. درهای پروانه‌ای اولین‌بار در سال ۱۹۳۹ روی مدل Type 64 بوگاتی استفاده شدند. مرسدس بنز 300SL با طراحی زیبا ایده‌ای را به‌نمایش گذاشت تا بسیاری از خودروسازان برای جذاب‌ترکردن محصولات خود، از طرح‌های گالوینگ برای درها یا قسمت‌های دیگر استفاده کنند. درادامه، بهترین خودروهای تاریخ با درهای گالوینگ را معرفی می‌کنیم. گفتنی است ترتیب معرفی خودروها براساس تاریخ تولید است.

مرسدس بنز 300SL

محصول سال ۱۹۵۴

300SL هیچ‌وقت در کارخانه با کد گالوینگ همراه نبود؛ اما این کوپه‌ی اسپرت زیبا نزد علاقه‌مندان دنیای خودرو با درهای متفاوتش جاودانه شده است. مدل رودستر مرسدس بنز 300SL درهای معمولی داشت؛ اما این درها مانع محبوبیتش نشد. ایده‌ی اصلی طراحی این مدل زیبا شکل‌گیری بدنه‌ای با کمترین مقاومت ممکن دربرابر جریان هوا بود. پس از شکل‌گیری فریم اصلی که ارتفاع آن بیش‌ از حدانتظار مهندسان مرسدس بنز شد، استفاده از درهای معمولی در 300SL ناممکن به‌نظر رسید؛ بنابراین، طرح درهای گالوینک ضروری شد. مرسدس بنز 300SL از پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی ۲,۹۹۶ سی‌سی با قدرت ۲۱۵ اسب‌بخار و مجهز به سیستم تزریق مستقیم سوخت استفاده می‌کرد. امکان سفارش میل‌سوپاپ اسپرت مرسدس هم وجود داشت تا قدرت نهایی 300SL به ۲۴۰ اسب‌بخار برسد. مدل رودستر 300SL فقط با میل‌سوپاپ اسپرت تولید شد.

مرسدس بنز 300SL که کمتر از ۲,۷۰۰ دستگاه مدل کوپه و رودستر از آن تولید شد، یکی از خودروهای گران‌ و لوکس‌ دهه‌ی ۱۹۵۰ بود و بسیاری از شخصیت‌های برجسته‌‎ی جهان این مدل را خریدند. بنیان‌گذار خودروهای مجهز به درهای گالوینگ، یکی از مدل‌های کلاسیک ارزشمند‌ امروز محسوب می‌شود.

دِ توماسو منگوستا

محصول سال ۱۹۶۷

تیم مهندسی شرکت ایتالیایی دِ توماسو (De Tomaso) با همکاری جورجتو جوجارو، ایده‌ی متفاوت درهای گالوینگ را ارائه داد. زمانی‌که می‌توان پوشش موتور را گالوینگ کرد و جذابیت بیشتری به خودرو بخشید، چه نیازی به درهای غیرکاربردی است؟ دِ توماسو در اولین سوپراسپرت تولیدی خود با نام منگوستا (Mangusta)، درهای گالوینگ را برای پوشش بخش پیشرانه و قوای فنی به‌کار برد. در زبان ایتالیایی منگوستا به‌معنی «خَدنگ» است. لولای پوشش روی موتور و قوای فنی منگوستا درست در وسط بدنه و بخش انتهایی قرار داشت. با بازکردن دو در به‌صورت بال‌های پرنده، پیشرانه‌ی ۸ سیلندر Vشکل ۵ لیتری فورد با قدرت ۲۲۱ اسب‌بخار به‌نمایش گذاشته می‌شد. البته، نمونه‌ی ۴.۷ لیتری این خودرو هم تولید شد. الِ‌آندرو دِ توماسو دوست صمیمی کرول شلبی بود. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که دلیل نام‌گذاری منگوستا (خدنگ قاتل مار کبرا است)، جایگزینی نمونه‌ی مسابقه‌ای این مدل با شلبی کبرا بود. البته، به‌دلیل همکاری شلبی در تولید فورد GT40، این پروژه به سرانجام نرسید. دِ توماسو منگوستا که حدود ۴۰۰ دستگاه از آن تا سال ۱۹۷۲ تولید شد، یکی از خودروهای ایتالیایی خاص است که از آن در فیلم‌هایی مثل نسخه‎ی دوم Kill Bill و Gone in 60 Seconds استفاده شده است.

ملکوس RS1000

محصول سال ۱۹۶۹

تصور تولید خودرویی اسپرت با درهای گالوینگ در دوران جنگ سرد و در آلمان‌‌شرقی مشکل است؛ اما شرکت ملکوس (Melkus) در سال ۱۹۶۹ با تولید مدل RS1000 چنین تصوری را به واقعیت تبدیل کرد. ملکوس RS1000 طراحی جذابی داشت و به‌قدری ارتفاع سقف آن تا سطحزمین پایین بود که وجود درهای گالوینگ ضرورت محسوب می‌شد. این مدل آلمانی از قوای فنی ناآشنا و تعجب‌برانگیزی استفاده می‌کرد. پیشرانه‌ی ۳ سیلندر و دوزمانه‌ی وارتبورگ 353 با حجم ۹۹۲ سی‌سی در مرکز RS100 نصب شده بود. البته، چند مدل هم با نمونه‌ی ۱,۲۰۰ سی‌سی تولید شدند. این پیشرانه با نهایت قدرت ۶۸ اسب‌بخار ملکوس RS1000 را در سرعت ۱۶۶ کیلومتربرساعت محدود می‌کرد. شرکت ملکوس در سال ۱۹۵۹ با تلاش‌های هاینس ملکوس، راننده‌ی مسابقه آلمانی تأسیس شد و تا سال ۱۹۸۷ فعال بود. سال ۲۰۰۹، این برند دوباره احیا شد؛ اما فعالیتش تا سال ۲۰۱۲ دوام آورد. خودروهای مسابقه‌ای ملکوس در مسابقات مختلف فرمول سه و فرمول جونیور و فرمول فورد شرکت می‌کردند. ملکوس RS1000، تنها خودروِ جاده‌ای ملکوس بود.

مرسدس بنز C111

محصول سال ۱۹۷۰

سری خودروهای C111 مرسدس بنز در دهه‌ی ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با هدف آزمایش فناوری‌های جدید شامل پیشرانه‌های وَنکل (Wankel) و دیزل و توربوشارژ درکنار سیستم تعلیق چنداتصالی، کابین چرمی، سیستم تهویه و درهای گالوینگ تولید شدند؛ بنابراین، مدل‌های C111 دقیقا خودروِ جاده‌ای یا مفهومی نیستند. سری C111 مرسدس بنز را می‌توان نسل نمونه‌های آزمایشی نسل جدید درهای گالوینگ و مقدمه‌ای برای جایگزین مدرن 300SL توصیف کرد. سری اول C111 محصول سال ۱۹۶۹ از بدنه‌ی فایبرگلس و پیشرانه‌ی ونکل انژکتوری با ۳ روتور استفاده می‌کرد. سری دوم در سال ۱۹۷۰ با پیشرانه‌ی ونکل مجهز به ۴ روتور و ۳۵۰ اسب‌بخار قدرت تولید شد. این مدل می‌توانست به نهایت سرعت ۳۰۰ کیلومتربرساعت دست پیدا کند. در نمونه‌های بعدی C111، مهندس‌های مرسدس بنز باتوجه‌به مصرف زیاد سوخت پیشرانه‌ی ونکل، از موتورهای دیزل استفاده کردند. درمجموع، ۱۳ دستگاه سری اول و دوم با پیشرانه ونکل و ۲ دستگاه سری سوم با پیشرانه‌ی دیزل و رکوردگیری در پیست Nardo Ring و یک دستگاه سری چهارم با پیشرانه V8 تولید شدند که در دهه‌ی ۱۹۶۰، بخش زیادی از صفحه‌های نشریه‌های خودرویی را ازآنِ خود کردند. حاصل آزمایش سری C111 مرسدس بنز، مدل مفهومی C112 سال ۱۹۹۱ با پیشرانه‌ی ۱۲ سیلندر Vشکل ۶ لیتری شد؛ اما مرسدس بنز نمونه‌ی نهایی این مدل را تولید نکرد. سری C111 حاصل ذهن خلاق فردریک گایگر فقید، طراح مدل‌های مرسدس بنز 540K و 300SL بود.

سیوا 160

محصول سال ۱۹۷۱

160 کوپه‌ی اسپرت بریتانیایی محصول شرکت شرکت Siva است. این شرکت کوچک فقط بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶ فعالیت کرد؛ بنابراین، تیراژ سیوا 160 به ۱۲ دستگاه محدود بود. پروژه‌ی Siva 160 بسیار عجیب بود. ابتدا قرار بود این مدل براساس هیلمن Imp برای شرکت مارکوس (Marcos) ساخته شود؛ اما پس از همکاری چند خودروساز کوچک انگلیسی، اساس Siva 160 پلتفرم فولکس واگن بیتل انتخاب شد. پلتفرم آلمانی‌ها به‌معنی هزینه‌ی تولید ارزان‌تر، اما عملکرد فنی و هیجان رانندگی کمتر هم بود. در تولید و طراحی این مدل متفاوت، شرکت‌های سیوا و مارکوس و جان‌اسپید (Janspeed) همکاری کردند.

بریکلین SV-1

محصول سال ۱۹۷۴

مالکولم اِن. بریکلین، تاجر شناخته‌شده‌ آمریکایی، در دهه‌ی ۱۹۷۰ به‌دنبال تولید خودرویی خاص بود. هدف بریکلین تولید خودروِ اسپرت اقتصادی با درهای گالوینگ و ایمنی منحصربه‌فرد بود. حاصل کار Bricklin SV-1 شد که تنها بخشی از رؤیای بریکلین را به واقعیت تبدیل کرد. شایان ذکر است کد SV-1 به‌معنی خودروِ ایمن اول (Safety Vehicle One) بود. اولین نمونه‌های پروتوتایپ SV-1 سال ۱۹۷۲ تولید شدند که به‌جای پیشرانه ۴ سیلندر مدنظر بریکلین، از نوع ۶ سیلندر استفاده می‌کردند؛ اما وقتی مدل نهایی SV-1 در سال ۱۹۷۴ رونمایی شد، وجود پیشرانه‌ی V8 درکنار طراحی بدنه‌ی آشنا، اولین محصول بریکلین را رقیب شورولت کوروت نشان می‌داد. برجسته‌ترین ویژگی SV-1 درهای گالوینگ بود که ساختار آن مشکل اساسی داشت: برای بازکردن درها که هرکدام ۴۰ کیلوگرم وزن داشتند، سیستم هیدرولیکی تعبیه شده بود. علاوه‌بر اینکه بازشدن درها ۱۲ ثانیه طول می‌کشید، به‌دلیل نصب فقط یک پمپ، بازکردن هم‌زمان هر دو در فشار زیادی به موتور هیدرولیک وارد می‌کرد؛ به‌همین‌دلیل، توصیه شده بود تنها یک در گالوینگ بازشود. مشکلات کیفیت ساخت، کمبود قطعات جانبی، فروش ویژه برای افراد خاص، عملکرد نامناسب کارکنان بریکلین و افزایش قیمت مدل پایه تا دوبرابر در طول دو سال، از دلایل شکست SV-1 بودند. از بریکلین SV-1 در طول دو سال، کمتر از ۳,۰۰۰ دستگاه تولید شد.

Embeesea Charger

محصول سال ۱۹۷۷

در دهه‌ی ۱۹۷۰، ایده‌ی خودروهای کیت (Kit Car)، یعنی سرهم‌بندی‌کردن قطعات مختلف خودرو با راهنما و به‌وسیله‌ی مشتری، گسترش یافت و به کابوس اصلی طراحان دنیای خودرو تبدیل شد. برندهای زیادی کیت‌های مختلفی عرضه کردند که دراین‌میان، شرکت بریتانیایی اِمبیسی بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۳، محصولات باکیفیتی داشت. مدل چارجر از شاسی فولکس واگن بیتل استفاده می‌کرد؛ اما بدنه و طرح درهایش هیچ شباهتی به محصول پرفروش و اقتصادی خودروسازی آلمان نداشت. کیت چارجر مدل جدید اولین محصول اِمبیسی موسوم به Chepeko بود و حدود ۱۵۰ نمونه از این کیت عرضه شد. سال ۱۹۸۲، نسخه‌ی دوم چارجر با ظرفیت ۴ سرنشین و طراحی مشابه لوتوس اسپریت و در ۴۲۰ کیت تولید شد. محصولات امبیسی به‌دلیل کیفیت بهتر از دیگر شرکت‌های تولیدکننده‌ی کیت خودرو و تیراژ کم، ارزشمند و کمیاب هستند.

استون مارتین Bulldog

محصول سال ۱۹۷۹

مدل مفهومی بولداگ در‌مقایسه‌با دیگر محصولات استون مارتین در دهه‌ی ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، طراحی بسیار متفاوتی داشت. استون مارتین بولداگ با کد DP K9.01 به شخصیتی از برنامه‌ی تلویزیونی دکتر هو (Doctor Who) اشاره می‌کند. این خودرو حاصل قلم طراحی ویلیام تونز فقید، خالق استون مارتین DBS سال ۱۹۶۷ و استون مارتین لاگوندا سال ۱۹۷۴ و جِنسن هیلی سال ۱۹۷۲ است. به‌دلیل طراحی خاص بولداگ، درهای معمولی طول زیادی داشتند؛ به‌همین‌دلیل، طرح گالوینگ برای این مدل متفاوت انتخاب شدند. استون مارتین بولداگ که به‌دلیل هزینه‌های گران فقط یک دستگاه از آن تولید شد، به پیشرانه‌ی ۸ سیلندر Vشکل ۵.۳ لیتری تویین توربوشارژ با قدرت ۷۰۰ اسب‌بخار مجهز بود. تیم مهندسی استون مارتین نهایت سرعت این مدل را ۳۸۱ کیلومتربرساعت اعلام کرد؛ اما در آزمون سرعت، ۳۰۷ کیلومتربرساعت حداکثر سرعت خودروِ گالوینگ بریتانیایی‌ها بود. یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی استون مارتین بولداگ، ۵ چراغ مرکزی مخفی‌شونده در جلو بود. این مدل خاص و تک‌نمونه در سال ۲۰۱۱، بیش از یک میلیون پوند قیمت خورد.

دلورین DMC-12

محصول سال ۱۹۸۱

احتمالا DMC-12، تنها محصول شرکت آمریکایی دلورین (DeLorean)، در تاریخ خودروهای مجهز به درهای گالوینگ یکی از معروف‌ترین‌ها باشد. DMC-12 یکی دیگر از طراحی‌های جورجتو جوجارو است که با قیمت مناسب در کلاس خودروهای اسپرت عرضه شد. این مدل با وجود طراحی نفس‌گیر، قوای فنی هیجان‌انگیزی نداشت. پیشرانه‌ی ۶ سیلندر Vشکل ۲.۶ لیتری با قدرت ۱۳۰ اسب‌بخار نهایت چیزی بود که درحدود ۱۰,۰۰۰ دستگاه تولیدی دلورین DMC-12 وجود داشت. همچنین، خالق این برند یکی از رسوایی‌های بزرگ‌ خودروسازی را هم به‌بار آورد. جان دلورین، خالق مدل افسانه‌ای پونتیاک GTO، قبل از بنیان شرکت خودروسازی دلورین، معاون مدیرعامل بخش وانت و خودروهای جنرال موتورز بود که سرانجام در سال ۱۹۷۳، این شرکت آمریکایی را ترک کرد. با وجود اینکه دلورین با ساخت مدل DMC-12 در دهه‌ی ۱۹۸۰ شهرت فراوانی کسب کرد، مشکلات مالی این برند تازه‌تأسیس فراوان بود. در سال ۱۹۸۲، دلورین با اتهام حمل ۲۷ کیلوگرم کوکائین و سپس، احتمال فروش ۱۰۰ کیلوگرم کوکائین به قیمت ۲۴ میلیون دلار (حدود ۶۱ میلیون و ۵۰۰ دلار با نرخ امروز) بازداشت شد. دلورین قصد داشت با فروش کوکائین سرمایه‌ی لازم برای جلوگیری از ورشکستگی شرکت خود را مهیا کند. البته، دلورین قربانی عملیات پلیس فدرال آمریکا (FBI) شد. یکی از خبرچین‌های FBI با همکاری مأموران پیشنهاد فروش کوکائین به دلورین را داد تا از ورشکستگی شرکت DMC جلوگیری شود. وکلای دلورین با اظهار اغفال عمدی دلورین از موکل خود دفاع کردند که سرانجام، دادگاه به «بی‌گناهی» رأی داد. جان دلورین پس از این رسوایی و ورشکستی شرکت DMC، کمتر در همایش‌های عمومی دیده شده است.

اوتوزام AZ-1

محصول سال ۱۹۹۲

خودروهای کِیجیدوشا (keijidōsha) یا «کِی» حاصل قوانین راهنمایی و رانندگی ژاپن برای جلوگیری از ازدحام بیش‌ازحد در شهرها و روستاها هستند. ابعاد تمام خودروهای این کلاس یکسان است؛ بنابراین، شرکت‌های برای جذاب‌کردن محصولاتشان، باید به نوآوری دست بزنند. برند اوتوزام (Autozam) زیرمجموعه‌ی مزدا بود و بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸ روی تولید خودروهای «کِی» تمرکز داشت. مدل AZ-1 اتوزام با تمام خودروهای «کِی» دیگر تفاوت داشت. نصب پیشرانه در مرکز بدنه و درهای گالوینگ و طراحی جذاب با الهام از تویوتا MR2 و فورد RS200 و فراری F40 این مدل را از دیگر خودروهای کوچک و شهری مخصوص ژاپن متمایز می‌کرد. همکاری نزدیک مزدا و سوزوکی باعث شد از پیشرانه‌ی ۳ سیلندر توربوشارژ سوزوکی با حجم ۶۵۷ سی‎سی و قدرت ۶۳ اسب‌بخار در ۶۵۰۰ دوربردقیقه استفاده شود. اتوزام AZ-1 حتی با نام سوزوکی Cara و در نسخه‌ی Mazdaspeed هم عرضه شد.

ایسدِرا کامنداتوره 112i

محصول سال ۱۹۹۳

ایسدِرا (Isdera) شرکت خصوصی خودروسازی است که سال ۱۹۸۱ در آلمان بنیان گذاشته شد. محصولات این شرکت کاملا سفارشی و براساس نظر دقیق مشتری تولید می‌شود. در‌حال‌حاضر، وضعیت فعالیت ایسدِرا دقیقا مشخص نیست؛ اما محصول ماندگار ایسدِرا، سوپراسپرت کامنداتوره (Commendatore)، تنها در ۲ دستگاه و با همکاری تیم مهندسی مرسدس بنز تولید شده است. اولین دستگاه تولیدشده از کامنداتوره 112i با نهایت سرعت بیش از ۳۴۰ کیلومتربرساعت به پیشرانه‌ی ۱۲ سیلندر Vشکل ۶ لیتری AMG با قدرت ۴۰۸ اسب‌بخار مجهز بود. دومین دستگاه تولیدی از این مدل که با کد Silver Arrow همراه شد و به‌جای نشان ایسدِرا، روی بدنه‌ی آن لوگوی مرسدس بنز حک شده بود، از همان پیشرانه‌ی V12 ساخت AMG، اما با حجم ۶.۹ لیتر و قدرت ۶۱۱ اسب‌بخار درکنار نهایت سرعت ۳۷۰ کیلومتربرساعت استفاده می‌کرد. اولین دستگاه کامنداتوره 112i دراختیار ایسدِرا قرار دارد؛ اما نسخه‌ی Siver Arrow را تاجری سوئیسی خرید.

بریستول فایتر

محصول سال ۲۰۰۴

شرکت خودروسازی بریتانیایی بریستول کارز (Bristol Cars) سال ۱۹۴۵ راه‌اندازی شد؛ اما در سال ۲۰۱۱ فعالیتش متوقف شد. مدل فایتر (Fighter) سوپراسپرت متفاوت این شرکت بود که در سال ۲۰۰۴ تولید شد. بریستول فایتر قرار بود از بدنه‌ی آلومینیومی ساخته شود؛ اما بخش اصلی اسکلت‌بندی از فولاد و درهای گالوینگ هم از فیبرکربن ساخته شدند. سوپراسپرت فایتر از پیشرانه‌ی ۱۰ سیلندر Vشکل ۸ لیتری دوج وایپر و پیکاپ RAM SRT-10 با قدرت ۵۲۵ اسب‌بخار و گشتاور ۷۱۲ نیوتن‌متر استفاده می‌کرد. به‌لطف تیونینگ تیم مهندسی بریستول، فایتر انگلیسی در کمتر از ۴.۳ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت می‌رسد و تا سرعت ۳۳۸ کیلومتربرساعت سرعت می‌گرفت. در طول ۷ سال، تنها ۱۳ دستگاه بریستول فایتر تولید شد. نسخه‌ی S بریستول فایتر از پیشرانه‌ی V10 آمریکایی‌ها تا ۶۲۶ اسب‌بخار قدرت می‌گرفت.

گامپرت اپولو

محصول سال ۲۰۰۵

سال ۲۰۰۴ بود که رولند گامپرت، مدیر سابق آئودی اسپرت، پس از ۲۵ برد در مسابقات رالیقهرمانی جهان، برند Gumpert Sportwagenmanufaktur را با هدف تولید خودروهای مسابقه‌ای قدرتمند تشکیل داد که مجوز تردد جاده‌ای داشته باشند. اولین محصول این شرکت سوپراسپرت اپولو (Apollo) بود. این مدل در ۳ نسخه‌ی استاندارد و اسپرت و مسابقه‌ای با نهایت سرعت ۳۶۰ کیلومتربرساعت و زمان ۳.۱ ثانیه در آزمون سرعت صفر تا ۱۰۰ کیلومتربرساعت تولید شد و از پیشرانه‌ی ۸ سیلندر Vشکل ۴.۲ لیتری تویین‌توربوشارژ ساخت آئودی با قدرت‌های ۶۴۱ و ۶۹۰ و ۷۸۹ اسب‌بخار بدنه‌ی آیرودینامیک و درهای گالوینگ استفاده می‌کرد. سوپراسپرت اپولو تا سال ۲۰۱۲ تولید شد و در سال ۲۰۱۳، شرکت گامپرت ورشکسته شد و سال ۲۰۱۶، با تغییر نام به Apollo Automobile و خروج رولند گامپرت احیا شد. جدیدترین محصول اپولو ابرخودروِ اینتنسا اموزیونه (Intensa Emozione) است که مانند مدل قبلی این برند، بازهم از درهای گالوینگ استفاده می‌کند. ناگفته نماند این مدل هنوز عرضه نشده است.

مرسدس بنز SLS AMG

محصول سال ۲۰۱۰

سال‌ها پس از تولید 300SL، مرسدس بنز به‌ فکر عرضه‌‌ی جایگزینی شایسته‌ برای بنیان‌گذار خودروهای مجهز به درهای گالوینگ افتاد. SLS که محصول جدید دپارتمان Mercedes-AMG مرسدس بنز بود، فقط درهای گالوینگ را از 300SL به‌ارث برد و بیشتر جایگزین مرسدس مک‌لارن SLR محسوب می‌شد. باید اعتراف کرد ویژگی‌هایی SLS مثل اولین محصول با مهندسی تمام و کمال AMG، پیشرانه‌ی ۸ سیلندر Vشکل ۶.۲ لیتری با بیش از ۵۶۰ اسب‌بخار قدرت، طراحی نفس‌گیر، صدای فوق‌العاده جذاب و تولید نسخه‌های مختلف GT و Black Series و حتی برقی، در نگاه عموم به‌اندازه‌ی درهای گالوینگ برجسته نیستند. مرسدس AMG GT که جایگزین SLS در سال ۲۰۱۵ شد، از درهای گالوینگ استفاده نمی‌کند.

پاگانی هوایرا

محصول سال ۲۰۱۲

شرکت ایتالیایی پاگانی (Pagani) کار سختی در تولید مدلی شایسته به‌عنوان زوندا (Zonda) تکرارنشدنی داشت. هوایرا (Huayra) طراحی مدرن‌تر و قدرت و فناوری‌های بیشتر را درکنار درهای گالوینگ داشت؛ اما به‌دلیل استفاده از پیشرانه‌ی ۱۲ سیلندر Vشکل ۶ لیتری AMG با دوتوربوشارژر و ۷۲۰ اسب‌بخار قدرت، به‌خوش‌صدایی زوندا نیست. درهای گالوینگ هوایرا در‌مقایسه‌با دیگر خودروها، با زاویه‌ی بیشتری بازمی‌شوند تا کابین پرزرق‌وبرق این سوپراسپرت ایتالیایی به‌نمایش گذاشته شود. جالب این است ابتدا قرار بود مدل رودستر پاگانی هوایرا هم از درهای گالوینگ استفاده کند؛ اما درنهایت درهای معمولی در نسخه‌ی کروک استفاده شدند.

تسلا مدل X

محصول سال ۲۰۱۵

در نگاه اول، شاید استفاده از درهای گالوینگ در خودروی خانوادگی برقی عجیب به‌نظر برسد؛ اما این ایده بدون شک در جذابیت تسلا مدل X کمک‌کننده بوده است. تسلا اصرار دارد برای جذابیت بیشتر و بازاریابی بهتر، درهای مدل X را فالکون توصیف کند؛ ولی می‌دانیم فرقی بین گالوینگ و فالکون نیست. استفاده از این طرح در درهای عقب برخلاف مدل‌های سوپراسپرت و اسپرت برندهای مختلف کاربردی‌تر است. همچنین، مدل X به برنامه‌ی جالبی مجهز است که با فشار یک دکمه، رقص تماشایی چهاردر به‌نمایش گذاشته می‌شود. تسلا مدل X با ظرفیت ۷ سرنشین و رکورددار گینس بکسل سنگین‌ترین وزن با خودروِ برقی جاده‌ای، در گران‌ترین نسخه تنها به ۳ ثانیه زمان نیاز دارد تا به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت برسد.

Quant F

محصول سال ۲۰۱۵

درباره‌ی مدل تمام‌برقی Quant F و شرکت تازه‌تأسیس سوئیسی nanoFlowcell، به‌‌ویژه فناوری باتری‌های جریانی (Flow Battery)، بحث و حاشیه‌های زیادی وجود دارد. البته مشخصات فنی محصولات این شرکت هم کامل نیست. Quant F مدلی مفهومی و اسپرت با ظرفیت ۴ سرنشین است که دو در گالوینگش فضای زیادی برای ورودوخروج کابین دردسترس قرار می‌دهند. هنوز تولید مدل‌های برقی این شرکت شامل Quant E و Quant F و سری Quantino تأیید نشده است.

جولیوس بائر (Julius Baer)، یکی از بانک‌های خصوصی بزرگ سوئیس، اخیرا به‌طور رسمی اعلام کرده برای مشتریان خود دسترسی به رمزارزها را فراهم می‌کند. در اعلامیه‌ی منتشرشده در ۲۶فوریه‌ی۲۰۱۹ چنین آمده است:

جولیوس بائر مفتخر است با همکاری SEBA Crypto AG امکان دسترسی به طیف وسیعی از دارایی‌های دیجیتال را برای مشتریانش فراهم کند.

جولیوس بائر به‌شکلی استراتژیک با بانک سوئیسی SEBA Crypto AG، فعال درزمینه‌ی رمز‌ارزها، همکاری کرده است. این بانک فقط در سپتامبر۲۰۱۸، توانست حدود ۱۰۳ میلیون دلار درآمد کسب کند.

توافق‌های مهم برای نمایش کرپیتو

در ماه‌های اخیر، برخی از مؤسسات مالی بزرگ‌ جهان، ازجمله Nasdaq و Fidelity و ICE، اقداماتی درزمینه‌ی تقویت زیرساخت‌های خود به‌منظور پشتیبانی از رمزارزها انجام داده‌اند. در همین زمینه، جولیوس بائر را باید چهارمین نهاد خصوصی مالی دانست که پس از مؤسسات مذکور، وارد این صنعت می‌شود. ورود این بانک ممکن است تأثیر مهمی درزمینه‌ی افزایش آگاهی عموم و رشد صنعت رمزارزها بگذارد.

این بانک اعلام کرده از پلتفرم ابتکاری SEBA برای ارائه‌ی خدمات به مشتریانش درزمینه‌ی دسترسی به رمزارزها استفاده خواهد کرد. هدف از ایجاد پلتفرم مذکور نیز مطابق اعلام شرکت افزایش تقاضا برای دارایی‌های دیجیتال است.

مشارکت‌های لازم برای ایجاد و راه‌اندازی پلتفرم به‌پایان رسیده و برای اجرایی‌شدن فقط مجوز اداره‌ی نظارت بر بازار مالی سوئیس باقی مانده که انتظار می‌رود در کوتاه‌مدت این مجوز نیز صادر شود.

پیتر گرلاچ (Peter Gerlach)، مدیر بازاریابی و عضو هیئت‌مدیره‌ی جولیوس بائر، گفته است:

باور داریم دارایی‌های دیجیتال به‌عنوان یکی از کلاس‌های دارایی قانونی خواهد شد و در سبد سرمایه‌گذاری مشتریان به‌طور مشروع قرار خواهد گرفت. سرمایه‌گذاری در SEBA موجب افزایش قدرت مجموعه‌ی ما خواهد شد و ما را به یکی از پیش‌گامان نوآوری درزمینه‌ی دارایی‌های دیجیتال تبدیل می‌کند.

گوایدو بایلر (Guido Buehler)، مدیرعامل SEBA، نیز سرمایه‌گذاری جولیوس بائر در شرکت SEBA را به‌طور رسمی تأیید کرده و گفته است این همکاری موجب پیشرفت این دو شرکت خواهد شد.

بایلر می‌گوید:

افتخار می‌کنیم یکی از بانک‌های معتبر و بزرگ‌ سوئیس برای سرمایه‌گذاری ما را انتخاب کرده است. SEBA در آینده‌ای نزدیک، به محیطی امن و آسان برای دسترسی به کریپتو تبدیل خواهد شد. همکاری میان SEBA و جولیوس بائر بی‌شک ارزش‌ زیادی برای دو طرف، به‌ویژه مشتریان این دو مجموعه، ایجاد خواهد کرد.

در سپتامبر، SEBA راه‌اندازی شد و توانست در مدت کوتاهی نظر بسیاری از سرمایه‌گذاران، ازجمله جولیوس بائر را به‌خود جلب کند. پیش‌بینی می‌شود توافق این شرکت با بانک سوئیسی موجب سرمایه‌گذاری شرکت‌های بیشتری با این مجموعه خواهد شد.

آندراس آمشواند (Andreas Amschwand)، رئیس SEBA می‌گوید:

در سوئیس، جلسات متعددی با مقام‌ها برای تدوین محیطی نظارتی با هدف توسعه‌ی بلاک‌چین و رشد پایدار رمرارزها برگزار کرده‌ایم.

تأثیر برای کریپتو

سوئیس درکنار ژاپن، ایالات متحده‌ی آمریکا، کره‌جنوبی، مالت و سنگاپور یکی از کشورهای پیشرو در توسعه‌ی بلاک‌چین و پذیرش رمرارزها بوده است.

ادغام سرویس‌های مرتبط با رمزارزها موجب افزایش اعتماد سرمایه‌گذاران به این بخش خواهد شد. همچنین، تعداد بیشتری از افراد آن را به‌عنوان یکی از کلاس‌های دارایی به‌رسمیت خواهند شناخت.

ماتی گرینسپن (Mati Greenspan)، تحلیلگر بازار eToro، در گفت‌وگو با CCN اعلام کرده مشارکت رسمی در بازار رمزارزها تأثیر درخورتوجهی بر رشد این بازار در سال ۲۰۱۹ خواهد گذاشت. این تحلیلگر خاطرنشان می‌کند ورود مؤسسات مالی رسمی به صنعت کریپتو در زمانی صورت می‌گیرد که در ۱۵ ماه اخیر، بازار خرسی در این بخش را شاهد بوده‌ایم و قیمت رمزارزها به کمترین میزان خود رسیده است. گریسپان می‌گوید:

در چند هفته‌ی گذشته، افزایش چشمگیر مشارکت‌های مؤسسات رسمی در صنعت رمرارزها را تجربه کرده‌ایم. به‌نظر می‌رسد حضور این بازیگران مهم در‌حال پایان‌دادن به «بازار خرسی» است و باید کم‌کم خود را آماده‌ی «بازار گاوی» کنیم.

مایک نووگراتس (Mike Novogratz)، سرمایه‌گذار میلیادر، چندی پیش گفته بود سرمایه‌گذاران رسمی می‌توانند FOMO در بازار رمزارزها را به انگیزه‌ای بالفعلی برای حضور در این بازار تبدیل کنند. FOMO ترس ازدست‌دادن چیزی است که نداریم. بااین‌حال، هنوز به‌طور قطعی مشخص نیست بانک‌ها در سال ۲۰۱۹ تصمیم خواهند گرفت در این صنعت حضور یابند یا خیر.