باتریهای لیتیوم یونی در خودروهای الکتریکی و اغلب دستگاههای الکترونیکی مانند گوشیهای هوشمند، لپتاپ و تبلت مورد استفاده قرار میگیرند. تولیدکنندگان محصولات الکترونیکی مجبور هستند با توجه به ابعاد باتریها، دستگاه مورد نظر خود را طراحی کنند.
در اصل یکی از موضوعاتی که در طراحی ظاهری تجهیزات و دستگاههای الکترونیکی اهمیت دارد، اندازه و شکل باتری مورد استفاده در محصول است. محققان موفق شدهاند با کمک روش جدیدی، باتریهای لیتیوم-یونی را با فناوری چاپ سهبعدی تولید کنند. باتریهای لیتیوم-یونی که با فرآیند تولید چاپ سهبعدی تولید میشوند، براساس نیاز مصرفکنندهی باتری میتوانند با هر شکل ظاهری و در هر اندازهای بهصورت سفارشیشده تولید شوند.

مقالههای مرتبط:
بیشک این فرآیند تولید میتواند به طراحی دستگاههای الکترونیکی کوچکتر با بهرهمندی از باتریهای با ابعاد کوچکتر کمک کند. یکی از مسایل موجود در تولید گجتهای پوشیدنی و گوشیهای هوشمند، فضای زیادی است که باتری آنها اشغال میکند. معمولا باتریها در ابعاد و اندازههای استاندارد تولید میشوند و طراحان تجهیزات الکترونیکی و گجتها گاهی در طراحی ظاهری محصول با چنین ابعاد استانداردی برای باتری با مشکل مواجه میشوند.
براساس آخرین گزارش منتشرشده در ACS Applied Energy Materials، محققان موفق به طراحی و ساخت باتریهای لیتیوم-یونی قابل چاپ با فرآیند چاپ سهبعدی شدند. چنین فرآیندی برای تولید باتری، به تولید کنندگان کمک میکند باتری مورد نظر خود را به هر شکل و اندازهای که مد نظرشان است تولید کنند و در اختیار داشته باشند.
اکثر باتریهای لیتیوم-یونی بازار به شکل استوانهای یا مستطیل شکل طراحی و تولید میشوند. بنابراین، زمانی که تولیدکنندهی محصولات الکترونیکی قصد طراحی محصولی همچون گوشیهای هوشمند یا گجتهای پوشیدنی را دارد، لاجرم مجبور است در طراحی نهایی محصول خود شکل ظاهری و ابعاد باتری را در نظر بگیرد. در بسیاری از مواقع، محدودیت موجود در مورد شکل ظاهری و ابعاد باتری، محدودیتهای بسیاری را برای طراحان لوازم الکترونیکی ایجاد میکند.

کریستوفر رایز، بنجامین ویلی و همکارانش موفق به تولید باتری لیتیوم-یونی با پرینتر سهبعدی شدند. آنها در نظر داشتند با پلیمرهای مورد استفاده در فرآیند چاپ سهبعدی، باتری با قیمت مقرون بهصرفه تولید کنند. محققان، برای افزایش خاصیت رسانایی PLA، روشهایی را در پیش گرفتند.
در روشهای سنتی تولید باتریهای لیتیوم- یونی، الکترولیت و دو الکترود (کاتد و آند) بهصورت جداگانه تولید میشوند و سپس در یک پوشش در کنار یکدیگر قرار میگیرند تا باتری کامل را شکل بدهند. اما فرآیند تولید باتریهای لیتیوم-یونی با چاپ سهبعدی فرآیند تولید متفاوتی دارد و الکترلیت و دو الکترود کاتد و آند همزمان تولید میشوند.
از نظر تئوری، پلیمرهای مورد استفاده در چاپ سهبعدی همانند PLA رسانایی بالایی ندارند. بههمین منظور محققان برای افزایش خاصیت رسانایی، PLA را در محلول الکترولیتی غوطهور کردند و از ترکیبهایی نانوکربن و گرافین نیز در دیوارههای آندو کاتد استفاده کردند. در نهایت محققان موفق به ساخت باتری شبیه دستبند شدند که میتوانست دور مچ دست بسته شود و به مدت ۶۰ ثانیه LED را روشن نگه دارد.

با توجه به تحقیقات محققان، ظرفیت نسل اول باتریهایی که با فرآیند چاپ سهبعدی تولید میشوند پایینتر از ظرفیت مورد نیاز برای باتریهای تجاری بوده که در عمل مورد نیاز است. با این وجود، محققان معتقد هستند که ایدههایی برای افزایش ظرفیت باتریهای مبتنی بر چاپ سهبعدی دارند که میتواند مشکل ظرفیت باتری را حل کند.
درنظر داشته باشید که تحقیق صورتگرفته از سوی محققان، در قدمهای اولیهی خودش قرار دارد و هماکنون تنها توانسته است یک دستبند LED را به مدت ۶۰ ثانیه روشن نگه دارد. اما بهنظر میرسد که در آیندهی نزدیک شاهد پیشرفتهای خوبی در صنعت تولید باتریهای لیتیوم-یونی باشیم.
اواسط مهر ماه امسال بود که وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلّح به مناسبت هفته ناجا از تحویل 12 فروند پهپاد ارتقاء یافته «مهاجر و صادق»، 6 فروند بالگرد و تعدادی از تجهیزات انتظامی و ارتباطی پیشرفته شهری و مرزبانی به نیروی انتظامی خبر داد. وزارت دفاع به عنوان پشتیبان نیروهای مسلح کشور همواره در تلاش است تا تجهیزات و ادوات نظامی مدرن و پیشرفته با دانش بومی متخصّصان داخلی را در اختیار این نیروها قرار دهد که پهپادها نمونه ای از همین دستاوردهای جمهوری اسلامی محسوب می شود.
پهپادها امروزه جایگاه مهمی در مجموعه قدرت نظامی کشورهای مختلف دنیا دارند. این پرنده های کوچک با تکیه بر توان اجرای عملیات در شب و روز در مناطق دور و نزدیک بر ضد اهداف ساکن و متحرک و در تمام شرایط آب و هوایی، امکان پروازهای هدایت شونده از دور و یا تمام خودکار، دستاوردهای نظامی بسیار مهمی را در درگیریهای نظامی سال های اخیر بدست آورده اند.

هواپیماهای بدون سرنشین به دلیل عدم نیاز به پایگاه های بزرگ و ثابت برای فرود و پرواز، بکار گیری راحت، سادگی تعمیر و نگهداری آسان، نداشتن تلفات انسانی در صورت هدف قرار گرفتن، امکان استفاده از فناوری پیشرفته در ساخت و مزایای دیگر نظر مشتریان نظامی و غیرنظامی را به خود جلب کرده است.
صنعت پهپادی امروز به عنوان یکی از عرصه های رقابت در حوزه دانش و فنّاوری به ویژه در زمینهی نظامی شناخته می شود. سابقه «پرنده های هدایت پذیر از دور» در جهان به بیش از یک قرن می رسد، امّا به طور کلّی پهپادهای امروزی در برابر نوع ابتدایی آن قابل قیاس نیست. ایران هم در عرصه صنعت پهپادی پیش از سال 1357 برنامههایی برای ساخت این هواپیماهای بیسرنشین در نظر داشت، اما از حدود سال 1360 و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در دوران جنگ تحمیلی که کشور با محاصره نظامی و اقتصادی روبرو بود، رشد و توسعهی فزاینده ای در این صنعت مشاهده شد. جمهوری اسلامی در آن سال ها طرّاحی این پرندهها را در دستور کار قرار داد و سال 1364 با تأسیس سازمانی ویژه صنایع هوایی، نخستین نسل پهپادیاش به نام «مهاجر» را تولید کرد.

مهاجر در جنگ تحمیلی
خبرگزاریهای غربی مانند «واشنگتن پست» در چند دهه گذشته، گزارشهایی از ارتباط دولت عراق با سازمان جاسوسی آمریکا نوشتند که ارتش بعث با اطّلاعات دریافتی از آمریکا به بمباران مناطق و رزمندگان ایران میپرداخت. برای مقابله با این مسئله، «مهاجر1» توسط رزمندگان ایرانی تولید شد. مهاجر با پرواز از روی سکّوهای پرتاب قایقهای تندرو، بر فراز هور العظیم و مناطق جنگی پرواز می کرد و با شناسایی مواضع دشمن، یاریگر نیروهای نظامی ایران شد؛ به گونهای که کارشناسان این پرنده را از علّتهای موفّقیّت در عملیاتهای «والفجر8» و «کربلای5» میدانند.
در آن زمان به کارگیری پهپاد شناسایی مورد توجه قرار گرفت و با بهره گیری از هواپیمای بدون سرنشین و تجهیز کردن آن عکس های مفیدی از عمق سه کیلومتری مواضع دشمن تهیه شد و مورد بهره برداری قرار گرفت و با اجرای این مأموریت دستور تشکیل یگان تیپ رعد صادر شد. این یگان در مدت کوتاهی مأموریت های متعددی جهت شناسایی و عکسبرداری انجام داد که از نظر اطلاعات نظامی مورد توجه قرار گرفت.

تعداد مأموریت های اجرا شده توسط پهپادها در دفاع مقدس حدود 630 مورد و وسعت منطقه شناسایی شده بالغ بر 18هزار و 500 کیلومتر مربع با 54هزار قطعه عکس تا زمان پذیرش قطعنامه 598 اعلام شده است. در واقع با توجه به سرعت بکار گیری این پرنده و امکان بازیافت در منطقه نزدیک به خط مقدم و آماده سازی سریع عکس ها و رسیدن به دست فرماندهان برای تصمیم گیری فوری بسیاری از عملیات های شناسایی در عمق کم به پهپادها سپرده شد و دست هواپیماهای شناسایی سرنشین دار برای مأموریت های عمقی بازتر گردید.
پس از تولید پرندههای «مهاجر1» و «تلاش»، نمونه ارتقا یافته اوّلین مهاجر به نام «مهاجر2» با بُرد 50 کیلومتر به پرواز درآمد. سامانه کنترل و هدایت الکترونیکی نیمهخودکار مهاجر دوم، موجب پیشرفت و به کارگیری آن در عملیات شناسایی و مراقبتهای هوایی شد. نمایشگاه بینالمللی هوایی در سال 2014 میلادی از «مهاجر2 نوین» رونمایی کرد. از ویژگیهای مهاجر نوین، سه برابر شدن بُرد پروازی نسبت به مهاجر2 و نصب دوربینهای جلونگر و تجسّسی در زیر دماغهاش بود.
مهاجر3، با تغییرهایی در طرّاحی بدنه، بال، غیر از بال فوقانی و جایگزینی بالشتک به جای ارّابه فرود، همراه بود. «دُرنا» با توانایی پرواز مداوم 2 تا 3 ساعته، سرعتش به 180 کیلومتر بر ساعت میرسد. درنای مهاجر در بعضی امکانات، قابل سفارش است؛ به گونهای که خریدار میتواند سفارش پرتابگری به نام JATO را بدهد تا با طول ریل صفر پرتاب شود.

چهارمین نسل از پهپاد مهاجر مورد توجّه نیروهای مسلّح کشور قرار گرفت و تحویل یگانهای سپاه پاسداران و ارتش شد. متخصّصان صنایع هوایی با بررسی نمونههای پیشین و ایجاد تغییر در ساختار بال و بدنه مهاجر3، چهارمین مهاجر را تولید کردند. پهپاد «مهاجر4» در شعاع 150 کیلومتری هدفها را شناسایی میکند و توانایی اجرای مأموریت در آب و هوای گوناگون را دارد. بیشینه سرعت این پهپاد نیز مشابه مهاجر سه، 180 کیلومتر بر ساعت است و میتواند حدّاقل از 3 تا حدّاکثر 7 ساعت پرواز کند. بدون در نظر گرفتن قابلیت عکسبرداری و فیلمبرداری در حال پرواز، این پرنده مأموریت فرستادن اطّلاعات پروازی و تصویر زنده از موقعیّت را به نحو مطلوبی اجرا میکند.
سطح مقطع راداری کمتر و کاهش سطح جلوی هواپیما از دیگر ویژگیهای مهاجر4 است. موادّ مرکّب به کار برده شده در بدنه موجب شده وزن آن هم کمتر شود و به راحتی قابل ردیابی نباشد. طول مهاجر چهارم، 64/3 متر و دهانه بالهایش 30/5 متر است؛ در حالیکه بررسیها از کاهش 70 سانتیمتری بدنه و 150 سانتیمتری بالها میدهد نسبت به مهاجر دوم دارد.
مهاجر چهارم بر خلاف مهاجرهای 2 و 3، دارای بالهایی است که پایینش نصب شده و اجازه میدهد با تندی کمتری به پرواز درآید و به زمان حضورش در آسمان افزوده شود. کارشناسان صنعت دفاعی با طرّاحی ذوزنقهای نوک بالها، سطح بالهای این هواپیما را افزایش دادند. کاهش مصرف سوخت و افزایش بُرد پروازی مهاجر4، حاصل بالچههای نوک بال است که نیروی پایستار القایی را کمتر میکند.

مهاجران نوین، از هُدهُد تا شاهین و صادق
ویژگیهای آیرودینامیکی نمونههای نوین مهاجر چهار با طرّاحی متفاوت دماغه بهبود یافته است. بالچههای یاد شده در بخش پیشین، از نوک بال برداشته شد و در اتّصال دُم به بال تغییر ایجاد شده است. نمونههای پیشرفته مهاجر4، «شاهین، هدهد A/۱۰۰ و صادق» را نامیدند. هدهد A/۱۰۰ با طول 74/3 متری بدنه و دهانه بال 33/5 متریاش در مأموریتهای شناسایی نیروهای نظامی جمهوری اسلامی به پرواز در میآید. هدهد مأموریت نظارت هوایی بر ناوهای هواپیمابر آمریکا را در خلیج فارس داشت که از سابقههای مهمّ اجرایی این پهپاد است. وابسته نبودن به باند پرواز، توانایی فرود اضطراری با چتر و بهبود سامانههای اویونیکی(تجهیزات الکترونیکی هواپیما¬ها و...) نقش بازدارندهی مهاجر را نشان میدهد که توان فعّالیت در شعاع عملیاتی ناجا دارد.
اسفند سال ۱۳۹۵ امیر دریادار سیّد محمود موسوی، معاون وقت عملیات نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در حاشیه رزمایش دریایی ولایت از به کارگیری ششمین پهپاد مهاجر خبر داد. سال بعد در ۲۶ فروردین ماه، وزارت دفاع «مهاجر ۶» را با حضور رئیس جمهور، در نمایشگاه دستاوردهای این نهاد، معرّفی کرد، همچنین مهاجر ششم در نمایشگاه هوایی ماکس روسیه نیز رونمایی شد.
پهپاد «مهاجر ۶» مانند بیشتر نمونه های پیشین مهاجر قادر به اجرای فعّالیّتهای رزمی و تاکتیکی است و از گشتزنی و پایشهای زیست محیطی به عنوان مأموریت های این پرنده نام برده می شود. طول این مهاجر با افزایش ۳۷ سانتی متری نسبت به نسل چهارم به ۶۷/۵ متر و بیشینه سرعت پروازش به ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت رسیده است. ششمین مهاجر توانایی پرواز در ارتفاع ۱۸۰۰۰ پا -۴/۵۴۸۶ متر- را دارد و در شعاع ۲۰۰ کیلومتری و حدّاکثر تا ۱۲ ساعت به حرکتش در آسمان ادامه می دهد.

بال مهاجر ششم مانند نسل های دوم و سوم، بالای بدنه نصب شده و دُم های آن که دم های دوگانه نامیده می شود به بال متّصل است. بدنه مهاجر ۶ از جنس کامپوزیت است و کار رادارها در یافتن این پرنده به مشکل بر می خورد. هم چنین کارشناسان بدنه مهاجر ۶ را مشابه پهپاد «فالکوی ایتالیا» می دانند؛ اگر چه بدنه پهپاد ایرانی کشیده تر است.
سامانه خودکار ناوبری و پرواز از ویژگی های پهپاد مهاجر ۶ است و یک دوربین جلونگر درون دماغه و قسمت زیرین آن به سامانه های «لیزری، الکترواپتیکی و مادون قرمز EOAS ۱۸ A.» مجهّز شده که هر لحظه محیط مأموریت را به دقّت بررسی می کند. «سیستم مقابله با جنگ های الکترونیک و شنود الکترونیکی مهاجر با نام های E.S.M و Elinet، اخلالگر ارتباط رادیویی و شناسایی خودکار» عملکرد دشمن را در زمینه های الکترونیکی و ارتباطی بسیار تهدید می کند.
پهپادها برای اجرای مأموریت های رزمی به سلاح مجهّز می شوند، همان گونه که «صادق» با «موشک میثاق» در گروه پهپادهای رزمی قرار گرفت، «مهاجر ۶» هم با «بمب هوشمند قائم»، نیروهای نظامی را در حمله های «دور ایستا» یاری خواهد کرد.
صادق در ناجا به پرواز در میآید
«صادق» نام دستهای از همان پهپادهایی است که نیروی انتظامی تحویل گرفت. با توجّه به دوربین جلونگر نصب شده روی دماغه، اگر وظیفه شناسایی و حمل بار در نظر گرفته نشود، نمونه دیگر کاربرد غیرنظامی آن، «فتوگرامتری» برای تهیه نقشه های هوایی است. گزارشهایی که از تجهیزات تصویربرداری صادق رسیده، گویای وجود یکی از دو سامانهی «ساعد4» یا «مشکات1» است. سامانه یاد شده دو دوربین دارد که به دوربین بالانگر و پاییننگر تقسیم میشود. ساعد4 علاوه بر عکسبرداری خودکار، می تواند کنترل شود و در هر ساعت از روز و شب، اطّلاعات را با دیدهبانی طولانی مدّت و همزمان به مراکز فرماندهی بفرستد؛ در نتیجه این پهپاد دارای قابلیت اشراف گسترده اطّلاعاتی بر محیط عملیاتی است.
صادق پهپادی بود که مقامهای نظامی آمریکا مدعی نزدیک شدنش به جنگنده اف-۱۸ این کشور در خلیجفارس شدهاند. به گفته آمریکاییها این مسئله باعث شد تا جنگنده آمریکا برای فرود روی ناو هواپیمابر نیمیتس مجبور به مانور اضطراری شود. در بیانیه مرکز فرماندهی نیروی دریایی آمریکا اعلام شد که جنگنده هورنت این کشور قصد فرود از ارتفاع چند هزار پایی را بر عرشه ناو داشته، اما حضور پهپاد باعث شد هواپیما برای فرود مجبور به مانور شود تا با پهپاد ایرانی، شصت متر افقی و سی متر عمودی فاصله بیندازد. در این بیانیه نوع پهپاد ایرانی پهپاد ایرانی Qom-1 اعلام شده که در ایران به نام «صادق-1» شناخته می شود.

پرواز در ارتفاع 15هزار پایی -حدود چهار هزار و 600 متر- از سطح زمین، توانایی اجرای عملیات در فاصله 200 کیلومتر از موقعیت پرتاب و شتاب 200 کیلومتر بر ساعت در کنار چند خصوصیت دیگر صادق، این پهپاد را کاملا مناسب رزم قرار داده است، خصوصیتهایی که کار دشمن را دشوار میکنند. سطح مقطع راداری کمتر، کاهش بُعد پهپاد، فراز و فرود خودکار و حسگرهایی که بر روی بدنه آن نصب است مانع از آن میشود که پدافند دشمن آن را شناسایی و مورد هدف قرار دهد.
اکنون پهپاد صادق با ارتقای ویژگیهای خود از جمله توانایی در حمل موشک میثاق، به همراه پهپادهای سریر و کرّار4، میتواند رقیبی جدّی در رزم هوایی باشد؛ البتّه باید توجّه داشت که به کارگیری این پهپاد در نیروی انتظامی، نقشهایی مانند شناسایی را در آن پر رنگتر از نقشهای نظامی و موشکی خواهد کرد.
امروزه با پیشرفت تکنولوژی و همچنین پیدایش و افزایش گروههای تروریستی در جهان، نیروهای مسلح هر کشور نیاز به داشتن تجهیزات نوین و بهروز در زمین، هوا و دریا دارند؛ از این رو شرکتهای سازنده ادوات نظامی برای این کار تمام تلاش خود را به کار بستهاند، اما کار بسیار پیچیده است، چرا که یک اصل در میادین نبرد وجود دارد که آن هم بیشترین ضربه به دشمن با کمترین تلفات است که برای پیاده سازی این الگو پهپادها و موشک ها بهترین وسیله هستند.
امروز جمهوری اسلامی ایران نیز به سطحی از تکنولوژی و فناوری رسیده که به راحتی موشک، بمب، پهپاد و بسیاری از تجهیزات دیگر را می سازد. پهپادهای ابابیل، تلاش، مهاجر، باز، صاعقه، چابک، تیزپر، شاهین، سفرهماهی، کرار، طوفان، حماسه، سریر، یسیر، شاهد و فطرس تنها نمونه بسیار کوچکی از توانمندیهای جمهوری اسلامی ایران در صنعت هوایی است.
منظومه شمسی
4/6 میلیارد سال پیش یک ابر مولکولی غول پیکر از هم فروپاشید و منظومه شمسی را به وجود آورد. منظومه شمسی، منظومه خورشیدی یا سامانه خورشیدی از یک ستاره به نام خورشید در مرکز، و اجزا دیگر مانند سیاره، قمر، شهاب سنگ در اطرافش تشکیل شده است.
تمامی این اجزا به دور خورشید در حال گردش هستند، گرد و غبار و تکه یخهایی که به دور خورشید میگردند هم جزو منظومه شمسی هستند. خورشید حدود 99/86 در صد از کل منظومه خورشیدی را تشکیل داده است، این منظومه در بازو شکارچی کهکشان راه شیری واقع شده است و 25000 سال نوری از مرکز کهکشان و کنارهای کهکشان فاصله دارد.

کهکشان
مجموعهای از ستارگان، گازها، سیارات، قمرها، گرد و غبار در فضای بین ستارهای که در اثر یک جاذبه کنار یکدیگر قرار گرفتند را کهکشان میگویند؛ کهکشان طیف پیوستهای از انرژی از خود ساطع میکند که شامل بعضی امواج رادیویی، اشعه ایکس، اشعه مادون قرمز و اشعه ماورای بنفش است.
کهکشانها اشکال مختلفی دارند مانند کهکشان نامنظم، مارپیچی، مارپیچی میلهای، بیضوی. میلیونها کهکشان وجود دارد؛ کهکشانی که کره زمین به همراه سایر اجزا منظومه شمسی در آن قرار دارد را کهکشان راه شیری میگویند.

سیاره
سیاره یک جسم بزرگ در فضاست که اطراف یک ستاره در یک مدار حرکت میکند، این جسم از خود نوری ندارد و نوری نمیتاباند و دمای آن نسبتا سرد است.
سیارات به دو دسته سیارات درونی(زیرین، سفلی) و سیارات بیرونی (زبرین، اولیا) تقسیم میشوند؛ سیارات عطارد، زهره، زمین، مریخ سیارات درونی و مشتری، زحل، اورانوس، نپتون سیارات بیرونی هستند. یکی از تفاوت دو نوع سیاره ماده تشکیل دهنده آنهاست.

ستاره
ستاره یک توپ بزرگ درخشان از گاز داغ مثل هیدروژن و هلیوم است؛ دما هسته آنقدر بالاست که همجوشی هستهای اتفاق میافتد و انرژی تولید میکند. ستارهها به دلیل نور حاصل از تبدیلات هستهای میدرخشند.
ستارگان برخلاف اینکه حرکت میکنند اما ما حرکت آنها را نمیبینیم به دلیل اینکه آنها از ما بسیار دورند؛ خورشید یک ستاره است.

سحابیها
سحابیها در واقع ابرهای بزرگی متشکل از گاز و اندکی گرد و غبار و محل تولد ستارگان هستند؛ آنها در فضای بین ستارهای یا فاصله بین ستارگان یافت میشوند.
سحابی عمدتا از گاز هیدروژن، هلیوم و پلاسما ساخته شده است؛ بعضی از سحابیها حاوی گازهای دیگر مانند نیتروژن، اکسیژن و کربن هستند؛ آنها انواع مختلفی دارند. مانند سحابی ستارهای، بازتابی، انکساری، تاریک(جذبی)، نشری(پخشی)، بقایای ابر نواختری

سیاه چاله
سیاه چاله منطقهای در فضاست که نیروی کششی آنقدر قوی است که حتی نور نمیتواند از آن فرار کند؛ به دلیل اینکه ماده به یک فضای کوچک میرسد گرانش قوی رخ میدهد.
بعضی از سیاه چالهها نتیجه مرگ ستارگان هستند.

قمر
این اجرام اغلب به صورت کروی هستند و به دور سیارات میچرخند و مانند سیارات از خود نور ساطع نمیکنند.

شهاب سنگها
در منظومه شمسی، اجرام سرگردانی وجود دارند که دارای مدارهای مستقلی هستند؛ این اجرام تا زمانی که در فضا سرگردانند شهاب واره خوانده میشوند.
شهابوارهها وقتی که وارد جو زمین میشوند بر اثر اصطحکاک با لایههای مختلف جو به شدت داغ میشوند و میسوزند و به رنگهای مختلفی میدرخشند؛ اگر این اجرام به طور کامل در جو بسوزند شهاب و اگر تکههایی از این اجرام به زمین سقوط کنند، شهاب سنگ نامیده میشوند.

شهاب سنگها از قدیمیترین سنگهای موجود در جهان هستند و از زمان شکل گیری منظومه شمسی ما باقی ماندهاند. اعتقاد بر این است که بیشتر شهاب سنگها قطعات شکسته از سیارکها، ستارگان دنبالهدار و حتی سیارات هستند.
شهاب سنگها در اندازههای مختلف یافت میشوند؛ کوچکترین آنها میتواند فقط چند گرم وزن داشته باشد در حالی که بزرگترین شهاب سنگها میتوانند چندین تن وزن داشته باشند. سه نوع شهاب سنگ، سنگی، آهنی و سنگی-آهنی وجود دارد.

دنباله دارها
دنبالهدارها توپنسبتا کوچکی از یخ، سنگ و گرد و غبار هستند که از سه قسمت هسته، گیسو و دم تشکیل شدهاند.
با نزدیک شدن دنبالهدار به قسمتهای داخلی منظومه شمسی، گرمای خورشید منجر به تبخیر قسمتی از یخ موجود در سطح هسته دنباله دار شده و ذرات غبار و گاز با فشار از دنباله دار به فضا خارج میشوند و به این شکل قسمت گیسو را شکل میدهند.
پرتوهای خورشید، ذرات غبار را از قسمت گیسو به بیرون هل میدهند؛ این ذرات سبب تشکیل دم غباری دنباله دار میشوند؛ بعضی از آنها با چشم غیر مصلح قابل دیدن هستند اما اکثریت آنها از درخشندگی کمی برخور دارند و با چشم غیر مصلح دیده نمیشوند.


این پارک زیبای ودنخا، در شمال شرقی مسکو و در نزدیکی مترویی به همین نام است. حروف «و.د.ن.خ.ا» خلاصه کلمات روسی «نمایشگاه دستاوردهای اقتصادی اتحاد شوروی» بود. این محل در سال 1939 با عنوان «نمایشگاه سراسری کشاورزی» گشایش یافت.
در دوران جنگ جهانی دوم نمایشگاه تعطیل و تنها در 1954 – قریب 10 سال پس از جنگ –بازگشایی شد. در آن دوران سالنهای متعدد این پارک به نمایش دستاوردهای کشاورزی و علوم و فناوریهای مختلف اختصاص داشت. همچنین سالنهایی به هر یک از جمهوریهای شوروی سابق اختصاص یافت.
از آنجا که این پارک زیبا یکی از مکانهای دیدنی و گردشگری مسکو به شمار میرفت، چند سالی بعد از آغاز عصر فضا یکی از بزرگترین سالنهای آن را به نمایشگاه دستاوردهای فضانوردی شوروی تبدیل کردند. در جلو این سالن، یک موشک وستک بر روی بازویی قرار گرفت که از مسافت زیادی دیده میشد و علاقمندان را به طرف خود میکشید. در داخل سالن هم نمونههایی از ماهواره و سفینههای فضایی مختلف در معرض دید عموم قرار گرفته بود.

بعد از فروپاشی اتحاد شوروی, به دلیل مشکلات مالی, ودنخا از«نمایشگاه دستاوردهای اقتصادی شوروی»، بازار مکاره بی در و پیکری با حضور بیش از 350 شرکت داخلی و خارجی ساختند که در سالنهای عظیم و محوطه زیبای آن از لوازم خانگی گرفته تا بلال و پیراشکی می فروختند. سالن دستاوردهای فضایی هم به بنگاه فروش خودروهای خارجی، گل فروشی، اسباب بازی فروشی و... تبدیل شد.
از چند سال قبل با تصمیم شهرداری مسکو، سالنها و محوطه ودنخا پاکسازی و بتدریج به هویت سابق خود بازگشت. سالن دستاوردهای فضایی یکی از آخرین محلهایی بود که تعمیر و بازسازی آن بیش از یک سال طول کشید و امسال در سالروز سفر یوری گاگارین افتتاح شد و اینک بازدیدکنندگان میتوانند در آنجا نمونههای زیادی از دستاوردهای فضایی از جمله ماهواره مخابراتی مولنیا، سفینه سایوز، موتور موشکی نیرومند ار.دی-70، ماکت ایستگاه فضایی بین المللی، انواع لباسهای فضایی، مهنورد لوناخود و دهها نمونه دیگر را ببینند.
از جمله اشیای نمایشی جالب دیگر این نمایشگاه میتوان به کاوشگران لونا, ونرا و مارس اشاره کرد. علاقمندان همچنین میتوانند از بخشهای مختلف مجتمع مداری میر که در اندازه واقعی ساخته شده بازدید کنند.














هفته گذشته، ناسا اعلام کرد که عملکرد "رصدخانه پرتو ایکس چاندرا" (Chandra X-ray Observatory) مدتی متوقف شده و در وضعیت ایمن قرار گرفته و علت این امر نیز به دلیل بروز مشکل در بخش "ژیروسکوپ" آن اعلام شده بود.
به نقل از پایگاه اسپیس، "چرخشنما" یا "ژیروسکوپ"(gyroscope) چرخ دوار و پرسرعتی است که وزن آن بر محور حلقه بیرونی متمرکز است و میتواند آزادانه عمود بر صفحه دوران در یک یا چند راستا بچرخد.
اکنون اعضای تیم ماموریت این تلسکوپ در شبکه اجتماعی خود در توییتر اعلام کردند که مشکل پیش آمده برای رصدخانه پرتوایکس چاندرا تقریبا حل شده است.
اعضای تیم چاندرا امروز در توییتر اعلام کردند که تیم عملیات پرواز این تلسکوپ، آزمایشها و شبیهسازی لازم برای بروز رسانی نرم افزار را به اتمام رسانده است و یک ژیروسکوپ جدید نصب کردهاند و اوایل هفته آینده این تلسکوب دوباره قابل استفاده خواهد شد.
رصدخانه پرتو ایکس چاندرا یا تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا یک تلسکوپ فضایی ساخته شده توسط ناسا است که تمام فعالیتهایش در زمینه پرتو ایکس میباشد.
چاندرا یکی از چهار تلسکوپ فضایی است که ناسا از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳ از طریق "برنامه رصدخانههای بزرگ"(Great Observatories program) برای ماموریتهای مدار زمین، هدایت میشد. یکی از این چهار تلسکوپ، "تلسکوپ فضایی هابل" (Hubble space telescope) و دیگری "تلسکوپ فضایی اسپیتزر"(Spitzer space telescopes) و چهارمین تلسکوپ، "رصدخانه پرتوی گامای کامپتون"(Compton Gamma Ray Observatory) است.
چندی پیش نیز ناسا اعلام کرد که یک نقص فنی موجب شده است که فعالیتهای علمی تلسکوپ فضایی هابل(Hubble) نیز متوقف شود. در هفته گذشته یکی از ژیروسکوپهای هابل خراب و وارد "حالت ایمن" شده بود. علت دقیق قرار گرفتن این تلسکوپ در وضعیت ایمن، هنوز هم در حال بررسی است اما مقامات ناسا معتقدند قرار گرفتن "هابل" در وضعیت ایمن به معنی اتمام فعالیتهای آن نیست و ناسا قصد دارد دوباره آن را فعال کند.

محققان دانشگاه "زوریخ" هورمونی را کشف کردهاند که میتواند امکان کشاورزی در فضا را در شرایط جاذبه صفر و مواد مغذی ضعیف فراهم سازد.
به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس نیوز، امروزه شرکتهای بزرگ فضایی به دنبال این هستند که امکان زندگی انسان روی ماه و مریخ را فراهم سازند.
ناسا، اسپیسایکس و بلو اوریجین به دنبال دستیابی این مهم هستند.
یکی از بزرگترین چالشها و مشکلات در مورد بایدها و نبایدهای زندگی انسان روی مریخ و ماه مشکلات بقا است.
به عنوان مثال، مشکل اصلی زندگی روی مریخ وجود غذا، هوا و آب کافی روی این سیاره است.
کره مریخ به طور میانگین ۱۴۰ میلیون مایل از "زمین" فاصله دارد.
مقامات ناسا پیش از این اعلام کرده بودند که برای تهیه غذای مورد نیاز خدمه مریخ ۱۰ تن غذا لازم است.
یکی از راههای رفع این مشکل، رساندن غذا به مریخ از سالیان قبل از آغاز ماموریت است که این کار بسیار هزینهبردار است و برای انجام آن باید میزان زیادی کود کشاورزی به ماه یا مریخ رسانده شود.
یکی از جالبترین راهها برای رفع مشکلات مربوط به غذا در فضا، کشاورزی است.
در این راستا دانشمندان چگونگی امکان رشد گیاه در فضا و شرایطی را که جاذبه صفر است، بررسی کردند.
حال محققان دانشگاه "زوریخ" دریافتهاند که با استفاده از یک هورمون میتوان در فضا به پرورش گیاه پرداخت.
یک تیم از زیستشناسان دانشگاه زوریخ موفق به کشف یک هورمون "استریگولاکتون"(strigolactone) شدند که میتواند کشاورزی در فضا را ممکن سازد.
رشد و نمو گیاهان به طور عمده توسط هورمونهای گیاهی کنترل میشود و تولید این هورمونها هم توسط خود گیاهان انجام میگیرد.
استریگوﻻکتونها، در همزیستی گیاهان با قارچهای همزیست اهمیت زیادی دارند. در این ارتباط متقابل، قارچها مواد معدنی را از خاک به گیاه منتقل کرده و در عوض گیاه نیز فرآوردههای نهایی فتوسنتز(قندها) را در اختیار قارچها قرار میدهد حتی اگر شرایط محیطی مانند ماه دشوار باشد.
این هورمون در اصل همزیستی گیاه و قارچ را افزایش میدهد.
این دانشمندان فرآیند " مایکوریزا" را مورد بررسی قرار دادند. مایکوریزا به معنی همزیستی سازنده بین یک قارچ و ریشههای یک گیاه است.
نخینههای قارچی آب، نیتروژن، فسفات و عناصر کمیاب دیگری را به گیاه میرسانند.
نخینه رشتهای لولهای شکل است که واحد ساختمانی همه قارچها بهجز مخمرها و آکتینو باکتریها است.
گیاه نیز برای قارچ قند بیشتری فراهم میسازد.
این محققان از گل اطلسی برای کشف پتانسیل گیاه برای رشد در شرایط سخت استفاده کردند.
زیرا شرایط رشد این گیاه مانند سبزیجاتی مانند سیبزمینی، گوجه فرنگی و بادمجان است.
این روش میتواند راهی برای زنده ماندن گیاه در شرایطی سخت همچون وجود کم خاک را فراهم سازد.
گفتنی است سالها است که فضانوردان "ایستگاه فضایی بینالمللی" در فضا به کشت گیاهان ساده میپردازند.

پایگاه خبری "اسپیس"، منتخبی از اخبار فضایی روزهای اخیر را منتشر کرد.
به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، پایگاه اسپیس منتخبی از اخبار فضایی برتر روزهای اخیر را منتشر کرده است.
سالگرد ۵۰ سالگی آپولو ۷

فضانوردان، سالگرد ۵۰ سالگی آپولو ۷ را ۱۱ اکتبر جشن گرفتند. آپولو ۷ (Apollo ۷) قسمتی از پروژه آپولو ناسا برای آمادهسازی فرود انسان بر سطح کره ماه بود. این سفر ناسا در ۱۱ اکتبر سال ۱۹۶۸ بوقوع پیوست و فضانوردان آن "والتر شیرا"، "دون آیزلی" و" والتر کانینگهم" بودند. خدمه آپولو ۷ نخستین پخش زنده تلویزیونی از یک سفینه سرنشیندار آمریکایی را مخابره کردند.
پرتاب ناموفق موشک روسی "سایوز"

موشک روسی "سایوز"(Soyuz) که در روز پنجشنبه(۱۱ اکتبر) سقوط کرد، موفق به فرستادن دو خدمه به ایستگاه فضایی بینالمللی نشد. تصویر فوق اندکی پس از پرتاب موشک سایوز از "پایگاه فضایی بایکونور" در قزاقستان ثبت شده است. پس از آنکه یکی از تقویت کنندههای موشک در حین پرتاب، از کار افتاد، عملیات پرتاب با مشکل مواجه شد و سپس خدمه به زمین بازگشتند.
فرود موفق فالکون ۹

شرکت "اسپیسایکس" برای اولین بار موشک فالکون ۹ را در سواحل غربی کالیفرنیا فرود آورد.
چند سالی است که شرکت "اسپیسایکس"(SpaceX) در حوزه پرتاب ماهواره بسیار قدرتمند عمل کرده است و مسئله فرود راکتها به مناطق گوناگون را به یک رویداد معمولی تبدیل کرده است.
این برای اولین بار است که "فالکون۹" روی سواحل غربی آمریکا فرود میآید.
در این ماموریت، موشک "فالکون ۹"، ماهواره "SAOCOM ۱A" را به ارتفاعات کم مدار زمین فرستاد.
"فالکون ۹" از پایگاه نیروی هوایی "وندنبرگ"(Vandenberg Air Force Base) پرتاب شد.
نقص فنی هابل

هفته پیش ناسا اعلام کرد، یک نقص فنی موجب شده است که فعالیتهای علمی تلسکوپ فضایی هابل(Hubble) متوقف شود.
در هفته گذشته یکی از ژیروسکوپهای هابل خراب و وارد "حالت ایمن" شد.
هابل ۳ ژیروسکوپ به عنوان پشتیبان همراه خود دارد که یکی از آنها دچار نقص فنی شده است. تمام فعالیتهای تلسکوپ فضایی هابل توسط پایگاههای زمینی کنترل میشوند. نقطه مرکزی تمام عملیاتها تیم عملیات پرواز است که در مرکز پرواز فضایی "گودارد" واقع در "مریلند" قرار دارد.
"هابل" یک برنامه مشترک میان "ناسا" و "آژانس فضایی اروپا" است.
مقامات ناسا معتقدند قرار گرفتن "هابل" در وضعیت ایمن به معنی اتمام فعالیتهای آن نیست و ناسا قصد دارد دوباره آن را فعال کند.

دانشمندان آمریکایی، فناوری جدیدی را برای تحلیل همزمان ژنها ابداع کردهاند که مبتنی بر روش بارکدگذاری است.
به گزارش ایسنا و به نقل از مدیکالاکسپرس، دانشمندان بیمارستان "مونت سینا"(Mount Sinai) آمریکا، فناوری جدیدی برای تحلیل همزمان عملکرد صدها ژن در سطح سلول ابداع کردهاند. این فناوری، مبتنی بر روش بارکدگذاری است و در آن از یک پروتئین جدید استفاده شده است.
از زمان کدگذاری نخستین ژنوم انسانی در اوایل سال 2000، مجموعهای شامل 20 هزار ژن کدگذاری شده مشخص شدند که دانشمندان هنوز نتوانستهاند عملکردهای انفرادی آنها را مشخص کنند. بدون وجود این اطلاعات، درک چگونگی عملکرد ژنومهای انسان و نحوه استفاده از آنها برای پیشبینی، پیشگیری و حتی درمان بیماری، محدود میشود.
دانشمندان در سالهای 2012 و 2013، روش جدیدی برای ویرایش ژنهای موسوم به "کریسپر" ابداع کردند که میتوان از آن برای تعیین عملکرد ژن استفاده کرد. کریسپر توانست جهان را متحول کند اما پژوهشگران هنوز در استفاده از این روش برای بررسی ژنها و نقش احتمالی آنها، با چالشهایی روبرو هستند.
روش جدید دانشمندان مونت سینا، چالشهای تحلیل ژنوم را در مقیاس بیسابقهای مورد بررسی قرار میدهد. این پژوهش، ابزار جدیدی را برای بارکدگذاری و ردیابی ژنهای متفاوت کریسپر با استفاده از پروتئینهایی موسوم به "اپیتوپ" (epitope) ارائه میدهد. بارکدهای اپیتوپ، این امکان را فراهم میکنند که از ژنهای کریسپر به همراه هم استفاده شود.
اگرچه فناوریهایی برای ردیابی ژن کریسپر وجود دارد اما این روشها بر DNA به عنوان یک بارکد تکیه میکنند و امکان بررسی عملکرد ژن را با دقت کمتری فراهم میکنند. پژوهشگران با این روش جدید توانستند روش جامعتری را برای مشخص کردن اثرات زیستی هر ژنوم نشان دهند.
پژوهشگران از این فناوری برای بررسی ژنهای مورد نیاز سیستم ایمنی استفاده کردند تا آنها را در برابر سرطان حفظ کنند.
"برایان براون"(Brian Brown)، استادیار علوم ژنتیک و یکی از نویسندگان این پژوهش گفت: هنوز باید کارهای بسیاری در مورد این پژوهش انجام شوند تا به درک کامل ژنوم انسان کمک کنند. ما هنوز عملکرد و نحوه ارتباط بسیاری از ژنها را نمیدانیم. روش ما، میتواند به اهداف مرتبط با این حوزه سرعت دهد و به کشف ژنهای عامل بیماری و داروهای جدید کمک کند.
مقاله این پژوهش، در مجله "Cell" به چاپ رسید.
مدتی است که دستیار صوتی مایکروسافت همچنان روی نسخهی دوم خود قرار دارد و بهروزرسانی اصلی برای ارتقاء به نسخههای بالاتر برای آن منتشر نشده است. بدونشک کاربران و علاقهمندان به کورتانا تمایل دارند که مایکروسافت با انتشار نسخهی جدیدتر، آنها را غافلگیر کند. خبر خوب برای چنین افرادی این است که در حالحاضر نسخهی ۳.۰ اپلیکیشن بهصورت آزمایشی در دسترس قرار گرفته است. رابطکاربری در نسخهی جدید شاهد تغییرات عمدهای بوده است و در کنار افزوده شدن چند قابلیت تازه، تواناییهای ارتباطی و گفتوگوی کورتانا نیز بهبود یافتهاند. لاگ بهروزرسانی ۳.۰ به شرح زیر است:
- بهروزرسانی رابطکاربری، گفتوگو با کورتانا را در محیطی تازه امکانپذیر میکند. همچنین محل جدیدی برای مدیریت و افزودن دستگاههای متصل به دستیار صوتی در نظر گرفته شده است.
- گوش دادن به موسیقی و پادکستها آسانتر از گذشته صورت میگیرد. تنها کافی است از کورتانا درخواست کنید تا قطعه یا پادکست دلخواه شما را از طریق سرویسهای گوناگونی مانند اسپاتیفای، iHeartRadio و TuneIn روی گوشی یا دستگاه بلوتوث، پخش کند.
- به کارها و قرارهای خود نظم بیشتری ببخشید. با تنظیم یادآوریها، تایمرها و قرارهای ملاقات، همیشه منظم باقی بمانید.
- با درخواست از کورتانا به گروهها یا دوستان خود در اسکایپ، ملحق شوید. همچنین میتوانید ایمیلی سریع با صدای خود ارسال کنید.

طراحی جدید کورتانا بسیار مینیمال و ظریف بهنظر میرسد و دیگر خبری از اِلمانهای ناموزون و جلوههای ناخوشایند نیست. در کنار ظرافت، فضای خالی بسیار زیادی بهرنگ سفید در اپلیکیشن دیده میشود. در مجموع میتوان گفت که شمایل جدید دستیار صوتی مایکروسافت به زبان طراحیمتریال دیزاین نزدیکتر شده است. البته این تغییرات، تنها در پوستهی ظاهری رابطکاربری صورت نگرفته است؛ ناوبری نیز در نسخهی جدید، بسیار نوآورانهتر از قبل شده است. مایکروسافت با حذف کردن بسیاری از مکانیسمهای غیرضروری مانند تب علاقهمندیها در صفحه اصلی، توانسته است جابهجایی میان صفحههای اپلیکیشن را دلنشینتر کند. از این پس اطلاعات و رویدادهای پیشرو بهصورت یکپارچه در تب Upcoming صفحهاصلی، نمایش داده میشوند.

مایکروسافت سعی کرده است از طریق بهبود رابطکاربری دستیار صوتی خود، قابلیتهای جدیدی نیز به آن اضافه کند که بیشتر شامل امکانات ارتباطی با کورتانا است. برای نمونه در نسخهی ۲.۱۰ اپلیکیشن، هنگام ایجاد یک یادآوری باید جزئیات را بهصورت دستی وارد میکردید، اما در نسخهی ۳.۰ تمامی توضیحات از طریق فرمانهای صوتی ثبت میشود؛ قابلیتی که چندی قبل در دستیار صوتی گوگل نیز مشاهده کردهایم. فرمانهای صوتی میتوانند برای کنترل پخش موسیقی و عضویت در گروههای اسکایپ نیز استفاده شوند.
نسخهی ۳.۰ کورتانا همچنان در حال آزمایش است و کسانی که تمایل دارند نسخهی پایدار را روی دستگاههای خود نصب کنند، باید مدت بیشتری منتظر بمانند. اما اگر علاقهمند به تجربهی نسخهی بتا دارید، میتوانید آن را از طریقپلیاستور گوگل دریافت کنید.
بهتازگی یک وبسایت فناوری ژاپنی بهواسطهی یک منبع نزدیک، به اطلاعات تازهای دربارهی آیپدِ جدید اپل دست پیدا کرده است. براساس گفتهی این وبسایت، تمام سازندگانِ لوازمِ جانبی برای آیپدهای اپل انتظار جایگزینی درگاه USB-C با پورت لایتنینگ را دارند.
در ماه شهریور (سپتامبر) نیز مینگ چی کو، تحلیلگر مطرحِ مسائل اپل، در پیشبینی خود استفاده از درگاه USB-C را برای آیپدهای سال ۲۰۱۸ مطرح کرده بود. طبق گفتهی وی، اپل با جایگزینی این درگاه میتواند علاوه بر ارتقاء سرعت شارژِ دستگاه، در سرعتِ انتقالِ اطلاعات نیز جهشی خیرهکننده داشته باشد.
افزون بر مواردِ فوق، چندی پیش نیز یکی از کاربرانِ کنجکاو در نسخهی بتا iOS 12.1 قطعه کدی را پیدا کرد که به پشتیبانی از صفحهنمایش جانبی با کیفیت 4K اشاره داشت. باتوجه به اینکه پشتیبانی از نمایشگرهای خارجی تنها مختص به درگاه USB-C است، بنابراین میتوان به وجود چنین قابلیتی در آیپد پرو ۲۰۱۸ امید داشت.
اگر این اتفاق روشنایی روز را ببیند، یکی از بزرگترین رخدادها در تاریخ آیپدهای اپل، از زمان جایگزینی درگاه ۳۰ پین با لایتنینگ در سال ۱۳۹۱ (۲۰۱۲)، رخ خواهد داد.
انتظار میرود که اپل در رویداد ۸ آبان، علاوه بر رونمایی از طراحی کاملاً جدیدِ آیپد، به بهبود ویژگیهای سختافزاری و ارتقاء توان این دستگاه در انجام کارهای حرفهای نیز بپردازد. طبق گمانهزنیهای پیشین، آیپد پرو ۲۰۱۸ نخستین آیپدی خواهد بود که با سنسور تاچ آیدی و دکمهی هوم وداع خواهد کرد و بهجای آن از فناوری فیسآیدی برای احراز هویت کاربران استفاده میکند.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید