فناوری NVMe در گذشته به‌عنوان گزینه‌ای غیرضروری اما پرکاربرد در صنعت ذخیره‌سازی اطلاعات به‌شمار می‌رفت. اما اکنون این قابلیت به موردی مهم تبدیل شده و خریداران رایانه‌های جدید بهتر است به داشتن آن توجه داشته باشند. اگر به‌تازگی رایانه‌ای خریداری کرده‌اید و می‌خواهید سرعت‌ آن را افزایش دهید، می‌توانید با بهره‌گیری از این فناوری به هدف خود دست پیدا کنید.

NVMe در حقیقت یک استاندارد ارتباطی مخصوص حافظه‌های SSDاست که توسط مجموعه‌ای از چندین شرکت شامل اینتل، سامسونگ،سن‌دیسک، دل و سیگیت توسعه یافته است. استاندارد گفته‌شده از درگاهPCIe استفاده می‌کند که موجب می‌شود حافظه‌ها بسیار سریع‌تر عمل کنند. درحقیقت به‌دلیل استفاده از رابط‌های قدیمی، بسیاری از حافظه‌های SSD نمی‌توانند به حداکثر ظرفیت خود در سرعت تبادل داده‌ها برسند و استاندارد جدید می‌تواند موجب افزایش بیش‌ از‌ پیش فاصله‌ی میان این نوع حافظه‌ها و حافظه‌های مکانیکی قدیمی‌ شود.

nvme ssd / اس اس دی

مشکل اصلی حافظه است!

نمی‌توان پیشرفت‌های تولیدکنندگان پردازنده و کارت‌های گرافیک را در دهه‌ی اخیر انکار کرد؛ اما علت اصلی افزایش سرعت لپتاپ‌ها در نسل‌های کنونی، حافظه‌های SSD هستند. برای سال‌های متمادی، ضعف در سرعت ذخیره‌سازی یکی از علت‌های اصلی کند بودن رایانه‌های شخصی بوده است و بالارفتن تعداد هسته‌های پردازشی یا فرکانس پردازنده نیز کمکی به سریع‌تر شدن سیستم‌ها نمی‌کرد. حافظه‌های مکانیکی درحال تلف کردن پتانسیل پردازنده‌ها و کارت‌های گرافیک بودند و افزایش سرعت چرخش آن‌ها نیز ثمربخش نبود. در نهایت SSDها توانستند خلاء ایجادشده میان قدرت پردازنده و سرعت حافظه را پر کنند. اکنون در تمامی سیستم‌های قدرتمند از جمله رایانه‌ها و لپتاپ‌های مخصوص بازی، ویرایش ویدیو و تولید محتوای گرافیکی شاهد استفاده از نوع جدید حافظه‌ها هستیم.

برای مثال اگر در طی دو سال اخیر اقدام به خریداری مک‌بوک پرو کرده‌ باشید، متوجه خواهید شد که سرعت دستگاه‌، نسبت به نسل‌های قبلی خود افزایش چشمگیری داشته است. برنامه‌ها در یک چشم‌ به‌هم زدن باز و فایل‌ها نیز به‌سرعت روی دستگاه ذخیره می‌شوند. همچنین روشن و خاموش شدن دستگاه تنها در چند ثانیه صورت می‌گیرد. تمامی موارد گفته‌شده، به‌دلیل استفاده از حافظه‌های NVMe SSD در نسل‌های اخیر مک‌بوک پرو است که می‌تواند خواندن و نوشتن اطلاعات را ۴ برابر سریع‌تر از حافظه‌های SATA SSD به‌کاررفته در نسل‌های قبلی، انجام دهد. شناسایی مسیر داده‌ها نیز ۱۰ برابر سریع‌تر از گذشته شده است. این در حالی است که حافظه‌های SATA SSD خود چندین برابر پرسرعت‌تر از انواع HDD هستند و حاصل ضرب تمامی این ارقام می‌تواند نشان‌دهنده‌ی سرعت بسیار زیاد حافظه‌های مبتنی بر استاندارد NVMe باشد. در جدول زیر می‌توانید مقایسه‌ی میان عملکرد سه فناوری اصلی در صنعت ذخیره‌سازی اطلاعات را مشاهده کنید.

 

ssd / اس اس دی

میانگین سرعت قابل دستیابی در حافظه‌های مکانیکی حدود ۲۰۰ مگابایت بر ثانیه است. درحالی که این مقدار برای حافظه‌های SATA SSD به‌رقم ۵۵۰ مگابایت بر ثانیه و برای NVMe SSD به‌مقدار ۳ گیگابایت بر ثانیه می‌رسد. البته مشخص است که بسیاری از کاربران به چنین سرعتی نیاز ندارند و حتی کاربران حرفه‌ای نیز در استفاده روزمره، به حداکثر پتانسیل سرعت در استاندارد NVMe دست‌ پیدا نمی‌کند؛ اما افزایش این مقدار می‌تواند به‌طور چشمگیری موجب بهبود عملکرد رایانه‌ها شود. در نمودار پایین نیز می‌توانید زمان مورد نیاز برای مشخص کردن موقعیت داده را مشاهده کنید.

 

ssd / اس اس دی

نوع مکانیکی حدود ۲ الی ۵ میلی‌ثانیه برای مسیریابی داده نیاز دارد؛ درحالی که این زمان در حافظه SATA SSD به ۰.۲ میلی‌ثانیه و در NVMe SSD به ۰.۰۲ میلی‌ثانیه (۲۰ میکروثانیه) می‌رسد. البته ممکن است محصولاتی از هر سه نوع حافظه وجود داشته باشند که عملکردی بهتر یا پایین‌تر از سطح گفته‌شده داشته باشند، اما مقادیر ذکرشده در جدول‌های فوق، به‌صورت میانگین درنظر گرفته شده است.

بدون شک اگر نموداری از میزان پیشرفت حافظه‌ها در ۱۰ سال اخیر رسم شود، می‌تواند پیشرفت‌های صورت‌گرفته در حوزه‌ی پردازش رایانه‌های شخصی را کم‌رنگ کند. اما سرعت پایین‌تر موجب نشده است که نسل‌های قدیمی از جمله HDD حذف شوند. این نوع حافظه‌ها هم‌چنان برای ذخیره‌سازی انبوه اطلاعات گزینه‌ی مناسب‌تری به‌شمار می‌روند زیرا به‌نسبت حافظه‌های SSD، قیمت بسیار کمتری دارند و در حجم‌های زیاد، این فاصله بسیار محسوس‌تر می‌شود. اما بهتر است سیستم‌عامل‌ها، برنامه‌ها و داده‌های پراستفاده روی حافظه‌های NVMe SSD یا در صورت عدم دسترسی روی SATA SSD قرار گیرند تا سرعت سیستم افزایش پیدا کند.

مقایسه SATA SSD با NVMe SSD

در ابتدای عرضه SSDها به بازار، سازندگان متوجه شدند که برای رسیدن به حداکثر پتانسیل این نوع حافظه‌ها، به یک پروتکل و درگاه ارتباطی جدید نیاز دارند. تعریف یک استاندارد جدید و معرفی گسترده‌ی آن به بازار فرایندی زمان‌بر بود؛ به‌همین دلیل درگاه قدیمی SATA که روی بسیاری از رایانه‌ها به‌صورت پیش‌فرض وجود داشت، به‌عنوان استاندارد نسل‌های اولیه SSD درنظر گرفته شد. به‌همین دلیل نسل‌های ابتدایی به‌نسبت نسخه‌های کنونی سرعت کمتری داشتند اما هم‌چنان در زمان عرضه به بازار، گزینه‌ای پرسرعت به‌شمار می‌رفتند.

ssd / اس اس دی

اگرچه درگاه SATA توانسته است در نسخه ۳.۳ خود به سرعت ۱۶ گیگابیت بر ثانیه دست پیدا کند، اما بیشتر درگاه‌های تجاری موجود در رایانه‌ها از ظرفیت اسمی ۶ گیگابیت بر ثانیه فراتر نمی‌روند و در عملکرد واقعی نیز سرعت آن‌ها به‌سختی به ۵۵۰ مگابایت بر ثانیه می‌رسد. حتی نسخه ۳.۳ این فناوری بسیار کندتر از پتانسیل حافظه‌های SSD امروزی است؛ مخصوصاً اگر در پیکربندی RAID از آن‌ها استفاده شود.

در قدم بعدی، استفاده از فناوری PCI Express در دستور کار بسیاری از سازندگان قرار گرفت که به‌صورت پیش‌فرض در رایانه‌ها برای انتقال داده‌های مربوط به کارت گرافیک وجود داشت. این فناوری از نسل سوم به بعد قابلیت استفاده از چندین مسیر (Lane) را تا حداکثر مقدار ۱۶ عدد فراهم می‌کند که هریک از آن‌ها می‌توانند حدود ۱ گیگابایت (به‌طور دقیق ۹۸۵ مگابایت) داده را در هرثانیه منتقل کنند.

PCIe به‌عنوان عامل اصلی پیدایش رابط تاندربولت نیز شناخته می‌شود. این رابط اکنون گزینه‌ اصلی برای اتصال کارت‌های گرافیک اکسترنال مخصوص بازی به رایانه‌ها است. همچنین حافظه‌های اکسترنال NVMe از رابط گفته‌شده استفاده می‌کنند که موجب می‌شود سرعت آن‌ها تقریبا همانند حافظه‌های داخلی باشد. اکنون بسیاری از کاربران متوجه می‌شوند که اقدام اینتل در جلوگیری از فراموش شدن Thunderbolt چگونه ثمربخش بوده است.

تاندربولت / thunderbolt

اگرچه ظهور PCIe به چندسال قبل از پیدایش استاندارد NVMe برمی‌گردد، اما استفاده از آن برای ذخیره‌سازی اطلاعات چندان متداول نبوده است. پروتکل‌های قبلی مورد استفاده در این زمینه مانند SCSI و AHCI همگی در دوران اوج و سلطنت حافظه‌های مکانیکی توسعه یافته بودند و به‌همین دلیل چندان با ویژگی‌های پیشرفته‌ی SSDها سازگاری نداشتند. درنهایت NVMe توانست با ارائه قابلیت‌های بسیاری از جمله کم کردن تاخیر در اجرای فرمان‌ها و افزایش ظرفیت اجرای آن‌ها به‌مقدار ۶۴ هزار عدد، محدودیت‌های استانداردهای قبلی را از میان بردارد. قابلیت ذکرشده در حافظه‌های SSD اهمیت بسیار زیادی دارد زیرا داده‌ها در این نوع محصولات به‌صورت گسترده در واحد‌های ذخیره‌سازی ثبت می‌شوند؛ درحالی که این روند در حافظه‌های مکانیکی به‌طور پیوسته و دایره‌وار صورت می‌گرفت. استاندارد NVMe هم‌چنان درحال پیشرفت است و نسل‌های جدیدتر آن درحال عرضه به بازار هستند. در نسخه‌ی ۱.۳۱ این پروتکل، قابلیت استفاده از رم کامپیوتر به‌عنوان حافظه موقت (cache) فراهم شده است.

چگونه از یک حافظه‌ی NVMe بهره ببریم؟

افزودن چنین حافظه‌ای به یک رایانه‌ی بدون پشتیبانی از بوت NVMe، امری بیهوده خواهد بود؛ مگر این‌که یک گیمر باشید

امکان اضافه کردن یک حافظه از نوع NVMe به رایانه‌های دارای درگاه PCIe با خرید یک آداپتور ۲۵ دلاری وجود دارد. تمامی سیستم‌های عامل محبوب و مهم، درایورهای مخصوص برای این‌ کار را فراهم می‌کنند و بدون درنظر گرفتن سن رایانه‌ی شما، سرعت آن بدون شک افزایش پیدا می‌کند. اما این مسئله، چندان ساده نیز نخواهد بود. برای استفاده از حداکثر توان یک حافظه NVMe SSD، باید سیستم‌عامل خود را روی آن نصب کنید. بوت شدن سیستم‌عامل از روی حافظه نیازمند پشتیبانی BIOS از استاندارد مورد استفاده توسط حافظه است. بایوس بیشتر رایانه‌های قدیمی از چنین قابلیتی پشتیبانی نمی‌کند و به‌نظر نمی‌رسد که سازندگان قصد ارائه‌ی به‌روزرسانی برای افزودن قابلیت مذکور داشته باشند. به‌همین دلیل افزودن چنین حافظه‌ای به یک رایانه‌ی بدون پشتیبانی از بوت NVMe، امری بیهوده خواهد بود؛ مگر اینکه یک گیمر باشید و بازی‌های خود را روی حافظه‌ی مذکور نصب کنید یا از نرم‌افزارهای سنگین با نیاز پردازشی بالا مثل ویرایش ویدیو با کیفیت‌های بالا (مانند 2160p) بهره ببرید.

بیشتر حافظه‌های NVMe SSD موجود در بازار از فرم M.2 بهره می‌برند. اما داشتن درگاه M.2 به‌معنای پشتیبانی رایانه‌ی شما از استاندارد مورد نیاز نخواهد بود. این درگاه برای پشتیبانی از USB 3.0 در کنار SATA و PCIe درنظر گرفته شده است اما نسل‌های ابتدایی آن، تنها از SATA پشتیبانی می‌کنند؛ به‌همین دلیل بهتر است قبل از خریداری حافظه‌ی جدید، اطلاعات مربوط به مادربرد خود را مطالعه کنید یا به‌صورت آنلاین از سازگاری آن با استاندارد NVMe مطمئن شوید. همچنین دقت داشته باشید که درگاه MSATA که نسل قبلی M.2 به‌شمار می‌رود، شباهت بسیاری به آن دارد اما از قابلیت گفته‌شده پشتیبانی نمی‌کند.

 

ssd / اس اس دی

از روی ظاهر یک درگاه نمی‌توان به پشتیبانی آن از PCIe و NVMe پی برد؛ اما می‌توان از نظر ظاهری میان درگاه PCIe x2 و PCIe x4 تفاوت قائل شد که تنها مورد دوم می‌تواند از استانداردهای گفته‌شده پشتیبانی کند. نمونه اول از کلید B شکل بهره می‌برد که موجب شده ۶ پین یا محل اتصال از بقیه جدا شوند. اصطلاح کلید به برآمدگی‌هایی در درگاه گفته می‌شود که روی فرورفتگی‌های موجود در حافظه قرار می‌گیرند. درگاه PCIe x4 از کلید M شکل استفاده می‌کند که علاوه‌بر برآمدگی قبلی، در طرف مخالف برآمدگی دیگری نیز دارد که پنج پین اتصال را از سایرین جدا می‌کند. البته قانون کلی برای این درگاه‌ها وجود ندارد اما بیشتر درگاه‌های دارای کلید B تنها از استاندارد SATA بهره می‌برند. امروزه درگاه‌های دارای هردو کلید B و M رایج هستند که قابلیت بهره‌گیری از تمامی استانداردها را دارند. گاهی به درگاه‌های گفته‌شده، نام دو سوکت و سه سوکت نیز اطلاق می‌شود.

اگر درگاه شما از نوع قدیمی‌تر بود باید از مبدل ۲۵ دلاری PCIe M.2 استفاده کنید. محصولاتی مانند M9Pe ساخت شرکت Plextor در بازار وجود دارند که تنها پس از قرارگیری در درگاه، قابل استفاده خواهند بود و هیچ عمل اضافی برای راه‌اندازی آن‌ها نیاز نیست. همچنین به‌عنوان یک کاربر ساده، باید از خرید نسخه ۲.۵ اینچی حافظه‌های NVMe خودداری کنید زیرا نیازمند رابط SFF-8639 هستند که برای حافظه‌های کوچک طراحی شده است. این رابط دارای ۴ مسیر نسل سوم PCIe، به‌همراه ۲ پورت SATA و چندین کانال جانبی است که از درگاه‌های ۳.۳ و ۱۲ ولتی برای تامین انرژی استفاده می‌کند. البته این رابط تنها در حافظه‌ها و سیستم‌های رده‌بالا و سازمانی دیده می‌شود. اگر شما از دارندگان رایانه‌های نادر دارای پورت تاندربولت هستید (مانند بسیاری از مادربردهای ایسوس)، می‌توانید از این پورت برای اتصال حافظه‌ی NVMe به دستگاه خود استفاده کنید که توان بسیار بالایی را در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

همه‌ی NVMe‌ها یکسان نیستند

به‌صورت کلی هرنوع حافظه‌ی NVMe موجب سریع‌تر شدن رایانه‌ی شما می‌شود؛ اما همه‌ی آن‌ها شبیه یکدیگر نیستند. برای مثال حافظه‌ی 970 Pro ساخت سامسونگ می‌تواند فرایند خواندن اطلاعات را با سرعت ۳ گیگابایت بر ثانیه و نوشتن داده را با سرعت ۲.۵ گیگابایت در ثانیه انجام دهد درحالی که این مقادیر برای RC100 ساخت توشیبا، به‌ترتیب برابر با ۱.۲ گیگابایت بر ثانیه و ۹۰۰ مگابایت بر ثانیه است. اختلاف مدل‌های گوناگون حتی می‌تواند محسوس‌تر باشد هنگامی که حجم داده‌ی نوشته‌شده، بیشتر از حجم کش است. عامل‌های مختلفی مانند نوع کنترلر، تعداد و نوع واحد‌های NAND و تعداد مسیر‌های PCIe روی عملکرد حافظه تاثیر دارد. چندین مورد از تفاوت‌ها و توضیحات برخی از عوامل در ادامه، شرح داده شده است.

  • حافظه‌های NVMe SSD دارای اتصال PCIe x4 سریع‌تر از انواع PCIe x2 هستند.
  • افزایش تعداد چیپ‌های NAND موجب افزایش مسیر‌ها و واحدهایی می‌شود که کنترلر برای توزیع و ذخیره‌ی اطلاعات استفاده می‌کند. به‌همین‌ دلیل حافظه‌هایی با ظرفیت کمتر معمولا نسبت به حافظه‌های حجیم‌تر، کندتر هستند؛ حتی اگر از یک مدل باشند.
  • نوع چیپ‌های NAND مورد استفاده در حافظه نیز روی سرعت آن تاثیرگذار است. چیپ‌های SLC سریع‌ترین هستند و سپس به‌ترتیب MLC و TLC قرار می‌گیرند و در نهایت نیز نوع QLC کمترین سرعت را دارد.
  • بیشتر کنترلرهای امروزی به‌صورت بهینه طراحی شده‌اند اما برخی از نمونه‌های ساخت اینتل یا سن‌دیسک هوشمند‌تر هستند و می‌توانند با مدیریت بهتر حافظه کش، سرعت نوشتن اطلاعات را افزایش دهند.

در نهایت باید گفت که با استفاده از حافظه‌های NVMe SSD می‌توانید تا مدت‌ زیادی از رایانه یا لپتاپ خود استفاده کنید و دیگر نیازی به تعویض قطعات یا دستگاه نخواهید داشت؛ مگر اینکه گیمر باشید یا استفاده‌های سنگین پردازشی داشته باشید. سرعت بالای این نوع حافظه‌ها موجب می‌شود تا بیشترین استفاده از توان سایر قطعات رایانه خود از جمله پردازنده و کارت گرافیک را داشته باشید.



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:19 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

شب گذشته پس از هفته‌ها انتظار، افتتاحیه‌ی کنفرانس توسعه‌دهندگان سامسونگ ۲۰۱۸ برگزار شد و این شرکت در آن ضمن رونمایی ازنمایشگرهایی جدید و در دسترس قرار دادن دستیار بیکسبی برای توسعه‌دهندگان، از رابط کاربری جدیدی به‌نام One UI برای اندروید ۹ پای پرده‌برداری کرد. 

گوشی‌های جدید سامسونگ از این پس به لطف داشتن رابط کاربری وان یوآی، تجربه‌ی به‌نسبت جدیدی را به کاربر ارائه خواهند داد؛ این رابط کاربری از لحاظ بصری تغییرات محسوسی به خود دیده است، از جمله داشتن گوشه‌های گردتر، رنگ‌بندی‌های مختلف بسته به هر اپلیکیشن و آیکون‌های بازطراحی‌شده. 

در کنار این موارد، سامسونگ اعلام کرده که هدف اصلی رابط کاربری One UI این است که استفاده از گوشی‌های بزرگ‌جثه‌ی امروزی را به امری ساده مبدل کند. 

رابط کاربری وان یوآی / One UI

One UI؛ کاربرمحورترین UX ساخته‌شده توسط سامسونگ برای گوشی‌های هوشمند

مناطق تعاملی اصلی رابط کاربری وان یوآی، در قسمت پایینی آن قرار داده شده‌اند تا به‌راحتی توسط انگشت شست کاربر، قابل‌دسترسی باشند؛ سامسونگ مدعی شده است که One UI «کاربرمحورترین UX (تجربه‌ی کاربری) ساخته‌شده توسط این شرکت در گوشی‌های هوشمند» به‌شمار می‌آید.

بعضی از اپلیکیشن‌های داخلی گوشی‌های سامسونگ، از این پس قرار است دارای یک «حوزه‌ی قابل‌تماشا» باشند؛ حوزه‌ای که طبق گفته‌ی کره‌ای‌ها، قرار است در حقیقت یک متن بزرگ و خوانا به‌عنوان متن هدر باشد. به‌علاوه، این اپلیکیشن‌ها دارای یک «حوزه‌ی تعاملی» نیز خواهند بود که نیمه‌ی پایینی نمایشگر را می‌پوشاند.

از میان دیگر بهبودهای این رابط کاربری می‌توان به حالت تاریک یکپارچه با تمامی بخش‌ها اشاره کرد که قطعا مورداستقبال خیلی‌ها قرار خواهد گرفت. Samsung گفته است که این رابط کاربری به‌منظور کمتر پرت شدن حواس کاربر و دستیابی به محیطی منظم‌تر، بازطراحی شده است و به افراد کمک می‌کند که تمرکز بیشتری روی کاری که می‌خواهند انجام دهند، داشته باشند.

رابط کاربری وان یوآی / One UI

One UI استفاده از گوشی‌های بزرگ‌جثه را به امری ساده تبدیل می‌کند

سامسونگ در وب‌سایت رسمی خود آورده است: «وان یوآی به‌شما کمک می‌کند روی آنچه که واقعا برای‌تان اهمیت دارد، متمرکز باشید. به‌لطف همکاری سخت‌افزار و نرم‌افزار دستگاه، تجربه‌ای جدید به شما منتقل خواهد شد؛ چرا که این جزئيات کوچک هستند که تفاوت‌های بزرگ را رقم می‌زنند.»

سامسونگ همچنین اعلام کرده است که قصد دارد نسخه‌ی بتای One UI را برای آن‌هایی که دوست دارند تا پیش از انتشار رسمی این رابط کاربری از آن استفاده کنند، منتشر کند؛ این نسخه‌ی بتا قرار است در کشورهای چین، فرانسه، آلمان، هند، لهستان، کره‌ی جنوبی، اسپانیا، بریتانیا و آمریکا منتشر شود. برای دستیابی به نسخه‌ی بتا، لازم است پیش از هر چیز اپلیکیشن Samsung Members را از گوگل‌پلی دانلود کنید و پس از لاگین کردن در آن، وارد بخش Notices شده و گزینه‌ی One UI Beta Program Registration را انتخاب کنید؛ پس از ثبت درخواست، نرم‌افزار دستگاه خود را به‌روزرسانی کنید تا وان یوآی بالا بیاید.

رابط کاربری وان یوآی / One UI

نسخه‌ی پیش‌نمایش اولیه‌ی وان یوآی پیشتر در نسخه‌ی جدید بتای اندروید ۹ پای، رؤیت شده بود. این بتا قرار است به‌صورت گسترده طی ماه جاری در ایالات متحده‌ی آمریکا، آلمان و کره و سپس در کشورهای اروپایی و آسیایی، منتشر شود. سامسونگ می‌گوید که One UI (و به‌تبع، اندروید ۹ پای) در ژانویه‌ی ۲۰۱۹ (دی-بهمن ۱۳۹۷) به‌صورت رسمی برایگلکسی اس ۹، گلکسی اس ۹ پلاس و گلکسی نوت ۹ منتشر خواهد شد.



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:17 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

پس از هفته‌ها انتظار، سرانجام افتتاحیه‌ی کنفرانس توسعه‌دهندگان سامسونگ ۲۰۱۸ برگزار شد و این شرکت در آن ضمن اعلام اخبار جدید و مهمی در مورد دستیار صوتی بیکسبی، به رونمایی از نسل جدید نمایشگرهای موبایلی‌اش پرداخت. این نمایشگر جدید که از آن بهاینفینیتی فلکس یاد می‌شود، نمایشگری قابل‌انعطاف است که در گوشی تاشدنی سامسونگ مورداستفاده قرار خواهد گرفت.

گوشی جدید کره‌ای‌ها به‌لطف بهره‌گیری از این نمایشگرِ نوآورانه، می‌تواند به‌راحتی از یک گوشی هوشمند به یک تبلت ۷.۳ اینچی تبدیل شود.سامسونگ گفته است که قصد دارد تولید انبوه اینفینیتی فلکس را طی چند ماه آینده آغاز کند. گرچه هنوز برخی از اطلاعات مهم مرتبط به این نمایشگر نظیر قیمت و نحوه‌ی دقیق عملکرد رابط کاربری اندروید روی آن، منتشر نشده است؛ اما به‌لطف برگزاری نشستی دیگر توسط سامسونگ، هم‌اکنون به‌برخی ویژگی‌های آن دسترسی پیدا کرده‌ایم.

 

Samsung ساعاتی پیش طی برگزاری نشستی خصوصی از برخی اطلاعات جدید مربوط به نمایشگرش، برای اصحاب رسانه رونمایی کرد. این اطلاعات جدید شامل تراکم پیکسلی، اندازه‌ی نمایشگر و نسبت تصویر آن هستند.

طبق گفته‌های کره‌ای‌ها، تراکم پیکسلی این نمایشگر در هر دو حالت تا و باز شده، معادل ۴۲۰ پیکسل در هر اینچ است که البته دستگاه‌های دیگری در بازار با تراکم پیکسلی بیشتر موجود هستند؛ اما نباید فراموش کنیم که همین تراکم پیکسلی هم، بسیار عالی به‌شمار می‌آید. وضوح این نمایشگر در حالت تاشده، معادل ۱۹۶۰ در ۸۴۰ پیکسل و در حالت بازشده، معادل ۲۱۵۲ در ۱۵۳۶ پیکسل است. 

نمایشگر اینفینیتی فلکس سامسونگ / Samsung Infinity Flex Display

با این‌حال، جالب‌ترین نکته‌ در میان ویژگی‌های جدید نمایشگر Infinity Flex، بی‌شک به نسبت تصویر آن بر می‌گردد؛ جایی که سامسونگ مدعی شده که این نمایشگر در حالت تاشده دارای اندازه‌ی ۴.۵۸ اینچ و نسبت تصویر ۲۱:۹ است؛ این موضوع، دستگاه تاشدنی سامسونگ را به درازترین دستگاه بازار تبدیل می‌کند. البته پیش‌بینی می‌شود که نمایشگر به‌کاررفته در این دستگاه، چندان برای بازی کردن و ویدیو دیدن مناسب نباشد. به‌ هنگام باز کردن، این نمایشگر اندازه‌ای ۷.۳ اینچی دارد و نسبت تصویر ۴.۲:۳ را ارائه می‌دهد؛ بی‌شک اصلی‌ترین استفاده‌ی کاربران دستگاه تاشدنی سامسونگ، در حالت بازشده و با نمایشگر ۷.۳ اینچی اتفاق خواهد افتاد.

هنوز اطلاعات بسیار کمی در مورد نحوه‌ی عملکرد دستگاه تاشدنی سامسونگ می‌دانیم و آنچه که دیروز در جریان SDC 2018 دیدیم، بیشتر حالت یک نمونه‌ی اولیه از این دستگاه را داشت. یکی از اتفاقات مهم دیشب، این بود که گوگل به‌صورت رسمی اعلام کرد سیستم‌عامل اندروید قرار است از نمایشگرهای تاشدنی پشتیبانی به‌عمل بیاورد؛ این رخداد مهم، نتیجه‌ی همکاری نزدیک دو شرکت سامسونگ و گوگل است.

گفتنی است که سازندگان اپلیکیشن فلیپ‌بورد ساعاتی پس از رونمایی سامسونگ از اینفینیتی فلکس، اعلام کردند که قصد دارند نسخه‌ای ویژه از اپلیکیشن خود را بسازند که کاملا با این نمایشگر و نحوه‌ی عملکرد آن، یکپارچه باشد؛ به‌ این صورت که اگر گوشی تا شده باشد، رابط کاربری اپلیکیشن فلیپ‌بورد کوچک‌تر خواهد شد و به‌هنگام باز کردن دستگاه، رابط کاربری وسیع‌تری در اختیار شما قرار خواهد گرفت.

بدیهی است که فلیپ‌بورد تنها توسعه‌دهنده‌ای نخواهد بود که به ساخت اپلیکیشن برای نمایشگر تاشدنی سامسونگ روی می‌آورد. با در نظر گرفتن این موضوع که سامسونگ شب گذشته از ویژگی Multi Active Window (امکان اجرای همزمان سه اپلیکیشن) رونمایی کرد، این امکان وجود دارد که در آینده‌ای نزدیک، توسعه‌دهندگان اپلیکیشن‌های محبوب هم رویکرد فلیپ‌بورد را پیش بگیرند و نسخه‌ای واکنش‌گرا از اپلیکیشن‌های خود بسازند.

ایده‌ی ساخت نمایشگر اینفینیتی فلکس از کجا شکل گرفت؟

سامسونگ در جریان نشست خود ضمن انتشار این مشخصات، به ارائه‌ی توضیحاتی در مورد ایده‌ی ساخت اینفینیتی فلکس هم پرداخت. ایده‌ی اولیه‌ی ساخت این نمایشگر، با سوالی ساده شکل گرفته است: «چه می‌شد اگر اندازه‌ی نمایشگر گوشی‌های هوشمند تغییرپذیر بود؟» از همین‌رو، کره‌ای‌ها ساخت نسل جدید نمایشگرهای موبایلی خود را استارت زدند؛ نمایشگری که نحوه‌ی تعامل با گوشی‌های هوشمند را از جهات زیادی دستخوش تغییر می‌کند؛ دستگاهی که سامسونگ در پی ساخت آن است، در حالت تاشده، یک گوشی و در حالت بازشده، یک تبلت به‌شمار می‌آید.

نمایشگر خارجی گوشی تاشدنی سامسونگ، اندازه‌ی کوچک‌تر از نمایشگر دیگر دارد. یکی از چالش‌های سامسونگ برای ساخت اینفینیتی فلکس، این بود که شیشه به‌صورت طبیعی خمیده نمی‌شود؛ از این رو کره‌ای‌ها مجبور شدند برای لایه‌ی محافظ آن، از پوششی پلیمری استفاده کنند که ضمن خم شدن، مقاومت و دوام بالایی از خود نشان دهد. سامسونگ مدعی شده است که کاربران می‌توانند نمایشگر این دستگاه را به دفعات بی‌شماری باز و بسته کنند، بدون اینکه کوچک‌ترین مشکلی برای آن‌ها پیش بیاید. 

سامسونگ در کنار این‌ها، رابط کاربری جدیدی را نیز توسعه داده است که می‌تواند از تمامی مزیت‌های نمایشگرهای تاشدنی استفاده کند. ویژگی‌ مولتی اکتیو ویندو به کاربران امکان خواهد داد تا به‌صورت همزمان، سه اپلیکیشن مختلف را اجرا کنند و این موضوع، بسیار پراهمیت است.

نظر شما در این مورد چیست؟ 



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:15 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

اینتل به‌تازگی جزئیات جدیدی از ویژگی‌های مختلف حافظه‌ی فوق سریعOptane DC Persistent را منتشر کرده است که شامل حالت‌های مختلف قابل استفاده در این محصول نیز می‌شود. تاکنون دو حالت برای محصول جدید اینتل تعریف شده است که هرکدام از آن‌ها، قابلیت‌های گوناگونی از حافظه را فعال می‌کند و در اختیار نرم‌افزار قرار می‌دهند. باید اشاره کنیم که سرورها در آینده‌ای نزدیک از حافظه‌های DRAMو Optane در کنار یک‌دیگر بهره خواهند گرفت. DRAM کم‌ترین تاخیر را دارد درحالی که اُپتان با کمی تاخیر زیاد‌تر می‌تواند فضای ذخیره‌سازی بیشتری به‌صورت پایدار فراهم کند.

حالت Memory

این محصول زمانی که روی حالت مموری قرار گیرد می‌تواند حافظه‌ای موقت بدون قابلیت ذخیره‌سازی دائم اطلاعات را برای سیستم‌عامل و اپلیکیشن‌ها فراهم کند. در این حالت عملکرد اُپتان همانند حافظه‌های DRAM خواهد بود و در صورت قطع جریان برق، داده‌های موجود روی آن قابل بازیابی نیستند.

 

در حالت مموری، DRAM به‌عنوانکش برای داده‌هایی با بیشترین تعداد فراخوانی استفاده می‌شود درحالی که حافظه‌ی اُپتان برای ذخیره‌ی داده‌های حجیم‌تر مورد استفاده قرار می‌گیرد. مدیریت عملیات‌های صورت گرفته در کش توسط کنترلر حافظه‌ی پردازنده‌های مخصوص سرور Xeon Scalabe انجام می‌گیرد. وقتی داده‌ای فراخوانی می‌شود، کنترلر حافظه ابتدا DRAM را برای وجود داده‌ی مورد نظر بررسی می‌کند و درصورت وجود داده، تاخیر دسترسی به آن برابر با مقدار تعریف شده برای DRAM خواهد بود. اما اگر داد‌ه مورد نظر آنجا نباشد، کنترلر به سراغ حافظه‌ی اُپتان می‌رود که تاخیر این فرایند کمی بیشتر از روند قبلی خواهد بود. کنترلر کش می‌تواند اپلیکیشن‌هایی که الگوی فراخوانی داده‌ی مشخصی دارند را شناسایی کند و عملکرد آن‌ها به‌لطف DRAM بسیار سریع‌تر صورت می‌گیرد. درسوی دیگر برنامه‌هایی با الگوی فراخوانی نامنظم داده‌ها در طیف وسیع، عملکرد متفاوتی نشان خواهند داد.

نباید فراموش کرد که ذخیره‌ی داده‌ها در این حالت صورت نمی‌گیرد و به اصطلاح داده‌ها فرار خواهند بود. در حالت مموری حافظه‌ی اُپتانمی‌تواند فضای زیادی با سرعت نسبتاً خوبی برای ذخیره‌ی موقت اطلاعات فراهم کند که گزینه‌ای مناسب برای اپلیکیشن‌های راه‌اندازی پایگاه داده مجازی و برنامه‌های تجزیه و تحلیل کلان داده‌ها به‌شمار می‌رود.

حالت App Direct

در این نوع پیکربندی، اپلیکیشن‌ها و سیستم‌عامل مطلع خواهند بود که دو نوع متفاوت از حافظه در سیستم وجود دارد که یکی برای ذخیره‌ی پرسرعت و موقت داده و دیگری برای ذخیره‌ی دائمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین مشخص می‌شود که کدام نوع از داده‌ها باید روی DRAM خوانده یا نوشته شود و کدام نوع نیز به اُپتان ارجاع داده شود. عملیات‌های نیازمند تاخیر بسیار کم و بدون نیاز به ذخیره‌ی دائمی اطلاعات از DRAM بهره خواهند گرفت و مواردی که نیازمند ثبت پایدار روی حافظه است یا از حجم بالایی برخوردار است به اُپتانe آدرس داده می‌شوند. در کلامی ساده‌تر، حالت App Direct برای ذخیره دائمی اطلاعات استفاده می‌شود.


اینتل اُپتان / intel optane

برای استفاده از حالت App Direct به سیستم‌عامل یا محیط مجازی با قابلیت شناسایی فایل‌های سیستمی مختص به این نوع حافظه نیاز داریم که شامل ویندوز سرور ۲۰۱۹ مایکروسافت و نسخه ۶.۷ برنامهVMware ESX می‌شود که در آینده منتشر می‌شود. همچنین کاربران لینوکس باید منتظر انتشار به‌روزرسانی از سوی سازندگان توزیع‌ سیستم‌عامل خود باشند.

حالت‌های مختلف مشخص‌کننده‌ی میزان حافظه‌ی ثبت شده توسط سیستم‌عامل هستند. App Direct موجب می‌شود DRAM و اُپتان هر دو به‌عنوان حافظه‌ در نظر گرفته شوند اما در حالت Memory تنها اُپتاننقش حافظه‌ را خواهد داشت و از DRAM به‌عنوان کش استفاده می‌شود. برای مثال پلتفرمی با ۱.۵۳۶ ترابایت حافظه‌ی Optane DC Persistent و ۱۹۲ گیگابایت DRAM در حالت App Direct به‌مقدار ۱.۷۲۸ ترابایت حافظه‌ خواهد داشت در حالی که این رقم در حالت Memory به ۱.۵۳۶ ترابایت می‌رسد.

استفاده از این‌ حالت‌ها موجب می‌شود تا Optane DC Persistent به‌عنوان جایگزینی ارزان‌‌قیمت‌تر برای DRAM درنظر گرفته شود که حجم‌های بیشتری نیز ارائه می‌دهد. مدیران سیستم می‌توانند از طریق بایوس یا ابزارهای مدیریت حافظه، اقدام به پیکربندی هر دو نوع در کنار یک دیگر کنند و حتی با پارتیشن بندی اُپتان، از هر دو حالت به‌صورت هم‌زمان بهره ببرند.



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:14 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

فرض کنید بخواهید اسم خود را طوری بنویسید که بتوانید در آینه آن را بخوانید، مغز شما کل اطلاعات بصری مورد نیاز را در اختیار دارد؛ اما شما در نوشتن نام خود مهارت کافی را ندارید. این کار برای اغلب افراد بسیار دشوار است، زیرا مغز باید یک تبدیل ذهنی ناآشنا را انجام دهد. در این فرآیند مغز باید از آنچه در آینده می‌بینید برای راهنمایی حرکت دست‌ها و نوشتن به صورت معکوس استفاده کند.

دانشمندان عصب‌شناس MIT اخیرا به سازوکار مغز و تلاش آن برای جبران عملکرد ضعیف در وظایفی که نیاز به تبدیل‌های پیچیده دارند، پی برده‌اند. اگر اعتماد مغز نسبت به قضاوت‌های خود کم باشد، سعی می‌کند از تجربیات قبلی برای غلبه بر مشکلات استفاده کند. به نقل از مهرزاد جزایری، استاد علوم زیستی و عضو مؤسسه‌ی پژوهش‌های مغزی مؤسسه‌ی مک گاورن MIT و مؤلف ارشد این مقاله:

 اگر در کاری که نیازمند تبدیل و تغییرات ذهنی دشوارتری است با ابهام روبه‌رو شدید، باید با تکیه بر باورهای قبلی و تمرکز بر توانایی‌های خود بر این ابهام غلبه کنید.

به نقل از پژوهشگرها در یکی از مقاله‌های مجله‌ی Nature Communications، این استراتژی عملکرد کلی را بهبود می‌دهد. ایوان رمینگتون و تیفانی پارک در این مقاله با یکدیگر به همکاری پرداختند.

محاسبات نویزدار

دانشمندان عصب‌شناس به مدت ده‌ها سال بر این باور بودند که مغز دقیقا آنچه را که چشم‌ها می‌بینند یا گوش‌ها می‌شوند بازسازی نمی‌کند. در واقع در این میان اختلال یا نویز فراوانی وجود دارد. این نویز همان نوسان‌های تصادفی فعالیت‌های الکتریکی در مغز هستند که می‌توانند از ابهام یا عدم قطعیت در مورد دیده‌ها و شنیده‌ها سرچشمه گرفته باشند. این ابهام هنگام تفسیر انگیزه‌ی افراد یا یادآوری خاطرات گذشته، نقشی اساسی را در تعامل‌های انسانی ایفا می‌کند.

اختلال مغزی

بر اساس پژوهش‌های پیشین، استراتژی‌های زیادی برای جبران این ابهام وجود دارد. مغز بر اساس چارچوبی موسوم به یکپارچه‌سازی بایسیان به ترکیب بخش‌های مختلف و متضاد اطلاعات می‌پردازد و آن‌ها را بر اساس اعتبار ارزیابی می‌کند. برای مثال در صورت وجود دو منبع اطلاعات، افراد معمولا به منبع معتبرتر اعتماد می‌کنند.

در نمونه‌های دیگر از جمله حرکت یا جابه‌جایی که با ابهام همراه است، مغز بر میانگینی از تجربیات گذشته تمرکز می‌کند. برای مثال هنگام دسترسی به کلید چراغ در یک اتاق ناآشنا و تاریک، دست خود را تا ارتفاع مشخص نزدیک به در اتاق بالا می‌برید و بر اساس تجربیات گذشته کلید چراغ معمولا کنار در قرار دارد. 

به‌گفته‌ی جزایری، تمام این استراتژی‌ها برای دستیابی به یک خروجی مشخص با یکدیگر کار می‌کنند و به این صورت عملکرد کلی به‌دلیل کاهش تغییرپذیری بهبود می‌یابد. نویز هم می‌تواند در فرآیند تبدیلی اطلاعات حسی به یک برنامه‌ی محرک به وجود بیاید. در بسیاری از موارد، نویز کمترین نقش را در یک وظیفه‌ی مستقیم دارد. برای مثال می‌توان به دسترسی به یک ماگ روی میز اشاره کرد. با این حال، برای وظایف دیگر، مثل تمرین نوشتن آینه‌ای این تبدیل پیچیده‌تر است. جزایری می‌گوید:

عملکرد شما بسته‌ به وظیفه‌ای که انجام می‌دهید متغیر خواهد بود، دلیل این مسئله هم عدم آگاهی از وجود دست یا تصویر نیست، بلکه نوع ابهام متفاوت است (که به پردازش اطلاعات هم مربوط است). انجام تبدیل‌های ذهنی اطلاعات باعث افزایش تغییرپذیری می‌شود.

پژوهشگرها برای بررسی این تبدیل ذهنی از سوژه‌ها خواستند سه وظیفه‌ی متفاوت را اجرا کنند. تبدیل اطلاعات حسی به دستورات محرک برای یک مجموعه وظایف آسان بود و برای یک مجموعه‌ی دیگر نیاز به تبدیل ذهنی بیشتری بود و آن‌ها بر همین اساس به مقایسه‌ی عملکرد سوژه‌ها پرداختند.

در صورت روبه‌رو شدن با ابهام مغز از تجربیات گذشته کمک می‌گیرد

در آزمایش اول از شرکت‌کنندگان خواسته شد خطی با طول یکسان با خط نمایش یافته رسم کنند (که بین ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر بود). در یک آزمایش پیچیده‌تر، از آن‌ها خواستند خطی به اندازه‌ی ۱.۵ برابر خط اصلی رسم کنند.بر اساس نتایج، در آزمایشی که به تبدیل‌های ذهنی دشوار نیاز داشت، افراد از استراتژی‌های غلبه بر نویز کمک گرفتند.

برای مثال در آزمایش ترسیم خط، شرکت‌کنندگان باید بر اساس طول خط اصلی خطوطی بین ۷.۵ تا پانزده سانتی‌متر را ترسیم می‌کردند، اما تمایل داشتند خطوطی را نزدیک به طول میانگین خطوط قبلی ترسیم کنند. به این صورت تغییر پاسخ‌ها اندک و دقت آن‌ها بالا رفت. به گفته‌ی جزایری، این رگرسیون استراتژی متداولی برای بهبود عملکرد و ابهام است.

کاهش نویز

بر اساس یافته‌های جدید، وقتی افراد در وظایف پیچیده عملکرد خوبی داشته باشند، اختلال کاهش پیدا می‌کند و تأثیر کمتری بر عملکرد کلی دارد. به این صورت آن‌ها بیشتر به محاسبات خود اعتماد می‌کنند و از وابستگی به میانگین‌ها خودداری می‌کنند. جزایری می‌گوید:

با آسان‌تر شدن وضعیت، انحراف از بین می‌رود زیرا دیگر نویز یا اختلالی در محاسبات وجود ندارد. در نتیجه این محاسبات را باور می‌کنید؛ و می‌دانید که عملکرد آن خوب است.

 هدف پژوهشگرها در بررسی‌های آینده پاسخگویی به این پرسش است: آیا انحراف افراد در طول یادگیری یک وظیفه‌ی پیچیده کاهش پیدا می‌کند. آن‌ها در آزمایش‌های خود برای مجله‌ی Nature Communications به این شواهد دست پیدا کردند: موسیقی‌دان‌های آموزش دیده در بازه‌های زمانی مشخص عملکرد بهتری دارند.

این پژوهش‌ها با سرمایه‌گذاری مؤسسه‌ی آلفرد پی اسلون، استر ا و مؤسسه‌ی ژوزف کلینگستن، مؤسسه‌ی سیمونز، مؤسسه‌‌ی علوم مک نایت ایندومنت و مؤسسه‌ی مک گاورن انجام شدند.



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:12 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

سامسونگ پس از هفته‌ها انتظار، سرانجام افتتاحیه‌ی کنفرانس SDC 2018 را برگزار کرد. این شرکت طی این رویداد، از نسل جدید نمایشگرهای خود تحت عنوان اینفینیتی فلکس رونمایی کرد.

رئیس بخش هوش مصنوعی سامسونگ شب گذشته در جریان برگزاری کنفرانس توسعه‌دهندگان این شرکت، روی سن آمد و اعلام کرد که Samsung در نظر دارد تا سال ۲۰۲۰ میلادی، ۲۲ میلیارد دلار در زمینه‌ی هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کند.

وی همچنین گفت که کره‌ای‌ها قصد دارند به‌منظور عملی کردن این هدف، تا سال ۲۰۲۰ یک هزار کارمند جدید را برای کار روی این فناوری پر اهمیت، استخدام کنند. 

همانطور که پیشتر گفتیم، سامسونگ شب گذشته در جریان برگزاری کنفرانس SDC 2018، از جدیدترین نسل نمایشگرهای خود نیز رونمایی کرد؛ این نمایشگر تاشدنی که از آن با نام Infinity Flex یاد می‌شود، قرار است در گوشی تاشدنی این شرکت مورد استفاده قرار بگیرد.

نمایشگر اینفینیتی فلکس دارای لایه‌ی محافظ جدیدی از جنس پلیمر پیشرفته است؛ لایه‌ای که در کنار منطعف بودن، مقاومت بسیار بالایی از خود نشان می‌دهد و می‌تواند به‌خوبی از این نمایشگر محافظت کند؛ طبق ادعای سامسونگ، اینفینیتی فلکس، یک نمایشگر فوق نازک، با دوام و انعطاف‌پذیر است.

نظر شما در این باره چیست؟



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:10 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

 

هواوی میت ۲۰ پرو با ویژگی‌هایی همچون پردازنده‌ی هفت نانومتری، دوربین سه‌گانه‌ی توانمند، باتری حجیم و سیستم هویت‌سنجی پیشرفته، در نقش یک پرچم‌دار تمام‌عیار عرض اندام می‌کند.

هواوی پس از گذشت ۱۵ سال از ورود به صنعت گوشی موبایل، اکنون فرسنگ‌ها با جایگاه ابتدایی خود فاصله دارد؛ شرکتی که در ابتدا عمدتاً روی ساخت محصولات پایین‌رده و اقتصادی تمرکز داشت؛ اکنون محصولات بالارده و نوآورانه‌ای را عرضه می‌کند که بهترین‌های بازار را به تکاپو می‌اندازد؛ به‌عنوان مثال، می‌توان به گوشی پرچم‌دار P20 Pro اشاره کرد که پس از گذشت هشت ماه و از راه رسیدن دستگاه‌های گران‌قیمتی همچون آیفون XS و گلکسی نوت ۹، به‌لطف دوربین سه‌گانه‌ی منحصربه‌فرد خود هنوز هم در صدر بهترین‌های وب‌سایت DxOMark قرار دارد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

کم‌تر از نیم دهه‌ی پیش، زمانی که عرضه‌ی فبلت ۵.۵ اینچی گلکسی نوت ۲، حرکتی متهورانه از جانب سامسونگ تلقی می‌شد، هواوی در نمایشگاه CES سال ۲۰۱۳، فبلت Ascend Mate را با نمایشگر ۶.۱ اینچی و باتری حجیم معرفی کرد؛ محصولی که زمینه‌ساز تولد خانواده‌ی محبوب Mate‌ شد و آغاز نبردی ادامه‌دار را در دسته‌ی فبلت‌ها کلید زد. اسند میت در آن زمان بخشی از برنامه‌ی چینی‌ها برای گذار به‌سمت دستگاه‌های پریمیوم‌تر بود و ریچارد یو، مدیرعامل هواوی، به‌لطف ماهیت «All-in-One» این فبلت غول‌پیکر، آن را آینده‌ی گوشی‌های هوشمند می‌دانست.  

خانواده‌ی Mate از دوران شکل‌گیری تاکنون تغییرات بسیاری را به‌خود دیده و اکنون در سال ۲۰۱۸ با سری میت ۲۰ به اوج بلوغ رسیده است. هواوی اکتبر امسال برخلاف گذشته، چهار عضو جدید را به خانواده‌ی فبلت‌های پرچم‌دار خود اضافه کرد که از بین آن‌ها، میت ۲۰ پرو با انبوه ویژگی‌هایی همچون سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی، حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر، دوربین سه‌گانه با رزولوشن بالا و فناوری شارژ سریع فوق سریع ۴۰ واتی، کامل‌ترین گوشی هوشمندی محسوب می‌شود که چینی‌ها در تاریخ ۱۵ ساله‌ی فعالیتشان در دنیای موبایل، روانه‌ی بازار کرده‌اند.

مقایسه

 میت 20 پرو هواویمیت 10 پرو هواوی
عرضه 
معرفی 2018، اکتبر 2017, اکتبر
وضعیت عرضه در آینده‌ی نزدیک، (اکتبر 2018) موجود. عرضه شده در نوامبر 2017
نمایشگر 
نوع AMOLED لمسی خازنی, 16 میلیون رنگ AMOLED لمسی خازنی, 16 میلیون رنگ
سایز 6.39 اینچ، (~87.9% نسبت نمایشگر به بدنه) 6.0 اینچ (~80.9% نسبت نمایشگر به بدنه)
رزولوشن 3120 در 1440 پیکسل، 19.5:9 (~538 پیکسل در اینچ تراکم پیکسلی) 1080 در 2160 پیکسل, نسبت تصویر 18 به 9 (~402 پیکسل در اینچ تراکم پیکسلی)
محافظ کورنینگ گوریلا گلس (نسخه‌ی 5) کورنینگ گوریلا گلس (نسخه‌ی نامشخص)
  - پشتیبانی از HDR10 - فضای رنگ DCI-P3 - EMUI 9.0 پشتیبانی از HDR10- EMUI 8.0
بدنه 
ابعاد 157.8 در 72.3 در 8.6 میلی‌متر 154.2 در 74.5 در 7.9 میلی‌متر
وزن 189 گرم 178 گرم
ساخت پشت و جلو از جنس شیشه و فریم آلومینیومی  
  - گواهی IP68 - مقاوم در برابر آب تا 2 متر برای 30 دقیقه - گواهی IP67 - مقاوم در برابر آب تا یک متر و سی دقیقه
سیم‌کارت تک سیم‌کارته (نانو-سیم) یا دو سیم‌کارته (نانو-سیم, همزمان یکی فعال) تک سیم‌کارته (نانو-سیم) یا دو سیم‌کارته (نانو-سیم, همزمان یکی فعال)
پلتفرم 
سیستم‌عامل اندروید 9 (پای) اندروید 8.0 (اوریو)
تراشه Hisilicon Kirin 980 Hisilicon Kirin 970
پردازنده مرکزی 8 هسته‌ای (دو هسته‌ی 2.6 گیگاهرتزی Cortex-A76 و دو هسته‌ی 1.92 گیگاهرتزی Cortex-A76 و چهار هسته‌ی 1.8 گیگاهرتزی Cortex-A55) 8 هسته‌ای (چهار هسته‌ی 2.4 گیگاهرتزی Cortex-A73 و چهار هسته‌ی 1.8 گیگاهرتزی Cortex-A53)
پردازنده گرافیکی Mali-G76 Mali-G72 MP12
حافظه 
درگاه حافظه بله، NM card، تا 256GB (استفاده از شیار دوم سیم‌کارت) خیر
حافظه داخلی 128 گیگابایت، 6 گیگابایت رم یا 256, 8 گیگابایت 128 گیگابایت و 6 گیگابایت رم
دوربین 
اصلی سه گانه: 40 مگاپیکسل (f/1.8, لنز عریض، لرزش‌گیر اپتیکال، 27 میلی‌متری) + 20 مگاپیکسل (f/2.2, لنز فوق عریض) و 8 مگاپیکسل (f/2.4, لنز تله‌فوتو), بهره‌مندی از لنزهای لایکا, 3 برابر بزرگنمایی اپتیکال, تشخیص فاز و فوکوس خودکار لیزری, فلاش دوگانه‌ی LED دوگانه‌ی 20 و 12 مگاپیکسلی، f/1.6، لرزش‌گیر اپتیکال، دو برابر زوم بدون افت کیفیت، بهره‌مندی از لنزهای لایکا، تشخیص فاز و فوکوس خودکار لیزری، فلاش دوگانه‌ی (LED (dual-tone
قابلیت‌ها برچسب‌گذاری جغرافیایی, فوکوس لمسی, تشخیص چهره و لبخند, پبهره‌مندی از لنزهای لایکا، فلاش دوگانه‌ی LED، پانوراما، HDR برچسب‌گذاری جغرافیایی, فوکوس لمسی, تشخیص چهره و لبخند, پاناروما, HDR
ویدیو 2160p@30fps, 1080p@30/60fps 2160p@30fps, 1080p@30/60fps
سلفی 24 مگاپیکسل, لنز عریض 26 میلی‌متری با سایز پیکسل 1.4 میکرومتر، f/2.0 8 مگاپیکسل, f/2.0
صدا 
جک ۳.۵ میلی‌متری خیر خیر
  - صدای 32 بیت/384 کیلوهرتز - لغو کننده‌ی نویز صدا از طریق میکروفون اختصاصی - تبدیل USB نوع C به جک 3.5 میلی‌‌متری صدا - صدای 32 بیت/384 کیلوهرتز - لغو کننده‌ی نویز صدا از طریق میکروفون اختصاصی - تبدیل USB نوع C به جک 3.5 میلی‌‌متری صدا
باتری 
باتری باتری غیر قابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت 4200 میلی آمپر ساعت باتری غیر قابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت 4000 میلی آمپر ساعت
قابلیت‌ها 
حسگرها فیس آی‌دی، حسگر اثرانگشت (زیر نمایشگر), شتاب‌سنج, ژیروسکوپ, سنسور مجاورت, فشارسنج, قطب‌نما حسگر اثرانگشت (پشت گوشی), شتاب‌سنج, ژیروسکوپ, سنسور مجاورت, فشارسنج, قطب‌نما
  - شارژ سریع باتری 40 واتی (70 درصد در 30 دقیقه) - شارژ بی‌سیم سریع 15 واتی - امکان شارژ سایر دستگاه‌های بی‌سیم توسط گوشی - پخش‌کننده‌ی DivX/XviD/MP4/H.265/WMV - پخش‌کننده‌ی MP3/eAAC+/WMA/WAV/Flac - ویراستار اسناد - ویراستار عکس و فیلم - شارژ سریع باتری (4.5V/5A): شارژ 58 درصد باتری در 30 دقیقه - پخش‌کننده‌ی DivX/XviD/MP4/H.265/WMV - پخش‌کننده‌ی MP3/eAAC+/WMA/WAV/Flac - ویراستار اسناد - ویراستار عکس و فیلم
شبکه 
فناوری GSM / HSPA / LTE GSM / HSPA / LTE
اتصالات 
شبکه بی‌سیم Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac, دو بانده, DLNA, WiFi Direct, هات‌اسپات Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac, دو بانده, DLNA, WiFi Direct, هات‌اسپات
بلوتوث 5.0، A2DP، aptX HD، LE 4.2, A2DP, aptX HD, LE
GPS بله, با A-GPS, GLONASS, BDS بله, با A-GPS, GLONASS, BDS
NFC بله بله
رادیو خیر خیر
USB 3.1, Type-C 1.0 ,USB Host، کانکتور ریورسیبل 3.1, Type-C 1.0 ,USB Host
متفرقه 
رنگ‌ها سبز، مشکی، آبی، صورتی، طلایی آبی, خاکستری, قهوه‌ای, صورتی طلایی
محدوده قیمت حدود 1000 یورو حدود 800 یورو

حال با فاصله‌ی کوتاهی از روز رونمایی خانواده‌ی میت ۲۰، دفتر هواوی در ایران، میت ۲۰ پرو را در اختیار زومیت قرار داده است. با ما همراه باشید تا مانند بررسی‌های گذشته، پرچم‌دار تمام‌عیار چینی‌‌ها را زیر ذره‌بین قرار دهیم و توانایی‌های آن را در سناریو‌های مختلف به چالش بکشیم.

طراحی

محصولات سری میت همواره ویترینی جذاب از آخرین دستاوردهای فنی هواوی بوده‌اند و میت ۲۰ پرو نیز دقیقاً از همان قاعده پیروی می‌کند؛ اما کالبد آن زیباتر و باشکوه‌تر از هر زمان دیگری است. فُرم کلی پرچم‌دار جدید چینی‌ها شباهت بسیاری به گلکسی اس ۹ پلاس دارد؛ بدنه‌ی متقارن و انحنادار، صفحات شیشه‌‌ای سه‌بعدی با لبه‌های خمیده که با پیشروی از هر دو سوی دستگاه، ضخامت فریم آلومینیومی را کاهش داده‌اند و نمایشگری تمام صفحه‌ با گوشه‌های گرد، همگی المان‌هایی هستند که پیش از این با کهکشانی سامسونگ نیز تجربه کرده‌ایم.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

میت ۲۰ پرو کمی بلندتر (۳.۶ میلی‌متر) و ضخیم‌تر (۰.۷ میلی‌متر) از نسل گذشته شده است؛ اما به‌لطف بهره‌گیری از نسبت تصویر کشیده‌تر ۱۹.۵:۹، اکنون عرض کمتری دارد و از نمایشگر بزرگ‌تری (۶.۳۹ در برابر ۶.۰ اینچ) استفاده می‌کند. عرض مناسب گوشی در کنار حاشیه‌های فوق‌العاده باریک نمایشگر باعث می‌شود تا فبلت جدید هواوی ارگونومی بسیار خوبی داشته باشد و در اغلب اوقات بتوان با یک دست از آن استفاده کرد. پرچم‌دار چینی‌ها با وجود بهره‌گیری از نمایشگر بزرگ‌تر، همانند اس ۹ پلاس، ۱۸۹ گرم وزن دارد و این موضوع باعث می‌شود تا در دست‌گرفتن Mate 20 Pro برای مدت طولانی، آزاردهنده نباشد.

استفاده از ترکیب شیشه و فلز مدت‌ها است که حکم فرمول طلایی ساخت گوشی‌های پرچم‌دار را دارد، اگرچه این ترکیب به‌خوبی حس کالایی گران‌قیمت را به کاربر القاء می‌کند و مزایایی همچون شارژ بی‌سیم و آنتن‌دهی را به‌همراه دارد؛ اما لک‌پذیری چنین گوشی‌هایی همواره مورد انتقاد بوده است، چینی‌ها برای رفع این مشکل، در رنگ‌های آبی و سبز میت ۲۰ پرو، روی پنل پشتی، بافت نسبتا زبری با خطوط مورب، موسوم به Hyper Optical Pattern به‌کار برده‌اند که آن را به‌میزان قابل توجهی در برابر لک و اثر انگشت مقاوم می‌کند و از احتمال سُر خوردن دستگاه نیز می‌کاهد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

صرف‌نظر از الگوی خاص بدنه، نمای پشتی میت ۲۰ پرو از دوربین سه‌گانه‌ی گوشی نیز میزبانی می‌کند که به‌همراه فلش LED دوگانه‌ی دستگاه، در قالب چینشی مربعی، میانه‌ی بالایی گوشی را به اشغال خود درآورده‌ و به میزان ناچیزی از سطح بدنه بیرون زده‌اند. هواوی دلیل استفاده از چنین چینشی را، الهام‌گرفتن از چراغ جلو در خودروهای سوپراسپرت پورشه عنوان می‌کند. چه چینش نامأنوس دوربین میت ۲۰ پرو برایمان خوشایند باشد، چه آن را زشت تلقی کنیم، این آرایه‌ی چهارتایی ساختار متقارن گوشی را حفظ می‌کند و اکنون امضای سری Mate 20 محسوب می‌شود.

نمای پشتی میت ۲۰ پرو به‌غیر از مجموعه‌ی دوربین در کنار لوگوی دو شرکت هواوی و لایکا، المان دیگری در خود ندارد و همان‌طور که در تصاویر نیز مشاهده می‌کنید؛ ماژول حسگر اثر انگشت در پنل پشتی یا هیچ قسمت دیگری از گوشی دیده نمی‌شود؛ چرا که شرکت سازنده، به‌جای استفاده از حسگرهای مرسوم، پرچم‌دار گران‌قیمت خود را با سنسور اثر انگشت زیر نمایشگر روانه‌ی بازار کرده است. در بخش‌های بعدی، بحث مفصل‌تری پیرامون سیستم هویت‌سنجی فبلت جدید و پیشرفته‌ی فبلت پرچم‌دار Huawei خواهیم داشت.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

میت ۲۰ پرو از نمایشگری ۶.۳۹ اینچی بهره می‌برد که ۸۷.۹ درصد از سطح مقابل گوشی را در اختیار دارد و از دو طرف به حاشیه‌‌های بسیار باریکی محدود می‌شود، این حاشیه‌ها با همان قطر تا لبه‌ی بالای نمایشگر ادامه پیدا می‌کنند و در نهایت به بریدگی نسبتا عریضی می‌رسند که اکنون علاوه‌بر دوربین سلفی و اسپیکر، سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی هواوی را نیز در بطن خود دارد. حاشیه‌ی پایین نمایشگر نسبت به آنچه در پی ۲۰ پرو تجربه کرده بودیم، بسیار باریک‌تر شده است. از نمای جلویی Mate 20 Pro، شیشه‌‌ی گوریلا گلس با لبه‌های خمیده محافظت می‌کند؛ اما متأسفانه چینی‌ها نوع این شیشه را مشخص نکرده‌اند.

فریم آلومینیومی میت ۲۰ پرو پوششی براق و هم‌رنگ با بدنه را به‌روی خود می‌بیند و به‌تبعیت از لبه‌های خمیده‌ی نمایشگر، سطحی محدب دارد تا بدین ترتیب، به پیوستگی گوشی آسیبی وارد نشود. کلیدهای کنترل صدا و پاور در لبه‌ی سمت راست جای گرفته‌اند و فشردن آن‌ها بازخورد بسیار خوبی را به‌همراه دارد. متأسفانه کلید پاور روی سطح خود بافت خاصی ندارد تا آن را از کلید کنترل حجم صدا متمایز کند؛ اما رنگ قرمز این کلید، جلوه‌ی زیبا و خاصی را به‌دستگاه می‌دهد. ماژول مادون قرمز و درگاه سیم‌کارت به‌ترتیب در لبه‌های بالا و پایین گوشی جای گرفته‌اند و نوارهای آنتن نیز برای حفظ تقارن دستگاه، به‌صورت دو به دو در این دو لبه قرار دارند. مانند گذشته، خبری از جک ۳.۵ میلی‌متری هدفون نیست و اسپیکر اصلی گوشی نیز داخل پورت USB-C پنهان شده است.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro
هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

پوشش شیشه‌ای پشتی و جلویی میت ۲۰ پرو به‌لطف لبه‌های انحنادار خود به‌‌خوبی با فریم گوشی پیوند خورده‌‌‌ و در مجموع، ساختاری مستحکمی را به‌وجود آورده‌اند؛ به‌طوری که سطح مقاومت دستگاه در برابر آب و گردوغبار نسبت به نسل گذشته ارتقاء پیدا کرده است و اکنون با استاندارد IP68 هم‌خوانی دارد؛ بدین مفهوم که میت ۲۰ پرو می‌تواند به‌مدت ۳۰ دقیقه، فشار آب در عمق دو متری را تحمل کند. هواوی پرچم‌دار جدید خود را در چهار رنگ آبی، مشکی، سبز و Twilight روانه‌ی بازار کرده‌اند که نسخه‌ی Twilight‌ همانند آنچه در پی ۲۰ پرو دیده بودیم، گرادیانی از رنگ‌های آبی و بنفش را به‌نمایش می‌گذارد.

صفحه‌نمایش

وقتی صحبت از نمایشگر در پرچمداران به میان می‌آید، ناخودآگاه به یاد اولدها خواهیم افتاد؛ نمایشگرهایی با روشنایی بالا، مشکی عمیق، زاویه‌ی دید فوق‌العاده و قابل استفاده در زیر نور خورشید که با وجود گران بودن در بازار کنونی به تدریج خود را به انتخاب اول سازندگان گوشی‌های پرچمدار و بالارده مبدل ساختند. هواوی نیز برای تزریق روح یک پرچمدار به گوشی‌هایش راهی جز مهاجرت به این نمایشگرها ندارد از این رو در چند نسل گذشته‌ی گوشی‌های سری پی و میت از اولدها بهره گرفت. هواوی پنل امولد و خمیده‌ی استفاده شده در میت ۲۰ پرو را از همکار قدیمی خود یعنی BOE و همچنین LG تهیه کرده است.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

نمایشگر ۶.۳۹ اینچی میت ۲۰ پرو رزولوشنی معادل ۳۱۲۰ در ۱۴۴۰ پیکسل دارد و همین موضوع تراکم بالای ۵۳۸ پیکسل در هر اینچ را برای آن به ارمغان آورده است؛ تصاویر در این نمایشگر بسیار شارپ به نظر می‌رسند و میت ۲۰ پرو در زمره‌ی بهترین‌ها در این بخش قرار می‌گیرد. نسبت تصویر ۱۹.۵ به ۹ میت ۲۰ پرو نسبت به پی ۲۰ پرو و نسل قبل افزایش یافته و همین مسأله باعث شده است تا گوشی کمی کشیده‌تر از دیگر ساخته‌های هواوی به نظر برسد. با توجه به پر مصرف بودن نمایشگر در حالت +WQHD، هواوی امکان تغییر خودکار و دستی رزولوشن را نیز همانند دیگر گوشی‌‌هایش به میت ۲۰ پرو آورده است:

  • رزولوشن ۱۵۶۰ × ۷۲۰ (+HD)
  • رزولوشن ۲۳۴۰ × ۱۰۸۰ (+FHD)
  • رزولوشن ۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ (+WQHD)

Mate 20 Pro / میت ۲۰ پرو

در میت ۲۰ پرو تنها شاهد پشتیبانی از استاندارد HDR10 هستیم و خبری از دالبی ویژن در آن نیست. تجربه‌ی محتوایی با گستره‌ی دینامیکی بالا به لطف پشتیبانی نمایشگر از فضای رنگی گسترده‌ی DCI P3 و روشنایی بالا و کنتراست آن بسیار لذت‌بخش بود اما هنوز فقدان محتوا در این بخش حس می‌شود. زاویه‌ی دید را عالی ارزیابی می‌کنیم، نه تنها پدیده‌ی «Blue Shift» مشاهده نشد بلکه کاهش روشنایی در نگاه از زوایا نیز بسیار اندک بود. میت ۲۰ پرو در شرایط شبیه‌سازی شد‌ه‌ی نور شدید خورشید نیز موفق عمل کرد و گوشی کاملاً در زیر نور قابل استفاده بود و انعکاس نور از سطح نمایشگر نیز آزاردهنده نبود. نکته‌ای که در استفاده از نمایشگر میت ۲ پرو نظر ما را به خود جلب کرد، مشکل شناسایی لمس‌ لبه‌های خمیده‌ی گوشی بود؛ این مسأله در نسل‌های جدید پرچمداران سامسونگ حل شده است و امیدواریم هواوی نیز در تلاش‌های بعدی خود چاره‌ای برای آن بیاندیشد.

میت ۲۰ پرو در بررسی‌‌های روشنایی ما با ثبت روشنایی حداکثر ۸۸۰ نیت در حالت خودکار و الگوی ۵۰ درصدی (الگوی شطرنجی با ۵۰ درصد سطح سفید و سیاه) کمی بهتر از نسل پیش عمل کرد. با تنظیم روشنایی روی ۱۰۰ درصد نیز با الگوی ذکر شده روشنایی ۶۴۵ نیتی ثبت شد که از هر دو گوشی میت ۱۰ پرو و پی ۲۰ پرو بیشتر است. در زمان استفاده از الگوی ۱۰۰ درصد سفید برای سنجش روشنایی نیز به ترتیب در حالت دستی و خودکار روشنایی‌‌های ۵۳۰ و ۶۸۰ نیت ثبت شد؛ این کاهش روشنایی نسبت به حالت ۵۰ درصد از خاموش بودن پیکسل‌ها و پخش شدن جریان در پیکسل‌های کمتر نشات می‌گیرد. شایان ذکر است که حالت‌های Vivid و Normal تأثیر چندانی در روشنایی ثبت شده توسط ما نداشتند. گزارش‌های برخی کاربران مبنی بر مشاهده‌ی نشت نور سبز از لبه‌های نمایشگر ما را بر آن داشت تا این موضوع را بررسی کنیم؛ ما در محیط کاملاً تاریک آزمایش، اثری از عدم توازن نور و رنگ سبز در لبه‌های نمایشگر مشاهده نکردیم.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

هواوی برای نخستین بار قابلیتی با نام «Natural tone» را در پی ۲۰ پرو به گوشی‌های خود اضافه کرد؛ قابلیتی شبیه به True Tone اپل که برای ارائه‌ی تجربه‌ای‌ نزدیک به مشاهده‌ی کاغذ و هماهنگ با بینایی انسان متولد شد. رنگ‌ها در زمان فعال بودن این قابلیت کمی گرم‌تر به نظر می‌رسند و سنسورها با ثبت اطلاعات دمای رنگ محیط، پیوسته در حالت تغییر وایت بالانس و کالیبراسیون رنگ‌ها هستند. حداقل روشنایی نمایشگر میت ۲۰ پرو تنها ۲ نیت است و این روشنایی با فعال بودن حالت Eye Comfort تا میزان ۱.۵ نیت نیز کاهش پیدا می‌کند؛ این ارقام و تلاش‌های هواوی در توسعه‌ی قابلیت Eye Comfort میت ۲۰ پرو را به گزینه‌ای مناسب برای کار در محیط‌های تاریک مبدل ساخته است.

عملکرد نمایشگر محصولات بالارده
محصول / پارامترهاحداقل روشناییحداکثر روشنایی دستیحداکثر روشنایی خودکارنسبت کنتراست Nativeخطای رنگ میانگین
سفیدمشکیسفیدمشکیسفیدحالت استاندارددقیق‌ترین حالت
میت ۲۰ پرو 2 0 647 0 880 ∞ 5.3 2.2 (Normal)
آیفون XS Max 2.4 0 940 0 940 ∞ 1.9 1.9
موتو زد ۲ فورس 12.3 0 605 0 770 ∞ 3.9 3.6 (Vibrant)
گلکسی نوت ۹ 2.3 0 580 0 1023 ∞ 6.3 2.7 (AMOLED photo)
وان پلاس ۶ 2.6 0 694 0 1040 ∞ 7 2.7 (DCI-P3)
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت 5 2.15 600 2.13 600 280.5 4.3 4.3 (Standard Mode)
پیکسل ۲ ایکس‌ال 5 0 597 0 597 ∞ 2.8 2.2 (Natural)
پی ۲۰ پرو 3.42 0 565 0 813 ∞ 1.3 1.3 (Normal Mode)
گلکسی اس ۹ پلاس 2.2 0 625 0 1043 ∞ 6.6 1.8 (AMOLED photo)
گلکسی اس ۹ 2.4 0 645 0 1115 ∞ 6.8 1.8 (AMOLED photo)
وان پلاس ۵تی 2.5 0 643 0 644 ∞ 7.1 2.1 (sRGB Mode)
گلکسی اس ۸ پلاس ۲۰۱۸ 2.53 0 568 0 795 ∞ -- --
گلکسی ای ۸ ۲۰۱۸ 2.60 0 570 0 763 ∞ -- --
آنر ۹ 2.48 3.87 479 3.87 480 124 -- --
میت ۱۰ پرو 2.26 0 605 0 850 ∞ 3.4 --
نوکیا ۸ 1.81 1.11 552 1.13 559 497 -- --
آیفون ۱۰ 2.43 0 750 0 930 ∞ 2.4 2.4
میت ۱۰ 1.27 3.17 315 3.93 502 127 6 6 (Normal Mode)
آیفون ۸ 2.56 1.84 550 1.95 658 337 -- --
آیفون ۸ پلاس 2.26 1.64 529 1.87 629 336 -- --
اکسپریا ایکس‌زد وان 5.2 1.03 432 1.1 473 430 2.9 2.9 (Standard Mode)
ال‌جی وی ۳۰ 3.71 0 591 0 706 ∞ 5.3 --
گلکسی نوت ۸ 2.85 0 738 0 1074 ∞ 2.3 --
*کلیه‌ی نتایج بدست آمده حاصل از آزمایش‌های زومیت در شرایط یکسان آزمایشگاهی است.

میت ۲۰ پرو علاوه بر دو پروفایل رنگ Normal برای فضای رنگی sRGB و Vivid، برای فضای رنگ گسترده‌ی DCI P3 به اسلایدری دو بعدی برای تنظیم دمای رنگ مجهز شده است؛ البته دو حالت پیش‌فرض «Warm» و «Cold» نیز برای کاربران در نظر گرفته شده است. در حالت رنگ Normal رنگ‌ها طبیعی‌تر و دقت بهتری دارند و در طرف مقابل حالت Vivid رنگ‌‌های اشباع‌تر و زنده‌تری ارائه می‌کند. نمایشگر در حالت Normal و Vivid به ترتیب ۹۹.۲ و ۹۹.۴ فضاهای رنگی sRGB و DCI P3 را پوشش می‌دهد که رقمی عالی برای یک گوشی هوشمند محسوب می‌شود؛ برای درک بهتر عملکرد دستگاه در این دو حالت باید گفت با انتخاب حالت Vivid و انجام تست با الگوهای sRGB شاهد پوشش ۱۴۰ درصدی خواهیم بود.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

در هر دو حالت رنگی، سرد بودن رنگ سفید مشاهده می‌شود؛ فعال کردن حالت «Warm» نیز باعث گرم‌تر شدن رنگ سفید نسبت به معیار شده و در نتیجه این کار تأثیری در افزایش دقت نمایشگر نخواهد داشت. خطای میانگین ۲.۲ و بیشینه خطای ۵.۲ کمی در حالت Normal و در فضای رنگ sRGB بهترین دقتی است که میت ۲۰ پرو به آن دست پیدا می‌کند؛ این رقم کمی بیشتر از پی ۲۰ پرو است با این حال هنوز در بین بهترین‌‌های بازار قرار می‌گیرد. خطای ۵.۳ در فضای DCI P3 و حالت Vivid نیز به عنوان فضای گسترده‌ی نمایشگر مناسب و در حد یک پرچمدار است. بر خلاف آیفون‌‌های اپل که با فعال بودن حالت True Tone دقت نمایش رنگ‌ها تا حد زیادی افت می‌کرد، استفاده از Natural Tone تأثیر چندان زیادی در دقت رنگ‌ها ندارد.

اسپیکر

همانند میت ۱۰ پرو و پی ۲۰ پرو، پرچم‌دار جدید هواوی نیز از اسپیکرهای دو کاناله‌ بهره می‌برد. اسپیکر مکالمه‌ی داخل بریدگی نمایشگر، به‌عنوان یکی از کانال‌های خروجی صدا عمل می‌کند و کانال دیگر برای نخستین بار داخل پورت USB-C کار گذاشته شده است؛ تصمیمی عجیب که چینی‌ها علت آن را حفظ ساختار متقارن گوشی و استفاده از پورت USB به‌عنوان یک محفظه‌ی آکوستیک عنوان می‌کنند. اگرچه خروجی صدای میت ۲۰ پرو در حد مناسبی ارزیابی می‌شود؛ اما به‌دلیل کوچک بودن اسپیکر مکالمه، نمی‌توان مجموعه‌ی اسپیکرها را استریو دانست؛ چرا که شدت صدای خروجی از لبه‌ی بالای نمایشگر بسیار پایین‌تر از لبه‌ی پایین است، ضمن اینکه با اتصال شارژر به گوشی، خروجی صدا از کانال اصلی را نیز به‌مقدار قابل توجهی کاهش می‌دهد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

با وجود پیشرفت‌های هواوی در زمینه‌های مختلف، باید گفت که گوشی‌های این شرکت از حیث اسپیکر، حرکت روبه‌جلویی نداشته‌اند و به‌سختی می‌توان آن‌‌ها را با اسپیکرهای به‌کار رفته در بهترین‌های بازار، نظیر آیفون XS مقایسه کرد. در پایان خاطرنشان می‌کنیم که پرچم‌دار جدید چینی‌ها از جک ۳.۵ میلی‌متری هدفون بی‌بهره‌ است؛ بنابراین یا باید به‌دنبال راهکاری بی‌سیم باشید یا از دانگل موجود در جعبه‌ی محصول برای اتصال هدفون شخصی خود استفاده کنید.

نرم‌افزار و رابط کاربری

میت ۲۰ پرو به‌صورت پیش‌فرض با سیستم‌عامل اندروید ۹.۰ روانه‌ی بازار می‌شود؛ اما آنچه در این دستگاه تجربه می‌کنید، پوسته‌‌ی EMUI 9.0، جدیدترین نسخه‌ی رابط کاربری اختصاصی هواوی را بر تن دارد و به هیچ‌وجه به نسخه‌ی خالص اندروید شباهت ندارد. هواوی از EMUI 9.0 به‌عنوان رابطی مینیمالیستی یاد می‌کند که در طراحی آن از طبیعت الهام گرفته شده است. اگرچه در نگاه نخست به چینش آیکون‌ها و شکل آن‌ها، ممکن است تصور کنید که EMUI 9.0 تفاوتی با نسخه‌های گذشته ندارد؛ اما با نگاهی دقیق‌تر متوجه تغییرات صورت‌گرفته در بخش‌های مختلف و ساختار اپلیکیشن‌های اختصاصی هواوی خواهید شد. در ادامه به تعدادی از ویژگی‌های رابط کاربری میت ۲۰ پرو می‌پردازیم.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

در نسخه‌ی نهم EMUI رابط کاربری ساده‌تر از گذشته شده است؛ به‌عنوان مثال در هر دسته از منوی تنظیمات، پارامترهایی که کارایی کمتری دارند، به داخل یک زیرمنو منتقل شده‌اند، کلیدهای اصلی در اپلیکیشن‌های اختصاصی گوشی نیز از بالای صفحه‌نمایش به پایین آن نقل مکان کرده‌اند تا بدین ترتیب راحت‌تر از گذشته بتوان با یک دست از دستگاه استفاده کرد. در ادامه‌ی ساده‌سازی‌ها، بخش اعلان‌ها نیز اکنون ظاهری مینیمالیستی دارد و زمینه‌ی مشکی نسخه‌‌های گذشته، جای خود را به رنگ سفید داده است. همانند قبل، با یک بار سوایپ، می‌توان به پنج کلید تنظیمات سریع و اسلایدر تغییر روشنایی دسترسی داشت و با سوایپی دیگر، مجموعه‌ای ۱۵تایی از تنظیمات سریع دسترسی داشت.

همگام با تغییرات صورت‌گرفته در اندروید ۹، هواوی به کاربر امکان استفاده از کلیدهای ناوبری سنتی، داک شناور یا سیستم ناوبری مبتنی بر ژست‌های حرکتی را می‌دهد، بدین ترتیب که با سوایپ از لبه‌ی پایین صفحه‌‌نمایش می‌توان از محیط هر اپلیکیشن به صفحه‌ی هوم بازگشت، با سوایپ و مکث، به فهرست اپلیکیشن‌های در حال دسترسی داشت و با سوایپ از لبه‌ی سمت چپ یا راست تصویر (چه در حالت عمودی چه افقی) به مرحله‌ی قبل بازگشت، ضمن اینکه با سوایپ از گوشه‌های لبه‌ی پایین صفحه، می‌توان گوگل اسیستنت را فرا خواند.

رابط کاربری میت ۲۰ پرو

با وجود تلاش‌های هواوی برای بدیهی به‌نظر رسیدن ناوبری مبتنی بر ژست‌های حرکتی، ما استفاده از این سیستم را چندان راحت نیافتیم؛ به‌طوری که ترجیح می‌دادیم تا از کلیدهای ناوبری سنتی اندروید برای کار با گوشی استفاده کنیم. صرف‌نظر از راحتی استفاده، انیمیشن‌های پیاده‌شده در ناوبری جدید هواوی اجرای نرمی ندارند و نرخ فریم آن‌ها پایین‌تر از رقبا به‌نظر می‌رسد. ما تصور می‌کنیم که در حال حاضر بعد از سیستم ناوبری جدید iOS، راهکار وان‌پلاس عملکرد بسیار بهتری را ارائه می‌دهد. 

EMUI 9.0 کماکان به‌صورت پیش‌فرض منوی اپلیکیشن‌ها را در اختیار کاربر قرار نمی‌دهد و مانند iOS برای دسترسی به اپ‌ها باید بین صفحات جابه‌جا شد؛ البته می‌توان از داخل منوی تنظیمات، App Drawer را فعال کرد، اما اپ‌دراور EMUI برخلاف نسخه‌های جدید اندروید با سوایپ به بالا در دسترس قرار نمی‌گیرد و مانند نسخه‌های قدیمی، کلیدی برای آن در نظر گرفته شده است.

برای آن دسته از کاربرانی که علاقه‌ای به دیدن بریدگی نمایشگر ندارند، قابلیت مخفی کردن آن در بخش تنظیمات نمایشگر تدارک دیده شده است، با فعال‌سازی این قابلیت، نواری مشکی با گوشه‌های گرد، برای همیشه و در تمامی محیط‌های رابط کاربری اطراف بریدگی را پر می‌کند؛ البته در این نوار، وضعیت آنتن، باتری و اعلان‌ها به‌نمایش درمی‌آید.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

هواوی با EMUI 9.0 تأکید بسیاری بر هوش مصنوعی دارد، این شرکت ادعا می‌کند که در نسخه‌ی جدید رابط کاربری خود به‌مدد AI، سرعت پاسخ سیستم حدود ۲۵.۸ درصد افزایش یافته است، اپلیکیشن‌های مختلف به‌صورت متوسط ۱۰۲ میلی‌ثانیه سریع‌تر اجرا می‌شوند و نرمی کلی اجرای دستورها در سیستم بهبودی ۱۲.۹ درصدی را نشان می‌دهد.

به‌لطف EMUI 9 میت ۲۰ پرو از فناوری شتاب‌دهنده‌ی GPU Turbo 2.0 نیز بهره می‌برد که هم‌اکنون از بازی‌های سنگینی همچون PUBG Mobile ،Vainglory ،NBA2K18 ،Arena of Valor و Rules of Survival‌ پشتیبانی می‌کند و با تخصیص منابع به‌کمک هوش مصنوعی، امکان اجرای روان‌تر بازی‌های یادشده را در اختیار کاربر قرار می‌دهد؛ چینی‌ها ادعا می‌کنند که GPU Turbo 2.0 حدود ۳۶ درصد تأخیر لمسی را می‌کاهد و بالغ بر ۳.۶ درجه‌ی سانتی‌گراد از دمای نقاط گرم روی نمایشگر حین اجرای بازی‌ها کم می‌کند.

رابط کاربری میت ۲۰ پرو

قابلیت Huawei Share به‌ کاربر اجازه می‌دهد تا به‌صورت بی‌سیم فایل‌های مختلف را به یک کامپیوتر به‌اشتراک بگذارد یا نسبت به پرینت اسناد اقدام کند. EMUI 9.0 قابلیت جدیدی به‌نام Digital Balance در بطن خود دارد که به‌کاربر امکان پایش مدت‌زمان استفاده از گوشی را با تفکیک تمام اپلیکیشن‌ها می‌دهد و به او کمک می‌کند تا این زمان را محدود کند، بدین ترتیب که با پایان‌یافتن مدت‌‌زمان تعیین‌شده، صفحه‌نمایش گوشی به حالت سیاه‌وسفید درمی‌آید.

گالری رابط کاربری جدید هواوی نیز بهبود پیدا کرده است، بدین ترتیب که اکنون هوش مصنوعی چهره‌ی افراد را شناسایی کرده و برای هرکدام، هایلایت‌های مجزایی را تولید می‌کند. میت ۲۰ پرو از ماژول مادون قرمز نیز بهره می‌برد، از این رو به‌لطف اپلیکیشن Smart Remote می‌توانید لوازم خانگی منزلتان را با آن کنترل کنید. فبلت پرچم‌دار چینی‌ها همانند نسل قبل، قابلیت PC Mode را نیز برای ارائه‌ی تجربه‌ی دسکتاپ در خود دارد.

در حالت کلی، EMUI 9.0 تغییرات غیرمحسوس بسیاری را تجربه کرده است و قابلیت‌های متعددی را ارائه می‌دهد؛ اما تغییرات بصری آن به‌اندازه‌ای نیست که بتوان آن را به‌صورت کامل از نسخه‌های قبلی تفکیک کرد، از این رو کسانی که علاقه‌ای به EMUI ندارند، احتمالا در نسخه‌ی نهم آن نیز نظر خود را تغییر نخواهند داد.

سیستم هویت‌سنجی

پس از گوشی میت RS پورشه دیزاین، میت ۲۰ پرو دومین محصول هواوی با حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر نوری به‌حساب می‌آید. با توجه به نوظهور بودن چنین قابلیتی، فرآیند رجیستر کردن اثر انگشت کمی بیشتر از حسگرهای مرسوم به‌طول می‌انجامد، ضمن اینکه برای استفاده از آن باید کمی انگشت خود را روی نمایشگر فشار دهید. پس از فرآیند ثبت اثر انگشت، برای باز کردن قفل گوشی، نیازی به روشن‌کردن صفحه‌نمایش نخواهید داشت، چرا که با هر بار بلند کردن گوشی، نشانی روی صفحه‌ی خاموش ظاهر می‌شود که با فشردن انگشت روی آن، هویت کاربر احراز خواهد شد. حسگر میت ۲۰ پرو دقت مناسبی دارد؛ اما به‌اندازه‌ی حسگرهای عادی سریع نیست، ضمن اینکه خیس بودن انگشت یا نمایشگر، عملکرد آن را مختل می‌کند. ممکن است وجود خش روی نمایشگر نیز برای کارکرد حسگر مشکل‌ساز باشد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

اگر تمایلی به استفاده از حسگر زیر نمایشگر ندارید، می‌توانید از سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی میت ۲۰ پرو استفاده کنید که برخلاف پی ۲۰، دیگر به تشخیص چهره‌ی نرم‌افزاری توسط دوربین سلفی متکی نیست؛ پرچم‌دار جدید هواوی از تمام ماژول‌های مورد نیاز برای کارکرد سیستمی مشابه Face ID‌ اپل، داخل بریدگی نمایشگر بهره می‌برد و می‌تواند برای احراز هویت کاربر، بیش از ۳۰ هزار پرتو مادون قرمز را به چهره‌ی او می‌تاباند.

فرآیند رجیستر کردن چهره با سیستم تشخیص چهره‌ی میت ۲۰ پرو به آنچه با آیفون تجربه کرده بودیم، شباهت بسیاری دارد، بدین ترتیب که از کاربر خواسته می‌شود تا با نگاه به نمایشگر، سر خود را دایره‌وار بچرخاند، این فرآیند بسیار کوتاه است و ظرف چند ثانیه چهر‌ه‌ی شما ثبت می‌شود. سیستم تشخیص چهره‌ی میت ۲۰ پرو عملکرد بسیار سریعی دارد و در اغلب سناریوها، اعم از محیط‌های تاریک، روشن، با و بدون عینک می‌تواند چهره‌ی کاربر را شناسایی کند، این سیستم برخلاف آیفون، در حالتی که گوشی افقی است نیز عملکرد موفقی خواهد داشت. 


برای باز کردن قفل گوشی با استفاده از سیستم تشخیص چهره، نیازی به روشن کردن دستی صفحه‌ی گوشی نیست، چرا که با بلند کردن دستگاه، نمایشگر به‌صورت خودکار روشن می‌شود و سیستم تشخیص چهره فرآیند احراز هویت را آغاز می‌کند، پس از انجام شناسایی، کافی است تا از هر بخش صفحه، سوایپ کنید تا به محیط رابط کاربری وارد شوید؛ البته هواوی امکان ورود مستقیم بدون نیاز به سوایپ را نیز فراهم کرده است. در نهایت باید اشاره کنیم که امکان مشاهده‌ی محتوای اعلان‌ها در صفحه‌ی لاک‌اسکرین در صورت شناسایی کاربر وجود دارد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

به‌‌ لطف سیستم هویت‌سنجی پیشرفته‌ی میت ۲۰ پرو، هواوی قابلیت‌های امنیتی گوناگونی را نیز در اختیار کاربر قرار می‌دهد، App Lock به کاربر اجازه می‌دهد تا اپلیکیشن‌های خود را قفل کند و به آن‌ها از طریق حسگر اثر انگشت، رمز عبور یا سیستم تشخیص چهره دسترسی داشته باشد، قابلیت File Safe امکان مشابهی را برای محافظت از عکس‌ها، ویدیوها، قطعات موسیقی یا هر فایل دیگری فراهم می‌کند و در نهایت قابلیت بسیار جالب توجه PrivateSpace به کاربر اجازه می‌دهد تا دو محیط کاملا مجزا را داخل گوشی ایجاد کند و با تخصیص اثر یکی از انگشتان خود یا یک رمز عبور جدید، در صورت نیاز به یکی از آن‌ها وارد شود.

دوربین

اوایل سال جاری میلادی هواوی با ساختار سه‌گانه و نامأنوس دوربین پی ۲۰ پرو که حاصل همکاری با لایکا در زمینه‌ی توسعه‌ی لنزها بود، تمامی توجهات را به‌سوی خود جلب کرد؛ در حالی که اغلب محصولات پرچم‌دار از دوربین دوگانه با قابلیت‌هایی مشابه، همچون زوم اپتیکال دو برابری بهره می‌برند، پرچم‌دار چینی‌ها به‌مدد سنسور ۴۰ مگاپیکسلی خود عکس‌هایی با جزئیات بالا ثبت می‌کرد، با لنز تله‌فوتوی معادل ۸۰ میلی‌متری، زوم اپتیکال سه‌برابری را در اختیار کاربر قرار می‌داد و سنسور سیاه‌وسفید ۲۰ مگاپیکسلی، کیفیت تصاویر محیط‌های تاریک را بهبود می‌بخشید.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

با توجه به عملکرد تحسین‌برانگیز دوربین پی ۲۰ پرو، سران هواوی تصمیم گرفتند تا فرمول موفق گذشته را با ایجاد تغییراتی در میت ۲۰ پرو نیز به‌کار بگیرند، پرچم‌دار سری میت ۲۰ از همان سنسور ۴۰ مگاپیکسلی پی ۲۰ پرو با ابعاد ۱/۱.۷ اینچی در کنار لنزی با دیافراگم f/1.8 و فاصله‌ی کانونی معادل ۲۷ میلی‌متری به‌عنوان دوربین اصلی بهره می‌گیرد و برای جلوگیری از لرزش تصویر، به فناوری لرزش‌گیر مبتنی بر هوش مصنوعی اتکا دارد. سنسور ۴۰ مگاپیکسلی از فیلتر Quad Bayer استفاده می‌کند که در ادامه توضیح مختصری درباره‌ی کارکرد آن ارائه می‌دهیم.

پیکسل‌های سنسور دوربین برخلاف آنچه از نمایشگرها سراغ داریم، زیرپیکسل ندارند و از فیلترهای تک‌رنگی برای دریافت اطلاعات یکی از سه رنگ اصلی آبی، قرمز و سبز بهره می‌برند. فیلترهای بایر عادی از چینش موزاییکی با الگوی ۵۰ درصد پیکسل سبز، ۲۵ درصد قرمز و ۲۵ درصدی آبی استفاده می‌کنند، زیرا چشم انسان به رنگ سبز حساسیت بیشتری دارد؛ پس سنسوری ۲۰ مگاپیکسلی از ۱۰ میلیون پیکسل سبز، ۵ میلیون پیکسل قرمز و ۵ میلیون پیکسل آبی بهره می‌برد؛ اما چرا تصویر نهایی از ۲۰ میلیون پیکسل RGB تشکیل می‌شود؟ در پاسخ باید گفت که هر پیکسل، اطلاعات مربوط به دو رنگ دیگر را از پیکسل‌های همسایه‌ی خود دریافت می‌کند که در تصویر زیر می‌توانید نمونه‌ای از این فرآیند را مشاهده کنید:

فیلتر بایر

در فیلتر Quad Bayer چهار پیکسل به‌صورت گروه درآمده‌اند و از یک فیلتر تک‌رنگ مشترک بهره می‌برند؛ البته در این حالت نیز هر گروه چهارتایی از پیکسل‌ها باز هم اطلاعات مربوط به دو رنگ دیگر را از گروه‌های چهارتایی دیگر دریافت می‌کند؛ بدین ترتیب دوربین ۴۰ مگاپیکسلی مانند ترکیبی از دو سنسور عمل می‌کند که به‌صورت همزمان از سوژه دو عکس با اکسپوژرهای کوتاه و طولانی ثبت می‌کنند که از این داده‌ها می‌توان برای گرفتن تصاویر HDR بهره برد. درحالی‌که میت ۲۰ پرو تصاویر با نوردهی متفاوت را به‌صورت همزمان ثبت می‌کند، گوشی‌های دیگر، ابتدا با یک نوردهی تصویر را ثبت و آن را پردازش می‌کنند، سپس به ثبت تصویر دیگر با نوردهی دوم می‌پردازند و این مسئله باعث Blur شدن تصویر نهایی مربوط به سوژه‌های متحرک می‌شود.

فیلتر بایر چهارگانه

با توجه به موارد گفته‌شده، توصیه می‌کنیم برای ثبت تصاویر بهتر، تنظیمات دوربین را در حالت ۱۰ مگاپیکسل قرار دهید؛ زیرا برخلاف آنچه اعداد نشان می‌‌دهند، در حالت ۴۰ مگاپیکسلی، تصاویر چندان شارپ نخواهند بود. چنانچه شما رزولوشن بالاتر را برای داشتن جزئیات بالاتر حین زوم‌ کردن ترجیح می‌دهید، توصیه می‌کنیم که از زوم اپتیکال سه برابری میت ۲۰ پرو استفاده کنید.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

سنسور دوم همانند گذشته با رزولوشن ۸ مگاپیکسلی در پسِ لنزی با دیافراگم f/2.4، لرزش‌‌گیر اپتیکال تصویر و فاصله‌ی کانونی معادل ۸۰ میلی‌متری قرار دارد، ضمن اینکه امکان زوم اپتیکال سه‌برابری را فراهم می‌کند. تفاوت اصلی به سنسور ۲۰ مگاپیکسلی بازمی‌گردد که با توجه به توانایی ISP در تجمیع فریم‌ها با هدف کاهش نویز، برخلاف پی ۲۰ پرو دیگر از نوع سیاه‌وسفید نیست، در عوض یک لنز اولتراواید ۱۶ میلی‌متری با دیافراگم f/2.2 و لرزش‌گیر الکترونیکی مبتنی بر هوش مصنوعی را مقابل خود می‌بیند که علاوه‌بر ثبت تصاویری با زاویه‌ی دید عریض، قابلیت ثبت عکس‌های ماکرو از فاصله‌ی ۲.۵ سانتی‌متری را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. 

نمونه‌ی تصویر ماکرو

اگرچه هواوی همانند پی ۲۰ پرو، زوم اپتیکال را 3X (نسبت ۸۰ میلی‌متر به ۲۷ میلی‌متر) و زوم هیبریدی حاصل از تجمیع اطلاعات سنسورها را 5X (نسبت ۱۳۴ میلی‌متر به ۲۷ میلی‌متر در گوشی پی ۲۰ پرو) می‌نامد؛ اما اکنون به‌لطف دوربین اولتراواید ۱۶ میلی‌متری، از لحاظ فنی، میت ۲۰ پرو می‌تواند تصاویری با زوم اپتیکال ۵ برابری (نسبت ۸۰ میلی‌متر به ۱۶ میلی‌متر) ۵ و زوم هیبریدی حدودی ۸ برابری (نسبت ۱۲۳ میلی‌متر به ۱۶ میلی‌متر) را ثبت کند. چینی‌ها نام حالت اولتراواید را نیز در منظره‌یاب دوربین میت ۲۰ پرو، 0.6X (نسبت ۱۶ میلی‌متر به ۲۷ میلی‌متر) نامیده‌اند.

عملکرد زوم در طول روز

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو

1X

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو

3X

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو

5X


عملکرد زوم در طول شب (Night mode)

زوم یک برابری شب / Night Mode On

1X

زوم ۳ برابری شب / Night Mode On

3X

زوم ۵ برابری شب / Night Mode on

5X

میت ۲۰ پرو برای ثبت هوشمندانه‌ی تصاویر در حالت خودکار، از فناوری نسخه‌ی دوم فناوری Master AI استفاده می‌کند؛ این فناوری با کمک‌‌گیری از واحد پردازش عصبی پردازنده، می‌تواند ۱۵۰۰ سناریوی مختلف و ۵۰۰۰ جسم را در قالب ۲۵ دسته‌بندی، مانند مناظر، ساختمان‌های تاریخی، حیوانات و... شناسایی کند و بسته به سوژه، پارامترهای عکاسی را برای ثبت تصویری ایده‌آل تغییر دهد. Master AI در حالت پیش‌فرض فعال است؛ از این رو ما در ثبت عکس‌ها از این حالت استفاده کردیم، شما می‌توانید در دو تصویر زیر، تأثیر فعال یا غیرفعال بودن Master AI بر تصویر خروجی را مشاهده کنید:

AI_On

Master AI on

AI_Off

Master AI off

Night_Mode_on

عکس در طول روز با Night mode

رابط کاربری دوربین تغییرات فاحشی را به‌ خود نمی‌بیند؛ همانند پی ۲۰ پرو می‌توان با سوایپ‌کردن بین حالت‌های مختلفی همچون فیلم‌برداری، عکاسی حرفه‌ای با امکان تغییر دستی پارامترهایی همچون سرعت شاتر (بین ۱/۴۰۰۰ تا ۳۰ ثانیه)، تغییر سطح ایزو (بین ۵۰ تا ۱۰۲۴۰۰)، حساسیت به نور (بین ۴- تا ۴+) و تراز سفیدی، عکاسی خودکار، عکاسی Night Mode که با اکسپوژر طولانی، بر روشنی و جزئیات تصویر می‌افزاید، حالت پرتره برای اشخاص با امکان تغییر نوع افکت بوکه، حالت Aperture برای اشیاء با امکان تغییر نرم‌افزاری دیافراگم بین f/0.95 تا f/16 پس از ثبت تصویر، دسترسی داشت.

نمونه‌ی تصاویر پرتره با افکت‌ها

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو

پرتره با افکت بوکه

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو

عادی


البته گزینه‌ای برای دسترسی به حالت‌های دیگری نیز وجود دارد که در داخل آن می‌توان مواردی همچون عکاسی پاناروما، عکاسی HDR، عکاسی سیاه‌وسفید، عکاسی از اسناد و AR Lenz اشاره کرد که مورد آخر قابلیتی به‌نام 3D Qmoji را در بطن خود دارد که با بهره‌بردن از سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی، نسخه‌‌ای کپی از انیموجی اپل را پیاده می‌کند.

اموجی‌های پویای هواوی توانایی پایش حرکات زبان و پلک‌ها را دارند؛ اما عملکرد آن‌ها به پویایی انیموجی نیست. 3D Qmoji به کاربر امکان ایجاد تصویر متحرک GIF یا ضبط فیلم را نیز می‌دهد. هواوی در جریان رونمایی از خانواده‌ی میت ۲۰، حالتی برای اسکن سه‌بعدی اشیاء و پویاسازی آن‌ها نیز به نمایش گذاشت؛ اما در حال حاضر این حالت در نرم‌افزار دوربین میت ۲۰ پرو در دسترس نیست.

در گوشه‌ی بالای منظره‌یاب می‌توان گزینه‌ی HiVision را نیز یافت که نقش یک لنز هوشمند را ایفا می‌کند و به‌موجب این قابلیت می‌توان با نشانه‌گرفتن دوربین به سمت یک ساختمان مشهور، یک کالا یا غذایی خاص، اطلاعاتی در مورد آن به‌دست آورد. های‌ویژن امکان اسکن کدهای QR و ترجمه‌ی متون را نیز به کاربر می‌دهد؛ اما متأسفانه در حال حاضر از زبان فارسی پشتیبانی نمی‌کند.

نمونه عکس دوربین میت 20 پرو


میت ۲۰ پرو در بالاترین حالت، توانایی ضبط ویدیوهای 4K با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه را دارد؛ در حالی که رقبای این گوشی هوشمند می‌توانند تا نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه نیز به‌ فیلم‌برداری برپردازند. در حالت فیلم‌برداری به کمک هوش مصنوعی می‌توان جلوه‌هایی مانند Blur کردن پس‌زمینه یا سیاه‌وسفید کردن کل ویدیو به جز رنگی خاص را انتخاب کرد. پرچم‌دار جدید هواوی توانایی ضبط ویدیوهای صحنه‌‌ آهسته‌ی اچ‌دی با نرخ ۹۶۰ یا ۲۴۰ فریم‌برثانیه یا فول اچ‌دی با نرخ ۱۲۰ فریم‌برثانیه را دارد، توجه کنید که در حالت فوق آهسته‌ی ۹۶۰ فریم‌برثانیه‌ای تنها می‌توان ۲ ثانیه فیلم‌برداری کرد؛ اما خوشبختانه هواوی امکان تشخیص خودکار حرکت سوژه را به کاربر می‌دهد.

پرچم‌دار جدید هواوی برای ثبت تصاویر سلفی درست‌مانند برادر خود از سری P، به دوربینی ۲۴ مگاپیکسلی با لنز f/2.0‌ و فوکوس ثابت اتکا دارد؛ بنابراین برای گرفتن عکس‌هایی با جزئیات مناسب، باید در بازه‌ی فوکوس ثابت دوربین قرار داشته باشید. دوربین سلفی میت ۲۰ پرو همانند دوربین عقب امکان عکاسی پرتره را به‌صورت نرم‌افزاری ارائه می‌دهد و می‌توان نوع افکت‌های بوکه را تغییر داد. تصاویر سلفی در محیط‌های روشن و با HDR فعال، جزئیات و رنگ‌های مطلوبی دارند؛ اما در محیط‌های تاریک، کیفیت آن‌ها به‌میزان قابل توجهی تنزل می‌کند، ضمن اینکه جداسازی سوژه از پس‌زمینه در دوربین سلفی به‌اندازه‌ی دوربین اصلی قابل اتکا نیست.

گالری تصاویر روز

تصاویر ثبت‌شده در طول روز چه با دوربین واید چه دوربین اصلی چه تله‌فوتو، همان‌طور که از یک پرچم‌دار انتظار می‌رود، گستره‌ی دینامیکی بسیار خوب، سطح جزئیات بالا، رنگ‌هایی طبیعی و نویز بسیار پایینی دارند. با نگاهی به بررسی پی ۲۰ پرو، می‌توان مشاهده کرد که نسخه‌ی دوم Master AI، تصاویر را به‌اندازه‌ی گذشته شارپ نمی‌کند و باعث اشباع بیش از حد عکس‌ها نمی‌شود؛ اما چنانچه به هیچ‌وجه تمایلی به دیدن جلوه‌های مصنوعی در عکس‌های خود ندارید، می‌توانید سیستم تشخیص سوژه‌ی مبتنی بر هوش مصنوعی را از تنظیمات دوربین غیرفعال کنید یا از حالت عکاسی Pro با اِعمال تنظیمات دلخواه خود کمک بگیرید.

نکته‌ی جالب توجه، خروجی ۱۰ مگاپیکسلی عکس‌های پرتره و زوم اپتیکال سه‌برابری از دوربین تله‌فوتوی ۸ مگاپیکسلی است؛ بنابراین احتمالا میت ۲۰ پرو از داده‌های هر سه سنسور برای ثبت چنین تصاویری استفاده می‌کند. به‌لطف وجود سنسور ۴۰ مگاپیکسلی، زوم بین حالت 1X و 3X نیز جزئیات مطلوبی دارد؛ اما زوم هیبریدی، همان‌طور که انتظار می‌رود، نتایج درخوری را به‌دست نمی‌دهد. در اغلب سناریوها، مرز بین سوژه و پس‌زمینه‌ی تصاویر پرتره به‌خوبی تفکیک می‌شود و از این حیث می‌توان میت ۲۰ پرو را یکی از بهترین‌ها دانست. 

۱۰ مگاپیکسل Night Mode

عکس ۱۰ مگاپیکسلی با Night mode

عریض ۲۰ مگاپیسکل

عکس واید در شب

۴۰ مگاپیسکل Night Mode Off

۴۰ مگاپیکسل بدون Night mode

دوربین واید میت ۲۰ پرو به‌دلیل بهره نبردن از لرزش‌گیر اپتیکال تصویر و کوچک‌تر بودن قطر دیافراگم f/2.2، در محیط‌های تاریک عکس‌هایی محو با جزئیات پایین ثبت می‌کند؛ اما به‌لطف حالت Night و نوردهی طولانی آن، کیفیت تصاویر خروجی بسیار بهبود پیدا می‌کند؛ البته توجه داشته باشید که با وجود تلاش‌های هواوی، باز هم در حالت Night باید تا حد امکان از شدت لرزش دستان خود بکاهید، ضمن اینکه سوژه‌های متحرک، باعث محو شدن تصویر می‌شوند.

گالری تصاویر شب

تصاویر ۱۰ مگاپیکسلی دوربین اصلی با لنز f/1.7 در محیط‌های تاریک، جزئیات بسیار بالایی دارند و مرز بین منابع نور و تاریکی در آن‌ها به‌خوبی قابل تشخیص است؛ البته در حالت Photo تصاویر کمی نویز دارند؛ اما در حالت Night نویز تصاویر به‌میزان قابل توجهی کاهش پیدا می‌کند؛ اما نتیجه‌ی خروجی در حالت کلی تحسین‌برانگیز است. در حالت کلی، می‌توان میت ۲۰ پرو و پی ۲۰ پرو را از برترین‌های عکاسی در محیط‌های تاریک نامید.

بازده و عملکرد

اگرچه اکنون آیفون XS لقب نخستین گوشی هوشمند دنیا با پردازنده‌ی هفت نانومتری را در اختیار دارد؛ اما هواوی نخستین شرکتی بود که از پردازنده‌ای با لیتوگرافی هفت نانومتری پرده‌برداری کرد. کرین ۹۸۰ شهریور امسال و در نمایشگاه IFA برلین رونمایی شد، پردازنده‌‌ای که عنوان نخستین تراشه‌ی موبایل دنیا با هسته‌های Cortex-A76 و گرافیک G76 آرم را نیز یدک می‌شود و اکنون قلب تپنده‌ی خانواده‌ی میت ۲۰ به‌حساب می‌آید. HiSilicon، واحد طراح پردازنده‌های هواوی، بعد از ناکامی‌های دو نسل گذشته که در آن‌ها با مشکلاتی همچون لیتوگرافی قدیمی، ضعف‌های GPU و تأمین‌نشدن هسته‌های پردازشی جدید آرم دست‌به‌گریبان بود، سرانجام امسال توانست جدیدترین ماژول‌های آرم و فرآیند تولید هفت نانومتری شرکت TSMC را در اختیار داشته باشد. در ادامه به جزئیات جدیدترین پردازنده‌ی بالارده‌ی چینی‌ها می‌پردازیم.

مشخصات فنی پردازنده‌های بالارده‌ی هواوی
پارامترها / پردازندهکرین ۹۸۰کرین ۹۷۰کرین ۹۶۰
CPU ۲ هسته‌ی A76 با فرکانس ۲.۶۰ گیگاهرتز
۲ هسته‌ی A76 با فرکانس ۱.۹۲ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A55 با فرکانس ۱.۸۰ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A73 با فرکانس ۲.۳۶ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A53 با فرکانس ۱.۸۴ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A73 با فرکانس ۲.۳۶ گیگاهرتز
۴ هسته‌ی A53 با فرکانس ۱.۸۴ گیگاهرتز
حافظه‌ی کش L2 هسته‌های A76 هرکدام ۵۱۲ کیلوبایت
هسته‌های A55 هرکدام ۱۲۸ کیلوبایت
۲ مگابایت مشترک ۲ مگابایت مشترک
حافظه‌ی کش L3 ۴ مگابایت مشترک در قالب DSU -- --
GPU آرم Mali-G76MP10
با فرکانس ۷۲۰ مگاهرتز
آرم Mali-G72MP12
با فرکانس ۷۴۶ مگاهرتز
آرم Mali-G71MP8
با فرکانس ۱۰۳۷ مگاهرتز
حافظه‌ی رم ۴ کانال ۱۶ بیتی LPDDR4X با فرکانس ۲۱۳۳ مگاهرتز
پهنای باند ۳۴.۱ گیگابایت‌برثانیه
۴ کانال ۱۶ بیتی LPDDR4X با فرکانس ۱۸۳۳ مگاهرتز
پهنای باند ۲۹.۹ گیگابایت‌برثانیه
۴ کانال ۱۶ بیتی LPDDR4 با فرکانس ۱۸۶۶ مگاهرتز
پهنای باند ۲۹.۹ گیگابایت‌برثانیه
رابط حافظه‌ی ذخیره‌سازی UFS 2.1 UFS 2.1 UFS 2.1
پردازنده‌ی سیگنال تصویر ISP‌ دوگانه‌ی جدید با ۴۶ درصد سرعت بیشتر
پایپ‌لاین ۱۰ بیتی
ISP دوگانه‌ی ۱۴ بیتی ISP دوگانه‌ی ۱۴ بیتی
ان‌کُد / دی‌کُد ان‌کُد 2160p با نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه
ان‌کُد 2160p با نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه
دی‌کُد و ان‌کُد 1080p H.264
دی‌کُد 2160p با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه HEVC
مودم LTE Cat.21/18
دانلود ۱۴۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۲۰۰ مگابیت‌برثانیه
LTE Cat.18/13
دانلود ۱۲۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۱۵۰ مگابیت‌برثانیه
LTE Cat.12/13
دانلود ۶۰۰ مگابیت‌برثانیه
آپلود ۱۵۰ مگابیت‌برثانیه
هاب سنسور i8 i7 i6
NPU دوگانه با بهبود دو برابری بله --
فرآیند ساخت ۷ نانومتری TSMC ۱۰ نانومتری TSMC ۱۶ نانومتری TSMC

چینی‌ها ادعا می‌کنند که کرین ۹۸۰ حاصل ۳۶ ماه تحقیق و توسعه است و لیتوگرافی هفت نانومتری آن ۲۰ درصد بهبود سرعت و ۴۰ درصد بهبود بهره‌وری انرژی را نسبت به لیتوگرافی ۱۰ نانومتری به‌ارمغان می‌آورد، این پردازنده ۶.۹ میلیارد ترانزیستور را در بطن خود دارد که نسبت به تعداد ترانزیستورهای نسخه‌ی پیشین، حدود ۲۵ درصد افزایش را نشان می‌دهد، در حالی که تراکم ترانزیستور آن نسبت به پردازنده‌ی ۲۸ نانومتری کرین ۹۲۰، افزایشی ۶.۸ برابری را تجربه می‌کند. کرین ۹۸۰ پردازنده‌ای هشت هسته‌ای، شامل ۴ هسته‌ی قدرتمند Cortex-A76 و ۴ هسته‌ی کم‌مصرف Cortex-A55 است؛ اما برخلاف گذشته دیگر خبری از معماری big.LITTLE نیست و پردازنده از چینش جدید آرم برای پردازنده‌ی مرکزی موسوم به DynamIQ استفاده می‌کند، این فناوری جدید به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا بالغ بر هشت هسته‌‌ی مختلف از سری Cortex-A را با فرکانس‌های متفاوت در قالب یک کلاستر جای دهند، ضمن اینکه تک‌تک هسته‌ها برای نخستین بار می‌توانند حافظه‌ی کش L2 مجزا داشته باشند و از کش L3 مشترک بهره ببرند.

پردازنده‌ی جدید هواوی از استراتژی خاصی بهره می‌برد که می‌توان آن را big.Middle.LITTLE نامید! بدین ترتیب که از دو هسته‌ی قدرتمند Cortex-A76 در فرکانس ۲.۶ گیگاهرتز برای عملکرد‌های توربو طی بازه‌های زمانی کوتاه استفاده می‌کند و دو هسته‌ی دیگر را برای عملکر‌دهای مناسب طی بازه‌های زمانی طولانی‌تر، با فرکانس ۱.۹۲ گیگاهرتز به‌کار می‌گیرد، در چنین وضعیتی، اگر اپلیکیشن خاصی، به کارکرد یک هسته‌ی پرقدرت نیاز داشته باشد، نیازی به انجام‌وظیفه‌ی هر چهار هسته‌ی قدرتمند در فرکانس بالا نخواهد بود و این موضوع در نهایت منجر به بهره‌وری بالاتر انرژی می‌انجامد؛ البته چهار هسته‌ی کم‌مصرف Cortex-A55 با فرکانس عملکردی ۱.۸ گیگاهرتزی نیز وظیفه‌ی انجام پردازش‌های روزمره و سبک را برعهده دارند.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

تک‌تک هسته‌های Cortex-A76 از حافظه‌ی کش L2 مجزای ۵۱۲ کیلوبایتی استفاده می‌کنند، در حالی که هرکدام از هسته‌های A55 حافظه‌ی کش L2 مجزای ۱۲۸ کیلوبایتی را در اختیار دارند. به‌لطف معماری جدید DynamIQ، هسته‌های کرین ۹۸۰ از یک واحد اشتراکی با حافظه‌ی کش L3 با ظرفیت ۴ مگابایت نیز در قالب DSU یا «DynamIQ Shared Unit» بهره می‌برند. هواوی ادعا می‌کند که پردازنده‌ی مرکزی کرین ۹۸۰ به‌لطف تغییرات صورت‌گرفته، نسبت به پردازنده‌ی ۱۰ نانومتری اسنپدراگون ۸۴۵ به‌ترتیب حدود ۳۷ و ۳۲ درصد بهبود در عملکرد و بهره‌وری انرژی را به‌ارمغان می‌آورد؛ در حالی که نسبت به نسل پیشین خود با ۷۵ درصد بهبود عملکرد و ۵۸ درصد بهبود بهره‌وری انرژی، نمایش درخشان‌تری را ارائه می‌دهد. علاوه‌بر موارد یادشده، چینی‌ها می‌گویند که پردازنده‌ی جدید آن‌ها، در زمینه‌ی اجرای اپلیکیشن‌های مختلف، سریع‌تر از اسنپدراگون ۸۴۵ عمل می‌‌کند.

پردازش‌های گرافیکی کرین ۹۸۰ برعهده‌ی ماژول هفت نانومتری Mali G76MP10 آرم قرار دارد، این ماژول که برای نخستین‌بار، در SoC چینی‌ها به‌کاررفته، نسل جدید واحد‌های پردازش گرافیکی آرم بر مبنای معماری Bifrost است و جایگزینی برای G72 محسوب می‌شود. تعداد واحدهای نگاشت بافت، واحدهای رندر و پهنای پایپ‌لاین‌های محاسباتی در جدیدتری GPU بالارده‌ی آرم نسبت به گذشته دو برابر شده است؛ بدین مفهوم که هر هسته‌ی G76 می‌تواند نقش دو هسته‌ی G72 را ایفا کند. اگرچه در نگاه نخست ممکن است ماژول گرافیکی G76MP10 کوچک‌تر از G72MP12 در تراشه‌ی کرین ۹۷۰ به‌نظر برسد؛ اما از حیث منابع رایانشی، بدون در نظر گرفتن بهبودهای حاصل‌شده در ریزمعماری ماژول جدید، افزایشی ۶۶ درصدی را نشان می‌دهد. GPU کرین ۹۸۰ با فرکانس ۷۲۰ مگاهرتزی کار می‌کند و چینی‌ها می‌گویند عملکرد و بهره‌وری آن نسبت به نمونه‌ی به‌کاررفته در کرین ۹۷۰ به‌ترتیب بهبودی ۴۶ و ۱۷۸ درصدی را به‌ارمغان می‌آورد. 

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

کرین ۹۸۰ نخستین پردازنده‌ی دنیا به‌حساب می‌آید که از کنترلر حافظه‌ی رم LPDDR4X با فرکانس کاری ۲۱۳۳ مگاهرتز بهره می‌برد که ۱۳ درصد افزایش پهنای باند را نسبت به نسل قبل به‌ارمغان می‌آورد. چینی‌ها مدعی هستند که کنترلر جدید در قیاس با اسنپدراگون ۸۴۵، حدود ۲۰ درصد افزایش پهنای باند و ۲۲ درصد کاهش تأخیر را به‌همراه دارد. در ادامه‌ی راهی که کرین ۹۷۰ آغاز کرد، پردازنده‌ی جدید هم‌اکنون از واحد پردازش عصبی (NPU) دوگانه بهره می‌برد که در زمینه‌ی پردازش‌های هوش مصنوعی به‌ترتیب ۱۳۴ و ۸۸ درصد بهبود را از حیث عملکرد و بهره‌وری انرژی دربردارد. طبق ادعای هواوی، ماژول جدید در هر دقیقه توانایی شناسایی ۴۵۰۰ تصویر را دارد که حدود ۱۲۰ درصد سریع‌تر از NPU‌ نسل گذشته است.

پردازنده‌ی سیگنال تصویر (ISP) جدید هواوی از نوع دوگانه است و سرعت پردازش دوربین را ۴۶ درصد بهبود می‌بخشد، این ماژول برای نخستین‌بار بین تمام ISP-‌های هواوی از یک پایپ‌لاین ۱۰ بیتی برای ثبت تصاویر HDR بهره می‌برد، ضمن اینکه هم‌اکنون از قابلیتی موسوم به «Multi-pass Noise Reduction» برای کاهش نویز تصاویر براساس فریم‌های میانی پشتیبانی می‌کند، در حالی که ۳۳ درصد تأخیر کم‌تر بین ثبت دو ویدیوی متوالی و ۲۳ درصد بهره‌وری بهتر انرژی حین ثبت ویدیو را وعده می‌دهد؛ اما متأسفانه کماکان تنها قابلیت انکود ویدیوهای 4K تا نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه را دارد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

از نقطه‌نظر اتصالات بی‌سیم، مودم جدید کرین ۹۸۰ امکان دستیابی به‌سرعت‌ دانلود Cat.21 معادل ۱۴۰۰ مگابیت‌برثانیه به‌لطف ترکیب 4x4 MIMO و تجمیع سه‌برابری حامل‌های LTE در کنار سرعت آپلود ۲۰۰ مگابیت‌برثانیه از طریق پشتیبانی از 2x2 MIMO‌ و مدولاسیون QAM-256 را فراهم می‌کند. هواوی امسال با کنار گذاشتن تراشه‌های وای‌فای برودکام، نمونه‌ی اختصاصی خود را با نام Hi1103 را به‌ کار گرفته است که قابلیت پشتیبانی از استاندارد 802.11ac با سرعت بالغ بر ۱۷۳۲ مگابیت‌برثانیه و 2x2 MIMO با کانال‌های عریض ۱۶۰ مگاهرتزی را دارد. چینی‌ها اعتقاد دارند که ماژول GPS با فرکانس دوگانه‌ در Kirin 980 تا ۱۰ برابر بهبود دقت در موقعیت‌یابی را ارائه می‌دهد.

میت ۲۰ پرو در دو نسخه با حافظه‌ی رم ۶ یا ۸ گیگابایتی و حافظه‌ی ذخیره‌سازی داخلی ۱۲۸ یا ۲۵۶ گیگابایتی با امکان ارتقاء از طریق درگاه کارت حافظه‌ی جدید نانومموری تا سقف ۲۵۶ گیگابایت عرضه می‌شود، این کارت‌های حافظه در حقیقت حاصل همکاری توشیبا و هواوی هستند و در حال حاضر مشخص نیست که آیا در آینده شاهد همه‌گیر شدن آن خواهیم بود یا خیر. ما برای بررسی نسخه‌ی پایه‌ی آن Mate 20 Pro را در اختیار داشتیم، شما می‌توانید سرعت خواندن و نوشتن حافظه‌ی میت ۲۰ پرو را در جدول زیر مشاهده کنید:

عملکرد حافظه‌ی ذخیره‌سازی ابزارهای موبایل پرچم‌دار
مدل‌ها / عملکرد نرخ خواندن ترتیبی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ نوشتن ترتیبی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ خواندن تصادفی
(مگابایت‌برثانیه)
نرخ نوشتن تصادفی
(مگابایت‌برثانیه)
هواوی میت ۲۰ پرو ۸۵۵.۰۹ ۱۹۳.۸۱ ۱۵۳.۰۵ ۱۳۶.۵۳
آیفون XS Max ۱۶۴۲ ۵۲۵ -- --
موتو زد ۲ فورس ۷۰۵.۷۸ ۲۰۱.۹۲ ۱۵۹.۰۲ ۸۲.۳۵
گلکسی نوت ۹ ۸۱۷.۷۷ ۱۹۴.۹۲ ۱۳۱.۰۵ ۲۱.۴
وان‌پلاس ۶ ۷۲۳.۱۵ ۲۰۳.۶۹ ۱۳۴.۶۵ ۲۱.۹۷
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت ۶۹۶.۸۹ ۱۹۴.۹۲ ۱۵۲.۷۳ ۱۶.۸۱
پیکسل ۲ ایکس‌ال ۷۲۹.۳۲ ۲۱۲.۹۲ ۱۷۶.۷۸ ۲۳.۶
هواوی پی ۲۰ پرو ۸۲۳.۹۳ ۱۹۳.۸ ۱۴۲.۲۱ ۱۵۵.۰۹
گلکسی اس ۹ پلاس ۸۲۰.۶۳ ۲۰۷.۱۷ ۱۳۱.۲۷ ۲۲.۶۸
گلکسی اس ۹ ۸۱۷.۹۴ ۲۰۵.۶۷ ۱۳۱.۱۲ ۲۳.۱۵
وان‌پلاس ۵‌تی ۷۵۰.۲۸ ۲۰۵.۴۱ ۱۳۶.۶ ۱۹.۴۸
آنر ۹ ۲۸۱.۷۲ ۹۷.۷۱ ۲۸.۳۸ ۱۳.۸۵
هواوی میت ۱۰ پرو ۸۳۵.۰۶ ۲۲۰.۹۶ ۱۷۵.۷۴ ۱۷۲.۶۲
نوکیا ۸ ۶۸۹.۱۷ ۲۰۴.۳۳ ۱۴۶.۷۲ ۱۴.۳۴
هواوی میت ۱۰ ۸۲۴.۰۵ ۲۰۶.۱۳ ۱۷۷.۴۷ ۱۵۷.۶۱
اکسپریا ایکس‌زد وان سونی ۶۷۶.۹۲ ۲۰۶.۴۹ ۱۵۷.۸۹ ۱۴.۸۱
ال‌جی وی ۳۰ ۶۸۱.۶۵ ۱۵۸.۳۶ ۷۱.۷۶ ۱۱.۱
اچ‌تی‌سی یو ۱۱ ۷۱۶.۴۱ ۱۶۲.۴۲ ۹۰.۹۵ ۶۵.۶۳
گلکسی نوت ۸ ۷۹۰.۸۶ ۲۰۳.۹۱ ۱۲۳.۶۶ ۱۴.۲
گلکسی اس ۸ پلاس ۷۷۲.۶۶ ۱۷۹.۱۱ ۱۲۲.۹۴ ۱۴.۸
*کلیه‌ی بنچمارک‌های ذکر شده در این جدول توسط زومیت اجرا شده است.

پس از بحثی طولانی در مورد مشخصات دقیق پردازنده‌ی میت ۲۰ پرو، اکنون به‌بحث آزمایش آن می‌رسیم تا صحت و سقم ادعاهای شرکت سازنده درباره‌ی عملکرد محصول را مورد ارزیابی قرار دهیم. هواوی امکان تغییر هوشمند رزولوشن برای حفظ شارژ باتری یا انتخاب از بین سه‌حالت پیش‌فرض +HD یا ۱۵۶۰ × ۷۲۰ پیکسل، +FHD یا ۲۳۴۰ × ۱۰۸۰ پیکسل و +WQHD معادل ۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ پیکسل را به کاربر می‌دهد، ضمن اینکه در تنظیمات باتری اسلایدر Performance نیز برای به‌حداکثر رساندن عملکرد را ارائه می‌دهد، ما رزولوشن را در حالت فول اچ‌دی قرار دادیم و آزمون‌ها را در هر دو حالت اسلایدر عملکرد فعال و غیرفعال انجام دادیم که نتایج را در جدول زیر مشاهده می‌کنید:

جدول بنچمارک‌ ابزارهای موبایل پرچم‌دار
محصول / بنچمارکAntutu 7/6
3DMarkPCMark
Work 2.0
Geekbench 4GFXBench
IceStorm UnlimitedSling Shot Extreme - OpenGLOverall / Web BrowsingSingle / MultiAztec Ruins Vulkan - High Tier / OffscreenManhattan 3.1 / OffscreenCar Chase / OffscreenT-Rex / Offscreen
هواوی میت ۲۰ پرو
(Performance)
297724
--
56963 4204 9309
10260
3314
9857
13FPS
11FPS
44FPS
50FPS
27FPS
31FPS
62FPS
125FPS
هواوی میت ۲۰ پرو 201890
--
36981 3556 7663
7171
3322
9837
12FPS
9.5FPS
48FPS
36FPS
27FPS
28FPS
56FPS
69FPS
آیفون XS Max 354722
--
77428 3551 -- 5106
10984
34.4FPS
18.4FPS
50.5FPS
66.3FPS
32.1FPS
40.9FPS
59.9FPS
197.8FPS
موتو زد ۲ فورس 204782
181525
41808 3720 6846
6637
1923
6797
9.9FPS
7.7FPS
22FPS
35FPS
14FPS
23FPS
60FPS
100FPS
گلکسی نوت ۹ 236663
210100
42441 3381 5453
5884
3692
9141
-- 45FPS
45FPS
26FPS
28FPS
59FPS
147FPS
وان پلاس ۶ 271893
227777
63289 -- 8537
7339
2466
9071
-- 48FPS
52FPS
32FPS
33FPS
60FPS
134FPS
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت 263566
214624
63705 -- 8227
7234
2429
8512
-- 55FPS
60FPS
33FPS
35FPS
60FPS
151FPS
پیکسل ۲ ایکس‌ال 204455
170782
40403 -- 7421
7380
1901
6201
-- 16FPS
33FPS
13FPS
22FPS
55FPS
93FPS
هواوی پی ۲۰ پرو 200949
181449
31051 -- 7244
7440
1899
6546
-- 38FPS
31FPS
23FPS
23FPS
60FPS
86FPS
گلکسی اس ۹ پلاس 243493
219955
37958 -- 5205
5224
3750
8997
-- 44FPS
47FPS
26FPS
28FPS
60FPS
146FPS
گلکسی اس ۹ 217146
212328
38108 -- 5089
5247
3704
8860
-- 43FPS
46FPS
27FPS
28FPS
60FPS
142FPS
وان‌پلاس 5T --
176787
40430 -- 6861
6032
2021
6204
-- 37FPS
41FPS
23FPS
25FPS
60FPS
115FPS
آنر ۹ --
145954
28920 -- 6134
5456
1961
6340
-- 20FPS
19FPS
13FPS
11FPS
52FPS
56FPS
هواوی میت ۱۰ پرو --
175769
30962 -- 6913
6941
1983
6499
-- 29FPS
30FPS
21FPS
21FPS
60FPS
127FPS
نوکیا ۸ --
170074
40393 -- 6744
6224
1913
6515
-- 18FPS
39FPS
12FPS
23FPS
56FPS
106FPS
آیفون ۱۰  --
203245
63694 -- -- 4222
9371
-- 51FPS
43FPS
-- 104FPS
138FPS
هواوی میت ۱۰ --
176022
35995 -- 6740
7006
1859
6437
-- 23FPS
37FPS
13FPS
21FPS
60FPS
125FPS
آیفون ۸ --
210531
64769 -- -- 4239
9196
-- 106FPS
41FPS
-- 120FPS
135FPS
آیفون ۸ پلاس --
223699
64084 -- -- 4285
9469
-- 59FPS
48FPS
-- 117FPS
140FPS
اکسپریا ایکس‌زد وان --
166167
36752 -- 6298
6049
1811
6508
-- 38FPS
37FPS
25FPS
24FPS
59FPS
101FPS
ال‌جی وی ۳۰ --
170756
39506 -- 5714
5705
1909
6330
-- 17FPS
34FPS
12FPS
23FPS
56FPS
99FPS
گلکسی نوت ۸ --
174364
32586 -- 5121
4858
1992
6673
-- 23FPS
43FPS
13FPS
26FPS
60FPS
123FPS
آیپد پرو ۱۰.۵ --
227599
54609 -- -- 3928
9325
-- 58FPS
100FPS
-- 59FPS
217FPS
*کلیه‌ی بنچمارک‌های ذکر شده در این جدول توسط زومیت اجرا شده است.

همان‌طور که مشاهده می‌کنید، اغلب بنچمارک‌ها عملکرد میت ۲۰ پرو را در حالت روشن‌بودن حالت Performance بسیار بهتر از حالت غیرفعال آن نشان می‌دهند، ضمن اینکه برتری پردازنده‌ی هفت نانومتری هواوی نسبت به نسل گذشته و پردازنده‌ی ۱۰ نانومتری اسنپدراگون ۸۴۵ مشهود است، در حقیقت میت ۲۰ پرو در زمینه‌ی پردازش‌های گرافیکی از گلکسی نوت ۹ با پردازنده‌ی اکسینوس ۹۸۱۰ نیز پیش می‌افتد؛ اما باید توجه داشته باشید که نرم‌افزارهای بنچمارک در بازه‌های زمانی کوتاهی دستگاه را تحت فشار قرار می‌دهند، در حالی که در دنیای واقعی حین اجرای یک بازی به‌خصوص، ممکن است گوشی تا مدت طولانی‌تری تحت بار سنگین باشد، از این رو ما در ادامه سه آزمون استرس مختلف را در دوحالت فعال و غیرفعال Performace mode روی میت ۲۰ پرو اجرا خواهیم کرد.

در ابتدا برای تحت فشار قرار دادن CPU آزمون گیک‌بنچ را ۲۰ بار به‌صورت مداوم اجرا کردیم. همان‌طور که در نمودار زیر مشاهده می‌کنید، هنگامی که حالت Peformance فعال است، عملکرد پردازنده چه در حالت تک‌هسته، چه چند هسته پایدار می‌ماند؛ اما دستگاه به‌میزان قابل توجهی گرم می‌شود؛ اما در حالتی که تنظیمات عملکرد را غیرفعال می‌کنیم، امتیاز پردازنده برای پایین نگه‌داشتن دما، پس از تکرار چهارم آزمون، افت بسیاری را تجربه می‌کند.

Mate 20 Pro GeekBench Stress Test

حال به‌سراغ تست استرس بنچمارک انتوتو می‌رویم، این آزمون دستگاه را به‌صورت کلی به‌مدت ۱۵ دقیقه تحت فشار قرار می‌دهد و پارامترهایی همچون عملکرد پردازنده و دمای دستگاه را پایش می‌کند. نمودارها حکایت از آن دارند که در حالت فعال‌بودن تنظیمات Performance، پردازنده‌ی مرکزی به‌صورت میانگین ۸۰ درصد از توانایی خود را به‌کار می‌گیرد و صرفا در لحظاتی به ۱۰۰ درصد بازدهی خود می‌رسد، در حالی که با غیرفعال‌کردن اسلایدر Performance، عملکرد پردازنده بین ۶۰ تا ۸۰ درصد نوسان می‌کند. نمودار دمای باتری نیز نشان می‌دهد که استفاده از تنظیمات عملکرد، دما را به‌ نزدیکی‌های ۵۰ درجه‌ی سلسیوس می‌رساند، حال آنکه با غیرفعال‌سازی اسلایدر Performance، دمای باتری در بیش‌ترین حالت به حدود ۴۰ درجه‌ی سلسیوس می‌رسد.

Mate 20 Pro Antutu Stress Test

Mate 20 Pro Antutu Stress Test

در گام بعدی، قصد داریم تا با ۲۰ بار تکرار آزمون سنگین Sling Shot Extreme - OpenGL ES 3.1، واحد پردازش گرافیکی کرین ۹۸۰ را تحت فشار قرار دهیم. همان‌طور که از نمودارها برمی‌آید، با فعال‌سازی Performance mode، در چند تکرار ابتدایی، امتیازهای بسیار بالاتری به‌دست می‌آید؛ البته در ادامه عملکرد افت می‌کند و شاهد نتایج ناپایداری از دستگاه هستیم، در این وضعیت، دمای دستگاه به‌ویژه در نزدیکی‌های دوربین به‌شدت بالا می‌رود. با غیرفعال‌کردن تنظیمات عملکرد، امتیازهای ابتدایی پایین‌تر از حالت قبل هستند؛ اما علاوه‌بر آنکه شاهد وضعیت پایدارتری در ادامه‌ی آزمون هستیم، دمای دستگاه نیز در حد بسیار معقولی قرار دارد و حتی در تکرار بیستم، آزاردهنده نیست.

Mate 20 Pro 3DMark Stress Test

میت ۲۰ پرو در هر دو حالت تنظیمات عملکردی و طی کاربری‌های روزمره، دستگاهی شاخص و مثال‌زدنی است، اپلیکیشن‌ها به‌سرعت اجرا می‌شوند، دمای دستگاه چندان بالا نمی‌رود و به‌لطف حافظه‌ی رم ۶ گیگابایتی، مدیریت اپلیکیشن‌های در حال اجرا در پس‌زمینه به‌بهترین شکل صورت می‌گیرد؛ اما چنانچه به بازی‌های موبایل علاقه‌ی بسیاری دارید، پیشنهاد می‌کنیم تا برای داشتن بهترین تجربه‌ی کاربری، رزولوشن دستگاه را روی حالت فول اچ‌دی تنظیم کنید.

باتری

شارژدهی طولانی باتری همواره‌ یکی از خصیصه‌های کلیدی خانواده‌ی میت به‌شمار می‌آمده است و به‌نظر می‌رسد که میت ۲۰ پرو نیز به‌لطف باتری لیتیوم-یونی ۴۲۰۰ میلی‌آمپرساعتی، نمایشگر OLED و پردازنده‌ی هفت نانومتری بهینه‌ی خود، از این قاعده مسثتنی نباشد. کالبدشکافی iFixit‌ نشان می‌دهد که فبلت هواوی به‌لطف ظرفیت ۱۶.۰۴ وات‌ساعتی باتری خود از نسل پیشین خود، آیفون XS Max و گلکسی نوت ۹ به‌ترتیب با ظرفیت‌های ۱۵.۲۸، ۱۲.۰۸ و ۱۵.۴ وات‌ساعتی، در جایگاه بالاتری قرار می‌گیرد.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

 چینی‌ها می‌گویند که در کنار ظرفیت بالای باتری، سیستم مدیریت انرژی مبتنی بر هوش مصنوعی میت ۲۰ پرو با تخصیص بهینه‌ی منابع و پایش الگوی رفتاری کاربر، شارژدهی این گوشی هوشمند را در طول روز با کاربری‌های عادی و چندرسانه‌ای ممکن می‌کند، حال باید دید که پرچم‌دار جدید هواوی در عمل چه نمایشی را از خود به‌جا می‌گذارد. ما برای ارزیابی کارکرد باتری، آزمون‌های متداول زومیت را روی گوشی اجرا کردیم. توجه کنید که هواوی در تنظیمات باتری، اسلایدر Performance را نیز قرار داده است که در عمل با فعال‌سازی آن، تمام پتانسیل پردازنده به‌کار گرفته می‌شود؛ بدین ترتیب گوشی حرارت بیش‌تری را تولید می‌کند و طول‌عمر باتری کم‌تری را نیز در اختیار کاربر قرار می‌دهد، بنابراین ما در تمامی آزمون‌ها، اسلایدر یادشده را غیرفعال کردیم؛ اما برای نمایش تفاوت‌ عملکردی باتری، آزمون GFXBench را در دو حالت به اجرا در آوردیم که در ادامه نتیجه‌ی حاصل را مشاهده خواهید کرد.

در نخستین گام، رزولوشن نمایشگر را روی حالت فول‌ اچ‌دی و روشنایی آن را روی عدد ۲۰۰ نیت تنظیم کردیم، سپس یک ویدیوی HD را در شرایطی به‌صورت مداوم با گوشی پخش کردیم که تمام اتصالات بی‌سیم دستگاه و صدای خروجی اسپیکر در آن قطع شده بود، میت ۲۰ پرو در این شرایط موفق به شارژدهی تا ۱۴ ساعت و ۱۷ دقیقه شد که هم‌سطح با آیفون XS Max است و عدد بسیار مطلوبی محسوب می‌شود. در بخش دوم نوبت به اجرای آزمون‌های نرم‌افزاری باتری می‌رسد، ما در این قسمت از بنچمارک‌های GeekBench ،PCMark‌ و GFXBench استفاده می‌کنیم که نمونه‌ی اول، یکی از گزینه‌های توانمند در شبیه‌سازی استفاده‌ی روزمره‌ی کاربران از گوشی‌ها است و دو مورد دیگر، عملکرد باتری را با تحت فشار قرار دادن پردازنده‌ی دستگاه می‌سنجند. شما در جدول زیر می‌توانید نتایج حاصل را مشاهده کنید:

محصول / تستنمایشگرباتریویدیوGFXBench
Manhattan 3.1
PCMark
Work 2.0
GeekBench
ابعاد و رزولوشنمیلی‌آمپرساعتساعتBattery LifeTime
(min)
LongTerm Performance
(Frame)
ساعتامتیاز
مدت‌زمان
هواوی میت ۲۰ پرو
(Performance)
۶.۳۹ اینچ
۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۲۰۰ -- ۲۵۹.۳ ۱۲۳۰ -- --
هواوی میت ۲۰ پرو ۶.۳۹ اینچ
۳۱۲۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۲۰۰ ۱۴:۱۷ ۳۳۲.۵ ۱۳۸۱ ۹:۴۰ ۶۱۸۰
۱۱:۴۲
آیفون XS Max ۶.۵ اینچ
۲۶۸۸ × ۱۲۴۲ پیکسل‌براینچ
۳۱۷۴ ۱۴:۳۱ ۲۷۳.۲۵ ۲۷۲۵ -- --
--
موتو زد ۲ فورس ۵.۵ اینچ
۲۵۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۲۷۳۰ ۱۴:۲۵ ۲۲۷.۲ ۱۰۱۷ ۱۱:۰۸ ۴۰۷۸
۷:۱۳
گلکسی نوت ۹ ۶.۴ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۴:۱۰ ۱۶۲.۴ ۱۶۱۹ Failed* ۴۳۰۰
۷:۱۰
وان‌پلاس ۶ ۶.۲۸ اینچ
۲۲۸۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۵:۵۰ ۱۸۱.۸ ۱۶۴۶ ۸:۰۳ ۴۰۵۳
۷:۰۸
اکسپریا ایکس‌زد ۲ کامپکت ۵.۰ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۸۷۰ ۱۰:۴۰ ۱۶۰.۷ ۲۴۴۲ ۸:۴۴ ۴۰۸۶
۷:۰۴
پیکسل ۲ ایکس‌ال ۶.۰ اینچ
۲۸۸۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۵۲۰ ۱۲:۲۵ ۲۳۱.۷ ۹۹۳.۸ ۷:۵۹ ۵۲۵۷
۸:۵۳
هواوی پی ۲۰ پرو ۶.۱ اینچ
۲۲۴۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۴:۱۰ ۱۹۷.۴ ۹۳۳.۷ ۹:۱۹ ۳۳۵۰
۵:۳۵
گلکسی اس ۹ پلاس ۶.۲ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۵۰۰ ۱۴:۱۷ ۱۸۷.۶ ۸۶۰.۷ Failed --
گلکسی اس ۹ ۵.۸ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۰۰۰ ۱۲:۳۰ ۱۵۴.۸ ۸۸۴.۷ ۶:۴۲ --
وان‌پلاس ۵تی ۶.۰۱ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۷:۱۳ ۱۴۰.۳ ۲۰۷۵ ۸:۳۴ --
آنر ۹ ۵.۱۵ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۳۲۰۰ ۱۱:۰۶ ۱۵۸.۳ ۱۰۲۴ ۶:۳۷ --
هواوی میت ۱۰ پرو ۶.۰ اینچ
۲۱۶۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۶:۴۰ ۲۲۶.۲ ۸۴۸.۲ ۸:۳۶ --
نوکیا ۸ ۵.۳ اینچ
۲۵۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۰۹۰ ۱۰:۵۵ ۱۹۶.۸ ۱۰۴۲ ۸:۱۳ --
آیفون ۱۰ ۵.۸ اینچ
۲۴۳۶ × ۱۱۲۵ پیکسل
۲۷۱۶ ۱۴:۴۰ ۲۴۲.۲ ۱۵۶۱ -- --
هواوی میت ۱۰ ۵.۹ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۴۰۰۰ ۱۳:۱۶ -- -- ۹:۴۰ --
آیفون ۸ ۴.۷ اینچ
۱۳۳۴ × ۷۵۰ پیکسل
۱۸۲۱ ۹:۳۵ ۱۲۲ ۳۹۹۵ -- --
آیفون ۸ پلاس ۵.۵ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۶۹۱ ۱۳:۱۰ ۱۷۱ ۲۰۵۱ -- --
اکسپریا ایکس‌زد وان ۵.۲ اینچ
۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ پیکسل
۲۷۰۰ ۱۱:۳۷ ۱۸۰.۳ ۱۶۱۰ ۶:۳۲ --
ال‌جی وی ۳۰ ۶.۰ اینچ
۲۸۸۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۲:۳۰ ۲۳۷.۷ ۸۰۲.۳ ۸:۲۵ --
گلکسی نوت ۸ ۶.۳ اینچ
۲۹۶۰ × ۱۴۴۰ پیکسل
۳۳۰۰ ۱۳:۴۸ ۱۷۳.۱ ۸۳۳.۷ ۶:۴۱ --
*کلیه‌ی بنچمارک‌های ذکر شده در این جدول توسط زومیت اجرا شده است.

همان‌طور که از نتایج برمی‌آید، میت ۲۰ پرو در زمینه‌ی شارژدهی عملکرد شگفت‌انگیزی از خود به نمایش می‌گذارد. پرچم‌دار هواوی چه در کاربری‌های روزمره، چه پردازش‌های سنگین، می‌تواند مدت‌زمان بیش‌تری نسبت به پرچم‌داران اپل و سامسونگ، کاربر را همراهی کند. در حالت کلی، برای شخصی با استفاده‌ی نیمه‌سنگین، می‌توان تا دو روز شارژدهی را نیز برای فبلت هواوی متصور بود.

ما برای ارزیابی شارژدهی باتری، در وضعیت تحت فشار، آزمون GFXBench را در هر دو حالت فعال و غیرفعال تنظیمات عملکرد، اجرا کردیم و همان‌طور که مشاهده می‌کنید، با فعال‌سازی حالت Performance، نه‌تنها فریم‌ها با وضعیت بسیار ناپایداری پردازش می‌شوند، بلکه شارژدهی دستگاه پایین‌ می‌آید و دما دستگاه به‌شدت افزایش پیدا می‌کند.

Mate 20 Pro GFXBench Stress Test

Performance Mode on

Mate 20 Pro GFXBench Stress Test

Performance Mode off

پرچم‌دار جدید هواوی از نسخه‌ی جدید فناوری شارژ سریع این شرکت با نام SuperCharge‌ استفاده می‌کند، این فناوری اجازه‌ی شارژ گوشی با توان فوق‌العاده‌ی ۴۰ واتی را می‌دهد، در فناوری جدید، به‌جای شدت جریان، ولتاژ افزایش یافته است، بنابراین حین شارژ، باتری میت ۲۰ پرو گرم خواهد شد؛ اما چینی‌ها با اشاره به دریافت گواهی TUV، هرگونه نگرانی در این خصوص را بی‌مورد می‌دانند.

شارژر همراه میت ۲۰ پرو در یکی از سه حالت ۵ ولت / ۲ آمپر، ۹ ولت / ۲ آمپر یا ۱۰ ولت / ۴ آمپر می‌تواند به انجام وظیفه بپردازد. پرچم‌دار جدید Huawei ظرف مدت ۳۰ دقیقه به میزان ۷۴ درصد شارژ می‌وشد و طی ۶۰ دقیقه، شارژ باتری آن از صفر به ۱۰۰ درصد می‌رسد که با توجه ظرفیت ۴۲۰۰ میلی‌آمپرساعتی باتری، عملکردی بی‌نظیر به‌حساب می‌آید.

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

در کنار فناوری شارژ سریع فوق‌العاده، Mate 20 Pro از شارژ بی‌سیم سریع ۱۵ واتی نیز بهره می‌برد که بالاتر از رقیبی همچون آیفون XS Max به‌حساب می‌آید. علاوه‌بر موارد یادشده، پرچم‌دار جدید هواوی قابلیتی منحصربه‌فرد به‌نام Wireless reverse charging را ارائه می‌دهد که به‌موجب آن می‌توان از میت ۲۰ پرو به‌عنوان یک پاوربانک با قابلیت شارژ بی‌سیم استفاده کرد؛ بنابراین چنانچه شارژ باتری آیفون یا گلکسی دوستتان به اتمام رسید، می‌توانید به آن‌ها کمک کنید!

جمع‌بندی

میت ۲۰ پرو انبوهی از دستاوردهای فنی است و می‌توان آن را یکی از نوآورانه‌ترین محصولاتی دانست که در سال ۲۰۱۸ پا به میدان گذاشت؛ در شرایطی که اپل گوشی‌های جدید خود را صرفا با بهبود در سخت‌افزار روانه‌ی بازار کرد و سامسونگ نیز تغییرات شگرفی در گلکسی نوت ۹ نسبت به آنچه گلکسی اس ۹ پلاس ارائه می‌دهد، به‌وجود نیاورد، هواوی از محصولی پرده برداشت که یکی از بهترین دوربین‌های حال حاضر دنیا را در بطن خود دارد، سیستم تشخیص چهره‌ی سه‌بعدی و حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر را به‌صورت هم‌‌زمان در اختیار کاربر قرار می‌دهد و می‌توان از آن برای شارژ پرچم‌داران دیگر نیز بهره برد!

هواوی میت ۲۰ پرو / Huawei Mate 20 pro

عضو جدید خانواده‌ی میت پیشرفت‌های بسیاری نسبت به میت ۱۰ پرو داشته است، ضمن اینکه به‌لطف پردازنده‌ی هفت نانومتری جدید و ارتقاء دوربین سه‌گانه‌ی پی ۲۰ پرو، برای پرچم‌دار فعلی سری P نیز یک به‌روزرسانی تمام‌عیار محسوب می‌شود. به‌سختی می‌توان ایرادی از پرچم‌دار جدید هواوی گرفت؛ اما شاید مشکل لمس تصادفی لبه‌های نمایشگر، نرخ پایین اجرای انیمیشن‌های ناوبری و ضعف اسپیکر نسبت به رقبا، اصلی‌ترین نقص‌های این محصول باشند، امیدواریم تا هواوی با به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری، دو مورد نخست را مرتفع کند.

در پایان از شما دعوت می‌کنیم برای اطلاع از قیمت گوشی، مشخصات فنی و مقایسه‌‌ی آن با دیگر محصولات به دیتابیس محصولات زومیت مراجعه کنید. انواع گوشی‌های سامسونگ، اپل، هواوی، شیائومی و برندهای دیگر در این بخش در دسترس شما خواهند بود. 

نکات مثبت

  • دوربین توانمند در عکاسی روز و شب
  • نمایشگری با رزولوشن، روشنایی و دقت بالا
  • شارژدهی مناسب و بهره‌مندی از شارژ سریع ۴۰ واتی
  • شارژ بی‌سیم ۱۵ واتی و شارژ معکوس برای شارژ دیگر گجت‌ها
  • استفاده از دو فناوری جدید برای هویت‌سنجی
  • عرضه با اندروید ۹ پای

نکات منفی

  • اسپیکر ضعیف‌تر از رقبا و فقدان جک ۳.۵ میلی‌متری صدا
  • انیمیشن لگی ناوبری 
  • ناتوانی گوشی در تشخیص لمس‌های تصادفی لبه‌های خمیده
  • در دسترس نبودن حافظه‌ی نانومموری
  • دوربین سلفی ضعیف‌تر نسبت به رقبا


تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:09 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

سامسونگ ساعت ۲۱:۳۰ شب گذشته به وقت ایران، افتتاحیه‌ی کنفرانس توسعه‌دهندگان ۲۰۱۸ خود را برگزار کرد. کره‌ای‌ها در SDC 2018 به‌هنگام رونمایی از نسل جدید نمایشگرهای خود تحت عنوان اینفینیتی فلکس، اعلام کردند که از مدتی پیش با همکاری گوگل، پشتیبانی سیستم‌عاملاندروید از نمایشگرهای تاشدنی را امکان‌پذیر کرده‌اند.

البته گوگل به‌صورت جداگانه در نشست Android Developer نیز این موضوع مهم را اعلام کرده‌ بود؛ این شرکت طی برگزاری نشست یادشده، گفت که سیستم‌عامل اندروید از این پس قرار است به‌صورت رسمی ازنمایشگرهای تاشدنی پشتیبانی به عمل بیاورد.

پشتیبانی از این فناوری نوظهور قطعا کار سختی خواهد بود؛ خصوصا از این جهت که شرکت‌های زیادی اعلام کرده‌اند که قصد دارند دستگاه‌هایی با این مشخصات بسازند. به‌همین علت، گوگل مدت‌ها است که همکاری خود را با شرکای سخت‌افزاری خود که مشخصا یکی از آن‌ها سامسونگ است، آغاز کرده و قصد دارد این روند را گسترش دهد. 

دو شرکت Google و Samsung از مدتی قبل با همکاری هم، کار روی دستگاهی را (که به احتمال قوی می‌توان از آن به‌‌عنوان نخستین گوشی تاشدنی کره‌ای‌ها یاد کرد) آغاز کرده‌اند؛ دستگاهی که طبق ادعای گوگل، قرار است اوایل سال آینده‌ی میلادی به‌صورت رسمی رونمایی شود. بی‌شک این دستگاه تاشدنی، در کنفرانس‌های آینده‌ی سامسونگ، نقش پررنگی را ایفا خواهد کرد. گوگل از این دستگاه‌های جدید، تحت عنوان «دستگاه‌های تاشدنی» یاد می‌کند.

نمایشگر اینفینیتی فلکس سامسونگ / Samsung Infinity Flex Display

دیوید برک، مهندس اجرایی اندروید، در این رابطه می‌گوید:

می‌توان به دستگاه سامسونگ هم به‌عنوان گوشی هوشمند و هم به‌عنوان تبلت نگاه کرد. به‌طور عمده در بازار فعلی، دو دسته محصول وجود دارند؛ دستگاه‌هایی با دو نمایشگر و دستگاه‌هایی با یک نمایشگر. این درحالی است که محصول جدید سامسونگ به‌هنگام تا شدن، شبیه یک گوشی هوشمند به‌نظر می‌رسد و به‌راحتی می‌توان آن را در جیب یا کیف خود قرار داد.

یکی از ویژگی‌های جالبی که در نمایشگرهای تاشدنی فراهم می‌شود، این است که می‌توان به برخی اپلیکیشن‌ها دستور داد تا به‌هنگام باز و بسته شدن دستگاه، واکنش‌‌های خاصی نشان دهند؛ این موضوع می‌تواند تا حد زیادی به عمودی و افقی شدن رابط کاربری اپلیکیشن‌ها مربوط شود.

البته نباید فراموش کرد که سامسونگ نخستین شرکتی نیست که دست به ساخت دستگاه تاشدنی زده است؛ چند روز پیش شرکت Royole از دستگاهی به‌نام فلکس پای رونمایی کرد؛ دستگاهی که گرچه مورداستقبال قرار نگرفت و خیلی‌ها به‌دلیل قطر زیاد و عملکرد نه‌چندان سریع، به آن خرده گرفتند، اما در نهایت توانست نخستین گوشی تاشدنی دنیا لقب بگیرد.

موضوع مهم این است که سامسونگ قرار نیست در دنیای دستگاه‌های تاشدنی تنها باشد؛ شرکت‌های دیگری نیز اخیراً اعلام کرده‌اند که قصد دارند در آینده، دستگاه‌های تاشدنی تولید کنند.

نظر شما در این مورد چیست؟



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:07 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

همانطور که پیش‌بینی می‌شد، سامسونگ سرانجام در جریان برگزاریکنفرانس توسعه‌دهندگان سال ۲۰۱۸ در سان فرانسیسکو، از نمایشگری انعطاف‌پذیر تحت عنوان اینفینیتی فلکس رونمایی کرد. این نمایشگر هنوز در نخستین مراحل توسعه‌ قرار دارد، اما کره‌ای‌ها در جریان برگزاری SDC 2018 ضمن به‌اشتراک‌گذاری جزئیاتی جذاب از آن، نحوه‌ی عملکرد رابط کاربری دستگاه را نیز به تصویر کشیدند تا توسعه‌‌دهندگان بتوانند اپلیکیشن‌های خودشان را به‌گونه‌ای بسازند که با این نوع نمایشگرها، سازگار باشند.

ساعاتی پیش بود که در اطلاعیه‌ای اعلام شد گوگل طی همکاری نزدیک با سامسونگ، نحوه‌ی ساخت این نمایشگر انعطاف‌پذیر را مورد بررسی قرار داده است تا اطمینان پیدا کند که اندروید با این نوع نمایشگرها به‌خوبی سازگار است؛ به‌بیانی بهتر، رابط کاربری اندروید از این پس به‌صورت رسمی از نمایشگرهای تاشدنی پشتیبانی می‌کند.

نمایشگر اینفینیتی فلکس سامسونگ / Samsung Infinity Flex Display

اینفینیتی فلکس؛ نمایشگری فوق نازک، بادوام و انعطاف‌پذیر

طبق گفته‌های دیو برک، مهندس اجرایی اندروید، در جریان برگزاری نشست توسعه‌‌دهندگان گوگل، گوشی تاشدنی سامسونگ در سال آینده‌ی میلادی، رسما عرضه خواهد شد.

از هم‌اکنون مشخص است که سامسونگ قصد دارد پرچمدار مسیر نمایشگرهای منعطف باشد؛ این شرکت کره‌ای طی سال‌های اخیر همواره توانسته در گوشی‌های جدیدش از تازه‌ترین نسل نمایشگرها رونمایی و بسیاری از ترندهای امروزی را به بازار گوشی‌های هوشمند، عرضه کند. حال سامسونگ قصد دارد با یک نمایشگر تاشدنی، پا را فراتر بگذارد و محصولی خلاقانه را در اختیار مشتریان قرار دهد؛ محصولی که می‌‌تواند مرز بین گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها را تا حد زیادی از بین ببرد.

سامسونگ در جریان برگزاری کنفرانس توسعه‌دهندگان امسال، به ارائه‌ی جزئیاتی در مورد نحوه‌ی ساخت نمایشگر Infinity Flex هم پرداخت. ظاهرا کره‌ای‌ها برای دست‌یابی به آن، از فناوری پنل‌های خم‌شدنی استفاده کرده‌اند؛ سامسونگ به‌منظور ساخت نمایشگر اینفینیتی فلکس، مجبور شده است یک لایه‌ی محافظ جدید را با استفاده از پلیمرِ پیشرفته خلق کند؛ لایه‌ای که در عین انعطاف‌پذیر بودن، سختی زیادی داشته باشد تا بتواند به‌خوبی از نمایشگر محافظت کند.

نمایشگر اینفینیتی فلکس سامسونگ / Samsung Infinity Flex Display

سامسونگ در کنار این کار، نوعی چسب مخصوص را نیز به‌منظور اطمینان‌حاصل‌کردن از کنار‌ هم ماندن قطعات نمایشگر در دو حالت تا و باز شده، تولید کرده است. طبق ادعای کره‌ای‌ها، اینفینیتی فلکس، نمایشگری‌ «فوق نازک، با دوام و منطعف» است.

سامسونگ برای نشان دادن نحوه‌ی عملکرد نمایشگر جدیدش، دستگاهی را که ظاهرا یک نمونه‌ی اولیه بود، روی صحنه آورد و آن را در معرض دید قرار داد؛ دستگاهی که در نگاه اول، بسیار ضخیم به‌نظر می‌رسید. بر اساس آنچه مشاهده کردیم، نمایشگر اینفینیتی فلکس تا حد زیادی کم‌نور بود و برای بهتر دیدن آن، دست‌اندرکاران کنفرانس مجبور شدند تا نور موجود در سالن را کم کنند. 

نمایشگر اینفینیتی فلکس سامسونگ / Samsung Infinity Flex Display

این دستگاه که نمی‌توان با اطمینان از آن به‌عنوان «نخستین گوشی تاشدنی سامسونگ» یاد کرد، به‌هنگام بسته بودن شبیه یک گوشی هوشمند معمولی به‌نظر می‌رسید و می‌شد روی آن از چیزهایی نظیر آب‌و‌هوا و زمان را اطلاع پیدا کرد. پس از باز کردن دستگاه، با یک نمایشگر ۷.۳ اینچی رو‌به‌رو هستیم که عملکردی شبیه به یک تبلتکوچک دارد. طبق ادعای سامسونگ، کاربران این دستگاه می‌توانند با بهره‌گیری از قابلیت جدیدی که از آن به‌عنوان مولتی اکتیو ویندو (Multi-Active Window) یاد می‌شود، سه اپلیکیشن مختلف را به‌صورت همزمان اجرا کنند.

نظر شما در مورد نسل جدید نمایشگرهای سامسونگ چیست؟



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:05 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)

لوسی کوه، قاضی دادگاه منطقه‌ای، پیرو دادخواست کمیسیون فدرال تجارت ایالات متحده (FTC) از کمپانی کوالکوم رأی خود را صادر کرد. به دنبال این حکم کوالکوم باید به رقبای خود از جمله اینتل اجازه دهد تا از پتنت‌های مربوط به تکنولوژی‌های بی‌سیم بهره‌برداری کنند.

قاضی کوه می‌گوید: شواهد بی‌قاعده در اسناد Qualcomm نشان می‌دهد که یک تراشه‌ی مودم جزء اصلی یک گوشی تلفن‌همراه است، در حالی که استفاده از این تراشه ها جزء اجرای استانداردهای تلفن همراه است و به همین دلیل است که کوالکام نمی‌تواند تبعیض آمیز در برابر تامین کنندگان تراشه‌ی مودم برخورد کند.

Qualcomm بزرگترین ارائه دهنده‌ی تراشه‌های تلفن همراه در جهان است و تکنولوژی‌هایی را خلق کرده است که برای اتصال گوشی‌ها به شبکه‌های تلفن همراه ضروری است. این شرکت بخش قابل توجهی از درآمد خود را مدیون صدور و ارائه مجوز این اختراعات به صدها سازنده‌ی دستگاه‌های مختلف است. در نظر بگیرید این هزینه ها بر اساس ارزش گوشی دریافت می شود و نه اجزاء تشکیل دهنده‌ی آن. از آنجا که Qualcomm دارای اختراعات مربوط به گوشی‌های 3G و 4G است - و همچنین ویژگی های دیگر مانند نرم افزار استفاده از آن‌ها - هر سازنده‌ی گوشی که یک دستگاه را به شبکه‌های جدیدتر متصل می کند، باید هزینه صدور مجوز را پرداخت کند، حتی اگر از تراشه‌های Qualcomm استفاده نکنند.

 Qualcomm در سراسر جهان در مورد چگونگی صدور مجوز فناوری‌های بی‌سیم خود با موانع قانونی مواجه است. این شامل دعوای چندساله‌ی مشتری اصلی سابق خود، اپل نیز می‌شود و همچنین در برابر رگولاتوری‌های کره جنوبی و چین نیز همین موانع و مشکلات وجود دارند. در ایالات متحده، FTC در اوایل سال گذشته Qualcomm را به حفظ انحصار، دریافت حق امتیاز بالا و رقابت ضعیف متهم کرد.

دادگاه FTC در مقابل Qualcomm قرار است سال آینده برگزار شود. FTC و Qualcomm ماه گذشته از دادگاه خواستند تا تصمیم خود را به تاخیر بیندازد تا بتوانند دعوای حقوقی خود را از طریق مذاکرات حل و فصل کنند.



تاريخ : پنج‌شنبه 17 آبان 1397 | 12:03 | نویسنده : elme1404 | ارسال نظر(0)
1...755756757758759...3357

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید