اگر خودرویی بخواهید که از یک طرف، هم توانایی حرکتی قدرتمند و سریع و هم قیمت مقرون‌به‌صرفه‌ای داشته باشد و از طرف دیگر، برای استفاده‌ی روزمره نیز مناسب باشد، بهترین گزینه خرید هاچ‌بک فول‌سایز اسپرت است.

تبدیل هاچ‌بک‌های خانوادگی به خودروهای اسپرت ایده‌ی جدیدی نیست و سال‌ها است که محبوبیت زیادی پیدا کرده است؛ به‌ویژه خریداران خودرو در اروپا تمایل زیادی به این نوع خودروها دارند. بنیان‌گذار این کلاس از خودروها را باید فولکس واگن گلف دانست که در سال ۱۹۷۶ به‌بازار آمد. فولکس واگن آغازکننده‌ی این راه بود؛ ولی اکنون دیگر تنها نیست و بسیاری از خودروسازان هاچ‌بک‌های اسپرت را در بین محصولاتشان دارند. امروزه، خودروهای هاچ‌بک اسپرت محصولات مختلفی را دربر می‌گیرد و به‌تازگی هیوندای نیز به این کلاس گام نهاده است. درادامه، ۱۰ خودروِ برتر این کلاس را بررسی خواهیم کرد که اتوکار انتخابشان کرده است.

۱. هوندا سیویک Type R

درحال‌حاضر، بهترین خودروِ اسپرت دیفرانسیل‌جلویی که می‌توانید در بازار پیدا کنید، هوندا سیویک Type R است. این خودرو محصولی بسیار قابل و توانا از هوندا است و به‌لطف پایداری زیاد و عملکرد قدرتمند پیشرانه‌ی توربوشارژش، می‌تواند تجربه‌ی رانندگی بسیار لذت‌بخشی فراهم کند. شایان ذکر است سیویک Type R خودرویی کاملا کاربردی است و می‌توانید همه‌روزه از آن استفاده کنید. کابین سیویک Type R نیز بسیار راحت است و بیشتر شبیه به خودروهای گران‌تر دیده می‌شود. درمجموع، می‌توان این خودرو را یکی خودروهای اسپرت برتر موجود در بازار فعلی دانست.

۲. فولکس واگن گلف R

فولکس واگن گلف R یک مدل بالاتر از گلف GTI محسوب می‌شود و بیشترین دینامیک رانندگی و توانایی حرکتی را در میان تمامی هاچ‌‌بک‌های فولکس واگن ارائه می‌کند. وجود سیستم چهارچرخ محرک در این مدل سبب شده تا پایداری‌اش مثال‌زدنی باشد.

گرچه جای خالی پیشرانه‌ی V6 گلف نسل R32 در این خودرو حس می‌شود، درعوض، ویژگی‌های دیگری مانند کمک‌فنرهای هوشمند دارد. با راندن فولکس واگن گلف R متوجه خواهید شد این خودرو بسیار راحت است و نه‌تنها می‌توانید هرروز آن را به‌کار بگیرید؛ بلکه می‌توانید با آن به سفر نیز بروید. درکل، گلف R یکی از هاچ‌‌بک‌های قدرتمند بازار است و واقعا باید بابت ساختش به گروه فولکس واگن تبریک گفت.

۳. رنو مگان اسپرت RS 280

چهارمین نسل از رنو مگان RS خودرویی برای عاشقان سرعت است. رنو مگان RS جدید به سیستم فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب هم مجهز شده که باعث می‌شود هدایت خودرو آسان‌تر شود و حس کنید خودرو فاصله‌ی محوری کمی دارد. کمک‌فنرهای هیدرولیکی نیز عملکرد بسیار نرمی دارند و می‌توانند از پس سخت‌ترین شرایط ممکن بربیایند. افزون‌براین، پیشرانه‌ی ۱.۸ لیتری ۴ سیلندر توربوِ مگان نیز بسیار قدرتمند است؛ ولی عملکردش به‌خوبی پیشرانه‌ی هوندا سیویک Type R نیست.

ارگونومی کابین مگان نیز چندان راحت نیست و بدتر از آن، عملکرد ناامیدکننده‌ی جعبه‌دنده‌ی دستی آن است. باوجوداین، جعبه‌دنده‌ی دستی مگان RS بهتر از جعبه‌دنده‌ی دوکلاچه‌ی آن است. با تمام این‌ها، همچنان راندن مگان RS لذت‌بخش است و البته، نسخه‌ی عادی این مدل سواری نرم‌تری دارد.

۴. هیوندای i30N

هیوندای i30N اولین تجربه‌ی هیوندای در کلاس هاچ‌بک‌های اسپرت است. هیوندای برای تولید این محصول مسئول مهندسی سابق بخش M در بی‌ام‌و را استخدام کرد و مراحل تحقیق و توسعه‌ی این خودرو را به این مهندس باتجربه‌ی آلمانی سپرد. هیوندای i30N خشک‌ترین سواری را در بین رقبا دارد و بیشتر مانند هاچ‌بک‌های اسپرت قدیمی‌تر احساس می‌شود. عملکرد فرمان و مجموعه‌ی فنی نیز خشن است و رانندگی با این خودرو را کمی سخت می‌کند. بااین‌حال، هیوندای برگ برنده‌ای نیز دارد و آن آپشن‌های زیاد است.

۵. مرسدس AMG A35 4Matic+

مرسدس بنز AMG A35 ارزان‌ترین خودروِ AMG است. این مدل را باید رده‌ی میانی مرسدس بنز A کلاس دانست؛ چون مرسدس بنز مدل قوی‌تر A45 را نیز دارد. باوجوداین، A35 درمقایسه‌با A45 خودرویی خوش‌رکاب‌تر و اقتصادی‌تر است و می‌توان از آن هرروز استفاده کرد.

زیر کاپوت A35 از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری توربوِ A45 استفاده شده که بیش از ۳۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کند. این نیرو با استفاده از جعبه‌دنده‌ی ۷ دنده‌ی خودکار دوکلاچه به هر ۴ چرخ خودرو منتقل می‌شود. رانندگی با A35 ساده و راحت است و این‌طور نیست که احساس کنید برای استفاده‌ی روزانه‌ خودرویی بیش‌ازحد سریع و قوی است. شاسی و سیستم تعلیق این خودرو به‌گونه‌ای ساخته شده‌اند که فرمان‌پذیری و چسبندگی چشمگیری حتی هنگام لغزنده‌بودن جاده ارائه کنند. درکنار این‌ ویژگی‌ها، مرسدس بنز A کلاس در داخل کابین نیز امکانات زیاد و پیشرفته‌ای دارد و می‌توان آن را خودرویی برای هر نوع کاربری و با توانایی‌های درخورتوجه ارزیابی کرد.

۶. سئات لئون کوپرا

در محصولات سئات، نام کوپرا یعنی با خودرویی اسپرت طرف هستیم. سئات لئون کوپرا در دو نسخه عرضه می‌شود که یکی دیفرانسیل‌جلو است و ۲۸۶ اسب‌بخار قدرت دارد و دیگری دودیفرانسیل است و ۲۹۶ اسب‌بخار قدرت دارد. با وجود اشتراکات زیادی که بین سئات لئون کوپرا و فولکس واگن گلف R وجود دارد؛ اما سئات در نسخه‌ی دیفرانسیل‌جلو از قفل دیفرانسیل الکترونیکی نیز بهره‌مند است.

لئون کوپرا خودروِ چالاکی است و چسبندگی فراوانی دارد. البته، نمی‌توان آن را در کلاس خودش بهترین دانست؛ ولی پیشرانه‌اش نیز قدرتمند است و به‌راحتی می‌توان دور موتور را تا محدوده‌ی قرمز افزایش داد و از صدای جذاب پیشرانه نیز لذت برد. نکته‌ی مثبت دیگر سئات قیمت ارزان‌تر آن است.

۷. آئودی RS3 اسپرت بک

آئودی RS3 اسپرت بک نسخه‌ای اسپرت از آئودی A3 به‌شمار می‌رود و باتوجه‌به مشکلات به‌وجود‌آمده درباره‌ی مصرف سوخت و آلایندگی آن، به‌زودی درکنار مدل A3، مدل جدیدی از آن معرفی خواهد شد. این خودرو از پیشرانه‌ای ۲.۵ لیتری توربو با ۵ سیلندر و یک جعبه‌دنده‌ی دوکلاچه بهره‌مند است. این خودرو با قدرت ۳۹۵ اسب‌بخار‌ی‌اش می‌تواند در ۳.۹ ثانیه سرعتش را از صفر به ۱۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت برساند و ازاین‌نظر خودرویی بسیار سریع است. RS3 برای رسیدن به سرعت ۱۶۰ کیلومتر‌برساعت نیز به کمتر از ۱۰ ثانیه زمان نیاز دارد.

۸. فولکس واگن گلف GTI

گلف GTI معروف‌ترین هاچ‌بک این فهرست است و همچنان خودرویی درخوراحترام و پرطرفدار است. با وجود ویژگی‌های مناسب، اما گلف GTI در‌مقایسه‌با رنو مگان RS و هوندا سیویک تایپ R حرف چندانی برای گفتن ندارد و بیشتر خودرویی روزمره است تا خودرویی اسپرت. بهتر است فولکس واگن فکری نیز برای جذابیت ظاهری بیشتر این مدل بکند؛ چون این امر به فروش بیشتر GTI کمک می‌کند.

۹. بی‌ام‌و M140i

خودروِ هاچ‌بک دیفرانسیل‌عقب با پیشرانه‌ی ۶ سیلندر ۳ لیتری توربو نیز ممکن است بسیار لذت‌بخش باشد و این دقیقا چیزی است که بی‌ام‌و M140i با خود به‌همراه دارد. بی‌ام‌و M140i بیشتر از هر خودروِ دیگری در این کلاس راننده را درگیر می‌کند و رانندگی با آن بسیار لذت‌بخش است. تعادل شاسی محرک عقب M140i بهترین نیست؛ اما چسبندگی درخورتوجهی سر پیچ‌ها دارد و می‌تواند پا‌به‌پای سئات لئون کوپرا و فولکس واگن گلف R حرکت کند.

۱۰. اشکودا اکتاویا vRS 245

قدرت فراوان این اشکودا، اکتاویا را به خودرویی لذت‌بخش برای رانندگی تبدیل کرده است. این خودرو به سیستم کنترل شاسی دینامیک نیز مجهز است که سواری راحتی فراهم می‌کند. با وجود نبود سیستم چهارچرخ محرک، اشکودا اکتاویا پایداری مناسبی دارد و می‌توان آن را ترکیبی متناسب از توانایی‌های اسپرت و سواری راحت دانست.

 انقباض عضلانی راهکاری است که معمولا در افراد سالمند برای افزایش ثبات استفاده می‌شود و انقباض هم‌زمان جفت‌عضله‌هایی از گروه‌های مخالف برای قفل‌کردن مفصل و ایجاد ثبات را دربرمی‌گیرد؛ اما این انقباض ممکن است باعث سفتی بدن و درنتیجه، کاهش ثبات شود. به‌همین‌دلیل، برخی از پژوهشگران رویکرد مخالفی پیشنهاد داده‌اند که در آن به تمدد اعصاب به‌عنوان راهی برای بهبود ثبات اشاره شده است. بااین‌حال، بسیاری از پژوهش‌ها نشان نداده‌اند آیا تنش راهبرد مؤثرتری است یا تمدد اعصاب.

درواقع در جامعه‌ی ما، تمدد اعصاب مفهومی گمراه‌کننده است؛ زیرا با استراحت اشتباه گرفته می‌شود. درحقیقت، استراحت مکانیزمی برای کاهش مصرف انرژی و افزایش ثبات در حین استرس است. ناتوانی در تمدد اعصاب ممکن است به کنترل حرکتی نورواپتیمال مرتبط باشد که شاید به افزایش تنش منجر شود.

پژوهش سایمون تاسن، نویسنده‌ی اول مقاله، میگوئل آنخل گونزالس بالستر، استاد پژوهش در ICREA، جروم نواِیلی، عضو BCN MedTech از گروه فناوری اطلاعات و ارتباطات در UPF و جوزف ام. فونت لاگینز، پژوهشگر UPF نشان داد تنش عضلانی به‌طور درخورتوجهی ثبات افراد را کاهش می‌دهد. این مقاله به‌صورت آنلاین در جلد شصت‌وهشتم ژورنال گیت اند پوسچر (Gait and Posture) در فوریه منتشر خواهد شد.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر انقباض عضلانی داوطلبانه و تمدد اعصاب بر ثبات موقعیت ایستاده انسان به‌منظور تخمین این تأثیر با استفاده از روش‌ حداقل تهاجمی بود. بنابراین، نویسندگان این مقاله از صفحات نیرو برای اندازه‌گیری مرکز فشار در حالت ایستاده به‌منظور بررسی تعادل ۲۰ داوطلب در حالت تنش و تمدد اعصاب و در هر دو حالت چشم بازوبسته استفاده کردند.

نتایج این پژوهش نشان داد تنش عضلانی به‌طور چشمگیری ثبات افراد را کاهش می‌دهد. سایمون تاسن دراین‌باره گفت:

نتایج ما نشان می‌دهد استرس روزانه ممکن است باعث کاهش ثبات شود. ازدست‌دادن ثبات ممکن است خطر ابتلا به اضافه‌بار یا سقوط مزمن را افزایش دهد.

علاوه‌براین، این پژوهش نشان داد تنفس تأثیر مستقیمی بر مدیریت استرس و درد دارد. تاسن دراین‌باره گفت:

 این نتایج نیاز به کشف این واقعیت نگران‌کننده را نشان می‌دهد که گروه بزرگی از مردم ممکن است نتوانند به‌درستی نفس بکشند.

درواقع، یکی از نتایج این پژوهش آن است که برای بسیاری از جوانان، تنفس شکمی کاری دشوار است. درنهایت، این پژوهش نشان داد در حالت ایستاده، بینایی اثر متقابلی روی تمدد اعصاب می‌گذارد.

وقتی از طرح‌های پیشرفت تکنولوژی، به‌ویژه قانون مور، صحبت به‌میان می‌آید، طرح «۳۵ سال از داده‌های ریزپردازنده‌ها» که آن را ام. هورویتز، اف. لابونت، اُ. شچم، کی. الوکتن، ال. هموند و سی. بَتِن جمع‌آوری کرده‌اند، می‌تواند یکی از طرح‌های مهم باشد. بعد‌ها، سی. مور هم اطلاعاتی به این پروژه اضافه کرد. این طرح را چه با خطوط پیشرفت و چه بدون آن‌ها می‌توان در جاهای مختلفی از اینترنت پیدا کرد؛ هر‌‌چند این طرح فقط تا سال ۲۰۱۰ کامل شده و در چند سال اخیر، کامل نشده است.

برای به‌روزکردن داده‌های این طرح که هر‌چند درست‌بودن آن تا سال ۲۰۱۰ مشخص نیست، داده‌هایی از g3data و داده‌های دیگری هم از پردازنده‌های AMD Opteron، پردازنده‌های Intel Xeon، پردازنده‌های Power7+ و Power8 مانند Xeon Phi به این طرح اضافه شدند. جزئیات این داده‌های جدید را به‌صورت خام می‌توانید دروناین فایل زیپ ببینید. نتیجه‌ی این طرح عکس زیر است:

درادامه، طرح به‌روز‌شده را با طرح اصلی می‌توانید مقایسه کنید.

نکته‌ای جالبی که وجود دارد، این است که باتوجه‌به اینکه عملکرد پردازش تک‌هسته‌ای ازنظر کمّیّت مهم است، این مقدار پیوسته در‌حال‌پیشرفت بوده است. این افزایش نتیجه‌ی مدیریت انرژی هوشمندانه و تنظیم دینامیک فرکانس کلاک (توربو) بوده است.

در آینده، چه تغییراتی به وجود خواهد آمد؟ احتمالا فرکانس و انرژی مصرفی دستخوش تغییرات زیادی قرار نخواهند گرفت. بهبود بیشتر در ساختار کلاک ممکن است باعث افزایش تدریجی عملکرد تک‌هسته‌ای پردازنده‌ها شود که البته نمی‌توان انتظار تغییر بزرگی داشت. دو نمونه از کمّیّت‌های مهم، تعداد ترازیستور‌ها و تعداد هسته‌ها هستند.

تا چه زمانی قانون مور ادامه خواهد داشت؟ این احتمال وجود دارد که در آینده‌ای نزدیک، افزایشی در تعداد هسته‌ها را شاهد خواهیم بود؛ اما شاید تعداد ترانزیستور‌ها تغییری اساسی نکنند. در‌حال‌حاضر، Haswell Xeon در صدر فهرست پردازنده‌ها هستند که ۱۸ هسته‌ی پردازشی دارند. به‌هرحال با وجود این پردازنده‌ها، قانون امدال ما‌ را به‌ دنبال‌کردن همین الگوریتم ملزم خواهد کرد.

پردازندهی Knight Landing Xeon Phis که به‌زودی رونمایی خواهد شد، ۷۲ هسته دارد که بیش از ۶۱ هسته بیشتر از نسل کنونی‌اش خواهد داشت. از دیدگاه الگوریتم‌ها، واقعا مهم نیست پردارنده با ۶۱ یا ۷۲ هسته کار می‌کند یا خیر؛ بلکه در هر دو مورد، الگوریتم‌هایی موازی موردنیاز هستند. در این مرحله، باید خوشحال باشیم که در‌حال‌حاضر، توانسته‌ایم با یادگیری برنامه‌ریزی GPU‌ها این الگوریتم‌ها را طراحی و اجرا کنیم.

به‌روزرسانی ۲۰۱۸

دو سال داده‌ی بیشتر به‌نظر مهم نیست، هرچند به‌نظر می‌رسد قانون مور در‌حال‌ کم‌رنگ‌شدن است. یکی از موضوعاتی که باید به آن اشاره کرد، این است که اینتل دیگر تعداد ترانزیستور‌های پردازنده‌های خود را اعلام نمی‌کند. همچنین، تعدادی از پردازنده‌های این شرکت زمان زیادی بعد از موعد مقرر معرفی شدند. مدل Tick-Tock هم اصلاح شده است. با داده‌هایی از تعداد ترانزیستور‌ها که از AMD Epyc و IBM Power 9 به‌دست‌آمده طرح را به‌صورت زیر به‌روزرسانی کرده‌اند:

واضح است تعداد ترانزیستور‌ها به‌صورت نموداری نمایی رو‌به‌پیشرفت بوده است. تا‌به‌امروز، پردازنده‌ی AMD Epyc با ۱۹،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ ترانزیستور که به‌صورت عمومی اعلام شده، بیشترین تعداد ترانزیستور را در میان پردازنده‌ها دارد. برای مقایسه باید گفت تراشه‌ی پاسکال Nvidia GP100 درحدود ۱۵،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ ترانزیستور دارد. با درنظرگرفتن این تعداد، این ارقام باهم سازگار هستند و جای شکی در تعداد ترانزیستور‌ها وجود ندارد.

به‌زودی، با معرفی نود‌های پردازشی ۱۰ نانومتری منطقی است که احتمال دهیم تا چند سال آینده، منحنی نمایی و رو‌به‌رشد تعداد ترانزیستور‌ها پیشرفت خود را حفظ کند. تعداد ترانزیستور بیشتر موجب افزایش تعداد هسته‌ها می‌شود. این درحالی است که پیشرفتی که در SpecINT برای محاسبه عملکرد تک‌هسته‌ای قابل مشاهده‌است، مستقیما نتیجه‌ی استفاده از کامپایلر‌های Auto-Vectorization و Auto-Parallelization است.

نوآوری همواره طی بیش از ۱۰۰ سال، بخشی از کد ژنتیک شرکت لاستیک‌سازی میشلن (Michelin) در زمینه حمل‌ونقل و توسعه تایر بوده است. میشلن با فناوری آکوروس (Acorus) در همکاری با مکسیون ویلز (Maxion Wheels)، چرخ انعطاف‌پذیر را برای  ازبین‌بردن آسیب‌های جاده‌ای وارد بر رینگ و لاستیک معرفی می‌کند.

فناوری جدید میشلن و مکسیون برای بازار چرخ خودروهای سواری شامل دو لبه انعطاف‌پذیر لاستیکی نصب شده روی یک رینگ مخصوص برای ایجاد چرخ انعطاف‌پذیری می‌شود که باعث بهبود سواری، آسایش و همچنین جذب موانع جاده خواهد شد. چرخ جدید سازگار با تمام لاستیک‌های موجود در بازار طراحی شده و دارای رینگ آلیاژی باریک‌تر از حد معمول است؛ دو لبه‌ی لاستیکی و یک بخش تزئینی نیز برای حفاظت از چرخ آلیاژی وجود دارند.

فلورنت مینگاکس، یکی از مدیران ارشد شرکت میشلن با بیان این نوآوری جدید گفت:

چرخ‌های خودرو هر روز بزرگ‌تر و بزرگ‌تر شده‌اند؛ زیرا آن‌ها باعث می‌شوند تا خودرو به مراتب بهتر عمل کند و رینگ‌های آلیاژی بخشی جدایی‌ناپذیر از طرح‌های مدرن خودرو به شمار می‌روند. در نتیجه لاستیک‌هایی که لبه‌های کوتاهی دارند، بسیار آسیب‌پذیر هستند و خیلی زود فرسوده می‌شوند.

پیتر کلینکرز، مدیرعامل شرکت مکسیون ویلز نیز اعلام کرد:

این نوآوری بزرگی در زمینه چرخ به شمار می‌رود که قواعد بازی را تغییر می‌دهد. چرخ‌های استاندارد هنگامی که در دست‌اندازهای جاده حرکت می‌کنند، به‌زودی در معرض فرسودگی تایر و ترک برداشتن رینگ قرار می‌گیرند و امنیت راننده و مسافران را نیز در معرض خطر قرار می‌دهند؛ اما وقتی که چرخ انعطاف‌پذیر مکسیون وارد چاله یا دست‌انداز شود، فناوری آکوروس میشلن به کمک لبه‌های تایر باعث انعطاف‌پذیری تایر و چرخ می‌شود؛ در نتیجه از تایر و چرخ در دست‌انداز محافظت می‌کند. 

در آزمایش‌هایی که با تایر 285 / 30R21 در چاله انجام شد، نسخه استاندارد رینگ در سرعت ۲۸ کیلومتربرساعت تایر را پنچر کرد؛ درحالی‌که رینگ انعطاف‌پذیر با فناوری آکوروس میشلن در هر سرعتی پنچر نشد و نشانی از آسیب از خود به جا نگذاشت.

علاوه‌بر کاهش آسیب به چرخ، ایمنی و تحرک بیشتر، چرخ جدید مزایای دیگری نیز دارد و به راننده کمک می‌کند تا بر کمبودهای دیگر مرتبط با لاستیک‌های لبه‌ کوتاه غلبه کند و این مزیت باتوجه‌به لبه‌های لاستیکی انعطاف‌پذیری به دست می‌آید که بین رینگ و تایر قرار می‌گیرند و حتی میزان راحتی و سروصدا را نیز بهبود می‌بخشند.

مزیت زیست محیطی هم در استفاده از فناوری آکوروس میشلن وجود دارد؛ این چرخ به‌گونه‌ای طراحی شده که با هر نوع تایر از جمله لاستیک‌های دارای مقاومت غلتشی پایین سازگار است؛ بدین ترتیب میزان انتشار آلاینده دی‌اکسیدکربن کاهش می‌یابد و مصرف سوخت خودرو نیز پایین می‌‌آید. استفاده از این چرخ نوآورانه باعث کاهش آسیب‌دیدگی در دست‌انداز و در نتیجه نیاز کمتر به خرید لاستیک جدید در بازه‌های زمانی کوتاه مدت می‌شود. 

 نام آکوروس از گیاه Acorus Calamus گرفته شده که گیاهی تالابی شبیه نی است. در افسانه‌های فرانسوی گفته می‌شود که «نی خم می‌شود؛ اما هیچ‌گاه شکسته نخواهد شد»؛ چرخ انعظاف‌پذیر میشلن و مکسیون هم با الهام از چنین افسانه‌ای، در حقیقت به شکست‌ناپذیری در مقابل آسیب‌های احتمالی اشاره می‌کند. 

تعطیلی دولت ایالات متحده بعد از ۳۵ روز به پایان رسید، اما طرفداران محیط‌زیست هشدار می‌دهند تأثیر چنین اقدامی بر تعدادی از پارک‌های ملی آمریکا ازجمله پارک ملی جاشوا تری احتمالا حداقل صدها سال طول بکشد. این پارک در جنوب کالیفرنیا قرار دارد که شهرت آن به اشکال صخره‌ای منحصربه‌فرد و درختان نوک‌سوزنی جاشوا برمی‌گردد. تعداد بازدیدکنندگان پارک جاشوا تری طی چند سال گذشته با افزایش زیادی همراه بوده، به‌طوری که در سال ۲۰۱۷، حدود ۲٫۹میلیون بازدیدکننده داشته است. باتوجه به بیکاری اجباری تعداد زیادی از کارکنان پارک در اثر تعطیلی دولت، نظارتی روی مراجعان وجود نداشت و همین موضوع منجر به واردشدن خسارت به این پارک ملی شد.

دوستداران محیط‌زیست اعلام کرده‌اند که با بیکارشدن اکثر محیط‌بان‌های پارک، مهمانان ناخوانده و خرابکارها به این محل آمده‌اند و علاوه‌بر تخریب دروازه‌ها و ریختن زباله در سرویس‌های بهداشتی، به‌خاطر رانندگی آفرود، ‌جاده‌های جدیدی در بیابان به‌وجود آورده‌اند (آفرود همچنین می‌تواند پوسته‌ی بیولوژیکی روی خاک را از بین ببرد که برای حیات یک‌سری از جانداران ضرورت دارد) و تعداد کمی از هزاران درخت جاشوا را کاملاً نابوده کرده‌اند. از دیگر تخریب‌های این پارک می‌توان به کشیدن نقاشی روی صخره‌ها،‌ قطع درختان جاشوا، عدم‌پرداخت هزینه‌ی ورودی اشاره کرد. تصاویر موجود در شبکه‌های اجتماعی، نشان می‌دهد که درختان قطع شده‌اند یا ظاهراً خودروها از روی آن‌ها عبور کرده‌اند. اکوسیستم حساس بیابان و اشکال صخره‌ای موجود در آن مملو از زباله شده بود و مظاهر کمپینگ غیرقانونی در آن به‌چشم می‌خورد.

همین فعالیت‌ها، مسئولان پارک را بر آن داشت تا منطقه‌ی کمپینگ را به‌طور موقت ببندند؛ هرچند مابقی پارک به‌روی عموم باز بود. این درختان بخش مهمی از اکوسیستم کالیفرنیای جنوبی هستند و زیستگاهی حیاتی برای پرندگان، خفاش‌ها و حشرات و سایر حیات‌وحش فراهم می‌کنند. پارک جاشوا تری هزینه‌ی ۳۰۰هزار دلاری ورودی را به‌جای اینکه صرف نگه‌داری از مسیرها، بهبود وضعیت محوطه‌های کمپینگ‌ و ساخت مرکز جدید بازدیدکنندگان کند، برای ادامه‌ی فعالیت پارک در مدت مرخصی کارکنان استفاده کرد.

جان لائورتیگ از محیط‌بان سابق پارک ملی جاشوا تری می‌گوید:

اکثر بازدیدکنندگان پارک رفتار مناسبی داشته‌اند؛ فقط تعداد انگشت‌شماری خرابکار و نادان اقدام به چنین رفتارهای اشتباهی کرده‌اند. باتوجه به درختانی که قطع شده‌اند، امیدواریم این رفتار از روی عمد نبوده باشد.

یک روز بعد از آنکه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، لایحه‌ی پایان تعطیلات را امضا کرد، گروه داوطلب پاکسازی که شامل ۱۰۰ نفر بودند، سرویس‌های بهداشتی را تمیز و دروازه‌ها و نرده‌های شکسته را تعمیر کردند؛ اما کاشت مجدد و پرورش درختان به زمان بسیار طولانی نیاز دارد؛ چراکه این درختان بسیار بزرگ هستند و سرعت رشد آن‌ها بسیار کم است و برای تبدیل‌شدن به درختی بالغ شاید به صدها سال زمان نیاز باشد. درواقع درختان جاشوا سالی ۲٫۴۵ سانتی‌متر رشد می‌کنند که در سال‌های پربارش این عدد به ۱۲٫۷ سانتی‌متر می‌رسد و در سال‌های خشک شاید اصلاً هیچ رشدی نداشته باشند. کورت سوئر، سرپرست پیشین پارک که در سال ۲۰۱۰ بازنشسته شد، می‌گوید:

اتفاقی که طی ۳۴ روز گذشته در این پارک افتاد، برای ۲۰۰ تا ۳۰۰ سال آینده غیرقابل جبران خواهد بود.

در راهنمای آنلاین پارک جاشوا تری که در نشنال پارک سرویس منتشر شده،‌ این درخت را با نام علمی «یوکای نخلی» (Yucca brevifolia) مشخص کرده که از خانواده‌ی آگاو است. این طبقه‌بندی از آن جهت انجام می‌شود که تعیین سن یا مدت‌زمان لازم برای جایگزین‌کردن درختی تخریب‌شده می‌تواند دشوار و پیچیده باشد. لائورتیگ می‌گوید:

درختان جاشوا از خانواده‌ی آگاو هستند و به‌همین دلیل دایره‌های موجود در سایر درختان را ندارند و درنتیجه نمی‌توان سن آن‌ها را از این طریق محاسبه کرد. فقط می‌توانیم حدود آن را تخمن بزنیم.

باتوجه به راهنمای خدمات پارک،‌ گیاهانی که به‌خاطر ظاهر عجیب‌شان، ارزشمند اعلام شده‌اند، ۱٫۲۷ تا ۷٫۶۲ سانتی‌متر در سال رشد می‌کنند؛ بنابراین دوستداران محیط‌زیست اغلب از ارتفاع آن‌ها برای برآورد سن‌و‌سال درختان جاشوا استفاده می‌کنند. به‌هرحال این حاشیه خطای قابل‌توجه به‌خاطر ماهیت بی‌ثبات رشد درختان مذکور اتفاق می‌افتد. درختان جوان می‌توانند در پنج سال اول زندگی‌شان رشد سریعی داشته باشند و سپس برای چندین سال رشدشان کم یا متوقف می‌شود. به‌طور خلاصه می‌توان گفت که ناشناخته‌های زیادی درباره‌ی این درخت به‌خصوص روند رشد آن وجود دارد.

بلندترین درخت جاشوا در پارک جاشوا تری حدود ۱۲متر ارتفاع دارد که در جنگل دره‌ی ملکه خودنمایی می‌کند. برخی پژوهشگران معتقدند عمر متوسط درختان جاشوا حدود ۱۵۰ سال است؛ اما سن برخی از درختان بزرگ جاشوا شاید بیشتر از این مقدار باشد.

انجمن حفاظت از پارک‌های ملی برآورد کرده که دراثر تعطیلی دولت، ۱۳ میلیون دلار بابت هزینه‌ی ورودی جمع‌آوری نشده است و باید ۱۱٫۶ میلیون دلار برای تعمیرات صرف شود.

استارتاپ بریتانیایی اوربکس به‌تازگی بزرگ‌ترین موتور راکت دنیا را رونمایی کرد که توسط چاپگر سه‌بعدی ساخته شده، این موتور سوخت برودتی یک‌تکه در مرحله‌ی دوم نمونه‌ی آزمایشی مهندسی از پرتابگر پرایم اوربکس نصب شده و بنابر ادعای شرکت سازنده، از نظر حجم از اغلب پرتابگرهای سنگین قدرتمندتر است.

اوربکس پرایم با بودجه‌ای ۷.۳ میلیون دلاری از سوی دولت بریتانیا در دست توسعه است. پرداختی دوم که بودجه‌ای به مبلغ ۳۱ میلیون دلار خواهد بود، به لاکهید مارتین اعطا خواهد شد؛ شرکتی که هم‌اکنون تاسیسات پرتاب در بخش ساترلند در منطقه‌ی اسکاتلند کوهستانی و یک سامانه‌ی جدید راه‌اندازی ماهواره به‌نام SL-OMV را می‌سازد که می‌تواند مدیریت ۶ کیوبست را به سمت ۶ مدار مجزا برعهده بگیرد.

پرتابگر اوربکس پرایم

به‌نقل از اوربکس، پرایم تا ۳۰ درصد سبک‌تر و ۲۰ درصد کارآمدتر از دیگر پرتابگرهای موجود در دسته‌بندی یکسان است؛ چرا که موتور اوربکس به‌جای مونتاژ با قطعات مختلف، به‌صورت یک‌تکه چاپ شده و ضعف‌های ناشی از اتصالات و جوش‌ها را ندارد.

علاوه‌بر این، راکت اوربکس توسط مخزن مرکزی فیبر کربن سوخت‌گیری می‌شود که با بیوپروپان احاطه‌شده توسط مخزنی بیرونی از اکسیژن مایع پر شده است. بیوپروپان، پروپانی به‌شمار می‌رود که از زیست‌توده، لجن یا ضایعات کشاورزی به‌دست می‌آید؛ اما از نظر شیمیایی فرقی با پروپان تولیدشده از سوخت‌های فسیلی ندارد. طبق اعلام اوربکس، بیوپروپان در دسته‌ی سوخت‌های پاک قرار می‌گیرد و ۱۰ درصد از کربن منتشرشده‌ی سوخت‌های فسیلی هیدروکربن را تولید می‌کند.

موتور چاپ‌شده در دومین مرحله‌ی راکت اوربکس پرایم نصب شده است

نخستین پرواز اوربکس پرایم برای سال ۲۰۲۱ زمان‌بندی شده است و شامل محموله‌ای آزمایشی از شرکت فناوری ماهواره‌ای ساری خواهد بود. این پرتاب همچنین به‌عنوان نخستین نمایش قابلیت پرتاب دو طرفه برای یک شرکت پرتاب راکت و ماهواره‌ای بریتانیایی از یک پایگاه فضایی بریتانیایی تبلیغ می‌شود. کریس لارمور، مدیرعامل اوربکس می‌گوید:

از زمان معرفی در ژوئیه‌ی ۲۰۱۸ که تصمیم گرفتیم پرتاب را از پایگاه فضایی ساترلند انجام دهیم، اوربکس، عمدتا در پشت صحنه، مسیر شگفت‌انگیزی را طی کرده، با افشای عمومی توان فنی و تجاری شرکت، این مسئله در حال تغییر است. ما نه‌تنها یک نمونه‌ی آزمایشی مهندسی کامل از مرحله‌ی دوم راکت پرایم؛ بلکه فهرستی روبه‌رشد از مشتریان را در اختیار داریم که امیدوارند در میان نخستین شرکت‌های پرتاب‌کننده‌ی ماهواره از اسکاتلند باشند.

اخیرا GMC درب عقب ۶ جهته‌ای را برای پیکاپ سیرا (Sierra) رونمایی کرد که باعث جلب توجه بسیاری شد؛ اما رم (Ram) ایده‌ی نوینی برای استفاده در درب عقب دارد که دید متفاوت این خودروساز را نشان می‌دهد.

رم، ایده‌ی جدید خود را درب عقب چند منظوره‌ (Ram Multifunction Tailgate) می‌نامد. در این ایده از دو درب عقب استفاده شده است که به‌صورت ۴۰ و ۶۰ درصد فضای عقب را پوشش می‌دهند و در چهار جهت مختلف قابل باز شدن هستند. درب‌های جدید رم همانند نمونه‌های معمولی نیز می‌توانند به سمت پایین باز شوند؛ اما امکانات بیشتری نیز دارند.

به گفته‌ی مدیر بخش رم در گروه فیات کرایسلر استفاده از درب‌های جدید برای رانندگان بسیار ساده است و آن‌ها، ایده‌ی جدید رم را بسیار کاربرپسند خواهند دید. بدین ترتیب کاربرد وانت‌های رم افزایش پیدا می‌کند و استفاده از فضای بار پیکاپ‌ به سطوح جدیدی ارتقا می‌یابد.

با باز کردن درب‌ها به طرفین، به‌شکل ۴۰/۶۰، به‌راحتی می‌توان به فضای بار دسترسی پیدا کرد. این مورد برای کاربرانی که وسایل کمی را در فضای بار پیکاپ خود حمل می‌کنند، بسیار کارآمد است. هر یک از درب‌های عقب می‌توانند تا ۸۸ درجه باز شوند و کاربر در صورت نیاز می‌تواند فقط یکی از آن‌ها را بگشاید.

در کنار نوع باز شدن، امکان باز کردن درب‌های جدید رم به‌سمت پایین، همانند وانت‌های عادی نیز وجود دارد. طبق اعلام شرکت سازنده، هنگامی که درهای جدید به سمت پایین باز شوند، می‌توانند تا ۹۰۰ کیلوگرم بار را تحمل کنند. درب‌های نوآورانه‌ی رم هنگام یدک‌کشی نیز قابلیت باز و بسته شدن را دارند؛ اما در مورد راهکار GMC، به‌دلیل اتصالات خاص درها، چنین امکانی وجود ندارد.

درب عقب جدید رم به‌صورت استاندارد دارای پله برای بالا رفتن نیست؛ اما به‌صورت آپشن امکان سفارش پله‌‌ای جمع‌شونده وجود دارد که دقیقا در بخش میانی خودرو نیست و کمی به سمت چپ متمایل است. گرچه این پله ربطی به درب عقب ندارد و یک قطعه‌ی مستقل به‌حساب می‌آید؛ اما سفارش آن در کنار درهای جدید، می‌تواند استفاده از خودرو را بسیار راحت‌تر کند.

 آپشن جدید رم از نیمه‌ی دوم سال ۲۰۱۹ با قیمت ۹۹۵ دلار در مدل رم ۱۵۰۰ به بازار عرضه خواهد شد و پله‌ی جمع شونده نیز ۲۹۵ دلار قیمت خواهد داشت.

اخیراً شرکت هواوی دچار مشکلات بسیاری شده است. کشورهای زیادی در نقاط مختلف دنیا تجهیزات مرتبط با شبکه‌ که تولید شرکت هواوی است را تحریم کرده‌اند. دلیل عمده‌ی این اتفاقات یکی تلاش این شرکت برای دست‌یابی غیرقانونی به تکنولوژی صفحه نمایش‌های الماسی و دیگری زیر پاگذاشتن تحریم‌های آمریکا است. گزارش‌ها حاکی از این است که کاخ سفید در حال آماده سازی و امضای قانونی است که بر اساس آن شرکت‌های آمریکایی حق استفاده از تجهیزات مخابراتی تولید چین را ندارد. طبیعتاً یکی از شرکت‌هایی که مستقیماً هدف این قانون قرار می‌گیرد، شرکت هواوی است. 

بنابراین این گزارش، قانون مورد نظر احتمالا تا هفته‌ی آینده در کاخ سفید به تصویب برسد و در نتیجه شرکت‌های آمریکایی دیگر اجازه نخواهند داشت از تجهیزات مخابراتی ساخت چین استفاده کنند. این قانون به طور مستقیم شرکت‌های هواوی و زد تی ای (ZTE) را هدف می‌گیرد. منابع خبری اعلام کرده‌اند دولت آمریکا قصد دارد تا قبل از برگزاری کنگره‌ی جهانی موبایل که ۵ اسفند آغاز به کار می‌کند، این قانون را تصویب کند.

چند ماهی است که کاخ سفید و کنگره آمریکا قصد دارند استفاده از زیرساخت‌های مخابراتی مرتبط با شبکه ساخت چین را تحریم کنند. در ابتدا قرار بر این بود که هزینه‌ی این تحریم در بودجه‌ی دفاعی آمریکا لحاظ شود. پس از آن احزاب قانونگذار، قانون فعالیت‌های مرتبط با مخابرات، در وزارت دفاع را تعیین کردند و پس از آن کاخ سفید اقدام به آماده سازی و تصویب این قانون کرده است.

دولت آمریکا قصد دارد تنها تجهیزات زیرساخت مخابراتی شرکت‌های هواوی و زد تی ای را هدف قرار دهد تا میزان فروش گوشی تلفن همراه و تبلت در آمریکا تحت تأثیر قرار نگیرد.

از سال ۲۰۱۵، نقطه‌ای که قطب‌نما به آن اشاره می‌کند، با سرعت بیش از ۴۸ کیلومتر در سال به سمت سیبری در حال تغییر بوده است. هفته‌ی گذشته، پس از تأخیر ناشی از تعطیلی دولت در آمریکا، انسان‌ها بالاخره این تغییر را وارد سیستم‌ها کردند.

دانشمندان در روز دوشنبه (چهارم فوریه ۲۰۱۹)، یک به‌روزرسانی فوری از مدل مغناطیسی جهان منتشر کردند؛ مدلی که سیستم‌های GPS تلفن‌های همراه و سیستم‌های نظامی برای جهت‌یابی از آن استفاده می‌کنند. این تغییر برای اکثر ما یک تغییر جزئی است و تنها برای افرادی که به‌دنبال جهت‌یابی بسیار دقیقی در نزدیکی قطب شمال هستند، قابل‌توجه است.

اما تغییر بی‌وقفه‌ی قطب مغناطیسی شمال نشان‌دهنده‌ی این است که در اعماق زمین چیز عجیب و احتمالا قدرتمندی در حال اتفاق افتادن است. فیل لیورمور ژئوفیزیکدان از دانشگاه لیدز می‌گوید دانشمندان شاید تنها با دنبال کردن آن بتوانند متوجه شوند، چه چیزی در حال وقوع است.

میدان مغناطیسی زمین تقریبا در عمق ۳۲۰۰ کیلومتری از سطح زمین در حال تولید شدن است؛ در توپی در حال گردش از مواد فلزی مذاب که هسته‌ی زمین را تشکیل می‌دهد. تغییر در این جریان‌های زیرزمینی موجب تغییر خطوط میدان مغناطیسی زمین و قطب‌هایی  خواهد شد که این خطوط در آن همگرا می‌شوند. بنابراین شمال مغناطیسی زمین با شمال جغرافیایی آن (نقطه‌ی پایانی محور گردشی زمین) همراستا نبوده و به‌طور مداوم در حال حرکت است.

رکوردهای مربوط‌به میدان‌های مغناطیسی باستانی که از سنگ‌های بسیار قدیمی به‌دست آمده‌اند، نشان می‌دهند که قطب‌ها حتی ممکن است دچار تلنگر و تغییر ناگهانی شوند؛ رویدادی که به‌طور متوسط طی چندین میلیون سال سه بار اتفاق افتاده است. اولین سفر اکتشافی که در سال ۱۸۳۱ برای یافتن شمال مغناطیسی انجام شد، محل آن را در قطب شمال کانادا مشخص کرد و وقتی در اواخر دهه‌ی ۱۹۴۰، ارتش آمریکا به‌دنبال یافتن قطب برآمد، محل آن حدود ۴۰۰ کیلومتر به سمت شمال غرب تغییر کرده بود.

از سال ۱۹۹۰ به بعد نیز این محل در تغییری عظیم به‌اندازه‌ی ۹۷۰ کیلومتر جابه‌جا شد. این نقطه در حال حاضر در میان اقیانوس قطب شمال‌ (چهار درجه‌ی شمال جغرافیایی) قرار گرفته است. جالب اینجا است که قطب مغناطیسی جنوب، تغییرات در همتای شمالی خود را منعکس نکرده است و از سال ۱۹۹۰، موقعیت آن نسبتا پایدار و دور از ساحل شرقی قطب جنوب مانده است. پژوهش‌های لیورمور نشان می‌دهند که موقعیت قطب شمال توسط دو تکه از میدان‌های مغناطیسی که زیر کانادا و سیبری قرار گرفته‌اند، کنترل می‌شود. او در سال ۲۰۱۷ گزارش کرد که ظاهرا قطعه‌ای که زیر کانادا قرار گرفته است، در نتیجه‌ی حرکت متلاطم آهن در هسته‌ی طوفانی زمین، در حال ضعیف شدن است. او در ماه دسامبر در نشست اتحادیه‌ی ژئوفیزیک آمریکا پیشنهاد کرد که شاید تلاطمی که در زیر قطب شمال وجود دارد بتواند حرکت در خطوط میدان مغناطیسی زمین را توجیه کند.

دانشمندان سازمان ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) و سازمان زمین‌شناسی بریتانیا (BGS) با همکاری هم، هر پنج سال یک بار مدل مغناطیسی جدید از زمین تهیه می‌کنند (یک نمایش ریاضی از میدان مغناطیسی زمین) و قرار نبود که به‌روزرسانی بعدی تا سال ۲۰۲۰ انجام شود. اما زمین برنامه‌های دیگری داشت. نوسانات در قطب شمال سریع‌تر از پیش‌بینی‌ها در حال رخ دادن است. ویلیام برون یکی از مدل‌سازان میدان‌های مغناطیسی گفت:

تا تابستان، اختلاف بین مدل مغناطیسی زمین و موقعیت واقعی قطب مغناطیسی شمال تقریبا از آستانه‌ی مورد نیاز برای جهت‌یابی دقیق فراتر خواهد رفت.

او و همتایان آمریکایی‌اش، روی یک مدل جدید کار کرده‌ بودند که تقریبا آماده‌ی انتشار بود، ولی با تعطیلی دولت آمریکا و عدم تأمین بودجه مواجه شد. اگرچه آژانس بریتانیا قادر بود عناصر مدل جدید را روی سایت خود منتشر کند، ولی اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا مسئول میزبانی این مدل و قرار دادن آن در دسترس عموم بود. این بخش از مدل یک هفته پس از اینکه کارمندان اداره ملی اقیانوسی و جوی سر کارشان برگردند، در دسترس قرار خواهد گرفت.

بعضی افراد معتقدند که زمین دارد به‌سمت وارونگی قطب‌ها پیش می‌رود؛ رویدادی که ۷۸۰ هزار سال است، اتفاق نیفتاده و ناآرامی قطب شمال ممکن است نشانه‌ای از نزدیک بودن آن باشد. اما لیورمور در این زمینه شک دارد. او می‌گوید:

شواهدی وجود ندارد که نشان‌دهنده‌ی این باشد که تغییرات محلی در قطب شمال علامتی از رویدادی بزرگ‌تر باشد.

به هر حال، وارونگی میدان مغناطیسی رویدادی است که صدها سال زمان می‌برد و دولت فدرال آمریکا وقت کافی برای تنظیم آن را (در مدل‌های خود) خواهد داشت.

تلوراید (Telluride) نام جدیدترین خودروی شاسی بلند کیاموتورز است که در سال ۲۰۲۰ وارد بازار خواهد شد. قیمت پایه‌ی این شاسی‌بلند بزرگ ۳۱ هزار و ۶۹۰ دلار آغاز خواهد بود. کره‌ای‌ها فروش کیا تلوراید را از اواخر سال جاری میلادی شروع خواهند کرد.

براساس اعلام کیاموتورز، تمامی نسخه‌ها و مدل‌های تلوراید به پیشرانه‌ی V6 با حجم ۳.۸ لیتر مجهز خواهند بود که می‌تواند ۲۹۱ اسب بخار قدرت و ۳۵۵ نیوتون‌متر گشتاور تولید کند. در حالت استاندارد توان موتور تلوراید با استفاده از یک جعبه‌دنده‌ی خودکار ۸ سرعته به چرخ‌های جلویی انتقال پیدا می‌کند؛ اما به‌صورت آپشن امکان سفارش سیستم چهارچرخ محرک نیز برای این خودرو وجود دارد.

در زمینه‌ی امکانات، کیا تلوراید خودرویی کامل و مجهز است؛ به‌طوری که حتی در تیپ پایه‌ی این خودرو موسوم به LX، امکاناتی شامل سیستم پیشگیری از تصادف، رادار بین خطوط، سیستم هشدار نقطه‌ی کور در کنار سیستم ورود و استارت بدون کلید وجود دارند.

تیپ بعدی تلوراید با نام S و قیمت پایه‌ی ۳۳ هزار و ۹۹۰ دلار عرضه می‌شود. تیپ S به امکانات بیشتری همچون رینگ‌های ۲۰ اینچی، باربند سقفی، سانروف برقی، صندلی برقی راننده و گرمکن صندلی‌های جلو مجهز است. خریداران این تیپ می‌توانند به‌صورت آپشن با پرداخت هزینه‌ای اضافه، صندلی‌های خلبانی برای ردیف دوم سفارش دهند که راحتی بیشتری دارند، در عوض ظرفیت حمل سرنشین خودرو را از ۸ نفر به ۷ نفر کاهش می‌دهند.

تیپ بعدی با قیمت‌ پایه‌ی ۳۷ هزار و ۹۰ دلار EX نام دارد. از امکانات این مدل می‌توان به تودوزی چرمی، صندلی‌های جلو با تنظیم برقی، سردکن صندلی‌های جلو، آفتاب‌گیر برای ردیف دوم، صندوق عقب برقی، سیستم رهیاب ماهواره‌ای و پکیج تجهیزات کمکی رانندگی اشاره کرد. در مدل EX شاهد استفاده از نمایشگر ۱۰.۲۵ اینچی  هستیم؛ درحالی‌که تیپ‌های پایین‌تر از نمایشگر ۸ اینچی استفاده می‌کنند.

گران‌ترین تیپ تلوراید SX نام دارد و قیمت پایه‌ی آن از ۴۱ هزار و ۴۹۰ دلار شروع می‌شود. امکانات این نسخه شامل چراغ‌های اصلی LED، مه‌شکن‌های LED، سیستم صوتی حرفه‌ای، سانروف دوگانه، دوربین ۳۶۰ درجه، نورپردازی داخل کابین و صفحه‌نمایش ۷ اینچی در پشت آمپرها است. با پرداخت ۴ هزار دلار دیگر در مدل SX می‌توان پکیج پرستیژ را دریافت کرد که شامل تودوزی چرم ناپا، سیستم هد‌آپ دیسپلی، گرمکن فرمان در کنار گرمکن و سردکن برای صندلی‌های ردیف دوم نیز می‌شود.