حتما تاکنون از «قابلیت پیش‌‌بینی متون» در سرویس جی‌‌میل گوگل یا کیبورد اختصاصی گوگل برای دستگاه‌‌های اندرویدی (موسوم‌‌ به Gboard) استفاده کرده‌‌اید. همه‌چیز جادویی به‌‌نظر می‌‌رسد؛ هنوز چند حرف از کلمه را تایپ نکرده‌‌اید که سیستم به‌‌صورت خودکار مابقی کلمه را به‌‌همراه بخشی از عبارت بعدی پیش‌‌بینی، و به شما پیشنهاد می‌‌کند.

در گذشته مجبور بودید زمان زیادی را صرف تایپ تک‌‌تک حروف و عباراتی کنید که همیشه در مکالمات محاوره‌‌ی خود به‌‌کار می‌‌بردید؛ عباراتی مانند «سلام»، «حالت چطوره؟» یا «ببخشید، الان نمی‌‌تونم صحبت کنم». اما حالا خدماتی مانند جی‌میل یا جی‌‌بورد گوگل جملات را برای شما کامل می‌‌کنند. این قابلیت متکی‌‌به نوعی هوش مصنوعی، «پردازش زبان طبیعی» نام دارد که با هدف درک و به‌‌کارگیری زبان به‌‌شیوه‌‌ای بسیار انسانی‌‌تر و طبیعی‌‌تر از گذشته پدید آمده است.

اما در این نوشتار قصد نداریم از سازوکار یا شیوه‌‌ی استفاده از سیستم پیش‌‌بینی متون سخن بگوییم؛ این فناوری اثرات آنی و البته مهمی در افزایش سرعت تعامل نوشتاری با دیگران خواهد داشت؛ ولی آیا واقعا دامنه‌‌ی اثرگذاری این فناوری، به نمایشگر کوچک گوشی همراه محدود خواهد بود؟ آیا ممکن است همان‌‌گونه که ماشین‌‌ها آرام آرام به‌‌سوی تسلط بر هنر نگارش نامه و متون برای همکاران و دوستان ما می‌‌روند، چیزی بسیار مهم‌‌تر از این‌‌ها درون ما ناپدید شود؟ آیا ماشین‌‌ها در حال دزدیدن شخصیت و لذت ارتباطات انسانی ما هستند؟ در گامی فراتر، آیا فناوری پیش‌‌بینی متون می‌‌تواند روزی شیوه‌‌ی کارکرد مغز ما را نیز تغییر دهد؟

سرویس Gmail گوگل یکی از اولین سرویس‌‌هایی بود که توانست با کمک هوش مصنوعی آنچه را که کاربران می‌‌خواهند در پاسخ به پیام‌‌های دیگران بگویند، پیش‌‌بینی کند.

ماریا گیفن از متخصصانی است که در زمینه‌‌ی مدارهای نورونی سیستم شنوایی در دانشگاه پنسیلوانیا مطالعه می‌‌کند. از دیدگاه او، قدرت پیش‌‌بینی نقشی بنیادین در سیستم ادراکی و ارتباط ما با جهان دارد. او می‌‌افزاید:

مغز ما به‌‌صورت مداوم در حال پیش‌‌بینی‌‌کردن است. برای مثال، وقتی در یک محیط پر سروصدا به سخنان شخصی گوش می‌‌کنیم، در ذهن خود شروع به پیش‌‌بینی عباراتی می‌‌کنیم که وی احتمالا به‌‌زبان آورده است؛ حتی اگر عملا تنها بخشی از اصوات را شنیده باشیم. این موضوع حتی برای برخی دیگر از فعالیت‌‌های شناختی پیچیده‌‌ی ما نظیر جمله‌‌سازی صادق است.

فرایند «نوشتن» (چه با دست یا با کیبورد) مستلزم وجود هماهنگی پیچیده‌ای میان فرایندهای شناختی شامل حافظه‌‌ی بلندمدت، سیستم معناشناسی، حافظه‌‌ی کوتاه‌‌مدت و برنامه‌‌ریزی است. اما گیفن می‌‌گوید وقتی ما بخشی از کار تولید جملات را به ماشین‌‌ها بسپاریم، این قضیه ممکن است پیامدهای جدی برای شیوه‌‌ی کارکرد مغز ما به‌‌همراه داشته باشد. او می‌‌افزاید:

ما اکنون مشغول انجام آزمایش‌‌هایی هستیم که در آن‌‌ها، فعالیت نورون‌‌های مسئول انتقال صدا را در مغز رهگیری می‌‌کنیم و دریافتیم که این گروه از نورون‌‌ها، الگوهای متغیری از فعالیت‌‌ها را طی روز از خود نشان می‌‌دهند. حال اگر قرار باشد فرایند پیش‌‌بینی، نه در مغز ما بلکه توسط یک الگوریتم رایانه‌‌ای انجام شود، بسیار جالب خواهد بود که ببینیم تداوم این تجربه، چه تأثیری روی تعامل ما با جهان خواهد داشت.

امروزه ۳.۸ میلیارد نفر در جهان روزانه حدود ۲۸۱ میلیارد ایمیل را ارسال می‌‌کنند. این بدان معنا است که هریک از ما روزانه به‌‌طور متوسط حدود ۷۴ ایمیل دریافت می‌‌کنیم. حال اگر نگاهی به روزگار پیش از ظهور اینترنت بیندازیم، در بهترین حالت، نمی‌‌توانستیم بیش از دو یا سه نامه در روز دریافت کنیم که بیشتر آن‌‌ها نیز قبوض دوره‌ای بودند. پس بی‌‌جهت نیست که باتوجه به این حجم از مبادلات پیام، هم‌‌اکنون نیازمند کمک‌‌گرفتن از ماشین برای انجام تعاملات خود شده‌‌ایم. فناوری امروز می‌‌تواند با تحلیل عادات نوشتاری ما، به پیش‌‌بینی کلمات بپردازد و دشواری‌‌های پیش‌‌رو برای نوشتن ده‌‌ها نامه‌‌ی شخصی را با یک‌‌بار فشردن دکمه‌‌ی Tab از میان بردارد.

نگارش هوشمند تنها یکی از فناوری‌‌هایی است که هوش‌‌ مصنوعی برای پیش‌‌بینی آنچه می‌‌خواهیم بگوییم، به‌‌کار می‌‌گیرد. الگوریتم‌‌های پیش‌‌بینی متن (predictive text) هم‌‌اکنون به گوشی‌‌های هوشمند ما نیز راه یافته‌‌اند. این الگوریتم‌‌ها مانند هوش مصنوعی جی‌‌میل، باتوجه به آنچه که پیش‌‌تر نوشتیم، عبارات بعدی جمله را پیشنهاد می‌‌کنند. این نوع اپلیکشین‌‌های یاری‌‌رسان در جمله‌‌نویسی تازه در مرحله‌‌ی آغازین راه خود هستند.

برخی نگران کودکانی هستند که هم‌زمان با یادگیری زبان، به سیستم‌‌های نوشتاری هوشمندی وابسته می‌‌شوند که مبتنی‌‌بر هوش مصنوعی هستند

این فناوری‌‌ها در ادامه‌‌ی همان تلاش‌‌هایی هستند که سعی دارند بخشی از سنگینی بار نوشتن را از شانه‌‌های افراد بردارند. قبل از اینکه فناوری نگارش هوشمند (Smart Compose) رونمایی شود، جی‌‌میل، سرویس دیگری به‌‌نامپاسخ‌‌گویی هوشمند (Smart Reply) را معرفی کرده بود که از یک رویکرد مشابه برای پیشنهاد سه پاسخ کوتاه احتمالی استفاده می‌‌کرد. موتورهای جست‌وجو نیز اکنون به‌‌طور گسترده از روش‌‌های تکمیل خودکار برای پیشنهاد آنچه می‌‌خواهیم بپرسیم، استفاده می‌‌کنند. به‌علاوه، گوشی‌‌های هوشمند و مرورگرها از ویژگی جاگذاریات خودکار (autofill) برخوردار شده‌اند؛ ویژگی مورد بحث می‌‌تواند فرم‌‌های آنلاین را بدون دردسر برای ما تکمیل کند.

مسلما مزایایی نیز در این میان وجود دارند. برای مثال، تکمیل خودکار می‌‌تواند از بار شناختی ذهن و زمان موردنیاز برای تکمیل فرم‌‌های آنلاین بکاهد. حتی یک مطالعه نشان می‌‌دهد که این سیستم می‌‌تواند کاهش هزینه در بخش‌‌هایی مانند حمل‌‌ونقل هوایی را نیز در پی داشته باشد.

اما حتی ظهور قابلیت ساده‌‌ای نظیر اصلاح‌‌خودکار (که ابتدا طی دهه‌‌ی ۹۰ میلادی در پلتفرم Word مایکروسافت و سپس به‌‌عنوان دستیار در گوشی‌‌های هوشمند به‌‌کار گرفته شد) نیز باعث بروز برخی نگرانی‌‌هایی پیرامون مهارت‌‌های نوشتاری کودکان شده است. شاید هنوز بسیار زود باشد که بخواهیم به‌‌ فکر پژوهش در مورد اثرات فناوری‌‌های پیشرفته‌‌ای مانند تکمیل خودکار جملات باشیم؛ اما همین حالا نیز نشانه‌‌هایی دیده می‌‌شود که بر اثرات این فناوری در تغییر نحوه‌‌ی استفاده‌‌ی ما از زبان دلالت دارند.

مطالعه‌‌ای یک‌‌ساله نشان می‌‌دهد، آن دسته از کودکانی که در مقطع دوم دبستان از قابلیت پیش‌‌بینی متون در تلفن همراه خود استفاده می‌‌کنند، اشتباهات بیشتری نسبت‌‌به سایر کودکان در هجی کلمات مرتکب می‌‌شوند. این در حالی است که حجم اشتباهات دستوری در میان دانشجویانی که از فناوری‌‌های کمک‌‌نوشتاری استفاده می‌‌کنند، نسبت‌‌به سایرین کاهش یافته بود. کلار وود، روان‌‌شناس دانشگاه ناتینگهام ترنت که رهبری این مطالعه را به‌‌عهده داشت، می‌گوید:

حتی شواهدی وجود دارد که نشان می‌‌دهد فناوری‌‌های پیش‌‌بینی متون می‌تواند آثار مثبتی برای کاربران به‌‌همراه داشته باشد. می‌‌دانیم که حافظه‌‌ی بزرگسالان ممکن است در مواجهه‌‌با اشتباهات املایی دچار خطا شود. بنابراین توابع پیشنهاد خودکار ممکن است در کاهش اثرات سوء ناشی‌‌ از دیدن غلط‌‌های املایی در متون و ارتباطات آنلاین بزرگسالان مفید باشند. همچنین این توابع از ظرفیت لازم برای اعمال اثرات مثبت در ساختار دستوری ارتباطات آنلاین نیز برخوردار هستند.

سیستم‌‌های ایمیل هوشمند با قابلیت‌‌هایی نظیر پیشنهاد پاسخ و تکمیل جملات ناقص می‌‌توانند  کیفیت ارتباطات آنلاین ما را بهبود بخشند

اما وود هشدار می‌‌دهد از آنجاکه عملکرد سیستم‌‌های هوش مصنوعی بر مبنای چیزی است که قبلا نوشته‌‌ایم، این امر ممکن است زمینه‌‌ساز بروز خطاهایی نیز بشود. او می‌‌افزاید:

اگر (سیستم) متوجه شود که یک ترکیب دستور زبانی اشتباه به‌‌صورت مداوم درحال تکرار است، این ترکیب (به‌‌اشتباه) در آن نهادینه و تقویت می‌‌شود.

اما دامنه‌‌ی آثار این فناوری به همین‌‌جا ختم نمی‌‌شود؛ سیستم پیشنهاد خودکار می‌‌تواند حتی روی آنچه که می‌‌خواهیم بگوییم و نیز نحوه‌‌ی بیان آن نیز تأثیرگذار باشد. دانشمندان علوم رایانه در دانشگاه هاروارد و آزمایشگاه درپر کمبریج در ماساچوست متوجه شده‌اند که سیستم‌‌های هوش مصنوعی پیش‌‌بینی متون می‌‌توانند در جهت‌‌دهی محتوای نوشتاری مردم مؤثر باشند.

دلیل این امر به الگوریتم‌‌های یادگیری ماشین برمی‌‌گردد که با هدف آموزش‌‌دادن سیستم‌‌های هوش مصنوعی توسط مجموعه‌‌های عظیمی از داده به‌‌کار می‌‌روند. این الگوریتم‌‌ها ظرفیت آن را دارند که سوگیری‌‌های دیده‌‌شده در داده‌‌ها را کشف و تقویت کنند. بنابراین باید انتظار داشت که وقتی یک سیستم پیش‌‌بینی متون از نظرات مثبت آنلاین به‌‌عنوان منبع آموزش خود بهره می‌‌گیرد، نسبت‌‌به پیشنهاد کلماتی با بار معنایی مثبت، تمایل بیشتری از خود نشان دهد.

پژوهشگران می‌‌گویند چنانچه نظرات مردم درمورد یک رستوران بیشتر به‌‌سمت مثبت گرایش داشته باشد، بازبینی‌‌های حاصل از آن نیز سوگیری مثبت‌‌تری نسبت‌‌به حالت برعکس آن خواهد داشت. کن آرنولد، پژوهشگر گروه مهندسی و علوم کاربردی هاروارد در این مورد می‌گوید:

سیستم‌‌های پیش‌‌بینی متون شروع به ارائه‌‌ی پیشنهاداتی طولانی‌‌تر، منسجم‌‌تر و مرتبط‌‌تر از گذشته کرده‌‌اند. فکرکردن درمورد اینکه سیستم‌‌های پیش‌‌بینی متون در آینده تا چه اندازه‌‌ای می‌‌توانند در نویسندگی افراد مؤثر باشند، بسیار هیجان‌‌انگیز است؛ اما در کنار آن، نیاز به شفافیت و مسئولیت‌‌پذیری خواهیم داشت تا از ما دربرابر پیشنهادهای جهت‌‌دار و دستکاری‌‌شده حفاظت کند.

سیستم‌‌های پردازش طبیعی زبان می‌‌توانند درنتیجه‌‌ی داده‌‌هایی که براساس آن آموزش می‌‌بینند، دچار سوگیری شوند. این امر نهایتا می‌‌تواند روی پیشنهادهایی که یک سیستم ایمیل هوشمند ارائه می‌‌کند نیز تأثیرگذار باشد.

در دنیایی که کودکان هشت ساله نیز از گوشی‌‌های تلفن همراه استفاده می‌‌کنند و احتمالا با آن، پیامک و ایمیل نیز ارسال می‌‌کنند، با این پرسش مواجه می‌‌شویم که این فناوری چه تأثیری می‌‌تواند روی ذهن جوان نسل جدید داشته باشد. چینو درایر، پزشک در کانزاس می‌‌گوید:

بیشتر داده‌‌های انعطاف‌‌پذیری عصبی از جمعیت کودکان به‌‌دست می‌‌آید؛ چراکه ارتباطات عصبی در این قشر با سرعت بالایی شکل می‌‌گیرند. همان‌‌طور که کودکان بیشتری به تلفن‌‌های همراه دسترسی پیدا می‌‌کنند، این احتمال می‌‌رود که قابلیت پیش‌‌بینی متون روی شکل‌‌گیری فرهنگ لغات نیز تأثیر بگذارد.

امروزه در نقاطی مانند سیلیکون‌ولی که خود خاستگاه بسیاری از فناوری‌‌های کنونی انسان به‌‌شمار می‌‌رود، جنبش‌‌هایی درجهت منع استفاده‌‌ی کودکان از صفحات نمایش دیجیتالی شکل گرفته است. مدرسه‌‌ی والدورف پنیسولا در مانتین‌‌ویو از کالیفرنیا، از جمله مدارس لوکسی است که با شهریه‌‌ای ۳۸ هزار دلاری، بیشتر مورد توجه فرزندان مدیران ارشد شرکت‌‌های سیلیکون‌ولی قرار دارد. جالب آنکه این مدرسه از به‌کارگیری رایانه برای دانش‌‌آموزان کم‌سن خودداری می‌‌کند و دلیل این امر را به نتایج یک نظرسنجی میان معلمان نسبت می‌‌دهد؛ که اعلام می‌‌کند استفاده از رایانه و نامه‌‌نگاری به مهارت‌‌های نگارشی دانش‌‌آموزان آسیب وارد می‌‌کند. بیشتر معلمان روی این موضوع توافق‌‌نظر دارند. کیت هیت‌‌کمپ، از معلمانی است که در زمینه‌‌ی آموزش کودکان در اوهایو شاغل است. وی می‌‌گوید دانش‌‌آموزانی که از قابلیت اصلاح خودکار استفاده می‌‌کنند، به‌‌حدی بدان وابسته می‌‌شوند که حتی فراموش می‌‌کنند ببینند آیا کلمه‌‌ی پیشنهادی همان کلمه‌‌ای بوده است که آن‌‌ها مدنظر داشتند یا خیر. او اضافه می‌کند:

اگر دانش‌‌آموزان مهارت‌‌های پایه‌‌ای را در هجی کلمات نداشته باشند، قابلیت اصلاح خودکار به آن‌‌ها کمکی نخواهد کرد؛ چراکه سیستم به آن‌‌ها کلمه‌‌ی اشتباه را پیشنهاد می‌‌دهد.

تکیه‌‌ی بیش‌‌ از اندازه به عصای فناوری می‌‌تواند اثرات بلندمدت‌‌تری نیز روی کودکان امروزی داشته باشد. دایره‌‌ی لغات یک کودک حتی در سنین پایین می‌‌تواند شاخصی برای میزان موفقیت او در آینده باشد. با این حال، وودز می‌‌گوید هنوز هیچ نشانه‌‌ای مبنی‌‌بر تأثیر سیستم پیشنهاد خودکار و پیش‌‌بینی متن روی پیشرفت سواد نواشتاری کودکان دیده نشده است:

در نهایت، مزیت اصلی این نوع فناوری‌‌ها آن است که می‌‌توانیم سرعت نگارش پیام‌‌های آنلاین خود را افزایش دهیم. برای کودکانی که توانایی خواندن در آن‌‌ها قوی‌‌تر از توانایی املایی است، پیشنهاد خودکار می‌‌تواند توانایی ارتباط آنلاین را تقویت کند.

تعداد ایمیل‌‌های دریافتی برای اکثر افراد، بیشتر از آن است که بتوانند بدان پاسخ دهند؛ بنابراین اتوماسیون بخشی از این فرایند می‌تواند سرعت پاسخ‌‌دهی ما را افزایش دهد

در این میان، آثار بلندمدت‌‌تر دیگری نیز در نحوه‌‌ی ارتباط ما با یکدیگر قابل‌‌تصور است.

گوگل به‌‌تازگی افشا کرده است که فیلترهایی برای سیستم نگارش هوشمند خود طراحی کرده که مانع از ارائه‌‌ی پیشنهاد ضمایر جنسیتی خواهد شد. یکی از دانشمندان در این رابطه می‌گوید که وقتی وی جمله‌‌ای را می‌‌نویسد که در آن کلمه‌‌ی مانند «سرمایه‌‌گذار» درج شده است، ابزار هوش مصنوعی گوگل به‌صورت پیش‌‌فرض ضمایر مذکر را برای آن فرد در نظر می‌‌گیرد. به‌‌طور مشابه، فناوری هوش مصنوعی فرض می‌‌کند که یک «دکتر» باید مذکر و یک «پرستار» باید مؤنث باشد. برای جلوگیری از چنین مشکلاتی، گوگل تصمیم گرفت که ضمایر جنسیتی را به‌‌طور کامل از سیستم حذف کند.

با این تفاصیل، به نظر می‌‌رسد که روزبه‌‌روز دامنه‌‌ی کاربرد فناوری‌‌هایی که وظیفه‌‌ی نگارش را به دوش خواهند کشید، گسترش خواهد یافت. امروزه حتی گزارش‌‌های کامل ورزشی نیز تنها با استفاده از یک مجموعه‌‌ داده و هوش مصنوعی نوشته می‌‌شوند. از سوی دیگر می‌‌بینیم، فناوری‌‌های جدیدی ظهور کرده‌‌اند که از قابلیت پیش‌‌بینی متون برای نگارش انواع جدیدی از داستان‌‌ها بهره می‌‌گیرند.

حال می‌توانیم دوباره به پرسش آغازین مقاله بازگردیم: «آیا در حضور چنین فناوری‌‌هایی، خطری متوجه زبان‌‌هایی خواهد بود که هر روزه از آن استفاده می‌کنیم و بدان عشق می‌‌ورزیم؟» از دیدگاه گیفن، همان‌‌گونه که قابلیت پیش‌‌بینی از ساختار زبانی ما رخت برمی‌‌بندد، سیستم‌‌های پیشرفته‌‌تری از پیش‌‌بینی متون این جای خالی را به‌‌بهای «کاهش تنوع» پر خواهند کرد. او هشدار می‌‌دهد که نتیجه‌‌ی چنین فرایندی ممکن است نگارش کلماتی باشد که دیگر رنگ‌‌وبوی انسانی ندارند.

خودروسازی جک یا به بیان صحیح‌تر، جِی اِی سی (JAC) با نام کامل JAC Motors در سال ۱۹۶۴ شکل گرفت. این برند، کمتر از ۱۰ سال سابقه‌ی مفید در ساخت خودروهای خانوادگی دارد و پیش‌تر بر تولید کامیون‌های سایز متوسط تجاری متمرکز بوده است. تنوع سبد محصولات جک، قابل تأمل است و امروزه چهار مدل سواری J4 ،J5 ، J6 و A60، همراه‌با چهار شاسی‌بلند S2 ،S3 ،S5 و S7 را شامل می‌شود. از سویی دیگر، یک مدل وانت پیکاپ و پنج نوع ون مختلف هم در سبد جک وجود دارند که می‌توانند برای بازار ایران جذاب باشند. این خودروساز چینی، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای هم بر محصولات تمام الکتریکی داشته است و در حال حاضر یک مدل سواری و یک مدل کراس‌اور برقی تولید می‌کند. در مجموع، تیراژ تولید جک حدود ۶۰۰ هزار دستگاه در سال است و عمده‌ی محصولات آن، در بازار داخلی چین فروخته می‌شوند.

برخلاف بسیاری نقاط جهان، بازار وانت‌ها در ایران رونق چندانی ندارد. کارخانه‌ها و صنایع، کامیون‌های کوچک (کامیونت) را به وانت‌ها ترجیح می‌دهند و فعالان عرصه‌ی کشاورزی هم کاملا وفادار به وانت‌های ارزان‌قیمت ساخت داخل مثل وانت پیکان و زامیاد هستند. با این اوصاف، عدم تقاضا برای وانت‌های ساخت هاوال، فوتون و آمیکو در سال‌های اخیر، امر عجیبی نیست؛ اما کرمان‌موتور تلاش می‌کند تا با تکیه بر سابقه‌ی خوب خود در مونتاژ و خدمات پس از فروش محصولات جک، آغازگر تغییری مثبت و موفق در این روند باشد.

خودروسازی جک، از سال ۲۰۱۱ با معرفی مدل رنی (Reni) تولید وانت را آغاز کرد. از سال ۲۰۱۴ با عرضه‌ی T6، صادرات وانت‌های جک به خارج چین شروع شد و سال ۲۰۱۸ هم T8 به تولید رسد. البته جدیدترین مدل، فروش گسترده‌ای مشابه T6 در بازار روسیه و شرق آسیا ندارد؛ هرچند که بزرگ‌تر، قوی‌تر و مجهزتر است.

وانت پیکاپ T8 با ابعادی به طول ۵۳۲۵ میلی‌متر، عرض ۱۸۸۰ میلی‌متر و ارتفاع سقف استاندارد ۱۸۳۰ میلی‌متر، همراه فاصله محورهای ۳۰۹۰ میلی‌متر تولید می‌شود. قسمت بار، یک مربع با اضلاع ۱۵۲۰ میلی‌متر است که از کف تا لبه‌ی درپوش، ۴۷۰ میلی‌متر فاصله دارد. طراحی وانت پیکاپ T8 به گونه‌ای است که بعد از بارگیری مجاز، فاصله‌ی ۲۲۰ میلی‌متر بین بدنه تا سطح زمین حفظ شود. این خودرو، در مدل‌های مختلف تک یا دو دیفرانسیل، ۱۸۲۵ تا ۱۹۴۰ کیلوگرم وزن خالص دارد. شرکت سازنده، وزن قابل حمل در قسمت بار جک T8 را ۹۰۰ کیلوگرم عنوان کرده است.

طراحی خودرو در نمای رو‌به‌رو، ترکیبی از مدل‌های امریکایی و آسیایی به نظر می‌رسد. چراغ‌های اسپرت با گوشه‌های تیز، الهام‌گرفته از تویوتا هایلوکس و جلوپنجره‌ی بزرگ با مواد براق کروم، یادآور وانت‌های امریکایی مثل محصولات GMC است. از دیدگاه نگارنده، تأکید و اصرار طراحان خودروسازی جک به جلوپنجره‌های عریض و طویل، شبیه آنچه در کراس‌اور S3 دیده‌ایم، به زیبایی خودرو آسیب می‌زند. از نکات مثبت در نمای جلو، می‌توان به نوار LED روشنایی روز و مه‌شکن‌های مثلثی در گوشه‌های سپر اشاره کرد که ضمن استفاده‌ی معقول از مواد سیاه‌رنگ پلاستیکی، حس یک وانت مدرن را به بیننده می‌دهد.

نمای جانبی و پشت T8 ساده و معمولی هستند. مشابه وانت‌های ساخت نیسان که هنوز در ایران تردد می‌کنند، چراغ‌های عقب T8 هم حالت عمودی و رنگ قرمز دارند. معدود نسخه‌های دیده شده از این وانت در ایران، رینگ‌های آلومینیوم ۱۸ اینچ، پوشش پلاستیک سخت در قسمت بار، گیره‌های نگه‌دارنده‌ی طناب در طرفین، رکاب ورود به کابین و تک‌دستگیره‌ برای بازگشایی درپوش عقب دارند که نشان می‌دهند وانت T8 از امکانات مرسوم در وانت‌های استاندارد برخوردار است.

برخلاف نمای بیرونی، نمی‌توان فضای کابین T8 را چندان زیبا و چشم‌نواز دانست. طرح سیلندری برای پنل پشت فرمان، قدیمی به نظر می‌رسد و ترکیب ادوات روی داشبورد هم مشابه وانت‌های مدرن دنیا نیست. در تصاویر رسمی، علاوه‌بر صندلی‌ها، چرم مصنوعی برای بخش میانی داشبورد و بخش‌هایی از تودری‌های جلو وجود دارد که حس خوبی به سرنشینان می‌دهد.

وانت T8 با ۲ نوع پیشرانه‌ی بنزینی و دیزل در چین تولید می‌شود. باتوجه به سازگاری بعضی خودروهای گازوئیل‌سوز چینی با سوخت ایران مثل وانت فوتون تونلند که توسط ایران‌خودرو مونتاژ شد، عرضه‌ی T8 دیزلی در کشورمان بعید نیست. علاوه‌بر این، نسخه‌ی دیزلی T8 نسبت به مدل بنزینی، پیشرانه‌ی ضعیف‌تر، مصرف سوخت کم‌تر و قیمت پایین‌تری دارد. این وانت با پیشرانه‌ی توربوشارژ بنزینی ۲ لیتری، قدرت ۱۸۸ اسب‌بخار در ۵۰۰۰ دور بر دقیقه و گشتاور ۲۹۰ نیوتن‌متر از ۱۸۰۰ تا ۴۰۰۰ دور بر دقیقه تولید می‌کند. مدل دیزلی، با پیشرانه‌ی تنفس طبیعی ۱.۹ لیتری، ۱۳۵ اسب‌بخار قدرت و ۳۲۰ نیوتن‌متر گشتاور دارد. با توجه به وزن و شرایط آیرودینامیک وانت T8، می‌توان پیش‌بینی کرد که مدل توربوشارژ بنزینی در زمان ۱۲ تا ۱۴ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت برسد و نسخه‌ی دیزلی، حدود ۱۶ ثانیه پس از شروع حرکت چنین سرعتی داشته باشد.

از نکات جالب توجه در فهرست امکانات جک T8 که در منابع چینی دیده می‌شود، فقدان جعبه‌دنده‌ی خودکار است. این احتمال وجود دارد که وانت جک با جعبه‌دنده خودکار وارد ایران شود؛ اما نسخه‌های اصلی این خودرو، مجهز به جعبه‌دنده‌ی ۶ سرعته‌ی دستی هستند. در عوض، جک T8 با ۲ نوع سیستم تک یا دو دیفرانسیل تولید می‌شود. همراه‌با تایرهایی به پهنای ۲۶۵ میلی‌متر و فاق ۶۰ درصد، نسخه‌ی ۲ دیفرانسیل می‌تواند قابلیت‌های خوبی در مسیرهای سخت خارج جاده داشته باشد. طراحی بدنه و فاصله‌ی چرخ‌ها تا لبه‌ی سپرها، به‌شکلی است که شیب جاده با ۳۰ درجه در جلو و ۲۲ درجه در عقب، به راحتی طی می‌شود. علاوه‌بر این، نسخه‌های دو دیفرانسیل جک T8 با قفل برقی برای دیفرانسیل عقب، قابل خرید هستند که مزیت مهمی برای حرکت در مسیرهای لغزنده و ناهموار است.

نسخه‌های آپشنال از جک T8، علاوه‌بر ترمز ضد قفل (ABS) و سیستم تقسیم نیروی ترمز (EBD)، مجهز به فناوری مدیریت تعادل (ESC) نیز هستند که نقش مهمی در جلوگیری از واژگونی یا انحراف خودرو هنگام ترمزگیری در مسیرهای لغزنده دارد. هشدار خروج از خط (Lane Departure Warning)، حسگر فشار باد تارها، ۲ کیسه‌ی هوا برای سرنشینان جلو، حسگر هشدار برخورد در جلو و عقب، دوربین پارک و دید ۳۶۰ درجه همراه‌با دوربین ضبط فیلم پشت آینه میانی، دیگر آپشن‌های جک T8 هستند.

نسخه‌های مختلف جک T8 در بازار چین، ۹۰ هزار تا ۱۴۰ هزار یوآن قیمت دارند که معادل ۱۳ هزار تا ۲۰ هزار دلار است. با این اوصاف، اگر هزینه‌ی اولیه برای نسخه‌‌های تک دیفراسیل و دو دیفرانسیل بنزینی مونتاژ ایران را ۱۶ هزار تا ۱۸ هزار دلار در نظر بگیریم، پیش‌بینی قیمت احتمالی این خودروها در بازار کشورمان، به‌ترتیب در محدوده‌ی ۲۴۰ میلیون و ۲۸۰ میلیون تومان خواهد بود.  البته می‌توان امیدوار بود که نسخه‌ی تک‌دیفرانسیل دیزلی با قیمتی در حدود ۲۰۰ میلیون‌ تومان عرضه شود.

تاکنون اخبار متنوعی در مورد تلاش شبکه‌های اجتماعی ازجمله فیسبوک برای مقابله با انتشار اطلاعات و اخبار نادرست و جعلی منتشر شده است. فیسبوک درتلاش است تا جای ممکن مانع انتشار اخبار جعلی در فضای مجازی شود.

آخرین اخبار نشان می‌دهد که باید منتظر معرفی ابزار جدیدی در اینستاگرام باشیم تا کاربران از طریق‌ آن پست‌هایی را که فکر می‌کنند حاوی اطلاعات نادرست و جعلی است، مشخص کرده و در مورد آن‌ها اطلاع‌رسانی کنند.

درصورتی که اطلاعاتی نادرست در اینستاگرام به‌اشتراک گذاشته شود که مغایر با قوانین این شبکه‌ی اجتماعی نباشد، از سوی شرکت حذف نخواهد شد ولی دسترسی کاربران به این اطلاعات نادرست محدود خواهد شد و هشدارهای لازم در مورد اطلاعات جعلی و نادرست دراختیار کاربران قرار خواهد گرفت. در اصل وقتی کاربران محتوای جدیدی را جست‌وجو می‌کنند، اطلاعات نادرست و جعلی برای آن‌ها در تب جست‌وجو نمایش داده نخواهد شد و از فهرست هشتگ‌ها نیز حذف می‌شود. همین موضوع باعث محدود شدن دسترسی کاربران به چنین اطلاعات نادرستی می‌شود.

۵۴ شرکت به ۲۴ زبان مختلف در زمینه‌ی بررسی و راستی‌آزمایی اطلاعات، با فیسبوک همکاری می‌کنند. طرح مذکور در اینستاگرام تنها در ایالات متحده اجرا می‌شود. استفانی اوتوی، سخنگوی فیسبوک اعلام کرد:

این اقدام جزو اولین قدم‌ها برای مقابله با انتشار اخبار نادرست است. 

سال گذشته، اینستاگرام در بیانیه‌ای رسمی اعلام کرد که فالوورهای فیک را از حساب‌های کاربری حذف می‌کند. پیش‌تر نیز اخباری در مورد انتشار اخبار جعلی در فضای شبکه‌های اجتماعی در مورد انتخابات ۲۰۱۶ ایالات متحده منتشر شده بود. گزارش مستقلی که از سوی مجلس سنای ایالات متحده‌ی آمریکا منتشر شده، تأیید می‌کند که شبکه‌های اجتماعی نقش موثری در انتشار اخبار نادرست و جعلی تا قبل از انتخاب داشته‌اند و روس‌ها از این فضا حداکثر استفاده را می‌کنند. به‌نظر می‌رسد روسیه قصد دارد بیش‌ از پیش از فضای اینستاگرام برای پیشبرد اهداف خود استفاده کند. محققان New Knowledge که به بررسی شرایط و تحقیق در این رابطه مشغول هستند، معتقدند که اینستاگرام به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین شبکه‌های اجتماعی برای انتشار اخبار و اطلاعات مورد توجه و استفاده قرار می‌گیرد. از سوی دیگر پست‌هایی در مورد عدم واکسیناسیون در اینستاگرام به‌اشتراک گذاشته می‌شود و این شبکه‌ی اجتماعی برای حذف اطلاعاتی که می‌تواند به سلامتی شهروندان آسیب جدی وارد کند، بسیار تحت فشار قرار گرفته است.

ماه گذشته، مؤسسه‌ی Full Fact که یکی از شرکت‌های همکار فیسبوک در بررسی راستی‌آزمایی اطلاعات است، از غول رسانه‌ای خواسته تا اطلاعاتی درمورد سازوکار اشتراک‌گذاری محتواهایی که به‌عنوان دروغ گزارش می‌شوند، ارائه کند؛ موضوعی که خود نگرانی‌‎‌هایی دربار‌ه‌ی کارایی برنامه‌ی جدید مطرح کرده است.

مایکروسافت مشکل محدودیت سرعت پردازش پردازنده و کاهش سرعت آن‌ را در بعضی از دستگاه‌های سرفیس پرو ۶ و سرفیس بوک ۲ پس از ارائه‌ی به‌روزرسانی نرم‌افزاری جدید برای این مدل‌ها تأیید کرد. پردازنده‌ی این دستگاه‌های فوق باریک روی فرکانس ۴۰۰ مگاهرتز دچار محدودیت می‌شود و حتی پس از خاموش کردن و راه‌اندازی مجدد روی همین فرکانس باقی می‌ماند و افزایش نمی‌یابد.

کاربران مدل‌های سرفیس پرو 6 و سرفیس بوک 2 طی هفته‌ی گذشته اطلاعاتی را در مورد این مشکل روی وب‌سایت ردیت ارسال کرده‌اند. اکنون مایکروسافت مشکل را با انتشار اطلاعیه‌ای تأیید کرده است. سخنگوی مایکروسافت در وب‌سایت تک‌ریپابلیک اعلام کرد:

ما از مشکلی که برخی کاربران مبنی بر پایین بودن سرعت پردازنده‌ی سرفیس بوک‌ها گزارش کرده‌اند، آگاه هستیم. تلاش می‌کنیم به‌سرعت این مشکل را در یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری برطرف کنیم.

در حال‌ حاضر کاربران ردیت قابلیت BD PROCHOT پردازنده‌ی اینتل را عامل این مشکل معرفی می‌کنند. قابلیت مطرح‌شده در زمان‌هایی کاربرد دارد که دمای پردازنده بیش از حد افزایش می‌یابد و در نتیجه پیغامی به پردازنده برای کاهش سرعت ارسال می‌شود؛ به‌ همین جهت، سرعت پردازنده کاهش می‌یابد و سیستم خنک می‌شود. مشکل آنجا است که قابلیت BD PROCHOT می‌تواند با قطعات و لوازم جانبی دیگر هم فراخوانی شود و محدود به پردازنده نیست. دلیل این امر جلوگیری از داغ شدن و آسیب دیدن قطعاتی است که در کنار پردازنده جای‌گذاری شده‌اند و ممکن است حرارت پردازنده و کل سیستم روی آن‌ها تأثیر بگذارد. بنابراین، ممکن است مقصر اصلی در کاهش سرعت دستگاه‌های مایکروسافت، BD PROCHOT باشد؛ به‌شکلی که حتی زمانی‌که دمای پردازنده پایین است، این قابلیت فعال می‌شود.

لپ‌تاپ‌های سرفیس مایکروسافت تنها دستگاه‌هایی نیستند که از قابلیت BD PROCHOT استفاده می‌کنند، ولی اخیرا شکایت‌های فراوانی از این مدل خاص دیده شده است.

راه‌حل قطعی و رسمی برای این مشکل هنوز ارائه نشده است، ولی برخی کاربران با استفاده از نرم‌افزاری جانبی به‌نامThrottleStop موفق شده‌اند این مشکل را برطرف کنند. باید توجه داشت، استفاده از نرم‌افزارهای جانبی برای غیرفعال کردن تنظیمات سیستم ممکن است خطرناک باشد و باید در استفاده از آن‌ها احتیاط کرد.

مایکروسافت مشکل محدودیت سرعت پردازش پردازنده و کاهش سرعت آن‌ را در بعضی از دستگاه‌های سرفیس پرو ۶ و سرفیس بوک ۲ پس از ارائه‌ی به‌روزرسانی نرم‌افزاری جدید برای این مدل‌ها تأیید کرد. پردازنده‌ی این دستگاه‌های فوق باریک روی فرکانس ۴۰۰ مگاهرتز دچار محدودیت می‌شود و حتی پس از خاموش کردن و راه‌اندازی مجدد روی همین فرکانس باقی می‌ماند و افزایش نمی‌یابد.

کاربران مدل‌های سرفیس پرو 6 و سرفیس بوک 2 طی هفته‌ی گذشته اطلاعاتی را در مورد این مشکل روی وب‌سایت ردیت ارسال کرده‌اند. اکنون مایکروسافت مشکل را با انتشار اطلاعیه‌ای تأیید کرده است. سخنگوی مایکروسافت در وب‌سایت تک‌ریپابلیک اعلام کرد:

ما از مشکلی که برخی کاربران مبنی بر پایین بودن سرعت پردازنده‌ی سرفیس بوک‌ها گزارش کرده‌اند، آگاه هستیم. تلاش می‌کنیم به‌سرعت این مشکل را در یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری برطرف کنیم.

در حال‌ حاضر کاربران ردیت قابلیت BD PROCHOT پردازنده‌ی اینتل را عامل این مشکل معرفی می‌کنند. قابلیت مطرح‌شده در زمان‌هایی کاربرد دارد که دمای پردازنده بیش از حد افزایش می‌یابد و در نتیجه پیغامی به پردازنده برای کاهش سرعت ارسال می‌شود؛ به‌ همین جهت، سرعت پردازنده کاهش می‌یابد و سیستم خنک می‌شود. مشکل آنجا است که قابلیت BD PROCHOT می‌تواند با قطعات و لوازم جانبی دیگر هم فراخوانی شود و محدود به پردازنده نیست. دلیل این امر جلوگیری از داغ شدن و آسیب دیدن قطعاتی است که در کنار پردازنده جای‌گذاری شده‌اند و ممکن است حرارت پردازنده و کل سیستم روی آن‌ها تأثیر بگذارد. بنابراین، ممکن است مقصر اصلی در کاهش سرعت دستگاه‌های مایکروسافت، BD PROCHOT باشد؛ به‌شکلی که حتی زمانی‌که دمای پردازنده پایین است، این قابلیت فعال می‌شود.

لپ‌تاپ‌های سرفیس مایکروسافت تنها دستگاه‌هایی نیستند که از قابلیت BD PROCHOT استفاده می‌کنند، ولی اخیرا شکایت‌های فراوانی از این مدل خاص دیده شده است.

راه‌حل قطعی و رسمی برای این مشکل هنوز ارائه نشده است، ولی برخی کاربران با استفاده از نرم‌افزاری جانبی به‌نامThrottleStop موفق شده‌اند این مشکل را برطرف کنند. باید توجه داشت، استفاده از نرم‌افزارهای جانبی برای غیرفعال کردن تنظیمات سیستم ممکن است خطرناک باشد و باید در استفاده از آن‌ها احتیاط کرد.

مسافرت با هواپیما می‌تواند آزادهنده و ترسناک باشد. اما اکنون روش جدیدی برای آرام کردن مسافرانی که موقع برخاستن هواپیما از زمین دچار اضطراب می‌شوند، ارائه شده است. هواپیمایی بیریتش ایرویز اعلام کرد که در حال آزمایش هدست واقعیت مجازی خود در پروازهای بین فرودگاه هیترو لندن و فرودگاه جان اف کندی نیویورک است. این هدست‌ها سرگرمی‌های مختلفی را در فرمت دوبعدی، سه‌بعدی و ۳۶۰ درجه به مسافر نشان می‌دهند. همچنین بیریتش ایرویز در حال تدارک برنامه‌های درمانی بیشتری برای کسانی است که از پرواز می‌ترسند. برنامه‌های این هدست‌ها شامل مراقبه و صدا درمانی است. در قسمت پیشخوان بلیط‌فروشی این خط هوایی در فرودگاه هیترو صفحه نمایشی نصب شده که به مسافران نشان می‌دهد تجربه‌ی پرواز در قسمت فرست‌کلس هواپیما و استفاده از این هدست‌ها در آن چگونه است تا مسافران ترغیب شوند و بلیط‌ خود را به فرست‌کلاس انتقال دهند.

برخی دیگر از خطوط هوایی نیز تلاش کرده‌اند تا استفاده از واقعیت مجازی را به مسافران خود پیشنهاد دهند. سال گذشته خطوط هوایی آلاسکا، لوفت هانزا، ایرفرانس و کانتاس برنامه‌های واقعیت مجازی را امتحان کردند.

درگذشته اغلب بحث‌ها پیرامون واقعیت مجازی فقط در حوزه‌ی صنعت بازی بود اما با این اقدام هواپیمایی بیریتیش ایرویز سایر صنایع نیز به فکر افتاده‌اند که از چه راه‌هایی از تکنولوژی جدید استفاده کنند. مرکز سلامت و بیمارستان کودکان استنفورد در لس‌آنجلس، دو مرکز مراقبت‌های سلامت هستند که اکنون روی برنامه‌های واقعیت مجازی کار می‌کنند.

در تساکان آفریقای جنوبی، میسیمانگو، زن جوان درحال مرگی بود که وقتی به آزمایش رژیم درمانی جدید سل پیوست، تنها ۲۶ کیلوگرم وزن داشت. او که آلوده به سویه‌ی مرگ‌باری از بیماری سل بود، در حد مرگ وحشت‌زده شده بود. پرستاران محلی به او گفته بودند که بیمارستان ژوهانسبورگ که او باید به آنجا منتقل شود، بسیار دور و پر از میمون‌های وروت است. میسیمانگو به‌یاد می‌آورد:

من تمام طول راه را در آمبولانس گریه می‌کردم. آن‌ها به من می‌گفتند که با میمون‌ها زندگی خواهم کرد و پرستاران خوبی ندارد و غذای آنجا بد است. من راه برگشتی نداشتم. آن‌ها به والدین من ‌گفتند که وضعیت بیمه را محکم کنند، چرا که من خواهم مرد.

اکنون با گذشت ۵ سال، میسیمانگوی ۲۵ ساله دیگر سل ندارد. او سالم است، ۴۷ کیلوگرم وزن دارد و مادر یک پسر کوچک نیز است. آزمایشی که او بدان پیوسته بود، کوچک بود؛ تنها ۱۰۹ بیمار در آن مشارکت داشتند اما متخصصان نتایج اولیه‌ی آن را تحول‌آفرین می‌خوانند. رژیم دارویی آزمایش‌شده روی میسیمانگو نرخ موفقیت ۹۰ درصدی را دربرابر سل بسیار مقاوم به دارو حاصل کرد. روز چهارشنبه (۱۴ اوت)، سازمان غذا‌و‌داروی آمریکا با قبول این رویکرد، سه داروی جدید موجود در این رژیم درمانی را تأیید کرد. معمولا سازمان جهانی بهداشت، مصوبات FDA یا همتای اروپایی‌اش را تصویب می‌کند، به این معنا که درمان می‌تواند به‌زودی در سرتاسر جهان مورد استفاده قرار گیرد.

دکتر پائولین هاول از یک بیمار مبتلا به سویه‌ی زهرآگین سل در بیمارستان بیماری‌های گرمسیری سیزوه در ژوهانسبورگ مراقبت می‌کند

اکنون سل از ایدز پیشی گرفته و به‌علت اصلی مرگ‌های ناشی از عفونت تبدیل شده است. سویه‌ای از آن که XDR نامیده می‌شود، بسیار کشنده است. این سویه دربرابر تمام ۴ خانواده از آنتی‌بیوتیک‌هایی که به‌طور معمول برای مبارزه با این بیماری استفاده می‌شوند، مقاوم است. فقط بخش کوچکی از ده میلیون نفری که هرساله به سل مبتلا می‌شوند، این نوع را می‌گیرند اما تعداد کمی از آن‌ها جان سالم به در خواهند برد. حدود ۳۰ هزار مورد از این نوع سل در بیش از ۱۰۰ کشور جهان وجود دارد. کارشناسان معتقدند که سه‌چهارم از آن بیماران قبل از اینکه حتی تشخیص داده شوند، از دنیا می‌روند و در میان کسانی که درمان‌های معمول را دریافت می‌کنند، نرخ درمان تنها ۳۴ درصد است.

خود درمان فوق‌العاده دشوار است. در یک رژیم درمانی معمولی در آفریقای جنوبی بیمار باید به مدت دو سال، هر روز ۴۰ قرص مصرف کند. دیگر کشورها حتی بر رژیم‌های دارویی قدیمی‌تری متکی هستند که شامل ترزیق روزانه‌ی آنتی‌بیوتیک‌هایی می‌شود که با اثرات جانبی ویرانگری نظیر ناشنوایی، نارسایی کلیه و روان‌پریشی همراه است. اما در آزمایشی که خانم میسیمانگو در آن شرکت کرد و آزمایش Nix-TB نام دارد، بیماران به‌مدت ۶ ماه تنها ۵ قرص در روز مصرف می‌کردند. این قرص‌ها حاوی سه دارو هستند: پرتومانید، بداکیلین و لینزولید (شاید روزی کل این رژیم دارویی به شکل یک قرص ارائه شود، مانند داروهای HIV). تا همین اواخر برخی از گروه‌ها، مخالف تأیید پرتومانید بودند و می‌گفتند که این دارو به آزمایش‌های بیشتری نیاز دارد اما دیگر متخصصان سل استدلال می‌کردند که وضعیت به‌حدی ناامیدکننده است که خطراتی نیز باید پذیرفته شود. دکتر جرالد فریدلند، یکی از کاشفان XDR-TB، آزمایش Nix را آزمایشی شگفت‌انگیز خواند که می‌تواند درمان را متحول کند:

اگر این روش به همین شکلی که به‌نظر می‌رسد، عمل کند ما باید همین الان آن را انجام دهیم.

میسیمانگو در خانه‌اش در تساکان. او یکی از شرکت‌کنندگان آزمایش Nix-TB بود و اکنون دیگر سل ندارد

اخبار مبنی بر اینکه سل به یک سویه‌ی جدید و وحشتناک تکامل پیدا کرده است، ابتدا در سال ۲۰۰۶ منتشر شد؛ وقتی پزشکان شرکت‌کننده در کنفرانس جهانی ایدز از وجود گروهی از بیماران مبتلا به سل محکوم به مرگ درتوگلا فری در آفریقای جنوبی خبردار شدند. از ۵۳ بیماری که این سویه از بیماری در آن‌ها تشخیص داده شده بود، ۵۲ نفر عمدتا طی یک ماه پس از تشخیص از دنیا رفتند. آن‌ها نسبتا جوان بوده و میانگین سنی آن‌ها ۳۵ سال بود. بسیاری از آن‌ها هرگز برای سل تحت درمان قرار نگرفته بودند به این معنا که نوعی سویه‌ی مقاوم به دارو را از دیگرانی که آلوده شده بودند، گرفته بودند و آن را با عدم مصرف دارو توسعه نداده بودند. چندین مورد از آن‌ها کارکنان مراکز بهداشتی بودند که تصور می‌شد آن را از بیماران گرفته باشند. طی چند ماه، آفریقای جنوبی متوجه شد که در ۴۰ بیمارستان این کشور مواردی از عفونت کشنده وجود دارد. مقامات سازمان جهانی بهداشت نگران شده و خواستار انجام آزمایش‌های جهانی شدند. نتایج نشان داد که ۲۸ کشور ازجمله کشور آمریکا دارای سویه‌ی کشنده‌ی XDR-TB هستند و دو سوم از موارد در چین، هند و روسیه دیده شد. مشخص کردن میزان پراکندگی این سویه درآفریقا دشوارتر بود زیرا بیشتر کشورهای آفریقایی قادر به انجام آزمایش‌های پیچیده نیستند.

ویروس HIV که موجب بیماری ایدز می‌شود، به هدایت اپیدمی کمک کرد. طبق گفته‌ی سازمان جهانی بهداشت، احتمال ابتلا به سل در کسی که دچار عفونت HIV است، ۲۵ برابر بیشتر است. اما بسیاری از قربانیان ازجمله خانم میسیمانگو بدون داشتن عفونت HIV به این نوع سل مبتلا شده بودند.

در سال‌های اولیه، XDR-TB حکم مرگ را داشت. پزشکان هر دارویی را که به نظرشان می‌رسید، آزمایش می‌کردند، از داروهای درمان جذام گرفته تا داروهایی که برای درمان عفونت مجاری ادراری استفاده می‌شد. دکتر فرانسیسکا کنرادی، پژوهشگر دانشگاه ویتس ژوهانسبورگ و مدیر آزمایش Nix می‌گوید:

از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴، ما هر چیزی را آزمایش کردیم.

میزان مرگ‌و‌میر حدود ۸۰ درصد بود. گاهی اوقات داروها موجب مرگ بیماران می‌شدند. در موارد دیگر بیماران در اثر بیماری فوت می‌کردند زیرا نمی‌توانستند داروها را تحمل کرده و مصرف آن‌ها را متوقف می‌کردند.

میکروب‌های عامل سل در اعماق ریه‌ها پنهان شده و در توده‌های سلول‌های مرده سنگر می‌گیرند. شکستن این گره‌ها و کشتن تمام باکتری‌ها نیازمند مصرف دارو به‌مدت چندین ماه است. تقریبا تمام آنتی‌بیوتیک‌ها موجب تهوع و استفراغ می‌شوند اما تزریقات نیز برای بیماران بسیار سخت است. دکتر پائولین هاول می‌گوید:

برخی دچار توهم می‌شوند. من یک بیماری داشتم که سعی داشت پوست خود را ببُرد زیرا فکر می‌کرد حشراتی زیر پوست او درحال خزیدن هستند.

این داروها ممکن است طی مدت کوتاهی بیمار را روی صندلی چرخ‌دار بنشاند یا او را دچار سرگیجه یا ناشنوایی کند. اعصاب موجود در پاها و دستان ممکن است خشک شده و آن‌ها دیگر نتوانند راه رفته یا غذا بپزنند. یکی از بیماران دکتر هاول چنان دچار مشکل شنیدن صدای زنگ در گوش خود شد که سعی کرد خودکشی کند.

دکتر پائولین هاول (سمت راست) آزمایش‌های درمان‌ سل را در سیزوه‌ انجام می‌دهد

داروی Nix (سمت چپ) درمقایسه‌با رژیم معمولی XDR (سمت راست) که نیاز به مصرف روزانه‌ی ۴۰ قرص به مدت دو سال دارد

خانم میسیمانگو (سمت راست) در کنار بستگانش در خانه. قبل از آزمایش، داروها موجب ایجاد چنان حس بدی در او می‌شدند که او قرص‌ها نمی‌خورد

خانم میسیمانگو نیز به مرگ نزدیک شده بود، زیرا داروها برای او بسیار زیاد بودند. وقتی او ۱۹ ساله بود، سل مقاوم به دارو را از زن جوان بی‌خانمانی که او را در منزل خود پذیرفته بودند، گرفت. بنابر رسم مردم تساکان، مادرش از وی خواسته بود که محل خوابش را با او به اشتراک بگذارد. میسیمانگو گفت چند هفته بعد پس از اینکه او رفت، سرفه‌های من  شروع شد. او به ما نگفته بود که سل مقاوم به دارو دارد.

در ابتدا خانم میسیمانگو در بیمارستان تزریق‌های خود را دریافت می‌کرد و تحت نظر مادرش قرص‌های خود را مصرف می‌کرد. اما قرص‌ها چنان حال او را بد می‌کرد که دور از چشم مادرش قرص‌ها را از دهان بیرون می‌آورد و بین بالش‌های کاناپه پنهان می‌کرد. پس از اینکه وی دوبار از مصرف داروها امتناع کرد، به سیزوه منتقل شد و از تصور این موضوع که در تنهایی خواهد مرد، وحشت‌زده شد.

اگرچه سیزوه در بزرگ‌ترین شهر آفریقای جنوبی واقع شده، اما این منطقه منزلگاه میمون‌ها، طاووس‌های وحشی و خدنگ‌ها است. این بیمارستان مدت‌ها در خط مقدم جنگ مداوم آفریقای جنوبی علیه سل قرار داشته است. بیمارستان روی تپه‌ی ایزوله‌شده‌ای در فاصله‌ی ۱۶ کیلومتری شهر قرار دارد. این بیمارستان را بریتانیایی‌ها در سال ۱۸۹۵ با عنوان بیمارستان ریتفونتین ساختند تا قربانیان بیماری‌های مسری مانند جذام، آبله و سفلیس را در آن نگه‌داری کنند. گاندی در جریان شیوع طاعون خیارکی در سال ۱۹۰۴ در آنجا داوطلب شد و اسقف اعظم دزموند مپیلو توتو در جوانی یکی از بیماران مبتلا به سل در این مرکز بود. در سال ۱۹۹۶، با هجوم همه‌گیری ایدز، سازمان جهانی بهداشت اعلام کرد که آفریقای جنوبی بدترین شیوع سل در جهان را دارد: ۳۵۰ مورد در هر ۱۰۰ هزار شهروند. این آمار دولت را که از روش‌های منسوخ علیه این بیماری استفاده می‌کرد، شوکه کرد. تشخیص با استفاده از اشعه ایکس انجام می‌شد که نسبت‌به آزمایش خلط دقت کمتری دارد و پزشکان همه‌ی بیماران را بستری می‌کردند. وضعیت این بیمارستان در سال ۱۹۹۶ وحشتناک بود. بنا به توصیف یک بازدیدکننده، در بخش مردان، ده‌ها بیمار مبتلا به سل روی تخت‌هایی با ۶۰ سانتی‌متر فاصله دراز کشیده بودند؛ افرادی که سویه‌های مقاوم به دارو را داشتند، درکنار بیماران مبتلا به نوع معمولی سل خوابیده بودند. هیچ‌کس ماسک نزده بود و پزشکی مشغول به کار نبود. هنگام شب، وسایل گرمایشی روشن می‌شد و اتاق به گرمخانه‌ی کشنده‌ای تبدیل می‌شد. اما طی سال‌های اخیر، این تنها نام بیمارستان نبود که تغییر کرد (سیزوه در زبان مردم زولو به‌معنای ملت است)، بلکه تغییرات مثبت زیادی در این بیمارستان اتفاق افتاد.

کارکنان بیمارستان سیزوه. بیمارستان در ابتدا به‌وسیله‌ی انگلیسی‌ها برای نگه‌داری از بیماران مبتلا به بیماری‌های مسری ساخته شد

نقاشی دیواری روی دیوار بیمارستان سیزوه که در آن بیماران در جلسات درمانی شرکت می‌کنند. برای بیماران، ماه‌ها جدا بودن از دیگران، به‌منظور درمان سخت است

بیلیارد و تنیس روی میز ازجمله فعالیت‌هایی است که برای بیماران مبتلا به سل در سیزوه فراهم شده است. درمان ممکن است سال‌ها طول بکشد

بخش سابق مردان اکنون سالن جلسات و غالباً خالی است. بیماران مبتلا به سل که مقاوم به دارو نیستند، در خانه تحت درمان قرار می‌گیرند و حتی مبتلایان به سویه‌هایی که تاحدی مقاوم به دارو هستند، معمولا فقط به مدت کوتاهی در بیمارستان بستری می‌شوند. بیماران XDR-TB در بخشی بالای تپه استراحت می‌کنند و افراد ضعیفی که قادر به راه رفتن نیستند، با سبدهای گلف جا‌به‌جا می‌شوند. هر بیمار داری اتاق، حمام، وسایل پزشکی جداگانه و پنجره‌های بزرگ و دری برای بیرون رفتن است. دکتر ریانا لوو، مدیر اجرایی بیمارستان می‌گوید:

ساختمان دارای سیستم تهویه‌ی پیشرفته‌ای است اما اغلب خراب می‌شود، بنابراین سیاست این است که تا جای ممکن، همه‌ی درها و پنجره ها باز باشند.

بیماران می‌توانند در باغ کار کنند، بیلیارد و فوتبال‌دستی بازی کنند، در کلاس‌های خیاطی، منجوق‌دوزی یا دیگر کلاس‌های آموزنده شرکت کنند. اما ماه‌ها جدایی به‌منظور درمان، می‌تواند سخت باشد. بیماری به نام سامانتا در یک جلسه‌ی گروه‌درمانی که به محل شکایت تبدیل شده بود، فریاد زد:

بچه‌های ما پراکنده شده‌اند، آن‌ها دارند از دست می‌روند.

شوهرم در زندان است. پسر اولم به‌خاطر سرقت در خیابان دستگیر شده است. اگر من خانه بوده‌ام، چنین اتفاق‌هایی نمی‌افتاد.

مشاور این بحث را قطع کرد و گفت:

ما ناامیدی شما را درک می‌کنیم اما اگر شما را مرخص کنیم، خطرناک است. شما سالم نیستید. شما هنوز می‌توانید مردم را بیمار کنید. به‌همین دلیل است که باید حداقل به مدت ۴ ماه اینجا بمانید.

رژیم دارویی که به‌طور موفقیت‌آمیزی در سیزوه آزمایش شد، BPaL خوانده می‌شود که از حروف نخست سه دارویی که حاوی آن‌ها است، تشکیل شده است. دکتر هاول گفت:

رژیم درمانی BPaL جسورانه است زیرا علاوه بر داروهای حمایتی، به‌جای دو داروی کشنده، حاوی سه داروی کشنده است.

او توضیح می‌دهد که بیشتر رژیم‌های دارویی، متکی بر داروهای قدرتمندی هستند که می‌توانند دیواره‌های باکتریایی را تخریب کنند و نیز شامل داروهایی می‌شوند که دارای عوارض جانبی کمتری بوده و فقط مانع از تکثیر باکتری عامل سل (مایکوباکتریوم توبرکلوزیس) می‌شوند.

استفاده‌ی کوتاه‌مدت از لینزولید دربرابر عفونت‌های شدید بیمارستانی می‌تواند موجب مشکلات کمی شود اما استفاده از این دارو به‌مدت طولانی می‌تواند موجب مرگ اعصاب موجود در پاها شده و راه رفتن را دشوار کند یا می‌تواند موجب سرکوب مغز استخوان شود؛ جایی که در آن سلول‌های خونی ساخته می‌شود (برای یافتن مقدار مناسب لینزولید، پژوهشگران Nix آزمایش جدیدی به نام ZeNix را آغاز کرده‌اند).

سازمان غذا و دارو در سال ۲۰۱۲ داروی بداکیلین را برای استفاده دربرابر سل مقاوم به دارو تأیید کرد (سویه‌ی XDR یک زیرمجموعه‌ی کشنده‌تر است) و سال ۲۰۱۵، سازمان جهانی بهداشت نیز آن را تأیید کرد. تا روز چهارشنبه درمورد استفاده از پرتومانید مباحثی وجود داشت، اگرچه در ماه ژوئن کمیته‌ی مشاورتی FDA با ۱۴ رای مثبت و ۴ رای منفی آن را تأیید کرده بود. برخی از گروه‌ها استدلال می‌کردند که دارو خیلی کم مورد آزمایش قرار گرفته است.لیندسی مک‌کنا، مدیر پروژه‌ی سل در گروه اقدام درمانی یک سازمان حمایتی در ماه ژوئیه گفته بود:

پرتومانید یک داروی امیدبخش به‌نظر می‌رسد اما درمورد استفاده از آن عجله می‌شود و ما نمی‌خواهیم ببینیم که FDA استاندارهای خود را به این منظور پایین آورده است.

سازمان او و برخی از سازمان‌های دیگر از FDA خواسته‌اند که انجام آزمایش‌های دقیق‌تری را برای داروی مذکور درخواست کند.

یک تکنسین کلنی‌های سویه‌های مختلف باکتری سل را برای آزمایش‌های تخصصی در مرکز سل در ژوهانسبورگ آماده می‌کند

لوله‌های حاوی کشت باکتری سل

یک بیمار شرکت‌کننده در آزمایش Nix درحال دریافت داروی خود. بسیاری از متخصصان سل می‌خواستند که داروهای موجود در این رژیم دارویی با وجود کوچک بودن اندازه‌ی نمونه‌ی آزمایش به‌سرعت تأیید شوند

پرتومانید متعلق به یک شرکت دارویی نیست و یک شرکت غیرانتفاعی مستقر در نیویورک که به‌دنبال یافتن درمان‌های جدید است و TB Alliance نام دارد، آن را توسعه داده است. دکتر مل اسپیگلمن که ریاست TB Alliance را برعهده دارد، استدلال می‌کند که انجام یک آزمایش بالینی کامل غیرعملی و نیز غیر اخلاقی است. او می‌گوید:

خود را جای بیمار بگذارید: انتخاب بین مصرف سه دارو با نرخ موفقیت ۹۰ درصد و ۲۰ یا تعداد بیشتری دارو با شانس موفقیت کمتر؛ چه کسی تمایل به شرکت در آزمایشی دارد که به‌طور تصادفی به یکی از این دو گروه اختصاص داده شود؟

چنین آزمایشی ۳۰ میلیون دلار هزینه خواهد داشت و ۵ سال بیشتر طول خواهد کشید. این استفاده‌ای ضعیف از منابع کمیاب است.

اینوسنت ماکاموی ۳۲ ساله وقتی در سال ۲۰۱۷ تصمیم گرفت که به آزمایش Nix بپیوندد، با دو سال بستری شدن رو‌به‌رو بود. او نیز همچون خانم میسیمانگو از یک هم‌اتاقی مبتلا به سل مقاوم به دارو، سل گرفته بود. او که یک لوله‌کش بود، در مکان ساخت‌و‌ساز دورافتاده‌ای با یک نجار هم‌اتاقی بود که دچار بیماری سل شده بود و مصرف داروهای خود را متوقف کرده بود. او به‌زودی احساس خستگی کرد و اشتهای خود را از دست داد. پزشکان بیمارستان نزدیک خانه‌اش بیماری سل او را تشخیص دادند و مصرف روزانه ۲۹ قرص و یک تزریق را برایش تجویز کردند. او می‌گفت به‌علت درد شدیدی که در ناحیه‌ی روده‌ی بزرگ خود داشت، نمی‌توانست بنشیند. در بیمارستان، او دو بیمار را دید که چون نتوانستند رژیم دارویی خود را دنبال کنند، جان خود را از دست دادند. ماکاموی فکر می‌کرد که احتمال زنده ماندن وجود ندارد. آزمایش‌های بیشتر نشان داد که او مبتلا به XDR-TB است. او به سیزوه منتقل شد و به او پیشنهاد شرکت در آزمایش Nix داده شد. برخی از بیمارانی که در آنجا بودند و تحت رژیم‌های استاندارد ۴۰ قرصی قرار داشتند، او را دلسرد کردند. او گفت:

آن‌ها به من گفتند که از شما به‌عنوان موش آزمایشگاهی استفاده می‌شود. حتی پرستاران هم همین تصور را داشتند.

اما ماکاموی مصرف تنها ۵ قرص در روز را به مدت ۶ ماه وسوسه‌انگیز دانست و به‌همین علت داوطلب شد. طی یک ماه او توانست تأثیر این رژیم درمانی را ببیند:

بیمارانی که ما را موش آزمایشگاهی خوانده بودند، آرزو می‌کردند که کاش قرص‌های این پژوهش را دریافت کرده بودند.

اینوسنت ماکامو که با XDR-TB عفونی شده بود، در آزمایش Nix شرکت کرد

درمیان موجی از درگیری و خشونت، دانشمندان و پزشکان بسیاری در جمهوری دموکراتیک کنگو در حال انجام یک آزمایش بالینی از داروهای جدید برای مبارزه با شیوع یک ساله‌ی ابولا بوده‌اند. روز دوشنبه، بانیان این آزمایش در سازمان جهانی بهداشت و موسسه‌ی ملی بهداشت اعلام کردند که به‌نظر می‌رسد دو درمان آزمایشی به میزان قابل‌توجهی موجب افزایش نرخ ماندگاری شوند. درحالی‌که قبلا نشان داده شد یک واکسن آزمایشی مردم را از ابتلا به ابولا محافظت می‌کند، خبر جدید نخستین درمان برای افرادی است که قبلا دچار بیماری شده‌اند. ژان-ژاک موینبی، مدیر کل موسسه‌ی ملی پژوهش‌های زیست‌پزشکی در کنگو که بر عملیات آزمایش نظارت داشته است، می‌گوید:

از این پس ما دیگر نمی‌گوییم ابولا درمانی ندارد.

از نوامبر گذشته، بیمارانی در چهار مرکز درمانی در شرق کشور کنگو که در آن جا شیوع بیماری در بدترین حالت خود قرار دارد، به‌طور تصادفی برای دریافت یکی از چهار درمان پژوهشی اختصاص داده شدند: آن‌ها یا یک داروی ضدویروسی که رمدسیویر (remdesivir) نامیده می‌شد یا یکی از سه دارویی که حاوی آنتی‌بادی‌های مونوکلونالبودند را دریافت کردند.

دانشمندان این پروتئین‌های بزرگ Y شکل را مهندسی کردند تا اشکال خاصی از باکتری‌ها و ویروس‌های مهاجم را شناسایی کنند و سپس سلول‌های ایمنی را برای حمله به پاتوژن‌ها به کار گیرند. یکی از این داروها که ZMapp نامیده می‌شود، در حال حاضر استاندارد مراقبتی در هنگام شیوع ابولا درنظر گرفته می‌شود. این دارو در جریانهمه‌گیری ویرانگر ابولا در غرب آفریقا که در سال ۲۰۱۴ رخ داد، آزمایش و مورد استفاده قرار گرفت و هدف این بود که بررسی کنند آیا دیگر داروها می‌توانند تاثیری فراتر از داروی مذکور داشته باشند یا خیر. اما داده‌های اولیه از ۶۸۱ بیمار (از ۷۲۵نفر) نتایج قابل‌توجهی حاصل کرد و آن آزمایش متوقف شد. به‌گفته‌ی آنتونی فاسی، مدیر موسسه‌ی ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی، میزان مرگ‌و‌میر در بیمارانی که Zmapp را در چهار مرکز آزمایشی دریافت کردند، به ۴۹ درصد کاهش پیدا کرد. میزان مرگ‌و‌میر در افراد آلوده‌ای که هیچ شکلی از درمان را دریافت نمی‌کنند، بیش از ۷۵ درصد است.

کوکتل آنتی‌بادی مونوکلونال تولیدشده به‌وسیله‌ی شرکتی به نام Regeneron Pharmaceuticals، دارای بیشترین تاثیر روی پایین آوردن نرخ مرگ‌و‌میر بود و آن را به ۲۹ درصد رساند درحالی‌که آنتی‌بادی مونوکلونال NIAID که mAb114 نامیده می‌شود، دارای نرخ مرگ‌و‌میر ۳۴ درصد بود. نتایج درمورد بیمارانی که پس از ابتلا سریعا این درمان را دریافت می‌کردند، چشم‌گیرتر بود؛ وقتی بار ویروسی هنوز پایین بود، نرخ مرگ‌و‌میر با داروی mAb114 به ۱۱ درصد، با داروی Regeneron به ۶ درصد، با داروی ZMapp به ۲۴ درصد و با داروی Remdesivir به ۳۳ درصد رسید. داروهای مبتنی بر آنتی‌بادی‌های مونوکلونال تبدیل به نقطه‌ی اتکای پزشکی مدرن شده‌اند و در درمان انواعی از بیماری‌ها از سرطانگرفته تا لوپوس مورد استفاده قرار می‌گیرند.

البته ساختن داروهای مبتنی بر آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، برای مهندسان پرتلاش مهندسی معکوس سال‌ها زمان می‌طلبد. به‌عنوان مثال Zmapp با آلوده کردن موش‌ها به ابولا و سپس جمع‌آوری آنتی‌بادی‌هایی که موش‌ها دربرابر ویروس تولید کرده بودند، توسعه پیدا کرد. آنتی‌بادی‌های مذکور باید بیشتر مهندسی شوند تا شبیه آنتی‌بادی‌های انسانی به‌نظر برسند و موجب ایجاد واکنش ایمنی در بدن انسان نشوند. ابولا با استفاده از پروتئین‌های میخ‌مانندی که روی سطح خارجی سلول قرار دارد، به داخل سلول‌های قربانیان نفوذ می‌کند؛ بنابراین پژوهشگران آنتی‌بادی‌های مختلف را به دنبال یافتن آن‌هایی که در پیوند به این پروتئین‌ها بهترین عملکرد را داشتند، مورد جستجو قرار دادند: دسترسی را مهار کنید تا دیگر ویروس نتواند تکثیر و گسترش یابد. اما درمقایسه‌با دیگر ویروس‌ها، ابولا بزرگ است و قابلیت تغییر شکل دارد و مهار عفونت آن به‌وسیله‌ی هریک از آنتی‌بادی‌ها دشوار است. به‌همین دلیل است که رویکرد کوکتل ترجیح داده شد و محصول Regeneron به شکل ترکیبی از سه آنتی‌بادی مونوکلونال تولید شد.

به‌عقیده‌ی برخی پژوهشگران، یک روش بهتر استخراج سرم بازماندگان ابولا و برداشت DNA از سلول‌های خونی سفید سازنده‌ی آنتی‌بادی‌ها بود. حاصل این کار دستیابی به مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های ژنتیکی برای ساخت آنتی‌بادی‌ها همراه با سابقه‌ی اثبات‌شده‌ای دربرابر ویروس ابولا است. این همان چیزی است که داروی mAb114 بر اساس آن ساخته شده: آنتی‌بادی از خون یکی از بازماندگان شیوع ۱۹۹۵در کیک‌ویت کنگو جداسازی شد. دانشمندان چندین سال پیش آن را کشف کردند، این آنتی‌بادی‌ها بیش از یک دهه در بدن او درحال گردش بودند.

با اعلام سازمان جهانی بهداشت، آزمایش جدیدی آغاز می‌شود که در آن مستقیما Regeneron با mAb114 که به‌وسیله‌ی شرکتی فلوریدایی به نام Ridgeback Biotherapeutics تولید می‌شود، مورد مقایسه قرار خواهد گرفت. به‌گفته‌ی مایک رایان، مدیر فوریت‌های بهداشتی سازمان جهانی بهداشت، تمام واحدهای درمانی ابولا در منطقه‌ی شیوع اکنون تنها از دو داروی آنتی‌بادی مونوکلونال دارای بیشترین تاثیر استفاده می‌کنند. او می‌گوید:

اخبار امروز، ما را قدمی به نجات جان تعداد انسان‌های بیشتری نزدیک می‌کند. موفقیت آشکار است اما یک تراژدی نیز همراه این موفقیت است. فاجعه این‌ است که مردم به قدر کافی تحت درمان قرار نمی‌گیرند. ما هنوز هم شاهد شمار زیادی از مردم هستیم که از مراکز درمانی دور می‌مانند و به‌موقع برای استفاده از این درمان‌ها به مراکز مراجعه نمی‌کنند.

از زمان آغاز شیوع بیماری در ماه اوت گذشته، در استان کیووی شمالی در کنگو بیش از ۲۸۰۰ نفر آلوده شدند که مرگ ۱۷۹۴ تن از آن‌ها تایید شده است. این دومین شیوع بزرگ ابولا تاکنون است. ۱۷ ژوئیه، سازمان جهانی بهداشت پس از ظاهر شدن یک مورد فرد آلوده در گوما، شهری بزرگ در مرز رواندا، این حالت را یک وضعیت اضطراری بهداشتی عمومی با نگرانی‌های بین المللی اعلام کرد. خطر انتقال بیماری به خارج از مرزها همچنان بالا است.

پلی‌استیشن 5 به احتمال بالا سال آینده‌ی میلادی عرضه خواهد شد. اطلاعاتی که تاکنون از کنسول جدید ژاپنی‌ها منتشر شده است، کیفیت و کارایی گرافیکی آن را بسیار بالا نشان می‌دهد. حساب کاربری Komachi یکی از مشهورترین افشاکننده‌های اطلاعات سخت‌افزاری در دنیای اینترنت محسوب می‌شود. طبق گزارش HotHardware او در جدیدترین ادعا می‌گوید که نمونه‌های مهندسی پردازنده‌‌ی گرافیکی پلی‌استیشن 5 تحت فرایند بررسی و آزمایش قرار دارند.

APU (واحد پردازشی یکپارچه شامل CPU و GPU) کنسول بعدی سونی Oberon نام دارد و ساخت AMD است. طبق ادعای Komachi نمونه‌هایی موسوم به Gen 0, Gen 1 و Gen 2 اکنون تحت بررسی قرار دارند. به‌روزترین نمونه به‌نام Gen 2 شناخته می‌شود و احتمالا فرکانس دو گیگاهرتز خواهد داشت. در مقام مقایسه بهتر است بدانید که پردازنده‌ی گرافیکی پلی‌استیشن 4 پرو فرکانس ۹۱۱ مگاهرتزی دارد.

پلی‌استیشن 4 و پلی‌استیشن 4 پرو مجهز به معماری‌های AMD GCN در بخش پردازنده‌ی گرافیکی هستند. عضو بعدی خانواده‌ی کنسول‌های سونی با نسخه‌ی جدیدی از معماری عرضه می‌شود که به‌نام Radeon DNA یا RDNA شناخته می‌شود. کارشناسان اعتقاد دارند که اگر PS5 با پردازنده‌ی گرافیکی دو گیگاهرتزی عرضه شود، با استفاده از معماری RDNA توانایی عملکردی به میزان ۹/۲ ترافلاپس را خواهد داشت. در صورت پیاده‌سازی معماری GCN، رقم مذکور به ۱۴ ترافلاپس می‌رسد. برای مقایسه، توان پردازش گرافیکی پلی‌استیشن 4 به ۴/۲ و ایکس‌باکس وان ایکس به ۶ ترافلاپس می‌رسند.

قطعا PlayStation 5 قدم رو به جلوی بزرگی در دنیای کنسول‌ها خواهد بود. ازطرفی مقایسه‌ی آن با جدیدترین کارت‌های گرافیک صنعت کامپیوترهای شخصی هم خالی از لطف نیست. مقایسه‌ی کنسول سونی با جدیدترین کارت‌های GeForce RTX نشان‌دهنده‌ی موقعیت مناسب محصول ژاپنی خصوصا در بحث پردازش گرافیکی خواهد بود.

از جدیدترین محصولات انویدیا در بازار کارت‌های گرافیک می‌توان به GeForce RTX 2070 اشاره کرد که قدرت پردازشی ۷/۵ ترافلاپس دارد. قدرت پردازشی نسخه‌ی Super از این کارت نیز به ۹ ترافلاپس می‌رسد. تنها محصول قدرتمند، RTX 2080 است که قدرت پردازشی ۱۰/۱ ترافلاپس دارد. به بیان دیگر با توجه به اطلاعات افشاشده، می‌توان پلی‌استیشن 5 را در موقعیتی بین نسخه‌ی سوپر ۲۰۷۰ و ۲۰۸۰ دانست.

کارت گرافیک GeForce RTX 2070 Super برچسب قیمتی ۵۰۰ دلاری دارد. احتمال می‌رود سونی نیز کنسول بعدی خود را با قیمتی نزدیک به همین رقم عرضه کند. درنتیجه می‌توان ادعا کرد که ژاپنی‌ها با قیمتی برابر، به‌جای یک کارت گرافیک، دستگاهی کامل عرضه خواهند کرد که بازدهی گرافیکی بهتری هم خواهد داشت. به‌علاوه کنسول پلی‌استیشن 5 به‌عنوان یک دستگاه کاملا 4K شناخته می‌شود و شاید زمانی نسخه‌ی بالاتر پردازنده‌ی گرافیکی یعنی Gen3 را هم دریافت کند. در آن صورت شاید حتی بتوان انتظار برابری پلی‌استیشن با RTX 2080 را منطقی دانست.

اپل یکی از بزرگ‌ترین و پرطرفدارترین کارفرماهای دنیای فناوری خصوصا در آمریکا محسوب می‌شود. آن‌ها مراکزمدیریت و عملیات اصلی خود را در شهرهای متعدد آمریکا توزیع کرده‌اند و کارشناسان متعددی هر روزه برایاستخدام به این شرکت مراجعه می‌کنند. شرایط کاری مناسب در کنار مزایا و اعتباری که اپل به کارمندان می‌دهد، کمپ کوپرتینو را به مقصدی آرمانی برای بسیاری از افراد تبدیل می‌کند. البته شرایط کاری برای اپل هم مانند بسیاری سازمان‌های بزرگ جهانی دشواری‌های خاص خود را دارد، اما به‌هرحال آن‌ها امروز ۲/۴ میلیون شغل به‌صورت مستقیم و غیر مستقیم تنها در آمریکا ایجاد کرده‌اند.

جدیدترین گزارش اپل که تعداد شغل‌های مستقیم و غیرمستقیم را بیش از دو میلیون بیان می‌کند، طبق ادعای شرکت چهار برابر آماری است که هشت سال پیش ارائه می‌شد. به‌علاوه آن‌ها ادعا می‌کنند که به‌صورت مستقیم ۳۵۰ میلیارد دلار به اقتصاد آمریکا کمک خواهند کرد. کوپرتینویی‌ها با افتخار به آمارهای کنونی،‌ مقاله‌ای اختصاصی در وب‌سایت رسمی خود منتشر کردند که در ادامه بخش‌هایی از آن را می‌خوانیم. در این مقاله تمرکز زیادی روی اشتغال‌های غیرمستقیم در شرکت‌های همکار اپل شده است.

۳۳ سال پیش، پنج دوست در یک آشپزخانه در تولسا اوکلاهاما با هم دیدار کردند. آن‌ها تصمیم گرفتند تا یک شرکت جدید تأسیس کنند. در میان آن‌ها اندی مک‌کی، مدیر شرکت Maccor و همسرش هلن (مدیر کنونی منابع انسانی) حضور داشتند. امروز در فاصله‌ی تقریبا یک کیلومتری از آن آشپزخانه،‌ سایت تولیدی Maccor با مساحت بیش از هفت هزار متر مربع قرار دارد و به‌عنوان یکی از برترین سازنده‌های سیستم تست باتری در جهان شناخته می‌شود.

مکور یکی از ۹ هزار تولیدکننده‌ی آمریکایی است که اپل در سال ۲۰۱۸ در مجموع ۶۰ میلیارد دلار به آن‌ها پرداخت و ۴۵۰ هزار شغل ایجاد کرد. اپل در مجموع باعث ایجاد ۲/۴ میلیون شغل در ۵۰ ایالت آمریکا شده است. آماری که چهار برابر گزارش‌های هشت سال پیش شرکت محسوب می‌شود. اپل امروز در مسیری قرار دارد که تا سال ۲۰۲۳ تأثیرات مستقیم خود بر اقتصاد آمریکا را به ۳۵۰ میلیارد دلار خواهد رساند.

اندی درباره‌ی همکاری با اپل و اشتغال کارمندان می‌گوید:

ارتباط با اپل برای ما بسیار عظیم بود و تغییراتی در سطح سازمانی ایجاد کرد. ما می‌خواهیم بهترین محصول ممکن را تولید کنیم و هیچ‌گاه کیفیت را فدای صرفه‌جویی نمی‌کنیم. اپل شرکتی است که کیفیت را در سطح اول قرار می‌دهد و همیشه ما را ملزم می‌کند تا کیفیت محصولات تجاری خود را افزایش دهیم.

مکور سخت‌افزار و نرم‌افزارهای دقیقی را برای آزمایش کارایی و بازدهی باتری‌ها تولید می‌کند. کیفیت بالا و بررسی‌های عمیق کارایی باعث می‌شود تا باتری‌های موجود در محصولات اپل با امنیت و پایداری زیادی تولید شوند. وقتی شرکت مکور ۱۵ سال پیش همکاری خود را با اپل شروع کرد، تنها ۶۰ کارمند داشت. آمار مذکور اکنون با افزایش بیش از دو برابری به ۱۳۰ نفر رسیده است و سایت جدیدی هم در سن خوزه کالیفرنیا تأسیس شد. تنها در سال گذشته، تعداد کارمندان آن‌ها به میزان یک سوم افزایش یافت و مکور تصمیم به استخدام نیروهای بیشتر هم دارد.

اپل هر سال به‌دنبال فرصت‌هایی است تا ارتباط‌های خود در حوزه‌ی تأمین کالا و خدمات را افزایش دهد. در ماه ژوئن همکاری جدیدی با شرکت برودکام شروع شد. شرکت مذکور در کالیفرنیا واقع است و یک مرکز تولیدی در فورت کالینز کلرادو دارد. همکاری جدید برای تأمین قطعات و ماژول‌های فرکانس رادیویی با کیفیت بالا صورت گرفت. به‌علاوه Finisar هم از همکاران دیگر اپل محسوب می‌شود که در دسامبر ۲۰۱۷ هزینه‌ای بالغ بر ۳۹۰ میلیون دلار به‌صورت سرمایه‌گذاری تولید حرفه‌ای در آن انجام شد. این شرکت ۵۰۰ شغل تمام‌وقت در مرکز جدیدی در شرمن تگزاس ایجاد خواهد کرد و همچنین هزار شغل ساختمانی نیز برای آماده کردن مرکز جدید ایجاد می‌شود. Finisar در تولید VCSEL لیزری با اپل همکاری می‌کند که در FaceID جدیدترین نمونه‌های آیفون و آیپد در ماه‌های آتی، استفاده خواهد شد.

آزمایشگاه Finisar

سهم عمده‌ای از اشتغال‌هایی که به‌صورت غیرمستقیم توسط اپل ایجاد می‌شوند، در اقتصاد نرم‌افزار و اپلیکیشن هستند که ۱/۹ میلیون شغل را در آمریکا ایجاد می‌کند. این تعداد تنها در ۲/۵ سال گذشته به اندازه‌ی ۳۲۵ هزار نفر افزایش داشته است. بسیاری از ایالات‌های آمریکا رشد دورقمی را در دوره‌ی مذکور طی کرده‌اند. به‌عنوان مثال می‌توان به رشد ۴۳ درصدی در کالیفرنیای شمالی اشاره کرد که ۱۵ هزار شغل جدید در آن ایجاد شد. به‌علاوه ۵۰ درصد افزایش اشتغال در فلوریدا را شاهد بودیم که منجر به افزایش اشتغال ۳۰ هزار نفری شد. پنسیلوانیا رشد ۶۴ درصدی را تجربه کرد و از ۴۰،۸۰۰ نفر اشتغال در سال ۲۰۱۶ به ۶۷ هزار اشتغال در سال جاری رسید.

اپل به‌صورت مستقیم در ۵۰ ایالت آمریکا ۹۰ هزار کارمند دارد؛ آماری که تا سال ۲۰۲۳ با ۲۰ هزار استخدام جدید، افزایش هم خواهد داشت. شرکت در ابتدای سال جاری در سن‌دیگو اعلام کرد که با توسعه‌ی کسب‌وکار در آن منطقه، ۱،۲۰۰ شغل مستقیم جدید ایجاد خواهد کرد. به‌علاوه کمپ جدیدی با ابعاد بسیار بزرگ در منطقه تأسیس می‌شود که فضاهای اداری، تحقیقاتی و آزمایشگاهی خواهد داشت. در سیاتل هم دو هزار استخدام جدید انجام می‌شود که در موقعیت‌های مهندسی حرفه‌ای مشغول به کار خواهند شد.

در مرکز تمامی فعالیت‌های اشتغالی اپل، شرکت‌هایی همچون مکور و افرادی همچون خانواده‌ی مک‌کی قرار دارند که به سرمایه‌گذاری در جامعه‌ی خود افتخار می‌کنند. آن‌ها در دهه‌ی گذشته از طریق بورسیه‌ی دانشگاه تولسا، ادامه تحصیل حدود ۵۰ دانش آموز را تسهیل کرده‌اند. اندی درباره‌ی فعالیت‌های این‌چنینی می‌گوید:

خانواده‌ی ما سرمایه‌ی لازم برای فرستادن من به دانشگاه نداشت؛ اما بورسیه‌ای از طریق محل کار مادرم ارائه شد که به کمک آن به دانشگاه رفتم. من همیشه این کمک را به یاد داشتم، چون مسیر زندگی‌ام را تغییر داد. درنتیجه وقتی زمان و سرمایه‌های لازم در اختیار خودم قرار گرفت، به‌دنبال کمک‌های مشابه بودیم تا به افراد اعطا کنیم.

هیچ‌یک از ما بنیان‌گذاران این شرکت، تصور موفقیت و موقعیت کنونی را نداشتیم. ما اکنون در ساختمان کارخانه می‌ایستیم و به هم می‌گوییم: «آیا روزی که در آشپزخانه به تأسیس شرکت جدید فکر می‌کردیم، تصور چنین پیشرفتی را داشتید؟» هیچ‌یک از ما نمی‌دانستیم که چه آینده‌ای در انتظامان خواهد بود.

اپل با مقاله‌ی بالا سعی کرد تا تأثیر مستقیم و غیرمستقیم خود را در پیشرفت اقتصادی و اشتغال‌زایی در آمریکا نشان دهد. بدون شک آن‌ها یکی از بزرگ‌ترین کارفرماهای ایالات متحده محسوب می‌شوند و تأثیرات‌شان بر اشتغال، می‌تواند به‌عنوان نکته‌ای آموزنده در تصمیم‌گیری‌های کلان اشتغالی دیگر کشورها لحاظ شود.