در نسخهی ۷۱ مرورگر کروم، گوگل مبارزهی خود با تبلیغات مخرب را، با مسدود کردن کامل وبسایتهایی که بطور مداوم از آنها استفاده میکنند، افزایش میدهد. تبلیغات مخرب در شکلهای گوناگونی ظاهر میشوند، اما بهطور کلی با ایجاد آدرسهای جعلی برای سرقت اطلاعات شخصی شما تلاش میکنند یا باعث میشوند مرورگر به اشتباه و بهصورت خودکار شما را به آن آدرسها هدایت کند.
این نخستین باری نیست که گوگل، از مرورگر کروم برای مقابله با این مشکل استفاده میکند. در جولای سال گذشته، نسخهی ۶۸ کروم، از باز شدن آدرسها یا پنجرههای جدید، توسط وبسایتهایی که گزارش شده بود از تبلیغات مخرب استفاده میکنند، جلوگیری میکرد.
نسخهی ۷۱ کروم، که در ماه دسامبر عرضه خواهد شد، به صاحبان وبسایتها، بعد از دریافت گزارش استفاده ازتبلیغات مخرب ۳۰ روز مهلت میدهد، تا این تبلیغات را بهطور کامل از وبسایت خود حذف کنند. عدم حذف تبلیغات مخرب باعث میشود کروم کل تبلیغات آن وبسایت را مسدود کند، صرف نظر از اینکه آنها مخرب هستند یا خیر.

اگرچه میتوان این فیلتر را غیرفعال کرد، اما بسیاری از کاربران ترجیح میدهند از تنظیمات پیشفرض استفاده کنند، که این امر روی بخش بزرگی از درآمد وبسایتهای میزبان تبلیغات مخرب، اثر میگذارد؛ این یک دلیل بزرگ برای عدم استفاده از این تبلیغات در وبسایت محسوب میشود، اگرچه یادآوری ناراحتکنندهای از قدرت حال حاضر گوگل در اینترنت باشد.

محققان موفق به کشف ستارهای شدند که قدیمیترین ستارهای است که تاکنون کشف شده و به نسل دوم ستارگان بازمیگردد.
به نقل از گیزمگ، انسانها به طور طبیعی در زندگی خود روند تکاملی طی میکنند. این حقیقت راجع به ستارگان نیز صادق است و ستارهها نیز روند مشابهی را سپری میکنند.
اولین ستارههایی که پس از پدیده "مهبانگ" به وجود آمدند، اغلب از عناصر سبک ساخته شدهاند. این در حالی است که با تکامل ستارهها، نسل بعدی آنها بیشتر از فلزات سنگینتر تشکیل شدند.
حال ستارهشناسان یکی از قدیمیترین ستارهها را شناسایی کردند که تاکنون کشف نشده بود.
به نظر میرسد این ستاره پس از پیدایش جهان تشکیل شده باشد و به زمین نزدیک باشد.
این به این معنا است که همسایههای کهشکشانی ما قدیمیتر از چیزی هستند که ما تاکنون تصور میکردیم.
اولین ستارههای کیهان در حدود ۱۳.۶ میلیارد سال پیش تشکیل شدهاند. این زمان یعنی ۱۸۰ میلیون سال پس از پدیده "مهبانگ"( Big Bang).
این میزان در مقیاس کیهانی مانند یک چشم بر هم زدن است.
نظریه "مهبانگ" مدل کیهانشناسی پذیرفته شده جهان، از کهنترین دوران شناختهشده و تکامل آن در مقیاس بزرگ است.
این نظریه بیان میکند که گیتی از یک وضعیت بسیار چگال نخستین آغاز شده و در گذر زمان انبساط یافته است.
اولین نسل ستارهها ممکن است بیشتر از عناصر سبک مانند "هیدروژن"، "هلیوم" و "لیتیوم" تشکیل شده باشند.
فرآیند "همجوشی" نیز موجب تشکیل اولین فلزات سنگین شده است.
هنگامی که این ستارهها منفجر شدهاند، ابرنواخترهای حاصل از این انفجار موجب گسترش فلزات سنگین در سراسر کیهان شدهاند.
نسل بعدی ستارهها نیز از ترکیب ابرهای این مواد تشکیل شدند. با این وجود، پس از آن ستارهها با فلزات سنگین به وجود آمدند و این چرخه ادامه پیدا کرد.
وجود این فلزات سنگین شاخص خوبی برای تشخیص سن ستارگان است.
تاکنون تصور شده است که ستارههای اولیه از بین رفته و منفجر شدهاند. اما در سالهای اخیر ستارهشناسان دریافتهاند که حدود ۲۵ ستاره با فلزات کم کشف کردهاند که قدیمیترین ستارههای کیهان به حساب میآیند. اما جرمی مشابه با جرم خورشید داشتهاند.
این ستاره قدیمی که شناسایی شده است،"۲MASS J۱۸۰۸۲۰۰۲–۵۱۰۴۳۷۸ B" نام گرفته و جرم آن ۱۴ درصد جرم خورشید است.
این ستاره همچنین کمترین میزان فلز در میان ستارگان شناخته شده را دارد و برآورد شده که میزان فلزات آن به اندازه سیاره عطارد باشد.
محققان اظهار کردند، این به این معنا است که ستاره ،"۲MASS J۱۸۰۸۲۰۰۲–۵۱۰۴۳۷۸ B" به دومین نسل ستارهها بازمیگردد.
محققان معتقدند این اکتشاف نشان میدهد که شاید در آینده ستارههای قدیمیتر نیز شناخته شدند.
نتایج این پژوهش در مجله "Astrophysical Journal" انتشار یافت.

هفته گذشته ناسا اعلام کرد فضاپیمای "کپلر" پس از انجام ۹ سال ماموریت تاریخی موفقیتآمیز به دلیل اتمام سوخت، بازنشسته شد.
به گزارش ایسنا و به نقل از تک تایمز، این فضاپیما در طول فعالیت خود توانست برای نخستین بار پنجرهای از وجود سیارههای دیگر در خارج از منظومه شمسی را به روی ما بگشاید.
ماه گذشته ناسا کپلر را در وضعیت خواب قرار داده بود زیرا این فضاپیما در وضعیت ایمن قرار گرفته بود.
ناسا اعلام کرده بود که سوخت کپلر در آیندهای نزدیک به اتمام میرسد ولی زمان دقیق آن مشخص نبود.
حال هفته گذشته پس از هفتهها سردرگمی در مورد فرجام این فضاپیما، ناسا رسما اعلام کرد که سوخت "کپلر" به اتمام رسیده است.
تلسکوپ فضایی "کپلر"(Kepler) ناسا پس از پیدا کردن سیارات فراخورشیدی فراوان که به دور ستارگان میچرخند، بازنشسته شد، اما اطلاعاتی که در طول سالها جمع آوری کرده است، به ستاره شناسان کمک خواهد کرد.
"بایگانی تلسکوپهای فضایی Mikulski "یا "MAST"در "موسسه علوم تلسکوپ فضایی"(Space Telescope Science Institute)، قصد دارد در آینده نزدیک دادههای جمع آوری شده نزدیک به یک دهه کپلر از مشاهدات فضای عمیق را در دسترس عموم قرار دهد. این امر دانشمندان را قادر میسازد تا اطلاعات جدیدی را کشف کنند.
تا به امروز، کپلر در مجموع ۲۸۱۸ "سیاره فراخورشیدی"(exoplanets) را کشف کرده است.
سیاره فراخورشیدی یا سیاره غیرخورشیدی سیارهای است که خارج از سامانه خورشیدی قرار دارد و به دور یک ستاره(غیر از خورشید) در حال گردش است. نخستین شناسایی علمی وجود یک سیاره فراخورشیدی در سال ۱۹۸۸ انجام شد با این حال، نخستین تایید در سال ۱۹۹۲ صورت گرفت. مطالعه سیارههای فراخورشیدی جزو موضوعات نوین در دانش اخترشناسیاست. نخستین سیاره فراخورشیدی در اوایل دهه ۹۰ میلادی کشف شد و از سال ۲۰۰۲ علاوه بر کشف، بررسی شخصیت پردازی این سیارهها نیز آغاز شد.

کپلر بر روی ستارگان نزدیک "صورت فلکی ماکیان"(constellation Cygnus) متمرکز بود.
ماکیان یکی از صور فلکی شمالی است که شبیه قویی است که در حال پرواز به سمت جنوب کهکشان راه شیری است.
مأموریت ۶۰۰ میلیارد دلاری کپلر در ماه مارس ۲۰۰۹ با هدف کمک به شناخت سیارههای مشابه با زمین در سراسر کهکشان راه شیری راهاندازی شد.
کپلر طی ماموریت خود، به طور پیوسته ۱۵۰ هزار ستاره را زیر نظر گرفت و دادههایی را جمعآوری کرد که منجر به شناسایی بیش از دو هزار سیاره فراخورشیدی تایید شد که ممکن است در برخی از آنها حیات فرازمینی نیز وجود داشته باشد.
این مشاهدات در ماه مه ۲۰۱۳، هنگامی که دومین چرخ از چهار چرخ کنترلی واکنشی کپلر نتوانست کار خود را درست انجام دهد، متوقف شد که موجب شد توانایی جهتگیری دقیق فضاپیما از بین برود.
در سال ۲۰۱۴، ناسا یک ماموریت گسترده با نام ۲ K را شروع کرد که طی آن، کپلر بسیاری از پدیدههای کیهانی را در یک دوره ۸۰ روزه رصد کرد.
اوایل ماه اکتبر بود که آخرین اطلاعات به دست آمده از کپلر با موفقیت به زمین رسید.
مقامات ناسا اظهار کردهاند که بازنشستگی کپلر به معنای پایان اکتشافات آن نیست و در آینده تحقیقاتی براساس شواهد به دست آمده از کپلر انجام خواهد شد.
گفتنی است، ناسا ماهواره کشف و شناسایی سیارات فراخورشیدی موسوم به "تس"(TESS) را به عنوان جانشین "کپلر" انتخاب کرده است.
این ماهوراه کاوشگر نیز در ۱۹ آوریل سال جاری به فضا پرتاب شد. هدف تس نیز جستوجوی سیارههای فراخورشیدی است. "بایگانی تلسکوپهای فضایی Mikulski" همچنین اطلاعاتی را که توسط تلسکوپ فضایی تس گردآوری میشود را نیز جمع آوری خواهد کرد.
در مقایسه با سیارات فراخورشیدی که تاکنون پیدا شدهاند، انتظار میرود که این فضاپیما موفق به پیدا کردن بیش از ۲۰ هزار سیاره دیگر شود.

یک زوج هلندی در تدارک سفر به قطب جنوب با وسیله نقلیهای هستند که با استفاده از فناوری چاپ سهبعدی و از زبالههای بازیافتی ساخته شده است و با انرژی خورشید کار میکند.
به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمودو، به دلیل کاهش منابع و تغییرات آبوهوایی بسیاری از انسانها در تلاش هستند که شیوه زندگی خود را با حداقل زباله پی بگیرند یا حداقل اینکه این ضایعات زبالهای را در تولید محصولاتی به کار گیرند.
در این راستا، یک زوج هلندی درتلاشند که این مفاهیم را ترویج دهند.
این زوج با نامهای ادوین و لیزابت ترولد، از سازمان محیط زیست "Clean۲Antarctica" در انتهای ماه جاری و در تاریخ ۲۸ نوامبر سفر خود را به قطب آغاز خواهند کرد.
این دو نفر با استفاده از یک وسیله نقلیه به نام "مسافر خورشیدی"(Solar Voyager) به سفر خود خواهند رفت.
جزئیات این پروژه شگفتانگیز باعث تحیر و شگفتی مهندسان و فعالان محیط زیست میشود.
"مسافر خورشیدی" از پلاستیکهای بازیافتی ساخته شده است. این پلاستیکها با چاپ سهبعدی ساخته شدهاند.

گفتنی است این وسیله نقلیه با استفاده از انرژی خورشیدی کار میکند.
در مورد اندازه این وسیله نقلیه میتوان گفت که حاوی دو صندلی است و دو تریلر نیز در پشت آن قرار دارد.
هر کدام از این تریلرها دو چرخ داشته که باعث میشوند این وسیله در مجموع از هشت تایر برخوردار باشد.

۱۰ صفحه خورشیدی در "مسافر خورشیدی" وجود دارد که در بالای تریلرها قرار میگیرد.
اندازه این صفحات ۱.۸ متر مربع بوده و ۲۵ کیلوگرم وزن دارند.
برای بهینهسازی فرآیند استفاده از انرژی خورشیدی، این وسیله به لولههای خلاء خورشیدی تجهیز شده است که برف را ذوب میکنند.
گفتنی است از سفر ۳۰ روزه این زوج هلندی فیلمبرداری خواهد شد تا یک مستند تهیه شود.

این زوج به سرعت در حال آمادهسازی سفر خود هستند.
روزی فرا خواهد رسید که فضانوردان از این سفر برای سفر به ماه الهام خواهند گرفت.


"مریخنورد اگزومارس"(ExoMars rover) که توسط شرکت هواپیماسازی اروپایی "ایرباس"(Airbus) در حال ساخت است، انتظار میرود در سال ۲۰۲۰ به سیاره سرخ پرتاب شده و در سال ۲۰۲۱ به جستجوی حیات در آنجا بپردازد.
به گزارش ایسنا و به نقل از اسکای نیوز، مریخنورد اگزومارس یک مریخنورد رباتیک برنامهریزی شده برای سفر به مریخ و بخشی از مأموریت بینالمللی اگزومارس به رهبری آژانس فضایی اروپا است. این طرح شامل راهاندازی یک وسیله نقلیه روسی حامل ماژول ESA و کاوشگر روسی، برای ارسال مریخ نورد ESA به سطح مریخ است. این مریخ نورد پس از فرود موفقیت آمیز، با بهرهگیری از انرژی خورشیدی یک ماموریت برای جستجوی نشانههای احتمالی وجود زندگی در گذشته یا حال در مریخ را آغاز میکند.
پژوهشگران اکنون در بریتانیا در حال ساخت این مریخ نورد که برای جستجوی حیات در مریخ لازم است، هستند.
مریخ نورد آژانس فضایی اروپا در شهر استیونج انگلستان با هدف بررسی سطح مریخ در سال ۲۰۲۱ ساخته میشود.
این مریخ نورد میتواند تا عمق دو متر در سطح مریخ فرو رفته و به بررسی سطح زیرین مریخ بپردازد، همچنین دارای ابزارهایی است که میتوانند نمونههایی را که بر روی سطح میبیند، بررسی کند.
این مریخ نورد ۳۰۰ کیلوگرم وزن دارد و قادر به کاوش ۲ سانتی متر در ثانیه در حداقل ۹۰ روز است، دانشمندان امیدوارند این مریخ نورد نیز مانند مریخ نورد آمریکایی "کنجکاوی"(Curiosity) که در اوت ۲۰۱۲ فرود آمد و همچنان در حال بررسی است، فعال باقی بماند.
مریخنورد کنجکاوی یک مریخنورد ساخت ناسا است که هماکنون در گودال گیل نزدیکی خط استوا مریخ، در حال کاوش است.

این کاوشگر پیچیدهترین کاوشگری است که ناسا، به سیاره سرخ فرستاده است. این خودروی شش-چرخه که ۲٫۹ متر طول و ارتفاعی به اندازه قد یک انسان معمولی و ۹۰۰ کیلوگرم وزن دارد، میتواند بر روی سطح سیاره حرکت کند که حدود چند ده متر در روز است و از موانعی تا ارتفاع ۷۵ سانتیمتر بالا رود و دارای یک باتری پلوتونیوم است که به آن اجازه میدهد تا بیش از ۱۰ سال به حرکت ادامه دهد که برای بازدید از همه کف دهانه و حتی صعود به قله کوه شارپ در مریخ زمانی کافی است.
این وسیله که مجهز به انواع تجهیزات علمی است، میتواند از خاک نمونهبرداری و سنگها را سوراخ کند. یک بازوی رباتیک، نمونهها را برای آنالیز ترکیب شیمیایی به آزمایشگاه درون وسیله منتقل میکند.
"لیز سوارد" (Liz Seward) راهبردشناس ارشد شرکت ایرباس و مرکز فضایی استیونج گفت: ساخت این مریخ نورد، نخستین پروژه آژانس فضایی اروپا است. این بخشی از یک طرح بزرگ به نام "نقشه راه اکتشاف جهانی" (global expedition road map) است.
در حال حاضر قصد ما ارسال این مریخ نورد به مریخ است اما در سال ۲۰۳۰ برنامه ما فرستادن انسانها ابتدا به ماه و سپس به مریخ خواهد بود.
آژانس فضایی اروپا قصد دارد این مریخ نورد را تابستان سال ۲۰۲۰ پرتاب کند تا مریخ نورد جستجوی حیات خود را بهار ۲۰۲۱ انجام دهد.
در حالی که سفرهای پیشین مریخ نوردها به مطالعه شیمی و زمین شناسی سطح مریخ میپرداخت اما خانم سوراد افزود که مریخ نورد آژانس فضایی اروپا، زیست شناسی بالقوه سطح مریخ را بررسی خواهد کرد.
نمونه اولیه مریخ نورد روز یکشنبه به نمایش گذاشته شد.

بر اساس جدیدترین خبرها، سامسونگ از مدتی قبل کار روی واحد پردازش عصبی دو هستهای را آغاز کرده است و قصد دارد از آن در مدلهای جدید تراشهی اکسینوس که مبتنی بر لیتوگرافی ۷ نانومتری هستند، استفاده کند. عملی شدن این موضوع میتواند عملکرد تراشههای Exynos را در اجرای تسکهای مبتنی بر واقعیت افزوده، بهطرز قابلتوجهی بهبود بخشد.
صفحهی توییتر Ice Universe که سابقهی درخشانی در زمینهی لو دادن اطلاعات مربوط به دنیای فناوری دارد، به تازگب ضمن اعلام خبر ساخت NPU دو هستهای توسط سامسونگ، مدعی شده است که این واحد پردازش مبتنی بر شبکهی عصبی قرار است در اپلیکیشن دوربین گوشی گلکسی اس ۱۰ بهمنظور پردازش تصاویر مورداستفاده قرار گیرد.
در کنار این موارد، گفته میشود که بهرهمندی تراشهی گلکسی S10 از NPU دو هستهای، میتواند منجر به بهبود عملکرد در دو زمینهی ضبط ویدیو و تشخیص صدا بشود.
اوایل سال ۲۰۱۸ بود که Samsung از جدیدترین تراشهی سری اکسینوس ۷ (یعنی اکسینوس ۹۶۱۰) بهعنوان نخستین تراشهی خود با واحد پردازش عصبی مستقل، رونمایی کرد. این تراشه با بهرهگیری از واقعیت افزوده میتواند در هنگام استفاده از دوربین، بهصورت خودکار صحنههای مختلف را تشخیص دهد و افکت بوکه را ایجاد کند.
یکبار دیگر، شرایط بهگونهای رقم خورده است که بشریت از تاریخ، درس عبرت بگیرد. زمانی که اقلیم دگرگون شد، محصولات ویران شدند و قحطی زبانه کشید، مردم ساکن آسیای کهن به این اتفاقات واکنش نشان دادند. آنها دست به کار شدند؛ شروع به کشت محصولات مختلف کردند، شبکههای جدید تجارت را ایجاد کردند و ابتکار خود را برای حل مسائل دیگر نیز بهکار گرفتند.
پژوهشهای جدید انجامگرفته از سوی جید دی.آلپویم گودز از دانشگاه کالیفرنیای سندیگو بههمراه کیل بوسینسکیاز مرکز باستانشناسی کرو کانیون در کلرادو، دانشگاه ایالتی واشینگتن و دانشگاه مونتانا، نیز به نتایج مشابهی رسیدهاند.
مقالهی آنها که در مجلهی Science Advances چاپ شده است، یک مدل رایانهای را تشریح میکند که در آن، برای اولین بار نشان داده شده که در چه زمان و در کدام نقطه از آسیا، کشت محصولات زراعی اصلی (در زمانی بین ۵ تا ۱۰ هزار سال پیش)، رونق یافته و در ادامه با شکست مواجه شده است.
وقتی که آبوهوا رو به سرما گذاشت، برخی مردم شروع به نقل مکان کردند و برخی دیگر، به شغل گلهداری روی آوردند. مزیت گلهداری این بود که احشام در علفزارها به بهرهوری میرسیدند؛ جایی که امکان کشاورزی و کشت محصولات غذایی در آنجا وجود نداشت. همچنین بسیاری از مردم تصمیم گرفتند که به تجارت روی آوردند؛ این استراتژی در نهایت به توسعهی «جادهی ابریشم» منجر شد. در برخی مناطق نیز، جوامع نسبت به تنوع بخشیدن به محصولات زراعی خود مبادرت ورزیدند.
پژوهشگران، با مدل رایانهای جدید خود قادر به بررسی جزئیات این پدیده بودند که چگونه تغییرات اقلیمی، تواناییهای جوامع را در تولید محصولات غذایی دستخوش تغییر کرد؛ تغییری که به بهای تغییر فرهنگ این جوامع تمام شد.
دی.الپویم گودز، نویسندهی اصلی مقاله و استادیار دپارتمان مردمشناسی در دانشگاه سندیگو میگوید:
در باستانشناسی، مستندات بسیاری درمورد شرایط اقلیمی گذشته وجود دارد؛ اما در بیشتر مطالعات قبلی، ما تنها توانسته بودیم ارتباط بین تغییرات اقلیمی و تمدنها را ترسیم کنیم؛ آنچه که ما در این مطالعه نشان دادهایم، این است که چگونه تغییرات دما و بارش در طول زمان و در مکانهای مختلف، بر توانایی مردم در کشت محصولات مختلف اثر میگذارد.

دی.الپویم گودز، در واقع یک باستانشناس است که در تجزیهوتحلیل بقایای گیاهان باستانی تخصص دارد؛ او میکوشد تا درک کند چگونه استراتژیهای امرار معاش انسان در طول زمان تغییر کرده است. بوسینسکی یک باستانشناس محاسباتی است. این دو نفر، در مدل خود، دادههای ایستگاه هواشناسی حال حاضر آسیا را با شرایط بازسازیشدهی اقلیم گذشته ترکیب کردند تا به یک شبیهسازی برای الگوی زمانی تغییر دما در قارهی آسیا دست یابند. آنها همچنین دادههای مربوط به مزارع باستانی و نوع بذرهای مورد استفاده را به مدل خود اضافه کردند.
شواهد نشان میدهد که در حدود ۳۰۰۰ تا ۳۷۰۰ سال پیش، یک تحول عمده در شرایط اقلیمی (بهصورت سرمایش جهانی) رخ داده است. همانطور که امروزه هم میدانیم، تغییر شرایط دمایی، تمام مناطق جهان را به یک اندازه، تحتتاثیر قرار نمیدهد. اثرات تغییرات دما در آن زمان، اغلب در مناطق با عرض جغرافیایی بالاتر و ارتفاعات بیشتر دیده میشد. دی.الپویم گودز و بوسینسکی نشان دادند که شدت این تغییرات در مغولستان و فلات تبت، تا چه حدی چشمگیر بوده است. حدود ۳۵۰۰ سال پیش در این مناطق، برداشت ذرت و ارزن، در نیمی از موارد با شکست مواجه میشد؛ بنابراین مردم مجبور شدند این محصولات را با انواع دیگری نظیر گندم و جو جایگزین کنند.
آنها همچنین استدلال میکنند که کاهش دما، باعث بروز مشکلات فزایندهای در کشت محصولات اصلی در شمال چین (طی سالهای ۲۹۱ الی ۳۶۰ پس از میلاد) شد؛ این عامل حتی ممکن است در تغییر پایتخت چین از «شیان» به محلی که اکنون با نام «نانجینگ» شناخته میشود، نقشی کلیدی ایفا کرده باشد.
این تحولات، مانند پیدا کردن یک آپارتمان بهتر داخل یک شهر امروزی، چندان آسان نبود. شواهد تاریخی، حاکی از برداشتهای فاجعهبار محصولات (بخوانید: قحطیها) در آن زمان هستند. همچنین پژوهشگران میگویند که عمدهی مهاجرت تودهها با هزاران نزاع ریز و درشت و نیز درگیریهای خونین همراه بوده است.
نویسندگان این مطالعه میگویند که تغییر اقلیم، باعث تحریک توسعه در بخش زیرساختهای حملونقل در سراسر آسیا شده است؛ از جمله این اقدامات، تصمیم سلسلهی سوئی در سرمایهگذاری در یکی از پروژههای بزرگ ملی یعنی ایجاد آبراه بزرگ چین است. آبراه بزرگ که در حال حاضر یکی از میراثهای جهانی یونسکو است، در حقیقت، طولانیترین و قدیمیترین آبراه در جهان محسوب میشود که رودخانههای زرد و یانگتسه را به یکدیگر پیوند میدهد. این آبراه، حملونقل مردم و کالاهای تجاری آنها را تا حد زیادی تسهیل کرد.
مطالعهی یادشده در مجلهی Science Advances، با عنوانی «نسبتاً لطیف» به چاپ رسیده است: «تغییر اقلیم، باعث تحریک نوآوری در کشاورزی و تجارت در سرتاسر آسیا شده است.» این در حالی است که نگارندگان آن، نسبت به دیدگاه کاملاً خوشبینانه دربارهی این مطلب، هشدار دادهاند.

بوسینسکی میگوید:
بحرانها فرصتهایی برای تغییر در فرهنگها و ظهور نوآوری هستند؛ اما سرعت و ابعاد تغییرات اقلیمی کنونی متفاوت است.
دی.الپویم گودز اضافه میکند:
آثار ناشی از گرمایش جهانی کنونی بسیار سریعتر و شدیدتر است. در نظر داشته باشید که بشریت برای سازگاری با یک دنیای سردتر، چهار هزار سال فرصت داشته است. با وقوع گرمایش جهانی، این الگوهای درازمدت سازگاری در انسانها، بهگونهای غیرقابلپیشبینی دستخوش تغییر خواهند شد و در شرایط سیاسی حاکم بر جهان فعلی، ممکن است انعطافپذیری لازم وجود نداشته باشد. علاوه بر این، کشاورزی مکانیزه و صنعتی بههمراه سیاستگذاریهای بینالمللی کشاورزی، ما را بهسوی فرهنگ تکمحصولی سوق میدهند. در حالی که ما نیاز داریم در جهت مخالف حرکت کنیم.
او ادامه میدهد:
این نوع مطالعات، نشان میدهند که پوشش ریسک و سرمایهگذاری در تنوع محصول، تاکنون بهترین حرکت تاریخی ما برای سازگاری با تغییرات اقلیمی محسوب میشدند. این همان عاملی بوده است که در گذشته باعث سازگاری ما شده است و احتمالاً در آینده نیز باید آن را مد نظر داشته باشیم.
نگارندگان این مطالعه، منابع شبیهسازیها را بهصورت متنباز و رایگان در اختیار همگان قرار دادهاند تا دیگر پژوهشگران نیز بتوانند این تحلیلها را برای دیگر محصولات و در نقاط دیگر جهان توسعه دهند و به مدلهای دقیقتری برای پیشبینی آیندهی زراعت بپردازند.
میت ۲۰ پرو دستگاهی است که از یک نمایشگر ۶.۳۹ اینچی OLED با لبههای خمیده، رزولوشن +QHD و نسبت تصویر ۱۹.۵:۹ بهره میبرد؛ این تلفن هوشمند اکنون حاشیههای بسیار باریکی دارد و در لبهی بالا به یک بریدگی عریض ختم میشود. در این دستگاه دو قابلیت بسیار مهم قرار گرفته است که توجه بسیار زیادی را به خود جلب کردهاند. سیستم تشخیص چهرهی میت ۲۰ پرو با نگاشت چهرهی کاربر، از طریق هزار پرتو مادون قرمز کار میکند و امکان احراز هویت برای تراکنشهای مالی Alipay ،WeChat Pay و Huawei Pay را فراهم میآورد. هواوی مدعی است که سیستم مورد بحث در مدت ۵۰۰ میلیثانیه، چهرهی کاربر را شناسایی میکند و خطای آن یک در میلیون خواهد بود. بریدگی نمایشگر میت ۲۰ پرو، محل قرارگیری ماژولهایی مانند دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی RGB، پرتابکنندهی پرتوهای مادون قرمز و دوربین IR است.
وجه تمایز دیگر میت ۲۰ پرو با نسخهی عادی، به اضافهشدن حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر با تشخیص پویای ۱۰ سطح فشار در این فبلت گرانقیمت بازمیگردد، در حالی که میت ۲۰ چنین قابلیتی ندارد و از حسگر اثر انگشت عادی برای احراز هویت استفاده میکند. در ادامه به سراغ ویدیویی میرویم که در آن نگاهی عمیق به این دو قابلیت خواهیم داشت.
نظر شما چیست؟ تجربهی کاربری خود را با ما به اشتراک بگذارید.
سر آرتور چارلز کلارک (Sir Arthur Charles Clarke) نویسندهی انگلیسی داستانها و مقالههای علمی و تخیلی بود. او علاوه بر نویسندگی، به اختراع و پیشگویی آیندهی دنیای فناوری نیز میپرداخت. کلارک بهعنوان مجری ماهر تلویزیون و ماجراجوی دنیای زیر آب نیز شناخته میشود.
شهرت اصلی کلارک، بهخاطر شراکت در نوشتن فیلمنامهی فیلم مشهور ۲۰۰۱: یک ادیسهی فضایی است. این فیلم، در برخی منابع بهعنوان تأثیرگذارترین فیلم تاریخ شناخته میشود. آرتور یکی از طرفداران و مبلغان سفر به فضا بود. او مقالههای زیادی در این مورد نوشت و آگاهی عمومی را در این زمینه بسیار افزایش داد. او جوایز متعددی از جمله کالینگا سازمان یونسکو را بهخاطر ترویج مطالعهی علم دریافت کرد. برخی منابع رسانهای، لقب «پیامبر عصر فضا» را به او دادهاند.

تولد و تحصیل
آرتور سی کلارک در ۱۶ دسامبر سال ۱۹۱۷ در منطقهی ساحلی ماینهد در سامرست انگلستان بهدنیا آمد. پدر و مادر او، چارلز رایت و نورا ویلیس کلارک، کشاورز بودند. آرتور تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهی Huish در سامرست گذراند. اولین برخورد او با داستانهای علمی و تخیلی در سن ۱۲ سالگی رخ داد. او در آن زمان با مجلهی عامهپسند Amazing Stories آشنا شد.
مطالعهی داستانهای علمیتخیلی، بهسرعت به سرگرمی اصلی آرتور تبدیل شد. او پس از مدتی داستانهایش را در یک مجله در مدرسه چاپ کرد. البته فقر در همان سالهای نوجوانی به سراغ این نویسندهی بزرگ آمد و او مجبور شد، تحصیل را رها کند. آرتور در سال ۱۹۳۶ بهعنوان مأمور رسیدگی به کارگران ساختمانی برای دولت انگلستان مشغول به کار شد.
البته علاقه به علم و فضا هیچگاه در آرتور از بین نرفت. او در همان سنین جوانی به انجمن بین سیارهای بریتانیا (British Interplanetary Society) ملحق شد. این انجمن، مخصوص علاقهمندان به ماجراجوییهای علمی بود. آرتور برای ژورنال این انجمن مقالههایی در مورد اکتشاف فضا مینوشت. عضویت در انجمن، بهترین فرصت برای آرتور جوان بود تا با دیگر نویسندهها و ویراستارهای علمیتخیلی آشنا شود. همین ارتباطات، در انتشار اولین داستانهای او، مفید واقع شدند.
جنگ جهانی دوم، نقطهی عطفی در زندگی آرتور بود تا دانستهها و علایق خود را بهصورت عملی دنبال کند. او به نیروی هوایی انگلستان پیوست و در آنجا بهعنوان متخصص رادار مشغول شد. پیشرفت آرتور او را به درجهی افسر پرواز رساند. او پس از مدتی بهعنوان افسر فنی رادار مشهور Ground Control Aproach مشغول به کار شد.

آرتور در زمان جنگ مقالهای در مورد استفاده از ماهواره برای اتباطات نوشت. مقالهای که سالها بعد به واقعیت تبدیل شد. ایدهی کلارک در مورد ایستگاههای بزرگ ارتباطی و اتصال جهان به کمک ماهوارهها، در طول سالیان تکامل یافت تا امروز به ماهوارههای ارتباطی رباتیک تبدیل شد.کلارک در طول این سالها با دانشمندان و مهندسان آمریکایی همکاری کرد تا فضاپیماها و سکوهای پرتاب متنوع را توسعه دهند.
او در آن زمان با فروش داستان به مجلههای علمیتخیلی، کسب درآمد میکرد. کلارک پس از بازگشت از جنگ به کالج سلطنتی رفت و در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی خود را در رشتهی ریاضی و فیزیک از این دانشگاه دریافت کرد.
اولین کتابها و پروژه فضا
اولین کتاب غیرداستانی کلارک در سال ۱۹۵۰ با نام Interplanetary Fight منتشر شد. کتاب بعدی، در مورد اکتشاف فضا و با نام The Exploration of Space در سال ۱۹۵۱ معرفی شد. رمانهای بعدی، پیرو همین کتاب بودند و اکتشاف را با حالتی داستانی معرفی میکردند. کتاب Prelude to Space در مورد سفر به ماه در سال ۱۹۵۱، کتاب The Sands of Mars در مورد زندگی در کرهی مریخ در سال ۱۹۵۱ و کتاب Islands in the Sky در مورد زندگی در یک ایستگاه فضایی در سال ۱۹۵۲ چاپ شدند.

نسخههای دستنویس کتاب Paradise
کتاب بعدی کلارک، یکی از بهترین آثار او است که نحوهی ارتباط انسان با موجودات فضایی احتمالی را شرح میدهد. این کتاب با نام Childhood's End در سال ۱۹۵۳ چاپ شد. داستان کتاب در مورد تغییرات تکاملی است که در اثر اولین ارتباطات انسانها با موجودات فضایی در آنها ایجاد میشود. در این داستان، فرمانروایان فضایی به زمین میآیند و بهنوعی آن را اشغال میکنند. در پایان، نسلهای پایانی بشر با کمک فناوری خود فضاییها، بر آنها غلبه میکنند. این روندهای انقلاب و ارتباط با فضاییها بعدا در کارهای کلارک به وفور تکرار شد.
پس از پرتاب ماهوارهی اسپوتنیک توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۷، استفاده از فضا توسط کشورهای مختلف جهان به مسئلهای بینالمللی تبدیل شد. کلارک در بحثها و تصمیمگیریهای پیرامون این موضوع، با آمریکاییها همکاری میکرد. او با مسئولان ادارهی هواشناسی این کشور در مورد فواید استفاده از ماهواره در این بخش، تبادل نظر کرد و ایدههای کاربردی بسیاری هم ارائه داد.
ایدهی ارتباطات ماهوارهای کلارک در سال ۱۹۶۴ به واقعیت تبدیل شد. در آن زمان ماهوارهی Syncom 3 برای پخش زندهی مسابقات المپیک سال ۱۹۶۴ به فضا پرتاب شد.
پیشگوی دنیای فناوری
آرتور سی. کلارک علاوه بر فعالیتهای علمی و مهندسی، به مطالعهی آینده و پیشگوییهای بزرگش در این رابطه نیز مشهور است. او تلاش زیادی برای گسترش مطالعهی علم در جهان انجام داد و بهنوعی، این مقوله را برای همهی مردم جهان قابل دسترس کرد. او در سال ۱۹۵۸ شروع به نوشتن مجموعهای از مقالات کرد که بهعنوان مشهورترین نوشتهی غیرداستانی او شناخته میشوند.

یادداشتها و نامههای بهجا مانده از آرتور سی کلارک
مقالههای Profiles of the Future تلاش اصلی کلارک برای پیشبینی جهان فناوری بودند که در سال ۱۹۶۲ در کتابی به همین نام چاپ شد. او در این کتاب، جهان آینده و یافتههای بشر را ترسیم کرده است. یک جدول زمانی در این کتاب وجود دارد که اتفاقات بزرگ تاریخ را از زمان چاپ تا سال ۲۱۰۰ پیشبینی میکند.
پیشبینیهای کلارک در مورد آینده، در داستانهای او نیز به وضوح دیده میشود. بهعنوان مثال او در رمان Fountains of Paradsie که در سال ۱۹۷۹ چاپ شد، یک آسانسور فضایی را ترسیم میکند. این ایده، برای دههها هنوز هم بحثی جذاب در زمینهی اکتشاف فضا است.
کلارک در مقالهی سال ۱۹۵۹ در مورد ارتباطات ماهوارهای، به گیرندههای شخصی هم اشاره کرده بود. او ادعا کرده بود که زمانی همهی مردم میتوانند تنها با گرفتن یک شماره، با هر فرد دیگری در جهان تماس بگیرند. بهعلاوه او در مورد مکانیابی هم پیشبینی کرده بود و در کتاب مشهور خود، ظهور این دستگاهها را میانههای دههی ۱۹۸۰ بیان کرد.
کلارک در مصاحبهای در سال ۱۹۷۴ با یکی از خبرگزاریهای دولتی استرالیا در مورد آینده و زندگی بشر در سال ۲۰۰۱، بسیاری از پدیدههای امروزی را بهدرستی پیشبینی کرد. او مواردی همچون بانکداری آنلاین و فروشگاههای آنلاین را بهعنوان پدیدههای رایج در شروع قرن ۲۱ بیان کرد. در این مصاحبه، خبرنگار از کلارک پرسید که زندگی پسرش در آینده چگونه خواهد بود. کلارک پاسخ داد:
او در خانهی خودش یک کامپیوتر خواهد داشت که البته کوچکتر از نمونههای امروزی خواهد بود. او در آینده یک کنسول دارد که با آن صحبت میکند. تمام نیازها از دریافت اطلاعات تا اطلاعات بانکی، رزرو بلیط تئاتر و تمام موارد دیگر زندگی پیچیده، تنها با یک دستگاه کوچک خانگی برآورده می شود.
واقعی شدن این امکانات و تجهیزات، بههمان اندازه که تلفن برای ما واقعی است، قابل حدس خواهد بود.
کلارک ایدهی جالبی نیز در مورد زندگی در فضا داشت. او معتقد بود حیات فرازمینی به احتمال زیاد وجود دارد. به عقیدهی کلارک، فناوریهای زمین در برابر حیات فرازمینی بسیار پیش پا افتاده است. در نهایت، او دو حالت را در این زمینه متصور بود و هر دو را نیز ترسناک میدانست: ما یا در این جهان تنها هستیم یا نیستیم!

در کنار استنلی کوبریک و عوامل فیلم اودیسه فضایی
شاهکار ادیسهی فضایی
آتور سی کلارک در میانههای قرن بیستم به اکتشاف دریا علاقهمند شد. او در سال ۱۹۵۶ به سریلانکا رفت و عکسبرداری و غواصی را به کارهای روزمرهی خود تبدیل کرد. او ابتدا در ساحل جنوبی و در اوناواتونا اقامت داشت و پس از مدتی به کلومبو رفت. غواصیها و ماجراجوییهای او در این منطقه، منجر به کشف یک معبد قدیمی شد.
کلارک در زمان اقامت در سریلانکا دو کتاب مهم نیز نوشت. کتاب Coast of Coral در سال ۱۹۵۶ و The Reefs of Taprobane در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. او در کتاب دوم، جریان کشف آن معبد مشهور را نیز بهصورت داستان توضیح داد. او برای گذران زندگی در آن منطقه، یک مدرسهی غواصی و فروشگاه نیز تأسیس کرد.
تبحر بالای کلارک در نوشتن، او را در سال ۱۹۶۴ با فیلمساز مشهور یعنی استنلی کوبریک همراه کرد. همکاری این دو نفر، منجر به تولد شاهکاری در تاریخ سینما با نام ۲۰۰۱: ادیسهی فضایی شد. این فیلم در سال ۱۹۶۸ پخش و بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین فیلمهای تاریخ شناخته شد. کلارک و کوبریک برای فیلمنامهی این فیلم، نامزد دریافت جایزهی اسکار شدند.
آرتور پس از پخش و موفقیت ادیسه فضایی، نسخهی رمان این فیلمنامه را نیز در سال ۱۹۶۸ منتشر کرد. این نسخه، بر اساس دستنویسهای اولیهی او برای فیلمنامه بوده و کمی با فیلم اصلی متفاوت است.
دولت سریلانکا در سال ۱۹۷۵ بهخاطر فعالیتهای این نویسندهی بزرگ، پیشنهاد شهروندی خود را به او ارائه کرد. کلارک در آن منطقه بهقدری محبوب و مشهور شد که در زمان ملاقات دوستش رابرت آنسون هاینلاین، نیروی هوایی سریلانکا هلیکوپتری اختصاصی را برای گشتوگذار در منطقه به آنها داد.

پشت صحنهی فیلم ادیسهی فضایی
او در سال ۱۹۸۲ بار دیگر به سراغ این داستان رفت و ۲۰۱۰: ادیسهی ۲ را نوشت. این داستان با همکاری پیتر هیامزساخته و در سال ۱۹۸۴ اکران شد. نکتهی جالب در مورد این داستان و فیلمنامه، روش همکاری این نویسنده و کارگردان بود که برای اولین بار از کامپیوتر و مودم استفاده میکردند. کلارک دو نسخهی دیگر نیز در ادامهی این داستان نوشت. ۲۰۶۱: ادیسهی ۳ و ۳۰۰۱: ادیسهی نهایی، نام این دو کتاب بودند که البته، به فیلم تبدیل نشدند.
کلارک علاوه بر سری داستانهای ادیسه، داستانی مشهور با نام ملاقات با راما دارد. این داستان در سال ۱۹۷۳ چاپ شد و تاکنون، تلاشهای متعددی برای تبدیل کردن آن به فیلم سینمایی انجام شد. هنرمندان بزرگ هالیوودی همچون مورگان فریمن و دیوید فینچر، از ابتدای قرن ۲۱ تلاشهای زیادی در مسیر تولید فیلم از این رمان انجام دادند اما هنوز هیچکدام عملی نشده است.
در سالهای پایانی قرن بیستم، آرتور سی کلارک به همراه ایزاک آسیموف و رابرت هاینلاین بهعنوان بزرگان داستاننویسی علمیتخیلی شناخته میشدند. آنها بهصورت غیررسمی لقب Big Three را یدک میکشیدند. رابطهی کلارک و هاینلاین از سال ۱۹۵۱ و ارتباط با آسیموف از سال ۱۹۵۳ شروع شد. البته رابطهی هاینلاین و کلارک در سال ۱۹۸۴ و بر سر بحثی پیرامون سیاستهای آمریکا در حوزهی دفاعی، تا حدودی تیره و تار شد.
برنامههای تلویزیونی
کلارک در دههی ۱۹۸۰ در برنامههای تلویزیونی متعدد نقش داشت. یکی از مشهورترین برنامههای او با نام Arthur C. Clarke's Mysterious World در ۱۳ قسمت و در تلویزیون بریتانیا پخش شد. موضوع این برنامه، نگاهی به پدیدههای عجیب در سرتاسر جهان بود.

در کنار پاپ در واتیکان
برنامهی بعدی نیز یک سریال ۱۳ قسمتی با نام Arthur C. Clarke's World of Strange Powers بود که به جهانهای ماوراءالطبیعه میپرداخت. مجموعهی این دو برنامهی تلویزیونی در نهایت در سریالی با نام Mysterius Universe جمعبندی شد.
زندگی شخصی و مرگ
کلارک در سال ۱۹۵۳ و در سفری به فلوریدا با مرلین میفیلد ازدواج کرد. البته ازدواج آنها تنها ۶ ماه دوام داشت و طلاق رسمی هم در سال ۱۹۵۴ ثبت شد. کلارک هیچگاه دوباره ازدواج نکرد و برخی مورخان و کارشناسان، تمایلات جنسی خاص را دلیل ازدواج نکردن او در سریلانکا میدانند.

این نویسندهی بزرگ قرن بیستم مجموعهای از دستنوشتههای خود را به برادرش فرد سپرد تا از آنها نگهداری کند. این مجموعه به نام Clarkives شناخته میشود. کلارک وصیت کرده است که برخی از نسخههای خصوصی این مجموعه، تا ۳۰ سال پس از مرگش منتشر نشود.
در ۲۶ می سال ۲۰۰۰، نشان شوالیه بهخاطر خدمات بیشمار آرتور سی. کلارک به حوزهی ادبیات، در مراسمی در کولومبو، پایتخت سریلانکا به او اهدا شد. این نشان و لقب سِر در سال ۱۹۹۸ برای کلارک در نظر گرفته شده بود. البته او بهخاطر درگیری در یک پروندهی اتهام به آزار جنسی، مراسم اصلی را به تعویق انداخت. در نهایت، آن پرونده نیز بهنفع کلارک مختومه و او از همهی اتهامات مبری شد.
آرتور سی کلارک از سال ۱۹۸۸ به سندرم پس از فلج اطفالمبتلا شد و از آن زمان، در اکثر اوقات روی ویلچر مینشست. بهخاطر این مشکل، او در سالهای پایانی توانایی سفر و حتی صحیح صحبت کردن هم نداشت. او در این سالها با پیامهای ویدیویی با طرفداران و دوستانش ارتباط برقرار میکرد. آرتور سی کلارک در ۱۹ مارس سال ۲۰۰۸، بر اثر مشکلات تنفسی از دنیا رفت. جسد او در کنار دوست همیشگیاش لزلی اِکانایاک در منطقهی کولومبو و با مراسم سنتی مردم سریلانکا، دفن شد.
کلارک در سالهای پایانی کتابها و داستانهای متعددی را در همکاری با دیگر نویسندگان منتشر کرد. او چند روز پیش از مرگ، آخرین نوشتههای کتاب آخرش با نام The Last Theorem را مرور کرده و برای همکارش فردریک پول ارسال کرد. این کتاب پس از مرگ کلارک چاپ شد.

دریافت جایزهی ویژهی علمی کشور هلند
جوایز و افتخارات
آرتور سی. کلارک در طول زندگی خود جوایز متعددی را برای آثار فاخر خود در زمینهی ادبیات علمیتخیلی دریافت کرد. جایزهی مشهور کالینگا از سازمان یونسکو در سال ۱۹۶۱، یکی از بزرگترین افتخارات این دانشمند بود که بهخاطر نقش او در گسترش علم اهدا شد. فیلمنامه و فیلم اودیسه نیز نامزدی اسکار را برای او به همراه داشتند. شهرت این نام بهقدری شد که ماژول کنترلی آپولو ۱۳ ادیسه نامیده شد.
جوایز Hugo و Nebula از مشهورترین جوایز ادبی جهان هستند که بهخاطر کتابهای مختلف کلارک از جمله ملاقات با راما به او اهدا شدند. علاوه بر کتاب و ادبیات، کلارک به خاطر فعالیتهای علمی از جمله همکاری در ایدهی ماهوارههای هواشناسی و کمک به اکتشاف فضا، جایزهی آکادمی ملی مهندسی را دریافت کرد.
کلارک در سال ۱۹۹۴ برای جایزهی صلح نوبل پیشنهاد شد. دانشگاه Bath در سال ۱۹۸۸، مدرک دکترای افتخاری خود را به این نویسنده اهدا کرد. او از طرف دولت سریلانکا نیز برترین جایزهی شهروندی را دریافت کرده است.
علاوه بر جوایز دریافتی، موارد مختلفی نیز در احترام به این نویسندهی دنیای فناوری به نام او ثبت شدهاند. در این میان میتوان به جایزهی رسمی بنیاد آرتور سی. کلارک برای نوآوری اشاره کرد. بهعلاوه، سیارک 4923 Clarke و یک فسیل دایناسور نیز به نام این دانشمند ثبت شدهاند.
Dubbed Veloce ابزاری است که برای بررسی حرکت لرزشی ستارهها که ناشی از جاذبهی سیارههای گردش کننده در مدارهای اطراف آن است و بهطور خاص برای بررسی ستارههای به اصطلاح کوتولهی قرمز طراحی شده است. این ابزار اخیرا روی تلسکوپ Anglo-Austrialian در نیو ساوث ولز نصب شد.
بنابر گفتهی ناسا در حال حاضر بیش از ۳۸۰۰ سیاره در حال گردش به دور ستاره در مدارهای ستارههای دیگر به غیر از خورشید وجود دارد؛ اما با توجه به نور کم رسیده از آنها، برای شناساییشان به روشهای دیگر نیازمندیم. رایجترین تکنیک که توسط تلسکوپهایی مانند کپلر که اخیرا بازنشسته شده و یا TESS تازهکار مورد استفاده قرار میگیرد، شامل تماشای سایههایی از سیارهها در مقابل ستارگان است که به روش ترانزیت شناخته میشود.
اما این روش بهتنهایی قادر نیست تمام اطلاعات مورد نیاز را در اختیار ما قرار دهد. روش دیگری که برای دریافت اطلاعات از آن استفاده میشود، بررسی سرعت زاویهای ستارهها و اندازهگیری میزان حرکت لرزشی آنها و همچنین بررسی نحوهی حرکت سیارهها به دور آنها است. اندازهگیری میزان این جابجایی تصور بهتری از جرم سیارهها به ستارهشناسان میدهد و این همان چیزی است که Veloce برای آن طراحی شده است.

به گفتهی کریس تینی دانشمند سیارهشناس از دانشگاه نیو ساوث وست، ولوس به آنها اجازه میدهد تا حرکات جزئی را که سیارهها در ستارهی میزبانشان ایجاد میکنند، کشف و اندازهگیری کنند. این ابزار قادر به ارائهی دقت مورد نیاز برای شناسایی سیارات بسیار کوچک است. ستارهشناسان میتوانند روی اینگونه سیارههای کوچک سنگی و احتمالا قابل سکونت، به دنبال علائم حیات بگردند و همین باعث اهمیت چنین ستارههایی میشود.
مقالههای مرتبط:
ولوس تنها ابزار با این قابلیت در نیمکره جنوبی است و طراحی آن بهطور خاص برای مطالعهی سیارههای اطراف ستارههای کوتوله قرمز است. ستارههای کوتوله قرمز امواج الکترومغناطیس با طول موج نور ارسال میکنند و بنابراین پژوهشهای انجامشده با این ابزار نیز در طول موج نور انجام میشود. از آنجایی که هر سیاره قابل سکونت نیاز به گرمایش و همچنین حرکت روی یک مدار خاص دارد، بنابراین باید به این ستارهها نزدیک باشند و لرزشها و تکانهایی که این سیارات در این ستارهها ایجاد میکنند، معمولا قابل توجه است.
طبق گفتهی کریس تینی، در حال حاضر یک رقابت جهانی برای تعیین جرم این قبیل از سیارات وجود دارد تا مشخص شود که آیا آنها سیارهای سنگی مشابه زمین، یا یک غول یخی مانند نپتون یا یک غول گازی مانندمشتری و یا حتی عجیبتر از آن هستند یا خیر. ولوس از معدود تجهیزات در نیمکرهی جنوبی با توانایی تعیین جرم اینگونه سیارات و تأیید قابل سکونت بودن آنهاست و تنها ابزاری است که در طول موج نور قرمز کار میکند. این طول موج برای شناسایی ستارههای ضعیفی که میتوانند میزبان چنین سیارههایی باشند، امتیازی مثبت به شمار میرود.
استفاده از ولوس از ماه سپتامبر آغاز شده و قبل از آنکه برای تشخیص ستارههای احتمالی (که ممکن است میزبان چند سیاره باشند) مورد استفاده قرار گیرد در اولین قدم بهمنظور ارزیابی اولیه و تشخیص پایداری آن، برای بررسی ستارهی نزدیک و خورشیدمانند به اسم Tau Ceti استفاده شده است. اولین مأموریت واقعی ولوس کمک به تأیید ۷۵ سیارهی احتمالی شناختهشده توسط ماهوارهی کاوشگر TESS در اولین ماه مشاهداتش بود.
انتظار میرود نتایج اولیه تست ولوس در ماه آینده یا حوالی آن منتشر شود. در نهایت باید گفت که شکار سیارهای کوچک و مشابه زمین که بهترین سیاره برای حیات فرا زمینی ما باشد، نیازمند صرف سالها زمان است.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید