آلمان بهعنوان سرزمین خودروسازان بزرگ و سطح اول جهان شناخته میشود و هیچ کسی نیست که عظمت شرکتهایی مانند مرسدس بنز،بیامو، آئودی، پورشه و فولکس واگن را نداند. با این حال انتخاب خودروی سال ۲۰۱۸ آلمان باعث شگفتی همه کارشناسان این صنعت در جهان شد؛ زیرا خودروی برقی جگوار I-PACE توانست نظر ژرمنها را بیش از سایر محصولات لوکس آلمانی جلب کند. همین امر باعث شده است تا ارزش پیروزی جگوار در خانه کراساور برقی آئودی ای-ترون (Audi e-tron) بیشتر شود. قبل از این تصور میشد که آئودی ای-ترون بتواند گوی سبقت را از رقیب بریتانیایی و سایر محصولات آلمانی برباید.

برنده جایزه بهطور رسمی طی مراسمی در ۲۱ آبان ماه امسال اعلام خواهد شد. گفته میشود که کراساور الکتریکی Jaguar I-PACE در میان نامزدهای بهترین خودروی بانوان نیز حضور دارد. یکی از اعضای هیئت داوران جایزه بهترین خودروی سال آلمان گفته است:
اولین خودروی تمام الکتریکی خودروساز بریتانیایی توانست آرای اکثر اعضای هیئت داوری (متشکل از ۱۲ خبرنگار متخصص خودرو) را به دست آورد. این داوران با ۵۹ خودروی مختلف بازار آلمان در آزمایشهای مقایسهای رانندگی کردند و ترکیب دینامیک رانندگی، کارایی (عملکرد) و ظاهر جگوار I-PACE را نسبت به رقبا دوست دارند.

مقالههای مرتبط:
این عضو هیئت داوران ادامه داد:
داوران طراحی، عملکرد، سواری، فرمانگیری، ارزش در آینده و رابطه کلی خودروها در جاده و پیست را مورد ارزیابی قرار دادند. کراساور جگوار I-PACE نه تنها اولین خودروی الکتریکی و لوکس از یک خودروساز مطرح بریتانیایی است، بلکه مزیتهای فوقالعادهای هم دارد. عملکرد این خودروی الکتریکی جذاب و گیرا است و طراحی کاربردی و متمایزی دارد. به همین دلیل جگوار I-PACE در بین رقبای قدرتمند آلمانی خود به مقام اول دست یافته است.

پروفسور رالف اسپت، مدیرعامل جگوار لندرور درباره جایزه خودروی سال آلمان گفت:
ما به دریافت این جایزه از اصحاب رسانهی آلمان بسیار افتخار میکنیم. دریافت چنین جایزهای در سرزمین برندهای لوکس و قدرتمند (مانند مرسدس بنز، بیامو، فولکسواگن، پورشه و آئودی) فوقالعاده ارزشمند است.
مهم نیست که انرژی خورشیدی چقدر فراوان یا چقدر تجدیدپذیر است؛ این انرژی مشکلی همراه خود دارد: هنوز هم راه ارزان و کارآمدی برای ذخیرهی بلندمدت انرژی تولیدی آن وجود ندارد. صنعت انرژی خورشیدی برای مدتی درگیر این موضوع است اما سال گذشته در مجموعهای از چهار مقاله، راهحل جدیدی برای حل این مشکل ارائه شده است. دانشمندان دانشگاه چالمرز سوئد، مایع خاصی تولید کردهاند که سوخت حرارتی خورشیدی نامیده میشود و میتواند انرژی حاصل از نور خورشید را به خوبی برای بیش از یک دهه ذخیره کند. جفری گراسمن مهندسی که با این مواد کار میکند، در مصاحبه با بیبیسی گفت:
مایع حرارتی خورشیدی چیزی شبیه یک باتری قابل شارژ است اما به جای برق، شما نور خورشید را به آن وارد میکنید و هر زمان که نیاز داشته باشید، آن انرژی را بهصورت گرما از آن میگیرید.
این مایع در واقع مولکولی به شکل مایع است که دانشمندان دانشگاه چالمرز برای بیش از یک سال روی آن کار کردهاند. این ملکول از عناصر کربن، هیدروژن و نیتروژن تشکیل شده است و وقتی که در معرض نور خورشید قرار گیرد، تبدیل به مولکولی غیرمعمولی میشود: پیوندهای موجود بین اتمهای آن بازآرایی شده و این مولکول تبدیل به نسخهای پرانرژی از خودش میشود که به آن یک ایزومر گفته میشود. مثل شکاری که در تله میافتد، انرژی حاصل از خورشید بین پیوندهای شیمیایی محکم این ایزومر به دام افتاده و حتی در شرایطی که دمای موکلول به دمای معمولی اتاق هم برسد، این انرژی در آنجا باقی میماند. هنگامی که به این انرژی نیاز باشد، مثلا در شب یا زمستان، این مایع بهآسانی با استفاده از یک کاتالیزور به حالت اولیه باز میگردد و انرژی موجود در پیوندهای آن به شکل گرما آزاد میشود. کاسپر یکی از اعضای این گروه پژوهشی میگوید:
انرژی در این ایزومر میتواند تا ۱۸ سال ذخیره شود و زمانی که ما بخواهیم آن انرژی را استخراج و مورد استفاده قرار دهیم، مقدار گرمایی که تولید میشود، بیش از حد انتظار است.

یک نمونهی اولیه از این سیستم انرژی روی سقف ساختمان دانشگاه قرار داده شده و بهگفتهی پژوهشگران نتایج آن توجه سرمایهگذاران زیادی را به خود جذب کرده است. این دستگاه تولید انرژی تجدیدپذیر و عاری از آلودگیهای گازی، از یک صفحهی منعکسکنندهی مقعر تشکیل شده است که در مرکز آن لولهای قرار گرفته که نور خوشید را همچون یک دیش ماهواره ردیابی میکند. این سیستم به روش چرخشی کار میکند. مایع درون لولههای شفاف پمپ شده و توسط نور خوشید گرم میشود. در این وضعیت ملکولهای اولیه (norbornadiene) به ایزومر پرانرژی خود(quadricyclane) تبدیل میشوند. سپس این مایع با حداقل افت انرژی در دمای اتاق ذخیره میشود. هنگامی که به انرژی نیاز باشد، این مایع از یک کاتالیزور خاصی که مولکول پرانرژی را به فرم معمول آن باز میگرداند، رد میشود و موجب گرم شدن مایع تا ۶۳ درجهی سانتیگراد میشود. این گرما قبل از اینکه دوباره به سقف برگردد، میتواند در سیستمهای گرامایشی خانگی مورد استفاده قرار بگیرد. پژوهشگران، این مایع را برای بیش از ۱۲۵ بار در این چرخه قرار دادند و بدون وارد آمدن آسیبی به این مولکول، بارها گرمای آن را برداشته و آن را مجددا گرم کردند. کاسپر میگوید:
ما اخیرا به دستاوردهای قابلتوجهی در این زمینه رسیدهایم و امروز ما یک سیستم تولید انرژی سالم داریم که در تمام طول سال کار میکند.
پژوهشگران ادعا میکنند که مایع آنها میتواند در حدود ۲۵۰ وات-ساعت انرژی را در هر کیلوگرم نگهداری کند که چیزی در حدود دو برابر ظرفیت انرژی باتریهای Powerwall شرکت تسلا است. با این حال هنوز هم جای پیشرفت زیادی است. پژوهشگران بر این باورند که با ایجاد اصلاحات بیشتر، میتوانند گرمای بیشتری از این سیستم تولید کنند. کاسپر میگوید:
کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. ما فقط سیستم را راهاندازی کردهایم. اکنون لازم است اطمینان حاصل کنیم که طراحی همه چیز بهینه است.
به عقیدهی کاسپر اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این تکنولوژی میتواند تا ده سال آینده برای استفادههای تجاری در دسترس قرار گیرد. جدیدترین پژوهش در این زمینه در ژورنال Energy & Environmental Science منتشر شده است.
نهادهای چینی از ابزار جدید نظارتی برای شناسایی افراد از طریق راهرفتن و شکل بدن آنها استفاده میکند. در حال حاضر دوربینهای نظارت تصویری بسیاری در چین مورد استفاده قرار میگیرد و از آخرین فناوریهای آپتیک و فناوریهای تشخیص چهره استفاده میکنند.
چین درصدد استفاده از ابزار جدید نظارتی برای شناسایی شهروندان در خیابانهای دو شهر بزرگ پکن و شانگهای است. با توجه به تصمیم جدید دولت چین در بهکارگرفتن روشهای جدید شناسایی، حامیان حفظ حریم خصوصی در مورد نحوهی استفادهی دولت چین از این فناوریها ابراز نگرانی کردهاند.
مقالههای مرتبط:
هوانگ یونگژن، مدیرعامل شرکت واتریکس (Watrix) طراحی ابزار جدید نظارتی در مورد این موضوع اعلام کرد که سیستم جدید میتواند شهروندان را از فاصلهی ۵۰ متری و حتی در حالی که پشت آنها به دوربین باشد یا چهرهی خود را پوشانده باشند، شناسایی کند. ابزار نظارتی جدید میتواند کاستیهای موجود در فناوریهای نظارتی فعلی را که نیاز به تصاویری با وضوح بالا از چهرهی فرد دارد، پر کند. واتریکس تنها نیاز به دیدی واضح از شخصی که راه میرود دارد. برای ابزار نظارتی واتریکس فرقی نمیکند که فرد به چه سمتی حرکت میکند و یا حتی پشتاش به دوربین است یا خیر. این ابزار میتواند هویت فرد را تشخیص دهد. هوانگ در گفتگویی با خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت:
برای شناسایی و تشخیص هویت فرد مورد نظر، نیازی به همکاری فرد با سیستم نظارتی نیست و ابزار نظارتی جدید میتواند بهراحتی وی را شناسایی کند. ابزار جدید نظارتی در تجزیه و تحلیل راه رفتن بهسادگی فریب نمیخورد و میتواند بهسادگی لنگزدن فرد، باز کردن پاها در حین راهرفتن بیش از حالت معمول یا قوز کردن حین راه رفتن را تشخیص بدهد و فریب نمیخورد. روش کار ابزار جدید نظارتی، تمام ویژگیهای بدنی فرد مورد نظر را آنالیز میکند.
تاکنون شرکت واتریکس در حدود ۱۴.۵ میلیون دلار جذب سرمایه داشته است و فناوری شرکت برای جرایم کوچک همچون عبور غیر مجاز و شناسایی افراد فراری در بین جمعیت کاربرد دارد. مقامات امنیتی اظهار داشتند که در حال توسعهی سیستم ملی یکپارچهای هستند که بتواند اطلاعات دوربینهای نظارتی را بهصورت مجتمع در اختیار نهادهای ذیربط قرار دهد و از ابزار جدید نظارتی مبتنی بر راه رفتن نیز استفاده کند.
دانشمندان دنیا بر این باورند که تنها یک دهه برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای و جلوگیری از افزایش دمای کره زمین به بیش از ۲ درجه سانتیگراد و جلوگیری از تأثیرات مخرب تغییرات آبوهوا فرصت داریم و تنها یک راه حل طلایی خاص نمیتواند این مشکل را برطرف کند.
مقامات دولتی و دیگر سیاستگذاران باید قادر به شناسایی سیاستهای مؤثر و نحوهی طراحی این سیاستها برای دستیابی به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانهای متعهد شده در توافقنامه پاریس و دستیابی به تولید انرژی پاک و بدون کربن باشند.
این مسئله یک چالش جدی است و با گذشت هر روز این چالش سختتر و سختتر میشود؛ اما در حاضر، تکنولوژی، سیاست و استراتژیهای لازم برای حل آن وجود دارد. کتاب جدید نوآوری انرژی، سیاستهایی برای حل مشکلات آبوهوایی و برای تولید انرژی با انتشار کمتر گازهای گلخانهای به ۲۰ کشور بزرگ تولیدکنندهی گازهای گلخانهای ارائه میدهد که در ادامه به مرور آن میپردازیم.

سهم بخشهای مختلف در کاهش انتشار گازهای گلخانهای برای رسیدن به هدف افزایش دمای ۲ درجه سانتیگراد
۱- آمار و ارقام انتشار گازهای گلخانهای
اکثریت قریب به اتفاق انتشار گازهای گلخانهای از تعداد انگشت شماری از کشورها است؛ تقریبا ۷۵ درصد از گازهای گلخانهای جهان تنها توسط ۲۰ کشور تولید میشود. مصرف انرژی (نیروگاهها، وسایل نقلیه و ساختمانها) یا فرایندهای صنعتی (تولید سیمان یا آهن و فولاد) منبع اصلی انتشار این گازها در این کشورها است، بنابراین تلاش متمرکز روی اینگونه فعالیتها به کاهش سریع تولید گازهای گلخانهای منجر میشود.

۲۰ کشور اول تولید کنندهی گازهای گلخانهای
توافقنامهی پاریس که در سال ۲۰۱۵ توسط ۱۸۹ کشور امضا شد، ۹۹ درصد انتشار گازهای گلخانهای را پوشش میدهد و در آن هر کشور متعهد شده است که تا ۱۰ الی ۳۰ سال آینده، میزان انتشار گازهای گلخانهای خود را کاهش دهد. اگر این اهداف اجرا شوند، میزان انتشار گازهای گلخانهای بهمیزان یک سوم کمتر خواهد شد و اگر این سیاستها و سیاستهای موجود در قرارداد پاریس تا سال ۲۱۰۰ ادامه پیدا کنند، میزان انتشار گازهای گلخانهای به میزان ۸۰ درصد کاهش مییابد و ما ۸۰ درصد از مسیر را به سمت منحنی ۲ درجه سانتیگراد طی خواهیم کرد.

اجرای تعهدات توافقنامه پاریس
حتی اگر ایالات متحده از موافقتنامهی پاریس خارج شود، تعهدات کشورهای باقیمانده همچنان بیش از ۸۰ درصد از میزان انتشار فعلی در جهان را شامل میشود. بسیاری از سیاستگذاران نیاز به کاهش انتشار گازهای گلخانهای را درک میکنند؛ ولی برای ارزیابی سیاستهای قابل اعمال نیاز به اطلاعات دارند. سياستهای مختلف برای شرايط مختلف مناسب هستند و بعضی از سياستها روی کاغذ خوب عمل میکنند، اما در دنيای واقعی موفق نيستند. با وجود این، یک توافق عملی درمورد یک سیاست موفق در حال انجام است و میتواند در چهار دسته کلی طبقهبندی شود که هر کدام دیگری را تقویت میکند:
- ارتقا استانداردهای عملکرد تجهیزات جدید که منجر به افزایش بهرهوری و کاهش تولید گازهای گلخانهای میشود.
- سیستم اقتصادی بهینهتر که میتواند باعث تشویق به تولید سیستمهای با استانداردهای عملکردی بهتر شود.
- تحقیق و توسعه و سیاستهای حمایتی میتواند با تزریقتکنولوژیهای جدید باعث کاهش هزینههای ارتقا استانداردهای عملکردی و ایجاد سیستم اقتصادی بهینه شود و با از بین بردن موانع فروش و بازاریابی میتواند منجر به کاهش هزینههای تکنولوزیهای جدید شود.
مجموعه ای از سیاست ها از جمله این چهار نوع سیاست، موثرترین و ارزانترین راه برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای است. این سیاستها بهطور مناسبی طراحی شده است و هر کدام به وسیلهی یک سیستم پویا باعث تقویت دیگری میشود.
۲- کاهش انتشار در بخش تولید انرژی
مقالههای مرتبط:
بخش تولید انرژی مسئول ۲۵ درصد از انتشار گازهای گلخانهای سالانه و یا به عبارتی حدود ۱۲ میلیارد تن از انتشار گازهای گلخانهای است. انتظار میرود تا سال ۲۰۵۰ سهم این بخش به ۱۸.۹ میلیارد تن افزایش یابد که شامل حدود ۳۰ درصد از انتشار سالانه گازهای گلخانهای در سال ۲۰۵۰ خواهد بود. بدون اعمال سیاستهای صحیح، بخش انرژی، تا سال ۲۰۵۰ مسئول ۲۸ درصد از انتشار گازهای گلخانهای خواهد بود.
رشد تولید گازهای گلخانهای در این بخش عمدتا ناشی از افزایش مقدار زغالسنگ و گاز طبیعی برای تولید انرژی است. بهعنوان مثال، ادارهی اطلاعات انرژی ایالات متحده اعلام کرد تولید انرژی برق با استفاده از زغال سنگ در جهان از ۸.۱ تراوات ساعت (TWh) در سال ۲۰۱۰ به ۱۱.۱ تراوات ساعت (TWh) در سال ۲۰۵۰ افزایش مییابد؛ در حالیکه تولید برق جهانی با استفاده از گاز از ۴.۶ تراوات ساعت در سال ۲۰۱۰ به ۱۱.۱تراوات ساعت در سال ۲۰۵۰ افزایش خواهد یافت.

توربین بادی تورنتو، آنتاریو
کاهش سهم بخش تولید انرژی در انتشار گازهای گلخانهای شامل استفاده از تکنولوژیهای کم یا بدون کربن برای تولید انرژی و کاهش تقاضا برای الکتریسیته و همچنین شامل بهکارگیری بهترین سیاست برای افزایش تولید انرژی بدون کربن و تجدیدپذیر است. همچنین اهمیت سیاستهای مکمل تولید نیرو که صنایع را برای دنبال کردن گزینههای پاکتر تشویق میکنند و تقاضا برای الکتریسیته را کاهش میدهند، به اندازهی سیاستهایی است که تقاضا برای الکتریسیته را با افزایش بهرهوری محصولات مصرفکنندهی انرژی (مثلا لوازم خانگی) کاهش میدهد. در مجموع سیاستهای هوشمندانه در زمینهی انرژی میتواند میزان ۲۱ درصد از مقدار مورد نیاز کاهش گازهای گلخانهای برای رسیدن به هدف ۲ درجه سانتیگراد افزایش دما را برآورده سازد.
۳- کاهش انتشار در بخش حملونقل
بخش حملونقل سهمی ۱۵ درصدی در انتشار گازهای گلخانهای دارد، که این میزان در سال ۲۰۱۴ حدود ۷.۵ میلیارد تن از انتشار گازهای گلخانهای را نشان میداد. انتظار میرود این مقدار تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۹ میلیارد تن افزایش یابد و بدون اعمال سیاستهای درست، بخش حملونقل در سال ۲۰۵۰ مسئول انتشار ۱۴ درصد از گازهای گلخانهایاست.
افزایش انتشار گازهای گلخانهای در بخش و حملونقل عمدتا بهدلیل افزایش مالکیت خودرو و حملونقل کالا است. انتظار میرود رشد تقاضا در بخش سفرها در بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۵۰ به بیش از دو برابر افزایش پیدا کند و همچنین انتظار میرود افزایش تقاضا در بخش حملونقل بار در همین بازهی زمانی تا ۶۰ درصد افزایش یابد. بدون اقدام مؤثر اکثریت قریب به اتفاق این حملونقلها با استفاده از سوختهای فسیلی انجام خواهد شد که منجر به افزایش انتشار گازهای گلخانهای میشود.

آلودگی حاصل از خودروها، چین
کاهش انتشار گازها در بخش حملونقل نیازمند بهبود بهرهوری خودروهاو افزایش بهرهوری میانگین، افزایش سهم وسایل نقلیه الکتریکی و ارائه برنامههای شهری جایگزین و هوشمندانه در زمینه مالکیت و رانندگی خودروها است.
کاهش انتشار گازهای گلخانهای در بخش حملونقل با مزایای بسیار مهمی که دارد، مانند کاهش آلودگی هوا و کاهش اتلاف وقت در ترافیک، عامل بسیار مهمی در هر استراتژی آبوهوایی است. در مجموع سیاستهای هوشمندانه در بخش حملونقل میتواند منجر به ۷ درصد کاهش مورد نیاز انتشار گازهای گلخانهای برای رسیدن به هدف جلوگیری از افزایش دمای بیش از ۲ درجه ی سانتیگراد شود.
۴- کاهش انتشار در بخش ساخت و ساز
مقالههای مرتبط:
بخش ساختمان سهمی ۸ درصدی یا ۴ میلیارد تنی را در انتشار گازهای گلخانهای داراست. انتظار میرود این مقدار بهمیزان ۵ الی ۶ میلیارد تن تا سال ۲۰۵۰ افزیش یابد و بدون سیاستهای مناسب در این بخش، بخش ساختمان در سال ۲۰۵۰ مسئول ۸ درصد از انتشار گازهای گلخانهای خواهد بود.
ساختمانها و لوازم خانگی بخش بزرگی از متقاضیان الکتریسیته هستند. بهعنوان مثال ساختمانها مصرفکنندهی ۵۴ درصد از الکتریسته جهانی هستند و انتظار میرود این میزان تا سال ۲۰۵۰ تا ۶۰ درصد افزایش یابد. اگر این میزان را با مقدار انتشار گازهای گلخانهای در بخش تولید انرژی که ساختمانها آن را مصرف میکنند جمع کنیم، بخش ساختمان ۲۰ درصد از گازهای گلخانهای را تولید خواهد کرد و این مقدار تا سال ۲۰۵۰ تا ۲۶ درصد افزایش مییابد و این افزایش بهدلیل افزایش تعداد ساختمانها و استفاده از تکنولوژیهای پرمصرف در آنها است.
سیتمهای تهویه در ساختمانهای مسکونی
کاهش انتشار در بخش ساختمان نیازمند ارتقای بهرهوری در تجهیزات ساختمانی (بهعنوان مثال تجهیزات تهویه مطبوع و تجهیزات گرمایی) ، افزایش بازده حرارتی ساختمانها و افزایش بازده لوازم خانگی مورد استفاده در ساختمانها است. کاهش کربندیاکسید تولیدی در بخش ساختمان و کاهش مصرف برق یک استراتژی ضروری برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای است و استانداردهای ساختمان و لوازم آن میتواند تا ۵ درصد انتشار گازهای گلخانهای را کاهش دهد. میزان این تأثیر میتواند در دراز مدت بیشتر هم بشود؛ زیرا نتیجهدهی در این بخش چندین سال زمان میبرد.
۵- کاهش انتشار در بخش صنعت
بخش صنعت که شامل بخش کشاورزی و زباله نیز میشود، با تولید حدود ۱۹ میلیارد تن گاز گلخانهای در سال، مسئول تولید ۳۸ درصد از گازهای گلخانهای بهطور سالانه است. انتظار میرود این میزان تا سال ۲۰۵۰ به ۴۲ میلیارد تن افزایش یابد. بدون سیاستهای هوشمندانه، این بخش مسئول انتشار ۴۹ درصد از گازهای گلخانهای در سال ۲۰۵۰ خواهد بود. همچنین این بخش مصرفکنندهی ۴۴ درصد از الکتریسیته جهانی است که انتظار میرود این میزان تا سال ۲۰۵۰ به ۳۶ درصد کاهش یابد.
انتشار گازها در بخش صنعت میتواند به دو قسمت تبدیل شود: انتشار گازهای حاصل از سوختن سوختهای فسیلی و انتشار گازهای حاصل از فرآوریهای صنعتی ( در فرایندهایی مانند تولید کلینکر سیمان و کک زغال سنگ ). انتشار گازها در بخش کشاورزی و گازهای حاصل از زبالهها نیز جزء گازهای حاصل از فرآوری دستهبندی میشوند و سهم قابل توجهی در بخش صنعت ایفا میکنند. حداقل ۱۰ میلیارد تن کربندیاکسید در هر سال در بخش صنعت، از فرآوریهای صنعتی حاصل میشود: حدود ۵.۲ میلیارد تن کربندیاکسید در بخش کشاورزی، ۱.۵ میلیارد تن در بخش زباله و ۳.۲ میلیارد تن از فرایندهای مرتبط با تولید سنتی.

کاهش انتشار گازهای گلخانهای در بخش صنعت امری بسیار ضروری و حائز اهمیت است. کاهش انتشار در بخش صنعت نیازمند بهبود کارایی تولیدات صنعتی و کاهش مصرف انرژی در این بخش و همچنین حذف انتشار گازهای ناشی از فرآوریهای صنعتی است. افزایش بهرهوری در مصرف انرژی در بخش صنعت موجب کاهش ۱۶ درصدی تولید گازهای گلخانهای خواهد شد. همچنین کاهش انتشار در بخش فرآوری نیز موجب کاهش ۱۰ درصدی انتشار گازهای گلخانهای خواهد شد.
۶- سیاستهای متقابل
سیاستهای متقابل بخشهای مختلف علاوه بر سیاستهای مربوط به بخشهای خاص، امری حیاتی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای هستند. قیمت گذاری کربن یکی از مهمترین سیاستهای کاهش انتشار در بخشهای مختلف است و باعث کاهش شدید انتشار گازهای گلخانهای میشود. به همین ترتیب حمایت از بخشهای تحقیق و توسعه برای کاهش هزینههای تغییرات در راستای کاهش انتشار گازهای گلخانهای در دراز مدت امری ضروری است و معمولا منجر به پیشرفتهای تکنولوژیکی در بخشهای مختلف اقتصاد میشود.
این سیاستها امری ضروی برای یک اقتصاد بدون کربن و مقرون به صرفه است و اگرچه قیمت گذاری کربن بهطور مستقیم روی قیمت محصولات و همچنین روی انتشار گازها تأثیر گذار است؛ قیمت گذاری هوشمندانه آن موجب کاهش انتشار گازهای گلخانهای به میزان ۲۶ درصد مورد نیاز برای رسیدن به هدف ۲ درجه سانتیگراد خواهد شد.

پیشبینی دستاوردهای تحقیق و توسعه و هزینهها بهطور دقیق و مدلسازی اثرات کاهش انتشار بخش تحقیق و توسعه امری دشوار است؛ اما پیشرفتها در بخش تحقیق و توسعه باعث کاهش هزینهها و کاهش تعداد و افزایش بازده سیاستهای مورد نیاز میشوند. بهعنوان مثال ترکیب دههها تحقیق و توسعه همراه با استفاده از سیاستهای کارا بهمعنای ساخت تولیدکنندههای انرژی بدون کربن مانند توربینهای بادی و صفحات خورشیدی است که باعث کاهش هزینهها در بخش تولید انرژی نسبت به سوختهای فسیلی میشود. تاریخچهی صرف هزینههای تحقیقاتی همراه با سیاستهای خوب طراحی شده نشان میدهد که چگونه تحقیق و توسعه با انواع دیگر سیاستها سازگار میشود تا هزینههای تولید انرژی پاک را کاهش دهد و فرایند انتقال انرژی را تسریع کند.
۷- چگونه پیروز شویم
تغییرات آبوهوایی نیازمند اقدام سریع در این زمینه بهمنظور محدودسازی روند انتشار گازهای گلخانهای برای جلوگیری از افزایش دما به بیش از ۲ درجه سانتیگراد است. سیاستگذاران در نقاط مختلف دنیا متعهد به کاهش تولید گازهای گلخانهای شدند و بنایی برای کاهش شدید تولید گازهای گلخانهای و آیندهای بدون کربن به وجود آوردهاند. اکنون کلید موفقیت در این راه تبدیل این تعهدات به واقعیت است.

هم اکنون ما تکنولوژی لازم برای حرکت سریع به سمت سیستمهای تولید انرژی پاک را در اختیار داریم و فارغ از بحث مزایای این سیستمهای پاک هزینه آنها با سیستمهای تولید انرژی بر اساس کربن تقریبا برابر است. بنابراین چالش پیش رو نه بحث فنی و نه حتی بحث هزینهای است؛ بلکه نکتهی مهم تصویب سیاستهای درست و حصول اطمینان از طراحی درست آنها و نظارت بر اجرای دقیق آنها است.
نوتبوکهای هواوی، در حال حاضر خط تولید کامل خود را شامل:میتبوک X پرو، میتبوک X، میتبوک D، میتبوک E و غیره تشکیل دادهاند. امروز، هواوی از میتبوک ۱۳ جدید خود در موسسهی تحقیقاتووهان رونمایی کرد. این نوتبوک دارای یک صفحهنمایش بهصورت تمامصفحه باریک است.
هواوی میتبوک ۱۳ از یک طراحی بسیار ظریف و زیبا بهره میبرد، سطح آن از یک آلیاژ آلمینیوم فشردهشده با سرامیک ساخته شده و دارای بدنه خمیده است که با یک تراش CNC تکمیل میشود؛ همین موضوع به این نوتبوک ظاهری بالارده و گرانقیمت میبخشد. این نوتبوک در سه رنگ عرضه خواهد شد که شامل خاکستری فضایی عمیق، نقرهای ماه و رنگ طلایی پودر گیلاس است.

MateBook 13 هواوی حداکثر ۱.۲۸ کیلوگرم وزن دارد و ضخامت آن تنها ۱۴.۹ میلیمتر است. هواوی علاقه دارد که محصولات خود را با اپلمقایسه کند؛ در مقایسه با مکبوک ایر جدید که بهتازگی عرضه شده، این نوتبوک ۳۰ گرم سنگینتر اما ۰.۷ میلیمتر نازکتر است. میتبوک ۱۳ درکل ۶ درصد از مکبوک ایر کوچکتر است.

میتبوک ۱۳ Huawei یک نوتبوک سنتی است که به یک صفحه نمایش ۱۳ اینچی از نوع IPS با وضوح تصویر ۲۱۶۰ در ۱۴۴۰ مجهز شده؛ این صفحه نمایش دارای نسبت ۳:۲ بوده که از رنگهای طیف sRGB بهطور ۱۰۰ درصد پشتیبانی میکند. شدت روشنایی این صفحه ۳۰۰ نیت است و حاشیههای کناری آن تنها ۴.۴ میلیمتر هستند؛ این امر موجب میشود که این نوتبوک، نسبت ۸۸ درصدی صفحه نمایش به بدنه را داشته باشد که این میزان قابل توجهی است. میتبوک ۱۳ هواوی از آخرین نسخه پردازنده سری ویسکی لیک اینتل، Core i۷-۸۵۶۵U بهره میبرد که توان طراحی حرارتی آن تنها ۱۳ وات است.

مقالههای مرتبط:
میتبوک ۱۳ هواوی، با نسل هشتم پردازندههای Core i5-8265U یا Core i7-8560U عرضه میشود. (TDP۱۵W) از نظر پردازندهی گرافیکی نیز دارای دو گزینه UHD60 یا Nvidia MC150 است. (TDP25W) این نوتبوک دارای یک رم ۸ گیگابایتی از نوع LPDDR3 با فرکانس ۲۱۳۳ مگاهرتز و یک هارددیسک با ظرفیت ۲۵۶ گیگابایت است. انرژی مورد نیاز این نوتبوک توسط یک باتری ۴۲ میلیواتی تامین میشود. از نظر اتصالات، MateBook ۱۳ هواوی، دارای یک پورت USB-C در سمت چپ و یک پورت USB-C دیگر بههمراه جک ۳.۵ میلیمتری هدفون در سمت راست است.

لازم بهذکر است که میتبوک ۱۳ هواوی اولین نوتبوک هواوی است که از تکنولوژی Huawei Share 3.0 بهره میبرد. این تکنولوژی در پرچمداران هواوی مانند سری میت ۲۰ نیز استفاده شده است. با استفاده از فناوری Huawei Share 3.0 سری میت ۲۰ میتوانند در کمتر از ۲ دقیقه، هزار عکس را به نوتبوک کاربر منتقل کنند. Huawei Share 3.0 یک فناوری مبتنی بر NFC است، که در تلفنهای همراه هوشمند هواوی که مجهز به NFC و سیستم EMUI 9.0 هستند، استفاده میشود.
AMD ساعاتی پیش طی کنفرانسی که پیش از این وعده داده بود، نسل جدید پردازندههای خود را رونمایی کرد. نسل جدید پردازندهی سری اپیک با کدنام Rome را باید از جملهی این پردازندههای جدید خواند. نسل جدید پردازندهی سری اپیک AMD از وجود ۶۴ هستهی پردازشی مبتنی بر معماری Zen 2 بهره میبرد. براساس اطلاعات ارائهشده، عملکرد پردازندههای نسل جدید اپیک به ازای تا دو برابر بیشتر از نسل گذشته است.
نسل جدید پردازندههای سری اپیک مبتنی بر معماری Zen 2 شرکت AMD همچنان از طراحی ماژولار تراشه بهره خواهند برد، بهطوری که چندین بلوک پردازندهی تعبیهشده در تراشهی جدید مبتنی بر لیتوگرافی ۷ نانومتری TSMC تولید خواهد شد؛ حال آنکه بلوکهای I/O مبتنی بر لیتوگرافی ۱۴ نانومتری تولید خواهند شد. براساس اطلاعات ارائهشده توسط AMD تراشهی Rome از وجود هشت بلوک پردازنده بهره خواهند برد که در مجموع ۶۴ هستهی پردازشی x86 را شامل میشوند. همچنین باید به پشتیبانی از ۸ کانال برای حافظهی رم DDR4 با پشتیبانی از ۴ ترابایت حافظهی DRAM به ازای هر سکوت اشاره کرد. از دیگر ویژگیهای تراشهی جدید AMD باید به پشتیبانی از ۱۲۸ لین PCIe 4.0 برای اتصال با کامپوننتهایی نظیر Radeon Instinct MI60 اشاره کرد که مبتنی بر معماری ۷ نانومتری پردازندههای گرافیکی وگا توسعه خواهد یافت.

مقالههای مرتبط:
انتظار میرود تا معماری Zen 2 در مقایسه با نسل پیش شاهد افزایش عملکرد هستههای پردازشی تا دو برابر بیشتر باشد، از اینرو انتظار میرود پردازندههای Rome از نظر عملکرد توان بیشتری را در مقایسه با نسل گذشته داشته باشند. با توجه به افزایش تعداد هستهها، AMD انتظار دارد تا توان پردازشی به ازای هر سوکت تا دو برابر افزایش پیدا کند. همچنین باید به بهبود عملیات ممیز شناور نیز اشاره کرد که AMD از چهار برابر شدن آن به دلیل تغییرات و بهبود در معماری پردازنده و بالا رفتن تعداد هستهها سخن گفته است.
یکی از ویژگیها و قابلیتهای اصلی پردازندههای EPYC Rome را باید سازگاری این تراشه با پلتفرم Naples شرکت AMD خواند که البته با پشتیبانی از پلتفرم Milan یا به بیان بهتر پلتفرم بعدی AMD برای معماری Zen 3 نیز همراه است. این موضوع باعث خواهد شد تا تولید سرورهای مبتنی بر پردازندههای AMD فرایند راحتتری داشته باشد که برای افزایش سهم بازار AMD در بازار پردازندههای سرور نقش پررنگی را ایفا میکند.
انتظار میرود تا AMD پردازندههای EPYC Rome را که در حال نمونهسازی از آن است، در سال ۲۰۱۹ میلادی راهی بازار کند، اما هنوز پنجرهی زمانی مشخصی برای عرضهی این پردازنده ارائه نشده است.
یک هفته پس از نمایش تیزر وانت پیکاپ فولکس واگن تاروک (Volkswagen Tarok) در نمایشگاه بینالمللی خودرو سائو پائولو برزیل، خودروساز آلمانی بهطور رسمی از این وانت مفهومی رونمایی کرد. فولکس واگن بهطور واضح اعلام کرد که نسخه تولیدی پیکاپ مفهومی تاروک در راه است و مدل جادهای آن هیچگونه تغییر قابل ملاحظهای نسبت به مدل مفهومی نخواهد داشت.

تاروک با نورپردازی فراوان در قسمت جلو بسیار شیک و زیبا به نظر میرسد؛ از جمله این موارد میتوان به نورپردازی در میان جلوپنجره مشبک و اطراف ورودی هوا در سپر پایینی وانت پیکاپ اشاره کرد. پرداخت متالیک برای ستون عقب (C-pillar)، باعث ایجاد جلوه متضاد و زیبایی در عقب تاروک میشود. این پیکاپ مفهومی همچنین دارای سقف پانوراما است و چراغهای عقب نیز سراسر عقب وانت را پوشش میدهند.

در فضای داخلی پیکاپ مفهومی فولکس واگن تاروک، محیطی زیبا اما ساده وجود دارد. امکانات مدرنی مانند داشبورد دیجیتال و صفحه نمایش بزرگ سیستم اطلاعاتی و سرگرمی در مدل مفهومی تاروک به چشم میخورد، اما هنوز مشخص نیست که نسخه تولیدی از این فناوری بهره میبرد یا خیر.

جایی که وانت پیکاپ مفهومی فولکس واگن تاروک خود را از بیشتر وانتها جدا میکند، در کفی عقب است. در طراحی کفی عقب تاروک نشانههایی از برخی مدلها مانند شورولت آوالانچ (Chevrolet Avalanche) قدیمی دیده میشود. این تشابه بیشتر بهدلیل بهرهگیری از پنل بازکردنی است که میتواند فضای بار عقب را برای حمل محموله به داخل کابین گسترش دهد. کفی عقب در حالت معمولی ۱۲۰۶ میلیمتر طول دارد؛ اما با پایین آمدن صندلی تاشو عقب و باز کردن بخش هاشوری، فضای کفی به ۱۸۶۱ میلیمتر افزایش مییابد. فولکس واگن ادعا میکند که ظرفیت حمل بار وانت پیکاپ تاروک، حدود ۱۰۰۰ کیلوگرم است.

وانت مفهومی فولکس واگن تاروک از پیشرانه چهار سیلندر ۱.۴ لیتری مجهز به توربوشارژر بهره میبرد که ۱۴۸ اسب بخار قدرت تولید میکند. این پیشرانه میتواند با سوخت اتانول خالص یا ترکیب بنزین و اتانول روشن شود و بهراحتی کار کند. جعبهدنده اتوماتیک ۶ سرعته و سیستم تمام چرخ محرک، قدرت تولیدی پیشرانه را به چرخها انتقال میدهد. با این حال مدل تولیدی وانت پیکاپ فولکس واگن تاروک پیشرانه متفاوتی خواهد داشت، زیرا نمونهی ۲ لیتری توربودیزل (تنها مدل در دسترس) با قدرت ۱۴۸ اسب بخار در هنگام عرضه نهایی برای آن در نظر گرفته شده است.
روزگاری بود که رباتها روی سیارهی عطارد پرسه میزدند، زمانی بود که یک بیگانهی تغییرشکلیافته از زیر یخهای قطب جنوب بیرون میآمد و یک امپراتوری کهکشانی متشکل از ۲۵ میلیون سیاره به دروازهی ورودی کهکشان راه شیری میرسید.
از اواخر دههی ۱۹۳۰ تا اواخر دههی ۱۹۴۰، با نام «عصر طلایی» داستانهای علمی تخیلی یاد میشود؛ این همان دورهای است که نویسندگانی مانند آیزاک آسیموف و رابرت آ.هینلین، اولین داستانهای مسحورکنندهی خود را نوشتند. از آن زمان به بعد، جنبشهای ادبی جدیدتر، بهکلی بنیان داستانهای علمی تخیلی را زیرورو کردند؛ اما هنوز آخرین داستانپرداز بهجامانده از آن عصر طلایی، جیمز گان ۹۵ ساله، همچنان به نوشتن ادامه میدهد.
مقالههای مرتبط:
در سال ۱۹۴۸ یکی از ساکنان قدیمی لاورنس در ایالت کانزاس، شروع به نوشتن داستانهای کوتاه در مجلات برای طرفداران داستانهای علمی تخیلی طی سالهای پس از جنگ کرد که میتوان از میان آنها به «داستانهای شگفتانگیز»، «داستانهای علمی تخیلی استاندینگ» (که امروزه بهنام آنالوگشناخته میشود) و «کهکشان» اشاره کرد. در طول دهههای بعد، او دهها کتاب دیگر را تألیف کرد. رمان او در سال ۱۹۶۲ با نام «فناناپذیران»، به یک مجموعهی تلویزیونی تبدیل شد و شاهکار او در سال ۱۹۷۲، با نام «شنوندگان»، الهامبخش بسیاری از پژوهشگران برای پیوستن به جستجو برای هوش فرازمینی شد. اما شاید بزرگترین دستاورد او این بود که باعث شد ژانر علمی تخیلی، از احترام بیشتری برخوردار شود. او بهعنوان استاد دانشگاه کانزاس، یک مرکز مطالعه برای این ژانر تأسیس کرد و چندین کتاب نوشت که در آنها، به بازگو کردن تاریخچهی این سبک پرداخت.

جیمز گان؛ نویسندهی پیشگام در ژانر علمی تخیلی
شعار وی این است:
بیایید با داستانهای علمیتخیلی دنیا را نجات دهیم.
او این گفته را واقعاً جدی گرفت. وی میگوید که بسیاری از نویسندگان عصر طلایی، یک نوع انگیزهی مبلّغگونه دارند. آنها با به تصویر کشیدن سفرهای فضایی بینستارهای، موجودات بیگانه و ماشینآلات قدرتمند تلاش کردند ما را بهسلامت از مسیر پرخطر نیمهی قرن بیستم عبور دهند و در ما، امید به آیندهای روشن را زنده کنند. در طی دههی ۱۹۴۰، او از چهار پیشوای بزرگ سبک علمی تخیلی در دوران طلایی الهام فراوانی گرفت: آسیموف، هینلین، تئودور استورجن و اِی. وَن وُت. گان میگوید:
آنها تمام طیف وسیع داستانهای علمی تخیلی را در آن زمان پوشش میدادند و من از همهی آنها فرا گرفتم.
مردی که آثار همهی این نویسندگان را منتشر کرد و این عصر طلایی را رهبری کرد، جان دبلیو. کمپل، سردبیر مجلهی داستانهای علمی تخیلی استاندینگ در سال ۱۹۳۷ بود (او همچنین نویسندهی رمان «چه کسی به آنجا میرود؟»، داستانی در مورد بیگانگان قطب جنوب است که براساس آن فیلم «چیزی از دنیای دیگر» ساخته شد).
کمبل از نویسندگان این مجله خواست تا از ماجراهای احمقانه باک راجرز که پیش از این بر این ژانر تسلط داشتند، فاصله بگیرند و بهجای آن روی اکتشاف هوشمندانهی ایدههای آینده تمرکز کنند. چندین رمان از هینلین بهصورت سریالی در مجلهی استاندینگ منتشر شد و پس از آن، داستانهای آسیموف درمورد رباتها و امپراتوریهای کهکشانی در مجموعه داستانهای «من، ربات» و «بنیاد»، گردآوری شدند. اولین داستانهای گان نیز در همین راستا قرار میگرفت. برخی از این داستانهای او، بر چالش برقراری ارتباط بین گونههای بیگانه تمرکز داشتند؛ موضوعی که بعدها نیز، او در رمان «شنوندگان»، بار دیگر به آن پرداخت.

تعدادی از آخرین آثار ادبی جیمز گان
در دههی ۱۹۵۰ بسیاری از مجلات علمی تخیلی ورشکسته شدند و بهترین نویسندگان این ژانر به بررسی جامعهشناسی آینده روی آوردند؛ مانند رمان ری بِرَدبِری با نام «فارنهایت ۴۵۱» و اثر گان با نام «The Joy Makers» و در آن جامعهای به تصویر کشیده شده است که باهدف به اوج رساندن احساس خوشبختی در انسانها طراحی شده است. طی دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، نویسندگان موج نو نظیر هارلان الیسون و اورسولا کِی.لی.گوین، به ژانر علمی تخیلی، حال و هوای ادبی و تجربی بیشتری بخشیدند. از سال ۱۹۸۰ به بعد، خوانندگان معدود مجلات علمی تخیلی باقیمانده نیز رو به کاهش گذاشت، اما در عوض، جهش بزرگی در تعداد کتابهای علمی تخیلی که هر سال منتشر میشد، روی داد. گان میافزاید:
زمانی که من آغاز به کار کردم، میتوانستیم هر آنچه را که منتشر میشد، بخوانیم. اما هماکنون، این عرصه بسیار بزرگتر و متنوعتر شده است.
با این حال، گان همچنان به انتشار رمان، مجموعه داستانهای کوتاه و تاریخچهها ادامه داد. سال گذشته، انتشارات تور، سومین رمان از مجموعهی سهگانه «تعالی» اثر جیمز گان را منتشر کرد؛ رمانی که داستان یک سفینه فضایی بهنام «جفری» و گروهی از مسافران انسانی و بیگانهی درون آن را روایت میکند.
گان بر این باور است که مهمترین جریان فعلی در ژانر علمی تخیلی، ظهور بسیاری از نویسندگان بزرگ در میان زنان است که به اعتقاد او، منجر به بهتر شدن این سبک ادبی خواهد شد.
او معتقد است که ژانر علمی تخیلی، به مردم کمک میکند که وسیعتر و جسورانهتر بیندیشند و این دستاورد برای گونهی بشر، بسیار مفید خواهد بود.
پسر ۱۵ سالهی استرالیایی پس از چهار روز تلاش پیدرپی و شکست رقبا در مسابقات جهانی پهپاد، توانست موفق شد تا قهرمان این رقابتها شود. مسابقات جهانی پهپاد زیر نظر فدراسیون بینالمللی هوانوردی یاFAI برگزار می شود.
رادی براونینگ موفق شد از میان ۱۲۷ شرکتکنندهی این مسابقات از ۳۴ کشور جهان، مقام اول را از آن خود کند. با کسب این موفقیت، وی جایزهی نقدی ۲۴۰۰۰ دلاری را از آن خود کرد. براونینگ، قهرمان مسابقات جهانی پهپاد در شنزن چین به FAI گفت:
بسیار هیجانزده هستم. من رویای قهرمانشدن را دیده بودم؛ باورم نمیشود که این رویا به حقیقت پیوسته است و از این خوشحالتر نمیتوانم باشم.

مقالههای مرتبط:
در تاریخ ۴ نوامبر همزمان با پایان مسابقات جهانی پهپاد، FAI در توییتی اعلام کرد که پهپاد رادی براونینگ سرعت بالا، عملکرد خوب و باورنکردنی و همچنین اوج و فرود قدرتمندی داشته است. از نظر برگزار کنندگان این سری مسابقات هیجان بسیار بالایی داشته است و شرکتکنندگان بهصورت قدرتمندی در مسابقه حاضر شده بودند.
در مسابقات پهپادها یا همان هواپیماهای بدون سرنشین، شرکتکنندگان باید بتوانند مهارتهایی را بهنمایش بگذارند. پهپاد باید بتواند با سرعت بالا پرواز کند و کاربر نیز باید بتواند بهخوبی پهپاد را در مسیری که با نور نئون مشخص شده است، هدایت کند. برخی از نقاط مسیر حرکت پهپاد، دارای پیچوخمهایی تندی است و مهارت هدایتکنندهی پهپاد در این مسیر سنجیده میشود. همچنین پهپاد باید بتواند از موانعی شبیه به حلقه که در مسیر حرکت مشخص شده است، بهخوبی عبور کند و برخوردی با موانع نداشته باشد.
تمام حرکات پهپاد در طول مسیر مسابقه، بهصورت ویدئویی ضبط و بهصورت زنده استریم آن در اختیار علاقهمندان قرار داده میشود. سرعت پرواز پهپاد در حدود ۱۶۰ کیلومتر در ساعت است. فردی که در نقش خلبان، هدایت پهپاد را برعهده دارد باید بتواند در طول مسیر حرکت، با تمرکز بالا و دقت زیاد پهپاد را هدایت کند. کوچکترین خطایی در حین هدایت و کنترل پهپاد میتواند باعث از دست دادن مسابقه شود.

مسابقهی جهانی پهپاد در شنزن چین برگزار شد. طول ۶۵۰ متری زمین برگزاری مسابقات با ۷۰۰۰ متر چراغ LED روشن شده بود. جمعیت ۱۰ هزار نفری تماشاچیان این سری مسابقات از طریق نمایشگرهای بزرگ میتوانستند ویدئوی پرواز پهپادها را بهصورت زنده مشاهده کنند و از دیدن آن لدت ببرند. براونینگ پس از دریافت جایزهی اول گفت:
من رقابتکردن را دوست دارم و اهداف بزرگی برای خودم تعریف میکنم. هدفم این بود که همهی جوایز را از آن خود کنم و توانستم به هدفم برسم. خوششانس و مهارتی که داشتم دستبهدست هم دادند تا بتوانم الان اینقدر خوشحال باشم.
مسابقات جهانی پهپاد بهصورت زنده از طریق تلویزیون سراسری چین پوشش داده شد. اولین مسابقات جهانی پهپادها از طریق FAI برگزار شد و بیشک در آینده میتواند جایگاه خود را در میان علاقهمندان به پرواز هواپیماهای بدون سرنشین پیدا کند.
شاید اگر به گوش فضانوردان (ساکن در فضا) برسد که توییتهایشان با ابزارهای تجزیهوتحلیل زبانی بهدقت بررسی میشود، حساس شوند.رندی برسنیک، فضانورد ناسا و معاون دفتر فضانوردان آژانس فضایی، میگوید، بهعنوان یک خلبان آزمایشی و ریاضیدان، این موضوع ناراحتش میکند. البته تاکنون حداقل توییتهای خود برسنیک زیر میکروسکوپ نرفتند؛ اما پژوهشگران، امیدوارند که با بررسی توییتهای فضانوردان، علائم زبانشناختی ظریفی پیدا کنند تا سرنخهایی از تاثیرات روانشناختی اقامت در فضا داشته باشند.
سارا احمدیان، پژوهشگر ارشد پژوهش جدید از دانشگاه بریتیش کلمبیا در ونکور، کانادا به Space.com گفت:
معمولا احساسات خام بهوضوح تشخیص داده نمیشوند؛ اما هدف ما این است که افکار و پسزمینهی توییتهای فضانوردان را بررسی کنیم. در واقع، حتی وقتی فردی سعی میکند، احساسات خود را پنهان کند، بازهم کلمات میتوانند، نقشی برملاکننده داشته باشند.
احمدیان و همکارانش، توییتهای ۱۳ فضانورد را بررسی کردند، توییتهایی با احساسات منفی و مثبت که فضانوردان در هنگام اقامت خود در فضا با ارجاع به دوستان و خانوادهشان فرستادند. پژوهشگران بعد از این، بهدنبال تغییرات فضانوردان پس از بازدید از ایستگاه فضایی بینالمللی و شش ماه دوری از زمین بودند.
سامانتا کریستوفورتی که در سال ۲۰۰۹ به ایستگاه فضایی سفر کرد. با تصاویری که از زمین در توییتر به اشتراک میگذاشت، توجهات زیادی را از سوی کاربران اینترنت به خود جلب کرد
برسنیک زمانی که برای فرستاده شدن به ایستگاه فضایی انتخاب شد، شروع به فرستادن توییت کرد، چرا که فکر میکرد، توییتر میتواند راهکار خوبی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات او با مردم زمین باشد. برسنیک گفت که برای عادت کردن به توییتر و محدودیتهای خاص آن (۲۸۰ کاراکتر) نیاز به زمان داشت. او گفت:
عادت به نوشتن در توییتر، مانند یادگیری یک زبان دیگر (زبانی کوتاهتر) بود، اما اضافه کردن زبان دیگری به مجموعه مهارتهای بسیاری که دارید، عالی است و حالا هم زبان توییتر را یاد گرفتم.
احمدیان گفت، این پژوهش که ۱ اکتبر (۹ مهر) در کنگره بینالمللی فضانوردی در برمن، آلمان ارائه شد، هنوز در مراحل ابتدایی است. ۱۳ فضانوردی که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفتند، زیاد نیستند و هنوز هم اطلاعاتی که از برنامه تجزیهوتحلیل بهدست میآید، میتواند به طرق مختلفی گمراه شود. بهعنوان مثال، نرمافزار تنها زمانی ارجاعات به دوستان و خانواده را تشخیص میدهد که فضانورد از اسم شخص و نه از ضمیر استفاده کند.
اما احمدیان هنوز هم فکر میکند اطلاعاتی که او و همکارانش بهدست آوردند، جذاب هستند. او میگوید که فضانوردان وقتی به فضا میروند، به لحاظ اجتماعی دچار نقصان میشوند. در حالی که پس از بازگشت به زمین، به احساس مثبت رو میآورند. مایکل ماسیمینو، فضانورد سابق ناسا و اولین کسی که از فضا توییت فرستاد. میگوید، این مسئله طبیعی است. او گفت، فضانوردان در هنگام اقامت در فضا به زمین و مردمانش فکر میکنند، اما در عین حال، انزوا را تجربه میکنند، باید بهشدت روی کار خود تمرکز داشته باشند. ماسیمینو گفت:
آنجا همهچیز تفریح و سرگرمی نیست و باید آنجا تمرکز داشته باشیم. ما تمام مدت مشغول هستیم و زمان بیکاری زیادی نداریم.
این کنایه شوخطبعانه ماسیمینو به نفرستادن توییت در زمان پنج راهپیمایی فضایی پشتسرهم او و مایکل گود اشاره دارد. زیرا او نمیخواست در توییتر بنویسد، تلسکوپ فضایی هابل خراب شده است.ماموریت استیاس-۱۰۹ که ماسیمینو در آن حضور داشت، چهارمین ماموریت تعمیر و نگهداری تلسکوپ فضایی هابل بود. فضانوردان این ماموریت با موفقیت تلسکوپ فضایی هابل را با بهره بردن از یک منبع انرژی، دروبین و آرایههای خورشیدی جدید ارتقا دادند. ماموریت STS-109، یک رکورد برای راهپیمایی فضایی بود که در آن فضانوردان در مجموع، ۳۵ ساعت و ۵۵ دقیقه راهپیمای فضایی کردند. ماسیمینو در طول دو راهپیمایی فضایی خود، در مجموع ۱۴ ساعت و ۴۶ دقیقه را خارج از ایستگاه فضایی سپری کرد.
توییت مایک ماسیمینو از ایستگاه فضایی بینالمللی
و ماموریت STS-125 آتلانتیس، آخرین ماموریت تعمیر و نگهداری تلسکوپ فضایی هابل بود که بهوسیلهی شاتل فضایی به ایستگاه فضایی برده شد. در طول این ماموریت، مایکل ماسیمینو به اولین انسانی تبدیل شد که از فضا توییت میفرست. او در توییت مشهور خود در سال ۲۰۰۹، نوشت:
از مدار: پرتاب فوقالعاده بود. احساس خوبی دارم، سخت مشغولم و از نمای باشکوه لذت میبرم، بهترین ماجراجویی عمرم شروع شد.
البته ماسیمینو شخصا توییت را پست نکرد. بلکه پیامهای خود را از طریق ایمیل به مرکز کنترل ماموریت مخابره کرد و آنها پیامهای او را در توییتر به اشتراک گذاشتند. احمدیان میگوید، فضانوردان پس از بازگشت به زمین، تمایل به استفاده از کلمات مثبت بیشتری دارند. او فکر میکند که این موضوع مزیت سفرهای فضایی را نشان میدهد. و از نتایج سایر پژوهشها حمایت میکند که نشان دادند، فضانوردان در هنگام بازگشت از فضا، دید کلی و مثبتی نسبت به زمین پیدا میکنند.
گواه این موضوع میتواند، اسکات کلی باشد. کلی فضانورد ناسا که طی سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، به مدت ۳۴۰ روز (۱۱ ماه و ۳ روز) در ایستگاه فضایی بینالمللی اقامت کرد، توانست اطلاعات ارزشمندی در مورد تاثیر فضا بر انسان در اختیار دانشمندان قرار دهد. او درمورد تجربهی خود در زمان اقامت در فضا به The Verge گفت:
زندگی در ایستگاه فضایی برای مدت طولانی، افکار الهامبخشی برایم داشت. وقتی در فضا بودم، به مدت یک سال زمین را تماشا میکردم و به اثرات زیستمحیطی ما انسانها روی آن فکر میکردم. احساسی به من دست میداد که همهی ما از جمله خودم میتوانیم، کارهای بیشتری انجام بدهیم تا زمین را بهجای بهتری برای ساکنان آینده تبدیل کنیم. در واقع اقامت طولانی در فضا، احساس همدلی بیشتری نسبت به همهی مسائل منفی که روی زمین وجود دارند به من داد.
کلی در ادامه گفت:
از آنجا، جو خیلی شبیه یک فیلم نازک روی سطح زمین به نظر میرسید. بنابراین، واقعا میدیدم که چقدر شکننده است، آن هم عنصر حیاتی که ما انسانها را زنده نگه میدارد. بنابراین، واقعا ارزش حفاظت را دارد.
اگر چه تجزیهوتحلیلهای پژوهشگران در حال حاضر روی کلمات متمرکز است؛ اما یکی دیگر از ویژگیهای متمایزی که احمدیان متوجه آن شده، تصاویر زیادی است که فضانوردان در هنگام اقامت در فضا از زمین به اشتراک میگذارند. احمدیان میگوید که بررسی توییترها و عکسهای فضانوردان نهتنها موضوع کنجکاویبرانگیزی است؛ بلکه ممکن است برای سازمانهای فضایی که برنامههایی برای فرستادن فضانوردان به فراتر از مدار نزدیک به زمین دارند، اهمیت داشته باشد.
مقالههای مرتبط:
زمانی که زمین دورتر است و فضانوردان برای مدت طولانی باید در فضا اقامت داشته باشند. آنها حتی نمیتوانند تیلهی آبی را از پنجره فضاپیمای خود ببینند.
احمدیان گفت:
اما این مسئله چطور روی فضانوردان تاثیر میگذارد؟ شاید بسیاری از احساسات مثبت از این واقعیت نشأت میگیرد که میتوانند کره زمین و زیبایی آن را ببینند.
اسکات کلی، فضانورد ناسا در آخرین ماموریت خود، ۳۴۰ روز (۱۱ ماه و ۳ روز) در فضا اقامت کرد
بهعقیدهی احمدیان، هنگامی که سفرهای فضایی طولانیتر میشوند و حس انزوا بیشتر میشود، توییتهای فضانوردان به نظر منفیتر میشوند. احمدیان گفت:
حتی اگر ما بهترین و شایستهترین افراد را انتخاب کنیم و آنها را به فضا بفرستیم، آنها را در شرایطی قرار میدهیم که با تمام تجربیاتی که از اقامت در ایستگاه فضایی یا محیطهای شبیهساز آنالوگ داشتند، متفاوت است. واضح است که مسئله تنها انتخاب بهترین افراد نیست؛ بلکه موضوع این است که چه اتفاقی ممکن است رخ دهد و همچنین در نظر گرفتن تاثیرات مثبت اقامت در فضا است. فکر میکنم که این موارد تا حد زیادی نادیده گرفته شدند.
برسنیک و ماسیمینو گفتند که وظیفه آنهاست که تجربیات زندگی خود را از فضا با مردم زمین به اشتراک بگذارند. اما شاید بدون اینکه بهخود زحمت فکر کردن زیاد روی ۲۸۰ کاراکتر توییتها را بدهند. ماسیمینوگفت:
بعضی از فضانوردان، اظهارنظرهای بسیار مهمی میکنند و سعی دارند که دنیا را تغییر دهند. اما چنین اظهارنظرهایی برای من دشوار است و فکر کردن خیلی زیادی را میطلبد.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید