با توجه به تجزیهوتحلیل اطلاعات جمعآوریشده از ایستگاههای هواشناسی سراسر جهان، در حال حاضر نیمی از کل میزان بارشی که باید در مدت یک سال رخ میداد، در عرض ۱۲ روز باریده است.
مدلهای آبوهوایی حاکی از این هستند که این توزیع نامتقارن از بارش برف و باران تا پایان سدهی جاری شکل بدتری را به خود خواهد گرفت.
این نتایج در یکی از مجلات متعلق به انجمن ژئوفیزیک آمریکا منتشر شده است.
مطالعات پیشین نشان دادهاند که با گرمتر شدن اقلیم، در آینده میتوان وقوع همزمان دو پدیدهی تشدید ناملایمات جوی و همچنین افزایشی اندک در میانگین بارش سالیانه را انتظار داشت؛ اما پژوهشگران هنوز هم در حال بررسی رابطهی بین این دو پدیده هستند.
آنجلین پندرگراس، دانشمند مرکز ملی پژوهشهای جوی (NCAR) و نویسندهی اصلی این مطالعه میگوید که پژوهش اخیر نشان میدهد که چگونه این دو قطعه از پازل، مکمل یکدیگر خواهند بود. یافتهها حاکی از آن است که سیل و خسارات ناشی از آن میتواند افزایش یابد و چنین موضوعی میتواند در برگیرندهی پیام مهمی برای مسئولان حوزهی مدیریت آب، برنامهریزی شهری و مدیریت بحران باشد. همچنین نتایج این پژوهش، از پیامدهای نگرانکنندهی این پدیده در بخش کشاورزی حکایت دارد؛ چرا که افزایش بازدهی تولید محصولات ارتباط مستقیمی با توزیع یکنواخت بارندگیها در طول فصول رویش محصولات دارد.
این پژوهش تحت حمایت وزارت انرژی و نیز بنیاد ملی علوم آمریکا (بهعنوان حامی مالی مرکز ملی پژوهشهای جوی) به انجام رسیده است.

شدت این ناملایمات جوی چقدر است؟
دانشمندانی که در حال مطالعهی بارشهای شدید و نحوهی تغییر الگوی آنها در آینده هستند، از معیارهای متفاوتی برای تعریف «شدت» این ناملایمات جوی استفاده میکنند. پندرگراس دریافت که در برخی موارد، تعاریف به حدی گستردهاند که مفهومی مانند «بارش شدید»، تقریبا شامل تمامی حجم از بارندگیها میشود. در مدلهای آنها، «بارش شدید» و «بارش متوسط» اساساً یک مفهوم را میرساندند و این موجب میشد که دانشمندان نتوانند بهدرستی تغییرات رخداده در این دو مفهوم را به تفکیک حین تغییرات اقلیمی، درک کنند.
مقالههای مرتبط:
تیمهای پژوهشی دیگر نیز کمابیش با چنین معضلی دستوپنجه نرم میکردند. برای مثال، کارشناسان در یک پژوهش جدید تلاش کرده بودند با استفاده از ضریب جینی، عدم یکنواختی بارش را کمّیسازی کنند (ضریب جینی یک ابزار آماری است که اغلب برای کمّیسازی نابرابری درآمد مورد استفاده قرار میگیرد).
پندرگراس میخواست به مفهومی سادهتر و خلاقانهتر دست یابد که بهراحتی از سوی عامهی مردم و دیگر دانشمندان قابلدرک باشد. در پایان، او تصمیم گرفت که تعداد روزهای مورد نیاز برای داشتن نیمی از بارش سالانه را محاسبه کند. نتایج بهدستآمده، او را شگفتزده کرد.
پندرگراس گفت:
من گمان میکردم که عدد حاصل بزرگتر از مقدار محاسبهشده باشد (مثلا حدود ۳۰ روز)، اما وقتی میانگین حاصل از تمام ایستگاههای هواشناسی دردسترس را بررسی کردیم، به برآورد ۱۲ روز رسیدیم.

برای انجام این تحلیل، پندرگراس با رتو ناتی، پژوهشگری از مؤسسهی مطالعات جوی و اقلیمی در زوریخ سوئیس همکاری میکرد. آنها از دادههای ۱۸۵ ایستگاههای زمینی طی بازهی زمانی ۱۶ سال (از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴) استفاده کردند تا بتوانند دادههای حاصل را با اطلاعات بهدستآمده در مأموریت ماهوارهای سنجش بارشهای استوایی (TRMM) مقایسه کنند. این ایستگاهها در سراسر جهان پراکنده بودند؛ با این حال، بیشتر آنها در آمریکای شمالی، روسیه و استرالیا استقرار داشتند.
همچنین دانشمندان از شبیهسازیهای مربوط به ۳۶ مدل آبوهوایی برتر که شامل دادههای بارش روزانه نیز بود، استفاده کردند. سپس آنها تعیین کردند که این پیشبینیهای مدل آبوهوایی در شانزده سال آخر قرن اخیر، چه معنایی در برخواهد داشت.
آنها دریافتند که کل بارش سالانه در ایستگاههای موردبررسی در این مدل، آرامآرام افزایش یافته؛ اما این میزان بارش اضافی، بهطور یکنواخت توزیع نشده است. در عوض، نیمی از بارندگیها (شامل برف و باران) تنها در عرض ۶ روز رخ داده است.
این تحلیل، بهمعنای افزایش عدم یکنواختی بارشها در آینده نیز بود؛ به این معنی که تا سال ۲۱۰۰، نیمی از کل میزان بارندگیهای سالیانه، طی مدت ۱۱ روز رخ خواهد داد؛ در حالی که این رقم در شرایط کنونی، ۱۲ روز است.
پندرگراس میگوید:
مدلهای آبوهوایی عموماً فقط یک افزایش اندک در میزان بارش را نشان میدهند؛ این در حالی است که ما دریافتهایم این میزان افزایش نیز در تعدادی انگشتشمار از بارندگیها (آن هم با شدتی بالا) رخ خواهد داد و بنابراین، همین امر میتواند منتج به اثرات منفی بیشتری از جمله سیل شود. ما باید آمادهی مواجهه با چنین رخدادهایی در آینده باشیم.
از ابتدای ظهور گوشیهای هوشمند، بازیهای ورزشی همواره مورد استقبال بازیکنان پلتفرم موبایل قرار گرفتهاند. از بازیهای ریسینگ نظیر مجموعه بازیهای Asphalt و Real Racing گرفته تا بازیهای دیگری همچون Dream League Soccer، نسخهی موبایل PES و ... همگی از جمله مثالهای موفقی هستند که در ژانر ورزشی دسته بندی میشوند. البته در کنار این بازیهای حجیم و پر زرق و برق، نمونههای موفقی از بازیهای ساده و تک لمسی با محوریت ورزشهای انفرادی نظیر گلف، بیلیارد، پینگ پنگ و ... را نیز میتوان یافت که به رغم نداشتن زرق و برقِ بازیهای بزرگ، به خوبی از پس سرگرم کردن بازیکنان خود بر میآیند. بازی آیفون و آیپد Golf Club: Wasteland که در این مطلب قصد بررسی آن را داریم، یکی از همین بازیها است که به واسطه گیم پلی تک لمسی، ساده و البته اعتیادآورش بازیکنان را تا پایان آخرین مرحله از بازی، پای گوشی موبایل نگه میدارد.

داستان بازی در یک دنیای پسا-آخرالزمانی رخ میدهد؛ پس از وقوع یک فاجعه زیست محیطی و نابودی بخش بزرگی از جمعیت انسانها، ثروتمندان تصمیم میگیرند که زمین را به دلیل شرایط وخیمی که دارد، ترک و به سیارهی مریخ مهاجرت کنند. اکنون تنها بازماندگان نسل بشر با ساختن شهری به نام تسلا در سیارهی مریخ، به زندگی خود در این سیاره ادامه میدهند. البته گروهی از این بازماندگان هر از چند گاهی به زمین بازمیگردند اما فقط برای گلف بازی کردن! اکنون خرابههای تمدن بشری تنها محلی است که انسانها برای انجام بازی گلف در اختیار دارند. اگر چه که داستان بازی در نگاه اول پیشپاافتاده و غیر منطقی به نظر میرسد اما به لحاظ درون مایه به هیچ وجه این گونه نیست؛ فضای بازی مملو از کنایههایی طعنه آمیزی است که رفتار انسانها با محیط زیست را با طنزی بسیار تلخ، نقد میکند. در ضمن به نظر میرسد استفاده از نام تسلا برای شهری که در مریخ ساخته شده است، کنایهی جالبی به ایلان ماسک، مدیر کمپانی تسلا، است که گفته بود تا سال ۲۰۲۴ انسان را به کرهی مریخ خواهد فرستاد.
اما همانطور که در ابتدا هم اشاره کردم Golf Club: Wasteland یک بازی تک لمسی است؛ برای زدن توپ با چوب، تنها کافی است تا یک نقطهی دلخواه از صفحه نمایش را لمس کنید و نگه دارید تا یک فلش سفید رنگ در کنارتان ظاهر شود. این فلش مسیر حرکت توپ را نشان میدهد. برای تنظیم زاویه و قدرت پرتاب توپ باید انگشت خود را روی صفحه بکشید و در آخر با برداشتن آن از روی صفحه، به توپ در جهت دلخواه ضربه بزنید. خب حتماً تا الان متوجه شدهاید که گیم پلی بازی تفاوت چندانی با سایر بازیهای گلفی که تاکنون تجربه کردهایم، ندارد پس چه عاملی باعث میشود تا این بازی را در مقایسه با سایر آثار منتشر شده در این ژانر متفاوت بدانیم؟ برای پاسخ دادن به این سوال ابتدا باید به نحوهی امتیازدهی در مراحل مختلف بازی و تأثیر آن بر روند پیشروی در داستان بپردازیم.

در ابتدا که بازی را آغاز میکنید بدون مواجه با هیچ منوی خاصی، وارد مرحله اول میشوید و شروع به بازی کردن میکنید. Golf Club: Wasteland دارای ۳۰ مرحله است که در صورت بازی کردن به صورت مداوم، احتمالاً در کمتر از سه یا چهار ساعت همهی آنها را پشت سر خواهید گذاشت. اما اگر در این مدت، بازی را متوقف نکنید و وارد منوی آن نشوید، احتمالاً هرگز متوجه نخواهید شد که هر مرحله دارای امتیاز است و شما در طول این مدت متناسب با عملکردتان در هر مرحله امتیاز دریافت میکردید! در واقع در شروع بازی هیچ توضیحی مبنی بر این که امتیازات شما در حال محاسبه شدن هستند، دریافت نمیکنید. در ادامه به نحوهی امتیازدهی بازی اشاره خواهم کرد اما قبل از آن بگذارید تا به تأثیر این امتیازات بر روند داستان بپردازیم؛ در واقع شخصیت اصلی داستان مردی منزوی است که خسته از اتفاقاتی که برایش پیش آمده، تصمیم گرفته تا در آخرین سفرش به زمین شرح حال خود را در قالب یک سری گزارش بنویسد. بازیکن از طریق خواندن همین گزارشها است که در جریان داستان بازی و در نهایت پایان بندی جالب آن قرار میگیرد. اما برای این که بتوانید این گزارشها را بخوانید، باید در هر مرحله حداقل امتیازی را به عنوان مجوز برای خواندن گزارشها کسب کنید. بنابراین اگر میخواهید به طور کامل از داستان بازی باخبر شوید باید مراحلی را که در آنها عملکرد خوبی نداشتید، دو مرتبه طی کنید و امتیاز لازم را کسب کنید تا گزارش آن مرحله از بازی برایتان باز شود.
اما سیستم امتیازدهی بازی از یک مکانیزم ساده پیروی میکند؛ در ورزش گلف بر خلاف سایر ورزشها، امتیاز کمتر بهتر است. در ورزش گلف، زمینها را بر اساس مساحت و محل قرارگیری حفره، دسته بندی میکنند یا اصطلاحاً به آنها پار میدهند. پار یعنی تعداد ضربههایی که برای رساندن توپ به حفره معقول به نظر میرسد. امتیاز بازیکن بر اساس همین پار تعیین میشود؛ به طور مثال پار ۳ به معنی میدانی است که در آن باید با سه ضربه توپ را به حفره برسانید اگر در این میدان این کار را با دو ضربه انجام بدهید، یک امتیاز منفی دریافت میکنید که به معنی عملکرد بهتر است. در منوی تنظیمات بازی، میتوانید پار هر مرحله را به همراه امتیازاتی که تاکنون کسب کردهاید، مشاهده کنید. به هنگام خواندن گزارشها نیز میتوانید در پایین صفحه تعداد ضرباتی را که مجاز هستید در هر مرحله برای باز کردن گزارش آن مرحله، به کار بگیرید ببینید. البته در برخی مراحل کسب حداقل امتیاز لازم واقعاً کار بسیار دشواری است؛ در محیط بازی مناطقی پر از شن وجود دارند که در صورت گرفتار شدن در آنها به سختی میتوانید توپ را از آن جا خارج کنید و به مقصد برسانید. همچنین برخی از قسمتهای محیط بازی نیز به زیر آب رفتهاند که باید مواظب باشید تا توپ را به اشتباه به سمت این نقاط نفرستید. البته در برخی مراحلِ به ظاهر دشوار، میانبرهای بسیار زیرکانهای در میدان بازی تعبیه شدهاند که در صورت یافتن آنها به راحتی هر چه تمامتر میتوانید امتیاز بسیار بهتری از آنچه که نیاز داشتید را، کسب کنید. اما یافتن این میانبرها نیاز به بررسی محیط بازی و گشت و گذار فراوان در گوشه و کنار آن دارد؛ در واقع میتوان گفت که در هر مرحله برای یافتن این میانبرها باید یک مینی پازل مجزا را حل کنید! در مجموع میتوان گفت که پیوستگی تنگاتنگی که میان امتیازات کسب شده و روند پیشروی در داستان بازی وجود دارد، یک ویژگی منحصر به فرد است که باعث شده تا بازی Golf Club: Wasteland را از سایر بازیهای ورزشی که تاکنون تجربه کردهایم، متفاوت بدانیم.

با گذر از ویژگیهای مختلف گیم پلی Golf Club: Wasteland، به کیفیت فنی بازی میرسیم؛ قبل از هر چیز باید بگویم که Golf Club: Wasteland به طور حتم یکی از خوش ساختترین بازیهای منتشر شده برای پلتفرم موبایل در چند وقت اخیر است. سومین بازی استودیو Demagog چه در بخش گرافیک بصری و چه در بخش موسیقی و صداگذاری حرفهای زیادی برای گفتن دارد. محیط بصری بازی بسیار چشم نواز و با جزییات تمام طراحی شده است. در پس زمینهی هر مرحله از بازی، خرابههایی را میبینیم که به نوعی القاگر فضای پسا-آخرالزمانی بازی هستند. همچنین استفاده هوشمندانه از رنگ آبی که نماد افسردگی و بیروحی است در غوطهور کردن بازیکن در فضای سرد و بیجانِ زمینِ مخروبه، نقش به سزایی را ایفا میکند. ترکیب رنگ آبی با داستان تلخ بازی به قدری هنرمندانه اجرا شده است که با گذراندن چند مرحلهی ابتدایی، به شکل عجیبی در محیط بازی غرق و بیاختیار محسور زیباییهای بصری روبهرویتان میشوید. اما بدون شک شاهکار سازندگان در بخش موسیقی بازی است. آنها در یک حرکت خلاقانه تصمیم گرفتهاند تا به جای استفاده از یک موسیقی متن، چیزی نزدیک به یک ساعت برنامه رادیویی خلق کنند که شامل هفت موزیک اورجینال نیز میشود! در واقع شما به عنوان بازیکن در حال گوش دادن به برنامه رادیویی مورد علاقهی شخصیت اصلی داستان هستید. این شبکهی رادیویی که رادیو نوستالژیا نام دارد، علاوه بر پخش موزیکهای محبوب در دههی ۲۰۲۰ (زمانی که به بشر هنوز مجبور به ترک زمین نشده بود) مصاحبههایی نیز با افراد ساکن در مریخ ترتیب دیده که این افراد در آنها با تعریف کردن داستان زندگی قبل از مهاجرتشان، خاطرات نوستالژیک زمین را برای شنوندگان تداعی میکنند. جزییات زیادی که این افراد از زندگی خود و چگونگی پدید آمدن فاجعهی زیست محیطی بیان میکنند، باعث شده تا فضای ترسیم شده توسط بازی بیش از پیش برای بازیکن واقعی به نظر برسد.
نکتهی بسیار جالب دیگری نیز در مورد این شبکه رادیویی وجود دارد؛ برخی از مراحل بازی در فاضلابهای زیر زمین جریان دارند، وقتی شخصیت اصلی داستان برای طی کردن آنها به زیر زمین میرود، سیگنال رادیو به یک باره قطع میشود. این موضوع توجه بینظیر سازندگان بازی به جزییات بسیار ریز را نشان میدهد که در نوع خود کم سابقه است و مشابه آن را در کمتر بازی موبایلی دیدهایم.

Golf Club: Wasteland، یک بازی گلف سرگرم کننده است که به واسطهی داستان کوتاه اما تاثیرگذارش، اهمیت محیط زیست را بار دیگر به انسانها گوشزد میکند. در تک تک دیالوگهای بازی میتوان کنایههای طعنه آمیزی نسبت به شیوهی زندگی نادرست بشر در زمین یافت. بازی به لحاظ گیم پلی هم اثری کاملاً سرگرم کننده است و تا پایان آخرین مرحله بازیکن را پای گوشی موبایل خود نگه میدارد. البته Golf Club: Wasteland ضعفهایی نیز دارد؛ از جمله عدم نشان دادن همزمان امتیازات به هنگام انجام بازی، اما این ضعفهای جزئی در مقایسه با ویژگیهای دوست داشتنی بازی که در متن به آنها اشاره کردیم، کاملاً قابل چشم پوشی هستند. در مجموع میتوان با قاطعیت، تجربهی این بازی را که فعلاً با قیمت ۲.۹۹ دلار تنها برای سیستم عامل iOS منتشر شده است، به تمامی دوستداران ورزش گلف و حتی کسانی که علاقهای به این ورزش ندارند، پیشنهاد کرد.
کشتیهای هوایی به دنبال این بودند که قابلیت کشتیهای دریایی را در آسمان داشته باشند. در دورهای که حالا از آن به عنوان «عصر کشتیهای هوایی» یاد میشود، پیشگامان هوانوردی در سراسر جهان در تلاش بودند تا بالونهای بزرگتر و پیچیدهتری را طراحی کنند و سفرهای طولانیتر و جسورانهتر هوایی انجام دهند.
یکی از این پیشگامان، شرکت هواگردسازی لوفتشیفباو زپلین آلمان بود که بزرگترین کشتی هوایی تجاری تاریخ را ساخت. این کشتی هوایی عظیمالجثه که «هیندنبورگ الزد ۱۲۹» نام داشت، قرار بود، شروع عصر سفرهای فضایی با کشتیهای هوایی باشد، اما بهیکی از دردناکترین سوانح تکنولوژیکی تاریخ بدل شد.
روز ۶ مه سال ۱۹۳۷ بود که کشتی هوایی هیندنبورگ، در سانحهای دلخراش ناگهان بر فراز لیکهرست، نیوجرسی منفجر شد و بهسرعت طعمه حریق شد و ستون عظیمی از دود بهراه انداخت. دُم هیندنبورگ به زمین افتاد و نوک کشتی هوایی هم به هوا رفت و تنها در کمتر از ۴۰ ثانیه، بزرگترین کشتی هوایی تجاری تاریخ به تلی از خاکستر بدل شد. برخی از مسافران و خدمه هیندنبورگ که در نزدیکی دم کشتی هوایی بودند، فرصت این را داشتند که به بیرون بپرند و جان خود را نجات دهند، اما بسیاری از سرنشینان هیندنبورگ، زنده زنده در کام آتش سوختند.
۶۱ نفر (۳۹ مسافر و ۲۲ خدمه) از ۹۷ سرنشین کشتی هوایی توانستند از این سانحه دلخراش جان سالم به در برند. هیندنبورگ قرار بود که آغازگر عصر کشتیهای هوایی تجاری باشد. اما با سانحهای که رخ داد، خیلی زود عصرکشتیهای هوایی پایان یافت و راه برای هواپیماهای مسافربری باز شد.
سانحهای که برای هیندنبورگ رخ داد، نخستین فاجعه تکنولوژیکی بزرگی بود که از آن فیلمبرداری شد. از آنجایی که افراد مشهوری سوار بر کشتی بودند، خبرنگاران و گروههای فیلمبرداری برای تصویربرداری و عکاسی از فرود در محل حاضر بودند و حتی هزاران نفر هم برای تماشای فرود در لیکهرست جمع شده بودند.
چهار نفر وظیفه فیلمبرداری از فرود الزد ۱۲۹ هیندنبورگ را برعهده داشتند. اما همه آنها اولین لحظات حریق را از دست دادند. اما شاید معروفترین گزارش از سانحه هیندنبورگ مربوط به هربرت موریسون، گوینده رادیوی محلی ویالاس در شیکاگو بود که خود یکی از شاهدان عینی بود. موریسون که از دیدن این صحنه بهوحشت افتاده بود، در حالی که از شدت ناراحتی بهسختی صحبت میکرد، واقعهای را برای شنوندگانش گزارش کرد که اکنون، «مشهورترین گزارش رسانهای تاریخ» لقب گرفته است. موریسون که با صدایی لرزان صحنه را برای شنوندگان رادیویی شرح میداد، در قسمتی از گزارش خود، گفت:
خانمها و آقایان، شاهد سانحهای وحشتناکایم. (هیندنبورگ) را دود و حالا آتش در برگرفته است. حالا بدنهاش در نزدیکی دکل به زمین افتاد، اوه بشریت!
موریسون که با صدای لرزانش بارها بههمکارانش و شنوندگان اعلام میکرد که دیگر نمیتواند ادامه دهد، در ادامه گزارش خود با صدایی که از اضطراب و دود ناشی از سوختن هیندنبورگ بهشدت گرفته بود، گفت:
اینجا همه مسافران دارند جیغ میکشند. گفتم که نمیتوانم حتی با مردم صحبت کنم، دوستانشان اینجا هستند. آقایان و خانمها نمیتوانم صحبت کنم. صادقانه بگویم: لاشهی خاکسترش آنجا افتاده است. همه بهسختی میتوانند نفس بکشند، جیغ بزند و صحبت کنند. متاسفم. بهسختی میتوانم نفس بکشم. باید قطع کنم دیگر نمیتوانم. مردم گوش کنید، باید برای یک دقیقه قطع کنم، صدایم گرفته. این بدترین اتفاقی است که در زندگیام شاهدش بودم.
عبارت «اوه بشریت» موریسون، حالا به تکیه کلام مشهوری بدل شده و از سانحه هیندنبورگ، کتابها و فیلمهای متعددی ساخته شدند و بسیاری از مورخان تاریخ، سانحه هیندنبورگ را با برخورد کشتی تایتانیک به کوه یخ مقایسه میکنند. سانحه هیندنبورگ، در بین مردم و صاحبان صنایع هوایی ترسی را برانگیخت که سرانجام، برای همیشه به عصر کشتیهای هوایی پایان داد. در آن زمان، بسیاری از شرکتهای هوانوردی، برنامهای برای ساخت کشتیهای هوایی تجاری داشتند، اما بعد از هیندنبورگ، همهی سرمایهگذاریها لغو شدند.
در ادامه نگاهی خواهیم انداخت به برخی از جالبترین نوآوریها و ماجراجوییهای عصر کشتیهای هوایی، از اولین کشتی هوایی صلب (که مجهز به سکانی شبیه به بادبان بود) و کشتی هوایی فرانسویها که برای تجسس و بمباران استفاده میشد تا زیپلینها و سانحه فاجعهبار هیندنبورگ. در ادامه با زومیت همراه باشید:
عبور بلانچارد از کانال مانش

کشتی هوایی نسبت به یک بالون سبکتر از هوا، متفاوت است، چرا که قابل هدایت است. کشتیهای هوایی با بهره بردن از گازهایی مانند، هلیم، هیدروژن یا هوای گرم به آسمان میرفتند. همهی کشتیهای هوایی، چارچوبهایی داشتند که از حلقهها و تیرچههای مخصوصی ساخته شده بودند. همچنین اتاقکهای گاز به این کشتیهای هوایی اجازه میداد که برخلاف بالونهای هوای گرم، شکل خود را بدون پنچری حفظ کنند.
تنها چند سال پس از اینکه، اولین بالون در سال ۱۷۸۳ در آسمان پاریس به پرواز درآمد، پیشگام فرانسوی هوانوردی، ژان پیر بلانچارد، یک بالون هوای گرمِ صلب با پارو، بالها و پروانه دستی طراحی کرد. اگرچه دستگاههای فرمان کشتی هوایی او کار نمیکردند. اما بلانچارد و همکار آمریکایی او، جان جفریز، از دوور در انگلستان به گین در شمال فرانسه رفتند و اولین سفر هوایی از فراز کانال مانش را انجام دادند.
کشتی هوایی گیفارد

گیفارد که در سال ۱۸۵۲ در فرانسه ساخته شد، اولین نمونه از کشتی هوایی صلب (Dirigible Airship) بود. گیفارد به وسیله یک مثلث، پارویی شبیه به بادبان و یک پروانه که به یک موتور بخار کوچک متصل بود هدایت میشد. هنری گیفارد، مخترع این کشتی هوایی، در سپتامبر ۱۸۵۲، با این کشتی هوایی فاصله ۲۷ کیلومتری پاریس تا روستای النکورت را به مدت ۳ ساعت پیمود. هر چند، موتورهای کشتی هوایی او به اندازهای قوی نبودند که بتواند راهی که آمده را در جهت مخالف باد برگردد.
کشتی هوایی صلب ارِون

سالامون اندروز، پیشگام هوانوردی آمریکا، در سال ۱۸۶۳، یک کشتی هوایی صلب آزمایشی را به پرواز درآورد. اندروز با این کشتی هوایی که «صلب اِرون» نام داشت، بر فراز نیوجرسی و نیویورک پرواز کرد. ارون موتور نداشت، بلکه از یک کیسه گاز به شکل بال و پرههای هدایتشونده بهره میبرد که به اندورز امکان کنترل ارتفاع، سرعت و جهت کشتی هوایی را میدادند. نوآوریهای اندروز، الهامبخش طراحی کشتیهای هوایی آینده شدند، از جمله کشتی هوایی هیبریدی ایرلندر ۱۰ که بخشی از نیروی تراست خود را از کیسههای گاز بال شکل خود میگرفت.

لا فرانس (La France)، یک کشتی هوایی نظامی آزمایشی فرانسه بود که در سال ۱۸۸۴، اولین پرواز کاملا کنترل شده را از یک پایگاه هوایی در نزدیکی پاریس انجام داد و فاصلهای حدود ۸ کیلومتر را پیش از بازگشت به محلی که از آن بلند شده بود طی کرد. لا فرانس با بادنما هدایت میشد و بهوسیله یک پروانه بزرگ با موتور برقی با قدرت ۸٫۵ اسب بخار و یک باتری کلر روی که تقریبا نیم تن وزن داشت پرواز میکرد. بعد از چندین پرواز موفق لا فرانس، ارتش فرانسه سفارش ساخت اولین کشتی هوایی نظامی، لا ریپوبلیک (La République) را برای تجسس و بمباران داد.
اولین زپلینها

برخلاف کشتیهای هوایی آزمایشی فرانسه که از یک کیسه گاز قابل انعطاف مملو از هیدروژن بهره میبردند، کشتیهای هوایی که توسط فردیناند فون زپلین، پیشگام هوانوردی آلمان طراحی شدند از یک کیسه گاز سخت بهره میبردند که با چارچوبی شکل آن حفظ میشد.
اولین کشتی هوایی سخت زپلین، الزد-۱ (LZ-1)، روز ۲ ژوئیه ۱۹۰۰ از یک آشیانه شناور در دریاچه کنستانس در جنوب آلمان به پرواز درآمد. زپلین از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸، سه کشتی آزمایشی دیگر ساخت. الزد-۴ (LZ-4)، روز ۱ ژوئیه ۱۹۰۸ پرواز ۱۲ ساعتهای را بر فراز سوئیس انجام داد.
اولین کشتیهای هوایی مسافربری

اولین کشتی هوایی مسافربری تجاری موفق، الزد-۱۰ شوابن (LZ 10 Schwaben)، کابین مسافری برای ۲۰ نفر داشت و در ژوئیه سال ۱۹۱۱ شروع به کار کرد. کشتی هوایی الزد-۱۰ شوابن، بیش از ۱۵۰۰ مسافر را طی ۲۱۸ پرواز برای اولین شرکت هواپیمایی جهان دیلاگ (DELAG) در سراسر آلمان جابهجا کرد. اما این کشتی هوایی۷ ژوئن سال ۱۹۱۲، طی یک طوفان در نزدیکی دوسلدورف از خطوط فرود (طنابهایی که خدمه فرود از آن برای هدایت فرود کشتی بهره میبردند) جدا شد و هیدروژن درون کیسه گاز نیز با جرقهای ناشی از الکتریسیته ساکن، شعلهور شد و در کام آتش سوخت.
نخستین تلفات کشتیهای هوایی

یکی دیگر از کشتیهای هوایی زپلین، الزد-۱۴ (LZ-14)، اولین کشتی هوایی متعلق به نیروی دریایی امپراتوری آلمان بود. الزد-در ۹ سپتامبر سال ۱۹۱۳، با ۲۰ نفر خدمه از زمین برخاست، کشتی هوایی دستور داشت که مانوری را در سواحل دریای شمال انجام دهد. الزد-۱۴ در باد شدید و بارانهای سردسیری پرواز میکرد که همین باعث شد، هیدروژن از کیسههای گاز نشت کند و نیروی تراست خود را از دست بدهد. کشتی هوایی در نزدیکی مجمع الجزایر هلیگولند در سواحل آلمان و دانمارک سقوط کرد. ۱۳ نفر از خدمه غرق شدند و ۷ نفر توسط قایق نجات پیدا کردند.
یورش کوکسهاون

در جریان جنگ جهانی اول، مقامات نظامی بریتانیا از آنچه به آن «تهدید زپلین» میگفتند، بهشدت واهمه داشتند. بههمین منظور، تصمیم گرفتند که کشتیهای هوایی آلمانها را بمباران کنند. یکی از معروفترین حملهها به کشتیهای هوایی آلمان، یورش کوکسهاون (Cuxhaven Raid) نام دارد که کریسمس سال ۱۹۱۴ انجام گرفت.
در این حمله، هواپیمای نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بهوسیله هواپیماهای آبنشین به سواحل دریای شمال برده شد، جاییکه از حمایت کشتیها و زیردریاییها نیز برخوردار بود. از آنجا هواپیما بلند شد و بمبهای خود بر سر آلمانها انداخت و باعث خسارتهای زیادی به تاسیسات ساحلی و آشیانه کشتیهای هوایی صلب نیروی دریایی امپراطوری آلمان شد. یورش کوکسهاون، نخستین حمله ترکیبی دریایی و هوایی تاریخ بود.
بمبارانهای هوایی زپلین

آلمان در طی جنگ جهانی اول از کشتیهای هوایی خود برای بمبارانهای هوایی استفاده میکرد. این بمبارانهای هوایی از اوایل سال ۱۹۱۴ با حمله زپلینها به شهر لژه در بلژیک آغاز شدند، این نخستین باری بود که شهری بمباران هوایی میشد. این کشتیهای هوایی، تنها وسایل نقلیه هوایی بودند که در آن زمان موفق به انجام عملیاتهای پایدار هوایی در آسمان بریتانیا میشدند. کشتیهای هوایی آلمان بین سالهای ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ که اکثر آنها زپلین بودند، ۲۱ حملهی هوایی را بر فراز شهرهای مختلف بریتانیا انجام دادند، از جمله در لندن که موجب کشته و زخمی شدن هزاران نفر شد.
حمل هواپیما به وسیله کشتیهای هوایی

در جنگ، کشتیهای هوایی به اندازهای بزرگ، کُند و قابل اشتعال بودند که تبدیل به اهداف آسانی برای جنگندههای دشمن شوند. و نیروهای بریتانیا و آمریکا هم که به دنبال راهکاری برای دفاع از کشتیهای هوایی خود بودند، هواپیماهای جنگنده را از روی کشتیهای هوایی بهپرواز در میآوردند.
نخستین پرواز بر فراز اقیانوس اطلس

در سال ۱۹۱۰، کشتی هوایی آمریکایی که توسط والتر ولمن و ملوین وانیمن طراحی شده بود، به همراه ۴ نفر خدمه به هوا فرستاده شد تا اولین پرواز بر فراز اقیانوس اطلس را انجام دهد. این کشتی هوایی باید روز ۱۵ اکتبر از آتلانتیکسیتی به نیوجرسی میرفت. اما، موتورها ۳۸ ساعت پس از شروع سفر دچار مشکل شدند. کشتی هوایی قبل از اینکه خدمه در نزدیکی برمودا کشتی را ترک کنند و سوار یک کشتی بخار شوند، ۳۳ ساعت دیگر هم به سفر خود ادامه داد.
نخستین سفر هوایی موفق بر فراز اقیانوس اطلس

اولین سفر هوایی موفقیتآمیز به وسیله یک کشتی هوایی بر روی اقیانوس اطلس در سال ۱۹۱۹ انجام گرفت. این پرواز در حالی انجام میگرفت که تنها چند هفته قبل، اولین پرواز هواپیمایی بر فراز اقیانوس اطلس به وسیله هوانوردان بریتانیایی جان آلکاک و آرتور براون انجام شده بود. کشتی هوایی بریتانیایی آر-۳۴ روز ۲ ژوئیه سال ۱۹۱۹ انگلستان را ترک کرد و چهار روز بعد به مینولا، لانگ آیلند در نیویورک رسید. یک هفته بعد، کشتی هوایی بریتانیاییها، در سفر بازگشت به انگلستان، سفر خود را بر فراز اقیانوس اطلس انجام داد.
فاجعه کشتی هوایی دیکسمود

با بزرگتر شدن کشتیهای هوایی، کنترلشان در بادهای تند دشوارتر میشد و کیسههای گاز حاوی هیدروژن این کشتیهای هوایی نیز آنها را مستعد آتش گرفتن میکرد. یکی از بدترین سوانح هوایی روز ۲۱ دسامبر ۱۹۲۳ رخ داد، هنگامی که کشتی هوایی نیروی دریایی آلمان، دیکسمود در نزدیکی سواحل سیسیل ایتالیا منفجر شد و تمام ۵۲ نفر خدمه حاضر در کشتی هوایی جان خود را از دست دادند.
کشتی هوایی امپایر

دو کشتی هوایی بریتانیایی، آر-۱۰۰ و آر-۱۰۱ برای پرواز مسیرهای هوایی طولانی طراحی شده بودند. در سال ۱۹۳۰،کشتی هوایی آر-۱۰۰ یک پرواز آزمایشی را از بدفوردشایر انگلستان تا مونترال کانادا انجام داد و در طی ۷۸ ساعت، ۵۳۰۰ کیلومتر را طی کرد.

آر-۱۰۱ بزرگترین کشتی هوایی مسافربری جهان بود که اولین پرواز خود را در سال ۱۹۲۹ انجام داد. آر-۱۰۱ دارای بزرگترین کابین مخصوص مسافران بود که تا آن زمان ساخته شده بود. آر-۱۰۱ که ظرفیت ۵۰ نفر مسافر را داشت، دارای دو عرشه و سالنی در بین این دو عرشه به بزرگی ۵۱۰ متر مربع نیز بود.
سانحه کشتی هوایی آر-۱۰۱

کشتیهای هوایی آر-۱۰۰ و آر-۱۰۱ ساخته شده بودند تا با کشتیهای اقیانوسپیما رقابت کنند. اما آ-۱۰۱ روز ۳۰ اکتبر ۱۹۳۰، در سفر خود به کراچی در پاکستان کنونی (آن زمان هندوستان)، ارتفاع خود را از دست داد و سقوط کرد. کشتی هوایی بریتانیاییها در شمال فرانسه آتش گرفت که منجر به مرگ ۳۸ نفر از ۵۴ نفر حاضر در کشتی شد. این سانحه هوایی موجب پایان یافتن پروژه کشتیهای هوایی مسافربری بریتانیا شد.
گراف زپلین

کشتی هوایی بزرگ آلمان، گراف زپلین، در سال۱۹۲۸ ساخته شد تا بهترین کشتی هوایی مسافربری جهان شود. گراف زپلین، طی ۹ سال، ۵۹۰ پرواز را انجام داد و طی این پروازها حدود ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار کیلومتر را پیمود. این کشتی هوایی روز ۸ اوت سال ۱۹۲۹ از پایگاه نیروی دریایی لیکهرست در نیوجرسی خارج شد و در فردریشفاین، آلمان، توکیو، ژاپن و لسآنجلس توقف کرد و دوباره ۲۱ روز بعد به لیکهرست بازگشت.
کشتیهای هوایی یواساس اکرون و ماکرون

دو کشتی هوایی نظامی آمریکا، یواساس اکرون و ماکرون از بزرگترین کشتیهای هوایی بودند که تابهآن زمان ساخته شده بودند. هر کدام از این کشتیهای هوایی عظیمالجثه، ۲۳۹ متر طول داشتند. کشتیهای هوایی آمریکا برای اجتناب از آتشسوزی با هلیوم ساکن پر شده بودند، تا آن زمان، بسیاری از کشتیهای هوایی که از گاز هیدروژن استفاده میکردند، در سوانح هوایی نابود شده بودند. اما این راهکار هم باعث نجات این کشتیهای هوایی نشد: اکرون روز ۴ آوریل ۱۹۳۳، در جریان طوفانی در سواحل نیوجرسی سقوط کرد و ۷۳ خدمه کشتی هم در جریان این سانحه کشته شدند.
هیندنبورگ

زمانی که کشتی هوایی هیندنبورگ الزد ۱۲۹، اولین پرواز خود را در سال ۱۹۳۶ انجام داد، پرچمدار ناوگان زپلین آلمان بود. هیندنبورگ که بزرگترین کشتی هوایی تجاری تاریخ لقب گرفته بود، در زمان خود از پیشرفتهترین تکنولوژی بهره میبرد. هیندنبورگ، ۲۴۵ متر طول و ۴۱٫۲ متر قطر داشت. هیندنبورگ که چهار برابر هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ بود، میتوانست با حداکثر سرعت ۱۳۵ کیلومتر در ساعت پرواز کند.
مقالههای مرتبط:
این کشتی برای حمل ۷۲ مسافر و تا ۶۱ خدمه طراحی شده بود. هیندنبورگ در اولین سال پرواز خود، ۱۷ سفر را بر فراز اقیانوس اطلس، از آلمان تا ایالات متحده انجام داد. این پروازها بخشی از پروازهای تبلیغاتی بودند که بهدستور مستقیم دکتر جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی انجام میشدند.
کشتی هوایی لوکس

بهای یک سفر یک طرفه بر فراز اقیانوس اطلس ۴۰۰ دلار بود، کرایهای که در آن زمان بسیار بالا بود و مسافران آن هم به طبع ثروتمندان، افراد مشهور، رهبران صنعتی و چهرههای سیاسی بودند. در کشتی هوایی هیندنبورگ، ۷۲ تخت برای مسافران تدارک دیده شده بود. علاوه بر این، این کشتی هوایی، سالن غذا خوری، اتاقهای مخصوصی برای مطالعه، تفریح و استعمال دخانیات داشت.
سانحه هیندنبورگ

هیندنبورگ الزد ۱۲۹، بعد از ظهر روز ۶ مه ۱۹۳۷، برای آخرین بار از فراز اقیانوس اطلس عبور کرد و به لیک هرست در نیوجرسی رسید. در حالی که شرایط جوی نامناسب بود، خدمه کشتی هوایی تصمیم گرفتند، برای قرار گرفتن در موقعیتی بهتر، مانوری را انجام دهند. اما پس از این مانور، خطوط فرود از هیندنبورگ جدا شدند.
در این لحظه، هیندنبورگ در ارتفاعی ۵۴ متری معلق بود. چند دقیقه بعد، خدمه فرود، تکانهایی را مشاهده کردند که ناشی از نشت هیدروژن از مخازن بود. در همین حین بود که اولین شعلههای آتش در کشتی هوایی دیده شدند. به این ترتیب، تنها در عرض چند ثانیه، تمام دم و پس از آن، پوشش پارچهای هیندنبورگ سوخت و تنها اسکلت آن باقی ماند. این آتشسوزی مهیب که جلوی چشم هزاران نفر اتفاق میافتاد، تنها ۳۴ ثانیه طول کشید و در عرض چند ثانیه، همهچیز به تلی از خاکستر بدل شد.
کشتیهای هوایی مدرن: ایروزکرافت

امروز برخی از شرکتها میخواهند، نقش مدرنی را برای کشتیهای هوایی تعریف کنند و از کشتیهای هوایی برای حمل محموله، اهداف تجاری یا به عنوان قایق بادبانی شخصی بهره ببرند. کشتی هوایی مفهومی که توسط شرکت هوانوردی کالیفرنیا ساخته میشود، با هلیم غیر قابل اشتعال پر میشود و با توجه به شکل آیرودینامیکی بدنه خود و موتورهای برقیاش امکان برخاستن از زمین را خواهد داشت.
ایرلندر ۱۰

دیگر طراحی مدرن کشتی هوایی، ایرلندر ۱۰ ساخت بریتانیا است که اولین پروازهای آزمایشی خود را در سال ۲۰۱۶ انجام داد. ایرلندر ۱۰ که ۹۲ متر طول دارد، بزرگترین کشتی هوایی در حال عملیات جهان است. اما این کشتی هوایی آزمایشی در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۷ در کاردینگتون انگلستان دچار مشکل شد. طی این سانحه، ایرلندر ۱۰ ناگهان از خطوط فرود خود جدا شد. این کشتی هوایی دارای سیستم ایمنی است که در شرایطی که از خطوط فرود جدا شود، بهطور خودکار عمل میکند و بدنه کشتی هوایی را باز کرده و کیسه گاز را تخلیه میکند. همچنین سازندگان ایرلندر ۱۰ گفتهاند که سوخت و هلیوم درون کشتی هوایی کاملا ایمن هستند. در این سانحه، هیچکس در کشتی هوایی نبود، اما ۲ نفر از خدمه فرود در جریان آن آسیبهای جزئی دیدند. قرار است، ایرلندر ۱۰ بهزودی بازسازی شود.
ایمنی خودرو یکی از دغدغههای اساسی شهروندان است؛ اما در کنار ارتقای کیفیت ساخت و تجهیزات ایمنیخودروها، رعایت نکات ایمنی توسط عامه مردم اهمیت زیادی دارد. بستن کمربند، استفاده از کلاه ایمنی موتورسیکلت و صندلی کودک باعث کاهش تلفات جادههای خواهند شد. مجلس شورای اسلامی در راستای حراست از جان شهروندان، به دنبال تصویب مقررات جدید برای کاهش تلفات رانندگی است.

نائب رئیس کمیسیون عمران مجلس از اصلاح ماده ۱۹ قوانین راهنمایی و رانندگی و الزامی شدن داشتن صندلی کودک و کلاه ایمنی برای تمامی سرنشینان موتورسیکلت در جلسه امروز کمیسیون عمران خبر داد. سید ابوالفضل موسوی ضمن تشریح جلسه امروز کمیسیون عمران مجلس گفت:
در جلسه امروز ادامه بحث اصلاح قانون نظام مهندسی مورد بررسی قرار گرفت و ما در جلسات گذشته تا ماده ۲۵ این طرح را بررسی کرده بودیم. در جلسه امروز این نکته مطرح شد که با توجه به تغییر تیم وزارت راه و شهرسازی بهخصوص در حوزه نظام مهندسی، تیم جدید با آنچه در کمیسیون در حال بررسی بود، مخالفت اصولی داشت. در نهایت تیم جدید یک هفته از کمیسیون وقت گرفت تا با نگاه جدید مدیران به اصل این طرح را مورد بررسی قرار دهد و در جلسه بعد نظر عمومی وزارت راه و شهرسازی را اعلام کند.

نماینده مردم یزد در مجلس ادامه داد:
اگر وزارت راه و شهرسازی با ما همراه شود، اصلاح این قانون سرعت بیشتری خواهد گرفت. موضوع بعدی اصلاح ماده ۱۹ قوانین راهنمایی و رانندگی بود که بر اساس این ماده، بستن کمربند ایمنی در جادهها برای تمامی سرنشینهای خودرو الزامی است؛ چرا که بیشتر تلفات در تصادفات جادهای بهدلیل نبستن کمربند ایمنی است. از سوی دیگر در جلسه امروز کمیسیون عمران مجلس تصویب شد تا داشتن صندلی کودک برای خودروهای سواری الزامی شود؛ چرا که بیشترین تلفات تصادفات رانندگی (کودکان) بهدلیل نداشتن کمربند ایمنی یا صندلی کودک است.
سید ابوالفضل موسوی در پایان تصریح کرد:
از سوی دیگر در جادهها تمامی سرنشینهای موتورسیکلت چه فرد راننده و چه سرنشین عقب آن باید کلاه ایمنی داشته باشند. رعایت این قوانین، تلفات تصادفات رانندگی را کاهش میدهد.
فیلمسازی، صنعتی است که همواره به طور شدیدی تحت تاثیر تغییرات تکنولوژی بوده است. نوآوریها مکانیکی و دیجیتال بر روی تمامی المانهای این صنعت تاثیرگذار بوده است، از تجهیزات گرفته تا عرضه.
در این پست به بزرگترین نوآوریهای این مدیوم در طول ۱۳۰ سال قدمت آن نگاهی میاندازیم.
دوربین فیلمبرداری - اواخر قرن ۱۹


دوربین فیلمبرداری، دوربینی است که توانایی ثبت سریع یک توالی از تصاویر بر روی نوار فیلم را دارد. زمان این اختراع به اواخر قرن ۱۹ بازمیگردد. پرواضح است که بدون این اختراع مدیوم سینما وجود نداشت و ما امروزه نمیتوانستیم با خیره شدن به صفحه نقرهای هنر هفتم را تجربه کنیم.
تلاش برای یافتن تاریخ دقیق اختراع اولین دوربین فیلمبرداری مانند تعیین اولین فیلم تاریخ، بیهوده است. بسیاری از مردم اعتقاد دارند که دوربین لویی لو پرنس در سال ۱۸۸۸ اولین دوربین فیلمبرداری بود. بسیاری دیگر نیز دوربینویلیام فریز-گرین در سال ۱۸۸۹ را اولین میدانند. برخی نیز میگویند که چینیها قبلتر از این افراد دوربین فیلمبرداری را اختراع کردهاند.
با وجود مشکلات فنی فراوان نمایش تصاویر متحرک در آن زمان، این برادران لومیر بودند که مدیوم سینما را به همگان معرفی کرده و پیشگامان ابتدایی سینما مانند جورج ملیز، نخستین کسی که روایت را به تصاویر متحرک افزود، را متاثر نمودند.
برادران لومیر یکی از اولین نمایشها را در سال ۱۸۹۵ داشتهاند. فیلم آنها، «ورود یک قطار به ایستگاه لا سیوتات»، ورود یک قطار به یک ایستگاه را به تصویر میکشید.
گفته میشود مخاطبان با دیدن صفحه نمایش فرار کردند زیرا فکر میکردند واقعی است.
فیلم ورود یک قطار به ایستگاه لا سیوتات
صدای همگام - ۱۹۲۰
قبل از اینکه صدا بتواند همگام با تصویر ضبط شود، دورهی طلایی فیلمهای صامت بود.
این دوره به دلیل بازیگریهای درخشان، استفاده از عناوین بین تصاویر و موسیقیهای همراه با فیلمها در تئاترها مشهور بود. اما فیلمهای صامت محدودیتهایی جدی در روایت داشتند.
فرآیند همگامسازی صدا نخستین بار در سال ۱۹۱۴ و در فیلم «درامای تصویری خلقت» معرفی شد که در آن اسلایدها و فونوگرافها با هم همگام شده بودند، اما «ویتافون» برادران وارنر بود که این سیستم را عرضه کرد.
ضبط افکتهای صوتی (شامل دیالوگها) و اضافهکردن موسیقیهای فیلم همه در فیلم «خواننده جاز» ساخته سال ۱۹۲۷، به کار برده شد. این فیلم، اولین محصولی است که دیالوگهای همگام را در برداشت.
با ورود صوت به سینما فیلمنامهنویسی و بازیگری معنای جدیدی یافت، ژانرهای جدیدی شکل گرفت و دیالوگ به عنصری کلیدی در فیلمها تبدیل شد.
بخشی از فیلم خواننده جاز که در آن برای اولین بار از صدای همگام استفاده شد
رنگ - ۱۹۳۹ (یا ۱۹۱۷)
یک فیلم سیاه و سفید خوب هیچ مشکلی ندارد. فراموش نکنیم که برنده اسکار بهترین فیلم سال ۲۰۱۱ به فیلم سیاه و سفید «هنرمند» رسید. این فیلم ثابت کرد که فیلمهای سیاه و سفید همچنان میتوانند یک تجربه دوستداشتنی حتی برای نسل امروز باشند.
با این حال، رنگ به فیلمها حال و هوای دیگری داد. رنگ نه تنها این مدیوم را به واقعیت نزدیکتر کرد، بلکه روایتهای داستانی بیشتری را ممکن ساخت. «جادوگر آز» محصول سال ۱۹۳۹ مثال بسیار خوبی برای این موضوع است. این فیلم ابتدا دوروتی کانزاس را سیاه و سفید نشان داد، اما آز با تکنیکالر، کاملا رنگی و جادویی بود.
نمونههایی از فیلمهای رنگی در سال ۱۹۱۷ هم وجود دارد اما بیشتر آنها گمشده یا از بین رفتهاند.
تریلر فیلم جادوگر آز (۱۹۳۹)
صفحه سبز - ۱۹۴۰

دیجیتال کامپوزیتینگ در دهه ۴۰ میلادی با «مات سیار» (فرآیندی که در آن دیواری ساده و رنگی پشت بازیگران قرار میگرفت) شروع شد. این رنگها در طی دههها تغییر کردند، اما فرآیند و افکت مانند قبل ماندهاست.
دیجیتال کامپوزیتینگ تکنیک وقتگیری است که در آن یک صحنه در مقابل یک صفحه رنگی (سبز) فیلمبرداری میشود، سپس دوباره با یک فیلتر بر روی لنز که تمامی مناطق رنگی (سبز) فیلم را حذف میکند، دوباره فیلمبرداری میشود.
در آخر، لایهها بر روی هم سوار شده و یک ضبط نهایی با قرار دادن آنها روی هم انجام میگیرد. با این تکنیک میتوان صحنههایی را در هر مکانی ایجاد کرد. همچنین برای ایجاد توهمات بینایی میتوان از آن استفاده کرد. این تکنیک منجر به صرفهجویی در هزینههای تولید فیلم میشود.
فیلم فانتزی «دزد بغداد»، محصول سال ۱۹۴۰ اولین فیلمی است که از یک صفحه آبی استفاده کرد تا شخصیت جن خود را ایجاد کند.
لوازم سبک و قابل حمل - دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی
هالیوود امروزه به ساخت استودیو و ستهای بزرگ معروف است. با ظهور دوربینها و تجهیزات فیلمبرداری سبک و قابل حمل، تغییری شگرف در سبک و زمینهی فیلمسازی صورت گرفت.
مشهورترین استفاده از این تغییر فناوری موج جدید فرانسه بود که از ۱۹۵۰ آغاز شد. این حرکت انقلابی فیلمسازان را از استودیوها به سوی خیابانها کشاند و سبکی مستندگونه به فیلمسازان بخشید.
سبک فیلمسازی گونزو بر روی بسیاری از فیلمسازان مدرن مانند کوئنتین تارانتینو تاثیر گذاشت. احتمالا معروفترین فیلم مربوط به موج نوی سینمای فرانسه، فیلم «از نفس افتاده» ساختهی ژان لوک گدار (محصول سال ۱۹۶۰) است. این فیلم هماکنون نیز با گذشت حدود ۶۰ سال از ساخت آن، همچنان به اندازه روز اول هیجانانگیز و تازه است.

ژان لوک گدار در پشت صحنه فیلم از نفس افتاده
تجهیزات دوربین: دالی (۱۹۰۷) و استدیکم (۱۹۷۶)
دالی و استدیکم اختراعاتی هستند که تکنیکهای استفاده از دوربین را تغییر دادند. شما به ندرت فیلمبردار خبرهای را خواهید یافت که از حداقل یکی از این دو اختراع بهره نبرد.


سمت راست: دالی / سمت چپ: استدیکم
دالی، به زبان ساده قرار دادن دوربین بر روی چرخ و حرکت آن بر روی ریل است. این حرکت به فیلمبردار اجازه دنبال کردن بازیگران به هنگام راه رفتن و صحبت کردن (مانند مجموعه «بال غربی») یا گرفتن شاتهای آغازین عریض را میدهد.
یک افکت دشوار و همچنان چشمنواز در فیلمها «زالی شات» (zolly shot) است که در آن فیلمبردار ابتدا زوم کرده و سپس دوربین را بر روی یک دالی حرکت میدهد تا شاتهای نظیر شات زیر حاصل شود.
استدیکم راهحل بسیاری از مشکلات فیلمبرداران بود که ظرافت دالی به همراه آزادی فیلمبرداری دستی را برای آنان به همراه داشت.
استدیکم دوربین را به چند نقطه از بدن فیلمبردار مانند پشت، شانه و سینه فیلمبردار متصل میکند تا فیلمبردار تسلط کاملی بر روی دوربین داشته باشد و لرزش دوربین نیز به حداقل برسد.
نتیجه استفاده از استدیکم شاتهایی مانند اسکوترسواری پسرک در فیلم «درخشش» محصول ۱۹۸۰ و فیلم جاهطلبانه «کشتی روسی»، (محصول سال ۲۰۰۲ که تنها از یک برداشت ۹۶ دقیقهای تشکیل شدهاست) میباشد.
دوربین دیجیتال تکلنزی بازتابی (DSLR) - سال ۱۹۶۹
آغاز استفاده از دوربینهای دیجیتال و طرد شدن نوارهای فیلم و سلولییدها، مورد بزرگ و قابلتوجهی در تاریخ سینما و به خصوص برای فیلمسازان آماتور به شمار میرود.
قابلیت ضبط بر روی کارتهای حافظه و حافظههای داخلی و عدم نیاز به استفاده از مواد شیمیایی، هزینه و زمان ساخت را کاهش داد. همچنین اندازه کوچک این دوربینها نقطه مثبت دیگری بود که زمان آمادهسازی را کم میکرد.
از زمان نیکون D90 (سال ۲۰۰۹)، اولین DSLR با قابلیت ضبط ۲۴ فریم در ثانیه (استاندارد فیلم) به طور HD، تفاوت بین فیلمها و واقعیت به حداقل خود رسیده است.
هر مدل جدید از DSLR تفاوتهای کیفی را بیش از پیش کاهش داده و فیلمها را به واقعیت نزدیکتر میسازد.

نیکون D90
تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر - ۱۹۷۳
باور اینکه زمانی در فیلمها هیچ CGIای وجود نداشت دشوار است. اگر به ۵۰ سال قبل و سال ۱۹۷۳ برگردیم، در فیلم علمی-تخیلی «وستورلد»، اولین استفاده از CGI را مشاهده میکنیم. CGI استفاده شده در این فیلم دو بعدی بود. پس از آن در فیلمهای «دنیای آینده» (۱۹۷۶) و «ترون» (۱۹۸۲)، CGI سه بعدی به همگان معرفی شد. فیلمسازان ژانرهای علمی-تخیلی و فانتزی با این فناوری به وجد آمدند زیرا بالاخره ابزار مناسب برای به تصویر کشیدن دنیاها و سبکهای درون ذهن خود را یافتند.
پیکسار درسال ۱۹۹۵ «داستان اسباببازی»، اولین انیمیشن بلند کامپیوتری را خلق کرد و امروزه استفاده از CGI در میان فیلمها بسیار مرسوم شدهاست. این فناوری علاوه بر آزادی عملی که به کارگردانان در خلق صحنههای مورد نظر خود میدهد، هزینههای تولید را هم تا حد قابل توجهی کاهش میدهد.
مثال قابل توجهی از کاهش هزینههای CGI، بلاکباستر «واترورلد» (محصول ۱۹۹۵) است که در آن به جای استفاده از CGI همهچیز بر روی یک ست عظیم ساختهشد که این موضوع بودجه فیلم را بالای ۷۵ میلیون دلار برد، مبلغی که در آن زمان بسیار زیاد بود.
اینترنت - دهه ۹۰ میلادی
اینترنت در این لیست حضور دارد زیرا نحوه توزیع و مصرف فیلمها را تغییر داد. دسترسی سریع، توزیع جهانی و بسترهای اینترنتی، فیلمسازی را از مدیومی خاص - برای افرادی که قادر به تهیه تجهیزات گرانقیمت بودند - به مدیومی برای همه افراد تبدیل کردهاست. فرمتهای جدید (برنامههای اینترنتی، پادکستها) و روشهای جدید دسترسی به ویدیوها (استریم، دانلود) به معنای تغییری اساسی در صنعت فیلمسازی است.
آینده
با ظهور و رشد تکنولوژیهای جدید احتمالا شاهد تغییراتی جدید صنعت سینما خواهیم بود. تکنولوژی نه تنها بر روی ابزارها، تجهیزات و توزیع بلکه بر روی نحوه تولید هم تاثیرگذار خواهد بود. شاید در آینده شاهد فیلمهایی باشیم که هوش مصنوعی فیلمنامه آن را تنظیم کرده باشد.
موارد قابل ذکر دیگر:
- ستاپ چند دوربینی
- ویرایش غیرخطی
- تلویزیون کابلی
- تصویربرداری استریوسکوپیک (سه بعدی)
- تکنولوژی موشن کپچر
گروه خودروسازی فولکسواگن (Volkswagen) از تولید یک مدل کراساور الکتریکی مقرونبهصرفه خبر داده است که تا سال ۲۰۲۲ و با قیمت ۲۳ هزار دلار به فروش خواهد رسید. قبلاً اخباری در مورد تمایل فولکسواگن برای تولیدخودروی الکتریکی با قیمت ۲۳ هزار دلار منتشر شده بود؛ اما هماکنون وبسایت اتوکار گزارش داده است که مدل پایه خودروی برقی فولکسواگن در کلاس کراساور کامپکت و با ابعادی مشابه T-Roc تولید خواهد شد.

این پنجمین مدل الکتریکی فولکسواگن خواهد بود که سال ۲۰۲۲ همراه با خودروهای برقی نئو هاچبک (Neo Hatchback)، کروز (Crozz)، باز (Buzz) و ویژن (Vizzion) وارد بازار میشود. هدف از این پروژه، تولید خودرویی جدید و مردمی است تا موفقیت مدلهای فولکسواگن بیتل (beetle) و گلف (Golf) در قرن ۲۱ تکرار شود.
مقالههای مرتبط:
هربرت دیس اخیراً گفت که مهندسان این شرکت در حال کار روی یک مدل خودروی الکتریکی با قیمتی تقریبا نصف تسلا مدل 3 هستند؛ دیس در این مورد اطلاعات بیشتری ارائه نداد. ایده اولیه مدل پایه فولکسواگن I.D. خودرویی است که علاوهبر قیمت مقرونبهصرفه، طراحی بدون تجمل و فضای داخلی عالی داشته باشد.

مدلهای جدید همانند سایر مدلهای فولکسواگن I.D. بر اساس پلتفرم MEB طراحی خواهند شد که بهطور خاص برای خودروهای الکتریکی طراحی شده است. در این پلتفرم، موتور الکتریکی در جلو نصب میشود و باتری ظرفیت کافی برای ارائه شعاع حرکتی بیش از ۳۰۰ کیلومتر را فراهم میکند.
به منظور دستیابی به هدف قیمتگذاری، کراساور الکتریکی جدید فولکسواگن به احتمال زیاد تنها با سیستم محرک جلو ارائه خواهد شد و تعدادی از قابلیتهای اتصال در فهرست گزینههای اختیاری قرار میگیرند. آئودی،سئات و اشکودا (Skoda) نیز مدلهای مشابهی ارائه میدهند.

تولید کراساور برقی جدید فولکسواگن در کارخانه Emden آلمان انجام میشود که هماکنون به تولید مدلهایپاسات (Passat) و آرتئون (Arteon) میپردازد. به گزارش اتوکار، تولید خودروهای فولکسواگن پاسات و آرتئون در آینده به کارخانه اشکودا در کواسینی (Kvasiny) در جمهوری چک منتقل میشود.
ویزای آنلاین یا ویزای الکترونیک روشی جدید محسوب میشود که دولتها به منظور تسهیل صدور روند ویزاو در راستای ترویج دولت الکترونیک (e-government) راهاندازی کردهاند.
با این روش نیازی به مراجعه حضوری به سفارت یا کنسولگری کشورها وجود ندارد و متقاضیان به راحتی میتوانند به صورت اینترنتی درخواست خود را به مراجع قانونی ارسال، هزینه ویزا را پرداخت و در نهایت ویزای خود را دریافت کنند. کشورهای استرالیا، ترکیه، نیوزلند و گرجستان از جمله کشورهایی هستند که صدور ویزای الکترونیک را اجرایی کردهاند.
ویزای آنلاین چگونه صادر میشود؟
مقالههای مرتبط:
ویزای آنلاین که با نامهای ویزای الکترونیک یا e-visa نیز شناخته میشود مدرکی رسمی است که به موجب آن شهروندان خارجی میتوانند وارد خاک کشورهای خارجی شوند. در واقع، این ویزا جایگزین ویزایی است که در سفارتخانهها، کنسولگریها یا مبادی ورودی کشورها (فرودگاهها، مرزهای زمینی یا دریایی) صادر میشود. در این روش، متقاضیان برای دریافت ویزای الکترونیک باید با مراجعه به وبسایت سفارت یا سازمان مربوطه با ایجاد حساب کاربری تقاضای خود را ثبت کرده و پس از بارگذاری مدارک و پرداخت هزینه ویزای درخواستی، ویزای خود را دریافت کنند.

هدف از ایجاد ویزای آنلاین چیست؟
یکی از اهداف اصلی راهاندازی سیستم آنلاین برای صدور ویزا پیشگیری از ازدحام حضور متقاضیان ویزا در سفارتخانهها، کنسولگریها و اتلاف وقت است که منجر به تسریع روند بررسی مدارک و صدور ویزا میشود. همچنین، با استفاده از سیستم آنلاین ویزا به دلیل بارگذاری تصویر مدارک، نیازی به تهیه کپیهای متعدد از مدارک وجود ندارد.
مزایای ویزای آنلاین چیست؟
ویزای الکترونیکی یکی از سرویسهای بسیار مشهور در زمینه e-tourism است که دارنده آن میتواند با ارائه یک کد یا شماره ویزا در مبادی ورودی مانند فرودگاهها به همراه گذرنامه ویزای خود را در ترمینال ورودی دریافت کند؛ به این ترتیب، تعامل فیزیکی گردشگر با بخشهای سرویسدهنده به حداقل رسیده و تمام فرآیند ورود گردشگر به صورت الکترونیکی انجام خواهد شد.

آیا امکان هرگونه سوءاستفاده در ویزای آنلاین وجود دارد؟
یکی از راهکارهای امنیتی برای پیشگیری از هرگونه سوءاستفاده احتمالی در فرآیند ثبتنام ویزای الکترونیک این است که متقاضی باید هزینه ویزا را با کارت بانکی/اعتباری خود پرداخت کند تا از این طریق ضریب صحت اطلاعات وارد شده بالا رود. علاوه بر این، تصویر کلیه مدارکی که توسط متقاضی بارگذاری میشوند، توسط مراجع ذیربط بررسی و تائید اعتبار میشوند.
آیا ویزای الکترونیک برای کلیه کشورها قابل اجرا است؟
با توجه به اینکه برخی از کشورها از جمله کانادا و کشورهای عضو پیمان شینگن از متقاضیان ویزا اطلاعات بیومتریک دریافت میکنند، امکان اجرای کامل سیستم ویزادهی آنلاین به دلایل امنیتی و نیز عدم وجود زیرساختهای لازم در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات در برخی از کشورها وجود ندارد.
رمز عبور را وارد میکنید و میخواهید وارد صندوق ایمیلتان شوید. ناگهان صفحهی آزاردهندهی معروف بالا میآید. میخواهد مطمئن شود خودتان نمیخواهید خودتان را هک کنید. از همه بدتر اینکه تازه میخواهد برای آرامش خاطر یک کد N رقمی را برایتان پیامک کند. گوشی را که برداشتید حالا نوبت شمارهها است. ترکیبی عجیب از یک عدد ۶ رقمی که از هر طرف آن را بخوانید، فراموش خواهید کرد.
همه اینها را با هم جمع کنید و دور بیندازید. با این گجت جدید، کافی است برای واردکردن رمز عبور یک سایت، مثل ارباب حلقهها (همانطور که در گجت Fin وجود داشت) دستتان را جلوی سیستمتان تکان دهید.
با Motive برای حساب های کاربریتان دست تکان دهید

این حلقه بهظاهر جادویی مانند یک قطعه امنیتی همیشه همراه شما است. این حلقه میتواند علاوهبر تایید دو مرحله ای یا همان 2FA، ضربان قلب و فشارخون شما را هم اندازه بگیرد. درواقع میتوان گفت از سپتامبر ۲۰۱۷ که برای اولین بار از این گجت رونمایی شد، این یکی از بهترین حلقههای امنیتی انسانمحور تا به امروز است. Motive در حال حاضر فقط برای تایید دو مرحله ای کاربرد دارد اما قرار است در آینده جای مرحله وارد کردن رمز عبور را هم بگیرد. اینطور تصور کنید که با یک حرکت دست، وارد حساب کاربری موردنظرتان شوید؛ به نظر جالب میآید.
آنطور که مدیر اجرایی استارتاپ Motive یعنی Tajesh Unadkat میگوید:
این حلقه دروازه عبور شما از حضور فیزیکی به حضور دیجیتالی خواهد بود.
در سری جدید Motive از یک پروتکل امنیتی به نام WebAuthn استفاده شده که در آن تعدادی از قوانین دیجیتالی موجب میشوند تا از پارامترهای بیومتریک برای تایید دو مرحلهای رمز عبور در دستگاههای متصل به اینترنت، وبسایتها و مرورگرها استفاده شود. WebAuthn توسط همان شرکتی که سامانه 2FA یا تایید دو مرحلهای را راه به دنیای وب معرفی کرد، به بازار ارائهشده است. نکتهی مثبت در مورد این سامانه آن است که بهزودی گوگل کروم، فایرفاکس و مایکروسافت Edge هم استانداردهای این پروتکل را به رسمیت خواهند شناخت.
مقالههای مرتبط:
در آیندهای نزدیک این حلقه اولین حلقهی پوشیدنی تایید شده توسط غولهای دنیای وب خواهد بود. این تأیید بهمنزلهی آن است که برنامهها و سرویسهای متنوع و بیشتری بهسرعت استانداردهای این حلقه را به رسمیت خواهند شناخت. در نتیجه، با استفاده از حلقه Motive قادر خواهید بود تا رمز حسابهای بیشتری را در انگشتتان جا دهید و کارهای بیشتری با آن انجام دهید.

باوجود همه این مسائل، دنیای بدون پسورد هنوز دور از دسترس است. در حال حاضر، تایید دو مرحلهای تا مدتها بهترین روش برای امن نگهداشتن حسابهای کاربری در سرتاسر جهان هست و خواهد بود. پس با این اوصاف به نظر میرسد تا اطلاع ثانوی، رسالت Motive، رها کردن ما از مرحلهی پرزحمت دوم تأیید پسورد است. البته فراموش نکنید که نباید از چشمانداز پیشرفت پروتکل WebAuthn غافل شد. تا همین حالا شرکت تولیدکننده این حلقه توانسته است با تعداد محدودی از شرکتهای بزرگ دنیا مانند فیسبوک، گوگل، توییتر، آمازون، دراپ باکس و Salesforce مذاکره کند و تأیید آنها را برای به رسمیت شناختن این پروتکل بگیرد؛ لیستی که نشاندهندهی ظرفیت بالای رشد این سیستم است.
تجربه استفاده از حلقه

اگر حلقه را گم کنید چه اتفاقی میافتد؟ برای جلوگیری از اتفاقات احتمالی اینچنینی، Motive یک لایه امنیتی به نام WalkID دارد. این لایه امنیتی، الگوهای گامهای شما را اندازهگیری میکند که با آن میتوان هویت شما را تأیید کرد. وقتی میخواهید برای اولین بار حلقه را راهاندازی کنید، Motive از شما میخواهد تا حدود ۵ دقیقه با آن راه بروید تا بتواند طرز راه رفتن شما را تشخیص دهد. بعد از آن هر بار که حلقه را از دستتان درآوردید و دوباره دستتان کردید، باید چنددقیقهای با آن راه بروید تا حلقه با احتمال ۹۹ درصد مطمئن شود که خود شما هستید که آن را روی انگشتتان دارید.
نویسندهی مقاله در مورد تجربهی کار با این حلقه مینویسد:
جدای تعاریف و ویژگیهای روی کاغذ این تکنولوژی، برای اینکه از عملکرد آن مطمئن شویم، تصمیم گرفتم یک هفته آن را امتحان کنم. اما نکتهای که دستگیرمان شد این بود که استفاده کردن از آن، آنقدرها هم که به نظر میآمد، ساده نبود. قسمت سخت ماجرا آنجا بود که برای متصل کردن برنامههای تحت پوشش تایید دو مرحله ای به Motive باید تنظیمات همهی برنامهها دوباره انجام تنظیم میشد.
مقالههای مرتبط:
نکتهی ناامیدکننده آنجا بود که بیشتر اوقات حرکت دست من برای سیستم تایید دو مرحله ای حلقه قابلشناسایی نبود. کاری که انرژی زیادی میطلبید، امتحان کردن حالتهای دست مختلف برای شناسایی شدن بود که در زمان بروز اشتباه در حرکت دست، هیچ راهنمایی برای اینکه ایرادات را به شما نشان دهد وجود نداشت. برای آزمایش WalkID هم تمام تلاشهای من برای اینکه زمان شروع حرکت را به دستگاه اعلام کنم بینتیجه بود و در آخر مجبور شدم تا این قابلیت را بهکلی خاموشکنم.
در حال حاضر Motive بیشتر زمانی بهکار میآید که تمامی حسابهای کاربری شما برای ورود در هر مرتبه نیازمند تایید دو مرحله ای باشند؛ نکتهای که لااقل برای من صادق نیست. چون روی سیستمهای شخصی معمولاً بهصورت لاگین شده در سایتهایی که بهطورمعمول از آنها استفاده میکنیم باقی میمانیم. اگرچه تایید دو مرحله ای هماکنون بهترین روش برای تأمین امنیت یک حساب کاربری اینترنتی است، اما تعدد دفعات استفاده از آن میتواند در طول یک روز کاری، سرعت شما بهمراتب کاهش دهد.
کاش تایید دو مرحلهای به همین سادگی باشد

اگر استفاده از Motive بهاندازهی چرخاندن یک دست ساده بود، علاقهمند بودم تا تمام حسابهای کاربری را به Motive متصل کنم و از سامانهی امن تایید دو مرحلهای استفاده کنم، اما این حلقه جای زیادی برای کار کردن روی تجربه کاربری، راحتی در استفاده، ضریب اطمینان و ثبات عملکردی دارد. وقتی شما همهچیز را به حلقه واگذار میکنید و حلقه بهدرستی کار نمیکند، احتمال دارد برای مدتی طولانی پشت در حساب کاربری خودتان بمانید و در نتیجه دیگر هیچوقت به حلقه اطمینان نکنید.
اما از طرف دیگر، با خبرهایی که هرروز در مورد نقض امنیت حساب کاربری در سایتهای معروف دنیا، نظیر نقض حریم خصوصی ۵۰ میلیون کاربر فیسبوک، میشنویم، همه ترجیح میدهیم تا امنیت حسابهای کاربری خودمان را تا جای ممکن افزایش دهیم. البته اگر ابزارهایی مانند Motive این کار را برای ما راحت کنند.
در بسیاری از آموزشهای عکاسی، به ساعات طلایی اشاره شده است؛ اما هنگام غروب و پس از آن، چطور باید عکاسی کرد؟ شب، زمان مناسبی برای عکاسی خیابانی است. از یک سو، چشماندازهای شهری با هزاران منبع نور رنگارنگ و جذاب مثل تیرهای چراغ، تابلوهای نئونی، ویترین مغازهها، نور خودروها و لامپهای ساده و از سوی دیگر، مناظر و چشماندازهای یکنواخت روز جذابتر میشود. در ادامه، به ۱۰ نکته برایعکاسی در شب اشاره میکنیم.
۱. تنظیمات ایدهآل دوربین برای شفافیت در هنگام شب
برای ثابتکردن حرکت در روز توصیه میشود از سرعت شاتر ۱/۳۲۰ با کمترین حد ۱/۱۶۰ استفاده کنید. بااینحال، در شب این روند تغییر میکند و در نواحی روشنتر با سرعت ۱/۲۵۰ میتوانید عکاسی کنید؛ اما اغلب اوقات بهتر است سرعت شاتر را بین ۱/۶۰ تا ۱/۱۶۰ نگه دارید. برای این کار دستها باید ثابت و بدون لرزش باشد و به فاصلهی کانونی وسیع نیاز دارید. برای عکاسی دستی در سرعت ۱/۶۰، کاملا باید بیحرکت باشید.

برای این نوع عکاسی به لنز واید نیاز دارید؛ زیرا هرچه فاصلهی کانونی بیشتر باشد، سرعت شاتر لازم برای حفظ شفافیت تصویر بالاتر است. همچنین، با لنز ۲۸ تا ۵۰ میلیمتری بهراحتی بهصورت دستی در سرعتهای کم میتوانید عکاسی کنید.
مقالههای مرتبط:
استفاده از لنز پرایم سریع مثل لنز۳۵میلیمتری f/2 هم برای چنین حالتی مفید است. در صحنههای روشنتر، از f/4 هم میتوانید استفاده کنید؛ اما توانایی ثبت تصویر در f/2 و f/2.8 یا حتی f/1.8 قدرت انتخاب را بیشتر میکند.
در این وضعیت، ایزوی خود را تا حد زیادی باید افزایش دهید. تنظیمات ایزوی مناسب برای عکاسی در شب در دوربینهای دیجیتالی پیشرفته بین ۱۶۰۰ تا ۶۴۰۰ متغیر است. درغیر اینصورت، امکان عکاسی دستی در شب وجود ندارد. ایزوی ۳۲۰۰ و گاهی ۶۴۰۰ نیز در چنین مواقعی مفید است.
۲. در ابتدا بهدنبال منابع نور بروید
صرفنظر از مکان یا زمان عکاسی، همیشه باید بهدنبال منابع نور اصلی باشید؛ اما شبها اهمیت این مسئله دوچندان میشود. کار را با یافتن منابع زیبای نور یا نورپردازیهای مناسب شروع کنید و منتظر اتفاق بمانید.

به برخورد نور به سوژهها دقت کنید. اگر پشت به منبع نور بایستید، با عبور سوژهها، برخورد قوی نور و رنگهای جذاب آن را میتوانید ببینید. اگر گشادگی دیافراگم بیشتر از f/4 نیست، با این روش بر این محدودیت میتوانید غلبه کنید. افزونبراین، اگر میخواهید دوربین بهسمت منبع نور باشد، نور کمتر بر سوژهها میتابد؛ اما مانند تصویر بالا، بیشتر بر تابلوی نور میتوانید تأکید کنید. در این تصویر، به تفاوت نور در سمت چپ و راست صورت مرد دقت کنید.
۳. عکاسی از زندگی روزمرهی شب
بعضی از جذابترین عکسهای خیابانی در شلوغی ثبت میشود. برای مثال، به پروژهی ماسیچ داکوویکز با نام شهر پس از تاریکی (Cardiff After Dark) نگاه کنید.
۴. رعایت فاصله
بهگفتهی روبرت کاپا:
اگر عکسهایتان به اندازهی کافی خوب نیست؛ یعنی به اندازهی کافی به سوژه نزدیک نشدید.
برخلاف گفتهی کاپا، در عکاسی در شب لازم است این شیوه را تغییر دهید؛ بدینمعنا که گاهی دورشدن از سوژه و تبدیل آن به عناصری کوچک از چشماندازی کلی، ایدهی بهتری است. پسزمینهها در شب زیباتر از روز است؛ بنابراین اغلب اوقات مردم به عنصر ثانویهی چشمانداز تبدیل میشوند.
وقتی از سوژهها دور هستید، به سرعت شاتر بالا نیاز ندارید و این یکی از مزایای عکاسی از چشمانداز شب است. از فاصلهی دور، حرکت سوژه را با سرعت ۱/۶۰ و از فاصلهی نزدیک، با سرعت ۱/۱۲۵ میتوانید ثبت کنید.
۵. سهپایه و محوکردن جمعیت
برای عکاسی خیابانی، معمولا بهتر است بهصورت دستی عکس بگیرید؛ زیرا نمیتوان اتفاقات را پیشبینی کرد. بااینحال، تنها زمانی از سهپایه استفاده کنید که بخواهید در مکان شلوغ عکاسی کنید.

کار با سرعتهای پایینتر شاتر مثل ۱/۸ ثانیه را هم امتحان کنید. به عکس بالا توجه کنید. در این عکس، عکاس زمان زیادی برای ثبت عکس بالا صرف کرده است؛ زیرا در ابتدا منتظر پراکندهشدن مردم در کل صحنه و سپس، سوژهای جذاب برای پیشزمینه مانده است.
۶. استفاده از فلش
استفاده از فلش در خیابان اختیاری است؛ ولی ممکن است واکنش مردم را بهدنبال داشته باشد. توصیه میشود با محدودیتهای نور طبیعی در خیابان کنار بیایید؛ چراکه استفاده از فلش و نور آن روی صورت غریبهها ممکن است برایشان ناخوشایند باشد. باوجوداین، گاهی اوقات استفاده از فلش ظاهر بسیار خوبی به عکس میدهد.

استفاده از فلش بهمعنی رهاشدن از محدودیتهای عکاسی در شب است. با فلش میتوانید با سرعت شاتر بالاتر عکاسی کنید و عمق میدان و نویز را کاهش دهید. همچنین، کل عمل نورپردازی را به فلش میتوانید واگذار کنید؛ بهویژه در وضعیتی که پیشزمینه با نور فلش روشن میشود و بقیهی نقاط تاریک است. افزونبراین، تنظیمات را بهگونهای میتوانید انجام دهید که کل صحنه روشن شود و سپس، از فلش بهعنوان نورِ پرکنندهی سوژههای اصلی در پیشزمینه بهره گیرید.
۷. نویز و تصاویر کمنور
حتی با بهترین تنظیمات، بعضی از تصاویر بسیار تاریک میشود. در این وضعیت، امکان عکاسی و نورپردازی صحیح تکتک عکسها وجود ندارد و فقط میتوانید در مرحلهی ویرایش، نورپردازی را تصحیح کنید. در این وضعیت، نویز عکس را نادیده بگیرید و نورپردازی صحیح را در لایت روم انجام دهید. پس از این مرحله، اگر تنظیمات نور را بالا ببرید، نویز بدتر خواهد شد. خوشبختانه تا زمانی که در حالت RAW عکاسی کنید، میتوانید این گونه عکسها را نجات دهید.

برای مثال، اگر بهدنبال تصویر نویزداری هستید که در عین حال ظاهر خوبی هم داشته باشد، میتوانید نویز را حذف کنید و دوباره آن را برگردانید. ازجمله برنامههای خوب کاهش نویز میتوان به فتونینجا (PhotoNinja) و توپاز دِ نویز (Topaz DeNoise) و دیایکساُ (DxO) اشاره کرد. همچنین، از قابلیت کاهش نویز (Noise Reduction) تعبیهشده در لایتروم هم میتوانید استفاده کنید.
اگر حتی پس از کاهش نویز با مشکل مواجهاید، در فتوشاپ مقدار کمی Gaussian blur به آن اضافه کنید. سپس از تنظیمات نویز لایتروم برای بازگرداندن نویز به تصویر بهره گیرید. در این وضعیت، نویز مطلوبتر از حالت نویز دیجیتالی بهنظر میرسد و بعضی نواقص فنی تصاویر کمنور را جبران میکند. نتیجه قطعا عکس شفاف نیست؛ بلکه عکسی خوشایند و زیبا است.
مقالههای مرتبط:
۸. تارشدن و نواقص عکس
وقتی بهدنبال تصاویر کاملا شفاف هستید، فراموش نکنید عکسی با وجود نویز و شفافنبودن هم میتواند عکس درخورتوجهی باشد. هنگام عکاسی در شب، لازم نیست حرکت را کاملا ثابت کنید. وقتی بحث شفافیت مطرح میشود، استانداردهای عکاسی در روز بیشتر از شب خواهد بود.

در سرعتهای شاتر ۱/۶۰ و ۱/۳۰ هم میتوانید بهصورت دستی با کمی محوشدگی عکاسی کنید. در چنین وضعیتی، سوژهها تا اندازهای شفاف است؛ اما لازم است کمی حرکت به آنها اضافه کنید.
۹. بهتر است عکسهای شب تاریک باشد
این شرطی کلی است و لزوما با آن نباید موافق باشید. توصیه میشود در شب طوری عکاسی کنید که حس تاریکی و شب به بیننده القا شود و عکسها با سایهها و نواحی تاریک همراه باشد. هنگامی که به هیستوگرام عکس ثبتشده در شب نگاه میکنید، بیشتر بهسمت طیف تاریک تمایل باید داشته باشد.
وقتی عکس ثبتشده در شب را بهویژه براساس تنظیمات خودکار دوربین نورپردازی میکنید، دوربین اغلب اوقات صحنه را بهاشتباه دریافت میکند و نور زیادی به آن وارد میکند. در این حالت، تصویر روشن میشود و میتوانید مانند روز همهچیز را در آن ببینید؛ اما حس واقعی شب را منتقل نمیشود. در این وضعیت، باید نوردهی یا اکسپوژر دوربین را اندکی پایین بیاورید. بعضی اوقات هم ثبت تصاویر روشن هنگام شب مفید است؛ اما نگران نباشید، اگر عکستان تاریک و واقعی شد.
۱۰. مراقب باشید
بسته به محل زندگی، بیرونرفتن با دوربین در شب همیشه امن نیست. مراقب باشید کجا میروید و از حس قضاوت خود برای یافتن سوژهی مناسب استفاده کنید و بکوشید با یک یا چند نفر همراه عکاسی کنید.
گاهی اوقات رگههای مغناطیسی موجود در قفس حفاظتی مغناطیسی زمین دچار تغییر حالت میشوند و در نتیجهی آن، ذرات باردار موجود در مگنتوسفر با یک انفجار به اتمسفر پرتاب میشوند.
ماهوارههای چهارگانهی ناسا با نام سنجش چندنقطهای مگنتوسفر (به اختصار MMS) اخیرا موفق شدند یکی از این انفجارها را با وضوح بالا در قسمت سایهی زمین، آن قسمتی که پشت به خورشید است، ثبت کنند. این کار میتواند اطلاعات حیاتی لازم در مورد پدیدهای را که باعث وزش بادهای فضایی در منظومهی شمسی میشود، فراهم کند.
پژوهشگران پیش از این در اکتبر سال ۲۰۱۵ جزئیات مربوط به انفجار ذرات باردار در قسمتی از مگنتوسفر زمین را که پشت به خورشید بود، با موفقیت ثبت کرده بودند. اما اکنون پژوهشگران ناسا موفق شدهاند این پدیده را در قسمت کشیدهی حباب مغناطیسی بزرگ هرمیشکلی که زمین ما را احاطه کرده است، مشاهده کنند. این دستاورد باعث آشکار شدن زوایای جدیدی از این پدیدهی شگفتانگیز شده است؛ برای مثال دانشمندان اکنون میدانند که در اثر انفجار ذرات باردار در مگنتوسفر زمین، آن قسمتی که پشت به خورشید است، فوارههای منظمی از الکترونهای پرانرژی با سرعت ۱۵ هزار کیلومتر در ثانیه به بیرون پرتاب میشوند.

با توجه به تهدیداتی که انفجارهای مغناطیسی متوجه زندگی موجودات روی سطح زمین میکنند، ما باید تا جایی که میتوانیم اطلاعات خود را از این فورانهای مغناطیسی شگفتانگیز بیشتر کنیم. روی توربرت، معاون سرپرستی ماموریت MMS میگوید: «این یک اتفاق قابلتوجه بود».
خورشید همواره بارانی از الکترونها و پروتونهای پرسرعت را به فضا روانه میکند؛ اما زمین با یک چتر مغناطیسی از خود در برابر این تشعشعات محافظت میکند. این چتر مغناطیسی ذرات باردار پرسرعت رسیده به زمین را جذب کرده و به داخل کانالهای جریانی که در داخل خود دارد هدایت میکند؛ ذرات باردار موجود در بادهای فضایی در این کانالها دور زمین میچرخند و در نهایت دوباره به فضای بیرون پرتاب میشوند. در این حین، چتر مغناطیسی زمین در اثر دریافت انرژی دچار پیچخوردگی شده و بهنوعی موجدار میشود. اما تمام ذرات باردار در کانالهای مغناطیسی خود باقی نمیمانند. ما میتوانیم آثار برخورد این ذرات باردار سرگردان با اتمسفر زمین را بهصورت شفق قطبی در نزدیکی قطبهای زمین مشاهده کنیم.
مقالههای مرتبط:
وجود چتر حفاظتی مغناطیسی زمین برای ادمهی حیات در زمین لازم است، چرا که این ذرات پرسرعت و پرانرژی برای زندگی موجود در سطح زمین مناسب نیستند؛ درواقع اگر میزان ذرات باردار پرانرژی که به زمین میرسند از یک حد مشخص فراتر روند، به سلامتی انسانها آسیب میرساند و همینطور به سیستمهای الکتریکی ظریف و شبکههای توزیع برقخسارت وارد میکنند.
گاهی اوقات کانالهای پیچخوردهی میدان مغناطیسی زمین طی پدیدهای که با نام بازاتصالی مغناطیسی شناخته میشود، پیکربندی خود را تغییر میدهند و با این کار طی انفجارهای کوتاهمدت ذرات پرانرژی به بیرون پرتاب میکنند.
اطلاع داشتن از وجود چنین پدیدهای یک موضوع است، اما مسئلهی مهمتر مشاهدهی این پدیده با وضوح بالا است که میتواند به ما در درک چگونگی وقوع این پدیده نهتنها در سیارهی خودمان، بلکه در سیارات و ستارههای سراسر کیهان کمک شایانی کند.
این انفجارها درواقع مسئول فوران الکترونها و پروتونها در فضا هستند، فورانهایی که اگر از دور به آنها نگاه کنیم مانند چشمک زدن ستارهها در آسمان شب به نظر میرسند؛ اما درواقع باعث ایجاد بادهای پرانرژی از ذرات باردار در سراسر منظومهی شمسی میشوند.
این موضوع نهتنها در مورد خورشید منظومهی شمسی صادق است، بلکه در کهکشانها راهشیری و دیگر کهکشانها میز انواع مختلف انفجارهای مغناطیسی مشاهده شده است. توربرت در این مورد میگوید:
این موضوع بسیار مهم است چون هرچه دانش ما از این بازاتصالی مغناطیسی بیشتر شود، بهتر میتوانیم خودمان را در مقابل پدیدههای مخربی که ممکن است از این بازاتصالیها نه تنها در زمین خودمان بلکه در اجرام فضایی دیگر نواحی کیهان ناشی میشود، آماده کنیم.
آرایش هرمیشکل ماهوارههای MMS در یک حلقهی بزرگ و عریض به دور زمین میچرخند؛ بهگونهای که ارتفاع آنها از سطح زمین بهطور میانگین در حدود ۱۵۳ هزار کیلومتر است. ارتفاع بالای ماهوارههای MMS، بیشتر بهدلیل شکل ناهمگون مگنتوسفر زمین است. درواقع مگنتوسفر زمین در ارتفاع بالا تحت تاثیر میدان مغناطیسی خورشید و جریانهای پرانرژی رسیده از آن دچار اعواج شده است، بهگونهای که قسمت پشت به خورشید آن دارای حالتی کشیده است؛ درست مانند یک ستارهی دنبالهدار.
در سه سال ابتدایی شروع ماموریت، ماهوارههای MMS مشغول پایش و جمعآوری اطلاعات در مورد مگنتوسفر زمین، آن قسمتی که رو به خورشید است، بودند. در این قسمت از مگنتوسفر زمین، وقتی ذرات به میدان مغناطیسی زمین برخورد میکنند، باعث ایجاد نواحی و رگههای مغناطیسی با چگالی مختلف میشوند؛ در نتیجه خطوط بازاتصالی مگنتوسفر شکلی ناهموار به خود میگیرند.

اما قسمت دنبالهمانند مگنتوسفر داستان متفاوتی دارد. جریان ذرات در این قسمت با تقارن بیشتری ایجاد میشوند. همین تفاوت پیکربندی میتواند به ما در درک بیشتر جوانب مختلف پدیدهی بازاتصالی مغناطیسی کمک کند. تابورت در این مورد میگوید:
ما پیش از این میدانستیم که این پدیده در دو تیپ روی میدهد: نامتقارن و متقارن، اما این اولین بار است که ما نوع متقارن این پدیده را مشاهده و ثبت کردیم.
بهنظر میرسد تیپ متقارن این پدیده، یک نسخهی آرامتر از پدیدهی پر از هرجومرجی است که در مگنتوسفر رو به خورشید اتفاق میافتد. توربرت ادامه میدهد:
اینطور بهنظر میرسد که وقوع بازاتصالی در قسمت سایهی زمین بسیار موثرتر است. آشفتگیهای رویداده در این قسمت از مگنتوسفر، آن اندازه قوی نیستند که باعث برهم زدن ترکیب منحصر بهفرد توزیع الکترونها بر اساس سرعت آنها در کانالهای الکترومغناطیس ایجادشده و نواحی رهایش انرژی شوند.
اکنون که ما بیش از گذشته به تکنولوژیهای الکترونیکی، چه در سطح زمین چه در فضای بالای آن وابسته هستیم، لازم است دانش خود را درمورد نحوهی شناسایی ذرات پرانرژی ساطعشده از خورشید و چگونگی رفتار زمین در برخورد با این ذرات بیشتر کنیم. این پژوهش در ژورنال Science منتشر شده است.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید