تابستان‌های استرالیا به‌شدت در حال گرم‌تر شدن هستند، ولی این موضوع باعث انگیزه‌بخشی به علم آب‌و‌هوا به‌منظور پیش‌بینی بهتر و اندازه‌گیری کربن شده است. پنج سال پیش، پژوهشی در مجله آب‌و‌هوا که توسط دانمشندان استرالیایی و انگلیسی انجام شده بود، پیش‌بینی کرد که تغییر آب‌و‌هوا منجر به تابستان‌هایی با گرمای شدیدتر در استرالیا خواهد شد.

پژوهش مذکور توسط تیم کاون، عضو سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی مشترک‌المنافع یا به اختصار CSIRO انجام شد. این پژوهش پیش‌بینی کرد که با اتمام این قرن، نواحی گرمسیری شمال استرالیا موج‌های بیش‌تری از گرما را تجربه خواهند کرد، همچنین گرم‌ترین نواحی جنوب استرالیا نیز در حداکثر دمای خود، شاهد افزایش دمایی به‌اندازه ۱۴ درجه سانتی‌گراد خواهند بود.

این پیش‌بینی اکنون ثابت شده است. در تابستان سال ۱۹-۲۰۱۸ در نیم‌کره جنوبی، در چندین نقطه از این قاره رکورد دمایی جدیدی به ثبت رسید، که شامل بیش‌ترین دمای ثبت‌شده تاکنون برای یک مرکز استان است به‌طوری‌که در هفته‌ی گذشته در آدلاید دما به بیش از ۴۶.۶۷ درجه سانتی‌گراد رسید.

برای همراهی با شروع گرم سال ۲۰۱۹، دانشمندان استرالیایی پژوهش‌های جدیدی درباره‌ی تغییرات آب‌وهوایی منتشر کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند که پژوهش‌های  آن‌ها می‌تواند فهم تأثیرات تغییرات آب‌وهوایی را بهبود ببخشد و همچنین به سایر کشورها در یافتن روش‌های بهتر برای اندازه‌گیری کربن و مقابله با آن کمک کند. این پژوهش‌ها توسط گروه‌هایی در دانشگاه‌های ملی استرالیا، ملبورن و گریفیتس انجام شده است.

طبق مقاله اخیر منتشرشده توسط دانشگاه ملی استرالیا، ممکن است بتوان در مقابل مشکلات ناشی از افزایش گرمای تابستانی در استرالیا با استفاده فناوری‌های و تکنیک‌های جدید به موفقیت دست یافت.

طبق پژوهش منتشرشده در مجله ارتباطات طبیعت که توسط سیوان تیان و گروهش انجام شده است، آن‌ها ابزار جدیدی را برای پیش‌بینی خشکسالی تا پنج ماه زودتر، توسعه دادند. در این روش به‌جای نگاه کردن به آب‌وهوا، روی اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای از آب‌های زیرزمینی تمرکز می‌شود.

آتش‌نشانی تاسمانیا به‌منظور جلوگیری از شرایط بد آب و هوایی تجهیزات جدیدی را ایجاد کرده است

تیان در این‌باره گفت:

مقاله ما مشاهدات ماهواره‌ای را با مدل هیدرولوژیکی به‌منظور برآورد تعادل آب و خاک مطابقت می‌دهد.

روش و نتایج ما اهمیت درک پاسخ گیاهی به در دسترس بودن آب و خاک و ظرفیت استفاده از این اطلاعات در پیش‌بینی تأثیرات خشکسالی را نشان می‌دهد.

در این پژوهش از داده‌های ماهواره‌های هم‌اکنون کنارگذاشته‌شده‌ی بازیابی گرانش و آزمایش آب‌‌وهوا (GRACE) همراه‌با دیگر منابع اطلاعاتی سنجش از راه دور استفاده شده است. نویسندگان این مقاله می‌گویند که دنبال کردن تغییرات در آب‌های زیرزمینی و گیاهان به آن‌ها اجازه داد تا هم خشکسالی ناحیه‌ای و هم خطرات آتش‌سوزی را پیش‌بینی کنند. روش آن‌ها می‌تواند در هرجای کره زمین استفاده شود.

تیان اخطار داد که این اطلاعات جمع‌آوری‌شده تنها برای تجزیه و تحلیل کوتاه‌مدت مفید هستند و برای پیش‌بینی تأثیرات تغییرات آب‌و‌هوایی در دراز مدت مناسب نیستند.

سنجش از راه دور ماهواره‌ای آب بهترین دانش را درباره‌ی وضعیت کنونی در دسترس بودن آب به ما می‌دهد و ظرفیت پیش‌بینی بسیار بالایی را در اختیار ما قرار می‌دهد، ولی این اطلاعات برای مطالعه‌ی گرمایش جهانی به‌اندازه‌ی کافی طولانی مدت نیستند.

همزمان پژوهش دیگری نیز با هدف کمک به دیگر کشورها برای روش‌های برآورد کربن توسط دانشگاه ملی استرالیا در مجله علم و سیاست محیط زیست انجام شده است.

هدر کیت، دانشمند دانشگاه ملی استرالیا گفت که روش‌های کنونی به اطلاعات بسیار کمی درباره‌ی ذخائر کربن موجود در جنگل‌ها یا مدت زمانی‌که ذخیره کربن اتفاق می‌افتد، وابسته‌اند. هدف پژوهش او پر کردن این فاصله است.

 کیت در این‌باره توضیح داد:

در حال حاضر قوانین اندازه‌گیری کربن برای پروتکل کیوتو و گزارش‌های ملی استرالیا شامل اکوسیستم‌های طبیعی نیست که در آنجا هیچ‌گونه فعالیت انسانی بر انتشار گازهای گلخانه‌ای اثر نمی‌گذارد.

این بدان معنی است که کربن ذخیره‌شده در این اکوسیستم‌ها حساب نشده‌اند و بنابراین ارزش ندارند. 

به عبارت دیگر او گفت:

اگر جنگل‌های تولیدی برداشت نشده بودند و همچنان اجازه رشد داشتند، این جداسازی کربن حساب و ارزش‌گذاری نشده است.

این پژوهش نتیجه‌گیری می‌کند که پیدا کردن این ارزش، اطلاعات بهتری درباره‌ی مزایای مختلف حاصل از برداشت یک اکوسیستم یا اجازه دادن برای طی کردن روند طبیعی خود، ارائه خواهد داد. کیت و گروهش این روش را با استفاده از برآورد ارزش اقتصادی گسترش یک جنگل در جنوب شرقی استرالیا در مقابل قطع درختان آن، نشان دادند.

آن‌ها نتیجه گرفتند که ارزش حاصل از جنگلی خارج از ملبورن روی قیمت‌های کنونی بازار کربن تقریباً برابر با ارزش حاصل از قطع درختان است. اما ثابت شده است که ارزش حفظ و نگه‌داری آن و رشد و گسترش آن، با درنظرگرفتن سایر خدماتی که که این جنگل ارائه می‌دهد؛ مخصوصاً «بهبود عملکرد آب، گردشگری، تفریحی و حفظ تنوع زیستی» بسیار بیشتر است.

کیت در این‌باره گفت: «طرح‌های تجاری کربن، مانند صندوق کاهش انتشار مربوط‌به دولت استرالیا یا بازارهای داوطلبانه، می‌توانند پرداخت‌های مربوط‌به فعالیت‌های کمکی حفاظت از جنگل‌ها به منظور جلوگیری از برداشت کردن از آن‌ها و اجازه تکمیل بازسازی‌های در حال انجام بدون برداشت بیشتر، را به همان شیوه تأمین مالی دیگر فعالیت‌های زمینی مانند جنگل زراعی و اجتناب از پاک کردن پوشش گیاهی، انجام دهند.»

پژوهش دیگری که در همین ژورنال به چاپ رسیده؛ به‌دنبال بهبود برآوردهای تولید گازهای گلخانه‌ای ناشی از آتش‌سوزی جنگل‌ها است. این پژوهش که توسط لیبو ولکوا از دانشگاه ملبورن انجام شده، مراحل رسیدن به رویکرد شمارش «سطح ۲» که در سال ۲۰۰۶ توسط کمیته ملی بین دولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل تنظیم شده است، توضیح می‌دهد.

بنابر گفته ولکوا، گروه او می‌تواند شانس کشورهای در حال توسعه برای دریافت غرامت مناسب برای فعالیت‌های+REDD ، یا کارهایی که به‌منظور کاهش تولید گازهای گلخانه‎ای ناشی از جنگل‌زدایی و تخریب زمین انجام می‌دهند را بهبود ببخشد.

ولکوا توضیح داد:

هدف اصلی پژوهش ما بهبود دقت برآورد تولید گازهای گلخانه‌ای ناشی از آتش‌سوزی جنگل‌ها و الهام‌بخشی کشورهای در حال توسعه برای انجام یک روش قدم به قدم در گزارش‌دهی است.

کشورهایی که به‌دنبال دریافت پرداخت‌هایی براساس نتایج از +REDD هستند، باید برآوردهای تولید گازهای گلخانه‌ای خودر را ارائه و از آن دفاع کنند. دقت این برآوردها بزرگ‌ترین مشکل است.

با دنبال کردن روند فنی ارائه‌شده توسط تیم ولکوا، کشورهای در حال توسعه ممکن است شاهد کاهش بیشتری در میزان آتش‌سوزی در جنگل‌ها باشند.

ولکوا در این‌باره گفت:

به محضی که یک کشور برآوردهای واقعی تولید گازهای گلخانه‌ای را داشته باشد و منابع اصلی آن‌را شناسایی کند، می‌تواند اقدامات لازم برای کاهش این پدیده مانند سوزاندن درختان در اوایل فصل خشک به‌منظور کاهش شدت آتش‌سوزی در اواخر فصل خشک و مرگ‌ومیر درختان را انجام دهد.

دانشمندانی که این پژوهش‌های جدید را انجام دادند، اذعان داشتند که یافته‌های آن‌ها با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده و پژوهش‌های انجام‌شده از سال‌ها و ماه‌های گذشته است و شامل تأثیرات موج گرمای کنونی نمی‌شود.

مقاله کوان که در آوریل سال ۲۰۱۴ منتشر شده بود، بیان کرد که گرمای تابستان‌های استرالیا به‌دلیل افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن در جو، به‌تدریج بدتر می‌شود. نویسندگان این مقاله پیش‌بینی کردند که در صورت ادامه‌ی افزایش دمای تابستان، این موضوع عواقب ناگواری برای سلامت انسان و بخش کشاورزی استرالیا به‌دنبال خواهد داشت. همچنین انتظار می‌رود که زمستان‌ها نیز گرم‌تر شوند.

مقاله کوان در این‌باره می‌گوید:

مدل اجماعی نشان می‌دهد که تعداد و مدت زمان دوره‌های زمستان‌های گرم آینده با نرخ بیشتری نسبت به موج گرمای تابستان‌ها افزایش پیدا می‌کند.

این مقاله همچنین هشدار داد:

با پایان این قرن گرم‌ترین رویدادها برای هر دو فصل به‌طور فزاینده‌ای گرم‌تر خواهند شد.

براساس اعلام گوگل، از نوامبر ۲۰۱۰ میلادی تاکنون، غول بزرگ فناوری رقمی بیش از ۱۵ میلیون دلار صرف اجرای برنامه‌های مختلف مربوط‌به کشف باگ‌های امنیتی کرده است.

گوگل مدعی است تنها در سال ۲۰۱۸ میلادی، رقمی بالغ بر ۳.۴ میلیون دلار صرف اهداء جایزه به ۳۱۷ کارشناس تحقیقات امنیتی و در سال ۲۰۱۷ میلادی نیز رقمی بالغ بر ۲.۹ میلیون دلار صرف اهداء جایزه به ۲۷۴ کارشناس تحقیقات امنیتی کرده است. همچنین گوگل در حوزه‌ی کشف آسیب‌پذیری سیستم‌عامل اندروید و کروم، هزینه‌‌ای در حدود ۱.۷ میلیون دلار برای اهدا جوایز کشف باگ امنیتی پرداخت کرده است.

برنامه‌های مربوط‌به کشف باگ امنیتی یکی از پروژه‌های مهم و بزرگ امنیت داخلی شرکت گوگل محسوب می‌شود. گوگل سعی دارد با اهدای پاداش مالی، متخصصان و هکرها را تشویق کند تا بتوانند باگ‌های امنیتی را شناسایی کنند و به‌جای استفاده‌ی نادرست از باگ‌ها و فروش آن به گروه‌های مخرب، باگ‌ها را به شرکت گوگل معرفی کنند و در عوض جایزه‌ی مالی دریافت کنند. هرچند رقم جایزه آنقدرها قابل‌توجه و چشمگیر نبوده و قابل‌مقایسه با هزینه‌های سنگینی که ممکن است فروش باگ‌ها به هکرها برای شرکت ایجاد کند، نخواهد بود.

جایزه‌های مالی که گوگل برای کشف باگ‌های امنیتی درنظر می‌گیرد، رقمی بین ۱۰۰ تا ۲۰۰/۰۰۰ دلار است که برمبنای میزان حساس‌بودن حفره‌ی امنیتی تعیین می‌شود. در سال ۲۰۱۸ میلادی، بزرگ‌ترین جایزه‌ی مالی، ۴۱/۰۰۰ دلار تعیین شد. گوگل در سال ۲۰۱۸ میلادی، سه گزارش مختلف از متخصصان کشف حفره‌های امنیتی شرکت به‌اشتراک گذاشت:

• ازکوئیل پریرا (Ezequiel Pereira)، جوان ۱۹ ساله‌ی اروگوئه‌ای که باگ مربوط‌به اجرای کد از راه دور (RCE) را کشف کرد که اجازه‌ی دسترسی از راه دور به کنسول پلتفرم گوگل کلاد را می‌داد.
• توماس بجارسکی از لهستان نیز توانست باگ مربوط‌به اسکریپت متقابل سایت (XSS) را که نوعی حفره‌ی امنیتی است، کشف کند. این باگ امنیتی به هکر اجازه می‌دهد تا بتواند رفتار و ظاهر وبسایت را تغییر دهد و داده‌های شخصی کاربران را به‌سرقت برده و از طرف کاربر، کارهایی انجام دهد. توماس بجارسکی، موفق‌ترین شکارچی باگ و حفره‌ی امنیتی از سوی گوگل شناخته شد و با پولی که از جایزه‌ی باگ امنیتی به‌دست آورد، توانست رستوران و استراحتگاه راه‌اندازی کند.
• دمیتری لوکی‌آننکا (Dzmitry Lukyanenka) از مینسک بلاروس موفق به دریافت ۱۳۳۷ دلار جایزه برای کشف باگ‌های متعددی شد. وی بعد از اینکه شغلش را از دست داد، به‌صورت تمام وقت به پیدا کردن باگ‌های امنیتی پرداخت و زمان خود را صرف برنامه‌ی گوگل برای کشف باگ‌های امنیتی کرد. دمیتری در کار خود موفق بود و باگ‌های مختلفی کشف کرد که سایر محققان امنیتی نتوانسته بودند چنین باگ‌هایی را شناسایی کنند. 

از زمانی‌که گوگل برنامه‌ی شناسایی باگ‌های امنیتی و اهداء پاداش مالی را آغاز کرده، این پروژه همچنان در حال رشد است، تا جایی که در سال گذشته‌ی میلادی، غول بزرگ فناوری رقمی بالغ بر ۳ میلیون دلار صرف اهدا جوایز شناسایی حفره‌های امنیتی کرد. تیم امنیت گوگل به توسعه و گسترش برنامه‌های خود ادامه می‌دهد و قصد دارد جوایز بزرگ‌تری برای کشف حفره‌های امنیتی حساس‌تر تعریف کند. گوگل برای کشف حفره‌ی امنیتی کروم‌بوک جایزه‌ی ۱۰۰/۰۰۰ دلاری و برای هک اندروید جایزه‌ی ۲۰۰/۰۰۰ دلاری تعیین کرده است.

در ماه نوامبر، گوگل برای شناسایی محققان و متخصصان آکادمیک کشف حفره‌های امنیتی، جوایزی تعیین کرد. براساس آخرین گزارش‌ها، گوگل فهرست برندگان سال ۲۰۱۸ را از میان متخصصان آکادمیک منتشر کرده است:

به‌علاوه گوگل برای دانشگاه‌هایی که در برنامه‌ی شناسایی حفره‌های امنیتی وارد همکاری با این شرکت شده‌اند، مبلغی در حدود ۵۰۰/۰۰۰ دلار کمک هزینه‌ی مالی درنظر گرفته است.

در سال‌های اخیر شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری در بازار گوشی‌های هوشمند بوده‌ایم؛ اما مسئله‌ی مهم این است که مهره‌های اصلی این بازی همیشه به سود قابل‌توجه دست پیدا می‌کنند. اپل نیز در دایره‌ی همین شرکت‌ها قرار می‌گیرد و به‌لطف مشتریان وفادار به برند آیفون، شاهد فروش مناسب محصولات خود بوده است و می‌توان روندی یکسانی را نیز در آینده برای گوشی‌های هوشمند آن در نظر گرفت. در این هنگام است که خیال اپل از آیفون تاحدودی راحت می‌شود و فروش رایانه‌های مک به چالش اصلی برای اپل تبدیل می‌شود و جذب کاربران ویندوز می‌تواند بزرگ‌ترین موفقیت اپل در آینده‌ی نزدیک به شمار برود.

شروع موج خداحافظی از ویندوز ۷

بیش از یک سوم رایانه‌های شخصی مبتنی بر سیستم‌عامل مایکروسافت از ویندوز 7 بهره می‌گیرند و این مسئله می‌تواند به‌عنوان فرصت طلایی برای اپل به‌شمار برود. نسخه‌ی قدیمی اما محبوب ویندوز تنها با انتشار ۱۲ بسته‌ی نرم‌افزاری دیگر به پایان خط می‌رسد و مشتریان سازمانی یا تجاری مجبور خواهند بود تا مبلغ بسیار زیادی را به مایکروسافت پرداخت کنند تا بتوانند هم‌چنان به استفاده از ویندوز 7 ادامه دهند یا به نسخه‌های جدیدتر ویندوز کوچ کنند.

مهاجرت به نسخه‌های جدیدتر ویندوز چندان ارزان نخواهد بود و کاربران خانگی باید مبلغ ۱۴۰ دلار را برای گذر از ویندوز 7 به ویندوز 10 پرداخت کنند؛ درحالی‌که این مقدار برای مشتریان سازمانی ۲۰۰ دلار خواهد بود. همچنین اگر سازمان‌ها علاقه داشته باشند تا هم‌چنان به استفاده از ویندوز 7 ادامه دهند باید مبلغ ۷۰۰ دلار پرداخت کنند تا امکان استفاده از سیستم‌عامل فعلی خود را تا ۳ سال پس از تاریخ انقضای آن داشته باشند. هم‌اکنون ۶۴۲ میلیون رایانه با ویندوز 7 در جهان وجود دارد که بسیاری از آن‌ها در بازه‌ی زمانی ۱۲ ماه آینده باید به‌روزرسانی شوند. در سوی دیگر اپل توانسته است با فروش ۱۸.۲۱ میلیون دستگاه مک در سال ۲۰۱۸ به درآمد ۲۵.۴۸۴ میلیارد دلاری دست پیدا کند. حال فرض کنید اگر اپل بتواند تنها ۵ درصد از کاربران فعلی ویندوز 7 را به خریداری رایانه‌های مک ترغیب کند، می‌تواند چه میزان درآمد از این راه داشته باشد.

چرا یک مک خریداری نکنیم؟

همان‌طور که می‌دانیم بازار رایانه‌های شخصی وضعیت چندان مساعدی ندارد و حتی این پدیده در بازار گوشی‌های هوشمند هم در حال رخ دادن است. بسیاری از کاربران علاقه‌ای به خرید محصولات جدیدتر ندارند و قابلیت‌های تازه‌ای برای ترغیب خریداران، معرفی نشده است. اما وضعیت برای مشتریان بزرگ و سازمان‌ها بسیار متفاوت است. بسیاری از کاربران معمولی بیش از ده‌ها گیگ اطلاعات شخصی و ضروری روی رایانه‌های خود ندارند؛ اما برخی مؤسسه‌ها باید از هزاران ترابایت‌ داده‌ی خود حفاظت کنند. امن‌ترین روش برای حفاظت از چنین حجم عظیمی از اطلاعات تنها ازطریق به‌روزرسانی ویندوز به نسخه‌ی جدید حاصل خواهد شد زیرا جا‌به‌جایی اطلاعات و احتمال از دست رفتن آن‌ها در فرایند مهاجرت وجود دارد و تنها ۱۲ ماه برای انجام این کار فرصت باقی مانده است.

در گذشته‌ی نه چندان دور انتظار می‌رفت که کاربران عادی سیستم‌عامل خود را ارتقا دهند یا اینکه یک محصول مبتنی بر ویندوز جدید خریداری کنند. اما در سال‌های اخیر رقبای زیادی برای رایانه‌های شخصی یا حتی ویندوز به بازار عرضه شده‌اند. اکنون خریداران میان طیف انبوهی از محصولات مانندآیپد‌های اپل، سرفیس و کروم‌بوک‌ها حق انتخاب دارند و تمامی دستگاه‌های گفته‌شده، می‌توانند نیازهای روزمره‌ی کاربران را تأمین کنند که بیشتر مشتریان نیز در همین دسته قرار می‌گیرند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که میلیون‌ها نفر نه‌تنها به ارتقای ویندوز خود فکر نخواهند کرد بلکه ممکن است جذب محصولات غیر ویندوزی سایر شرکت‌ها شوند. دراین‌میان نقش اساسی اپل، کمک به مهاجرت کاربران از پلتفرم ویندوز به مک خواهد بود تا بتواند تعداد بیشتری از مشتریان را جذب اکوسیستم خود کند.

اما سازمان‌های بزرگ و مخصوصاً شرکت‌های توسعه‌دهنده‌ی اپلیکیشن می‌توانند دلایل کافی برای مهاجرت به‌سوی مک داشته باشند. با نگاهی ساده می‌توان آیفون‌ها و آیپدها را در دست طیف وسیعی از افراد جامعه دید که شامل کارکنان همین مؤسسه‌ها نیز می‌شود. اما چه چیزی بهتر از یک رایانه مک می‌تواند با آیفون سازگاری داشته باشد؟ یکسان‌سازی پلتفرم‌ها می‌تواند فواید زیادی برای چنین مؤسسه‌هایی داشته باشد و حتی موجب افزایش بهره‌وری آن‌ها شود. به‌زودی ممکن است که قابلیت اجرای اپلیکیشن‌های iOS در مک ایجاد شود که نویدبخش طیف وسیعی از اپلیکیشن‌های گوناگون از جمله بازی‌های سرگرم‌کننده است. اما در ادامه به چندین دلیل دیگر برای مهاجرت از ویندوز 7 به مک عنوان می‌کنیم.

۱- به‌روزرسانی‌های رایگان سیستم‌عامل

اپل تاکنون ثابت کرده است که متعهد به انتشار به‌روزرسانی‌های رایگان نرم‌افزاری و بسته‌های امنیتی برای سیستم‌های عامل‌ خود از جمله مک و iOS خواهد ماند. کاربران قدیمی ویندوز می‌توانند با خرید یک رایانه‌ی مک مطمئن باشند که در طول عمر دستگاه خود دیگر نیازی به پرداخت هزینه‌ای برای به‌روزرسانی نخواهند داشت.

۲- عمر طولانی

همان‌طور که در قسمت قبلی گفته شد، طول عمر دستگاه یکی از عامل‌های مهم برای خرید یک محصول جدید به‌شمار می‌رود. البته منظور از طول عمر، مدت زمان مفید استفاده از دستگاه است که از سوی شرکت سازنده، بسته‌های به‌روزرسانی و امنیتی دریافت می‌کند. این روند برای محصولات شرکت اپل به‌صورت میانگین ۵ سال در نظر گرفته می‌شود؛ یعنی اگر کاربری رایانه‌ی مک نسخه‌ی ۲۰۱۹ را خریداری کند تا سال ۲۰۲۴ می‌تواند از به‌روزرسانی‌ها بهره‌مند شود؛ اگرچه ممکن است در آن زمان برخی از قابلیت‌های جدید روی دستگاه‌های قدیمی‌تر قابل اجرا نباشند. این ۵ سال می‌تواند یکی از نقاط برجسته برای خرید رایانه‌های مک برشمرده شود.

۳- TCO یا کل هزینه‌ی مالکیت

باور عموم جامعه این است که محصولات اپل گران هستند؛ اما می‌توان این گرانی را از جنبه‌های متفاوتی توجیه کرد. در حالت عادی یک رایانه‌ی مک نسبت به رقیب ویندوزی خود گران‌قیمت‌تر خواهد بود اما این هزینه‌ی اضافی موجب بهره‌مندی خریدار از بسته‌های نرم‌افزاری، عمر مفید طولانی‌تر و برنامه‌های جانبی عرضه‌‌شده درکنار سیستم‌عامل مک مانند Swift، iWork و Xcode می‌شود؛ درحالی که برای خرید چنین برنامه‌هایی در سایر پلتفرم‌ها باید هزینه‌ی بسیار بالایی پرداخت شود. شرکت IBM ادعا دارد که در مدت زمان مفید استفاده از هر رایانه‌ی مک در سازمان خود، ۵۰۰ دلار نسبت به ویندوز صرفه‌جویی می‌کند. بنابراین پرداخت هزینه بیشتر در ابتدا می‌تواند به‌نوعی یک سرمایه‌گذاری تلقی شود که در آینده موجب صرفه‌جویی می‌شود.

۴- امنیت

از ابتدای پیدایش انسان، امنیت گزینه‌ای دلچسب و جذاب برای آدمی به‌شمار می‌رفته است. نمی‌توان گفت که محصولات اپل غیرقابل نفوذ هستند اما این شرکت توانسته ثابت کند که پلتفرم آن نسبت به سایر رقبا، امن‌تر است. همچنین پدیده‌ی امنیت به زمان خاصی محدود نمی‌شود و با پیشرفت بیشتر فناوری، تلاش‌های گسترده‌تری نیز برای تأمین امنیت کاربران مورد نیاز خواهد بود. کاملاً مشهود است که در عصر حاضر، دستیابی به اطلاعات و حفظ آن‌ها اولویت اول سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ است. به‌همین دلیل چنین مشتریانی ترجیح می‌دهند از پلتفرمی استفاده کنند که در حفاظت از داده‌های آن‌ها، مطمئن‌تر است. حتی دو سوم از کاربران به‌دلایل امنیتی حاضر هستند به پلتفرم اپل مهاجرت کنند زیرا از جمع‌آوری اطلاعات شخصی خود توسط ویندوز ۱۰ نگران هستند.

۵- مهاجرت آسان

اپل از سال‌ها پیش مهاجرت به مک را برای کاربران سابق ویندوز آسان کرده است. حتی این شرکت برنامه‌ای با نام Windows Migration Assistant ارائه کرده است که فایل‌ها، مخاطبان، بوک‌مارک‌ها، ایمیل‌ها و اطلاعات مربوط‌به تقویم را از رایانه‌های مبتنی بر ویندوز 7 یا جدیدتر به مک منتقل می‌کند. کاربران می‌توانند ازطریق شبکه‌ی مشترک نیز داده‌های خود را میان یک رایانه‌ی ویندوزی و یک مک جابه‌جا کنند یا حتی به کمک برنامه‌هایی مانند Boot Camp یا Parallels، نسخه‌ای از ویندوز را روی رایانه‌ی مک خود اجرا نمایند.

۶- حتی مایکروسافت نیز به مهاجرت کاربران کمک می‌کند

پس از آنکه سکّان هدایت مایکروسافت به‌دست ساتیا نادلا سپرده شد، وی سعی کرد تا مایکروسافت را به شرکت چندپلتفرمی تبدیل کند که هدف اصلی آن‌، ارائه‌ی سرویس‌های پیشرفته‌ی مبتنی بر وب است. در این مدل تجاری، سیستم‌عامل مورد استفاده توسط کاربر اهمیت چندانی ندارد و مایکروسافت علاقه‌مند است تا کاربران از سرویس‌های متعدد آن استفاده کنند. به‌همین دلیل است که مایکروسافت در سال گذشته توانست با Jamf به توافق برسد تا مهاجرت مشتریان ویندوزی به سوی مک و iOS، آسان‌تر صورت بگیرد.

۷- مشتریان خوشحال و خندان!

طبق شاخص منتشرشده توسط سازمان رضایت مشتری ایالات متحده (ACSI) در سال ۲۰۱۸، خریداران رایانه‌های مک در بخش لوازم خانگی و الکترونیکی بیشترین رضایت را داشته‌اند. همچنین میزان رضایت خریداران آیفون‌ها و آیپدهای اپل نیز در بالاترین سطح در هر بخش مختص به خود قرار داشته است.

جنگ اعداد به‌زودی شروع می‌شود

با اتمام مهلت مایکروسافت برای کاربران ویندوز 7 و همچنین درصورت معرفی نسخه‌های جدید مک از سوی اپل، ممکن است شاهد تحولات بسیاری در آینده‌ای نزدیک باشیم. نمی‌توان برنده‌ی قطعی این جدال را مشخص کرد و عوامل بسیار زیاد دیگری در جذب مشتریان به‌سوی یک اکوسیستم خاص از جمله عادت چندین ساله به یک پلتفرم وجود دارد. اما درنهایت اگر اپل بتواند حتی درصد کوچکی از کاربران ویندوز را به‌سوی خود جلب کند، می‌تواند درآمد هنگفتی در سال مالی ۲۰۱۹ به ثبت برساند.

شرکت المپوس، گزارش مالی فصل چهارم سال ۲۰۱۸ را منتشر کرده که برابر با گزارش فصل سوم از سال مالی ۲۰۱۹ این شرکت است. باوجودی که المپوس در کل، عملکرد خوبی داشته ولی گزارش مالی شرکت در بخش کسب‌وکار تصویربرداری خبر از کاهش سود فوق‌العاده زیادی می‌دهد.  پیش‌تر در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۱۸ برابر با ۱۵ آبان‌ماه ۱۳۹۷، پیش‌بینی سال ملی ۲۰۱۹ منتشر شده بود که ظاهرا المپوس برآوردهای مالی خود را نیز تغییر داده است.

همان‌طور که مشاهده می‌کنید، المپوس در جریان سه‌ماهه‌ی چهارم سال ۲۰۱۸ موفق شده تا درآمدی ۱۱۵ میلیون دلاری کسب کند که در مقایسه با مدت مشابه سال پیش از آن نشان از کاهشی ۴۰ میلیون دلاری دارد. المپوس در جریان پاییز ۲۰۱۸ متحمل ضرر عملیاتی ۳۵ میلیون دلاری شده است.

در جدول ذیل درآمد و سود عملیاتی شرکت در تاریخ ۶ نوامبر پیش‌بینی شده است. در برآوردهای جدید کسب‌وکار تصویربرداری شاهد کاهش سود عملیاتی المپوس هستیم.

بخشی از کاهش سود کسب‌وکار تصویربرداری به مشکلات تجاری چین و توقف تولید المپوس در این کشور بازمی‌گردد. ولی یکی دیگر از دلایل مهم کاهش سود، رقابت شدید بازار است. باید در نظر داشته باشیم که المپوس در سال‌های اخیر برای رویداد فتوکینا محصولات جدیدی برای معرفی نداشته و همین مسئله تاثیر شدیدی بر سود مالی شرکت داشته است. امید است با معرفی E-M1X و عرضه‌ی محصولات جدید، المپوس بتواند این روند را تغییر دهد.

فناوری چاپ سه بعدی به عنوان یک فناوری جدید که با برطرف کردن نقایص و ضعف جوشکاری موجب بهبود عملکرد قطعات و دستگاه‌ها می‌شود، به تازگی برای ساخت بزرگترین موشک راکت دنیا استفاده شده است.

گروهی از پژوهشگران چینی توانایی کنترل ذهن را در یک جونده توسعه داده و یک سیستم بی‌سیم مغز به مغز ساخته‌اند که به انسان این امکان را می‌دهد که موش سایبورگ را در یک مسیر مارپیچی حرکت دهد. سایبورگ اشاره به موجودی دارد که دارای اجزای ارگانیک و مکانیک است.

در این پژوهش که در مجله‌ی  Nature's Scientific Reports منتشر شده است، یک رابط مغز به مغز (BBI)تشریح می‌شود که مغز انسان را به یک کامپیوتر متصل می‌کند و با رمزگشایی اطلاعات مغز انسان موجب می‌شود مغز موش دستور حرکت را صادر کند. پژوهشگران روش خود را در بخش جذابی از مقاله با عنوان «آماده‌سازی موش سایبورگ» تشریح کردند و توضیح دادند که آن‌ها چگونه الکترودهایی را در دو قسمت از مغز موش قرار دادند. پژوهشگران با استفاده از الکترودهایی موش را آموزش دادند که براساس اطلاعاتی که به‌صورت بی‌سیم ازطریق ابزار تحریک‌کنننده‌ای کوچک روی پشت موش دریافت می‌شد، در جهت خاصی حرکت کنند.

اولین آزمایشی که‌ آن‌ها روی این موش سایبورگ انجام دادند، حرکت در مارپیچ ستاره‌ای شکلی بود که هشت پر داشت. حرکت موش در یکی از بازوهای مارپیچ آغاز می‌شد و وظیفه‌ی او حرکت به‌سمت بازوی دیگر بود. کنترل‌کننده‌ی انسانی نیز برای اندازه‌گیری سیگنال‌های مغزی به یک الکتروانسفالوگرام(EEG) مجهز بود و الکتروانسفالوگرام مستقیما به یک کامپیوتر متصل شده بود. کامپیوتر، سیگنال‌های مغز انسان را رمزگشایی کرده و آن‌ها را ازطریق یک مدل عبور می‌داد تا مغز موش را تحریک کند و به او بگوید که در جهت خاصی حرکت کند. استفاده از EEG برای اندازه‌گیری سیگنال مغز انسان به‌معنای این است که لازم نیست الکترودها مستقیما به مغز انسان وصل شوند. اگرچه این روش خوبی است اما موجب تضعیف سیگنال نیز می‌شود. آنگوس مک مورلاند مهندس بیومکانیک در دانشگاه اوکلند که در این پژوهش مشارکتی نداشته است، می‌گوید:

EEG فعالیت الکتریکی مغز را ازطریق جمجمه اندازه‌گیری می‌کند. EEG سیگنال سریعی به ما می‌دهد اما از آنجایی که جمجمه و پوست قابلیت هدایت چندانی نداشته و کاملا ضخیم هستند، سیگنال فضایی خوبی از مغز ایجاد نمی‌شود.

مک مورلاند سیگنال‌های حاصل از EEG را با خواندن یک کتاب مقایسه می‌کند: «خواندن کتاب از پشت چندین لایه از شیشه‌ی مات». استفاده از چنین روشی مانع از تجزیه‌و‌تحلیل سریع اطلاعاتی می‌شود که از مغز انسان می‌آید. مفهوم این وضعیت این است که ورود اطلاعات به مغز موش با قدری تأخیر انجام می‌شود و باید این مسئله درنظر گرفته شود. سیگنال‌های مغز برای حرکت در مسیر راست و چپ می‌توانستند رمزگشایی شوند اما برای حرکت موش به سمت جلو پژوهشگران از چشمک‌زدن استفاده کردند.

حرکت موش در این مسیر مارپیچ به‌طور متوسط سه دقیقه زمان می‌برد. در ادامه موش سایبورگ در مارپیچ پیچیده‌تر و مسیر ازپیش‌تعیین‌شده قرار داده شد. به‌طور متوسط، در ده آزمایش متوالی، حرکت موش‌ها از مسیر تعیین‌شده در ماریپچ در ۹۰ درصد موارد موفق بود.

موش سایبورگ با ابزاری تجهیز شده است که مغز او را تحریک می‌کند و به او می‌گوید در جهات خاصی حرکت کند

پژوهشگران در گذشته نیز با درجات مختلفی از موفقیت روی رابط مغز با مغز کار کرده‌اند. در سال ۲۰۱۳، یک رابط مغزی، مغز انسان را به مغز موش متصل کرد و انسان را قادر ساخت که روی حرکات دم موش تاثیر بگذارد. در سال ۲۰۱۶ مغز انسان به یک سوسک سایبورگ متصل شد و انسان را قادر ساخت که بتواند تاحدودی سوسک را در مسیر S شکلی هدایت کند. البته این اولین‌بار است که یک رابط مغز به مغز درمورد یک وظیفه‌ی جهت‌یابی پیچیده استفاده شده است.

در یک مقاله‌ی قبلی، پژوهشگران پیشنهاد کردند که موش‌های سایبورگ ممکن است دارای ظرفیت بالایی در عملیات تفحص و نجات باشند. این موش‌ها قادر خواهند بود که در داخل یا خارج از محدوده‌ی خطر، با کنترل انسان از راه دور حرکت کنند. مک مورلاند می‌گوید:

آیا آن‌ها می‌توانند از این تکنولوژی برای فرستادن موشی که یک فرستنده و دوربین به‌همراه خود دارد به یک ساختمان فروریخته برای جستجوی بازماندگان استفاده کنند؟ بله، به‌نظر می‌رسد که این کار قابل انجام باشد اما یک کنترل از راه دور دستی در این زمینه بسیار مطمئن‌تر خواهد بود.

در حال حاضر، این تکنولوژی هنوز در مراحل اولیه‌ی خود است اما سوالات اخلاقی در زمینه‌ی استفاده از کنترل ذهن روی دیگر گونه‌ها پیش آمده است. پژوهشگران این مطالعه خاطر نشان می‌کنند که پروتکل‌های آزمایشی آن‌ها توسط کمیته‌ی اخلاق دانشگاه تأیید شده است.

مأموریت اسیریس رکس (OSIRIS REx) در‌ نزدیک‌ترین فاصله با یک سیارک اجرا می‌شود که تا به حال هر فضاپیمایی تجربه کرده است و نتیجه استفاده از این فرصت در گام اول تهیه یک جفت عکس شگفت‌انگیز برای دانشمندان بود.

فضاپیمای اسیریس رکس در ۳۱ دسامبر به مدار سیارک بنو (Bennu) که یکی از مجموعه سیارک‌های آپولو است، وارد شد و این مُیسر نبود مگر با انجام محاسبات دقیق و حساب شده تیم کاوشگر ناسا؛ چرا که خرده سیاره بنو کوچک‌ترین سنگ فضایی است که کاوشگری در مدار آن قرار گرفته است.

این مانور مداری چالش بزرگی بود. فضاپیمای اسیریس‌ رکس تنها یک ۱.۶ کیلومتر با سطح سیارکی فاصله داشت که حدود ۵۰۰ متر قطر دارد و البته این فرصتی شگفت‌انگیز بود تا با دوربین‌هایش سطح سنگی سیارک را با بهترین کیفیت به تصویر بکشد. دانشمندان معتقدند شکل ناهموار سیارک بنو ناشی از تجمع تعداد زیادی از سنگ‌های ناهموار است که درکنار یکدیگر جمع شده‌اند.

مجموعه سیارک‌های آپولو نزدیک به ۷۰۰۰ سیارک هستند که البته در میان آن‌ها سیارک‌هایی یافت می‌شوند که با نزدیکی به زمین می‌توانند در فهرست سیارک‌های بالقوه خطرناک برای زمین جای بگیرند و سیارک بنو نیز در این فهرست قرار دارد. درمقیاس خطر (Hazard Scale) پارلمو که بررسی خطر بالقوهاشیاء نزدیک به زمین (NEO) می‌پردازد نیز این سیارک جای خاصی دارد.
دو تصویر توسط ابزاری به نام NavCam گرفته شده که در اصل دوربین اصلی ناوبری فضاپیما است. تصاویری که ۱۷ ماه ژانویه گرفته شدند قطب جنوب این خرده‌سیاره را نشان می‌دهد. تصویر دیگری هم اخیر از قطب جنوب خرده‌سیاره بنو منتشر شده بود که از فاصله ۱۲ کیلومتری گرفته شده است که البته باز هم امکان مناسبی برای تحقیقات و نقشه‌برداری سطح سیارک به دانشمندان می‌دهد.اینتصویر توسط دوربین دیگری در فضاپیما به نام MapCam گرفته شد که در اصل یکی از ابزارهای علمی کاوشگر است.

هدف اصلی فضاپیمای اسیریس رکس، جمع‌آوری نمونه و بازگرداندن آن به زمین است. به همین دلیل گرفتنعکاسی تصاویر رنگی برای پیدا کردن نقطه مناسب برای اجرای عملیات نمونه‌گیری بسیار مهم است. البته فرایند نمونه برداری تا سال ۲۰۲۰ شروع نمی‌شود و دانشمندان تا آن زمان فرصت کافی برای رصد سیارک را دارند.

این نمونه‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تا شرایط شکل گیری پیدایش حیات را بهتر بررسی کنند. کاوشگر اسیریس رکس ناسا که از انواع مأموریت نمونه‌برداری‌-بازگشت (sample-return) است، نمونه برداشت‌شده را طبق برنامه‌ریزی سال ۲۰۲۳ به زمین ارسال خواهد کرد.

گریه کردن در فضا کاری دشوار است

خوردن برخی خوراکی‌ها در فضا ممنوع است

در فضا به راحتی نمی‌توانید خطاطی کنید

ساعت خواب و بیداری در فضا با نورخورشید هماهنگ نمی‌شود

حمام در فضا، کابوسی ترسناک برای فضانوردان

مواد خوراکی در فضا بی‌مزه می‌شوند

استفاده از سرویس بهداشتی درفضا به سختی امکان پذیر است

 امروزه دیگر مردم در سراسر جهان هرگز از گوشی‌های هوشمند خود دور نیستند. در هنگام رفت‌وآمد در سطح شهر، در محل کار، در دانشگاه و حتی در هنگام خواب مردم تلفن همراه هوشمند را در کنار خود دارند.
حال سوالی که بسیاری از کاربران گوشی‌های هوشمند از کارشناسان فناوری می‌پرسند این است که آیا این میزان ارتباط تنگاتنگ با گوشی های هوشمند ضرر و آسیبی برای بدن انسان دارد؟ 

به تازگی تحقیقاتی در حوزه تشعشعات تلفن همراه و تاثیرات آن برای روی بدن انسان‌ها صورت گرفته است و برخی از دانشمندان در صدد برآمده‌اند میزان خطر استفاده از گوشی‌های هوشمند بر سلامت کاربران را مورد سنجش قرار دهند.

با توجه به حساسیت موضوع و اهمیت آن در حفظ سلامت کاربران تلفن‌های هوشمند سازمان‌ها و نهاد‌هایی در نقاط مختلف جهان بررسی‌هایی در جهت ارزیابی میزان تشعشعات گوشی‌های هوشمند آغاز کرده‌اند. یکی از این سازمان‌ها اداره فدرال آلمان در حوزه تشعشات (Bundesamt für Strahlenschutz) است.

طبق استاندار این اداره آلمانی میزان تشعشع تلفن‌های همراه هوشمند ساخته شده به وسیله تمامی تولید کنندگان در جهان باید نرخی حداکثر تا ۰.۶۰ وات بر گیلوگرم را داشته باشد. با استناد به همین استاندار این سازمان دوستدار محیط زیست به تازگی لیستی از اسامی پرتشعشع‌ترین گوشی‌های هوشمند در جهان منتشر کرده است.

بر طبق آنچه در لیستی انتشار یافته از سوی سازمان آلمانی دیده می‌شود گوشی Mi A۱ از شرکت چینی Xiaomi در صدر تشعشع‌زاترین گوشی‌های هوشمند قرار دارد. به طور کلی ۹ مورد  در این لیست به تلفن‌های همراه ساخت شرکت‌های چینی اختصاص یافته است که برای سازندگان این گوشی‌ها و خریداران این دستگاه‌ها نوعی فاجعه محسوب می‌شود.

شرکت‌های بزرگ Xiaomi، OnePlus و ZTE سازندگان چینی هستند که در این لیست از آن‌ها نام برده شده است. اما نکته جالب و قابل تامل لیست پرتشعشع‌ترین و خطرناک‌ترین گوشی‌های هوشمند حضور دو مدل از تلفن‌های همراه غول فناوری آمریکایی اپل در آن است. به نظر می‌رسد حتی شرکت‌های بزرگی همچون اپل نیز بعضا سود بیشتر را به حفظ سلامت کاربران خود ترجیح می‌دهند.

خریداران خودروی سوپراسپرت برابهام BT62 از این پس می‌توانند نسخه‌ی مجاز برای تردد در خیابان این خودرو را نیز خریداری کنند. تولید این مدل در پی درخواست تعدادی از مشتریان این شرکت انجام شد که می‌خواستند خودروی خاص خود را به‌جز در پیست مسابقه، در خیابان نیز مورد استفاده قرار دهند.

به گفته‌ی دن مارکس، مدیر بخش تجاری شرکت برابهام (Brabham) خودروهای این شرکت تولید بسیار محدودی دارند و تنها بر اساس سفارش مشتری ساخته می‌شوند ولی این شرکت می‌خواهد تا جای ممکن به نیازهای مشتریان خود پاسخ دهد تا بتواند طیف بیشتری از افراد متمول را به سمت خود جذب کند.

به گفته‌ی این شرکت خودروسازی، نسخه‌ی خیابانی برابهام BT62 به‌گونه‌ای مهندسی شده است که توانایی‌های حرکتی آن تا حد امکان نزدیک به نسخه‌ی مخصوص پیست باشد.

تغییراتی که در نسخه‌ی خیابانی BT62 اعمال شده‌اند، شامل افزایش ارتفاع کف خودرو از سطح زمین با استفاده از یک کیت لیفت در محورهای جلو و عقب و افزایش دور قفل فرمان هستند؛ چون فرمان مدل مخصوص پیست بسیار تیز بوده و چندان مناسب خیابان و جاده نیست.

امکانات استاندارد BT62 نیز شامل سیستم تهویه‌ی مطبوع، ایموبلایزر و تودوزی جدید هستند. وزن مدل خیابانی BT62 از مدل مخصوص پیست بیشتر است اما سازنده عدد دقیق این افزایش وزن را اعلام نکرده است.

برابهام BT62 به یک پیشرانه‌ی ۵.۴ لیتری ۸ سیلندر مجهز است که فاقد هرگونه سیستم پرخوران بوده و می‌تواند ۷۰۰ اسب بخار قدرت و ۶۶۷ نیوتون‌متر گشتاور تولید کند. جعبه دنده‌ی مورد استفاده در این خودرو ۶سرعته‌ی سکوئنشال همانند خودروهای مسابقه‌ای است و نیروی پیشرانه را به محور عقب انتقال می‌دهد.

قیمت مدل استاندارد برابهام که با آن تنها می‌توان در پیست‌های مسابقه تردد کرد، یک میلیون دلار است و برابهام اعلام کرده که مدل مجاز برای تردد در خیابان ۲۶۶ هزار دلار قیمت بیشتری نیز دارد.