چندی پیش یکی از ۱۰۰ کانال برتر یوتیوب به قیمت چند میلیون دلار فروخته شد. این معامله، دومین در نوع خود بود که در عرض چند ماه انجام می‌شد. یوتیوبرها و تهیه‌کنندگان پشت صحنه‌ی پرطرفدارترین شبکه‌ی ویدئویی جهان اعتقاد دارند این روند، شروع موجی از خرید و ادغام‌ها در شبکه خواهد بود. مسیر روند توسط تهیه‌کنندگان انفرادی هدایت می‌شود. آن‌ها نگران این هستند که یوتیوب، تا زمانی‌که سرویسی رسمی (یا متعلق به یک شرکت بزرگ) نباشند، اهمیت زیادی به آن‌ها ندهد.

Enchufe.tv یکی از پرطرفدارترین کانال‌های اسپانیایی زبان یوتیوب محسوب می‌شود که خبر فروش آن، یکی از مهم‌ترین اخبار در میان کانال‌ها بود. این کانال کمدی انیمیشنی، حدود ۱۹ میلیون مشترک دارد. تعداد مشترکان این کانال، از اینفلوئنسر بزرگ یوتیوب یعنی لوگان پائول هم بیشتر است و حتی کانال رسانه‌ی مشهور BuzzFeed نیز این تعداد مشترک ندارد. فروش این کانال، پس از فروش کانال سیزدهم یوتیوب یعنی Little Baby Bum انجام شد و به نظر می‌رسد موج مشابه ادامه پیدا کند.

نیروهای محرک پشت خرید و فروش‌های متعدد کانال‌ها در یوتیوب را می‌توان در ۳ بخش، دسته‌بندی کرد. اول اینکه یوتیوب، ستاره‌های هالیوودی را به تولیدکننده‌های انفرادی ترجیح می‌دهد. ثانیا، تولیدکننده‌ها به مرز خستگی مفرط رسیده‌اند. ثالثا، فرصت‌های خارج از آن پلتفرم، برای آن‌ها بسیار جذاب شده‌اند.

یوتیوب نگران آن است که تولیدکننده‌های بحث‌برانگیز در پلتفرمش، به‌مرور تبلیغ‌دهنده‌ها را از آن دور کنند. به‌همین دلیل، در ماه می سال گذشته، آن‌ها مجموعه‌ای اختصاصی را با حضور بزرگانی همچون ویل اسمیت، کوین هارت و وایت‌هال شروع کردند. در برهه‌ای دیگر از زمان، بسیاری از تهیه‌کنندگان کانال‌های بزرگ یوتیوب، مدتی را به استراحت و مرخصی اختصاص دادند، چون از فشار کاری بالا برای تولید محتوا، به خستگی مفرط رسیده بودند. به‌عنوان مثال، ستارگانی همچون ال میلز کمدین و گیمر معروف یوتیوب یعنی روبن گاندرسن به‌نوعی به مرخصی رفته‌ بودند.

برخی از ستاره‌های پیشین یوتیوب، پس از ترک پلتفرم و امتحان کردن فرصت‌های جدید، به موفقیت‌هایی هم رسیدند. همین موفقیت‌ها، دیدگاه دیگر تهیه‌کننده‌ها و ستاره‌ها را نیز تاحدودی تحت تأثیر قرار می‌دهد. ستاره‌های سابق، با برنامه‌های متنوع از پادکست‌سازی و مجری‌گری برنامه‌های رسانه‌ای تا فروش کتاب به موفقیت‌هایی رسیده‌اند.

در نتیجه‌ی تمام رخدادهای بالا، یوتیوبرها به‌مرور تلاش می‌کنند تا شبیه اینفلوئنسرهای جریان اصلی شوند. افرادی که زمانی روبروی آن‌ها قرار داشتند، امروز به الهامی برای حرکت جدید تبدیل می‌شوند تا یوتیوبرها هم از رقابت باز نمانند. یکی از مراحل شبیه شدن به جریان اصلی، بهبود فرایند نظارت و انجام عملیات حرفه‌ای در جریان تولید محتوا خواهد بود. انجام آن کارها، نیازمند همکاری با شرکت‌های بزرگ یا فروش کامل کانال به آن‌ها است. درنتیجه، یک شبکه‌ی چندکاناله (MCN) تشکیل می‌شود.

جیسون کارپنتیر، به همسرش راشل در مدیریت کانال یوتیوبی هنری و کاردستی، کمک می‌کند. او اعتقاد دارد افزایش حرفه‌ای‌گری در تولید محتوا، یک خط دفاعی دربرابر تغییرات در حال وقوع در پلتفرم است. کانال او ۱۰۰ هزار مشترک دارد. جیسون می‌گوید به‌عنوان یک تهیه‌کننده‌ی کوچک‌تر در شبکه، همیشه با مشکلات متنوعی از تغییر همیشگی الگوریتم تا پشتیبانی متغیر یوتیوب، روبه‌رو خواهید شد.

واقعی بودن یا منطقی بودن ترس تولیدکننده‌های مستقل یوتیوب را نمی‌توان تأیید یا رد کرد. منتهی کاملا مشخص است که یوتیوب، به استعدادهای داخلی خود و آن تهیه‌کننده‌ها وفادار مانده است. به‌هرحال آن ترس، افراد را وادار به انجام کارهای مختلف می‌کند. درک هولدر، مدیر و صاحب سابق کانال Little Baby ‌Bum است. او که پیش از فروش کانال و ترک کامل یوتیوب به همراه همسرش آن را مدیریت می‌کرد، می‌گوید:

اگر قصد رشد و توسعه‌ی کانال خود را دارید، باید درنهایت یک همکاری استراتژیک تشکیل دهید.

خریداران کانال هولدر، مدیران سابق اجرایی شرکت DHX Media بودند. شرکت فوق، برند Teletubbies و Maker Studios را در اختیار دارد. برند دوم، یک MCN یوتیوب متعلق به دیزنی است. مدیران سابق، شرکتی جدید با نام Moonbug تأسیس کردند تا کانال خریداری‌شده را ازطریق آن مدیریت کنند. آن شرکت تا امروز ۱۴۵ میلیون دلار سرمایه جذب کرده است تا در خریدهای آتی به کار بگیرد.

در خرید اخیر، سهم زیادی از Touche Films شرکت تولیدی رسانه‌ای و مدیر Enchufe، توسط 2btube، بزرگ‌ترین MCN یوتیوب خریداری شد. جزییات آن معامله رسانه‌ای نشد، اما یک منبع آگاه اعلام کرد که فروش کانال، ارزش Touche Films را به ۵ میلیون دلار رساند.

فروش کانال Enchufe حدود ۶ ماه پس از واگذاری Little Baby Bum انجام شد. درباره‌ی آن فروش، هری هیوگو از شرکت Goat Ganecy رقمی بین ۷.۷۵ تا ۱۱ میلیون دلار را تخمین زده بود. البته، هولدر هم در زمان عقد قرارداد و هم در زمان انتشار این مقاله، از اظهارنظر پیرامون قیمت خودداری کرد.

یان شفرد، مدیر یک شرکت لندنی فعال در حوزه‌ی اینفلوئنسرها است. او اعتقاد دارد خریدهای اخیر، نشان‌دهنده‌ی روندی ادامه‌دار در صنعت رسانه است. خریداران می‌توانند کارهای مورد نیاز برای مدیریت کانال‌های بزرگ را به‌خوبی بین نیروی انسانی خود تقسیم کنند. آن‌ها مجذوب درآمد تضمین‌شده‌ی تبلیغات در کانال‌های پرمخاطب یوتیوب می‌شوند.

برخی تهیه‌کننده‌های مستقل یوتیوب نیز با دیدن پیشنهاد از سمت خریداران بزرگ، از کاهش حجم کاری خود پس از واگذاری استقبال می‌کنند. اکثر کانال‌های بزرگ از PewDiePie گرفته تا Lilly Singh می‌گویند که از حجم بالای کار و انجام همه‌ی وظایف از بازیگری تا تهیه‌کنندگی، کارگردانی، بازاریابی و فروش، خسته شده‌اند. درواقع، یوتیوبرها از دریافت کمک از سوی شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ استقبال می‌کنند. هولدر اعتقاد دارد تقسیم حجم بالای کار تولید ویدئو با گروهی از افراد حرفه‌ای، برای همه‌ی یوتیوبرها یک موهبت محسوب می‌شود.

علاوه‌بر تقسیم وظایف، نکات دیگری هم وجود دارد که یوتیوبرهای مستقل را به فروش یا همکاری ترغیب می‌کند. به‌عنوان مثال، آن‌ها می‌توانند از اعطای مجوز محتوا، خرید‌وفروش در کانال‌های دیگر و ارائه‌ی حقوق کپی‌رایت، درآمدهایی داشته باشند که همگی، با همکاری گروهی آسان‌تر می‌شود.

هولدر و همسرش، یکی از دلایل فکر کردن به فروش را توانایی برای بهره‌برداری بیشتر از کانال، با عضویت در یک گروه بزرگ‌تر می‌دانند. کانال آن‌ها در زمان فروش در حال تغییر حالت از یوتیوب، به تلویزیون سنتی بود. درک هولدر در زمان فروش کانال در مصاحبه‌ای گفته بود: «ما به مرحله‌ای رسیده‌ایم که باید شرکت را به سطحی جدید ببریم. برای انجام آن کار، باید تیمی حرفه‌ای تشکیل دهیم».

در دنیای کنونی، تأثیر فرهنگی ستاره‌‌های سنتی مانند ستاره‌های هالیوود، هنوز فاصله‌ی زیادی با ستاره‌های یوتیوب دارد. به‌همین دلیل، بسیاری از بزرگ‌ترین یوتیوبرهای مستقل که صدها میلیون بازدید دارند، هنوز نمی‌توانند یک سریال تلویزیونی بدون تکیه بر یوتیوب تولید کنند. در میان آن‌هایی که کانال خود را به MCN فروخته یا با آن‌ها همکار می‌شوند هم، اختلاف‌نظر پیرامون ارزشمند بودن یا نبودن این اقدام وجود دارد. در سال‌های اخیر، یوتیوبرها اعتماد آن‌چنانی به MCNها نداشتند چون به‌صورت مستقل توانایی کسب درآمد داشتند. به‌علاوه، شکست شبکه‌هایی همچون Defy Media و Machinima، این عدم اعتماد را بیشتر کرد.

کارپنتیر و همسرش هنوز تصمیم مشخصی در این مورد نگرفته‌اند. آن‌ها هنوز در حال بررسی گزینه‌ها هستند. البته، قطعا فروش کانال فرصت‌های بیشتری را برای درآمدزایی در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد. به‌عنوان مثالی از این فرصت‌ها، برنامه‌های کانال Enchufe اکنون در شبکه‌ی Comedy Central در کل آمریکای لاتین و Galavision در ایالات متحده، پخش می‌شود. به‌علاوه، فیلمی با همکاری سونی پیکچرز و تیم پشت‌صحنه‌ی سریال مشهور Narcos نیز از روی محصولات این کانال ساخته خواهد شد. مدیرعامل 2btube که شبکه‌ی فوق را خریداری کرد، امیدوار است دیگر زیرمجموعه‌های یوتیوبی‌اش نیز به تولید محصولات باکیفیت با هدف تبدیل شدن به فیلم و سریال، علاقه‌مند شوند. او در ادامه به این نکته اشاره می‌کند که رسانه‌های سنتی، باید به‌مرور به حجم بالای مخاطبان یوتیوب دسترسی پیدا کنند.

در پایان باید به این نکته اشاره کرد که هرچه یوتیوب از محتوای فیلمی و تلویزیونی حمایت کند، به‌مرور شبیه همین رسانه‌ای می‌شود که قصد جایگزین کردنش را دارد. این شباهت، هم در جلوی دوربین و هم پشت صحنه‌ی تولید محتوا، ملموس می‌شود. وقتی ستاره‌های امروزی فضای مجازی، به‌مرور از مخاطبانشان، همان‌هایی که باعث ستاره شدنشان شدند، دور شوند؛ همان روند سینما و تلویزیون سنتی پیش می‌آید.

اپل برنامه‌های گسترده‌ای برای پایش سلامت کاربران خود در نظر گرفته است. به نظر می‌رسد ایرپاد ۲ اپل تنها با قرار گرفتن در گوش کاربران می‌تواند وضعیت سلامتی آن‌ها را پایش کند. پیش‌تر گفته شده بود که ایرپاد جدید اپل احتمالا در سه‌ماهه‌ نخست ۲۰۱۹ عرضه می‌شود. اپل قصد دارد ایرپاد ۲ را به‌زودی معرفی کند. کاربرانی که هم‌اکنون ایرپاد قدیمی‌تر دارند، قطعا بسیار علاقه‌مند هستند که بدانند نسخه‌ی به‌روزرسانی‌شده‌ی ایرپاد ۲ چه تغییراتی نسبت‌به مدل قبلی خواهد داشت. اولین مدل ایرپاد در سال ۲۰۱۶ میلادی به بازار عرضه شد. شاید کاربرانی که اولین مدل‌های ایرپاد را خریداری کرده‌اند، تمایل داشته باشند شارژ باتری هدفون‌ جدید همچنان خوب باشد. 

تنها اطلاعات موثقی که در مورد ایرپاد ۲ اپل منتشر شده، این است که هدفون جدید دارای کیس شارژ بی‌سیم خواهد بود. اما به‌نظر می‌رسد کوپرتینونشین‌ها برنامه‌ریزی‌ بیشتری برای هدفون جدید خود درنظر گرفته‌اند. باتوجه به آخرین اخبار فاش‌شده و پتنت‌های ثبت‌شده توسط اپل، می‌توانیم حدس‌هایی در مورد مشخصات ایرپاد ۲ داشته باشیم. پیش‌تر گفته شده بود که ایرپاد ۲ اپل اوایل سال ۲۰۱۹ با بهبود حذف نویز عرضه می‌شود. به‌نظر می‌رسد اپل علاوه‌بر تمرکز روی کیفیت صدا، برنامه‌هایی برای توسعه‌ی کارایی‌های مربوط‌به سلامتی محصول جدید خود دارد.

پیش‌تر نیز گفته شده بود که نسل بعدی ایرپاد اپل به دستور «Hey Siri» حساس خواهد بود. ولی آنچه کوپرتینونشین‌ها برای هدفون خود درنظر گرفته‌اند، بیش از این‌ها است و قصد دارند کارایی‌های بیشتری برای محصولی که تنها در گوش قرار می‌گیرد، ارائه دهند.

برنامه‌های بلندمدت

هدفون ایرپاد اپل در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۶ میلادی معرفی شد و تنها تا آخر همان سال به‌صورت آنلاین قابل سفارش دادن بود. با این وجود، اپل در ماه سپتامبر ۲۰۱۵ میلادی سه ثبت اختراع برای Earbud به‌همراه حسگر بیومتریک (Biometric Sensing) ثبت کرده بود. در نتیجه توجه اپل به فناوری‌های مرتبط با سلامتی، موضوع جدیدی نیست و پیش از این نیز مطرح شده است. در اصل کوپرتینونشین‌ها چندین سال است که روی ارائه‌ی ویژگی‌های جدیدی برای ایرپاد تلاش می‌کنند. 

تا اوایل سال ۲۰۱۷ میلادی، خبری از ارائه‌ی محصولاتی در راستای پتنت‌های ثبت‌شده نبود ولی درنهایت با تاخیری طولانی شاهد محصولات جدید با ویژگی‌های توصیف‌شده در پتنت‌ها، در فروشگاه‌ها بودیم. پیش‌تر گفته شد که ایرپاد اپل با ویژگی Live Listen در iOS 12، به ابزاری برای کمک به کم‌شنوایان تبدیل می‌شود. در سپتامبر ۲۰۱۸  همزمان با انتشار iOS 12، ویژگی Live Listen معرفی شد. 

همان‌طور که مشاهده می‌کنید، سه سال پس از ثبت پتنت، ویژگی جدیدی به‌عنوان بخشی از نسخه‌ی به‌روزرسانی‌شده‌ی iOS به بازار عرضه شد. اپل برنامه‌ی طولانی‌مدتی برای این حوزه دارد. ویژگی Live Listen با استفاده از میکروفون آیفون و قابلیت‌های نسخه‌ی جدید iOS می‌تواند داده‌ها را ازطریق بلوتوث ارسال کند و همین ویژگی برای ایرپاد هم دردسترس است. 

هدفونی متناسب و کامل

طرح‌های مربوط‌به سه پتنت ثبت‌شده‌ی اپل در سال ۲۰۱۵ میلادی شباهتی به ایرپاد ندارند. پتنت دیگری نیز در سال ۲۰۱۴ میلادی به‌ثبت رسیده که خبر از هدفونی با حسگر پایش سلامتی و کنترل head gesture می‌دهد، ولی طرح‌های مربوط‌به این پتنت هم شباهتی به ایرپاد اپل نداد. 

هدفونی که درنهایت در گوش کاربران قرار گرفت، طراحی متفاوتی نسبت به طراحی‌های پتنت‌های ثبت‌شده داشت. در طراحی‌های ثبت‌شده، هدفونی با سیم دیده می‌شود. اما توضیحاتی که در توصیف پتنت آمده است ،با مشخصات ایرپاد نسبتا هم‌خوانی دارد. AppleInsider، متن توضیح پتنت ثبت‌شده‌ی مربوط‌به سال ۲۰۱۴ میلادی را به‌صورت ذیل خلاصه‌سازی کرده است:

براساس اطلاعات مربوط‌به پتنت، سیستم پایش تناسب اندام به مجموعه‌ای از هدفون‌ها اضافه شده و عملکردی تضمین‌شده دارد که به کاربران اجازه می‌دهد تا بتوانند در حین گوش دادن به موسیقی، وضعیت تناسب اندام و سلامتی خود را پایش کنند. با قرار دادن هدفون در گوش یا نزدیک گوش، حسگر موجود در آن می‌تواند درجه حرارت‌ و ضربان قلب را درکنار سایر کارایی‌های دیگر پایش کند.

علاوه‌بر سنسورهای مبتنی بر پوست، شتاب‌سنج متصل به شاسی ایرباد نیز می‌تواند جمع‌آوری داده‌های دقیق‌تر را تسهیل نماید. برخی نیز مجهز به چندین شتاب‌سنج هستند که هر کدام منطبق با یکی از محورها قرار داده شده است.

ارائه‌ چنین ویژگی‌هایی سخت نیست

 بررسی و تحلیل پتنت‌های ثبت‌شده‌ی اپل یک طرف قضیه است. شاید برای شما جالب باشد که بدانید به‌صورت کلی، از قسمت داخلی گوش انسان چه اطلاعاتی را می‌توان پایش کرد و تا چه اندازه پتنت‌های ثبت‌شده در عمل، قابلیت اجرا دارند. 

بی‌شک برخی کارایی‌ها، همچون نظارت بر حرکت کاربر، جزو کاربردهایی است که می‌تواند برای ایرپاد درنظر گرفته شود و در کل چنین قابلیت‌هایی، برگ برنده‌‌ برای اپل محسوب می‌شود. در حال حاضر در اپل‌واچ با استفاده از اپلیکیشن Activity می‌توان چنین کارایی را در اختیار داشت. اما باید ببینیم آیا می‌توان ازطریق گوش، به اطلاعات دقیق‌تری دسترسی پیدا کرد یا نه.

زمانی‌که ساعت هوشمند به کاربر می‌گوید که باید سریع‌تر پیاده‌روی کند، کاربر نمی‌تواند با حرکت دادن سریع‌تر مچ دست یا چند حرکت سریع بدنی، این‌طور وانمود کند که در حال تندتر پیاده‌روی کردن است. ساعت هوشمند با حرکت سریع مچ دست به‌راحتی فریب نمی‌خورد، بی‌شک در مورد حرکات سر نیز همین اتفاق می‌افتد و داده‌ها حتی دقیق‌تر هم خواهند بود. داده‌هایی که از این طریق ثبت می‌شوند، می‌توانند بسیار مفید باشند و مورد استفاده قرار گیرند. هرچقدر کاربر در معرض روش‌های پایش دقیق‌تری و بیشتری قرار گیرد، اطلاعات دقیق‌تری نیز به‌دست خواهد آمد.

در سال ۲۰۱۳ میلادی، نشریه‌ی Translational Engineering in Health and Medicine از نشریات IEEE مقاله‌ای در مورد مشکلات وصل کردن دستگاه‌های مختلف به بدن برای پایش برخی مشکلات اعم از «آپنه خواب» منتشر، و اعلام کرد:

باتوجه به اینکه لازم است سنسورهای مختلفی به بیمار متصل شود، کیفیت خواب بیمار کاهش پیدا خواهد کرد که این امر می‌تواند بر نتایج آزمایش تأثیرگذار باشد. 

سپس نویسندگان مقاله، نتایج اولیه‌ی آزمایش‌های خود را در مورد امکان قرار دادن سنسورها در گوش برای پایش ضربان قلب حین خواب ارائه دادند. موضوع مورد توجه محققان این بود که بتوانند وضعیت بیمار را به‌گونه‌ای پایش کنند که محل قرارگیری حسگر تاثیری در نتایج نداشته باشد. بعدها نشریه‌ی Nature نیز به بررسی ابعاد عملی و اجرایی این موضوع پرداخت و با نگاهی به گجت‌های پوشیدنی برای پایش سلامت، سنسورهای درون گوش را نیز برای حل برخی مسایل پزشکی مورد بررسی قرار داد. 

در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۷ میلادی، مقاله‌ای تحت عنوان «قابل شنیدن‌ها: حسگر درون گوشی مولتی فیزیولوژیکی» به بررسی این موضوع پرداخت و در قسمتی از چکیده‌ی مقاله به این موضوع اشاره شده است: 

در این مقاله به برخی از چالش‌های مربوط‌به استفاده از هدفون‌های نامحسوس برای دسترسی به داده‌های مربوط‌به اعضای حیاتی بدن ازطریق کانال گوش می‌پردازیم.

وقتی هدفونی برای ساعاتی طولانی از روز در هر دو گوش کاربر قرار داده شود، می‌تواند سنجش‌های قابل اعتمادتری ارائه دهد. همان‌طور که دیدید، پتنت مربوط‌به سال ۲۰۱۴ نیز به پایش درجه حرارت بدن اشاره دارد. 

اما یکی از مشکلات این است که هدفون باید داخل گوش کاربر قرار داده شود. ایرپادهای کنونی اپل برای گوش‌های همه‌ی کاربران همانند EarPod‌های سیمی اپل متناسب نیستند. اپل برای اجرایی‌سازی ویژگی پایش سلامت ازطریق گوش کاربران، باید محصولی متناسب که در گوش به‌شکل درستی قرار گیرد، طراحی کند. ظاهرا کوپرتینونشین‌ها در حال توسعه‌ی چنین محصولی هستند. پتنت دیگری که در سال ۲۰۱۸ میلادی با عنوان Earbuds with compliant member به ثبت رسید، به همین ویژگی اشاره دارد. اپل درتلاش است تا ایرپادهایی را طراحی کند که به‌صورت پیوسته با پوست در تماس باشند و بتوانند سنجش‌های درستی ارائه دهند.

برای تشخیص حرکت، باید هدفون به‌خوبی و محکم در گوش کاربر قرار گرفته باشد. برای برخی پایش‌های دیگر حتی لازم است محل قرارگیری هدفون در گوش به‌درستی تنظیم شود. در حال حاضر اپل واچ با کمک حسگر PPG و براساس تابش نور به پوست می‌تواند ضربان قلب کاربر را پایش کند. انتظار می‌رود ایرپادهای جدید هم بتوانند چنین عملکردی داشته باشند. شاید سنسورهای ایرپادهای نسل بعدی بتوانند عملکرد بیشتری از خود نشان دهند و حتی داده‌های مربوط‌به دستگاه‌هایی همچون الکتروانسفالوگرام (EEG)  را در اختیار قرار دهند. متخصصان علم پزشکی به AppleInsider اعلام کرده‌اند که ایرپادهای نسل بعدی می‌توانند در آینده‌ای نه‌چندان دور چنین قابلیت‌هایی از خود نشان بدهند. متخصصان پزشکی معتقدند:

برای پایش‌های مربوط‌به EEG، لازم است از نوعی محلول نمکی در گوش استفاده شود تا بتوان نتایج بهتری در اثر تماس بیشتر به‌دست آورد. البته کارهایی همچون صحبت کردن و جویدن می‌توانند تولید پالس‌هایی کنند که بر نتایج داده‌های خروجی تأثیرگذار هستند.

چه زمان منتظر رونمایی از چنین ویژگی‌هایی باشیم؟

 از زمانی‌که پتنت مربوط‌به ویژگی Live Listen ثبت شد، تا زمانی‌که شاهد معرفی این ویژگی توسط اپل بودیم، حدود سه سال طول کشید. پس انتظار نمی‌رود که همه‌چیز به سرعت پیش برود. ممکن است ایرپاد ۲ برخی ویژگی‌های مربوط‌به پایش تناسب اندام را به‌همراه خود داشته باشد، ولی انتظار نمی‌رود که همه‌ی ویژگی‌ها را به‌ نمایش بگذارد. اما احتمال دارد در ایرپاد ۳ و ایرپاد ۴ شاهد رونمایی از ویژگی‌های جدیدی باشیم. شرکت‌های زیادی همچون اپل در بازار حضور ندارند که چندین سال وقت صرف کنند تا ویژگی‌ جدیدی را به محصولات خود اضافه کنند و اپل قصد دارد واقعا در چنین حوزه‌هایی پیشرو باشد.

اپل به چنین موضوعاتی توجه نشان می‌دهد و برای کوپرتینونشین‌ها بسیار حائز اهمیت است. تیم کوک نیز به این موضوع توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد. او معتقد است:

بعدها، وقتی به گذشته نگاه می‌کنید، از خودتان این سؤال را خواهید پرسید: «اپل برای بشریت چه کار مهمی انجام داده است؟» پاسخ، به حوزه‌ی سلامت مربوط خواهد شد. 

گروهی از پژوهشگران حین انجام تحقیقاتی در زمینه‌ی یادگیری ماشین، با سؤالاتی مواجه شده‌اند که ارتباط تنگاتنگی با مسئله‌ای حل‌نشدنی در ریاضیات دارد. این مسئله به «فرضیه‌ی پیوستار» معروف است. در دهه‌ی ۱۹۳۰، کورت گودل، ریاضی‌دان اتریشی، اولین‌بار ادعا کرد این مسئله حل‌نشدنی است.

مسئله‌ای که این پژوهشگران با آن رو‌به‌رو بودند، مسئله‌ی «یادگیری» نام دارد. این مسئله بررسی می‌کند آیا می‌توان با استفاده از داده‌های محدود، الگوریتمی برای حدس‌زدن الگوها یافت یا خیر. طبق مقاله‌ای که ۷ژانویه (برابر با ۱۷دی) در مجله‌ی Nature Machine Intelligence منتشر شد، این مسئله صورت جدیدی از فرضیه‌ی اثبات‌نشده‌ی پیوستار در ریاضیات است.

به‌گفته‌ی امیر یهودیف، یکی از نویسندگان این مقاله، دستیابی به چنین مطلبی برای ما بسیار تعجب‌آور بود. البته، یافتن مسئله‌ای حل‌نشدنی در ریاضیات موضوع جدید و عجیبی نیست؛ اما تبدیل‌شدن مسئله‌ای ساده در یادگیری ماشین به چنین مسئله‌ی پیچیده‌ای در ریاضیات شگفت‌آور است.

به‌عقیده‌ی جان توکر، متخصص علوم کامپیوتر، این مقاله نتیجه‌ای بسیار ارزشمند است که مفاهیم پایه‌ای برای هر دو شاخه‌ی ریاضیات و یادگیری ماشین در پی دارد.

فرض پیوستار در ریاضیات، فرضیه‌ای است که درباره‌ی اندازه‌ی مجموعه‌های نامتناهی اظهارنظر می‌کند. طبق این فرضیه، هیچ مجموعه‌ای وجود ندارد که اندازه‌ی آن بین اندازه‌ی مجموعه‌ی اعداد صحیح و اندازه‌ی مجموعه‌ی اعداد حقیقی باشد.

دانشمندان یادگیری را این‌گونه تعریف می‌کنند:

توانایی یک الگوریتم برای وسیع‌کردن دانش کسب‌شده به‌وسیله‌ی خودش. این نوع الگوریتم معمولا به سؤالی مشخص جواب «بله» یا «خیر» می‌دهد. برای مثال، می‌توان الگوریتمی طراحی کرد که پس از تغذیه با استفاده از تعدادی تصویر گربه، بتواند به این پرسش برای تصویری جدید که قبلا ندیده پاسخ دهد: آیا در تصویر گربه‌ای وجود دارد؟

یهودیف و همکارانش هنگام کار روی مسئله‌ی یادگیری و مسئله‌ی فشرده‌سازی، به فرضیه‌ی پیوستار برخوردند. هدف آن‌ها این بود همه‌ی ویژگی‌های مهم یک مجموعه را در مجموعه‌ای کوچک‌تر خلاصه کنند. این پژوهشگران در مسیر پاسخ به این پرسش به مسئله‌ای در نظریه‌ی مجموعه‌ها می‌رسیدند.

جورج کانتور، مبدع نظریه‌ی مجموعه‌ها، در دهه‌ی ۱۸۷۰ بیان کرد همه‌ی مجموعه‌های نامتناهی باهم برابر نیستند. به‌طور خاص، مجموعه‌ی اعداد صحیح از مجموعه‌ی اعداد حقیقی کوچک‌تر است؛ هرچند هر دوِ آن‌ها مجموعه‌هایی نامتناهی (دارای بی‌شمار عضو) هستند. کانتور همچنین حدس زد هیج مجموعه‌ای وجود ندارد که اندازه‌ی آن بین اندازه‌ی مجموعه‌ی اعداد صحیح و اعداد حقیقی باشد. او و بسیاری از ریاضی‌دانان و فلاسفه‌ی پس از او، موفق نشدند این حدس را اثبات کنند.

درواقع، همه‌ی تلاش‌های آن‌ها در این زمینه بیهوده بود؛ زیرا در سال ۱۹۴۰، گودل نشان داد با درنظرگرفتن اصول استاندارد، نمی‌توان این فرضیه را رد یا اثبات کرد. در دهه‌ی ۱۹۶۰، کوهن، ریاضی‌دان آمریکایی، دیدگاه‌های گودل دراین‌باره را تکمیل کرد. تأیید یا تکذیب فرضیه‌ی پیوستار، همانند تأیید یا تکذیب اصل توازی اقلیدسی در هندسه که ما را به هندسی اقلیدسی یا هذلولی یا ریمانی هدایت می‌کند، به ما تئوری سازگار جداگانه‌ای در ریاضیات می‌دهد.

گودل و کوهن نشان دادند اگر فرضیه‌ی پیوستار درست باشد، اصولی یکدست در ریاضیات پدید می‌آید و اگر نادرست باشد، اصولی کاملا متفاوت و جداگانه به‌وجود می‌آید.

در مقاله‌ی یهودیف و همکارانش، یادگیری به‌عنوان نوعی توانایی تعریف می‌شود. با داشتن این توانایی، می‌توان با مدل‌سازی مجموعه‌های کوچک درباره‌ی ویژگی‌های مجموعه‌های بزرگ‌تر حدس‌هایی زد. نکته‌ی مشترک مسئله‌ی یادگیری با فرضیه‌ی پیوستار این است که بی‌شمار راه برای تعیین مجموعه‌ی مدل وجود دارد؛ اما تعداد این راه‌ها مشخص نیست. یهودیف می‌گوید:

اگر فرضیه‌ی پیوستار درست باشد، جمع‌آوری نمونه‌ای متناهی برای مدل‌سازی کافی است؛ اما اگر فرضیه‌ی پیوستار درست نباشد، مجموعه‌ی متناهی برای این کار کافی نیست.

به‌عقیده‌ی یهودیف، اگر واقعا بخواهیم مسئله‌ی یادگیری را بفهمیم، درک ارتباط بین فشرده‌سازی و تعمیم‌دادن مدل به مجموعه‌ی نامتناهی امر مهمی است.

دانشمندان تعدادی مسئله‌ی حل‌نشدنی دیگر مشابه آنچه‌ گفته شد، در طول ادوار مختلف یافته‌اند. برای نمونه، الن تیورینگ، مبدع نظریه‌ی الگوریتم‌ها، مسائلی طراحی کرد که هیچ رایانه‌ای نمی‌تواند آن‌ها را طی چند مرحله‌ی متناهی انجام دهد. باوجوداین، فرضیه‌ی پیوستار مسئله‌ی حل‌نشدنی بسیار خاصی است که احتمال دارد ناشی از گونه‌ای ناکاملی در زبان ریاضیات باشد. این فرضیه تأثیر مهمی در تئوری یادگیری ماشینی دارد؛ هرچند درعمل، احتمالا تأثیر خاصی نخواهد داشت.

فونیکس (Phoenix) با بازوی روباتیک خود تاریخ‌سازی کرد و اولین نماینده‌ی بشر بود که توانست آب مریخ را لمس و از آن نمونه‌برداری کند. پیتر اسمیت (Peter Smith) سرپرست پژوهش‌های دانشگاه آریزونا در توسان، در بیانیه‌ی ارائه‌شده در سال ۲۰۰۸ به‌مناسبت پایان مأموریت فونیکس گفته بود:

فونیکس چندین شگفتی برایمان به‌ارمغان آورد و مطمئنم در سال‌های پیش رو جواهراتی بیشتر از این گنجینه اطلاعاتی نصیب ما خواهدشد.

درادامه، داگ مک‌کویستن (Doug McCuistion)، مدیربرنامه‌ی اکتشاف مریخ ناسا از دانشگاه واشنگتن دی‌سی اعلام کرد:

سطح‌نشین فونیکس پایه‌گذار گام مهمی بود و به ما این امیدواری را داد تا نشان دهیم مریخ در گذشته، حیات داشته و همچنان امکان شکل‌گیری حیات روی آن وجود دارد.

مأموریتی سخت و پر‌خطر

در سال، ۲۰۰۲ فضاپیمای مارس ادیسی ناسا که به «ادیسه‌ی مریخ» هم مشهور است، مقادیر زیادی یخاب در قطب شمال مریخ و زیرزمین نشان داد. بنابراین، فضاپیمای فونیکس به این منظور طراحی شده بود که با بازوی روباتیکش لایه‌ی خاک سطحی را حفاری و به آب یخ‌زده زیر آن دسترسی پیدا کند. سطح‌نشین فونیکس که سیستم فضایی لاکهید مارتین (Lockheed Martin) در دنور آن را طراحی کرده بود، نامش را از پرنده‌ای افسانه‌ای به‌نام «فونیکس» گرفته بود.

پرنده‌ی فونیکس در هنگام مرگ، خود را آتش می‌زند و سپس، از خاکستر خود دوباره زاده می‌شود. در پارسی نیز، پرنده‌ی فونیکس به‌نام «ققنوس» مشهور است. لاکهید مارتین پروژه‌ی لغوشده‌ی ساخت سطح‌نشینی به‌نام سوروِیر (Surveyor) داشت که جزوی از پروژه چند‌بخشی کاوش مریخ بود. طراحان با جایگزینی آنچه از کاوشگر سوروِیر مانده‌ بود، در پروژه‌ای جدید، کاوشگر روباتیک فونیکس را ساختند و از این منظر، نام فونیکس را بر آن گذاشتند. فونیکسِ تازه‌متولدشده مجموعه‌‌ی ابزارهای پیچیده و دقیقی بود که از سطح‌نشین سوروِیر به‌ارث برده بود. بعضی از این ابزارها برای عملیات جدید ارتقا پیدا کرده بودند تا برای انجام موفقیت‌آمیز فرود و استخراج در قطب مریخ نتایج مطلوبی حاصل شود.

فونیکس با استفاده از موشک دلتا ۲ در روز ۴اوت۲۰۰۷ از مقصد ایستگاه فضایی کیپ کاناورال (Cape Canaveral) در فلوریدا به‌پرواز درآمد و و بعد از طی سفری ۹ ماهه، در ۲۵می۲۰۰۸ اتمسفر مریخ را تجربه کرد؛ تجربه‌ای که اد وییلر (Ed Weiler)، مدیر وقت مأموریت علمی ناسا، قبل از فرود سطح‌نشین در وصف آن گفت:

این، سفری به خانه‌ی مادربزرگ نیست؛ بلکه فرود مطمئن سطح‌نشین روی سیاره‌ی مریخ، مأموریتی سخت و پرخطر است.

لحظاتی که کاوشگر فونیکس درحال‌فرود بود، تیم مأموریت «۷ دقیقه‌ی وحشتناک» نام‌گذاری کرد؛ چراکه وقتی کاوشگر به اتمسفر مریخ وارد شد، سرعتی معادل ۲۱،۰۰۰ کیلومتر‌برساعت داشت و اعضای تیم امید داشتند بتوانند فضاپیما را به‌آرامی روی زمین فرود بیاورند. بازشدن چتر وقتی فضاپیما در‌ ارتفاع ۱۲.۷ کیلومتری مریخ رسیده بود، باعث کاهش نسبی سرعت شد. فونیکس باو‌قار و به‌آرامی در منطقه‌ی قطبی مریخ در ناحیه‌ای معروف به «کویره شمالی» (Vastitas Borealis) فرود آمد. فونیکس نزدیک‌ترین کاوشگر از تمام سطح‌نشین‌های مریخ به شمال سیاره‌ی مرگ بود؛ سیاره‌ای که بارها ناسا را شکست داده بود و به این‌ نام در ناسا مشهور شده بود.

بالاتر و فراتر از آن

بازوی روباتیک سطح‌نشین فونیکس برای عملیات خاصی طراحی شده بود. وظیفه‌ی این بازو دسترسی به لایه‌ی غنی از یخ زیر سطح مریخ بود. آنچه بازوی روباتیک توانست از لایه‌ی یخی استخراج کند، به فرهای کوچکی در آزمایشگاه مینیاتوری فضاپیما منتقل می‌شد. این فرهای کوچک وظیفه دارند با گرم‌کردن نمونه‌ها فرصت شناسایی عناصر تشکیل‌دهنده و کشف ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی آن‌ها را ممکن سازند.

کاوشگر فونیکس روی بازوی رباتیکش به دوربین مجهز است؛ اما دوربین سه‌بُعدی نیز در آن تعبیه شده‌ که به دکلی ۲ متری متصل شده است. محصول این دوربین بیش از ۲۵،۰۰۰ عکس، ازجمله چند تصویر پانورامای جالب است. تصاویر با اولین میکروسکوپ نیروی اتمی (Atomic Force) گرفته شده که در خارج از سیاره‌ی زمین استفاده شده است.

ازآنجاکه فونیکس سطح‌نشین بود نه مریخ‌نورد، پس، از محل فرودش جابه‌جا نمی‌شد و در همان‌جا، برای تأمین نیروی موردنیاز خود از پنل‌های خورشیدی استفاده می‌کرد. فونیکس سه ماه برای اجرای مأموریت اصلی‌اش در مریخ ساکن بود که دو ماه دیگر به آن اضافه شد. سرانجام، وقتی مریخ در مدارش به نقطه‌ای رسید که تابش نورخورشید در منطقه کاهش یافت، زمان خواب زمستانی سطح‌نشین فونیکس نیز فرارسید. در همان زمان، طوفان گردوغبار نیز باعث شد فقط نورخورشید به مقدار کمی از میان ابرها به سطح سیاره‌ی مرگ بتابد. بااین‌حال، ناسا از این سطح‌نشین دست نکشید و به‌دنبال روزنه‌ای ارتباطی با فونیکس بود. مدارگرد ادیسه‌ی مریخ همچنان درحین انجام مأموریت به دور مریخ موظف بود سیگنال پیام‌های احتمالی را از سمت فونیکس دریافت کند. 

در روزهای بعد تا ژانویه‌ی‌۲۰۰۹ نیز که خورشید به‌تدریج و بعد از چند ماه دوباره و پرتوان بر دشت‌های شمالی سیاره‌ی سرخ می‌تابید، مدار‌گرد ادیسه هرروز ۱۰ بار از روی سایت فرود فونیکس عبور می‌کرد. پس از آن در ماه فوریه و مارس نیز، دو کمپین ویژه این فعالیت را پیگیری کردند.

هرچند امید می‌رفت پنل‌های خورشیدی جانی دوباره به فونیکس ببخشند، خودِ اعضای تیم ناسا به‌خوبی می‌دانستند که سخت‌افزارهای فونیکس برای وضعیت هوای سرد و زمستان طولانی و منجمدکننده‌ی سیاره‌ی مرگ آن‌هم در قطب مریخ طراحی نشده بود. با همه‌ی ایده‌ها و تلاش‌ها برای برقراری تماس، فضاپیما ساکت بود و به‌نظر می‌رسد یخ‌های سیاره‌ی مرگ کار فونیکس را تمام کرده‌اند.
بعدها بعد از اعلام پایان مأموریت فونیکس، عضوی دیگر از کاوشگرهای ناسا به‌نام مدارگرد شناسایی (Reconnaissance) توانست تصویری از سطح‌نشین‌ فونیکس را ارائه دهد. این تصویر پوسته‌ی بالای سطح‌نشین و چتر نجات را نشان می‌داد. مقایسه‌ی تصاویر نشان‌ داد اثر فرود فضاپیما روی مریخ را گردوغبار پوشانده است؛ همین گردوغبارهای کوچک که روی سطح کاوشگر فونیکس را نیز پوشانده‌اند. به‌عنوان دشمن اصلی، کاوشگرها هنوز مشکل جدی جستجوگران روباتیک به سیاره‌ی مریخ محسوب می‌شوند.

دانش فونیکس

دانشی که فونیکس از مریخ به بشر عرضه کرد، باعث شد فهرست بلندبالایی از کشفیات انقلابی درباره‌ی سیاره‌ی سرخ تهیه شود. شاید مهم‌ترین آن‌ها زمانی بود که فضاپیما با آزمایش نمونه‌ خاکی که از عمق ۵ سانتی‌متری استخراج کرده بود، وجود یخاب را تأیید کرد. این اولین‌باری بود که در تاریخ، کشفیات نمونه‌ آبی در مریخ نمونه‌برداری شده‌ بود؛ اما فونیکس با کشف یخاب متوقف نشد و برف را نیز کشف کرد. ابزاری لیزری که برای مطالعه جوّ زمین طراحی شده بود، برف‌ها را در فاصله ۴ کیلومتری بالای سایت فرود فضاپیما تشخیص داد. هرچند برف‌ها قبل از اینکه به سطح سیاره‌ی ‌سرخ برسند، به‌دلیل فشار کم‌ هوا در سیاره تبخیر شدند.

جیم وایتوی (Jim Whiteway)، پژوهشگری از دانشگاه یورک در تورنتو، در بیانیه‌ی سال ۲۰۰۸ اشاره کرده بود تاکنون، هیچ‌چیز مانند این در سیار‌ه‌ی مریخ دیده نشده‌ است. همچنین، او معتقد بود از رسیدن برف به سطح سیاره ناامید نیستند و در جست‌وجوی نشانه‌های آن خواهند بود. درحقیقت،‌ پژوهشگران به این نتیجه نزدیک شدند که بعد از شروع زمستان،‌ احتمال بارش در نتیجه‌ی افزایش یخاب در رو و زیر سطح سیاره‌ افزایش می‌یابد.

نتیجه‌ی آزمایش‌ها‌ی سطح‌نشین نیز دال بر وجود کربنات کلسیم بود که از اجزای اصلی گچ به‌شمار می‌رود. همچنین، ذراتی که احتملا ماسه هستند، در این آزمایشگاه تأیید شدند. مجموعه‌اطلاعات فونیکس به پژوهشگران نشان داد دشت‌های قطبی با لایه‌ی نازک مایعی از آب در طول چندمیلیون سال گذشته پوشیده شده‌اند.

پژوهشگران در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۹ در مجله‌ی ساینس (Science) منتشر کرده بودند، بر شواهدی از وجود آب و موادمغذی بالقوه اشاره کردند. این نکته می‌تواند شاخص مهمی برای پذیرش این حقیقت باشد که این منطقه در گذشته، نوعی از حیات را تجربه کرده‌ است؛ اما شگفت‌انگیزترین بخش این کشفیات در تشخیص وجود پِرکلرات (Perchlorate) در خاک سیاه‌ی سرخ بود. در هر سه نمونه‌ خاک آزمایش‌شده در فونیکس، حدود یک‌دهم پِرکلرات تشخیص داده شد که خاصیت جذب آب فراوانی دارد. آب موجود می‌توانست به‌طور مستقیم از رطوبت هوا یا آب مایع موجود در زیر لایه‌ی خاک با نمک ترکیب شود و همانند آب‌نمک به‌صورت مایع در دمای سطح مریخ برجای بماند.

 میراث فونیکس

کاوشگر فونیکس بینش بی‌نظیری از همسایه‌ی سرخ زمین برای انسان به‌جا گذاشت و مأموریتش را باموفقیت به‌پایان برد. وایتوی در بیانیه‌ی ۲۰۰۹ اعلام کرده‌ بود:

قبل از فونیکس، نمی‌دانستیم چه نوع بارشی در مریخ رخ می‌دهد. او اضافه می‌کند می‌دانستیم یخ‌های قطبی در زمستان سایت فونیکس را می‌پوشانند؛ اما نمی‌دانستیم چگونه بخارآب از اتمسفر به‌سمت یخ روی سیاره حرکت می‌کند. حالا، می‌دانیم برف می‌آید و این بخشی از چرخه‌ی آبی (Hydrological Cycle) در سیاره‌ی مریخ است.

مأمویت سطح‌نشین فونیکس به‌پایان رسیده‌ است؛ ولی میراث فونیکس همچنان ادامه دارد و در چند سال آینده، پژوهشگران مشغول کشف اسرار مریخ از گنجینه‌ی اطلاعاتی هستند که از کاوشگر قطبی به آن‌ها رسیده‌ است.

اینتل همواره وجود بیشترین تعداد هسته‌ی ممکن را در پردازنده‌های سِرور پرچم‌دارش تضمین کرده که در آن‌ها& چندین پردازنده در قالب سیستمی واحد عمل می‌کنند. کامپیوترهای سِرور در زمره‌ی گران‌قیمت‌ترین تجهیزات پایگاه داده قرار دارند؛ از‌این‌رو، مشکل چندانی برای میزبانی از گران‌ترین تراشه‌‎های پردازنده‌ی تولیدشده نیز ندارند. بااین‌حال، بازار مصرف‌کنندگان حساسیت بسیاری روی قیمت‌ها دارد. پس، برای این گروه از مصرف‌کنندگان تراشه‌هایی درنظر گرفته شده که عموما تعداد هسته‌های کمتری دارد. باوجوداین، حتی مصرف‌کنندگان عام نیز همواره به‌دنبال راهی برای برخورداری از بیشترین تعداد هسته‌ی ممکن ترجیحا با قابلیت اُوِرکلاک بیشتر و نیز قیمت مقرون‌به‌صرفه‌تر هستند. شرکت مشهور اینتل با ارائه‌ی پردازنده‌ی قدرتمند Xeon W-3175X مطالبه‌ی آنان را بی‌پاسخ نگذاشته است. ۲۸ هسته‌ی این پردازنده درکنار ۵۶ رشته‌ی پردازشی همواره و به‌طور پایدار فعال است و بهترین نتایج را در پردازش سنگین و موازی به‌بار می‌آورد. درادامه، نگاهی جامع می‌اندازیم به ویژگی‌های هیولای سِرور جدید اینتل، یعنی Xeon W-3175X.

قوی‌ترین و سریع‌ترین پردازنده‌ی اینتل تاکنون

Xeon W-3175X پردازنده‌ای هیولا به‌معنای واقعی کلمه است. در این پردازنده، ۲۸ هسته‌ و ۵۶ رشته‌ی پردازشی به‌کمک بزرگ‌ترین طراحی تراشه‌ی Skylake اینتل از خانواده‌ی x86 در یک تراشه گِردهم آمده‌اند تا ناممکن‌ها را برای هواداران اینتل ممکن سازند. هسته‌های این تراشه قدرتمند برای کار در فرکانس پایه‌ی ۳.۱ گیگاهرتز برنامه‌ریزی شده‌اند و البته، حداکثر فرکانس تقویت‌شده‌ی این پردازنده‌ها ۴.۵ گیگاهرتز است. هسته‌های متعدد پردازنده‌ی توانمند اینتل با ۶ کانال حافظه‌ از نوع DDR4 در فرکانس ۲۶۶۶ مگاهرتز تغذیه می‌شوند و این پردازنده‌ها تبادل داده‌ها را در ۴۴ مسیر ارتباطی PCIe پشتیبانی می‌کنند. همه‌ی این ویژگی‌ها با توان حرارتی ۲۵۵ واتی عملیاتی می‌شود.

معمولا اینتل قیمت پردازنده‌های خانواده‌ی Xeon را با اصطلاح «قیمت طبق» (Tray Price) ذکر می‌کند؛ یعنی قیمتی که گردآورندگان سیستم‌های سِرور برای خرید هر پردازنده در بسته‌‌ای ۱،۰۰۰ تایی باید بپردازند. درنتیجه، قیمت خُرده‌فروشی این محصولات برای مصرف‌کننده‌ای که خارج از این چرخه‌ قرار دارد، رقمی درحدود ۵ تا ۱۵ درصد بسته به میزان تقاضای بازار خُرد افزایش می‌یابد. برای این محصول اینتل قیمت مصرف‌کننده‌‌ی پیشنهادی ۲،۹۹۹ دلاری درنظر گرفته شده که البته جایگزین «قیمت طبق» آن می‌شود. این بدان معنا است که اینتل انتظار فروش ۱،۰۰۰ قطعه از این پردازنده را به قطعه‌ساز اصلی (OEM) واحد ندارد. قیمت ۲،۹۹۹ دلاری پردازنده‌ی سِرور مخوف اینتل بسیار ارزان‌تر از ۸،۰۰۰ دلاری است که قطعه‌سازهای اصلی وقتی این پردازنده هنوز مراحل NDA خود را طی می‌کرد، برای آن متصور بودند. البته، بازهم ارزان‌تر از ۴،۰۰۰ دلاری است که خُرده‌فروشی‌ها چند هفته مانده به عرضه‌ی W-3175X پیش‌بینی می‌کردند.

پردازنده‌ی سِرورِ جدید اینتل برای راه‌اندازی به مادربردی با سوکت جدید LGA3647 نیاز دارد. مدل‌های کنونی پردازنده‌های خانواده‌ی Xeon W که حداکثر ۱۸ هسته‌ی پردازشی دارند، از سوکت نام‌آشنای LGA 2060 پشتیبانی می‌کنند. اکنون سوکت پایه یک گام ارتقا یافته و دیگر پذیرای پردازنده‎های قدیمی‌تر این خانواده نیست. در‌حال‌حاضر، فقط دو مادربرد با این سوکت تأیید اعتبار شده است: ۱. مادربرد Dominus Extreme شرکت ایسوس (ASUS)؛ ۲. مادربرد نام‌گذاری‌نشده‌ی شرکت گیگابایت (Gigabyte). با‌توجه‌به اینکه با پردازنده‌ای Xeon روبه‌رو هستیم، این پردازنده هم از حافظه‌های کلاس مصرفی و هم از حافظه‌های رجیسترشده با پشتیبانی از ECC و حداکثر ظرفیت ۵۱۲ گیگابایت پشتیبانی می‌کند. چیپست مادربرد پیش‌بینی‌شده C621 اینتل خواهد بود.

پردازنده‎های خانواده‌ی Xeon عموما ضریب بسته (Locked) است و قابلیت اُوِرکلاک ندارند. باوجوداین، پردازنده‌ی Xeon W-3175X با قابلیت ضریب باز (Unlocked) به‌دست مشتریان خواهد رسید. بازبودن ضریب این پردازنده برای کاربران امکان تنظیم فرکانس‌ هسته‌ها را برپایه‌ی کدهای نرمال، یعنی کد AVX512 و کد AVX2، فراهم خواهد ساخت. فرکانس کلاک پایه‌ی این پردازنده به‌ازای توان طراحی حرارتی ۲۵۵ وات چندان درخورتوجه نیست؛ ازاین‌رو، تلاش برای تقویت آن به ۴.۵ گیگاهرتز مصرف توان را در سطح تمامی هسته‌ها به‌طور جدی افزایش خواهد داد؛ به‌همین‌دلیل، ایسوس در مادربرد خود از مدار تغذیه‌ی پردازنده‌ی ۳۲ فازی استفاده می‌کند و البته، کار با این پردازنده به منبع تغذیه‌ی قدرتمندی با توان فراوان نیاز دارد.

هیولای اینتل در فکر پس‌گرفتن تاج‌وتخت

رقابتی شدید و تنگاتنگ در میان پردازنده‌‌ی Xeon W-3175X و دیگر پردازنده‌های هم‌رده‌ی آن، هم از برند مادر و هم از برند AMD وجود دارد.

در تیم آبی، پردازنده‌ی Xeon W-3175X با ۲۸ هسته و برادر بزرگ‌تر پردازنده‌ی جدید Core i9-9980XE با برچسب قیمت ۲،۰۰۰ دلاری وجود دارد. پردازنده‌ی 9980XE تعداد هسته‌های کمتری دارد و این هسته‌ها در فرکانس پایین‌تری در‌حال‌فعالیت هستند؛ اما توان طراحی حرارتی خیلی کمتری (معادل ۱۶۵ وات) هم دارد.

در میان پردازنده‌های ورک استیشن اینتل، پردازنده‌ی ۱۴ هسته‌ای Core i9-9990XE نیز دیده می‌شود که ترکیب عجیبی از تعداد هسته‌های کمتر، اما فرکانس کاری بیشتر است. در این پردازنده، هسته‌ها می‌توانند در حداکثر فرکانس ۵ گیگاهرتز کار کنند. پردازنده‌های یادشده ازطریق مزایده فقط به قطعه‌سازهای اصلی و البته بدون هیچ ضمانتی فروخته می‌شود. پس، احتمال پیداکردن یکی از این پردازنده‌ها در بازار بسیار ناچیز است.

 البته، اینتل پردازنده‌های سِرور خود را هم می‌تواند به میدان رقابت بکشاند. نمونه‌ی مشابه پردازنده‌ی بررسی‌شده‌ی ما پردازنده‌ی Xeon Platinum 8180 است که تا‌به‌امروز، لقب گران‌ترین عضو خانواده‌ی اینتل را کسب کرده است. این پردازنده همچون برادر کوچک‌ترش از ۲۸ هسته‌ برخوردار است؛ اما توان طراحی حرارتی کمتری دارد و در محدوده‌ی فرکانس کاری پایین‌تری نیز فعالیت می‌کند. گفتنی است در‌حالی‌که Platinum 8180 از پیکربندی ۸ سوکته پشتیبانی می‌کند، W-3175X پردازنده‌ای تک‌‌سوکته است. Platinum 8180 با برچسب قیمت ۱۰،۰۰۰ دلاری خود بسیار گران‌تر از پردازنده‌ی بررسی‌شده ما است؛ ولی بازارهایی که مشتری پردازنده‌های سِرور است، با این قیمت‌ها کنار می‌آیند.

 درحالی‌که اینتل به‌تبعیت از مشتریانش به‌تازگی از پردازنده‌های ۱۸ هسته‌ای به‌سمت ۲۸ هسته‌ای حرکت کرده، AMD در آگوست۲۰۱۸ (برابر با مرداد۱۳۹۷) پردازنده‌های قدرتمند ۳۲ هسته‌ای خود را برای بازارهای دسکتاپ پرچم‌دار و ورک‌استیشن معرفی کرد. برای مقایسه‌ی پردازنده‌های پرهسته‌ی این دو شرکت ابتدا بهتر است بدانیم پردازنده‌ی ۱،۷۹۹ دلاری AMD با عنوان Threadripper 2990WX به‌طور هم‌زمان از راهبرد Multi-die استفاده می‌کند. درواقع، AMD چهار Zeppline Die با ۸ هسته در هریک را باهم جفت کرده و پردازنده‌ی تحسین‌برانگیزی با ۳۲ هسته و ۶۴ رشته‌ی پردازشی و البته پشتیبانی از ۴ کانال حافظه ساخته است. پردازنده‌ی رقیب در تیم AMD توان طراحی حرارتی تقریبا یکسانی با W-3175X (افزون‌بر ۲۵۰ وات) دارد؛ اما محدوده‌ی فرکانس آن تاحدی کمتر، یعنی بین ۳ تا ۴.۲ گیگاهرتز است. این پردازنده با بهره‌مندی از هسته‌های Zen از ۶۴ مسیر ارتباطی PCIe پشتیبانی می‌کند که درمقایسه‌با ۴۴ مسیر زیر پوشش پردازنده‌ی بررسی‌شده‌ی ما به‌مراتب پذیرفتنی‌تر است. در جدال قیمت‌ها نیز، پردازنده‌ی AMD درحدود ۱،۲۰۰ دلار ارزان‌تر از پردازنده‌ی Xeon است و البته، تعداد زیادی مادربرد با سوکت TR4 و چیپست X399 می‌تواند پذیرای آن باشد. در چنین وضعیتی، مقایسه جذاب‌تر خواهد شد.

اگر بخواهیم Xeon W-3175X را با پردازنده‌های ویژه‌ی سِرور AMD مقایسه کنیم، دَم‌دست‌ترین نمونه‌ی ممکن پردازنده‌ی تازه‌معرفی‌شده‌ی EPYC 7601 است. پردازنده‌ی EPYC طراحی نسبتا مشابهی با Threadripper دارد؛ اما این‌بار از عدد شگفت‌آور ۱۲۸ مسیر ارتباطی PCIe و تعداد ۸ کانال حافظه و تا سقف ۲ ترابایت حافظه‌ی DDR4 به‌ازای هر پردازنده پشتیبانی می‌شود. نکته‌ی مهم دیگر توان طراحی حرارتی پردازنده‌ی سِرور AMD بیش از ۱۸۰ واتی است که درمقایسه‌با پردازنده‌ی هم‌خانواده‌ی خود و پردازنده‌ی بررسی‌شده‌ی ما متعادل‌تر است. بااین‌حال، باید انتظار فرکانس‌های کاری کمتری نیز در محدوده‌ی ۲.۲ تا ۳.۲ گیگاهرتز داشته باشیم. پردازنده‌ی EPYC 7601 از دو سوکت به‌طور هم‌زمان پشتیبانی می‌کند و قیمت ۴،۲۰۰ دلاری آن اختلاف فاحشی با پردازنده‌های یادشده دارد.

در هر بخش از این مقایسه، تقریبا پردازنده‌ی W-3175X اینتل از ویژگی عملکردی برتری برخوردار است؛ اما روی کاغذ انتظار می‌رود کارایی کمتری درمقایسه‌با ارقام کارخانه‌ای از خود نشان دهد. در جدول زیر، تمام مشخصات پردازنده‌های ذکرشده برای مقایسه درکنار هم آمده است.

روش ساخت تراشه‌های Xeon اینتل

روش ساخت پردازنده‌های سازمانی (enterprise) اینتل در چندین نسل نسبتا ثابت مانده است. در این بخش، اینتل همواره سه مدل پردازنده با تعداد متنوع هسته تولید می‌کند تا پاسخ‌گوی انواع تقاضا در بازار سِرورها باشد: ۱. پردازنده‌ی Xeon Scalable با تعداد هسته‌های کم (LCC) که حداکثر ۱۰ هسته دارد؛ ۲. پردازنده‌ی Xeon Scalable با تعداد هسته‌های زیاد (HCC) که تعداد هسته‌های آن حداکثر به ۱۸ هسته می‌رسد؛ ۳. پردازنده‌های Xeon Scalable با تعداد بسیار زیادی هسته که حداکثر تعداد هسته‌ها در آن به عدد ۲۸ می‌رسد. ممکن است در هر پردازنده تعدادی از هسته‌ها غیرفعال شده باشد تا با پردازنده‌هایی متنوع ازنظر تعداد هسته، توان مصرفی یا میزان حافظه‌ی کش روبه‌رو باشیم.

در آخرین نسل پردازنده‌های سِرور، سه گروه تراشه‌ی مذکور برپایه‌ی ریزمعماری Skylake-SP ساخته شده‌اند که تمامی تراشه‌های Xeon Scalable فعلی اینتل را شامل می‌شود. پردازنده‌های Xeon Bronze و Xeon Silver اصولا در گروه تراشه‌های LCC قرار می‌گیرند و امکان به‌کارگیری آن‌ها در سیستم‌های ۲ سوکته وجود دارد. پردازنده‌های Xeon Gold همراه‌با چند قلم از پردازنده‌های تضعیف‌شده‌ی XCC اینتل در گروه HCC قرار می‌گیرند و امکان پشتیبانی از ۲ تا ۴ سوکت را دارند. درنهایت، به گروه Xeon Platinum می‌رسیم که جزو پردازنده‌های XCC هستند و امکان چیدمان سیستمی با ۸ سوکت را فراهم ‌‌می‌کنند.

به‌منظور تأمین بازار دسکتاپ رده‌بالا (HEDT) برای هواداران و آن دسته از مصرف‌کنندگانی که به ور‌ک‌استیشن نیاز دارند و نه لزوما سِرور، اینتل این طراحی‌ها را وارد چرخه‌ی تولید و عرضه‌ی خود کرده است. برای تراشه‌های کلاس مصرفی اینتل پشتیبانی از حافظه‌های ECC را حذف؛ اما امکان اُوِرکلاک را حفظ می‌کند. برخی فرکانس‌ها در مقدار مشخصی تنظیم و تمام پردازنده‌ها به اجرای تک سوکت محدود می‌شوند.

از دیدگاه طراحی، اینتل در پیکربندی Die پردازنده‌ی سِرور XCC، نظیر پردازنده‌ی W-3175X با ریزمعماری Skaylake-SP، از توپولوژی ۶ در ۶ استفاده می‌کند. در این توپولوژی خاص، ۵ ردیف به هسته‌ها و حافظه‌های کش اختصاصی (درمجموع ۳۸.۵ مگابایت در پردازنده‌ی بررسی‌شده‌ی ما) آن‌ها مربوط است. البته، این ۵ ردیف در دو بلوک کنترلرهای حافظه DDR4 قرار گرفته و ردیف اول یا بالاترین ردیف به بسترهای I/O نظیر گذرگاه‌های  PCIe x16 و پورت‌های UPI مرتبط است.

در گذشته، شرکت اینتل فقط سعی می‌کرد پردازنده‌های LCC خود را به‌سمت بازارهای «حساس به قیمت» هدایت کند. با تغییر این رویکرد، اینتل اکنون پردازنده‌های ۱۸ هسته‌ای خود را از گروه ‌HCC به‌دست مصرف‌کنندگان عام می‌رساند و در این حوزه، در‌حال‌رقابت با AMD است. به‌تازگی نیز با عرضه‌ی پردازنده 3175X، این شرکت قصد دارد طراحی XCC خود را دراختیار این گروه از مصرف‌کنندگان قرار دهد.

در چند نسل اخیرِ پردازنده‌های سازمانی، بسیاری از هواداران از اینتل خواسته‌اند بیشترین تعداد هسته‌ی ممکن را با قابلیت اُوِرکلاک در قالب پردازنده‌ای برایشان فراهم کند. تنها اشکالی که بر سر راه چنین هدفی قرار دارد، این است که تولید و عرضه‌ی پردازنده‌ای با تعداد هسته‌ی فراوان و ضریب باز برای رسیدن به حداکثر فرکانس ممکن در کلاس مصرفی، توانایی تخریب بالقوه‌ی بازار پردازنده‌های سِرور Xeon این شرکت را دارد. اگر پردازنده‌ای با تعداد هسته‌ی زیاد و بدون وجود معادل مصرفی آن بخواهید، باید هزینه‌ی زیادی برای به‌دست‌آوردن پردازنده‌ی سِرور بپردازید. به‌نظر می‌رسد اینتل قصد دارد به چنین قماری دست بزند.

معمولا خودروهای تولیدی آلفارومئو ازجمله محصولات ساخته‌شده‌ی زیبا در تاریخ صنعت خودروسازی هستند. درواقع، سه مجری برنامه گرندتور، یعنی جرمی کلارکسون و ریچارد هاموند و جیمز می، به‌طور مداوم خودروهای تولیدی آلفارومئو را به‌دلیل زیبایی و ویژگی‌های رانندگی‌شان ستایش می‌کنند. درحالی‌که ضرب‌المثل قدیمی «زیبایی در چشم بیننده است» برای بسیاری چیزها صدق می‌کند، خودروهای آلفارومئو می‌توانند در این زمینه سرآمد و برتر از سایرین باشند.  

اگر خودروساز ایتالیایی تصمیم بگیرد کامیون کِشنده بسازد، محصولات این شرکت چگونه خواهند بود؟ ته‌کانگ لی (Taekang Lee)، طراح بیهانس اهل کره‌جنوبی، برای کمک به تخیل ما رندرهایی جذاب از کامیون کِشنده‌ی آلفارومئو طراحی کرده است.

لی به‌خوبی توانسته زبان طراحی آلفارومئو را در قالب کامیون به‌تصویر بکشد. شکل منحصربه‌فرد جلوپنجره‌ی اسکودتو (Scudetto) به زیبایی کابین می‌افزاید. منحنی‌هایی که از جلوپنجره به‌سمت داخل کابین حرکت می‌کنند، سبک طراحی ایتالیایی را به‌نمایش می‌گذراند که همراه‌با چراغ‌های جذاب سیستم روشنایی روز برجسته‌تر می‌شود. 

معمولا محصولات آلفارومئو در رنگ قرمز جذابیت بیشتری دارند و هیچ‌گاه نمی‌توانیم به رنگ دیگری به‌جز قرمز برای این کامیون فکر کنیم. با استفاده از این طرح رنگ، یقین داشته باشید کوکاکولا واقعا می‌تواند از این کامیون‌های ایتالیایی برای حمل محصولاتش استفاده کند؛ البته، اگر این طرح روزی به تولید نهایی برسد. در زیبایی و انتخاب رنگ می‌توان این رندر را با کامیون برقی تسلا سِمی (Tesla Semi) مقایسه کرد که هم‌اکنون در برخی نقاط آمریکا آزمایش می‌شود. 

از دهه‌ی ۱۹۳۰، آلفارومئو به ساخت کامیون و اتوبوس و اتوبوس برقی مشغول است. بااین‌حال، اگر روزی این رندر به واقعیت تبدیل شود، اولین‌باری خواهد بود که خودروساز ایتالیایی کامیون کِشنده تولید خواهد کرد.

در یک‌ ماه گذشته، شایعه‌های گیج‌کننده‌ای درباره‌ی جداشدن AMD از شریک دیرینه‌اش، یعنی Asmedia و از سرگیری طراحی و ساخت چیپست‌های AMD باردیگر به‌دست خودش منتشر شد. برخی وب‌سایت‌ها از جدایی این دو شرکت در تمام زمینه‌های همکاری از یکدیگر خبر دادند و برخی دیگر تصریح کردند AMD چیپست نسل بعدی X570 را خودش طراحی خواهد کرد؛ اما برای تولید بردهای رده‌پایین‌تر همچنان بر Asmedia متکی خواهد ماند.

اکنون، اطلاعات تأیید‌شده‌ای در دست است که بیان می‌کند AMD دستِ‌کم برخی از چیپست‌های سری ۵۰۰ خود را با بهره‌گیری از توان و تجربه‌ی Asmedia تولید خواهد کرد.

بنابر گزارش خبرگزاری DigiTimes، شرکت تایوانی Asmedia در اواسط سال ۲۰۱۹ و درست بعد از آنکه شریک آمریکایی‌اش برای تولید چیپست‌های مادربرد X570 با پشتیبانی از گذرگاه ارتباطی PCIe 4.0 اقدام کند، وارد مرحله‌ی اجرای سفارش‌های طراحی و تولید تراشه‌های PCIe شریک آمریکایی‌اش خواهد شد.

ازآنجاکه در پردازنده‌های مدرن تعداد درخورتوجهی از بسترهای I/O روی Die و در خودِ پردازنده جمع می‌شود، پرس‌وجو درباره‌ی پشتیبانی مادربردی از درگاه ارتباطی PCIe خاص چندان محلی از اعراب نخواهد داشت. در‌حال‌حاضر، پردازنده‌های ۷ نانومتری نسل بعدی رایزن با نام رمزی Mattise روی I/O Die و در خودِ تراشه، از استاندارد ارتباطی PCIe 4.0 پشتیبانی می‌کند. این احتمال وجود دارد که برای برخی از مادربردهای سری ۳۰۰ و ۴۰۰ ای‌ام‌دی امکان پشتیبانی از استاندارد PCIe 4.0 فراهم شود. در این مادربردها، دستِ‌کم نزدیک‌ترین اسلات به پردازنده می‌تواند از PCIe 4.0 پشتیبانی کند. حتی اگر AMD امکان پشتیبانی از PCIe 4.0 را به مادربردهای سری ۵۰۰ خود منحصر کند، پردازنده‌ی Mattise روی Die خود از این قابلیت (پشتیبانی از PCIe 4.0) برخوردار است.

در دیاگرام چیپست X370 که در شکل زیر نشان داده شده است، مشاهده می‌شود کدام انواع استانداردهای ارتباطی در هریک از بلوک‌های سخت‌افزاری پشتیبانی می‌شود. در پردازنده‌ی نسل سوم رایزن، پیوندهای سبز پررنگ در این شکل بر استاندارد ارتباطی PCIe 4.0 منطبق خواهد بود؛ بی‌آنکه به پشتیبانی مادربرد از این گذرگاه داده نیازی باشد. سؤالی که مطرح می‌شود این است: AMD به پل‌ جنوبی (Southbridge) پشتیبانی از PCIe 4.0 را اضافه خواهد کرد یا نه؟ تقویت پهنای باند از PCIe 3.0 x4 به PCIe 4.0 x4 حداکثر پهنای باند نظری را ارتقا خواهد داد.

درحال‌حاضر، همچنان مشخص نیست Asmedia چیپست X570 را به‌صورت استاندارد طراحی کرده یا AMD خودش در تولید و توسعه‌ی آن دست دارد. انتظار می‌رود این چیپست دربرگیرنده‌ی حداقل بخشی از فناوری‌های Asmedia از هر نوع ممکن باشد. البته، بسیار بعید است که AMD برای مثال بخواهد کنترلر USB 3.1 را خودش طراحی و تولید کند.

شایعاتی هم درباره‌ی توان طراحی حرارتی نسبتا بالای چیپست X570 (به‌میزان ۱۵ وات) درمقایسه‌با چیپست‌های دسکتاپ متداول (با توان طراحی حرارتی ۶ تا ۸ وات) وجود دارد. اگر این شایعات درست باشد، لااقل بخشی از این TDP بیشتر به‌دلیل استفاده از گذرگاه ارتباطی PCIe 4.0 اتفاق خواهد افتاد.

پرسش مهم‌تر این است: استفاده از استاندارد ارتباطی جدید PCIe 4.0 مزیت‌های عملی واضحی خواهد داشت یا نه؟ سرعت‌ حافظه‌های NVMe SSD آرام‌آرام به مرزهای نرخ انتقال داده در درگاه PCIe 3.0 نزدیک می‌شود؛ درنتیجه، پاسخ این پرسش مثبت است. برخی از تجهیزات ذخیره‌سازی رده‌بالا و نیز برخی از برنامه‌های نرم‌افزاری از این پهنای باند اضافی فراهم‌شده حداکثر استفاده را خواهند کرد. باوجوداین برای عموم کاربران، این تأثیرات چندان ملموس نخواهد بود. بیشتر کاربران هیچ‌گاه حجم بارِ I/O متجاوز از پهنای باند PCIe به سیستم خود تحمیل نمی‌کنند و به ارتقای پهنای باند این درگاه نیازی پیدا نخواهند کرد.

در سمت دیگر ماجرا، پردازنده‌ی گرافیکی یا GPU از ارتقای نرخ انتقال داده‌ی این درگاه سود خواهد برد؛ اما درمجموع، تفاوت عمده‌ای در کارایی کلی سیستم ایجاد نخواهد شد. آزمایش روی پردازنده‌های گرافیکی دسکتاپ نشان می‌دهد با پیکربندی GPU منفرد، کارایی چندان متأثر از پهنای باند PCIe نیست؛ مگر آنکه از پیکربندی GPU چندگانه استفاده شود. در این حالت نیز، نصب دو GPU روی کانال ‌ CPU و Northbridge در پیکربندی متوازن X8/X8 کارایی بیشتری خواهد داشت تا نصب دو GPU در کانال CPU و Southbridge با پیکربندی نامتوازن X16/X4.

یکی از بخش‌هایی که PCIe 4.0 ممکن است به‌کار آید، در پیکربندی‌‌های GPU خارجی (eGPU) است. آزمایش‌ها حاکی از آن است که پردازنده‌‌ی گرافیکی رده‌بالا حجم چشمگیری از کارایی‌اش را در حالت نصب خارجی ازدست می‌دهد. این مشکل در کارت‌های انویدیا درمقایسه‌با کارت‌های AMD بیشتر خودنمایی می‌کند.

به‌هرحال، PCIe 4.0 بیشتر کارایی‌اش را در حالتی نشان ‌می‌دهد که تعداد نسبتا کمتری از مسیرهای ارتباطی PCIe ارائه شده باشد. تقویت اسلات PCIe 3.0 X4 به اسلات PCIe 4.0 تأثیر بیشتری بر کارایی کل سیستم درمقایسه‌با زمانی خواهد داشت که پیکربندی GPU واحد را به همان شیوه ارتقا دهیم.   

موضوعاتی نظیر تبعیض در استخدام، سوگیری‌های جنسیتی و افکار کلیشه‌ای در این زمینه و تبعیض در ارتقای شغلی، توجه بسیاری را به‌خود جلب کرده؛ اما نابرابری در دستمزد در میان مهم‌ترین موضوعات اشتغال زنان مطرح می‌شود.

امروزه، شکاف درآمدی از معضلات مهم‌ پیش روی زنان در سراسر جهان، حتی در کشورهای پیشرفته است؛ به‌گونه‌ای که کمتر کشوری در جهان یافت می‌شود که فاصله‌ی دستمزد و حقوق دریافتی زنان و مردان شاغل در آن برابر یا حتی به‌هم نزدیک باشد. هرچند کشورهای حوزه‌ی اسکاندیناوی اقدامات شایان‌توجهی را در‌ این‌ زمینه آغاز کرده‌اند.

به‌بیان دیگر، شکاف جنسيتی دستمزد به تفاوت بين مقدار پول پرداخت‌شده به نيروی کار زن و مرد غالبا برای انجام کار مشابه منجر می‌شود؛ اقدامی که به‌واسطه‌ی تبعیض در استفاده‌ی بهینه از تخصص نیروی کار زنان تحصیل‌کرده و مجرب به اثرهای نامطلوب در رشد اقتصاد جهانی منجر شده است. دراین‌میان، بررسی وضعیت شکاف جنسیتی پرداخت‌ها در ایالات متحده‌ی آمریکا به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد جهان با‌توجه‌به آمارهای موجود، چندان خوشایند نیست.

براساس داده‌های گردآوری‌شده ازطریق اداره‌ی سرشماری آمریکا در سال ۲۰۱۷ و مستندات مرکز جمعیت‌شناسی ایالت مینسوتا و نیز داده‌های مندرج درپایگاه سرشماری IPUMS آمریکا، متوسط درآمد سالانه‌ی نیروهای تمام‌وقت ۱۸ تا ۶۵ ساله‌ی آمریکایی محاسبه شده است. منظور از کارگر تمام‌وقت کسی است که ۵۰ تا ۵۲ هفته در سال شاغل است و دست‌ِکم هفته‌ای ۳۵ ساعت کار می‌کند.

آمار و شواهد حاکی از آن است که میانگین دریافتی‌های کارگران مرد درمقایسه‌با کارگران هم‌تراز زن بیشتر است. میزان شکاف جنسیتی درآمدها با افزایش سن نرخ صعودی پیدا می‌کند و این فاصله در میان زنان و مردان جوان کمتر است. درحالی‌که درآمد متوسط یک زن ۱۸ ساله‌ی آمریکایی معادل ۸۹ درصد دریافتی یک مرد ۱۸ ساله است، درآمد میانگین یک زن ۶۵ ساله چیزی درحدود ۷۶ درصد از دریافتی یک مرد ۶۵ ساله را شامل می‌شود. این امر از همبستگی میان افزایش فاصله‌ی دریافتی‌ها با افزایش سن کارگران حکایت می‌کند؛ یعنی با افزایش سن کارگران، شکاف جنسیتی پرداخت‌ها نیز افزایش می‌یابد.

نمودار زیر شکاف جنسیتی پرداختی در سنین مختلف را نشان می‌دهد. سن در محور افقی نمودار و میانگین دریافتی سالانه‌ی زنان و مردان کارگر در محور عمودی نمودار ترسیم شده است:

همچنین، جدول زیر نمایانگر میانگین مجموع درآمدهای شخصی زنان در مقایسه با مردان در سنین مختلف است:

شاید تصور می‌کنید عکاسی در سفر با سایر موقعیت‌ها تفاوت چندانی ندارد؛ اما این‌چنین نیست. درواقع، شیوه‌های ساده‌ای وجود دارد که با بهره‌گیری از آن‌ها، در طول سفر می‌توانید سوژه‌های جذاب و حتی منحصر‌به‌فرد و ماندگاری شکار کنید. درادامه، شما را با هفت شیوه‌ی خاص برای عکاسی در سفر آشنا می‌کنیم.

۱. ساده فکر کنید

در برخی مواقع، تمرکز زیاد برای به‌دست‌آوردن سوژه‌‌ی عکاسی مناسب و تجزیه‌و‌تحلیل آن‌ از ابعاد مختلف باعث می‌شود به نتیجه‌ی مناسبی نرسید و ناامید شوید. توصیه می‌کنیم در برخی از اوقات، مانند کودکی خردسال با ذهنی ساده فکر کنید؛ زیرا برخلاف تصور عموم مردم، این کار گاهی اوقات می‌تواند به خلاقیت منجر شود.

شاید ساده فکرکردن برای عکاس حرفه‌ای کمی سخت‌ باشد و بهره‌گیری از این رویکرد هم همیشه به کسب نتایج ایده‌آل منجر نشود؛ اما بهتر است گاهی همه‌چیز را فراموش کنید و اجازه دهید ذهن کودکانه‌ی شما تصمیم بگیرد.

۲. همیشه روی سوژه‌ی اصلی تمرکز نکنید

شاید رویدادهای بزرگی، همچون جشنواره‌ها یا مسابقه‌های ورزشی مهم، سوژه‌های نابی برای عکاسی باشند؛ ولی در بیشتر مواقع، اتفاق‌های حاشیه‌ای این رویدادها که چندان هم مهم به‌نظر نمی‌رسند، می‌توانند باعث ثبت تصاویر بسیار جذاب‌تری شوند.

۳. فرصت‌های طلایی را ازدست ندهید

گاهی اوقات سوژه‌ی بسیار خوبی برای عکاسی پیدا می‌کنید و خود شما نیز به‌خوبی می‌دانید فرصت کاملا مناسبی نصیبتان شده است. بااین‌حال، به‌دلایل مختلف آن سوژه را رها و عکاسی را به زمان دیگری موکول می‌کنید. باوجوداین معمولا در بیشتر مواقع، دیگر نمی‌‌توانید سوژه‌ی مناسب دیگری پیدا کنید. برای مثال، تصمیم می گیرید چند روز را کنار دریا بگذارنید. روز اول، منظره‌ی غروب دریا و رنگ‌های شگفت‌انگیزی که در آن لحظه خلق می‌شوند، شما را شیفته‌ی خود می‌کند؛ اما به‌دلایلی در آن روز، از این منظره‌ی به‌‌یادماندنی عکس نمی‌گیرید. ممکن است در روزهای بعدی سفرتان، هوا ابری باشد یا در لحظه‌ی غروب کنار دریا نباشید یا منظره‌ی غروب به‌ زیبایی روز اول نباشد؛ بنابراین، یکی از سوژه‌های زیبای عکاسی را به‌را‌حتی ازدست می‌دهید.

۴. عکاسی در هوای نامناسب را ازدست ندهید

قطعا وقتی به گرفتن تصاویر زیبا در طول سفر فکر می‌کنید، ممکن است سوژه‌هایی مثل آسمان تاریک و ابری یا مناظر خیس چندان برایتان جذاب نباشد. باوجوداین، گاهی اوقات هوای بارانی و برفی یا مِه غلیظی که همه‌جا را می‌پوشاند، مناظر رؤیایی و وصف‌‌ناپذیری خلق می‌کند. اگرچه عکاسی در فضای باز در هوای بارانی یا برفی کمی دشوار و آزاردهنده است، قطعا ارزشش را دارد. گاهی اوقات، حتی از پشت پنجره هم می‌توانید تصاویری به‌یادماندنی ثبت کنید.

۵. از کنار زشتی‌ها به‌سادگی عبور نکنید

گاهی موضوع‌ها و سوژه‌هایی که اصلا زیبا نیستند و جذابیتی ندارند، ممکن است سوژه‌های منحصر‌به‌فردی باشند و نگرش‌های جدیدی در عکاسی ایجاد کنند. برخی از عکاسان اصلا در جست‌وجوی سوژه‌های زیبا و فریبنده نیستند و روی موضوعاتی تمرکز می‌کنند که کمتر به آن‌ها توجه می‌شود. برای نمونه، معماری ساختمان‌های ساده و خسته‌کننده که در همه‌جا دیده می‌شوند، می‌تواند جزو همین سوژه‌ها باشد.

۶. قبل از بازدید از مکان‌های دیدنی توصیه‌شده‌ی افراد محلی، کمی مردد باشید

برخی مواقع، ممکن است مکانی برای افراد محلی شهر یا روستا یا منطقه جذاب باشد؛ اما مسافران را آن‌چنان مجذوب نکند و حتی باعث شود برنامه‌ی سفر اصلی مسافر به‌دلیل بازدید از آن مکان یا مکان‌ها به‌‌هم بخورد. بنابراین قبل از بازدید از چنین مکان‌هایی، کمی فکر کنید. تصمیم شما برای بازدید از آن‌ها صرفا به‌دلیل گفته‌های افراد محلی نباید باشد. البته درباره‌ی مکان‌های مشهور و شناخته‌شده این‌چنین نیست و نباید بازدید از آن‌ها را ازدست بدهید.

۷. به همه‌ی سوژه‌ها و اتفاق‌های اطرافتان توجه کنید

هر سوژه‌ای در نزدیکی و اطرافتان ممکن است جالب باشد؛ از اتفاق‌های مختلف در خیابان‌ها گرفته تا مراسم و آیین‌های سنّتی یا مذهبی. برای مثال، تصویر بالا از یکی از بازارهای محلی ماهی‌فروشی پرجنب‌وجوش در هند گرفته شده است.

حتی ‌وقتی سوار اتوبوس یا تاکسی هستید یا پیاده‌روی می‌‌کنید، ممکن است سوژه‌ای جالب نظرتان را به‌خود جلب کند. همچنین، هنگامی‌که در ترافیک آزاردهنده‌ای گیر افتاده‌اید، به‌دنبال شکار لحظه‌ها باشید.

در سه‌ماهه‌ی اخیر، آمازون به‌لطف سرویس اَبری‌اش بیش از آنچه وال‌استریت تخمین زده بود، درآمد کسب کرده است. وب‌سرویس‌های آمازون یا خدمات وب آمازون (AWS) در سه‌ماهه‌ی منتهی به دی ۷.۴۳ میلیارد دلار فروش خالص داشته که درمقایسه‌با زمان مشابه در سال گذشته، ۴۵ درصد رشد یافته است. این میزان فروش ۲.۲ میلیارد دلار از درآمد عملیاتی را تشکیل می‌دهد که با دوسوم درآمد عملیاتی کل شرکت برابر بوده و درمقایسه‌با سال گذشته ۶۱ درصد رشد کرده است.

طبق گزارش آمازون، وب‌سرویس این شرکت در سال ۲۰۱۸، حدود ۲۵.۶۵ میلیارد دلار فروش داشته است. AWS حرف اول را در جنگ خدمات اَبری شرکت‌های مختلف می‌زند؛ زیرا ویژگی‌ها و گواهی‌نامه‌های دولتی بیشتری درمقایسه‌با رقبایش دارد. متخصصان باور دارند مایکروسافت با پلت‌فرم آژور ازنظر رقابتی در‌حال نزدیک‌شدن به وب‌سرویس‌های آمازون است؛ اما آمازون همچنان سهم بیشتری از بازار را دراختیار دارد.

مایکروسافت اعلام کرده در سه‌ماهه‌ی مشابه، سرویس اَبری این شرکت ۹.۳۸ میلیارد دلار درآمد داشته است. خدمات اَبری مایکروسافت علاوه‌بر مایکروسافت آژور، چند سرویس دیگر را نیز شامل می‌شود و مایکروسافت مقدار دقیق درآمد آژور را اعلام نکرده است. بنابراین، مقایسه‌ی آژور و AWS دقیق نیست. بااین‌حال، گفته می‌شود آمازون همچنان از رقبایش جلوتر است.

اندی جسی، مدیرعامل خدمات AWS، در کنفرانس آمازون اعلام کرد این شرکت ۵۱.۸ درصد سهم بازار اَبری را دراختیار دارد؛ درحالی‌که مایکروسافت ۱۳.۳ درصد بازار و علی‌بابا ۴.۶ درصد و گوگل ۳.۳ درصد بازار را دراختیار دارند.

علاوه‌بر افزایش درآمد، محصولات آمازون نیز در‌حال رشد و گسترش است. در سه‌ماهه‌ی گذشته، AWS محصول جدیدی به‌نام AWS Outposts را معرفی و قابلیت‌های هوش مصنوعی چشمگیری به آن اضافه کرده است.