پس از مدتها انتظار یک مقام سامسونگ تأیید کرد که قرار است این هفته در کنفرانس توسعهدهندگان سامسونگ تلفنهمراه انعطافپذیر آن شرکت به نمایش گذاشته شود. هدف از این نمایش معرفی این دستگاه به توسعهدهندگان و دریافت بازخوردهای اولیه است. بر اساس اعلام این مقام، ساخت این گوشی یک رویکرد متفاوت از طرف سامسونگ است؛ اما سامسونگ به چشم یک پرچمدار به این گوشی نگاه میکند. چرا که از نظر طراحی و تجربه کاربری یک مفهوم کاملاً جدید است.
برای اینکه توسعهدهندگان بیشترین استفاده و تجربه را از این گوشی و صفحهنمایش آن داشته باشند، باید برنامههای خود را دوباره طراحی کنند. بعید به نظر می رسد که این یک دستگاه قابلعرضه به مصرفکننده یا کاربر باشد. اما انتظار میرود که رابطکاربری و تصاویر رسمی و دقیق گوشی در این رویداد نمایش داده شود.
هر چند که با توجه قیمت ۲۰۰۰ دلاری این دستگاه ممکن است برای خرید آن قانع نشوید. اما اطلاعات ارائه شده توسط سامسونگ باید به اندازهای باشند که توسعهدهندگان برای توسعه برنامههای خود برای این دستگاه قانع شوند.

سهم بازار جهانی گوشیهای هوشمند در سه ماههی آخر سال گذشته (در مقایسه با سال قبل) در حدود ۱۳ درصد کاهش یافته است. شاید دلیل آن افت خط تولید دستگاههای پایینرده هواوی و شیائومی باشد. آخرین گزارش از درآمد سامسونگ حاکی از آن است که کرهای ها امیدوارند صفحهنمایشهای قابلانعطاف باعث تقویت آنها در مقابل رقبا باشد. چرا که قطعاً زمان برای سامسونگ مناسب است تا یک طراحی متمایز را ارائه دهد.
هنوز به طور دقیق مشخص نیست که «طراحی و تجربهی کاربری» گوشی انعطافپذیر دقیقاً چگونه خواهد بود، اما به صورت خلاصه دستگاه دارای صفحهنمایشی به اندازه تبلت است که میتواند به اندازهی جیب شما انعطاف پیدا کند و علاوه بر این صفحهنمایش دومی در قسمت بیرونی گوشی برای استفاده به عنوان یک تلفنهمراه تعبیه شده است. از دیگر موارد مبهم این است که دستگاه تنها در جهت عمودی قابل استفاده است یا خیر. پیشنمایش مفهومی اولیه نشان میدهد که ما با یک گوشی دو صفحهای با صفحهنمایشی بزرگ روبهرو هستیم که میتوانیم آن را به سمت داخل خم کنیم تا کوچکتر شود.
کنفرانس توسعهدهندگان سامسونگ در تاریخ ۱۶ آبان (۷ نوامبر) با سخنرانی مدیر عامل سامسونگ DJ Koh آغاز خواهد شد. این کنفرانس به مدت دو روز ادامه خواهد داشت.
در زمستان سال ۱۹۹۴، مرد جوانی به نام تیم در اوایل دههی سوم زندگیش، یکی از بیماران بیمارستان روانپزشکی لندن بود. تیم علیرغم رفتار شاد و پرانرژی که داشت، مبتلا به اختلال دوقطبی بود و سابقه اقدام به خودکشی هم داشت. در طول مدت زمانی که تیم آنجا بود، با یک دانشجوی رشتهی روانشناسی به نام مت ارتباط نزدیکی برقرار کرد. آن دو به گروه هیپهاپ مورد علاقه خود پیوستند و درست قبل از اینکه جدا شوند، تیم دوستش را با پرترهای که از او کشیدهبود، شگفتزده کرد. مت به شدت متاثر شد اما پس از بازگشت به آمریکا در حالیکه پرتره در دستش بود، متوجه شد که تیم با پریدن از روی یک پل به زندگی خود پایان داده است. مت که نام کاملش متیو ناک است، اکنون در دانشگاه هاروارد در حال مطالعهی روانشناسی آسیب به خود است. حتی با گذشت بیش از دو دهه از زمانی که با تیم بود، پرتره همچنان بر دیوار دفترش بهعنوان یک یادآوری مداوم از لزوم توسعهی راهی برای پیشبینی زمان احتمالی خودکشی افراد، آویزان است.
عوامل زمینهساز زیادی برای خودکشی شناخته شدهاند مانند مصرف بیش از حد الکل و افسردگی، اما هیچکدام از این عوامل به عنوان علامت محکمی از قریبالوقوع بودن تفکر خودکشی در فرد نیست. اکنون ناک فکر میکند که به راهحل این موضوع نزدیک شده است. از ژانویهی سال ۲۰۱۶، او در بیمارستان عمومی ماساچوست در حال استفاده از مچبندها و نیز اپلیکیشنی تلفنی برای مطالعهی وضعیت روانی بیمارانی که در معرض خطر خودکشی هستند، بوده است. او همچنین در حال انجام آزمایشی مشابه در بیمارستان کودکان فرانسیسکن است. اگرچه تاکنون نتایج او منتشر نشده است ولی او میگوید تکنولوژی قادر به پیشبینی وضعیت روانی در روزهای پیش رو با دقتی معقول است و می تواند زمان بروز افکار خودکشی در افراد را پیشبینی کند.
مقالههای مرتبط:
آزمایش ناک تلاشی برای استفاده از علم در حال پیدایش پیشبینی خلقوخو است: ایدهای کار این است که بوسیلهی ثبت مداوم اطلاعات حاصل از حسگرهای پوشیدنی و تلفنهای همراه، نه تنها میتوان علایم بیماریهای روانی در فرد را ردیابی و تشخیص داد بلکه حتی پیشبینی زمانی که وضعیت روانی آنها رو به وخامت است، امکانپذیر میشود. ناک با روسالیند پیکارد، دانشمند رشتهی کامپیوتر در موسسهی فناروی ماساچوست همکاری میکند. پیکارد رهبری پروژهای را بر عهده دارد که در آن رفتار و حالات صدها دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاههای نیوانگلند با استفاده از تلفن و مچبند ردیابی میشود. گزارشهای حاصل از این ردیابیها قادر به پیشبینی وقوع حالت اندوه یک روز قبل از ظهور علایم، هستند.

روسالیند پیکارد از مچبندی که هدایت الکتریکی پوست را تحت نظارت قرار میدهد، استفاده میکند
شرکت مایندسترانگ در کالیفرنیا، نحوهی ضربه زدن افراد به گوشی تلفن همراه، نحوهی تایپ کردن و نحوهی کشیدن اسکرول در صفحهی نمایش گوشی را در افراد ردیابی میکند تا متوجه تغییر در عملکرد عصبیشناختی افراد شود. پائول داگوم یک پزشک و دانشمند رشتهی کامپیوتر که این شرکت را پایهگذاری کرده است، میگوید که اطلاعات مربوط به تعاملات فرد با صفحهی نمایش گوشی میتواند وقوع افسردگی در افراد پیشبینی کند، هر چند این نتایج هنوز منتشر نشدهاند. شرکتهای دیگری نظیر وریلی نیز در حال پژوهش روی استفاده از فنوتایپینگ دیجیتالی (رفتارها و حالات ثبت شده توسط ابزار الکترونیکی) برای تشخیص علایم بیماریهای روانی هستند. البته در این مرحله هنوز میزان قابلیت اطمینان تکنولوژی پیشبینی خلقوخو آشکار نیست. در این زمینه تاکنون نتایج کمی منتشر شده است و گروههایی که نتایج خود را منتشر کردهاند میگویند که میزان دقت پیشبینی مدلهای آنها در حد متوسط بوده است. با این حال پیکارد مطمئن است که از پس این کار بر میآید. او میگوید:
من در اوایل شغلم درگیر افسردگی شدم و نمیخواهم که به آن وضعیت برگردم. من مطمئنم که با ردیابی رفتار با استفاده از تلفن همراه میتوان احتمال بازگشت به آن نقطهی وحشتناک را کاهش داد.
پژوهشگرانی مانند پیکارد در مورد اثرات نامطلوب این کار نگرانیهایی هم دارند. نگرانی آنها این است که دانشمندان و پزشکان در مورد اینکه چگونه یک رکود عاطفی قریبالوقوع را به کاربران اطلاع دهند، فکری نکردهاند. همچنین مباحثی پیرامون اینکه آیا چنین هشدارهایی میتواند موجب بروز آسیب در فرد شود، وجود دارد. برخی دیگر میخواهند بدانند که آیا شرکتها یا مراکز بیمه ممکن است از چنین تکنولوژیهایی برای ردیابی سلامت روانی آیندهی کارمندان یا مشتریان خود استفاده کنند. داگوم میگوید که احتمال استفادهی نادرست از این تکنولوژی موجب بیخوابی من شده است.

مچبند امپاتیکا ابزاری برای نظارت روی استرس و تشنج
پیشبینی افسردگی
در حدود یک دهه پیش پیکارد نشان داد که با ردیابی هدایت الکتریکیروی پوست افراد با استفاده از مچبندهای مخصوص میتوان حتی چند دقیقه قبل از اینکه اسپاسم در بدن شروع شود، بروز آن را تشخیص داد. در سال ۲۰۱۳، او یکی از بنیانگذاران شرکت امپاتیکا شد که در آن حسگرهایی از جمله یک ساعت هوشمند برای نظارت روی علایم تشنج و دادن هشدار به مراقبان بیمار، به فروش میرسید. پیکارد در حال حاضر با همکاری آکن سانو در دانشگاه رایس در هوستون در حال بررسی امکان کاربردهای بیشتر از این نوع تکنولوژیها است. فرض آنها این است که با ترکیب اطلاعات حاصل از حسگرهای مچی و تلفنهای همراه در مورد استرس، خواب، فعالیت و تعاملات اجتماعی فرد، میتوان وضعیت کلی سلامتی روانی فرد را پیشبینی کرد. سانو و پیکارد با همکاری گروهی از پژوهشگران دانشکدهی پزشکی هاروارد آزمایشی را طراحی کردند که در آن دانشجویان را به صورت روزانه تحت نظارت داشتند. از سال ۲۰۱۳، این گروه پژوهشی تعداد ۳۰۰ دانشجو را برای مدت ۳۰ روز به طور همزمان از طریق دستگاههای ساعتمانندی که به آنها داده بودند، مورد بررسی قرار دادند. این ابزارها حرکات دانشجویان را مورد سنجش قرار میدادند و اطلاعات مربوط به مقدار نوری که افراد در معرض آن قرار میگرفتند و نیز تغییرات دمای بدن و هدایت الکتریکی پوست آنها را ثبت میکردند. سانو و پیکارد همچنین نرمافزاری را توسعه دادند که روی تلفن همراه شرکتکنندگان نصب شد و اطلاعات مرتبط با تماسها، پیامهای متنی، موقعیت، استفاده از اینترنت، مدت زمان کار کردن با نمایشگر تلفن و تعاملات اجتماعی را ثبت میکرد. این گروه همچنین بیشتر فعالیتهای مرتبط با ایمیل افراد را نیز ثبت میکرد. دانشجویان دو بار در روز اطلاعات مربوط به فعالیتهای دانشگاهی، فوق برنامه و فعالیتهای ورزشی خود را ثبت میکردند. آنها کیفیت خواب، خلقوخو، وضعیت سلامتی، سطح استرس، تعاملات اجتماعی و میزان مصرف نوشیدنیهای کافئیندار و الکی را نیز توصیف میکردند. آنها همچنین نمرات امتحانی خود را گزارش داده و پرسشنامهی جامعی را در آغاز و پایان دورهی مطالعه پر کردند. طی سال ۲۰۱۷، این پژوهشگران بر اساس این رکوردها و نظرسنجیها الگوریتمی را برای پیشبینی خلقوخو تهیه کردند.

پژوهشگران میگویند این سیستم میتواند به طور دقیق پیشبینی کند که در روز آینده میزان شادی، احساس آرامش و سلامتی فرد چقدر خواهد بود. برای این آزمایش افراد باید برای ۷ روز متوالی مورد نظارت قرار گیرند تا سطح دقت پیشبینی به ۸۰ درصد برسد. تجزیهوتحلیل پیکارد نشان میدهد که مچبندها و تلفنهای همراه قادر نیستند تغییرات جزئی در خلقوخو را پیشبینی کنند اما زمانی که میزان تغییر در وضعیت روانی زیاد باشد، پیشبینیها قابل اعتمادتر میشوند. برخی از این علایم جنبهی شهودی دارند برای مثال پرسه زدن در اطراف قبل از خوابیدن میتواند نشاندهندهی آشفتگی باشد اما جزئیات آن همیشه درک نمیشوند. بهعنوان مثال تعاملات اجتماعی ممکن است سطح استرس را تغییر دهد که بازتاب این موضوع در هدایت الکتریکی پوست مشاهده میشود اما این آشکار نیست که آیا وجود نقاط اوج زیاد در هدایت الکتریکی پوست در یک روز خوب است یا بد، زیرا این موضوع هم در زمانی که افراد در حال حل مسالهاند و هم در زمانی که آنها تحت استرس قرار دارند، دیده میشود. لوئیس فیلیپو مورنسی دانشمند رشتهی کامپیوتر بر این باور است که تکنولوژی هوش مصنوعی میتواند به ارزیابی سلامت روانی فرد کمک کند. با این حال او در مورد توانایی این تکنولوژی در پیشبینی خلقوخو محتاط است و میگوید:
از آن جایی که خلقوخوی فردا اغلب شبیه حالات امروزی است، ما نیاز به پژوهشهای بیشتری داریم برای اینکه بتوانیم این دو وضعیت را آشکارا از هم جدا کنیم. ممکن است تکنولوژیهای پیشبینی کنونی بیشتر در حال تعمیم احساسات یک روز به روز بعدی باشند.
پیکارد معتقد است پیشرفتهایی اتفاق خواهد افتاد: ما پیشگامانی هستیم که میگوییم این امر حقیقتا امکانپذیر است و دادههایی برای حمایت از این ادعا داریم. با به دست آوردن دادههای بیشتر، قابلیت اطمینان این روش افزایش خواهد یافت.
او الگوریتمهای خود را به شکل متن باز ارائه میکند بنابراین دیگران نیز با دسترسی به این تکنولوژی میتوانند این کار را بازتولید کنند. جاناتان گرچ از موسسهی فنآوریهای خلاقانه در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی میگوید:
پیکارد در مسیر انجام کار مهمی است و شفافیت او در مورد الگوریتمها، مدلها و مجموعه دادههایی که استفاده میکند، موجب اطمینان بیشتر من به او میشود. اگر افراد نسبت به نتایج خود مطمئن نباشند، نمیتوانند به آسانی کار خود را بازتولید کنند.
آزمایش ناک روی تفکر خودکشی در همراهی با پیکارد پیشرفت کرد. او تاکنون ۱۹۲ فرد را عمدتا بوسیلهی مچبندها و پرسیدن سوالاتی در مورد احساسات آنها از طریق یک اپلیکیشن تلفن همراه یا مصاحبه تحت نظارت گرفته است. در حال حاضر او از اطلاعات فردی و اطلاعات گروهی استفاده میکند و میگوید که چندین علامت قابل اندازهگیری را شناسایی کرده که میتوانند با دقت ۷۵ درصد افکار خودکشی در فرد را پیشبینی کنند. او میگوید که برخی از مهمترین عوامل عبارتند از حرکات قابل توجه در هنگام غروب که میتواند نشاندهندهی بیقراری یا آشفتگی باشد به همراه جهشهایی در هدایت الکتریکی پوست و افزایش ضربان قلب. بهعلت اینکه این مقاله هنوز در مراحل داوری یک ژورنال است، او از دادن توضیحات بیشتر خودداری کرد.

شرکتهای تجاری نسبت به مراکز دانشگاهی تمایل کمتری دارند که در مورد نتایج خود صحبت کنند اما در ماه مارس، شرکت مایندسترانگ که تنها ۱۶ ماه از تاسیسش میگذرد، گزارشی در مورد یافتن بیومارکرهای دیجیتالی منتشر کرد؛ الگوهایی از ضرباتی که با انگشت روی تلفن همراه اعمال میشود و با نمرات آزمونهای عملکردی عصب-روانشناختی مرتبط هستند. این شرکت در وبسایت خود میگوید که پنج آزمایش بالینی را کامل کرده است ولی نتایج آنها هنوز افشا نشده است. این شرکت اخیرا خبر همکاری خود با شرکت ژاپنی Takeda Pharmaceuticals را با هدف بررسی امکان توسعهی بیومارکرهایی برای بیماریهایی نظیر اسکیزوفرنی و افسردگی مقاوم به درمان، منتشر کرده است.
ظاهرا رقابتی در کار است: شرکت وریلی هم میگوید که هدف یکی از پروژههای فنوتایپینگ دیجیتالی او تشخیص اختلال استرس پس از سانحه با استفاده از ساعتها و گوشیهای هوشمند است. شرکت مایندسترانگ هم میگوید که در حال اندازهگیری عملکرد مغز با استفاده از گوشیهای هوشمند بهمنظور پیشبینی است. داگوم میگوید وقتی که ما بیومارکرهای زیستی متعدد را برای یک دوره ی ۶ تا ۷ روزه تحت نظارت قرار دهیم، میتوانیم احتمال وقوع افسردگی طی هفتهی بعد را پیشبینی کنیم. داگوم نگفت که شرکت او از چه علایمی استفاده میکند زیرا آنها در حال فرستادن نتایج کارشان به مجلات علمی بودند.
طرح اپلیکیشن مبتنی بر تلفن همراه شرکت مایندسترانگ (این شرکت از مچبند استفاده نمیکند)، ثبت سنجههای مربوط به تعامل کاربر با نمایشگر گوشی در یک سیستم الکترونیکی مراقبت از سلامت روان است.تام اینسل دیگر موسس شرکت مایندسترانگ میگوید:
ما هنوز نمیدانیم آیا این دادههایی که ما در حال جمعآوری آنها هستیم، سرانجام استفادهی بالینی خواهند داشت؟
پیکارد رویکرد اینسل در شرکت مایندسترانگ را مورد سوال قرار میدهد: من معتقدم او بر اساس یک ایدهی تایید نشده، شرکتی بنا کرده است.
نه او و نه ناک، هنوز دارای طرح تجاری برای تکنولوژی پیشبینی خلقوخوی خود نیستند، هرچند پیکارد از اعضای شرکت افکتیوا در بوستون است که عرضه کنندهی تکنولوژی تجزیهوتحلیل حالات صدا و چهره است.

تام اینسل یکی از موسسان شرکت مایندسترانگ که در مورد روشهای توسعهی بیومارکرهای زیستی برای بیماریهایی نظیر اسکیزوفرنی و افسردگی مقاوم به درمان کار میکند. اینسل میگوید که این تکنولوژی باید در موقعیتهای دنیای واقعی در ارتباط با بیماران و مراقبان سلامت مورد آزمون قرار گیرد. او اضافه میکند که پیکارد را به عنوان یک رقیب نمیبیند:
این یک مسالهی دشوار است که حتما نباید یک نفر آن را حل کند. همهی ما باید با همکاری هم از رویکردهای مختلفی استفاده کنیم تا ارزش بالینی این تکنولوژی را به اثبات برسانیم.
تغییر رفتار
مقالههای مرتبط:
پیکارد اطمینان دارد که پیشبینی خلقوخو حتی اگر نیازمند آموزش (در ارتباط با الگوریتم هوش مصنوعی) انفرادی از اطلاعات حتی یک کاربر هم باشد (یعنی از اطلاعات انفرادی استفاده کند نه مجموع اطلاعات)، کار قابل توجهی است. سوال واقعی این است که آیا این روش میتواند در زمینهی کمک به تغییر خلقوخوی بد پیشبینی شده، سودمند باشد یا نه؟ ناک به همراهایوان کلیمان در حال پژوهش روی ۱۵۰ بیمار هستند تا آنها را تشویق کنند تا موضوعاتی که در مورد آنها نگرش منفی دارند را دوباره مورد ارزیابی قرار دهند. این تمرینات شناختی، زمانی که نمایشگرهای مچ دست افراد علایمی را تشخیص دهند که پیشبینی کنندهی نزدیک بودن افکار خودکشی باشد، روی تلفن همراه فرد فعال میشوند. به جز این موارد هنوز مشخص نیست که ناک قرار است چه کاری با دادهها انجام دهد. او میگوید:
اگر ما با فردی مواجه شدیم که در معرض خطر خودکشی بود، چه کار باید بکنیم؟ آیا ما یک آمبولانس میفرستیم؟ آیا با پزشک او تماس میگیریم؟
اصول اخلاقی این موضوع بسیار چالش برانگیر هستند. ناک میگوید که او میداند افرادی که در این آزمایش شرکت داشتند، این تکنولوژی را میخواستند. او میگوید: بیماران در مورد مفید بودن یک سیستم هشدار یا راهنما سوال میکنند.
مورنسی معتقد است که برای کامپیوترها هنوز بسیار زود است که از طرف خودشان توصیههای سلامت روانی ارائه کنند. پژوهش او شامل آموزش کامپیوترها برای مطالعهی حالات چهره و زبان است و او هماکنون در حال همکاری با روانپزشکانی برای نصب این تکنولوژی در بخش مراقبتهای سلامت روان در بیمارستانها است. هدف این سیستمها مطالعهی افراد در جریان تعامل با پزشک است برای تشخیص اینکه آیا فرد دچار اختلالات روانی است یا خیر. با این حال پزشکان هنوز هم تشخیص خود را انجام میدهند؛ تجزیهوتحلیل کامپیوتر یک ارزیابی مجزا را فراهم میکند که پزشک میتواند آن را با تشخیص خود مقایسه کند. مورنسی میگوید:
خطرهای مرتبط با کامپیوترهایی که توصیههای سلامت روان ارائه میکنند، آشکار است. ما به پژوهشهای بیشتری نیاز داریم تا متوجه تاثیر بلندمدت چنین تکنولوژیهایی بشویم.
پیکارد میگوید که بحث دیگر این است که اعمالی که موجب بهبود خلقوخو میشوند برای افراد مختلف متفاوتاند. او در یکی از آزمایشهای خود متوجه شد گروهی از دانشجویان که قبل از رفتن به خواب با دوستان خود مکالماتی داشتند، طی روز بعد دارای وضعیت روانی بهتری بودند در حالیکه این تاثیر در گروهی دیگر معکوس بود.باربارا فردریکسون روانپزشکی از دانشگاه کالیفرنیای شمالی نگران تاثیر احتمالی پیشبینی خلقوخو روی احساسات افراد است. او میگوید:
بعید نیست برخی افراد توجه زیادی معطوف پیشبینیهای خلقوخوی منفی کنند و همین امر موجب بدتر شدن وضعیت روانی آنها شود؛ چیزی که میتواند واقعا آسیبزننده باشد.
جاستین بیکر پژوهشگر بیماریهای روانی میگوید:
من فکر میکنم یکی از مشکلاتی که ما با آن روبهرو هستیم، بحث توصیههایی است که فرد به آنها نیاز خواهد داشت؛ ما چگونه آن توصیهها را به او ارائه دهیم که در کنار این که از آنها چشمپوشی نکند، موجب بدتر شدن حالش هم نشود.
پیکارد چشماندازهای وسیعی در زمینهی پیشبینی دیجیتالی خلقوخو دارد. او بر این باور است که این امر میتواند موجب ارتقای سلامت عمومی جامعه شود. با این حال او نگران است که این تکنولوژی ممکن است مورد سوء استفاده قرار بگیرد. پیکارد فکر میکند که باید مقررات جدیدی وضع شود تا از مورد هدف قرار گرفتن افرادی که دارای وضعیت روانی خوب یا بدی هستند، توسط شرکتهای تبلیغاتی جلوگیری شود و نیز از اینکه شرکتهای بیمه بخواهند قیمتها را بر اساس علایم سلامت روان مشتریان خود تعیین کنند، ممانعت به عمل آید.
اینسل میگوید افراد ناشایستهای که از این تکنولوژی سوء استفاده میکنند، مزایای مربوط به بیمارانی که دارای مشکلات جدی مرتبط با سلامت روان هستند، را از بین میبرند. شرکت مایندسترانگ در حال کار با یک کارشناسان حوزهی اخلاق زیستی است و قرار است به زودی مقالهای در این زمینه منتشر کند. پیکارد استدلال میکند که تلاش پژوهشگران ارزشمند است. افسردگی بالینی اغلب یک مرگ عاطفی همراه با هزاران کاستی است. اگر ما بتوانیم چیزهای کوچکی را که طی زمان موجب میشوند، ما وارد این وضعیت اندوه پایدار شویم، شناسایی کنیم، کار بزرگی کردهایم.
اپل از ماه گذشتهی میلادی بهعنوان شرکتی با ارزش یک تریلیون دلار شناخته میشود. آنها با افتتاح دفتر دایرهای شکل جدید و تمام زیباییهای ظاهری که در مراکز فعالیت و مدیریت به نمایش میگذارند، نمایی کامل از یک فرمانروا در صنعت هستند. البته تاریخ اپل همیشه هم با موفقیتهای تضمینشده همراه نبوده است.
شرکتی که امروز بهعنوان یکی از پیشگامان انقلاب کامپیوتر شناخته میشود، ۲۵ سال پیش در مسیر سقوط بود. در آن زمان، اپل بهتازگی وارد دفتر جدید خود شده بود و مقر مدیریتی آن، ۶ ساختمان را اشغال میکرد. حلقهی بیپایان یا Infinite Loop، اصطلاحی است که برای آن سالهای اپل و محل استقرار آن استفاده میشود. این اصطلاح عموما در پروژههای برنامهنویسی به خطایی گفته میشود که در آن، برنامه در یک چرخهی بینهایت (تمامنشدنی) گرفتار شده و حاصلی را تحویل نمیدهد.
چرخهی بیپایان جایی بود که رهبران و مهندسان اپل، ترمز حرکت را کشیدند و در مسیری جدید حرکت کردند. تغییر مسیری که تا سالهای سال منبع انواع داستانها و تاریخچههای مهم تاریخ کامپیوتر خواهد بود. داستانهایی در این تغییر مسیر وجود دارد که هنوز گفته نشدهاند.

حرکت امسال اپل مبنی بر افتتاح مرکز یوفو شکل خود با نام اپل پارکبهنظر پایانی خوش بر دورانی است که استیو جابز فقید برای نجات اپل تلاش میکرد. در سال ۱۹۹۷، مجلهی جوان وایرد که همزمان با افتتاح Infinite Loop تأسیس شده بود، تصویری از لوگوی اپل بههمراه یک عبارت کوتاه منتشر کرد: دعا کنید. بهنظر میرسد این تقاضا مفید بوده و امروز، شاهد ظهور Infinite Loop جدید هستیم.
مقالههای مرتبط:
استیون لوی، نویسندهی مقالهای است که در ادامه میخوانید؛ او بهمدت بیش از یک سال، مصاحبههایی با کارمندان فعلی و پیشین اپل انجام داده است. و برای این مقاله، از آنها در مورد تاریخچهی چرخهی بیپایان و اتفاقات آن سؤال کرد. تاریخچهای که محصولاتی انقلابی همچون مک، آیپاد، آیتونز، آیفون و میراث جاودان استیو استیو جابز از دل آن بیرون آمد. در ادامه، صحبتهای این افراد با لوی را مرور میکنیم.
ساختمانهای ۶گانهی کمپ جدید
شروع داستان، مربوط به زمانی است که طبق برنامهریزی و ایدهی استیو جابز، جابهجایی به کمپ جدید انجام میشود. اپل در آن زمان میخواست تا مراکز مدیریت خود را در کوپرتینو گسترش دهد و به ساختمانی جدید نیاز داشت.

جان اسکالی (مدیرعامل اپل در سالهای ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳): وقتی که من کارم را با استیو جابز شروع کردم. او به فکر ساخت کمپ اپل بود. استیو از نام SuperSite برای آن استفاده میکرد. او تجربهای شبیه به رفتن به دیزنیلند میخواست. جایی که منوریلها در آن حرکت کنند و افراد، با یونیفورمهای مختلف مشغول به کار باشند. وقتی استیو در مورد ایدهی یونیفورم با اعضای تیم مک صحبت کرد، همه مانند دیوانهها به او نگاه میکردند.
کریس اسپینوزا (کارمند شمارهی ۸ اپل- از سال ۱۹۷۷ تاکنون): استیو پس از آن شرکت را ترک کرد اما ایدهی داشتنی کمپی اختصاصی در زمینی متعلق به خود اپل، در ذهن اسکالی ماند.
اسکالی: ما یک قرارداد برای خرید یکی از دفاتر قدیمی موتورولا امضا کردیم.
شان پرودن (مدیر ارشد - ۱۹۸۹ تاکنون): من در سال ۱۹۹۳ از آنجا بازدید کردم. نمای بیرونی خوب بود اما داخل ساختمان هنوز به تعمیرات نیاز داشت. در نگاه اول مجذوب پنجرههای بزرگ و نمای زیبای ساختمان شدم.
اسپینوزا: کمپ در ابتدای سال ۱۹۹۳ آماده شد و ما به ترتیب ساختمانهای یک تا ۶ را اشغال کردیم.

گرگ جوزویاک (معاون بازاریابی محصول - ۱۹۸۶ تاکنون): این کمپ خیلی سریع ساخته شد و ظاهری بسیار جذاب نیز داشت. همه مشتاق جابهجایی به این کمپ بودند. تغییر بزرگی در نحوهی کار همه رخ میداد؛ چرا که پیش از آن در دفاتر مکعبی کوچک کار میکردیم و بهیکباره قرار بود همگی، دفاتر اختصاصی داشته باشیم.
اسپینوزا: ساختمان شمارهی یک به مدیران ارشد و یک تیم نرمافزاری داده شد. ساختمان ۲ بهطور کامل به تیم Mac اختصاص داشت. ساختمان شمارهی ۳ متعلق به تیمهای توسعه، پشتیبانی فنی و بازاریابی محصول بود. کتابخانهی اپل و کافهتریا در ساختمان شمارهی ۴ قرار داشت. بخش سختافزار نیز ساختمانهای ۵ و ۶ را اشغال میکرد.
تصور اولیه بر این بود که تمام فعالیتهای تحقیق و توسعه در این کمپ قابل اجرا است؛ اما پس از آماده شدن، تیمهای ما بسیار گسترده شده بودند. البته پس از مدتی روند نزولی شرکت شروع شد و با کاهش اعضای تیمها، همهی ما در کمپ Loop جای گرفتیم.
تونی فدل (معاون ارشد بخش آیپاد - ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰): رستوران Pepper Mill در شمال بلوار DeAnza لقب ساختمان شمارهی ۷ را گرفت. این رستوران با نام اختصاری IL7 بین ما شناخته میشد. ما از این اصطلاح برای هماهنگی تفریح و نوشیدنی با دوستان استفاده میکردیم.
جوزویاک: ساکنان همهی طبقهها باید نامی اختصاصی برای اتاقهای کنفرانس خود انتخاب میکردند. در آن زمان اسامی عجیب و غریب متعددی برای سالنها وجود داشت.

اسکات فورستال (معاون ارشد نرمافزار - ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲): آن ساختمانها مانند یک هزارتو بودند. هر وقت میهمان یا بازدیدکنندهای را به کمپ اپل دعوت میکردم، در میان ساختمانها گم میشد. تنها مرتبهای که یک نفر در این کمپ گم نشد، شخصی نابینا بود که از سگش برای مسیریابی استفاده میکرد. درواقع سگ این شخص، تنها کسی بود که در راهروهای پیچدرپیچ آن زمان اپل گم نشد.
بحران مدیریت
پس از افتتاح کمپ، اپل با بحرانهای جدی در سمت مدیرعاملی روبرو بود. اسکالی در سال ۱۹۹۲ اپل را ترک کرد. پس از او، مایک اسپیندلر معروف به دیزل به این سمت رسید که کمی پس از افتتاح کمپ Infinite Loop شرکت را ترک کرد. گیل آملیو مدیرعامل بعدی بود که در سال ۱۹۹۶ سکان هدایت را به دست گرفت. در آن زمان، استیو جابز مشغول ساختن و مدیریت شرکت جدیدش، NeXT بود.
پرودن: من در مارس سال ۱۹۹۵ به ساختمان شماره ۳ رفتم. آن زمانها برای اپل بسیار سخت بود. هر روز مدیر جدیدی میآمد و ساختار مخصوص خود را پیاده میکرد.
ادی کو (معاون ارشد خدمات و نرمافزارهای اینترنتی - ۱۹۸۹ تاکنون): در روزهای اول افتتاح این کمپ، اپل شرکت موفقی نبود. سؤال آن روزها این بود که آیا میتوانیم به بقا ادامه دهیم؟ در واقع، موفقیت در اولویت بعدی پس از بقاء قرار داشت.
گیل آملیو (مدیرعامل - ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷): شرکتی که من تحویل گرفتم مانند یک سطل آشغال بود. من تمام تلاشم را میکردم تا آن را تمیز کنم.

هیدی رویزن (مدیر ارتباطات توسعهای - ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷): من توسط مایک اسپیندلر استخدام شدم اما کارم را همزمان با آملیو شروع کردم. آن زمان، ما در یک فصل ۷۰۰ میلیون دلار ضرر دادیم. ۳۵۰ نفر در بخش ارتباطات با توسعهدهندهها در آن زمان مشغول به کار بودند؛ اما در هفتهی اول به من گفتند که ۲۰ درصد از نیروها باید اخراج شوند. تمام این عوامل، آن سال را به سالی سخت تبدیل میکرد.
فرد اندرسون (مدیر مالی - ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴): من در روز دروغ آوریل سال ۱۹۹۶ به اپل ملحق شدم. وظیفهی من، مدیریت تیم مالی برای تغییر ساختهای پیشین بود. در اولین اقدام، یک جلسه با تیم برگزار کردم. دو مسئول اصلی واحد مالی در جلسه شرکت نکردند. آنها به محض آمدن من، استعفای خود را ارائه کرده بودند. در نهایت مجبور شدم تا دو نفر را بهصورت اورژانسی جایگزین کنم.
پرودن: جمعهشب پیش از تعطیلات کریسمس سال ۱۹۹۶ بود که دوستی با من تماس گرفت و گفت: «حتما قبل از رفتن به خانه، با من هماهنگ شو». او در ساعت ۴:۳۰ به دفتر من آمد و گفت: «مشکلی نیست، میتوانی بروی». نیم ساعت بعد دوباره تماس گرفت و من را به سالن کنفرانس Town Hall در ساختمان شمارهی ۴ فراخواند.
در آن سالن، جلسهای در حال برگزاری بود و خبرنگاران تیم San Jose Mercury News در سالن حضور داشتند. این رویداد، یک گردهمآیی رسانهای بود و اعضای اپل در آن حضور نداشتند. پس از مدتی، مشاور حقوقی پشت سن رفت و گفت: «خانمها و آقایان، مایلم اعلام کنم که اپل، شرکن NeXT را خریداری کرد. معرفی میکنم، گیل آملیو و استیو جابز». این دو نفر به سمت سن رفتم و من با خودم گفتم :«من در حال حاضر، در حال نگاه کردن به شکلگیری تاریخ هستم. خدای من، ما نجات پیدا کردیم.»

ایوی تونیان (معاون ارشد مهندسی نرمافزار - ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶): این جلسه در شب برگزار شد. تا آن زمان وکیلها همهی اسناد را آماده کرده بودند و کارهای قانونی تقریبا تمام شده بود. بههمین دلیل رویداد کمی دیر انجام شد ولی ما بهدلایلی، حتما باید این اعلان را رسمی میکردیم.
آملیو: من میدانستم که استیو هیچگاه به یک شراکت ساده راضی نمیشود و روزهای من نیز در آنجا طولانی نخواهد بود. البته من هر کاری که برای شرکت بهتر بود، انجام دادم.
جان رابینشتاین (معاون ارشد مهندسی سختافزار - ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶): وقتی قرارداد نکست نهایی شد، ما بههمراه گیل آملیو و کارمندانش به این دیوانهخانه آمدیم. خوشبختانه،فرد اندرسون آنجا بود؛ اما بقیهی آنها واقعا عاقل نبودند. واقعا محیط دیوانهواری بود. ما بهسرعت کوچک و کوچکتر شدیم. استیو در زمانهای مختلف در هیئت مشاوره ظاهر میشد اما هیچگاه زمان زیادی را آنجا سپری نمیکرد. گیل هم با فرهنگ سازمانی شرکت همسو نبود.
رویزن: وقتی من به اپل ملحق شدم، گیل هنوز در مقر مدیریتی قبلی با نام City Center بود. طراحی دفتر او مانند معبدی نمادین برای شرکتهای بزرگ آمریکایی بود. استیو میگفت این دفتر نیاز به یک جنگیر دارد.
آملیو: من دوست نداشتم در دفتر قبلی باشم، درحالیکه همهی کارهای جدی در Infinite Loop انجام میشد. در نتیجه، یک سوئیت مدیریتی در طبقهی چهارم ساختمان شمارهی یک طراحی کردم.
اندرسون: گیل هر روز نهارش را در ظرف مخصوص و چینی بههمراه میآورد. او هیچگاه به کافهتریا نمیآمد و با کارمندان معمولی گرم نمیگرفت. قطعا او مناسب فرهنگ سازمانی اپل نبود.

آملیو: من قطعا با فرهنگ سازمانی اپل سازگار نبودم. من شرکت را با یک روند بسیار حرفهای و بر مبنای قوانین و ساختارهای تثبیت شده اداره میکردم. من این کار را تنها به یک دلیل انجام میدادم: این روش، کارآمد و کاربردی بود. حقیقت ماجرا این است که ما در آن زمان، کارهای مختلفی اعم از حل کردن مشکلات اساسی، ساختن پلتفرم جدید و حل کردن مشکلات کیفیتی انجام دادیم.
اندرسون: سه جلسهی هیئت مدیره بود که من در آن حضور داشتم اما گیل غایب بود. اد وولارد، عضو هیئت مدیره که مدیر DuPont هم بود به من گفت: «فرد، آیا تو با استراتژی کنونی موافق هستی؟» من با احساس مسئولیت گفتم که امیدی به این استراتژیها ندارم. در ادامه او در مورد رسیدن به اهداف سالانه گفت و من معتقد بودم که با روش آن زمان، به آن اهداف نمیرسیدیم. بهعلاوه در مورد اخلاق و فرهنگ شرکت هم صحبت کردیم. من باز هم از روی صداقت گفتم که وضعیت مناسبی نداریم.
روبینشتاین: در آخر هفتهی چهارم جولای، تماسی از طرف فرد داشتم که سریعا من را به دفتر فراخواند. گیل اخراج شده بود و فرد، بهعنوان مدیرعامل موقت شروع به کار کرد. فرد از ماه جولای تا ابتدای سپتامبر در این پست بود تا این که استیو، بهعنوان مدیرعامل موقت و مسئول استخدام مدیرعامل جدید، به ما ملحق شد. ما با افراد مختلفی مصاحبه کردیم و استیو با هیچکدام موافق نبود. در نهایت خودش بهعنوان مدیرعامل مشغول به کار شد.

تحول فرهنگ سازمانی با استیو جابز
جابز پس از نقل مکان به ساختمان شمارهی یک اینفینیت لوپ، شروع به ایجاد تغییر و تحول در اپل کرد. او میخواست خود شرکت و فرهنگ آن را بهطور کامل متحول کند. ساختمان شمارهی یک، دارای سالنی بزرگ برای جلسات افراد و همچنین یک کافی شاپ کامل بود. این ساختمان بهنوعی ورودی اپل بهحساب میآمد و دفتر استیو جابز نیز در طبقهی چهارم آن قرار داشت.
اسپینوزا: وقتی جابز به اپل بازگشت، من به فروشگاه رفتم و یک پرچم دزدان دریایی خریدم. یک برچسب اپل روی آن چسباندم و با یک کابل، این پرچم را به پل منتهی به آتریوم ساختمان شمارهی یک نصب کردم. این پرچم حدود ۴ ساعت آنجا بود تا این که مأموران حراست آن را برداشتند.
دن ویزنهانت (معاون املاک و مستغلات - ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸): استیو این کمپ را دوست نداشت. او در زمان ساختمان کمپ در آنجا نبود و بهنوعی مالک طراحی آن محسوب نمیشد. البته زیرساخت و استخوانبندی ساختمانها بسیار عالی بود.
روبینشتاین: آن ساختمانها عالی نبودند. وقتی به آنها نگاه میکردیم، استیو فقط سرش را تکان میداد.
ویزنهانت: او حیاط داخلی ساختمانها را دوست داشت. این حیاط خیلی برای اپل مفید بود. یک حیاط خصوصی، زیبا و با محیطی دانشگاهگونه و جذاب بود.

مایک اسلید (دستیار مخصوص مدیرعامل - ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴): استیو از دفتر گیل استفاده نکرد و یک اتاق کوچک داشت. این اتاق بسیار نامرتب و پر از هدیههایی بود که افراد مختلف برای او ارسال کرده بودند. در هر زمان، صدها محصول متنوع در دفتر او بود. صندلیها و میز قهوه پر از آتوآشغال و میز شخصی استیو نیز همیشه شلوغ بود.
اسپینوزا: یکی از اولین کارهای استیو، نصب بنرهای بزرگ Think Different در آتریوم بزرگ ساختمان شمارهی یک بود. این کار بهنوعی پروپاگاندا بود اما بههرحال روی همهی افراد تأثیر میگذاشت. او سپس محصولات را روی بنرها قرار میداد. بهعنوان مدیر محصول یا عضوی از تیمهای مهندسی، وقتی عکس محصولات را روی بنرهای بزرگ میدیدیم، بسیار انگیزه میگرفتیم.
چریل توماس (معاون عملیات نرمافزار - ۱۹۸۹ تا کنون): کمپین Think Different برای ما بسیار پرمعنا بود. این حرکت، بهنوعی آنچه که ما بودیم و آنچه که فکر میکردیم را نشان میداد. پوسترها این کمپین نیز به کارمندان داده میشد. آنها حتی این پوسترها را قاب میکردند و امروز نیز این قابها را در دفاترشان نگهداری میکنند.
فیل شیلر (معاون ارشد بازاریابی جهانی - ۱۹۸۷ تا کنون): در آن زمان، همهچیز متفاوت بود. تلفن همراه یا وایفای وجود نداشت. ما اخبار را از اینترنت دنبال نمیکردیم و دریافت روزنامه برای همه مهم بود. یک نفر با چرخدستی به دفتر کارمندان میرفت و ما نسخههای روز Macworlds و MacWEEKS را از او میگرفتیم. اول از همه ستون شایعات را میخواندیم تا ببینیم چه اطلاعات جدیدی از شرکت لو رفته است.

مرکز ثقل اپل
ساختمان شمارهی یک یا IL1، مرکز ثقل اپل بود. دفتر جابز، در طبقهی چهارم این ساختمان از همه مهمتر بود؛ جایی که اتفاقات بزرگی در آن رخ میداد.
ادی کو: این مکان، مرکز گردهمآیی بود. افراد مختلف، زمانهای زیادی را در این محوطه میگذراندند چون استیو در طراحی و توسعهی محصولات درگیر میشد.
اسلید: در اکثر جلسههای استیو، صرفنظر از موضوع و فرد مخاطب، ۷۵ درصد از صحبتها توسط او انجام میشد. او فقط حرف میزد.
روبینشتاین: ما هر هفته دوشنبهها جلسه داشتیم. استیو در مرکز میز و روبروی وایتبورد مینشست. او اکثر زمانش را ایستاده پای تختهی سفید میگذراند. تمامی تصمیمهای مهم در این جلسات گرفته میشدند. یکی از تصمیمات بزرگ، هماهنگسازی آیپاد با ویندوز بود. فیل و من بسیار تلاش کردیم تا این تصمیم نهایی شود. استیو در نهایت عصبانی شد و به ما گفت هرکاری دوست داریم، با مسئولیت خودمان انجام بدهیم.
شیلر: در سال ۱۹۹۷، ما تصمیم سخت از بین بردن پروژهی نیوتون را نهایی کردیم. من به یاد دارم که کاربران نیوتون بیرون دفتر اپل اعتصاب کرده بودند.
تیم کوک (مدیرعامل - ۱۹۹۸ تاکنون): در روز اول کار، باید از بین صف اعتصابکنندگان رد میشدم. آنها پلاکاردهایی حمل میکردند و فریاد میزدند. نگران شدم که آیا کار اشتباهی انجام دادهام. فهمیدم که دلیل اعتصاب، پایان دادن به پروژهی نیوتون بوده است. وقتی به استیو در مورد این اعتصاب و تظاهرات گفتم، فقط گفت: «میدانم، نگرانش نباش»

شیلر: در شرکتهای IBM و Compaq، در روند معرفی و پایان تولید هزاران محصول نقش داشتم. افراد بسیار کمی به پایان تولید محصولات اهمیت میدادند. در مورد معرفی محصولات جدید هم همین روند بود. باید اعتراف کنم تاکنون چنین تعصبی روی محصولات ندیده بودم.
اسلید: یک روز ما در دفتر استیو در حال بحث روی یک گجت بودیم. سال ۹۸ یا ۹۹ بود. استیو به سایت آمازون رفت و آن گجت را خرید. او شیفتهی روش خرید با یک کلیک شد و همان زمان با آمازون تماس گرفت. پشت تلفن گفت «من استیو جابز هستم» و مجوز پتنت خرید با یک کلیک را به قیمت یک میلیون دلار خرید.
ادی کو: اولین خاطرهی من از جلسه در ساختمان شمارهی یک، جلسهای دونفره با استیو جابز است. از ساعت ۱۰ صبح تا یک بعد از ظهر روی جزئیات فروشگاه آنلاین کار میکردم که استیو پیشنهاد نهار داد. ۶ عدد پیتزا به دفتر آوردند. من باخودم فکر کردم شاید چند نوع پیتزا است تا هر کدام بسته به علاقهی خود انتخاب کنیم. در کمال تعجب دیدم هر ۶ پیتزا، فقط خمیر و گوجه و پیاز بود. آنجا بود که فهمیدم تعریف من و استیو در مورد پیتزا، با هم متفاوت است!
اسلید: ما در سال ۱۹۹۹ قصد داشتیم iMovie را معرفی کنیم. استیو به همهی ما در تیم مدیریتی iMac یک دوربین دیجیتال سونی داد. ما باید در طول یک هفته، یک فیلم میساختیم. اکثر ما فرزند داشتیم و فیلمهایی در مورد آنها ساختیم. استیو هم فیلمی در مورد فرزندانش ساخت اما فیلمهایی که در مورد کودکان نبودند، جذابتر شدند. تیم فیلم جالبی در مورد قیمت بالای خانهها در پالو آلتو ساخت.

کوک: من بهدنبال یک خانه برای خرید بودم. من از تگزاس میآمدم و قیمت خانهها در اینجا، شوکهام کرد.
اسلید: با نگاه به گذشته متوجه میشوم که نکتهی اصلی، آن بود که این فیلم هیچ اطلاعاتی در مورد تیم کوک به ما نمیداد. هیچکس واقعا او را نمیشناخت و شخصیت قابل تعریفی نداشت.
کافیشاپ مک
یکی از حرکتهای انقلابی استیو در آن کمپ، بازطراحی کافی شاپ بود که باعنوان Caffe Macs شروع به کار کرد.
فرانچسکو لانگونی (مدیر خدمات غذایی - ۱۹۹۸ تاکنون): من و استیو با هم دوست بودیم چون او در نزدیکی رستوران محل کار من یعنی Il Fornaio زندگی میکرد. استیو از من خواست که مدیریت کافه را به دست بگیرم.
شیلر: او به فرانچسکو گفت: «آیا دوست داری بزرگترین رستوران کارولینای شمالی را اداره کنی؟»
لانگونی: تنها شرط من برای استیو این بود که خودم و همهی آشپزها، کارمند رسمی اپل باشیم. در ابتدای سال ۱۹۹۸، پیشنهاد را قبول کردم. همهی دوستانم به من گفتند که دیوانه شدهام. آنها معتقد بودند اپل مرده است. من به آنها گفتم: «نه، استیو برگشته است. من او را بهخوبی میشناسم و قطعا او شرایط را تغییر خواهد داد.»

پرودن: هرازچندگاهی در طول سال، محصولات جدیدی در کافه عرضه میشد. فرانچسکو این کار را دوست داشت و از قهوهها و روشهای تولید جدید تا ژلاتو و نودلهای خاص، در طول سال به منو اضافه میشد.
لانگونی: ما یک پیتزای کبابی معرفی کردیم که در فضای باز سرو میشد. یک روز صبح سهشنبه این پیتزا را به کارمندان معرفی کردم و همه، آن را دوست داشتند. نگران شدم، چون اگر همهی مردم چیزی را دوست داشتند، استیو از آن متنفر میشد. بههرحال به دفترش رفتم و او را به حیاط دعوت کردم. کمی از اجاق ذغالی و پیتزا بازدید کرد و در نهایت گفت: «کار خوبی بود»
فورستال: هروقت با استیو غذا میخوردم، به اجبار هزینهی آن را پرداخت میکرد که البته، کاری عجیب بود. بههرحال یک بار به او گفتم که میتوانم هزینهی غذا را پرداخت کنم. او گفت: اسکات، تو متوجه نیستی. ما نشانهای کارمندیمان را اینجا نشان میدهیم و هزینهی غذا از حقوقمان کسر میشود. اما من سالانه فقط یک دلار حقوق میگیرم و بهاین ترتیب، ما هر روز غذای مجانی میخوریم.» این روش پرداخت غذای یک مولتی میلیاردر و سود بردن او از شرکتی بود که خودش تأسیس کرد!
رشد مجدد باوجود مشکلات مالی
با شروع قرن ۲۱، مشکلات اپل تاحدودی حل شده بود اما آنها هنوز با بحرانهای مالی درگیر بودند.
فادل: وقتی من در سال ۲۰۰۱ به شرکت ملحق شدم (تا پروژهی آیپاد را مدیریت کنم)، هنوز مانند کمپی بود که بهطور کامل پر نشده است. هنوز دفاتر خالی زیادی در ساختمانها بود و تمیزکاری و طراحی دفاتر، نهایی نشده بود.
کوک: واقعا زمان بدی بود. ارزش سهام سقوطی ۶۰ تا ۷۰ درصدی داشت. تماسی از طرف تد ویت، مدیر Gateway داشتیم که پیشنهاد خرید اپل را مطرح کرد. من و استیو در جلسه حاضر شدیم و با مدیران گیتوی صحبت کردیم. استیو، رویکردی متفاوت داشت. بسیار آرام بود و به صحبتها و نظرات آنها در مورد مدیریت اپل و حفظ برند آن بهخوبی گوش میکرد.

من بسیار مضطرب بودم. آنها در میان صحبتهایشان به این نکته اشاره کردند که احتمالا شغلی برای استیو در شرکت در نظر بگیرند. با خودم گفتم الآن استیو منفجر میشود. سپس آنها در مرد قیمت صحبت کردند. جابز بهگونهای به آنها نگاه میکرد که انگار روحشان با چشمان او سوراخ میشود. در نهایت پرسید: «فکر میکنید کدام ارزش بیشتری دارد؟ اپل یا گیتوی؟» جلسه تنها دو تا سه دقیقهی دیگر ادامه پیدا کرد. پس از چند هفته، شرکت آنها با بحران حسابداری جدی روبرو شد و سهامشان سقوط سختی داشت.
اسلید: من در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به اپل آمدم. در آن زمان بهنظر میرسید کسبوکار ما رو به مرگ باشد. اکثر جلسات لغو میشدند. استیو در اتاق جلسات در کنار تلویزیون روشن مینشست و میگفت: «واقعا نمیدانم که آیا در این کار باقی خواهیم ماند؟ اصلاً کسبوکاری وجود خواهد داشت؟»
شیلر: یک روز من به دفتر استیو رفتم و در مورد دستگاههای رقیب آیپاد با او صحبت کردم. ما در آن جلسه در مورد دکمههای این دستگاهها صحبت کردیم و این که چقدر عقب و جلو کردن آهنگها در آنها وقتگیر و خستهکننده است. در نهایت به ایدهی دایرهی روی آیپاد رسیدیم که کاربر به راحتی با یک دست کنترل همهی کارهای دستگاه را در دست داشت.
فادل: رویداد رونمایی از آیپاد ساعت ۱۰ صبح برگزار شد. رویداد، یک ساعت طول کشید و پس از آن نمایش چند دمو و در نهایت، برنامهی نهار داشتیم. ساعت ۲ یا ۳ بعدازظهر بود که استیو ما چند نفر را به اتاق ID یا طراحی صنعتی دعوت کرد. او در جلسه در مورد طراحی نسل بعدی آیپاد صحبت میکرد و ما متعجب بودیم که تنها چند لحظه برای خوشحالی از محصول جدید وقت داشتیم. در واقع کار ما برای نسل بعدی از همان روز شروع شد. البته، یک هفته بعد یک نهار تیمی داشتیم که در آنجا، استیو بیشتر به شادی معرفی محصول پرداخت.
توماس: اولین فردی که خارج از آزمایشگاه در حال کار با آیپاد دیده شد، استیو بود. او کمی بعد از معرفی اولیه، دستگاه را در دست داشت و با خوشحالی تمام با آن کار میکرد.

مرکز توجه اشخاص مشهور
پس از آن که اپل تغییرات فرهنگی لازم را اعمال کرد، اینفینیت لوپ به مرکز توجه و حضور اشخاص مشهور مانند موسیقیدانها،سیاستمداران و افراد بزرگی همچون محمدعلی کلی تبدیل شد.
توماس: پیش از آن که استیو به اپل بازگردد، افراد مشهور و جذاب زیادی به کمپ ما نمیآمدند. پس از آن در طول سالها هرکاری که میکردیم، بهکمک هنرمندان، ورزشکاران و انواع مختلف مردم، قوت میگرفت. حضور افراد مشهور همچون محمدعلی، شریل کرو، استیوی واندر و بسیاری دیگر، توجه مردم عادی را به کمپ ما جلب میکرد.
شیلر: یکی از بازدیدکنندگان، سفیر یک کشور خارجی بود. او از ما تقاضا کرد که تیراندازان حرفهای خود را روی پشتبام شرکت مستقر کند. با خودم گفتم حتما صحنهی ترسناکی خواهد بود. تیراندازان حرفهای با اسلحههای دوربیندار خطرناک بالای پشتبام اپل؟!
ادی کو: یک بار لیدی گاگا برای دیدار استیو به کمپ اپل آمد. درست بهخاطر ندارم که چه لباسی داشت؛ اما با سبکی که او لباس میپوشید، مطمئن بودم فاجعهای رخ میدهد. بههرحال آن جلسه بهخوبی پیش رفت و او هم ایدههای جالبی در مورد کار ما داشت.
جابجایی مرکز طراحی
اپل در سال ۲۰۰۱ دفاتر اصلی طراحی را از خیابان روبرو به ساختمان شماره ۲ منتقل کرد.
روبینشتاین: من این ایده را دوست نداشتم. معتقد بودم آنها باید از استیو بهعنوان مدیرعامل دور باشند تا نتواند زود به زود به آنها سر بزند یا مزاحم روند طراحی شود. البته او مدیرعامل بود و تصمیم را اجرایی کرد.
اندی گرینگون (مدیر ارشد بخش آیفون - ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۷): المان اصلی، آزمایشگاه جانی آیو بود. اتاقی با درب بزرگ استیل و دوربینی در ورودی و سر و صدای همیشگی طراحان.

فادل: همهی المانهای کمپ، بهمعنای واقعی استاندارد بودند؛ اما این اتاق طراحی، مانند یک جهان متفاوت بود. شبیه این بود که وارد یک سفینهی فضایی شده باشید.
تونیان: آنها دستگاههایی داشتند که توانایی ساخت تجهیزات اختصاصی را داشت. آنها نرمافزار CAD را اجرا میکردند و پس از پایان طراحی، نمونهی پروتوتایپ بهراحتی با این دستگاهها ساخته میشد. آنها میزهای چوبی معروفی را داشتند که امروز در فروشگاههای اپل میبینیم. هر ۹ ماه، طرح و ایدهای جدید در این اتاق متولد میشد.
فرمانروایی استیو جابز
پس از نهایی شدن برنامههای استیو برای طراحی فرهنگ سازمانی جدید، رژیم او مستقر شده و جابز به مرکز تمام فعالیتهای اینفینیت اوپ تبدیل شد.
شیلر: استیو برخی اوقات پیشنهاد جلسات پیادهروی در کمپ را میداد. او ترجیح میداد تا هرازچندگاهی از محیط اداری دور شویم و برای بحث و تبادل نظر، در فضای آزاد قدم بزنیم.
ویزنهانت: استیو در پیادهروی مسیرهای قابل پیشبینی داشت. اولین مسیر، از پارکینگ شروع شده و با طی کردن لابی، به دفتر او میرسید. مسیر بعدی از کنار دفتر جانی بود. آن مسیر، مشهورترین مسیر داخل ساختمانی استیو بود. من در این مسیر، ایدهها و نمونههای خودم را روی زمین میگذاشتم تا او در پیادهروی متوجه آنها بشود. بعدا در جلسات این المانها را یادآوری میکردم و نظر او را جویا میشدم.
اسپینوزا: تمام فرآیندهای بزرگ معرفی و رونمایی از محصولات، در ساختمان شماره ۳ تمرین میشد. دو هفته مانده به رونمایی از هر محصول، استیو روندی دیوانهوار از مرور متن رونمایی، مراسم، سخنرانی و تمام جزئیات داشت. یک بار تیم Mac قصد داشت چند ویژگی جدید را در OS10 معرفی کند. تنها یک هفته قبل از رونمایی استیو متن و ویژگیهای رونمایی را مرور کرد و گفت که ایدهی کاملا بیهوده ای است. او متن ارائه را پاره کرد و آن ویژگیها هیچگاه اجرایی نشدند.

شیلر: تیم من متن تمامی دموها را آماده میکرد. وقتی در جریان آماده کردن iBook با امکان AirPort WiFi بودیم، به این فکر میکردم که از یک عروسک بزرگ برای ارائه استفاده کنیم. یک نفر را به پشت بام فرستادیم تا این عروسک غولآسا را از بالا آویزان کند. فکر میکردیم ایدهی جالبی است تا این که استیو، پیشنمایش ارائه را دید. او گفت: «ایدهی خیلی خوبی است. اما بهجای عروسک باید از انسان واقعی استفاده کنیم. فیل، تو باید این کار را بکنی، اگر حاضر باشی این ارائه را انجام دهی تو را به سالن میفرستم!» من هم گفتم فقط به شرطی کار را انجام خواهم داد که در صورت بروز هرگونه اتفاق، اپل به خانوادهام غرامت پرداخت کند.
آداب و رسوم و ماجراجوییهای کارمندان
کارمندان اپل هم از این کمپ مجهز بهره میبردند و هرکدام، گروهها و برنامههای مخصوص خود را داشتند.
شیلر: در سالهای اول، جان روبینشتاین مراسم جالبی داشت و ما، جمعهشبها کنار هم جمع میشدیم. برنامههای سرگرمکنندهای داشتیم و جان، برای هر کارمند بخش سختافزار یک لیوان مخصوص داشت. در واقع اگر اسم شما روی لیوانی در کشوی جان بود، یعنی موفق شده بودید بهعنوان عضوی محترم در تیم سختافزار کار کنید.
اسپینوزا: آتریوم، محل تقاطع شرکت بود. اگر تنها روی صندلیهای سیاه این سالن مینشستید، پس از چند ساعت اکثر افراد مورد نظرتان را میدیدید. حتی اگر آن افراد در ساختمانهای دیگر مشغول بودند نیز شانس دیدنشان در آتریوم وجود داشت.
شیلر: ادی کو و من، هر دو عاشق اتومبیل هستیم. یک بار، جان هنسی بازدیدی از کمپ داشت. او یکی از معروفترین طراحان خودرو است که اتومبیلهای شخصیسازیشده و اسپرت طراحی و تولید میکند. او به پارکینگ کمپ در ساختمان شماره ۳ آمد و همهی ما یک دور با خودروی او مخصوص Hennesy Venom او رانندگی کردیم.
فادل: من همسرم را در کافهتریای اپل ملاقات کردم. البته تنها یک بار او را در کافه دیدم و پس از مدتی، به پیشنهاد یکی از دوستان، ملاقاتی حضوری با او داشتم. به یاد دارم که استیو جابز هم ما را در حال صحبت کردن در لابی ساختمان شماره یک دید. ۱۱ ماه پس از آن جلسه، ما با هم نامزد شدیم.

راز بزرگ اپل
در میانههای دههی ۲۰۰۰، سرّیترین پروژهی اینفینیت لوپ، توسعهی آیفون بود.
تونین: در میانههای دههی ۲۰۰۰، ما پروتوتایپهایی از چند تبلت ساختیم که هیچگاه به محصول تبدیل نشدند. ما در این نمونههای اولیه، نوآوریهایی همچون مولتیتاچ، کیبورد تاچ، زوم با دو انگشت و نقشه را پیادهسازی کرده بودیم. میخواستیم با این نمونهها تمام کارهایی که میتوانیم را انجام دهیم.
فورستال: یک روز من و استیو با هم در کافه نهار میخوردیم. برای یک لحظه، هر دو، گوشیهای خود را باز کردیم تا موضوعی را چک کنیم. نگاهی به اطراف انداختیم و دیدیم که تقریبا همه از تلفن همراه استفاده میکنند. همهی تلفنهای همراه هم افتضاح بودند. استیو به من گفت: «فکر میکنی ما بتوانیم فناوری تبلتها را در دستگاه کوچکتر استفاده کنیم؟» پس از آن یک نمونهی اولیه از این محصول ساختیم و این، شروع عصر آیفون بود.
گرینگون: از آن زمان، استیو دوران سخت مخفیکاری را شروع کرد. فورستال نیمی از ساختمان شماره ۲ را قفل کرد و دیوارهای در آتریوم آن کشیده شد.
جوزویاک: تقریبا همهچیز در مورد این پروژه مخفی بود. احساس کار در یک قلعه را داشتیم و انگار، در حال ساختن بمب اتم بودیم.
گرینگون: وقتی برای اولین بار در دههی ۱۹۹۰ وارد اپل شدم، تقریبا تمامی بخشهای اینفینیت لوپ برای بازدید، مجاز بودند. تنها چند بخش مانند بخشهای سختافزار و اتاق طراحی صنعتی ممنوعه بود. امروز اپل به جایی رسیده است که تقریبا همهی اتاقها و سالنها ممنوع و قفل هستند. پروژهی آیفون، شروع این ماجرا بود.

فورستال: ما در حال تست کردن پروتوتایپهایی بودیم که در اتاقهای قفلشده، در طبقات قفلشده و در ساختمانهای قفلشده قرار داشت. این دستگاهها به برج مخابراتی مخفی و کوچکی متصل میشدند که من در اتاقکی در سالن عمومی نصب کرده بودم. در این میان من نگران بودم که آیا عرضهی این محصول به بازار، موفق خواهد بود؟ به همین دلیل یکی از این گوشیها را به خارج از کمپ بردم.
بسیار نگران بودم که کسی پروتوتایپ را از من بدزدد و آن را کپی کند. حتی با یکی از دوستانم در سازمان سیا صحبت کردم تا از تعقیب شدن توسط دیگران جلوگیری کنم.
گرینگون: اینها نمونهای از فشارهایی است که پیش از عرضهی آیفون روی ما بود. ما در حالتی شبیه به قرنطینه بودیم. یکی از مدیران به یک مهندس گفت که یک باگ را در سیستم رفع کند. ابتدا مشاجرهای عادی صورت گرفت و سپس، دعوا و سروصدا بالا گرفت که کدامیک کمتر از دیگری فرزندش را در این مدت دیده است. دعوا به حدی بالا گرفت که یکی از آنها به اتاقش رفت و درب را بهقدری محکم بست که قفل آن شکست. در نهایت بعد از چند ساعت تلاش، به زور قفل آن اتاق را شکستیم.
تجربهی بد ترک کردن Infinite Loop
گرینگون: استیو برای اخراج من، جلسهای در دفترش ترتیب داد. ما با هم صحبت کردیم و بحث بالا گرفت. در نهایت به نوعی درگیری شخصی رسیدیم. او به من گفت که پروژهی بلوتوث در آیفون را بسیار افتضاح انجام دادهام.
لین فاکس (مدیر روابط عمومی - ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸): من پروژهای در بخش Palm داشتم و استیو از آن راضی نبود. پیش از این، کارمندان سابق اپل در مورد شرایط اخراج به من هشدار داده بودند. در نتیجه، من میزم را تمیز کردم چون میدانستم که اخراج خواهم شد. رئیسم با من خداحافظی گرمی داشت و ۱۵ دقیقهی بعد از اخراج، تلفنم قطع شد.

روبینشتاین: من در سال ۲۰۰۶ اپل را ترک کردم. یک سال بعد، پالم از من درخواست کرد که بهعنوان مدیر اجرایی مشغول به کار شوم و من پیشنهاد آنها را پذیرفتم. خبر این کار جدید را به استیو دادم. در نظر استیو، شما یا با او همراه بودید یا دشمن محسوب میشدید. بههرحال این حرکت من باعث شد که دیگر نتوانم به کمپ اپل بازگردم.
فادل: من سه بار استعفا دادم. دفعهی اول، ۳ یا ۴ ماه پس از عرضهی آیپاد به بازار بود. همهی وسایلم را جمع کردم و در مسیر خانه بودم تا در جشنی به این منظور شرکت کنم. تماسی از دفتر دریافت کردم و به کمپ برگشتم. سپس جلسهای با استیو و جان داشتم و آنها در مورد شرایط کاری با من صحبتهایی کردند. در مسیر، از استعفا پشیمان شدم و بار دیگر به شرکت برگشتم. بالاخره وقتی برای آخرین بار شرکت را ترک میکردم، استیو این خبر را اعلام کرد و من از طرف همهی مدیران و کارمندان، یک بدرقهی مناسب دریافت کردم.
بیماری و مرگ استیو جابز
اسلید: دفعاتی که استیو به دفتر کاری من آمد، بهاندازهی انگشتان دست هم نبود. او یک بار به دفتر من آمد پس از بستن درب گفت: «باید در مورد موضوع مهمی با تو صحبت کنم.» موضوع مهم او، دعوایی بود که با همسرش بر سر خوردن پنیر و خواص آن داشتند! دفعهی بعد، او در سال ۲۰۰۳ به دفتر من آمد و در مورد سرطان پانکراس و نزدیک شدن مرگش صحبت کرد. او و من، هر دو پس از این خبر گریه میکردیم.
تونین: او جلسهای ترتیب داد و همهی افراد را در سالن سخنرانی جمع کرد. فقط روبروی تختهی سفید که جای همیشگی خودش بود، خالی ماند. همه ساکت بودند و او تنها گفت :«من بیمار شدهام.»
اسلید: پدر همسر من، جراح عمومی است و جراحیهای مختلف پانکراس با نام Whipple انجام میدهد. استیو پیشنهاد من برای این جراحی را رد کرد و دلایل خودش را نیز داشت. پدر همسرم از این پاسخ بسیار متعجب شد. او گفت که تاکنون چنین تصمیمی ندیده است.

جابز، یک سال بعد عمل جراحی را پذیرفت و پس از مرخصی کوتاه، به کار بازگشت. البته وضعیت او باز هم وخیم شد و این بار برای پیوند کبد اقدام کرد. سلامتی او پس از مدتی رو به افول بود و به سختی کار میکرد.
فادل: برخی اوقات شرایط استیو بسیار وخیم بود. نمیخواهم در مورد جزئیات شخصی آن زمان صحبت کنم. او در میان برخی جلسات از سالن خارج میشد. ما که میدانستیم مشکل بهخاطر بیماری است، فقط از این وضعیت ناراحت و عصبانی میشدیم.
دگ کیتلاس (مدیر بخش سیری - ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱): ما هر دو یا سه هفته یک بار با استیو جلسه داشتیم. در نتیجهی این جلسات، متوجه وخیمتر شدن وضعیت او میشدیم. یک بار او را در سالن دیدم که بهسختی راه میرفت. احوالپرسی کردم و او گفت: «دگ، من یک بدن جدید نیاز دارم.»
کوک: من فکر میکردم که بهصورت موقت مدیرعامل خواهم بود و استیو، بهزودی برمیگردد. از این بابت خوشحال بودم که او هرچه زودتر به کار اصلی خود باز خواهد گشت. این تصورات من تا ۴۸ ساعت پیش از مرگ استیو، بر قوت خود باقی بود.
شان: آن روز، تنها روزی بود که من در ۲۰ سال کار در کمپ اپل، آنجا نبودم. بهخاطر یک حملهی تروریستی در کوپرتینو، صبح در خانه ماندم. شایعات مختلفی از اطراف میشنیدم و برای اطمینان، وبسایت اصلی اپل را باز کردم. آنجا تصویر یادبود استیو را دیدم و شوکه شدم. میخواستم به کمپ بروم تا در کنار دوستان و همکاران باشم. افرادی که استیو را میشناختند. بههرحال نتوانستم بهموقع به دفتر برسم. بعدازظهر که به آنجا رفتم همه رفته بودند. کمپ مانند خانهی ارواح بود. واقعا خاطرهی دردناکی شد.
توماس: آن روز، وقتی از دربهای اصلی کمپ خارج شدم، آسمان زیبا و پرچمهای نیمهافراشته را دیدم. تصویری که هیچگاه فراموش نمیکنم. در روزهای بعد،هزاران نفر به آن منطقه میآمدند و یادبود موقت استیو نیز در چمن بیرون ساختمان شماره ۶ قرار داشت.
مراسم یادبود در کمپ اینفینیت لوپ در ۱۹ اکتبر سال ۲۰۱۱ برای کارمندان برگزار شد.

ویزنهانت: چند روزی برای آماده کردن سالن وقت داشتیم. ما در اجرای سالن و سنهای مراسم تخصص داریم اما چالش اصلی، پیادهسازی تم و حالوهوای این رویداد خاص بود. فضای بزرگی را برای جای دادن همهی افراد انتخاب کردیم. درختچهها و گیاهان زیادی نیز در طراحی لحاظ کردیم تا محیط، هرچه طبیعیتر بهنظر برسد.
شیلر: مراسم یادبود استیو، احساسیترین مسئولیت من در اپل بود. ما تمام تلاش خود را به کار گرفتیم تا بهترین مراسم و در خور او اجرا شود و تصاویر بزرگی از استیو را برای یادبود آماده کردیم. ما از گروه Coldplay برای مراسم دعوت کردیم. آنها باوجود زمانبندی دشوار خود، دعوت ما را بهعنوان یک دوست پذیرفتند.
پرودن: شب قبل از مراسم نتوانستم بخوابم. ساعت ۳:۲۰ به کمپ رفتم و بهعنوان اولین نفر به محل برگزاری یادبود وارد شدم. همهچیز باشکوه طراحی شده بود و موسیقی مورد علاقهی استیو هم پخش میشد. علاوه بر تصاویر بزرگ و گلهای ارکیده، صدای جملههای استیو در کمپین تبلیغاتی Think Different نیز فضای خاصی به رویداد بخشیده بود.
خداحافظی با Infinite Loop
از سال گذشته، کارمندان اپل کمکم اینفینیت لوپ را به مقصد اپل پارک ترک کردند.
جوزویاک: این کمپ، مرکز نوآوریهای اپل در چند دههی گذشته بود. بهعلاوه، ساختن کمپ و ساختمانهای جدید نیز هیجان خاص خود را داشت. یکی از درسهای استیو به ما این بود که هیچگاه نوستالژیک نشویم.
مقالههای مرتبط:
ویزنهانت: ساختمانهای اینفینیت لوپ پس از ۲۵ سال هنوز وضعیت مناسبی دارند.
شیلر: زیرساخت و استخوانبندی این ساختمانها همیشه ثابت بودند. تغییرات ظاهری در سالهای گذشته روی آنها انجام شد. در این سالها، افراد بسیار زیادی به کمپ ما اضافه شدند. پارک کردن خودرو در کمپ در این سالها بسیار سخت شده بود. همهی دفترها، ۲ یا ۳ نفر کارمند داشتند و مسئلهی اصلی، تنوع میان کارمندان بود. ما بیش از همیشه کارمندان جوان را در کنار خود داشتیم. وقتی در کمپ قدم میزدیم، انواع افراد با زبانهای خارجی با هم صحبت میکردند. پدیدهای که ۲۰ سال پیش اصلا وجود نداشت.

کیتلاس: وقتی در اینفینیت لوپ قدم میزدیم. همه در جای مناسب خود قرار داشتند و هر کسی به بهترین نحو کار خود را انجام میداد. آن مکان نمادی از وقار و شایستگی نیز بود. من هیچ شرکتی را ندیدم که ۹۵ درصد از زمان خود را به تفکر در مورد محصول اختصاص دهد. من زمانی در موتورولا بودم و مدیران ارشد در آنجا، اکثرا به فکر پیروزی در رقابتها بودند. اما در جلسه با استیو و اسکات، برای ساعتها در مورد ویژگیهای محصول و اولویت خدمات در آن بحث میکردیم.
ادی کو: در نهایت، فکر نمیکنم که کمپ، اهمیت بالایی داشت. این افراد هستند که محصولات را میسازند. این کارها قطعا در هر مکان دیگر هم انجام میشد. البته، جابجایی خاطراتی عموما ناراحتکننده را نیز زنده میکند.
کوک: ما دفتر استیو را قفل کردیم. نه من، و نه هیچکس دیگر نمیخواست در این دفتر کار کند. ما تصمیم گرفتیم تغییری هم در این دفتر ایجاد نکنیم چون خاطرات متعدد شخصی از استیو نیز در آن موجود بود. همان میز و صندلی و وسایل استیو، در دفتر نگهداری میشوند. حتی نقاشیهای دخترش روی وایتبورد نیز هنوز به همان شکل قرار دارند. من هنوز هم استیو را در دفتر حس میکنم. افراد برای زنده کردن خاطرات، از محل دفن دیگران بازدید میکنند اما من، به دفتر استیو میروم.
فارستل: کمی پس از آن که اپل زمین مناسب برای کمپ جدید را خریداری کرد، من و استیو با هم در اطراف آن قدم زدیم. من انتظار داشتم که او خوشحال باشد اما نگرانی و کمی ترس در چهرهاش مشهود بود. وقتی از کنار یک ساختمان متروکه با علامت HP رد میشدیم، او دلیل حالت خود را توضیح داد. زمین ساختمان جدید، قبلا متعلق به شرکت افسانهای سیلیکون ولی یعنی اچپی بود. استیو با نگاه به این ساختمان و لوگوی HP گفت: «در نهایت، برای همهچیز، پایانی وجود دارد.»
شایعات مربوط به گوشی پرچمدار نوکیا ۹ از مدتها پیش به گوش میرسد؛ اما HMD در عرضهی این گوشی تعلل زیادی کرده و هواداران خود را چشم انتظار گذاشته است. با این حال، بهتازگی تصاویر رندر باکیفیت و ویدئویی ۳۶۰ درجه از Nokia 9 منتشر شده است که این گوشی را با طراحی جالبتوجه نشان میدهند. این تصاویر و ویدئوی مربوطه توسط افشاگران مطرحی به نامهای OnLeans و 91Mobiles منتشر شدهاند که سابقهی خوبی در افشای طراحی گوشیهای در حال توسعه دارند.
آنطور که در تصاویر دیده میشود، نوکیا ۹ در پشت خود مجهز به ۵ دوربین است. اکثر گوشیهای هوشمندی که در سال جاری معرفی و روانهی بازار شدهاند، از دوربین دوگانهی یا به ندرت سهگانه بهره میبرند و تنها سامسونگ در گوشی میانردهی اخیر خود از چهار دوربین اصلی استفاده کرد. در نتیجه، در صورت صحت این تصاویر رندر، نوکیا ۹ در زمینهی دوربین از تمام گوشیهای امسال یک گام فراتر خواهد رفت.
هنوز مشخص نیست که این ۵ دوربین هرکدام چه وظیفهای برعهده خواهند داشت؛ اما آنطور که این تصاویر تازه نشان میدهند، نام تجاری PureView کماکان در کنار دوربینها حک نشده است. با این حال، برچسب زایس را میتوان بین دوربینها مشاهده کرد.
علاوه بر این، در پشت نوکیا ۹ حسگر اثر انگشت نیز به چشم نمیخورد و ظاهرا HMD آن را با نمایشگر ۵.۹ اینچی گوشی ادغام کرده است. این نمایشگر همچنین از نسبت تصویر ۱۸:۹ و وضوح تصویر +QHD بهره میبرد، خوشبختانه بریدگی ندارد و تنها یک دوربین در بالای آن قرار گرفته است.
نوکیا ۹ با الهام از برخی از عناصر طراحی نوکیا ۸ سیروکو، فاقد جک ۳.۵ میلیمتری هدفون است و تک درگاه USB-C وظیفهی برقراری تمام اتصالات فیزیکی را برعهده دارد. پشت گوشی بهمنظور پشتیبانی از شارژ بیسیم از شیشه ساخته شده و ظرفیت باتری نیز ظاهرا ۴۱۵۰ میلیآمپر ساعت است.
نوکیا ۹ از ابعاد ۷.۹ × ۷۵ × ۱۵۵ میلیمتر برخوردار است و انتظار میرود که مجهز به سطحی از مقاومت در برابر نفوذ آب و گرد و غبار نیز باشد. همچنین سه میکروفون رو بدنهی گوشی تعبیه شده است.
تمام مشخصات یادشده، دستگاهی کامل و بینقصی را به تصویر میکشند؛ اما از آنجایی که پیشبینی میشود HMD در نوکیا ۹ از تراشهی سال قبل اسنپدراگون ۸۴۵ (در کنار ۸ گیگابایت رم و ۱۲۸ گیگابایت حافظهی داخلی) استفاده کند، این گوشی در زمینهی عملکرد قدری از رقبای خود عقب خواهد ماند. نوکیا ۹ از مدتها پیش در حال توسعه بوده است و همچون پیکسلهای جدید گوگل از پردازندهی قدیمی کوالکام بهره خواهد گرفت.
با این حال، برترین ویژگی پیکسل بدون شک دوربین متکی به هوش مصنوعی آن است. نوکیا ۹ با بهرهگیری از ۵ دوربین روی کاغذ باید از تمام گوشیهای موجود در بازار عملکرد بهتری داشته باشد. به همین دلیل، طرفداران در انتظار تولد مجدد برند PureView هستند؛ نامی که در دورانی نهچندان دور درج آن روی دستگاههای سابق نوکیا، بهمعنای وجود دوربینی بینظیر و سطح بالا درون گوشی بود.
بیشتر کارجویان معتقدند که مصاحبهی شغلی، مهمترین مرحلهی پروسهی جستجوی کار است. معمولاً کارفرما، زمانی متقاضیان کار را به مصاحبه دعوت میکند که رزومهی آنها را بررسی و تائید کرده باشد.
ما تاکنون در زومیت، مقالات مختلفی را به مصاحبهی شغلی اختصاص دادهایم و آن را از زوایای مختلف بررسی کردهایم. در این مطلب میخواهیم توصیههای جامعی به کارجویان داشته باشیم و در پایان هم چند نکته را به کارفرمایان یادآوری میکنیم:

چگونه برای جلسهی مصاحبه آماده شویم؟
همهی ما تابهحال حضور در جلسات مصاحبه را تجربه کردهایم. گاهی اوقات فکر میکنیم سؤالات را بهخوبی پاسخ دادهایم و سپس از منفی بودن پاسخ کارفرما متعجب میشویم. پیش از هر کاری، مروری به اصول آمادگی برای جلسهی مصاحبه داشته باشیم. آیا مرحلهای را فراموش نکردهایم؟
۱- تحقیقات در مورد کارفرما و موقعیت شغلی: پایهایترین اصل موفقیت در مصاحبه، اطلاع دقیق از جایگاه شغلی است. شما باید در مورد شرکت، کارفرما و موقعیت باز شغلی، بهخوبی تحقیق کنید. وبسایت سازمان موردنظر و اخباری که در مورد کسبوکار آنها منتشرشده را مطالعه کنید. نتایج موتورهای جستجو را در مورد نام شرکت و مدیر آن، بررسی کنید.
۲- بررسی سؤالات مشترک مصاحبهها: با کسب آگاهی نسبی از شرکت استخدامکننده، متوجه میشوید که در چه فضایی قرار میگیرید. در این مرحله، سادهترین قدم این است که بسته به صنعت یا رشتهای که در آن کار میکنید، سؤالات مشترکی احتمالی را یادداشت کنید و جواب مطلوبی برای آنها بیابید. این نکته را هم به یاد داشته باشید که گاهی اوقات جلسات مصاحبه بهصورت گروهی برگزار میشود. یک ابزار خوب برای به یادآوردن پاسخها، این است که آنها را در قالب یک داستان به ذهن خود بسپارید.
مقالات مرتبط:
۳- انتخاب لباس مناسب: لباس شما در عین آراستگی، باید با فرهنگ شرکت مصاحبهکننده سازگاری داشته باشد. این جزئیات تأثیر زیادی در ذهن مسئول مصاحبه خواهند داشت: لباسی بپوشید که رنگ ملایمی داشته باشد. بهجای تجملات، هماهنگی لباس، کفش و رنگها را در اولویت قرار دهید. استفاده از جواهرات را به حداقل برسانید و لباسهایی را انتخاب نکنید که شما را غیر جدی، یا غیررسمی جلوه دهند. قبل از جلسهی مصاحبه سیگار نکشید و در ضمن، به غذایی که میخورید دقت کنید. پس از مسواک زدن ترجیحاً از دهانشویه استفاده کنید.
۴- بهموقع و با آرامش وارد جلسه شوید: ازنظر مسئولان مصاحبهکننده، هیچ بهانهای برای دیر حاضر شدن در جلسه قابلقبول نیست. برنامهریزی کنید و همهی مدارک و وسایل موردنیاز، ازجمله یک نسخه از رزومه، پورتفولیو یا نمونه کارهای خود را از قبل آماده کنید. حداقل ۱۵ دقیقه زودتر در محل مصاحبه حضور یابید و در این فرصت، محیط اطراف را ارزیابی کنید. درنهایت پیش از ورود به اتاق مصاحبه، تلفن همراهتان را خاموشکنید.

۵- تأثیر اولیهی خوبی بگذارید: بسیاری از مدیران کنجکاو هستند که داوطلب شغلی، چگونه با سایر همکاران برخورد میکند. اولین تعامل شما با پرسنل شرکت و مصاحبهکنندگان، همیشه در ذهن آنها میماند. فاکتورهایی مثل لباس خوب، بهموقع وارد شدن به جلسه و فروتنی، لبخند زدن و نگاه کردن در چشم مخاطب، همیشه امتیاز مثبت محسوب میشوند. بهعلاوه نشان دادن اشتیاق به کار و بیان دیدگاه مثبت در مورد شرکت، در مراحل اولیهی مصاحبه ضروری هستند.
۶- خوشبین، شادمان، مطمئن و متمرکز باشید: پس از شروع مصاحبه، کلید موفقیت شما کیفیت پاسخها و نحوهی پاسخگویی است. روحیهی مثبت خود را حفظ کنید و تا حد ممکن، از طولانی کردن پاسخها اجتناب کنید. روی نکات مهمی متمرکز شوید که مهارتها، دانش و تجربهی شما را نشان میدهند. از بحث کردن با مسئول مصاحبه و همچنین پاسخهای جنجالی پرهیز کنید. بهعلاوه، صرفنظر از هر رفتار مسئول مصاحبه، از پرخاش و لحن تند، دوریکنید.
۷- زبان بدن را فراموش نکنید: حتی اگر پاسخهای کاملاً درستی به سؤالات بدهید، زبان بدن ضعیف؛،همهی تلاش شما را تحت تأثیر قرار میدهد. نکات مثبت زبان بدن: لبخند زدن، تماس چشمی، خوب گوش دادن و سر تکان دادن، نشستن یا ایستادن باثبات. نکات منفی زبان بدن: صاف نایستادن، به دوردست خیره شدن، با خودکار یا کلید بازی کردن، بیقراری کردن روی صندلی، موها را با دست شانه کردن، آدامس جویدن، دستها را بیشازحد تکان دادن.

۸- سؤالات هوشمندانهای بپرسید: معمولاً اواخر جلسه، مسئول مصاحبه از شما میخواهد که اگر سؤال یا ابهامی دارید، آن را مطرح کنید. سؤالات شما باید:
- تواناییتان را برای کمک به سازمان نشان دهند.
- مهارت شما را در یادگیری سریع نشان دهند.
- پتانسیل فردی شما را برای تبدیلشدن به یک عضو عالی تیم به نمایش بگذارند.
- مشخص میکنند که چرا شما نسبت به سایرین، ارزشافزودهی بیشتری برای شرکت به وجود میآورید.
به همین دلیل سؤالاتی با پایان باز، در مورد موضوعات مهمی مانند نگرانیهای استراتژیک، اولویتهای فرهنگسازمانی و ملزومات موفقیت در این شرکت، بهترین گزینهها به نظر میرسند. بهتر است این سؤالات احتمالی را نیز پس از تحقیقات مرحلهی اول، از قبل یادداشت کرده و به خاطر سپرده باشید.
۹- پتانسیلهای خودتان را نشان دهید: قطعا پیروز جلسات مصاحبه، شخصی نیست که از دانش یا مدارک آکادمیک بالاتری برخوردار باشد. مسئولان مصاحبه فردی را واجد شرایط میدانند که پاسخهای هوشمندانهای به سؤالات بدهد و درعینحال، ثابت کند که مناسبترین فرد برای کار در این شرکت است. فرض کنید که یک فروشنده هستید و موفقیت فروش شما، به این بستگی دارد که محصولی را به کارفرما بفروشید. این محصول، اثبات توانایی شما در حل مشکلات سازمان و برطرف کردن نیازهای آن است.
درنهایت نیز وقتی پایان جلسهی مصاحبه نزدیک شد، مراحل بعدی پروسهی استخدام و زمان احتمالی نتایج مصاحبه را از مسئولان بپرسید.
۱۰- ایمیل تشکر از مصاحبهکنندگان: علاوه بر ادب و احترامی که بین همهی متقاضیان استخدام رایج است، نباید تشکر از مصاحبهکنندگان را فراموش کنید. ایمیلی که پس از جلسهی مصاحبه، برای مسئولین مصاحبهگر ارسال میکنید، برنده شدن شغل را به شما تضمین نمیکند. اما مطمئن باشید که در رقابت با سایر کارجویان، یک مزیت مثبت به شمار خواهد رفت.

نکاتی که شما را در جلسهی مصاحبه از سایرین متمایز میکند
برخی از جزئیاتی که کارجویان آنها را جدی نمیگیرند، نقش بسیار مهمی در نتیجهی نهایی مصاحبه ایفا میکنند: بهعنوانمثال، شما نباید صرفاً به اطلاعات رزومهی خود اکتفا کنید. سعی کنید در فرصت مناسب و در پاسخ به سؤالات مرتبط، مهارتهایی را که دارید پررنگ جلوه دهید و بیشتر در مورد دستاوردهای خود صحبت کنید. علاقهی خود را به فرهنگسازمانی شرکت نشان دهید. برای مثال برای درک رابطهی میان کارمندان، بپرسید چگونه در حل مشکلات با یکدیگر همکاری میکنند.
یکی دیگر از نکات مهم این است که تلاش نکنید نظر خودتان را به مسئولان مصاحبه تحمیل کنید. اگر حتی بهطور ضمنی، از مصاحبهکنندگان بخواهید سؤالات مدنظر شما را بپرسند، احساس خوبی را در آنها به وجود نمیآورید. در عوض بسته به نوع شرکت یا استارتاپ استخدامکننده، حرفهای صحبت کنید.
مقاله مرتبط:
در یکی از مقالات زومیت، موضوع نشان دادن شخصیت حقیقی در جلسهی مصاحبه را مطرح کردهایم که این روزها برای کارفرمایان اهمیت زیادی دارد. کارجویان اغلب اوقات میخواهند یک نمایش بینقص اجرا کنند، به همین دلیل به دنبال پاسخهای موردعلاقهی مصاحبهکنندگان هستند. درحالیکه کارفرما، میخواهد شخصیت واقعی شما را بشناسد. موضوعی که برای مصاحبهکننده اهمیت دارد، توانایی شما در کار کردن با سایر اعضای تیم است. تکنیکهای زیر به شما کمک میکنند شخصیت واقعی خود را نشان دهید:

روی موضوعات موردعلاقهی خود تمرکز کنید. بهعنوانمثال اگر یک بازاریاب هستید، از استراتژیهای مشارکت با مشتریان، که از آنها لذت میبرید صحبت کنید. بهاینترتیب هیجان درونی شما نیز بروز میکند و ناخودآگاه، زبان بدن مثبت و مناسبی را به نمایش میگذارید.
بهطور واضح توضیح دهید که چرا به کار در این شرکت علاقهمندید. از کلیگویی پرهیز کنید و بهجای آن، به تأثیر فعالیتهای شرکت بر حل مشکلات دیگران اشارهکنید.
تواضع و فروتنی به معنی خود سرزنشگری نیست. بسیاری از داوطلبان شغلی، در جلسهی مصاحبه از نواقص خود میترسند و ارزش نقش شغلی پیشین خود را پایین میآورند. تجارب قبلی، پشتوانهی حرفهای شما است. پس از عملکرد پیشین خود دفاع کنید.
مقاله مرتبط:
ارزش خود را بدون اغراق و بهروشنی بیان کنید. برخی از کارجویان هم برخلاف گروه قبل، در توصیف دستاوردهای قبلی خود افراط میکنند و آنها را بسیار بزرگ جلوه میدهند. به همین دلیل مسئول مصاحبه نمیتواند قابلیتهای آنها را با موقعیت شغلی تطبیق دهد.
زمینههایی که در آنها امکان پیشرفت دارید را بیان کنید. اگر در جلسهی مصاحبه، از شما خواستند که نقاط ضعف خود را بیان کنید، صادق باشید. اما درعینحال نقاط قوت بالقوهی خود را بهعنوان نقاط ضعف بیان نکنید.
اعتمادبهنفس کم یا بیشازحد بالا، ابراز اشتیاق بسیار زیاد و تصنعی و ادبیات متوقع، ویژگیهایی هستند که احتمال استخدام شما را پایین میآورند.

جملاتی که نباید در جلسهی مصاحبه بگویید
گاهی اوقات جو حاکم بر جلسه، بهاندازهای استرسزا است که ایدههای قبلی خود را از یاد میبرید. بااینحال در هر شرایطی، باید مراقب حرفهایی که میزنید، باشید. در ادامه، برخی جملات و نکاتی را که اصلاً نباید در طول مصاحبه بکار ببرید، یادآوری میکنیم:
- شرکت شما چهکاری انجام میدهد: حتی اگر در اولین مرحله، سوابق شرکت را جستجو نکردهاید، بازهم از بیان چنین سؤالی که شما را خام و بیخیال نشان میدهد، اجتناب کنید.
- حقوق من چقدر خواهد بود؟ تا زمانی که مصاحبهکننده، بحث حقوق و دستمزد را مطرح نکرده، بهتر است منتظر بمانید.
آیا باید ساعات طولانی کارکنم؟ چه زمانی میتوانم به تعطیلات بروم؟ کی میتوانم ترفیع بگیرم؟ چه اتفاقی میافتد وقتی همجهت با رئیس و همکارانم نباشم؟ چه مزایای شغلی برای من در نظر گرفتهشده؟ چه زمانی واجد شرایط ارتقا خواهم بود؟ میتوانم زود سر کار حاضر شوم و زمانی که کارم تمام شد بروم؟ سؤالات شخصی از مصاحبهکننده (آیا ازدواج کردهاید؟ آیا بچه دارید؟ و نظیر آن) آیا پروفایلم را در شبکههای اجتماعی بررسی میکنید؟ آیا قرار است سوابق من را بررسی کنید؟ آیا ایمیلها و مصرف اینترنت را بررسی میکنید؟ آیا دفتر کار خودم را خواهم داشت؟ آیا این شایعه در مورد مدیرعامل حقیقت دارد؟ آیا میتوانم در محیط کار، تماس شخصی داشته باشم؟ همچنین از بیان اینکه تا چه حد مضطربید، از اظهار تأسف و همانطور که پیشازاین گفتیم، کلمات رکیک و بیادبی پرهیز کنید.
برخی از جملات نیز باعث میشوند مصاحبهکننده، حرف شما را باور نکند. اگر عنوان کنید که هیچ نقطهضعفی دارید، یا تنها نقطهضعف شما این است که زیاد کار میکنید، یا اگر با همهی اظهارات مصاحبهکننده، موافقت کنید، انسان صادقی به نظر نمیرسید. همچنین اگر بگویید که حاضرید هر کاری را انجام دهید، یا شما دقیقاً همان کسی هستید که این شرکت نیاز دارد، یا این شغل، تنها شغل موردعلاقهی شما است؛ بازهم اعتبار شخصیت خودتان را پایین میآورید.

ویژگیهای فردی که کارفرمایان به دنبال آن هستند
امروزه کارفرمایان برای استخدام نیروی انسانی، علاوه بر تحصیلات و تجربهی شغلی، به ویژگیهای شخصیتی متقاضیان نیز اهمیت زیادی میدهند. آنها میخواهند مطمئن شوند کارمند جدید، با فرهنگ شرکت همسو است و ارزش سرمایهگذاریهای بعدی را دارد. اشتیاق، شور و انرژی، توجه به جزئیات، پیگیری مراحل بعدی مصاحبه و استخدام، کنجکاوی، ذهن باز و علاقه به یادگیری، مهارتهای شنیداری، توانایی سازگاری و تعامل، حس شوخطبعی، مثبت نگری، انگیزه و سختکوشی، مهمترین ویژگیهای شخصیتی مطلوبی هستند که نظر کارفرما را جلب میکنند.

مصاحبهی استخدامی: آنچه کارفرمایان باید بدانند
در بخش دوم مطلب، توصیههایی را به کارفرمایان و مسئولین استخدام ارائه میکنیم تا با طراحی و برنامهریزی مناسب مصاحبهی شغلی، تصمیمگیری بهتری برای شرکت خود داشته باشند. البته مطالعهی این بخش را به کارجویان نیز پیشنهاد میکنیم:
اغلب اوقات سؤالات مصاحبهی کاری، به دو بخش تخصصی و غیرتخصصی تقسیم میشود. متأسفانه در هر دو بخش، سؤالات بهقدری کلیشهای و تکراری هستند که هیچ شناخت خوبی از فرد مصاحبهشونده در اختیار شما قرار نمیدهند. زمان جلسهی مصاحبه، محدود است و شما باید در همین فرصت، بهترین داوطلب را انتخاب کنید.
همهی ما میدانیم که بسیاری از تواناییهای افراد به ویژگیهای شخصیتی آنها مانند خودآگاهی، حس شوخطبعی، همدردی و ثبات آنها بستگی دارد. به همین دلیل هم پیشازاین در چندین مطلب، نکاتی را برای بالا بردن بهرهوری جلسهی مصاحبه ارائه کردهایم که در ادامه، خلاصهای از آنها را ذکر میکنیم.
شرایط مناسبی برای مصاحبه فراهم کنید. یک مصاحبهی ارزشمند، معادل با یک گفتگوی صادقانه و هدفمند است. بنابراین باید بهترین فضا را برای مکالمه با مخاطبان فراهم کنید. بهعنوانمثال، اگر میخواهید با یک مدیر مصاحبه کنید، شاید فضای خارج از شرکت محیط بهتری نسبت به دفتر کاری شما باشد.
سؤالهای هدفمند بپرسید. اگر نمیخواهید پاسخ کلیشهای بشنوید، از سؤالات کلیشهای پرهیز کنید.
نظر متقاضی را دربارهی یادگیری و آموزش جویا شوید. به این نکته توجه کنید که آیا داوطلب، مشتاق یادگیری مهارتهای جدید هست؟ آیا به آموزش تجارب و مهارتهای خود به دیگران علاقه دارد؟ اگر پاسخ مثبت باشد، این فرد میتواند در آینده رهبری عدهی دیگری از کارمندان را به عهده بگیرد.
بهخوبی به صحبتهای متقاضی گوش دهید. هرچند شما تلاش میکنید که جلسهی آرام و بدون تنشی را پیش ببرید، ولی مصاحبهی استخدامی همیشه برای کارجویان استرسزا خواهد بود. پس بهخوبی به صحبتهای داوطلبان گوش دهید. اگر پاسخ مبهمی دریافت کردید، با سؤال پرسیدن، به عمق موضوع بروید و اطلاعات جامعی به دست آورید.
رفتار متقاضی را قبل و بعد از مصاحبه در نظر بگیرید. صرفاً به دنبال افرادی نباشید که از دانش بالایی برخوردارند. شما به کارمندانی نیاز دارید که بتوانند در آینده رهبری بخشی از شرکت را به دست بگیرند و با ساختن یک تیم خوب، فرهنگسازمانی را بهبود ببخشند. به تعامل متقابل داوطلبان و همچنین رفتاری آنها با کارمندان قبلی شرکت، توجه کنید.
شخصیت داوطلبان را در اولویت قرار دهید. شخصیت افراد از روی رزومه، رشتهی تحصیلی و مدارک دانشگاهی مشخص نمیشود. این فاکتورهای کلیدی را بررسی کنید:
- آیا داوطلبی که روبروی شما قرار گرفته، با فرهنگسازمانی شرکت همسو است؟ آیا به ارزشهای شرکت شما اهمیت میدهد؟
- آیا از این فرد انرژی میگیرید؟ یا حس میکنید همهی انرژی خود را در تعامل با او از دست میدهید؟
- آیا این داوطلب از بازخورد گرفتن استقبال میکند؟ آیا نشانههایی مبنی بر تعهد و وفاداری بلندمدت او مشاهده میکنید؟

چه افرادی برای استخدام در شرکت شما مناسب نیستند؟
گاهی اوقات شما با دیدن برخی از ویژگیهای داوطلبان، بهراحتی میتوانید آنها را از فهرست خود خط بزنید.
افراد پرتنش: به همان اندازه که افراد پرانرژی و باانگیزه، بهرهوری تیم را بالا میبرند، به همان اندازه نیز باید مراقب باشید که از استخدام افراد عصبی، پرتنش و بیشازحد هیجانی، اجتناب کنید. این افراد در بلندمدت باعث سرخوردگی کارمندان دیگر میشوند یا فضایی رقابتی به وجود میآورند که برای مشارکت و همکاری مفید نیست.
مقالات مرتبط:
افرادی که انگیزههای نادرستی دارند: حتماً انگیزههای شخصی داوطلبان را با اهداف شرکت و موقعیت شغلی پیشنهادشده، مقایسه کنید.
افرادی که عذر و بهانه میآورند:تشخیص این خصوصیت در جلسهی مصاحبه کار آسانی نیست. بهتر است از متقاضیان سؤالاتی در مورد پروژهها، شغل و تیم قبلیشان بپرسید تا متوجه شوید که آیا بهانهجو هستند یا خیر.
فقدان تفکر انتقادی: حتی اگر داوطلب، رزومهی مقبولی داشته اما از مهارتهای تفکر انتقادی بیبهره باشد، بهتر است از استخدام او صرفنظر کنید.
افراد خودخواه: افراد خودخواه، اولویتهای خودشان را به اهداف تیم و شرکت ترجیح میدهند. از داوطلبان بپرسید که پس از موفقیت یک پروژه، نتیجهی کار را چگونه جشن میگیرند؟ پاسخ به این سؤال شواهد خوبی در مورد خودخواه بودن یا نبودن فرد، در اختیار شما قرار میدهد.
در پایان؛ یکی از مهمترین نکاتی که باید به یاد داشته باشید، این است که پس از تصمیمگیری نهایی، همهی داوطلبان را در جریان تصمیم شرکت قرار دهید. به همهی افرادی که در مصاحبه شرکت کردهاند و پذیرفتهنشدهاند، ایمیل یا تلفن بزنید. با این اقدام، نشان میدهید که برای زمان مردم احترام قائلید. مطمئن باشید که توجه به همین جزئیات، چهرهی شرکت و فرهنگسازمانی شما را ارتقا میدهد.
پنلهای خورشیدی (فتوولتائیک) ممکن است منابع انرژی آینده باشند، اما آنها همچنین مشکلی را ایجاد خواهند کرد که راهحل روشنی ندارد: ما با میلیونها پنلی که روزی عمرشان به پایان میرسد، چه خواهیم کرد؟
در نوامبر ۲۰۱۶، وزارت محیطزیست ژاپن هشدار داد که این کشور تا سال ۲۰۴۰، ۸۰۰ هزار تن زباله در صنایع انرژی خورشیدی تولید خواهد کرد و هنوز هم راهکاری برای مواجهه با این حجم زباله ارائه نشده است. در همان سال، آژانس بینالمللی انرژیهای تجدیدپذیر برآورد کرد که در حال حاضر ۲۵۰ هزار تن ضایعات صنعت خورشیدی در سراسر جهان وجود دارد و این رقم تا سال ۲۰۵۰ به ۷۸ میلیون تن خواهد رسید. مری هاتزلر، یکی از مدیران ارشد موسسه تحقیقات انرژی بر این باور است که این میزان رشد، بسیار زیاد است و معضل بزرگی در آینده، در انتظار ما خواهد بود.
مقالههای مرتبط:
معمولاً پنلها دارای ضمانت ۲۵ تا ۳۰ ساله هستند و ممکن است حتی بیشتر از این مدت هم کار کنند. اما بنا به گفتهی کلی پیکرل، سردبیر مجلهی Solar Power World، همزمان با رشد صنعت خورشیدی، بازار شاهد ورود خیل عظیمی از انواع پنلهای چینی بوده است که عمرشان به پنج سال هم نخواهد رسید.
برای درک چالشهای مربوط به ضایعات صنعت خورشیدی، درک این که پنلها چگونه ساخته میشوند، بسیار مفید خواهد بود. انواع مختلفی از پنلهای خورشیدی وجود دارد؛ اما بیشتر آنها متشکل از موادی نظیر آلومینیوم، شیشه، نقره و ماده کشسانی به نام وینیل اتیلن هستند. مشکل این است که این پنلها میتوانند حاوی مواد خطرناکتر و بعضاً سرطانزایی نظیر سرب، کروم و کادمیوم نیز باشند. پنلهای کاربردی معمولاً توسط شیشه، مهروموم میشوند و از ایمنی بالایی برخوردار هستند. اما وقتی که شیشه شکسته میشود یا پنلها آسیب میبینند، این مواد قابلیت نشت به محیط اطراف را خواهند داشت.

برای پنلهای خورشیدی بیکیفیتی که در مناطقی با شرایط آبوهوایی خشن (در معرض طوفان و تگرگ)، نصب شدهاند، این خطر جدیتر خواهد بود. به گفتهی هاتزلر، باد و باران میتواند شیشهی این پنلها را بشکند و بدین ترتیب، مواد شیمیایی درون آنها، به محیط خاک یا آب راه یابند. پیکرل اشاره میکند که با وجود اینکه برق خورشیدی بعد ازطوفان ماریا، کمک شایانی به شبکهی برق پورتوریکو کرد، چند منطقه در جزیره وجود دارد که پنلها در آنجا، آسیب دیدهاند و در چنین شرایطی، باید نسبت به جمعآوری پنلهای آسیبدیده اقدام کنیم.
چنانچه این نکته را در نظر بگیریم که پنلها، چه کمک بزرگی به کاهش خطرات ناشی از گرمایش زمین میکنند و همچنین اگر دیگر خطرات ناشی از بروز چنین طوفانهایی را دقیقتر بررسی کنیم؛ خواهیم دید که نشت مواد سمی از پنلهای آسیبدیده، خطر آنچنان بزرگی محسوب نمیشود. اما نکتهی نگرانکننده این است که متخصصان تغییرات اقلیمی بر این باورند که این ناملایمیهای شدید جوی قرار نیست پایان یابند.
پنلهای خورشیدی تنها بخشی از معضل تجهیزات فرسودهی الکترونیکی هستند که در حال حاضر، سریعترین رشد را در میان انواع دیگر زبالههای در حال تولید را دارند. در مقطعی از زمان، چین مسئولیت بازیافت حدود ۷۰ درصد از زبالههای الکترونیکی در جهان را پذیرفت؛ اما چند سال پیش، بازیافت این نوع زبالهها را متوقف کرد. از آن زمان، کشورهای غربی شروع به ارسال زبالههای خود به کشورهای جنوب شرقی آسیا کردهاند، اما این یک راهحل بلندمدت نخواهد بود. برای مثال، شرکتها گاهی پنلهای فرسوده (اما نه غیرقابل استفاده) را به کشورهای دیگری میفروشند که خواهان پنلهای ارزانتر هستند؛ اما با این کار، زبالهها تنها از جایی به جای دیگر جابجا خواهند شد.
با اینکه صنعت خورشیدی، تنها صنعتی نیست که برای خلاصی از شر زبالههای خود در حال تقلا است؛ چالش دیگری هم راجع به پنل های خورشیدی وجود دارد: بازیافت در حال حاضر، از نظر اقتصادی مقرونبهصرفه نیست. پنلهای خورشیدی حاوی مقداری مواد باارزش از جمله نقره و مس هستند؛ اما نه بهاندازهی تلفنهای همراه و وسایل دیگر. پس قطعاً ارزش ضایعاتی آنها بهاندازهای نیست که هزینههای خردایش ایمن و جداسازی مواد سازندهی آنها را پوشش دهد. در نتیجه، موسسهی پژوهشی نیروی برق، پیشنهاد کرده است که تا زمانی که وضعیت بازیافت مشخص نشده؛ احتمالا ذخیرهسازی پنلهای قدیمی بهشیوهی رایج دفن زبالهها، میتواند موثرترین راهکار باشد. پیکرل اضافه میکند که گاهی پنلهای آسیبدیده را جمعآوری میکنند و آنها را در کانتینرهای تجاری انبار میکنند تا حداقل در یک مکان واحد باشند.

جاستین باکا، نایبرئیس تحقیقات بازار انجمن صنایع انرژی خورشیدی (SEIA) میگوید که با تمامی این تفاسیر، این انجمن بهمنظور حل سریعتر معضل پیشرو، در حال همکاری با مراکز بازیافت است. دو سال پیش، SEIA یک برنامه بازیافت ملی ایجاد کرد و به صنایع بازیافت در آمریکا برای آزمایش فرآیندها و انجام معاملات کمک کرد. هم اکنون، آنها با پنج مرکز بازیافت کار میکنند.
باکا میافزاید:
در حال حاضر، حجم ضایعات ناچیز است؛ این خبر هم خوب است و هم بد. خوب است از آن جهت که زبالهی کمتری داریم و بد است از آن جهت که این مقدار کم، نمیتواند بازیافتکنندگان سنتی را مجاب به اقدام کند؛ چرا که کار بازیافت، زمانی توجیهپذیری دارد که حجم ضایعات، بهاندازهی کافی باشد.
در عین حال، دانستن اینکه هزینههای بازیافت در آینده چقدر میتواند باشد، دشوار است. اگر حجم این ضایعات زیاد شود، شاید ارزش کافی را برای بازیافت بهدست آورند.

پیکرل میگوید این مشکل، نیاز به راهکاری از مجرای قانون دارد، او ادامه میدهد:
من فکر نمیکنم که تغییر در نوع مواد مورد استفاده، کمک چندانی کند. در پنلهای جدید ما از هیچ فریمی استفاده نمیکنیم و این باعث میشود که بازیافت نیز مشکلتر شود؛ چرا که دیگر هیچ آلومینیومی برای استفاده مجدد وجود نخواهد داشت. در اینمورد، یک تغییر در سیاستگذاری میتواند واقعاً کارگشا باشد.
نشانههایی نیز مبنی بر تغییر در سیاستگذاریها دیده میشود. هاتزلر اشاره میکند که یکی از راهحلهایی که سیاستگذاران حوزهی انرژی در نظر دارند، افزودن یک امتیاز به هزینهی پنلهای خورشیدی است؛ بهگونهای که جمعآوری و بازیافت این تجهیزات را توجیهپذیر سازد. اما دولت واشنگتن رویکرد فعالانهتری را در این زمینه اتخاذ میکند: سال گذشته، قانونی به تصویب رسید که تولیدکنندگان پنل خورشیدی را ملزم به داشتن یک برنامهی بازیافت برای محصولات میکرد. در ماه ژوئن، اروپا اولین کارخانه بازیافت پنل خورشیدی خود را افتتاح کرد. اینها همه گامهایی کوچک در مسیری درست هستند؛ اما ما باید قبل از اینکه عمر پنلها به پایان برسد، به برنامهای جامع در زمینهی بازیافت دست یابیم. خوب است که در مورد یک تکنولوژی امیدوارکننده، احساس هیجان کنیم؛ اما این باعث نمیشود تا درمورد عواقب احتمالی آن، فکر نکنیم.
شاید طراحی خودروهای جدید کار آسانی بهنظر برسد؛ همه افراد این کار را در موقعیتهای دیگری مانند مدرسه و دانشگاه انجام دادهاند، اما به روشی بسیار ساده و سطحی که متناسب با توانایی دانشآموز یا دانشجو باشد. ولی طراحی خودروهای جدید در سطح عالی بسیار سختتر خواهد بود؛ شاید به همین دلیل باشد که رندر مفهومی جیپ با طراحی آنتونیو پگلیا در سایت Bēhance.net، خیلی عالی به نظر میرسد. این رندر زیبای مفهومی که جیپ فریدم (Jeep Freedom) نامیده میشود، یکی از جامعترین طراحیهای خودرو به شمار میرود.

معمولاً طراحان بیهانس (Bēhance) یک یا دو تصویر از رندرهای خود ارائه میکنند. اما آنتونیو پگلیا در این طراحی مفهومی جزئیات زیادی از شاسیبلند جیپ فریدم به نمایش میگذارد. علاقهمندان میتوانند با مراجعه به سایت بیهانس تصاویر زیبایی از تمام زوایای مشاهده کنند. طراحی خطوط بدنه یکی از دشوارترین جزئیات در طراحی رندر است که پگلیا به آن توجهی ویژه دارد. مشاهده میکنیم که چگونه خطوط بدنه از گلگیر جلو تا عقب امتداد دارند و در مسیر خود به سمت بالا حرکت میکنند.
مقالههای مرتبط:
چنین طرحی میتواند یکی از خودروهای آینده جیپ باشد و شاید روزی بهعنوان نسخه جدیدشاسیبلند جیپ چروکی (Jeep Cherokee) وارد بازار شود. چراغهای نازک و جلوپنجره مشبک کانسپت جیپ فریدم، بسیار آیندهنگرانه طراحی شدهاند و میتوان برخی از جزئیات موجود درخودروی مفهومی جیپ یونتو (Jeep Yuntu Concept) را در آن تشخیص داد. مدل مفهومی جیپ یونتو سال گذشته در نمایشگاه خودروی شانگهای رونمایی شد. همچنین برخی نشانههای کلاس بدنه کراساور-کوپه همراه با سقف شیبدار در طراحی کانسپت جیپ فریدم دیده میشود که احتمالاً با سبک و زبان طراحی محصولات جیپ در تضاد باشد.

باتوجه به طراحی شیشههای جانبی، به تولید رسیدن احتمالی این طرح بسیار ضعیف است؛ چرخها نیز بسیار بزرگ هستند. همچنین اینطور به نظر میرسد که درهای مفهومی جیپ فریدم فضای زیادی برای ورود و خروج آسان فراهم نمیکنند. البته نمیتوان به یک رندر مفهومی ایراد گرفت و طرح مفهومی آنتونیو پگیلا، در حد خود بسیار بینظیر است و باید به او برای ایجاد چنین طرحی تبریک گفت.
آیا تلاش ما برای نجات زمین کافی است؟ اگر پیشبینیهای آخرینگزارش مجمع بینالمللی تغییرات اقلیمی(IPCC) را خوانده باشید، خواهید فهمید طرح چنین پرسشی، سادهلوحانه است. اساس توافق پاریس، نگاه داشتن میانگین دمای جهان در مقداری کمتر از نقطه هدف ۲ درجهای بود. سازمان ملل بر این باور است که برای رسیدن به این نقطه هدف، نیاز به تدابیری بنیادی است.
انرژیهای تجدیدپذیر و ناوگان الکتریکی از اصول بنیادی کربنزدایی (Decarbonization) محسوب میشود. با کاهش قیمتها، مولدهایخورشیدی و بادی وارد رقابت با نیروگاههای گازی و زغالسنگی شدهاند. تا سال ۲۰۴۰، سهم انرژیهای تجدیدپذیر از بازار جهانی، به سه برابر میزان فعلی آن که حدود ۶ درصد است، خواهد رسید.
اما در سمت مصرفکننده، به علت نبود فناوری لازم، کار به کندی پیش میرود. هزینهی باتری مورد استفاده در خودروهای الکتریکی باید کاهش یابد تا این خودروها در سالهای آینده در رقابت با موتورهای درونسوز، بتوانند جایگزین رقیبان خود شوند. این عوامل آغازگر سیر نزولی انتشار کربن در جهان خواهند بود که در صورت تحقق کامل، دما به پایینتر از نقطهی هدف ۲ درجهای خواهد رسید.
با این حال ما نمیتوانیم منتظر بمانیم تا فناوری جدید ما را نجات دهد. اکنون جامعه احساس میکند باید اقدامی در رابطه با وضعیت نابسامان محیطزیست انجام دهد که البته نشانهای امیدوارکننده است. در خلال تحقیقات مؤسسهی Wood Mackenzie در انجمن انرژی لندن، سه پیشنهاد محوری مجزا با حوزه و مقیاس کاری متفاوت پیشنهاد گردیده است.
-
پاکسازی هوای شهرها
چین تجربهی موفقی در پاکسازی محیط بهصورت محلی نشان داده است. دولت در واکنش به کیفیت پایین هوای پکن و دیگر کلانشهرهای چین، نیروگاههای زغالسنگی قدیمی را تعطیل کرد و صنایع انرژی و ساکنین محلی را مجبور به جایگزین کردن زغالسنگ با منابع دیگر کرد. در ازای این سرمایهگذاری، دولت به کاهش قابلتوجه هزینههای درمانی در آینده خواهد رسید.
در اروپا نیز شهرها، بهمنظور افزایش کیفیت هوا، در حال اعمال محدودیتهایی در تردد خودروهای دیزلی هستند. طرح «هزینهیآلودگی» لندن در سال ۲۰۱۷، پیشزمینهای برای ایجاد منطقه با انتشار کربن بسیار پایین در سال ۲۰۱۹ بوده که قرار است تا سال ۲۰۲۰ در بیشتر سطح شهر پیادهسازی شود. پاریس قصد دارد تا سال ۲۰۲۵، تردد خودروهای دیزلی و تا سال ۲۰۲۰، تردد خودروهای دارای موتور درونسوز را در مرکز شهر ممنوع کند. بارسلونا، مادرید، هامبورگ و اشتوتگارت نیز طرحهای مشابهی را در دست اقدام دارند.
-
گوگردزدایی سوخت از صنعت کشتیرانی
نفت سنگین با غلظت گوگرد بالا (HSFO)، بهصورت روزانه ۳/۵ میلیون بشکه از بازار ۵ میلیون بشکهای نفت سنگین را تشکیل میدهد. در حال حاضر، حداکثر غلظت ۳/۵ درصد برای گوگرد پذیرفته شده است. سازمان بینالمللی دریانوردی (IMO) تا سال ۲۰۲۰، حد مجاز ۰/۵ درصد را برای سوخت مورد استفاده در صنعت دریانوردی تصویب خواهد کرد. این امر، به کاهش انتشار اکسیدهای گوگرد در اتمسفر کمک شایانی خواهد کرد.
برخی از کشتیها مصرف سوختهایی با غلظت بسیار پایین گوگرد را آغاز خواهند کرد که پیشبینی میشود تا سال ۲۰۲۰، این نوع سوخت ظرفیت تولید ۱/۴ میلیون بشکه در روز را داشته باشد. مابقی نیز مجبور به استفاده از دستگاههای پالایش یا خرید نفت سنگین با کیفیت بالا خواهند بود.
مقالههای مرتبط:
در بلندمدت، گاز با غلظت کربن پایین بهعنوان گاز طبیعی مایع (LNG)، سوخت جایگزین بسیاری از صنایع تولیدی نوین خواهد بود. پیشبینی میشود تقاضا برای این نوع سوخت تا سال ۲۰۴۰، از مقداری حدود صفر به نزدیک ۵۰ میلیون تن در سال برسد و کشورهای چین، هند و ژاپن بیشترین تقاضا را برای آن خواهند داشت. تا سال ۲۰۴۰، گاز طبیعی مایع میتواند جایگزین بازار یک میلیون بشکهای نفت در صنعت کشتیرانی شود.
-
اجرای طرح بنیادی کربنزدایی در اروپا
کمیسیون اروپا بهعنوان پیشگام در اجرای سیاستهای کاهش انتشار، پیشنهاد کاهش ۳۰ درصدی انتشار دی اکسید کربن را در خودروها طی بازهی زمانی ۲۰۲۰ الی ۲۰۳۰ ارائه کرده است. برای رسیدن به این هدف، مشوقهای لازم برای تولیدکنندگان خودرو (همچنین شامل خودروهای الکتریکی) در نظر گرفته شده است.
نقشهی راه سال ۲۰۵۰ که هنوز طرحی مفهومی محسوب میشود، نیاز به برنامهی اجرایی سختگیرانهتر دارد. پیشنهاد مطرح درزمینهی کاهش ۸۰ درصدی انتشار نسبت به سال ۱۹۹۰، شامل تمامی بخشها خواهد شد. بخشهای انرژی و حملونقل پیشتر حرکت خود را در این مسیر آغاز کردهاند، ولی بهمرور تمامی مشتقات نفتی در صنایع دیگر نیز به این حرکت خواهند پیوست.
با کمک افزایش بهرهوری انرژی، منابع تجدیدپذیر و پمپهای حرارتی میتوان ایدهی ساخت ساختمانهایی با مصرف انرژی صفر را محقق کرد. با برقی کردن تجهیزات، بازیافت و زیستتوده نیز میتوان مصرف سوختهای فسیلی را در صنعت فولاد، آلومینیوم و دیگر صنایع با مصرف انرژی بالا کاهش داد. برخی درمورد ریسک اثرات ناشی از اجرای سیاست کربنزدایی توسط اروپا در بازار رقابت جهانی اظهارنظر کردهاند. اگر قرار باشد که تغییرات انجام شود، نیاز است که صنایع نیز شکل همکاری خود را برای رسیدن به اهداف تعیینشده، مورد بازبینی قرار دهند.
نقشهی راه سال ۲۰۵۰، در صورت عملیسازی، گامی بلندپروازانه و سرنوشتساز برای اروپا و به منزلهی الگویی جهانی در مسیر رسیدن به خواستههای جامعه جهانی قلمداد خواهد شد.
میلیونها فرد در کل جهان دچار مشکل عنکبوتهراسی (ترس از عنکبوت) هستند؛ یک ترس غیرمعقول از عنکبوتها که بر اساس شواهد میتواند یک پاسخ ذاتی باشد که طی تکامل در مغز ایجاد شده است. درحالی که این ترس ممکن است بقایای یک مکانیسم بسیار قدیمی برای بقا باشد، اضطراب ناشی از آن، چیزی است که بیشتر افراد عنکبوتهراس، میخواهند از آن رهایی یابند.
اخیرا دانشمندان در انگلیس کشف کردهاند که ضربان قلب خود بیمار میتواند همراه با فرایند معمول درمان به روش مواجههی کامپیوتری به فرد کمک کند که بر ترس خود از این موجودات غلبه کند. این روش درمان ممکن است در درمان انواع دیگر ترسها نیز مفید باشد. هوگو کریچلی از دانشگاه ساسکس میگوید:
بسیاری از ما دچار نوعی از هراس (فوبیا) هستیم، مثلا عنکبوتهراسی، ترس از مورد تمسخر واقع شدن و حتی ترس نسبت به برخی از غذاها. روش درمانهراسها معمولا مواجههی بیمار با مواردی است که از آنها میترسد ولی این روش به زمان زیادی نیاز دارد.
درمان به روش مواجهه شامل قرار دادن بیمار در معرض عامل هراسآور با استفاده از روشهای مختلف است، با این تصور که در نهایت بیمار نسبت به عامل ترس سازگاری پیدا خواهد کرد. پژوهشی پیشین روی حس آگاهی از وضعیت درونی بدن نشان میدهد که تنظیم سرعت ضربان قلب با سیگنالها و پردازش ترس مرتبط است. در مطالعهی جدید، پژوهشگران میخواستند ببینند که آیا میتوانند از این ارتباط به عنوان بخشی از روند درمان به روش مواجهه بهره ببرند یا خیر.

آگاهی درونی (Interoception) به عنوان درک وضعیت داخلی بدن تعریف میشود. آگاهی از بدن دارای ارتباط قوی با هویت من در فرد است: حس من بودن. یک سوال کلیدی این است که مغز چگونه سیگنالهای حسی مختلف بدن را با هم ادغام میکند تا تجربهای از بدن به عنوان من بهوجود آورد، چیزی که با عنوان حس مالکیت بدن شناخته میشود. شواهد نشان میدهند که تلفیق سیگنالهای مربوط به ادراکات بیرونی مرتبط با بدن نظیر دیدن و لمس کردن، حس مالکیت بدن را تولید یا حتی تغییر میدهند. این موضوع شامل پردازش و ادغام سیگنالهای رسیده از بدن در مغز است که امکان نمایشی دقیقی از وضعیت فیزیولوژیکی بدن را فراهم میکند. این امر برای حفظ هموستازی در بدن و کمک به این نوع آگاهی مهم است (مفهوم این آگاهی از وضعیت درونی، معادل consciousness نیست). سیگنالهای آگاهی درونی در مغز بهوسیلهی مسیرهای عصبی مختلفی که امکان پردازش حسی و پیشبینی وضعیت درونی بدن را میدهند، تولید میشوند. نمایش اشتباه وضعیت درونی یا قطع ارتباط بین سیگنالهای بدن و تفسیر و پیشبینی آن سیگنالها توسط مغز احتمالا با برخی از اختلالات عصبی نظیر اضطراب، افسردگی، وسواس، اوتیسم و ترس ارتباط دارند.
نویسندگان در مقالهی خود نوشتند:
مقالههای مرتبط:
ما این اصل را مورد آزمایش قرار دادیم که سیگنالهای خودآگاهی قلبی موجب تغییر خروجی نتیجهی روش درمان مواجههی کامپیوتری برای درمان مشکل ترس از عنکبوت میشود و بنابراین راهی برای افزایش بازده درمان است.
بهمنظور بررسی این موضوع، ۵۳ شرکتکنندهی سالم که سطح بالایی از عنکبوت هراسی را در یک پرسشنامهی آنلاین ثبت کرده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. کل گروه به سه دسته تقسیم شدند. تمام گروهها در معرض مواجههی کامپیوتری با عنکبوت قرار میگرفتند، یعنی تصاویری از عنکبوتها از طریق نمایشگر به آنها نشان داده میشد. در همین زمان حسگرهای الکتروکاردیوگراف نیز به بدن آنها وصل شده بود تا فعالیت قلب آنها تحت نظارت قرار گیرد. این تصاویر به گروه اول، در زمان سیستول قلب (انقباض ماهیچهی قلب) نشان داده میشد در حالی که به گروه دوم، در فاصلهی بین ضربانهای قلب یعنی زمان دیاستول قلب (انبساط ماهیچهی قلب) نشان داده میشد. تصاویر به گروه شاهد در زمانهای تصادفی نشان داده شد.

در این مطالعه، در بسیاری از شرکتکنندگان مقداری کاهش در ترس از عنکبوت در اثر این مواجهه مشاهده شد که البته موضوع مورد انتظاری بود زیرا این روش رویکردی تثبیتشده در درمان اضطراب است. اما بنا به گزارش خود افراد، ترس از عنکبوت در گروهی از افراد که در گروه سیستول قلب بودند و تصاویر همزمان با ضربان قلبشان به آنها نشان داده میشد، کاهش بیشتری پیدا کرده بود. نویسندگان مینویسند:
این یافتهها نشاندهندهی پردازش بهتر ادراکی از محرکهای عامل ترس و مواجههی روانشناختی بزرگتری برای یادگیری از بین بردن هراس است.
موضوع دیگر اینکه میزان این تاثیر در افرادی که دارای آگاهی درونی بهتری بودند، بیشتر بود. در این مطالعه آگاهی درونی بیشتر به مفهوم این بود که آنها بهتر قادر به تشخیص و شمارش ضربانهای قلب خود بودند. البته در این زمینه مجال انجام پژوهشهای بسیاری وجود دارد و ضربان قلب به تنهایی نمیتواند درمان تمام ترسهای غیرطبیعی یک فرد از عنکبوت باشد. با این وجود این یافتهها نشان میدهند که زمانبندی دقیق و مناسب برای درمان به روش مواجهه در محور حرکات قلبی میتواند روی نتیجهی درمان فرد اثر داشته باشد، همانطور که میتواند نشانگری برای دقت آگاهی از درون بدن باشد که در آینده ممکن است به طراحی روشهای اختصاصی درمانی برای افراد مختلف منجر شود. کریچلی میگوید:
پژوهش ما نشاندهندهی این است که چگونگی پاسخ در برابر ترس میتواند وابسته به این موضوع باشد که آیا ما عامل ترس را در هنگام ضربان قلب میبینیم یا در فواصل بین ضربانهای قلب.
نتایج این پژوهش در ژورنال Psychosomatic Medicine منتشر شده است.
در میان سرآشپزها و پژوهشگران حوزهی آشپزی، علاقهی در حال رشدی برای بررسی آبهای محلی بهمنظور استفاده از منابع موجود در آنها به شیوهای متنوع و پایدار وجود دارد. یکی از این گزینهها استفاده ازسفالوپودها به عنوان وزنهی تعادلی برای کاهش صید ماهیهای استخوانی و نیز بهعنوان منبع جدیدی از پروتئینی که بتواند جایگزین گوشت حیوانات خشکیزی شود، است. سفالوپودها یا سَرپایان، ردهای از جانوران شاخهی نرمتنان هستند که شامل جانورانی نظیر اختاپوس (هشتپا)، ماهی مرکب، دهپا (سپیداج) و برخی انواع دیگر میشوند. پروفسور موریتسن از دانشگاه کپنهاگن دانمارک میگوید:
ما میدانیم که جمعیتهای ماهی وحشی در معرض تهدید هستند و ما به دلیلی مشکل آلودگی به راحتی قادر به ایجاد محیطهای آبزی جدیدی نیستیم. در همین حال، جمعیت جهانی سفالوپودها در حال افزایش است و به همین علت ما امکان پذیرش مصرف سفالوپودها را در مناطقی از جهان که زیاد به آن عادت ندارند، مورد بررسی قرار میدهیم.
موریتسن به همراه کلاوز استیربیک، مقالهای تحت عنوان غذای سفالوپود؛ وعدهای برای آینده را در ژورنال علمی Frontiers in Communicationمنتشر کرده است. این مقاله بخشی از یک پروژهی جهانی در مورد گونههای سفالوپود است که زیر نظر CephsInAction انجام میشود.CephsInAction شبکهای جهانی برای بهبود رفاه و پرورش سفالوپودها است. این پروژه شامل پژوهشهای وسیعی در زمینهی سفالوپودها میشود، برخی مطالعات در زمینهی فیزیولوژی و برخی مطالعات در مورد اینکه چگونه میتوان حرکات سفالوپودها را به رباتها منتقل کرد، در حال انجام هستند.
مقالههای مرتبط:
یکی از ویژگیهای شناختهشدهی سفالوپودها، توانایی سازگاری به تغییرات دمایی است و پژوهش اخیر نشان میدهد که جمعیت جهانی این موجودات از دههی ۱۹۵۰ تا به امروز احتمالا به علت تغییرات اقلیمی و کاهش جمعیت شکارچیان، در حال افزایش بوده است. طول عمر سفالوپودها معمولا در حدود ۲ تا ۳ سال است و طول برخی از آنها به ۱۸ متر هم میرسد، بنابراین بازده تبدیل غذا به ماهیچه (پروتئین) در آنها بسیار بالا است و این بدان معناست که آنها میتوانند پروتئینهای سالمی برای مصرف انسانها باشند. چالشی که در این زمینه وجود دارد این است که عملا پرورش این گونه از آبزیان کاری بسیار دشوار است زیرا سفالوپودهای جوان به غذاهای بسیار خاص و گرانقیمتی نیاز دارند. موریتسن میگوید:
این رشد جمعیتی شامل تمام گونهها از جمله گونههایی که انسان میتواند آنها را به عنوان غذا مصرف کند، میشود. سفالوپودها سرشار از مواد مغذی سالمی نظیر پروتئین، مواد معدنی، اسیدهای چرب امگا ۳ و ریزمغذیهایی هستند که میتوانند منبع غذایی مناسبی برای آینده باشند.

طعم سفالوپودها به میزان زیادی مرتبط با طعم اومامی و بافت آن است. سفالوپودها اغلب در جنوب شرق آسیا و جنوب اروپا مصرف میشوند و در مناطقی نظیر آمریکای شمالی و شمال اروپا با وجود اینکه آبهای محلی حاوی گونههای زیادی از سفالوپودهای خوراکی است، رواج کمتری دارند.
موریتسن میگوید:
ما در آینده سفالوپودها را مصرف خواهیم کرد و علم آشپزی در جهت آماده کردن غذاهای خوشطعم و سالم به ما کمک خواهد کرد. در حال حاضر ما با مسالهی یافتن مواد غذایی جایگزین مواجه هستیم ولی این دشوار است که مردم را مجبور به خوردن چیزی کنیم که دوست ندارند و به همین خاطر است که اهمیت طعم بیشتر است. من معتقدم که اگر ما بتوانیم طعم خوبی از سفالوپودها را به مردم ارائه دهیم، سفالوپودها غذای رایجی در کل جهان خواهند شد.
مهمترین سفالوپودهای تجاری در این زمینه عبارتند از خانوادهی ماهیان مرکب پروازی (Ommastrephidae) بهخصوص گونههای Illex argentinus، Dosidicus gigas و Todarodes pacificus. نیمی از سفالوپودهای صیدشده در جهان از نوع ماهی مرکب پروازی ژاپنی (Todarodes pacificus) هستند و این ماهی مرکب احتمالا تنها گونهای است که دارای پتانسیل کافی برای تامین پروتئین مورد نیاز جهان است. در حال حاضر ۲ درصد کل مصرف پروتئین انسانها در جهان حاصل سفالوپودها است. هر ساله در حدود ۳۵۰ هزار تن از اختاپوسهای وحشی با ارزش تجاری برابر ۱/۵ ملیارد دلار آمریکا صید میشوند؛ بیشتر اینها از آبهای آسیا و بهویژه چین برداشت میشوند. اگرچه فرصتهایی نیز در شمال اروپا و شمال آمریکا وجود دارد ولی نیازمند این است که در صنعت ماهیگیری، روشهای صید برای گرفتن سفالوپودها تغییر کنند.
جوانب مثبت و منفی استفاده از سفالوپودها به عنوان یک منبع غذایی سالم
جوانب مثبت:
- یک غذای دریایی سالم سرشار از پروتئین هستند و چربی کمی دارند.
- نسبت به ماهیها کمتر تحت تاثیر آلودگی محیط قرار میگیرند.
- تمام سفالوپودها دارای رشد پایداری هستند.
- دارای طعم مناسبی هستند.
- سفالوپودها میتوانند موجب متعادل شدن میزان مصرف گوشت حیوانات خشکیزی شوند.
- تنوع زیادی داشته و هر کدام قابلیتهای غذایی مخصوص به خود را دارد.
- سفالوپودها وقتی منجمد شوند، کیفیت خود را حفظ میکنند.
جوانب منفی:
- پرورش (مصنوعی) سفالوپودها در محیطهای آبزی دشوار است.
- بهنظر میرسد برخی از سفالوپودها موجودات باهوشی باشند.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید