دانشمندان دانشگاه بیرمنگام به تازگی کشف کرده‌اند که گل بابونه گاوی دارای یک ترکیب ضد سرطان است.

رژیم غذایی افراد در سنین مختلف متفاوت است و باید پرهیز غذایی داشته باشند تا با مریضی‌ها و مشکلات متفاوت جسمانی مواجه نشوند، در ادامه برخی از خوراکی‌هایی که باید در سنین بالا از مصرف آن اجتناب کرد، نام می‌بریم.

گریپ فروت

خوراکی‌ها می‌توانند بر دارو‌های مصرفی افراد تأثیرگذار باشند بنابراین بهتر است برای مصرف برخی میوه‌ها و خوراکی‌های خاص با پزشک معالج مشورت کرد تا تداخلی میان مصرف دارو و خوراکی پیش نیاید.

به عنوان مثال اگر شما داروی فشار خون یا آرامبخش استفاده می‌کنید آب گریپ فروت با این دارو‌ها تداخل پیدا می‌کند و به جای این میوه می‌توانید برای تأمین ویتامین C و پتاسیم از مرکبات دیگر همچون لیمو و پرتقال استفاده کنید.

سبزی خام

اگر دندان‌های شما حساس، پوسیده یا شکسته است نباید سبزیجات خام را در فهرست رژیم غذایی خود قرار دهید،  البته باید به تأمین ویتامین و فیبر مورد نیاز بدن هم توجه داشت در نتیجه سبزی‌ها را تا حدی بپزید که نرم شوند یا آن را به صورت پوره مصرف کنید؛ سبزیجاتی همچون هویج و کدو حلوایی به دلیل بافت سفت آن باید به صورت سوپ یا نیمه پز شده برای افراد مسن مصرف شود.

حبوبات

برخی افراد حبوبات را به دلیل نفخ بعد از مصرف یا معده درد نمی‌خورند در حالیکه حبوبات بهترین منبع برای تأمین فیبر بدن محسوب می‌شود، پروتیئن و آهن قابل توجهی هم دارد، اما با توجه به خاصیت نفاخ بودن آن باید در میزان مصرف آن زیاده‌روی نکرد.

لبنیات

برخی افراد در سنین بالا امکان هضم لبنیات را ندارند و این در حالی است که لبنیات پروتئین و کلسیم قابل ملاحظه‌ای دارد؛ افراد مسن باید برای تأمین مواد معدنی مورد نیاز از محصولات لبنی که برای افراد حساس تولید می‌شود  و  فاقد لاکتوز هستند، استفاده کنند.

کافئین

اگرچه مصرف کافئین برای بسیاری از افراد ضرر ندارد، اما برخی با مصرف خوراکی‌های حاوی این ماده دچار بی قراری یا استرس می‌شوند که این شرایط بر ضربان قلب و ساعت خواب آن‌ها تأثیر دارد؛ افراد مسن باید مصرف کافئین را کاهش دهند تا در معرض عوارض احتمالی آن همچون سردرد، احساس تهوع و استفراغ قرار نگیرند.

افراد میانسال می‌توانند از نوشیدنی‌های جایگزین همچون آب، چای و دمنوش‌ها استفاده کنند.

بیشتر بخوانید:خوراکی‌هایی که ویتامین K را در بدنتان تنظیم می‌کنند

گوشت

مصرف برخی از گوشت‌ها همچون استیک به دلیل بافت سفت آن دشوار است و این در حالی است که خوردن همبرگر و گوشت چرخ کرده برای افراد مسن راحت‌تر است بنابراین این افراد باید سعی کنند تا پروتئین مورد نیاز خود که از طریق گوشت دریافت می‌شود در قالب گوشت‌های نرم و چرخ شده باشد.

انتهای پیام/

سایپا اعلام کرد شرکت کره‌ای کیا موتورز هم بعد از پژو و رنو و سیتروئن فرانسه و برلیانس چین، به پیروی از تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا به‌ همکاری با ایران و گروه خودروسازی سایپا پایان داد. به‌‌دنبال پیروی شرکای خارجی صنعت خودروسازی ایران از تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا و بدعهدی آنان در تأمین قطعات، شرکت کیا موتورز کره‌جنوبی نیز ایران را ترک کرد و به همکاری خود با گروه سایپا پایان داد.

به‌دنبال این تصمیم شرکت کره‌ای، تولید خودرو کیا سراتو در سایپا نیز این هفته متوقف و خطوط تولید آن نیز جمع‌آوری خواهد شد. با خروج کیا موتورز از چرخه‌ی تولید مشترک خودرو با سایپا، این شرکت نیز به جمع شرکت‌های پژو، رنو، سیتروئن، برلیانس، ولوو و ایویکو خواهد پیوست که پیش‌تر با عمل‌نکردن به تعهدات خود، به‌ تولید مشترک خودرو در ایران پایان داده‌ بودند.

گروه خودروسازی سایپا با درک کامل از شرایط پیش‌آمده، برای جلب نظر هم‌وطنان متقاضی برای تحویل خودروهای تولید مشترک با شرکای خارجی اقدامات لازم را انجام خواهد داد و خودروهای ثبت‌نامی آن‌ها را به خودروهای قابل‌تحویل تبدیل خواهد کرد و پیگیری‌های حقوقی بین‌المللی را برای احقاق حق شرکت و مشتریان ادامه خواهد داد.

خبر توقف تولید کیا سراتو در حالی اعلام می‌شود که از هفته‌های پیش، سایپا این محصول را در فروش فوری روزانه‌ی خود گنجانده بود و مشخص نیست سرنوشت تحویل آن‌ها چه خواهد شد. سایپا این خودرو را با قیمت ۲۹۵ میلیون تومان و تحویل ۳۰ روزه در سایت فروش خود قرار داده بود و حالا باید ببینیم چه طرح‌هایی برای تبدیل خودروهای مشتریان ارائه خواهد شد. پیش‌از‌این با خروج پژو از همکاری با ایران‌خودرو، این شرکت تولید پژو ۳۰۱ایرانی را با قطعات داخلی آغاز کرد و وعده داد که تا سال آینده این محصول را به مشتریان تحویل می‌دهد.

امروزه، شرکت‌های زیادی به خدمات اشتراکی علاقه‌مند شده‌اند. اپل پیش‌از‌این، خدمات اپل موزیک و آی‌کلاد و اپل‌نیوز پلاس را به افرادی پیشنهاد می‌داد که خواهان آن بودند و در اواخر سال جاری، برنامه‌ای دیگر با نام اپل آرکید به این فهرست افزوده خواهد شد. ایده‌ی اصلی اپل آرکید این است که به مشترکان اجازه‌ی دسترسی نامحدود به بازی‌های موبایلی را می‌دهد.

در‌حال‌حاضر، این برنامه ایده‌ای است که هنوز برای دیده‌شدن جا دارد؛ اما گوگل برای فهمیدن آن صبر نکرده و در حال آزمایش سرویس اشتراکی جدیدی با نام گوگل‌پلی پس (Google Play Pass) است. مانند اپل آرکید، این برنامه در ازای پرداخت ماهانه ۴.۹۹ دلار اجازه‌ی دسترسی کاربر به مجموعه‌ای از برنامه‌ها را خواهد داد.

سایت Android Police اولین‌بار به‌لطف خواننده‌ای ناشناس که اسکرین‌شات‌های زیادی از این برنامه‌ ارسال کرده بود، متوجه این موضوع شد. به‌نظر می‌رسد گوگل‌پلی پس یک قدم از اپل آرکید جلوتر رفته و به‌جای بازی، هم‌زمان به بازی و برنامه اجازه‌ی دسترسی می‌دهد و تجربه‌ای عاری از تبلیغات را تضمین می‌کند.

از عکس‌های موجود این جمله را می‌توان خواند: «از بازی‌های اکشن تا پازل‌ها و برنامه‌های تناسب اندام، با گوگل‌پلی پس به هزاران بازی و برنامه‌ی ویژه دسترسی خواهید داشت؛ بدون تبلیغات یا هزینه‌ی دانلود یا پرداخت درون‌برنامه‌ای». Android Police صحت این اسکرین‌شات‌ها را از گوگل جویا شده و این شرکت تأیید کرده این برنامه در مرحله‌ی آزمایشی است. متأسفانه گوگل اطلاعات بیشتری از این سرویس نداده است؛ بنابراین نمی‌دانیم چه زمانی به‌طور عمومی عرضه خواهد شد.

این امکان وجود دارد که گوگل‌پلی پس قبل از اپل آرکید عرضه شود. البته، اپل هنوز زمان مشخصی برای عرضه‌ی اپل آرکید اعلام نکرده و صرفا گفته است این برنامه عرضه می‌شود. با وجود اینکه گوگل‌پلی پس در مرحله‌ی آزمایش قرار دارد، به‌راحتی می‌توان فهمید رقابتی بین این دو شرکت در این زمینه راه افتاده است که چه کسی زودتر برنامه‌ی اشتراکی خود را عرضه می‌کند.

بالاخره پس‌ از مدت‌ها گمانه‌زنی و انتظار، سامسونگ با معرفی گلکسی تب اس ۶، تبلت اندرویدی قدرتمندی را وارد بازار کرد. در نسل جدید، کره‌ای‌ها وزن دستگاه را کاهش داده و از طراحی صیقلی‌تری استفاده کرده‌اند. ارتقای توان سخت‌افزاری درکنار تجربه‌ی نرم‌افزاری روان و پشتیبانی‌ از قلم اس پن به‌همراه دکس، گلکسی تب اس ۶ را به یکی‌ از بهترین تبلت‌های بازار تبدیل کرده است که شاید برای برخی از کاربران بتواند نبودِ لپ‌تاپ را پر کند.

با‌ تمام این‌ها، همچنان برای بسیاری از کاربران انتخاب اولِ تبلت، آیپد است و اپل توانسته به‌لطف پیشرفت‌هایش در سری آیپد پرو، فاصله‌ی خود با رقبا را دوچندان سازد. باوجود‌این، این سؤال پیش می‌آید که آیا با معرفی گلکسی تب اس ۶، همچنان آیپد پرو انتخاب شایسته‌ای برای خریداران تبلت است یا اینکه سامسونگ توانسته در این نسل ورق را برگرداند؟

مشخصات فنی

عملکرد و عمر باتری و زمان شارژ

اگرچه آیپد پرو و گلکسی تب اس ۶ درظاهر هر دو در قامت تبلت ظاهر می‌شوند، آنچه در پشت‌پرده و قسمت سخت‌افزاری این دو دستگاه اتفاق می‌افتد، کاملا آن‌ها را از یکدیگر جدا می‌سازد. گلکسی تب اس ۶ از تراشه‌ی پردازشی اسنپدراگون ۸۵۵ بهره می‌برد که جدیدترین نسل از پردازنده‌های ساختِ کوالکام محسوب می‌شود. قرارگرفتن این پردازنده درکنار حافظه‌ی رم ۶ یا ۸ گیگابایتی (به‌ انتخاب کاربر) و فضای ذخیره‌سازی ۲۵۶ گیگابایتی، دستگاهی قدرتمند از این تبلت می‌سازد. با‌ این‌ اوصاف، تبلت‌ کره‌‌ای‌ها هنوز از حیث عملکردی فاصله‌ی زیادی با آیپد پرو دارد.

اپل در آیپد پرو‌های ۲۰۱۸ از پردازنده‌ی A12X Bionic استفاده کرده است که قدرت فوق‌العاده‌ای برای تبلت کوپرتینو‌یی‌ها به‌ارمغان می‌آورد. بااین‌حال، ازنظر مقدار حافظه‌ی رم، آیپد پرو در رده‌ی پایین‌تری از رقیب اندرویدی خود قرار می‌گیرد؛ اما ازآنجاکه سیستم‌عامل iOS که اکنون جای خود را به iPadOS داده است، به‌طرز متفاوتی رم را مدیریت می‌کند، مقدار حافظه‌ی استفاده‌شده به‌هیچ‌‌وجه تأثیر منفی‌ روی تجربه‌ی کاربری نمی‌گذارد و شانه‌به‌شانه‌ی دیگر بخش‌های سخت‌افزاری حرکت می‌کند.

اهالی کوپرتینو برای آن‌ دسته از کاربرانی که به فضای ذخیره‌سازی زیادی احتیاح دارند، پیشنهاد بهتری ارائه می‌کنند؛ زیرا علاقه‌مندان به آیپد پرو می‌توانند تا یک ترابایت اطلاعات در دستگاه خود ذخیره کنند؛ با‌این‌حال، برای دستیابی به چنین حافظه‌ای، باید جیب خود را برای تکانده‌شدن حسابی آماده کنید؛ به‌گونه‌ای که خرید نسخه‌ی ۲۵۶ گیگابایتی گلکسی تب اس ۶ به‌همراه کارت حافظه ۵۱۲ گیگابایتی میکرو اس‌دی هزینه‌ی ارزان‌تری روی دستتان خواهد گذاشت.

به‌سبب اندازه‌ی بزرگ صفحه‌نمایش در آیپد پرو، اپل توانسته از باتری بزرگ‌تری در مقایسه با گلکسی تب اس ۶ استفاده کند؛ ولی از حیث شارژدهی، این تبلتِ کره‌ای‌ها است که به‌‌لطف نمایشگر کم‌مصرف اولد، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهد. درحالی‌که اپل ادعا می‌کند با هربار شارژ کامل آیپد پرو، تا ۱۰‌ ساعت می‌توان از دستگاه استفاده کرد، سامسونگ شارژدهی ۱۵ ساعته را ادعا می‌کند که تفاوت درخورتوجهی را رقم می‌زند. 

هر دو دستگاه ازطریق درگاه USB-C شارژ می‌شوند و به‌نوعی از فناوری شارژ سریع نیز بهره می‌برند؛ اما هیچ‌یک از شارژ بی‌سیم پشتیبانی نمی‌کنند. اگرچه در این بخش، گلسی تب اس ۶ ازنظر باتری عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهد، به‌واسطه‌ی عملکرد کلی بهتر آیپد پرو در مقایسه با تبلت سامسونگ، تبلت کوپرتینویی‌ها برنده می‌شود.

برنده: آیپد پرو ۱۱ اینچی اپل

طراحی و دوام

در مقایسه‌ با نسل‌های قبلی، آیپد پرو ۲۰۱۸ از حیث طراحی پیشرفت چشمگیری کرده است؛ با‌این‌حال، گلکسی تب اس ۶ نیز از طراحی مدرنی بهره می‌برد. اگرچه حاشیه‌های نمایشگر در تبلت کره‌ای‌ها به‌اندازه‌ی آیپد پرو نازک نیست، همچنان برای محصول سال ۲۰۱۹ پذیرفتنی و چشم‌نواز است. یکی از تفاوت‌های جزئی موجود بین آیپد پرو و گلکسی تب اس ۶، استفاده از گوشه‌های گِرد در صفحه‌نمایش آیپد است که ظاهر مدرن‌تری به دستگاه می‌بخشد.

در قسمت پشتی، گلکسی تب اس ۶ علاوه‌بر دوربین دوگانه، از یک نقطه‌ی مغناطیسی استفاده کرده است تا قلم اس پن به آن متصل شود. در‌ سمت مقابل، کوپرتینو‌نشین‌ها نواحی مغناطیسی را در گوشه‌های کناری بدنه جاسازی کرده‌اند. ناگفته نماند هیچ‌یک از این دو دستگاه دربرابر آب مقاوم نیستند؛ با‌این‌‌حال، استفاده از بدنه‌ی فلزی در آن‌ها مقاومتشان دربرابر ضربه را افزایش داده است.

برنده: هیچ‌کدام 

نمایشگر

درحالی‌که آیپد پرو ازنظر قدرت‌ سخت‌افزاری چندین قدم جلوتر از گلکسی تب اس ۶ قرار دارد؛ اما سامسونگ از نمایشگر باکیفیت‌تری برای تبلتش استفاده کرده است. آیپد پرو ۱۱ اینچی از نمایشگر LED با رزولوشن ۲۳۸۸ در ۱۶۶۸ بهره می‌برد که چگالی ۲۶۴ پیکسل در هر اینچ را به‌ارمغان می‌آورد. در‌مقابل، نمایشگر ۱۰.۵ اینچی گلکسی تب اس ۶ از رزولوشن ۲۵۶۰ در ۱۶۰۰ استفاده می‌کند که چگالی ۲۸۷ پیکسل در هر‌ اینچ را ارائه می‌دهد. رزولوشن گلکسی تب اس ۶ در مقایسه با آیپد پرو ازلحاظ عددی کمتر است؛ ولی باتوجه‌به اندازه‌ی کوچک‌تر نمایشگر این دستگاه از تبلت‌ اپل، وضوح تصویر بیشتری را روی محصول سامسونگ شاهد هستیم. 

نکته‌ی مهم درباره‌ی صفحه‌نمایش گلکسی تب اس ۶، استفاده از پنل سوپرامولد است که به‌واسطه‌ی نمایش عمیق رنگ مشکی، تبلت سامسونگ را از حیث تصویر چندین قدم جلوتر از آیپد پرو قرار می‌دهد. البته، اپل هم دست‌ خالی نیست و برای نخستین‌بار در آیپد پرو از نمایشگری با نرخ نوسازی تصویر ۱۲۰ هرتز استفاده کرده‌ است که پیمایش و جا‌به‌جایی بین منو‌ها را نرم‌تر و روان‌تر نشان می‌دهد.

برنده: گلکسی تب اس ۶

دوربین

اغلب مردم برای عکس‌برداری به گوشی‌های هوشمندشان متکی هستند و امروزه کمتر کسی را می‌توان پیدا کرد که هدفش از خرید تبلت، عکس‌برداری باشد؛ با‌این‌حال، وجود دوربینی باکیفیت قطعا می‌تواند نکته‌ای مثبت تلقی شود. آیپد پرو از دوربینی ۱۲ مگاپیکسلی به‌عنوان دوربین اصلی و دوربینی ۷ مگاپیکسلی برای ثبت تصاویر سلفی بهره می‌برد که به‌اندازه‌ی کافی برای مکالمات ویدئویی نظیر فیس‌تایم و... مناسب است و به‌راحتی می‌توان از آن برای مصارفی همچون واقعیت افزوده بهره برد. 

در طرف مقابل، سامسونگ از دوربین دوگانه با وضوح ۱۳ و ۵ مگاپیکسل برای دوربین اصلی استفاده کرده است که حسگر اول برای ثبت عکس و حسگر دوم برای ثبت تصاویر عریض ۱۲۳ درجه‌ای استفاده می‌شوند. افزون‌براین، کره‌ای برای دوربین سلفی از دوربینی ۸ مگاپیکسل بهره گرفته‌اند. با توجه‌ به‌ این موضوع که هنوز مقایسه‌ای بین دوربین این دو تبلت انجام نشده، نمی‌توان درباره‌ی برتری این دو دستگاه نظر قاطع داد.

برنده: هیچ‌کدام

نرم‌افزار و پشتیبانی

گلکسی تب اس ۶ به‌صورت پیش‌فرض با پوسته‌ی One UI روی اندروید ۹ و آیپد پرو با iOS 12 عرضه می‌شود. شایان ذکر است به‌زودی کاربران تبلت اپل می‌توانند آن را به سیستم‌عامل جدید iPadOS به‌روزرسانی کنند. در اینجا قصد نداریم اندروید و iOS‌ را مقایسه‌ کنیم؛ اما پرواضح است که عملکرد iOS روی تبلت در مقایسه با اندروید بسیار قوی‌تر و حرفه‌ای‌تر است. علاوه‌بر اپلیکیشن‌های حرفه‌ای بسیاری که صرفا برای آیپد توسعه داده‌ شده‌اند، توسعه‌دهندگان تمامی بازی‌ها و اپلیکیشن‌ها را نیز پیش از انتشار برای نمایش بهتر روی صفحه‌نمایش بزرگ این دستگاه بهینه‌سازی‌ کرده‌اند.

کاربر در گلکسی تب اس ۶ آزادی‌ عمل بیشتری برای شخصی‌سازی سیستم‌عامل دارد؛ اما در یک زمینه ساخته‌ی کره‌ای‌ها همچنان مشکل دارد: به‌روزرسانی‌ها. سامسونگ همواره به انتشار دیرهنگام به‌روزرسانی‌های اندروید برای دستگاه‌هایش مشهور بوده است. در طرف مقابل، آیپد پرو به‌لطف پشتیبانی قوی نرم‌افزاری، بلافاصله‌ به‌روزرسانی‌های جدید نرم‌افزاری را دریافت می‌کند. انتظار می‌رود تبلت اپل حداقل تا سه سال آینده قابلیت به‌روز‌شدن به جدید‌ترین نسخه‌ی سیستم‌عامل iPadOS‌ را داشته باشد. 

برنده: آیپد پرو 

قابلیت‌های ویژه

آیپد پرو ۲۰۱۸ و گلکسی تب اس ۶ هر دو از قابلیت‌های ویژه‌ی خود بهره می‌برند؛ اما در‌ این‌ زمینه، به‌نظر می‌رسد سامسونگ با تبلت جدیدش پایش را فراتر گذاشته است. آیپد پرو از قلم اپل پنسل پشتیبانی می‌کند که برای استفاده از آن باید ۱۳۰ دلار جداگانه پرداخت کنید و فیس‌آیدی نیز ازطریق شناسایی چهره، راهکار ایمنی را برای احراز هویت ارائه می‌کند. شایان ذکر است گلکسی تب اس ۶ به‌صورت پیش‌فرض با قلم اس پن عرضه می‌شود و کاربر برای استفاده از آن به پرداخت هزینه‌ی جداگانه‌ای نیازی ندارد؛ به‌علاوه، کره‌ای‌ها برای احرازهویت از حسگر اثرانگشت در زیر صفحه‌نمایش استفاده کرده‌اند که از مدتی پیش بین تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند رواج پیدا کرده است.

قابلیت هیجان‌انگیزی که تبلت سامسونگ را از آیپد پرو متمایز می‌سازد، ویژگی Dex است که با اتصال دستگاه به نمایشگر ثانویه، اجازه می‌دهد به رابط‌ کاربری شبیه‌ به آنچه در سیستم‌عامل‌های کامپیوتر شاهد هستیم، دسترسی پیدا کنیم. قضیه به‌ همین‌جا ختم نمی‌شود و کیبورد گلکسی تب اس ۶ از تِرَکپد داخلی بهره می‌برد که تجربه‌ای مشابه لپ‌تاپ را به‌ارمغان می‌آورد؛ با‌این‌حال، برای استفاده از این کیبورد باید ۱۸۰ دلار اضافی پرداخت کنید. 

برنده: گلکسی تب اس ۶

قیمت

قیمت گلکسی تب اس ۶ سامسونگ از ۶۵۰ دلار برای مدل پایه شروع می‌شود؛ اما اگر بخواهید از مدل ۸ گیگابایتی با ۲۵۶ گیگابایت حافظه‌ی ذخیره‌سازی استفاده کنید، باید ۷۳۰ دلار پرداخت کنید. طبق گفته‌ی سامسونگ، اواخر امسال مدل دیگری با پشتیبانی از سیم‌کارت روانه‌ی بازار خواهد شد که البته، قیمت گران‌تری نیز خواهد داشت. در سوی دیگر، قیمت مدل پایه‌ی آیپد پرو از ۸۰۰ دلار آغاز می‌شود و این مبلغ برای مدل ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایتی و یک ترابایتی به‌ترتیب به ۹۵۰ و ۱,۱۵۰ و ۱,۵۵۰ دلار افزایش پیدا می‌کند که از آیپد پرو دستگاهی گران‌قیمت می‌سازد. 

پیروز نهایی: آیپد پرو ۱۱ اینچی اپل

در هر دو دستگاه می‌توان مزایا و قابلیت‌هایی پیدا کرد که خود را از یکدیگر متمایز می‌سازند؛ اما اگر بخواهیم از قیمت صرف‌نظر و صرفا روی کارایی تمرکز کنیم، آیپد پرو بهترین تبلتی است که هم‌اکنون می‌توانید تهیه کنید. اگر از دیگر دستگاه‌های اپل نظیر آیفون، مک‌بوک و... استفاده می‌کنید، آیپد پرو بهترین گزینه‌ برای شما خواهد بود؛ زیرا یکپارچگی بی‌نقصی بین همه‌ی این دستگاه‌ها مشاهده خواهید کرد؛ اما اگر از گوشی‌های سامسونگ استفاده می‌کنید و قصد دارید برای خرید تبلت اندکی صرفه‌جویی کنید، گلکسی تب اس ۶ انتخابی مناسب برایتان خواهد بود.

مدتی است سامسونگ پرچم‌داران گلکسی اس و گلکسی نوت را که در یک سال معرفی می‌شوند، با تراشه‌ی اختصاصی اکسینوس مشابهی معرفی می‌کند؛ اما به‌نظر می‌رسد کره‌ای‌ها روال کار خود را تغییر داده‌اند. براساس آخرین اخبار، سامسونگ در حال توسعه‌ی تراشه‌ی بهبودیافته‌ی اکسینوس ۹۸۲۰ است که در گوشی هوشمند گلکسی اس ۱۰ استفاده شده است؛ درنتیجه انتظار می‌رود پرچم‌دار بعدی کره‌‌ای‌ها، گلکسی نوت ۱۰، با تراشه‌ی اختصاصی جدید و ارتقایافته‌ی اکسینوس معرفی شود. پیش‌تر نیز گفته شده بود که گوشی‌های سری گلکسی نوت ۱۰ به تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۵۵ پلاس مجهز نخواهند شد. 

گفتنی است اخیرا گلکسی نوت ۱۰ با تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۵ در بنچمارک مشاهده شد است؛ اما تاکنون بخش تولید تراشه‌ی سامسونگ خبر رسمی درباره محصولی با چنین مشخصاتی در خط‌تولید خود منتشر نکرده است. باوجوداین، تیزر رسمی تراشه‌ی جدید اکسینوس که در حساب توییتر سامسونگ به‌اشتراک گذاشته شده است، از معرفی تراشه‌ی به‌روزرسانی‌شده و ارتقایافته‌ی جدید کره‌ای‌ها در ۷ اوت (۱۶ مرداد) خبر می‌دهد.

مطمئنا معرفی تراشه‌ی ارتقایافته‌ی سامسونگ هم‌زمان با گوشی‌های هوشمند گلکسی نوت ۱۰ و گلکسی نوت ۱۰ پلاس اتفاقی نیست. تیزر منتشرشده اطلاعات خاصی از مشخصات تراشه‌ی اختصاصی اکسینوس ۹۸۲۵ نمی‌دهد؛ اما تأیید می‌کند شایعه‌های قبلی درباره‌ی تراشه‌ی جدید کره‌ای‌ها درست بوده است. 

انتظار می‌رود تراشه‌ی جدید اکسینوس ۹۸۲۵ جدید باعث بهبود عملکرد کلی دستگاه و ارتقای پردازش تصاویر دوربین و طول عمر بیشتر باتری در مقایسه با تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۵۵ شود. در گوشی‌های هوشمند خانواده‌ی گلکسی اس ۱۰ که با تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۰ به بازار عرضه شده‌اند و گوشی‌های هوشمندی که از تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۵۵ بهره می‌برند، تفاوت عملکرد محسوسی وجود دارد. اگر شایعه‌های قبلی درست باشد، به‌نظر می‌رسد تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۵ با فرایند ۷ نانومتری تولید شده باشد؛ در‌حالی‌که تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۰ از فرایند تولید ۸ نانومتری بهره می‌برد. حتی اگر هیچ تفاوت دیگری بین دو تراشه‌ی کره‌ای‌ها وجود نداشته باشد، همین تفاوت‌ فرایند تولید باعث می‌شود طول عمر باتری در دستگاه‌‌های عرضه‌شده با این دو تراشه متفاوت باشد.

همان‌طورکه گفته شد، در‌حال‌حاضر اطلاعات و جزئیات بیشتری از تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۵ منتشر نشده است و برای آگاهی از اطلاعات بیشتر، تا ۱۶ مرداد باید منتظر باشیم.

در پروازهای کوتاه مدت کلاس‌های پروازی از اهمیت چندانی برخوردار نیستند، ولی در پروازهای طولانی مدت امکانات رفاهی هواپیما در راحتی سفر نقش موثری دارند. از این‌رو، بلیط‌های هواپیما براساس نوع و کیفیت امکانات دارای به سه دسته اکونومی، فرست و بیزینس کلاس تقسیم می‌شوند.

اگر قصد خرید بلیط هواپیما از شرکت‌های هواپیمایی داخلی و خارجی با هر نوع کلاس پروازی را دارید، با استفاده از کجارو می‌توانید قیمت بلیط‌ها را مقایسه کرده و بلیط خود را با بهترین قیمت از فروشنده‌های معتبر تهیه کنید.

فرست کلاس (First Class) یا درجه یک

معرفی

فرست کلاس یکی از طبقه‌بندی‌های انواع پرواز در ایرلاین‌های مسافربری است که لوکس‌تر از کلاس‌های پروازی بیزینس کلاس (تجاری)، پرمیوم اکونومی و کلاس اکونومی (اقتصادی) است. در هواپیماهای مسافربری، فرست کلاس به تعداد محدودی صندلی (که به ندرت بیشتر از ۲۰ صندلی می‌شود) یا کابینی که جلوی هواپیما قرار دارد، اطلاق می‌شود؛ این کابین فضای بیشتری دارد، راحت‌تر است و خدمات بیشتری در آن ارائه می‌شود، ضمن اینکه از حریم خصوصی بیشتری برخوردار است. در مجموع، فرست کلاس بالاترین کلاس پروازی است گرچه برخی از ایرلاین‌ها کلاس‌های پروازی جدیدی، بالاتر از این کلاس، معرفی کرده‌اند. در هواپیماهای ملخ‌دار، کابین فرست کلاس در پشت هواپیما و دور از منبع صدا قرار دارد.

صندلی‌ها

صندلی‌های فرست کلاس، صندلی‌های تاشو و بزرگی هستند، که فضای جلوی پا یا لگ‌روم (legroom) و عرض بیشتری دارند. این فضا با هدف امکان استفاده از کامپیوتر، تلویزیون و صندلی‌های کاملا تاشو طراحی شده است. حریم خصوصی این صندلی‌ها با پارتیشن‌هایی از یکدیگر مجزا شده‌اند. فاصله‌ی بین دو صندلی در صندلی‌های فرست کلاس بین‌المللی معمولا بین ۱۴۷ تا ۲۳۹ سانتی‌متر و عرض آن‌ها بین ۴۸ تا ۸۹ سانتی‌متر است. در پرواز‌های داخلی، فاصله‌ی بین دو صندلی بین ۸۶ تا ۱۷۳ سانتی‌متر و عرض‌ آن‌ها بین ۴۶ تا ۵۶ سانتی‌متر است. در واقع، افراد بلندقد در چنین شرایطی، راحتی کمتری دارند. مسافران فرست ‌کلاس حداقل یک سرویس بهداشتی اختصاصی دارند. در هواپیماهای بزرگ بیش از یک سرویس برای مسافران فرست کلاس وجود دارد.

خدمات

مسافران تجاری و اقتصادی معمولا اجازه ندارند وارد کابین فرست کلاس شوند. همچنین، مسافران فرست کلاس معمولا سرگرمی‌های صوتی و تصویری در صورت درخواست (AVOD) ارائه می‌شود. البته گاهی اوقات فیلم‌های معمولی، برنامه‌های تلویزیونی و بازی‌های تعاملی در نمایشگرهای بزرگ و متوسط پشت صندلی‌ها و نصب شده بر دسته‌ی صندلی‌ها نمایش داده می‌شوند. در پروازهای طولانی‌مدت هواپیمایی‌های برتر، یک صندلی فرست کلاس ممکن است امکاناتی در حد یک هتل پنج ستاره داشته باشد.

از دهه‌ی ۱۹۹۰، روندی در ایرلاین‌ها مشاهده شد که در طی آن، شرکت‌های هواپیمایی، بخش فرست کلاس را به منظور ارتقا کلاس تجاری یا بیزینس کلاس، حذف کردند. در این راستا، امکاناتی مانند صندلی تخت‌خواب‌شو به کلاس‌های تجاری جدید اضافه شد که قبلا در انحصار فرست کلاس بود. همچنین، فاصله‌ی میان امکانات رفاهی این دو کلاس پروازی به قدری کم شد که فرست کلاس تقریبا منسوخ شد.

علاوه بر این، به‌دنبال بحران اقتصادی اواخر دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی، ایرلاین‌ها صندلی‌های فرست کلاس را حذف کردند یا در هواپیماها نصب نکردند. از این به بعد، کلاس تجاری به گران‌ترین صندلی‌‌های چنین هواپیماهایی تبدیل شد. با این حال برخی از ایرلاین‌ها مانند گارودا ایندونزیا (Garuda Indonesia) تصمیم گرفتند تا بخش صندلی‌های فرست کلاس را با هواپیماهای جدید دوباره ارائه کنند.

به‌تازگی، با گران‌تر شدن و مجلل‌تر شدن صندلی‌های کلاس تجاری، برخی از ایرلاین‌ها بخش فرست کلاس خود را به شکل سوئیت طراحی کرده‌اند. برای مثال، هواپیمایی سنگاپور، برترین کلاس خود را در هواپیماهای A380 در قالب سوئیت عرضه می‌کند. در این سوئیت‌‌ها تخت‌خواب دو متری از صندلی جدا است. پنجره‌ها روی در تعبیه شده‌اند و پرده‌های جداکننده، حریم خصوصی بیشتری برای مسافران فراهم می‌کنند. سوئیت‌هایی که در مرکز قرار گرفته‌اند می‌توانند با کشیدن پرده‌ی جداکننده به سوئیت دوتخته تبدیل شوند.

سایر ایرلاین‌هایی که هواپیمای A380 دارند از جمله هواپیمایی امارات، صندلی‌های فرست کلاس را در قالب سوئیت و با امکانات تقریبا مشابهی دارند، با این تفاوت که در این هواپیمایی، صندلی و تخت‌خواب ادغام شده و با فشار یک دکمه از صندلی به تخت و بالعکس تبدیل می‌شود. 

هواپیمایی اتحاد، در دسامبر ۲۰۱۴، یک سوئیت سه اتاقه تحت عنوان «رزیدنس» را معرفی کرد که به ایرباس‌های A380 ناوگان این هواپیمایی اضافه شد.

مزایای فرودگاهی فرست کلاس

مسافران فرست‌کلاس معمولا در فرودگاه، بخش‌های مجزایی برای بازرسی‌های امنیتی و بار دارند. برخی از ایرلاین‌ها، ترمینال‌های خصوصی برای مسافران فرست کلاس بین‌المللی در نظر می‌گیرند. با اینکه این مسافران به سالن استراحت دسترسی دارند، اما برخی ایرلاین‌ها برای مسافران کلاس تجاری و فرست کلاس، سالن استراحت جداگانه در نظر می‌گیرند؛ سالن مخصوص فرست کلاس مجلل‌تر است و امکانات بیشتری دارد. این مسافران گاهی‌ اوقات مسیر ویژه‌ای نیز برای ورود به هواپیما دارند.

بهترین نوشیدنی‌ها و غذاها برای این مسافران سرو می‌شوند. مسافران می‌توانند بین انواع دسر، پیش‌غذا و نوشیدنی انتخاب کنند. غذاها توسط سرآشپزهای حرفه‌ای تهیه و تزیین می‌شوند.

نام دقیق فرست کلاس ممکن است در هواپیمایی‌های مختلف متفاوت باشد. بسیاری از ایرلاین‌ها بالاترین درجه از خدمات برای پروازهای بین‌المللی خود را فرست کلاس نام‌گذاری می‌کنند، اما برخی ایرلاین‌ها تلاش می‌کنند تا از رقبا متمایز باشند. برای مثال، برترین خدمات پروازی در برخی از هواپیمایی‌های دیگر این گونه نام‌گذاری شده‌اند:

• ایرایندیا (Air India)، کلاس مهاراجه
• تای ایرویز اینترنشنال (Thai Airways)، رویال فرست
• آسیانا ایرلاینز (Asiana Airlines)، فرست سوئیت کلاس

بیزینس کلاس (Business Class) یا درجه‌ تجاری

معرفی

درجه‌ی تجاری یکی دیگر از انواع بلیط سفر است که در خطوط هوایی تجاری و خطوط ریلی ارائه می‌شود. در صنعت هواپیمایی، این کلاس در واقع سطح متوسطی از خدمات را ارائه می‌کند و بین دو کلاس فرست کلاس و اقتصادی قرار می‌گیرد. اما در حال حاضر بسیاری از ایرلاین‌ها، کلاس تجاری را به‌عنوان بالاترین سطح از خدمات ارائه می‌دهند و صندلی‌های فرست کلاس را حذف کرده‌اند. وجه تمایز کلاس تجاری از سایر کلاس‌ها، در کیفیت صندلی‌ها، غذاها و نوشیدنی‌ها، خدمات داخل فرودگاه و سایر امکانات است.

در پروازهای دوربرد، کلاس تجاری تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای با کلاس اقتصادی دارد و در پروازهای داخلی یا منطقه‌ای این تفاوت چندان مشهود نیست و کلاس تجاری مزایای اندکی نسبت به کلاس اقتصادی دارد. برای مثال، مسافران فرست کلاس، غذاها و نوشیدنی‌های کلاس تجاری کیفیت بسیار بالاتری نسبت به کلاس اقتصادی دارند. مسافران کلاس اقتصادی معمولا اجازه ندارند وارد کابین کلاس تجاری شوند، در حالی که مسافران فرست کلاس این اجازه را دارند.

صندلی‌ها

صندلی‌های کلاس تجاری در پروازهای طولانی‌مدت تفاوت قابل ملاحظه‌ای با کلاس اقتصادی دارد. بسیاری از ایرلاین‌ها  صندلی‌های تخت‌خواب‌شو را در کلاس تجاری نصب کرده‌اند که پیش از این فقط در فرست ‌کلاس‌های بین‌المللی ارائه می‌شد. امروزه صندلی‌های بیزینس کلاس در پرواز‌های طولانی‌مدت سه مدل اصلی دارند:

صندلی‌های کاملا تاشو، که به سطح مسطحی موازی با کف هواپیما تبدیل می‌شوند. بسیاری از ایرلاین‌ها این صندلی‌ها را در فرست کلاس‌های بین‌المللی نیز ارائه می‌دهند. بریتیش ایرویز (British Airways) که در سال ۱۹۹۵ این صندلی‌ها را در فرست کلاس معرفی کرد، جزو اولین ایرلاین‌هایی بود که آن‌ها را در کلاس تجاری نیز ارائه داد.

دسته‌ی دوم، صندلی‌های تاشوی زاویه‌دار هستند که ۱۷۰ درجه باز می‌شوند و تخت تقریبا مسطحی برای خواب ایجاد می‌کنند اما از آنجایی که کاملا باز نمی‌شوند و موازی سطح هواپیما قرار نمی‌گیرند، نسبت به یک تخت، راحتی کمتری دارند. فاصله‌ی این صندلی‌ها در حدود ۱۴۰ تا ۱۷۰ سانتی‌متر است و عرض صندلی‌ها بین ۴۶ تا ۵۸ سانتی‌متر متغیر است.

نوع دیگر صندلی‌ها، ۱۵۰ تا ۱۶۰ درجه باز می‌شوند و فضای جلوی پا (لگ‌روم) آن‌ها به میزان قابل توجهی بزرگ‌تر از بخش صندلی‌های اقتصادی است. فاصله‌ی صندلی‌های کلاس تجاری بین ۸۴ تا ۲۰۲ سانتی‌متر متغیر است، ولی معمولا بین ۱۴۰ تا ۱۶۰ سانتی‌متر است. عرض صندلی‌ها نیز بین ۴۴ تا ۸۶ سانتی‌متر (معمولا بین ۵۱ تا ۵۶ سانتی‌متر) هستند. گرچه بسیاری از هواپیمایی‌ها، صندلی کابین‌های کلاس تجاری را در پروازهای طولانی به صندلی‌های تاشوی زاویه‌دار یا کاملا تخت ارتقا داده‌اند، اما هنوز هم این مدل صندلی‌ها در کلاس‌های تجاری پروازهای کوتاه‌تر، مرسوم هستند.

نوع دیگری از صندلی‌ها موسوم به (Herringbone seating) وجود دارند که به شکل اریب و زاویه‌دار قرار دارند و در هواپیماهای پهن‌پیکر استفاده می‌شوند. در این نوع، هر صندلی دسترسی راحتی به راهرو دارد. با این شیوه‌ی قرار گرفتن صندلی‌ها، امکان قرار دادن تعداد بیشتری صندلی کاملا تاشو در کابین‌های کوچک وجود دارد. این شیوه ابتدا در هواپیمایی ویرجین آتلانتیک ایرویز (Virgin Atlantic Airways) برای کابین‌‌های آپر کلاس (Upper Class) ارائه شد و از آن پس در هواپیمایی‌های مختلف چون دلتا، کاتای پاسیفیک (Cathay Pacific)، ایر کانادا (Air Canada)، جت ایرویز (Jet Airways) و سایر ایرلاین‌ها مورد استفاده قرار گرفت.

صندلی‌های کابین‌دار صندلی‌هایی هستند که به مسافران کلاس تجاری، حریم خصوصی بیشتری می‌دهند. این صندلی‌ها معمولا در هواپیماهای پهن‌پیکر به شکل دو صندلی در وسط و یک صندلی در هر دو طرف، قرار می‌گیرند. در هر دو طرف صندلی‌ها یک پنل اختصاصی وجود دارد.

خدمات

در پرواز‌های بلند کلاس تجاری، ایرلاین‌هایی نظیر سوئیس، لوفتهانزا و بسیاری هواپیمایی‌های دیگر غذای درون پرواز ارائه می‌کنند که به انتخاب مسافر است.  برخی ایرلاین‌ها مانند هواپیمایی سنگاپور، به مسافران این امکان را می‌دهند تا قبل از پرواز، غذای خاصی را غیر از غذاهای موجود در منوی معمول پرواز، درخواست کنند.

نکته آخر اینکه نام دقیق این کلاس پروازی ممکن است در ایرلاین‌های مختلف با یکدیگر متفاوت باشد.

کلاس اکونومی یا اقتصادی (Economy class)

معرفی

کلاس اقتصادی پایین‌ترین کلاس پروازی است که البته در خطوط ریلی و حتی سفرهای دریایی نیز وجود دارد. نام رایج دیگر این کلاس (coach class) است.

صندلی

صندلی‌های کلاس اقتصادی قابلیت خوابیدن دارند و شامل یک میز تاشو نیز هستند. فاصله‌ی بین صندلی‌ها، ۷۴ تا ۹۱ سانتی‌متر (معمولا بین ۷۶ تا ۸۱ سانتی‌متر) و در کلاس اقتصادی پروازهای بین‌المللی بین ۷۶ تا ۹۱ سانتی‌متر است. عرض صندلی‌ها در پروازهای داخلی از حدود ۴۳ تا ۴۶ سانتی‌متر است.

یک جیب پشت صندلی جلویی تعبیه شده است که مجله، کاتالوگ، کارت‌های ایمنی و تخلیه و... در آن قرار گرفته ‌است. بسته به هواپیمایی مورد نظر، ممکن است امکانات دیگری مانند پتو، خمیردندان، ماسک چشم، هدفون و... نیز به مسافران ارائه شود.

خدمات

امکانات سرگرمی در طول پرواز شامل یک صفحه‌نمایش اصلی است که در کابین نصب شده و برای همه‌ مسافران برنامه‌‌ی یکسانی پخش می‌کند یا صفحه‌نمایش‌های اختصاصی برای صندلی با امکان پخش ویدیوی دلخواه وجود دارد. البته برخی از هواپیمایی‌های ارزان‌قیمت بابت در اختیار گذاشتن هدفون هزینه‌ی مجزا دریافت می‌کنند. استاندارهای پرواز اقتصادی در ایرلاین‌های مختلف متفاوت است. ایرلاین‌هایی مانند آئروفلوت (Aeroflot)، کانتاس (Qantas) و کاتای پاسیفیک، سرگرمی‌های صوتی و تصویری درون پرواز و غذا را، برای پروازهای بین‌المللی و داخلی منتخب، به همه‌ی مسافران عرضه می‌کنند اما برخی ایرلاین‌ها ممکن است بابت سرگرمی‌های در طول پرواز، هزینه‌ی جدا دریافت کنند.

دسترسی به غذای داخل پرواز نیز در شرایط مختلف متفاوت است. برخی از ایرلاین‌های بزرگ برای پروازهای اکونومی کوتاه، غذایی در طول پرواز سرو نمی‌کنند و فقط در پروازهای بین‌المللی غذای حین پرواز ارائه می‌شود. برخی از فرودگاه‌ها بسته‌های غذایی برای مسافران اکونومی در نظر گرفته‌اند که مسافران می‌توانند تهیه کنند و با خود همراه ببرند. ایرلاین‌های ارزان‌قیمت مانند ایزی‌جت (EasyJet)  و رایان‌ایر (Ryanair) بابت ارائه‌ی غذا و نوشیدنی در پروازهای زیر دو ساعت، هزینه‌ی اضافه دریافت می‌کنند. حتی برخی از هواپیمایی‌ها برای ارائه‌ خدماتی مانند پتو، هدفون، بالش و بازرسی فرودگاه از مسافران اکونومی هزینه‌ی جداگانه طلب می‌کنند.

البته بسیاری از ایرلاین‌ها به دلیل خوش‌نام نبودن کلاس اقتصادی، نام این کلاس پروازی خود را تغییر داده‌اند. نمونه‌ای از این تغییر نام‌ها را می‌توان در ایرلاین‌های مختلف مشاهده ‌کرد از جمله جایگزین شدن ووایاژور (Voyageur) در هواپیمایی ایرفرانس یا ورلد تراولر (World Traveller) در هواپیمایی بریتیش ایرویز‌ (British Airways). همچنین، بسیاری از ایرلاین‌ها با افزودن امکاناتی نظیر فاصله‌ بیشتر صندلی‌ها، کلاس اکونومی بهبودیافته دارند، برای مثال، کلاس اکونومی پلاس در هواپیمایی یونایتد ایرلاینز (United Airlines). این کلاس‌های اقتصادی بهبودیافته، تا حدی توانسته‌اند امکاناتی را که در چند دهه‌ی اخیر حذف شده‌ بودند، دوباره به مسافران عرضه کنند.

پرمیوم اکونومی (Premium economy)

معرفی

پرمیوم اکونومی نوع دیگری از کلاس پروازی است که در بعضی از هواپیمایی‌ها ارائه می‌شود. از نظر قیمت، راحتی و امکانات، این کلاس سفر بین کلاس اقتصادی و تجاری قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۹۱، اوا ایر (EVA Air) اولین ایرلاینی بود که این کلاس پرواز را تحت عنوان Evergreen Class برای اولین‌بار در دنیا، معرفی کرد.

ویژگی‌ها

استانداردهای این کلاس پروازی در همه‌ی ایرلاین‌ها یکسان نیست و تفاوت‌های قابل توجهی بین پروازهای داخلی و بین‌المللی و هواپیمایی‌های ارزان‌قیمت و محلی با سایر ایرلاین‌ها وجود دارد. گاهی اوقات امکانات کلاس پرمیوم اکونومی تنها به داشتن فضای جلوی پای بیشتر محدود می‌شود، اما در بهترین شرایط ممکن است برخی از امکانات کلاس تجاری را در اختیار مسافران بگذارد.

نمونه‌ای از تفاوت‌ها

تفاوت‌های میان پرواز پرمیوم اکونومی و اکونومی با توجه به ایرلاین‌های مختلف، ممکن است در موارد زیر باشد:

• در اختیار داشتن بخشی جدا از کابین اکونومی با فضای جلوی پای بیشتر
• بهبود سرگرمی‌های حین پرواز
• خدمه‌ی اختصاصی کابین
• صندلی‌های بهتر (صندلی‌های کمتر در هر ردیف برای افزایش فضای اطراف صندلی و راحتی بیشتر مسافران)
• پاور لپ‌تاپ برای صندلی‌ها
• دسترسی به سالن استراحت
• ارائه‌ی نوشیدنی
• نوشیدنی‌ها و غذای با کیفیت‌تر
• مجوز ورود چمدان‌های بیشتر

شرکت Zero مدل SR/F را به‌عنوان پرچم‌دار محصولات خود روانه‌ی بازار کرده است. این موتورسیکلت به‌مدت یک ماه به‌منظور بررسی دراختیار تیم آزمایش Rideapart قرار داشت و آنچه درادامه خواهید خواند، نتیجه‌ی این آزمایش نسبتا طولانی مدت است. دو نکته درزمینه‌ی خودروهای برقی وجود دارد: یکی نگرانی درباره‌ی شعاع حرکتی واقعی آن‌ها و دیگری عملکرد موتورهای برقی.

Zero برای مدل SR/F باتری ۱۴.۴ کیلووات‌ساعتی در نظر گرفته است. موتور برقی SR/F نیز می‌تواند ۱۱۰ اسب‌بخار قدرت و ۱۸۹ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند و به حداکثر سرعت ۲۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت دست یابد. متأسفانه شرکت سازنده سرعت‌گیری صفر تا ۱۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت این موتور را اعلام نکرده است؛ اما درمجموع، شتاب فوق‌العاده‌ای دارد؛ به‌‌ویژه اینکه بی‌صدایی کامل موتورسیکلت تجربه‌ای بسیار خاص و جالب است. تمام گشتاور موتور برقی به‌صورت آنی دراختیار قرار دارد؛ به‌طوری‌که فرقی نمی‌کند از حالت سکون شروع به حرکت کنید یا در حین حرکت در بزرگراه به سرعت‌گیری و سبقت تصمیم بگیرید. 

تقسیم وزن روی فرمان راضی‌کننده است؛ به همین دلیل، لرزشی در فرمان SR/F حس نمی‌شود. با اینکه شهر تورنتو دست‌اندازهای زیادی دارد، موتورسیکلت Zero با راحتی کامل از پس‌ِ دست‌اندازهای مسیر برمی‌‌آید. فنرهای SR/F ساخت Showa هستند و نرمی خیلی خوبی دارند. حالا این مزیت را با لرزش‌نداشتن موتور نیز ترکیب کنید تا ببینید SR/F چقدر موتورسیکلت راحتی است.

موتورسیکلت Zero SR/F مثل هر موتورسیکلت دیگری ضعف‌ها و قوت‌هایی دارد. یکی از اولین نکات منفی SR/F کیفیت ساخت ناامیدکننده است. زمانی‌که از دور SR/F را می‌بینید، این نکته‌ی منفی به‌‌ویژه با درنظرگرفتن قیمت محصول بیشتر به‌چشم می‌‌آید. 

صفحه‌نمایش پشت فرمان در نور آفتاب را نمی‌توان دید و بدین‌ترتیب، دیدن سرعت و شعاع حرکتی لحظه‌ای غیرممکن می‌شود. کیفیت این نمایشگر به تصاویری که Zero از آن‌ها منتشر کرده است، حتی نزدیک هم نیست. در انتها نیز باید نداشتن صدا را به‌عنوان یکی از نکات منفی SR/F نام برد. صدای موتورسیکلت یکی از عواملی است که اطرافیان را از عبور این وسیله‌ی نقلیه آگاه می‌کند؛ ولی SR/F هیچ صدایی ندارد. این مسئله هنگام رانندگی کمی ترس ایجاد می‌کند. همیشه یکی از مشکلات موتورسواران این بود که رانندگان خودروها آن‌ها را نمی‌دیدند، حالا در SR/F مشکل جدیدی هم دارید و آن اینکه رانندگان دیگر صدای شما را هم نمی‌شوند. 

یکی از اصلی‌ترین نکات مثبت طراحی ظاهری SR/F این است که ظاهر آن شبیه به سایر موتورسیکلت‌های برقی نیست. برخلاف بسیاری از موتورسیکلت‌های برقی بازار، در SR/F از رنگ سفید و آبی برای نشان‌دادن برقی‌بودن محصول خبری نیست. طراحی کلی SR/F شبیه به موتورسیکلت‌های اسپرت خیابانی یا استریت‌فایترها است.

درحقیقت، راننده‌ی آزمایش نتوانست شعاع حرکتی واقعی Zero SR/F را اندازه‌گیری کند؛ چون هربار که سوار آن شد، آن‌قدر سریع رانندگی کرد که باتری‌ها سریع خالی می‌شدند. بااین‌حال، می‌توان با قاطعیت گفت که با ۹۵ درصد شارژ باتری، امکان طی‌کردن ۲۷۰ کیلومتر مسافت امکان‌پذیر است. پس می‌بینید که این موتورسیکلت برقی ازنظر شعاع حرکتی می‌تواند با اکثر مدل‌های بنزینی رقابت کند. 

درمجموع، نظر راننده‌ی آزمایش‌کننده درباره‌ی این موتورسیکلت برقی مثبت است؛ فقط بهتر بود با توجه به قیمت هنگفت ۲۰ هزار دلاری، سازنده وقت بیشتری روی کیفیت ساخت محصول خود می‌گذاشت.

اکنون زمان خوشحالی گوگل است؛ چراکه یوتیوب باردیگر به‌عنوان پردرآمدترین اپلیکیشن در دسته‌بندی فیلم و عکس در فصل دوم ۲۰۱۹ معرفی شده است. براساس داده‌های منتشرشده‌ی سنسورتاور (SensorTower)، تحلیلگر بازار اپلیکیشن، یوتیوب ۱۳۸ میلیون دلار درآمد از پرداخت کاربران کسب کرده است. کاربران آمریکایی حدود ۷۰ درصد و کاربران ژاپنی و بریتانیایی به‌ترتیب ۷ و ۴ درصد درآمد غول اشتراک ویدئو را تشکیل می‌دهند. این ارقام نمایانگر رشدی ۲۲۰ درصدی درآمد یوتیوب در مقایسه با سال گذشته هستند.

گفتنی است اپلیکیشن ویرایش ویدئو Kwai که هلدینگ تنسنت از آن پشتیبانی می‌کند، در جایگاه دوم و اپلیکیشن اشتراک ویدئو چینی تیک‌تاک (TikTok) در جایگاه سوم پردرآمدترین اپ‌های این دسته قرار گرفتند.

یوتیوب در سه‌ماهه‌ی نخست ۲۰۱۹ نیز در این فهرست صدرنشین بود و Kwai نیز در جایگاه کنونی خود قرار داشت؛ اما تیک‌تاک خود را یک پله بالا کشیده و به جایگاه سوم دست یافته است.

فهرست سنسورتاور برای سه‌ماهه‌ی نخست سال جاری را در تصویر زیر مشاهده می‌کنید:

سنسورتاور روند تخمین درآمد خود از اپلیکیشن‌ها را این‌گونه توصیف می‌کند:

تخمین‌های ما از درآمد اپلیکیشن‌ها براساس اطلاعات به‌دست‌آمده از اپ‌استور و گوگل‌پلی در سراسر دنیا و در بازه زمانی اول آوریل ۲۰۱۸ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ هستند و میزان کل پرداخت کاربران را نشان می‌دهند. این رتبه‌بندی درآمدهای دیگر فروشگاه‌های اپلیکیشن را شامل نمی‌شود.

جای تعجب دارد که نتفلیکس زمانی پردرآمدترین اپ در بین تمام دسته‌بندی اپلیکیشن‌ها در سال ۲۰۱۸ بود؛ اما اکنون در دسته‌ی عکس و ویدئو نامش به‌چشم نمی‌خورد. چند هفته پیش، سنسورتاور گزارش داد گوگل ۱۴.۲ میلیارد دلار درآمد از خریدهای گوگل‌پلی کسب کرده؛ درحالی‌که این رقم ۲۲.۵ میلیون دلار برای اپ‌استور اپل گزارش شده است. با وجود چنین رشدی در درآمدهای یوتیوب، سازندگان آن با سیاست‌های اخیر این پلتفرم، به‌‌ویژه سیاست‌های مبهم کسب‌ درآمد آن، موافق نیستند.

در روزهای اخیر نیز، گروهی از یوتیوبرها کمپینی اعتراضی به‌نام FairTube به‌راه انداختند و در آن شفافیت بیشتری درباره‌ی عوامل تأثیرگذار بر کسب درآمد و میزان بازدیدها را خواستار شدند. همچنین، این گروه درباره‌ی اینکه کدام قسمت از ویدئو سیاست‌های این پلتفرم را نقض می‌کند، از یوتیوب اطلاعات دقیق‌تری طلب کردند. ناگفته نماند آن‌ها برای طرح مخالفت خود علیه تصمیم‌های جنجال‌برانگیز غول اشتراک ویدئو، وجود افرادی پاسخ‌گو را خواستار شدند. برای روشن‌شدن تأثیر این حرکت درجهت تغییر اوضاع باید منتظر ماند.

همایش مونتری خودروسازان و علاقه‌مندان به این صنعت را به مدت یک هفته برای تماشای نمایشگاه‌ها و فعالیت‌ها و رونمایی‌ها به کالیفرنیا می‌آورد. تعدادی از خودروسازان دوست دارند برخی از زیباترین و منحصربه‌فردترین محصولات خود را در این رویداد نشان دهند و امسال، این گروه کارما اتوموتیو (Karma Automotive) را نیز شامل می‌شود.

کارما روز پنجشنبه اعلام کرد از رویداد پبل بیچ (Pebble Beach) به‌عنوان فرصتی مغتنم برای اولین رونمایی خودرو مفهومی GT خود در آمریکای‌شمالی استفاده خواهد کرد. خودرو مفهومی GT با کمک استودیو طراحی مشهورپینین‌فارینا (Pininfarina) ساخته شده است و همراه‌ با دو دستگاه خودرو جدید کارما در نمایشگاه امسال خودرو شانگهای در چین به نمایش گذاشته خواهد شد.

ممکن است در ابتدا با خود فکر کنید که این خودرو شباهت بسیار زیادی به مدل کارما ریورو (Karma Revero) دارد؛ اما به‌نظر می‌رسد بهتر باشد در این تصور خود تجدیدنظر کنید. درواقع، پینین‌فارینا مدل مفهومی GT را با حذف درهای عقب و اضافه‌کردن سیستم محرکه‌ی برقی به کوپه تبدیل کرده است. پینین‌فارینا با این کار، خودرو فوق‌العاده لوکسی تولید کرده که می‌تواند با مرسدس بنز میباخ رقابت کند. این خودرو مفهومی براساس ریورو ساخته شده است و آن را به انتخابی بهینه برای تولید در آینده تبدیل می‌کند؛ ولی هنوز مشخص نیست چه زمانی این اتفاق رخ خواهد داد. 

پینین‌فارینا جی‌تی، تنها محصول کارما برای نمایش در این رویداد نیست؛ چراکه کارما خودرو پلاگین هیبرید جدید ریورو جی‌تی (Revero GT) را نیز به‌نمایش خواهد گذاشت. خودرو اخیر نسخه‌ای بازسازی‌شده از خودرویی است که زمانی با نام فیسکر شناخته می‌شد. پیشرانه‌ی چهار سیلندر جنرال موتورز در این خودرو حذف شده است و هم‌اکنون از پیشرانه‌ی سه سیلندر خطی بی‌ام‌و بهره می‌برد. خودرو جدید بسیار سبک‌تر است و می‌تواند با هر بار شارژ باتری، مسافت طولانی‌تری را بپیماید. فضای داخل کابین نیز به‌روزرسانی شده است که رضایت‌بخش به‌نظر می‌رسد؛ زیرا هم‌اکنون حدود هفت سال از عمر پلتفرم موجود در ریورو می‌گذرد.

خودرو مفهومی کارما GT با طراحی پینین‌فارینا از ۱۵ تا ۱۸ اوت (۲۴ تا ۲۷ مرداد) در پبل بیچ کنکو دلگانس به‌نمایش گذاشته خواهد شد.