آیا رایانش کوانتومی واقعا وجود دارد؟ سال‌ها است که این زمینه با ابهامات اساسی زیادی همراه بوده است و تا امروز تلاش برای تعریف آن بی‌نتیجه مانده است؛ اما گوگل با اثبات آنچه «برتری کوانتومی» می‌خواند، نه‌تنها این چرخه را شکست داد بلکه مهم‌تر از هر چیز ثابت کرد که برتری کوانتومی، نقطه‌ی آغاز توانایی کامپیوترهای کوانتومی است.

دستیابی به برتری کوانتومی، مرحله‌ای بسیار مهمی در محاسبات است؛ از طرفی هم، ابعاد تخصصی و رمزآلود زیادی دارد. برای مثال در دهه‌ی ۶۰ میلادی، تصمیم به ساخت کامپیوترهای ترانزیستوری به‌جای فناوری آنالوگ، به‌نظر عجیب می‌رسید؛ اما این تصمیم باعث شکل‌گیری عصر کنونی اطلاعات شد. پی بردن به اهمیت این تصمیم برای افراد امروزی که در شرایط آن زمان زندگی نکرده‌اند، شاید قابل درک نباشد؛ اما امروزه می‌توان با اندکی بررسی به اهمیت رایانش کوانتومی پی برد. بهترین نقطه‌ی شروع، آشنایی با پیشتازان فیزیک و محاسبات مثل آلن تورینگ و ریچارد فینمان است.

ریچارد فینمان تصمیم درستی را گرفت

طبیعت، کلاسیک نیست

تورینگ و هم‌نسل‌های او به نظریه‌پردازی ماشین محاسبات جهانی پرداختند؛ این ماشین پس از جنگ جهانی دوم به ثمر رسید؛ سپس مراحل تکامل خود را از لوله‌های خلأ تا ترانزیستورهای دست‌ساز و تراشه‌های فشرده‌ی کنونی طی کرد. نتیجه‌ی چنین تکاملی، این فرضیه بود: هرچیزی را که با اعداد قابل نمایش باشد، می‌توان شبیه‌سازی کرد.

به بیان دیگر، هر عملیاتی مثل آرایش کلاد، تشخیص اشیا، ترکیب صدا، هندسه‌ی سه‌بعدی و ریاضیات پیچیده را می‌توان با توان محاسباتی کافی روی ماشین‌های استاندارد حافظه، RAM، پردازنده اجرا کرد (معماری «ون نیومان» که نام آن برگرفته از ریاضیدان مجاری است). البته برای نظریه‌ی یادشده استثنا هم وجود داشت. با وجود ابهاماتی مثل تناقض‌های ریاضی و با تکامل علم کوانتوم، فیزیک کوانتومی در گروه وظایف فوق قرار می‌گیرد. از طرفی، فینمان در دهه‌ی ۱۹۸۰ ثابت می‌کند برای شبیه‌سازی سیستم کوانتومی نیاز به سیستم کوانتومی است. او می‌گوید:

من از تحلیل‌هایی که صرفا با نظریه‌ی کلاسیک پیش می‌روند، رضایتی ندارم؛ زیرا طبیعت، کلاسیک نیست و اگر می‌خواهید طبیعت را شبیه‌سازی کنید بهتر است از روش کوانتومی استفاده کنید.

کامپیوترهای کلاسیک برای شبیه‌سازی طبیعت کافی نیستند. اما مشکل کجاست؟ در دهه‌های گذشته، چیزی به نام کامپیوتر کوانتومی یا ایده‌ی واضحی درباره‌ی ساخت آن‌ وجود نداشته است؛ تا اینکه چالش اصلی برای نظریه‌پردازها و دانشمندان کامپیوتری (از جمله فینمان) که از قبل با این فرضیه دست‌وپنجه نرم می‌کردند، آغاز شد.

آیا می‌توان صرفا با توان کامپیوترهای معمولی و دیتاسنترهایی با حافظه‌های چندیوتابایتی و توان پردازشی اگزافلاپی، طبیعت را تا کوچک‌ترین و دقیق‌ترین اجزای آن شبیه‌سازی کرد؟ یا ممکن است برای حل برخی مسئله‌ها، تمام کامپیوترهای روی زمین را به کار گرفت اما حل مسئله به ازای هر یک میلیون سال تنها یک درصد پیشرفت کند؟ در این صورت آیا امکان ساخت کامپیوتری وجود خواهد داشت که بتواند چنین مسئله‌ای را در مدت زمانی معقول حل کند؟

برای تأیید سخنان فینمان باید به تمام پرسش‌های فوق پاسخ داد. باید وجود مسئله‌ای را اثبات کرد که حل آن صرفا برای کامپیوترهای معمولی دشوار نیست اما با سطح توان فعلی غیرممکن است. البته اثبات تئوری کافی نیست بلکه باید کامپیوتر جدیدی ساخت که نه‌تنها از توان کافی برخوردار باشد بلکه بتواند راه‌حلی هم برای مسئله ارائه دهد.

با ساخت چنین کامپیوتری، نه‌تنها نظریه‌ی تئوری رایانش کوانتومی اثبات می‌شود بلکه زمینه‌ای جدید برای حل مسئله و تست فرضیه‌ها به وجود می‌آید. حل مسئله با کامپیوتر کوانتومی درست مانند لحظه‌ای است که برای اولین‌بار جمله‌ی «hello world» با کامپیوترهای معمولی چاپ شد. حالا پژوهشگرهای گوگل و ناسا مدعی رسیدن به این لحظه هستند.

یکی از کامپیوترهای کوانتومی مورد بررسی

اغلب مقاله‌های موجود بر تفاوت رایانش کوانتومی با رایانش سنتی تأکید کرده‌اند. در این مقاله به برخی مبانی روش گوگل اشاره شده است.

کامپیوترهای کوانتومی حول محور ترانزیستور‌ها ساخته شده‌اند که براساس تخلیه و حفظ بار الکتریکی مقادیر ۰ و ۱ می‌گیرند. با اتصال ترانزیستورها به یکدیگر در شکل‌های پیچیده‌تر می‌توان به نمایش، انتقال یا ترکیب داده‌ها از طریق گیت‌های منطقی AND و NOR پرداخت. همچنین به کمک زبان پیچیده‌ی مخصوص به کامپیوترهای دیجیتال که در طول ده‌ها سال به تکامل رسیده‌ است، می‌توان به نتایج جذابی رسید.

کامپیوترهای کوانتومی هم مانند کامپیوتر دیجیتالی دارای واحدی پایه برای اجرای منطق روی عملیات مختلف هستند. با این تفاوت که واحد پایه در کامپیوترهای کوانتومی پیچیده‌تر است: کیوبیت که فضای ریاضی پیچیده‌تری نسبت به ۰ یا ۱ است. یک کیوبیت را می‌توان هم‌ارز با نقطه‌ای سه‌بعدی در فضایی کروی در نظر گرفت. عملیات منطقی کوانتومی هم اندکی پیچیده‌تر است (و البته مانند کامپیوترهای کلاسیک به آن گیت گفته می‌شود)، زیرا می‌توان نقطه را تنظیم کرد، چرخاند یا عملیات دیگری روی آن اجرا کرد. کیوبیت می‌تواند مانند بیت دیجیتال هم ظاهر شود و یکی از مقادیر ۰ یا ۱ را بگیرد.

کیوبیت‌ها، براساس نمایش مقدار در فضای ریاضی غنی‌تر می‌توانند عملیات جدید و جذابی را اجرا کنند و همان‌طور که گوگل نشان می‌دهد، امکان حل چنین مسائلی در گذشته وجود نداشت. برای رسیدن به راه‌حل کوانتومی در درجه‌ی اول باید به‌دنبال مسئله‌ای بود که حل آن برای کامپیوترهای کلاسیک دشوار و برای کامپیوترهای کوانتومی نسبتا آسان باشد. قطعا کامپیوتر کوانتومی بهتر از کامپیوتر معمولی است اما مسئله به این سادگی نیست.

برای مثال، قطعه‌ی الکترونیکی قدیمی در Atari 800 را درنظر بگیرید. مسلما این قطعه در اجرای برنامه‌های آتاری عملکرد خوبی دارد؛ اما هر کامپیوتر مدرنی هم می‌تواند Atari 800 را شبیه‌سازی کند و برنامه‌ها را در زمان بسیار کمتری اجرا کند. به همین ترتیب ابرکامپیوتر می‌تواند به شبیه‌سازی عملکرد کامپیوتر مدرن بپردازد.

امروزه روش‌های متعدد برای شبیه‌سازی کامپیوترهای کوانتومی وجود دارد. روش‌های شبیه‌سازی به موازات سخت‌افزارهای واقعی کوانتومی توسعه پیدا می‌کنند؛ به این ترتیب امکان مقایسه‌ی عملکرد واقعی با تئوری فراهم می‌شود. شبیه‌سازها و سخت‌افزارهای واقعی تفاوت زیادی دارند و در سال‌های اخیر پیشرفت چشمگیری داشته‌اند زیرا بسیاری از شرکت‌ها و سازمان‌های پژوهشی، رایانش کوانتومی را فراتر از سرگرمی می‌بینند.

این تصویر «شبکه‌ای» از کیوبیت‌ها را نشان می‌دهد که در طول آزمایش به یکدیگر وصل شده‌اند (رنگ‌آمیزی براساس خطا است)

مسئله‌ی اصلی برای شبیه‌سازها، شبیه‌سازی خروجی توالی تصادفی گیت‌ها و کیوبیت‌ها در کامپیوتر کوانتومی است. به‌طور خلاصه، وقتی مجموعه‌ای از کیوبیت‌ها عملیاتی را انجام دهند، خروجی به‌دست‌آمده مانند کامپیوترهای عادی، یک توالی از صفر و یک‌ها است. توالی‌ها به‌دلیل ماهیت در معرض خطای کیوبیت‌ها و گیت‌های کوانتومی، تصادفی هستند اما این ماهیت تصادفی هم تاحدودی قابل پیش‌بینی است.

برای درک بهتر تعریف‌های فوق، بازی پاچینکو را در نظر بگیرد. دستگاه پاچینکو را می‌توان به دستگاه عمودی پین‌بال تشبیه کرد (گرچه تفاوت‌های زیادی با بازی غربی پین‌بال دارد). بازیکن، توپ‌هایی را وارد دستگاه می‌کند و توپ‌ها در میان مجموعه‌ی سوزن‌ها، حفره‌ها و راه‌ها سقوط می‌کنند. مسیر توپ‌ها تصادفی است اما اگر از یک نقطه ۱۰ هزار توپ را داخل هزارتو بیندازید، الگویی در پائین دستگاه ظاهر می‌شود؛ طبق این الگو، بیشتر توپ‌ها در مرکز و تعداد کمتری در لبه‌ی دستگاه قرار می‌گیرند. با شبیه‌سازی این دستگاه روی کامپیوتر و مقایسه‌ی خروجی ۱۰ هزار پرتاب مجازی با ۱۰ هزار پرتاب واقعی می‌توان دقت شبیه‌سازی را آزمایش کرد.

شبیه‌سازی پاچینکو با کامپیوتر کوانتومی کمی پیچیده‌تر است اما نتیجه‌ی آن یکسان است: شبیه‌سازی فرایند فیزیکی و پیش‌بینی نتایج. به همین ترتیب می‌توان با مقایسه‌ی نتایج واقعی و نتایج تست به بررسی دقت آن پرداخت.

اما همان‌طور که شبیه‌سازی ماشین پاچینکوی ساده، آسان‌تر از ماشین پیچیده است، شبیه‌سازی مجموعه‌ای محدود از کیوبیت‌ها هم آسان‌تر از مجموعه‌ی انبوه آن‌ها است. از طرفی، کیوبیت‌ها به خودی‌ خود پیچیدگی‌ بالایی دارند و مسائلی مثل تداخل آن‌ها، خطاهای کوچک و جهت برخورد به معیارهای متعدد وابسته هستند که به عقیده‌ی فینمان در مرحله‌ای، محاسبه‌ی تمام آن‌ها غیرممکن می‌شود. در همین مرحله است که تنها کامپیوتر کوانتومی قادر به حل مسئله است: مرحله‌ی برتری کوانتومی.

افزایش نمایی

شاید برتری کوانتومی، هدف بزرگی به‌نظر برسد؛ اما فقط بخش کوچکی از اهداف آینده را تشکیل می‌دهد. درواقع، همیشه از برتری کوانتومی به‌عنوان نقطه‌ی اوج رایانش کوانتومی یاد نخواهد شد، بلکه این روند ادامه‌دار خواهد بود.

گوگل، تنظیمات ساده‌ای را برای رایانش کوانتومی درنظر گرفته بود: مجموعه‌ی از مدارهای تصادفی کیوبیت در کامپیوتر کوانتومی و شبیه‌ساز. کار با چند کیوبیت آغاز می‌شود که مجموعه‌ای از چرخه‌های عملیاتی را اجرا می‌کنند و سپس زمان‌های سپری‌شده برای رسیدن به نتایج مقایسه می‌شود.

شبیه‌سازی روی لپ‌تاپ کنار کامپیوتر کوانتومی سایز یخچال اجرا نمی‌شود، بلکه روی Summit اجرا می‌شود. سامیت، قدرتمندترین سیستم پردازشی مستقل در دنیا بوده که در آزمایشگاه ملی اوک ریج قرار گرفته است. این سیستم، دارای ۲/۴ میلیون هسته‌ی پردازشی، حافظه‌ی کمی کوچک‌تر از ۳ پتابایت و ۱۴۰ پتافلاپ و توان پردازشی است.

ماشین پاچینکو

در مراحل اولیه‌ی عملیات، عملکرد شبیه‌ساز و کامپیوتر کوانتومی برای مثال در اعداد و توزیع‌ احتمال روی میلیون‌ها آزمایش، یکسان بود؛ اما با اضافه‌شدن کیوبیت‌های بیشتر به سیستم و افزایش پیچیدگی، زمان موردنیاز شبیه‌ساز برای پیش‌بینی هم افزایش یافت. البته این پیچیدگی درست مانند ماشین پاچینکوی بزرگ‌تر، قابل پیش‌بینی بود. در ابتدا، امکان مقایسه‌ی زمان اجرای محاسبه و شبیه‌سازی وجود داشت که معمولا از چند ثانیه تا چند دقیقه متغیر است؛ اما با افزایش تعداد کیوبیت‌‌ها به ۵۴، زمان به‌صورت ساعتی افزایش یافت.

درست در مرحله‌ای که زمان موردنیاز برای بررسی نتیجه‌ی کامپیوتر کوانتومی به پنج ساعت رسید، گوگل روش خود را تغییر داد. افزایش تعداد بیت، تنها معیار تأثیرگذار بر افزایش پیچیدگی رایانش کوانتومی نیست (به‌علاوه، بیش از این نمی‌توان به سخت‌افزارهای فعلی اضافه کرد). در عوض، پژوهشگرها عملیات را چند مرتبه روی یک مدار مشخص اجرا کردند. به این ترتیب انواع پیچیدگی‌ها به شبیه‌سازی اضافه می‌شود که پرداختن به آن‌ها فراتر از این مقاله است.

کامپیوتر کوانتومی، محاسبات مجدد را تنها در کسری از ثانیه اجرا می‌کند و حتی اگر برای تولید اعداد احتمالی مفید، هزار مرتبه‌ی دیگر محاسبات را اجرا کند، تنها چند ثانیه بیشتر به زمان اجرا اضافه خواهد شد. از طرفی، شبیه‌ساز برای بررسی نتایج حتی روی قدرتمند‌ترین کامپیوترهای روی زمین به یک هفته زمان نیاز دارد.

خط‌چین، مسیر تخمین پژوهشگرها است که در ابتدا با اضافه کردن کیوبیت (محور x) و سپس با افزایش پیچیدگی (محور y) اجرا شد

تست شبیه‌ساز واقعی بسیار پرهزینه و زمان‌بر بود، به همین دلیل گوگل به‌ناچار آن را متوقف کرد. در این مرحله ادعای برتری کوانتومی مطرح نشد و از طرفی ممکن بود محاسبات حتی در بزرگ‌ترین کامپیوترهای کلاسیک، هزاران برابر طولانی‌تر شود.

به همین دلیل گوگل تغییراتی را روی آزمایش اعمال کرد. سیکامور، کامپیوتر کوانتومی گوگل، برای ۵۴ کیوبیت، اجرای ۲۵ چرخه به ۲۰۰ ثانیه زمان نیاز داشت درحالی‌که سامیت (قدرتمندترین کامپیوتر کلاسیک جهان) برای اجرای همین عملیات به بیش از ۱۰ هزار سال زمان نیاز دارد.

اینجا است که افزایش نمایی مطرح می‌شود: اضافه‌کردن کیوبیت و چرخه به کامپیوتر کوانتومی در هر نوبت، چند میکروثانیه یا ثانیه به زمان اجرا اضافه می‌کند که افزایش به‌صورت خطی است؛ اما با اضافه‌شدن هر کیوبیت به سیستم شبیه‌سازی، اجرای عملیات دشوارتر و پرهزینه‌تر خواهد شد. این مسئله برای چرخه‌ها هم صدق می‌کند.

فرض کنید هر مقدار ورودی در کامپیوتر شبیه‌ساز، به توان چهار برسد؛ مثلا خروجی ۱، ۱ و خروجی ۲، ۱۶ باشد. تا اینجا مشکلی احساس نمی‌شود؛ اما با ورود ۱۰ عملیات تعداد خروجی‌ها به ۱۰ هزار خواهد رسید. در چنین شرایطی، محاسبه، هفته‌ها به طول می‌انجامد. انجام چنین عملیاتی برای سیکامور و سامیت یکسان نیست زیرا با اضافه‌شدن کیوبیت و چرخه، دشواری مسئله به‌صورت نمایی افزایش می‌یابد.

از طرفی نتیجه به وضعیت فعلی ابرکامپیوترها و روش‌های شبیه‌سازی هم وابسته است که در آینده بهبود پیدا خواهند کرد. IBM درست قبل از اعلام برتری کوانتومی توسط گوگل، در مقاله‌ای، روشی تئوری برای کاهش زمان موردنیاز برای انجام وظیفه توضیح داده بود؛ اما بعید است مرتبه‌ی بزرگی (مقدار تقریبی رقم‌های عدد در مبنای ده) را تغییر بدهند و دوباره بخواهند خبر از برتری کوانتومی بدهند. از طرفی در صورتی که گوگل و ناسا کیوبیت‌ها و چرخه‌های بیشتری را اضافه کنند، مرتبه‌ی بزرگی مسئله‌ دشوارتر می‌شود. اگرچه پیشرفت در زمینه‌ی کلاسیک هم برای توسعه‌ی بیشتر در زمینه‌ی کوانتومی، خوشایند و ضروری است.

اسپوتنیک هم کاری از پیش نبرد

کامپیوتر کوانتومی در عجیب‌ترین و دشوارترین مسائل، کامپیوتر کلاسیک را شکست می‌دهد اما چه نتیجه‌ای می‌توان گفت؟

هارتموت وین، بنیان‌گذار آزمایشگاه هوش مصنوعی کوانتومی گوگل (Quantum Ai) می‌گوید: «اسپوتنیک هم کاری از پیش نبرد. فقط دورتادور زمین چرخید و صدای بوق‌مانندی را از خود منتشر کرد.» با این حال همیشه در تمام صنایع، لحظه‌ای مانند «لحظه‌ی اسپوتنیک» وجود دارد؛ زیرا وقتی فرضیه‌ای از تئوری به واقعیت تبدیل می‌شود، باید راه زیادی را طی کند تا از واقعیت به کاربرد رایج برسد.

هسته‌ی کامپیوتر کوانتومی

به عقیده‌ی پژوهشگرها، برتری کوانتومی در صورتی خوب است که عملیات آن بیهوده نباشد. صرف‌نظر از اینکه کامپیوتر کوانتومی آینده‌ی داشته باشد یا خیر، می‌توان در آینده به نتایج مشابه آزمایش‌های گوگل رسید. جان مارتینس، نظریه‌پرداز کوانتومی و پیشتاز در زمینه‌ی سخت‌افزار با اشاره به هزاران گراف و نمودار به نتیجه‌ای بسیار مهم می‌رسد: «کامپیوتر کوانتومی کار عجیب و غیرمنتظره‌ای انجام نمی‌دهد.»

رویکرد فوق در خلق نوآوری‌ها و انجام کارهای جدید اهمیت زیادی دارد. فرایند اتصال هزاران کیوبیت و حرکت آن‌ها در سیستم‌های کنترلی، چرخاندن، درهم تنیدگی، آزاد کردن و مجموعه‌ای از عملیات دیگر، قطعا به اتفاقی ختم خواهد شد.

شاید سیستم‌هایی با بیش از ۱۵ کیوبیت در هم‌تنیده، تداخل زیادی را تولید کنند که باعث قطع عملیات شود. شاید برخی نیروهای ناشناخته باعث تأثیر فوتون‌های متوالی کیوبیت بر یکدیگر شوند. شاید گیت‌های توالی، عامل قطعی مدارهای کوانتومی باشند. در نهایت مجموعه‌ی همین ناشناخته‌های مجهول به این سؤال ختم می‌شوند: رایانش کوانتومی در معنای واقعی وجود دارد یا صرفا یک حقه است؟

فرض کنید در کامپیوترهای دیجیتالی، در صورت اتصال تعداد زیادی از ترانزیستورها به یکدیگر، ناگهان بار آن‌ها تخلیه می‌شد و به صفر می‌رسید. به این صورت محدودیت بالایی برای کامپیوترهای دیجیتالی ترانزیستوری به وجود می‌آمد. تا امروز کسی نمی‌دانست که چنین محدودیت برای کامپیوترهای کوانتومی وجود دارد یا خیر؛ زیرا پژوهشگرها با مجموعه‌ای از ناشناخته‌ها روبه‌رو بودند؛ اما همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت. به‌گفته‌ی مارتینس:

پیشرفت دراین‌زمینه مزیت بزرگی است. صرف‌نظر از مدار ساده یا پیچیده شاهد خطاهای یکسانی هستیم و این یعنی خطاها به پیچیدگی محاسباتی یا درهم‌تنیدگی وابسته نیستند و رایانش کوانتومی پیچیده صرفا به دلیل پیچیدگی محاسبات، دچار خطا نمی‌شود.

پژوهشگرها کامپیوتر کوانتومی را با پیچیدگی‌های بیش از گذشته تست کردند و هیچ اتفاق عجیبی رخ نداد؛ و براساس مشاهدات و تست‌ها متوجه شدند هیچ مانعی برای استفاده از پیچیدگی‌های بالاتر مثل هزار کیوبیت وجود ندارد.

Hello World

تیم پژوهشی در فرایند دستیابی به شاخص برتری کوانتومی به این نتیجه رسیدند که کامپیوترهای کوانتومی می‌توانند بهتر شوند و به نتایج تجربی کاربردی‌تری برسند.

این پژوهش هم مانند هر آزمایش دیگر در دنیا تا زمان تست صرفا یک پژوهش تئوری بود. به همین دلیل گرچه نمی‌توان با قطعیت گفت، ممکن است در آینده‌ای نزدیک مردم برای انجام کارهای روزمره‌ی خود از کامپیوترهای کوانتومی استفاده کنند. درنتیجه، از حالا به بعد بهبود کامپیوتر کوانتومی نسبت به صرفا اثبات‌های احتمالی و کدنویسی نسبت به نظریه‌پردازی محض کد در اولویت قرار می‌گیرند و همه چیز شکل کاربردی‌تری به خود می‌گیرد.

این فرضیه از طرح فینمان شروع شد که براساس آن کامپیوتر کوانتومی به کامپیوتر کوانتومی نیاز دارد. به این ترتیب، لحظه‌ی Hello World در رایانش کوانتومی آغاز می‌شود. مقاله‌ی گوگل در مجله‌ی Nature به چاپ رسید که می‌توانید از این لینک به مطالعه‌ی آن بپردازید.

یاماها مدل جدید TMax را برای سال ۲۰۲۰ با پیشرانه‌ی ۵۶۰ سی‌سی و تیپ جدید Tech Max رونمایی کرد. TMax در بازار اروپا موتورسیکلتی محبوب است به طوری که یاماها تاکنون بیش از ۲۷۵ هزار دستگاه را در این بازار فروخته است. 

به‌گفته‌ی یاماها قدرت پیشرانه‌ی جدید ۳.۵ درصد و گشتاور آن ۶ درصد افزایش پیدا کرده و این در حالی است که وزن آن تنها ۱ درصد بیشتر از پیشرانه‌ی قبلی است. پیشرانه‌ی جدید TMax با استاندارد آلایندگی یورو ۵ نیز سازگاری دارد. سایر به‌روزرسانی‌های پیشرانه شامل بهینه‌سازی سیستم خنک کاری با استفاده از رادیاتور بزرگ‌تر و هواکش جدید است. یاماها TMax جدید دارای دو حالت رانندگی برای است. اولی حالت اسپرت مخصوص بزرگراه و دومی حالت شهری است. یاماها جعبه‌دنده‌ی CVT این اسکوتر را نیز تغییر داده تا با سرعت پیشرانه‌ی جدید همخوانی داشته باشد. به‌گفته‌ی یاماها این تغییر باعث سرعت‌گیری بهتر و سواری نرم‌تری شده است. 

مانند مدل قبلی در TMax جدید نیز پیشرانه از دوشاخ عقب جدا است و به این ترتیب شاسی آن به موتورسیکلت‌ها بیشتر شباهت دارد تا اسکوترها، چون در اسکوترها معمولا پیشرانه و دوشاخ عقب به‌صورت یکپارچه روی هم سوار شده‌اند. در قسمت جلویی TMax مدل ۲۰۲۰ از دوشاخه‌ی ۴۱ میلیمتری معکوس استفاده شده است.

یاماها تقریبا تمامی بخش‌های بدنه‌ی TMax جدید را از نوع طراحی و ساخته؛ با وجود این همچنان می‌توان تشخیص داد که این یک یاماها TMax است. فضای بار زیر صندلی قابلیت قفل کردن دارد و یاماها گفته که حجم آن به گونه‌ای است که به‌راحتی می‌شود یک کلاه ایمنی بزرگ یا دو کلاه بدون محافظ چانه درون آن قرار داد. سایر امکانات شامل چراغ‌های راهنمای LED، چراغ عقب T شکل، سیستم قفل فرمان مرکزی، سیستم استارت بدون کلید و صفحه‌نمایش TFT بین دو نشان‌گر آنالوگ اشاره کرد. 

مدل ۲۰۲۰ یاماها TMax در تیپ Tech Max خود تجهیزات جدید هم دارد. مدل Tech Max یک نرم‌افزار مخصوص تلفن همراه هوشمند دارد که می‌تواند با استفاده از GPS دائما موتورسیکلت را رهیابی کرده و به این ترتیب سطح بالاتری از ایمنی را ارایه دهد. این نرم‌افزار اگر موتورسیکلت از محدوده‌ی مشخصی خارج شود به مالک اطلاع‌رسانی خواهد کرد. مدل Tech Max به‌صورت استاندارد به شیشه‌ی جلوی تنظیم شونده‌ی الکترونیکی، کروز کنترل، تعلیق عقب تنظیم شونده، گرم کن فرمان و گرم کن صندلی مجهز است. 

آیا می‌توان برای سفر به مریخ، DNA خرس آبی را به سلول‌های انسان پیوند زد؟ خرس آبی یا تاردیگرید، جاندار هشت‌پای کوچکی است که از انواع شرایط سخت، جان سالم به در می‌برد. کریس میسون، متخصص ژنتیک و استادیار فیزیولوژی و بیوفیزیک دانشگاه ویل کرنل نیویورک، به بررسی عوارض ژنتیکی پروازهای فضایی، روش‌های غلبه بر این چالش‌ها و توسعه‌ی گونه‌ها در منظومه‌ی شمسی پرداخته است. به گفته‌ی میسون، یکی از عجیب‌ترین روش‌های محافظت از فضانوردان آینده در مأموریت‌هایی مثل مریخ، استفاده از DNA خرس‌های آبی، موجودات میکروسکوپی کوچکی است که می‌توانند از اغلب شرایط سخت حتی فضای خلأ جان سالم به در ببرند.

میسون، سرپرست یکی از ده تیم منتخب پژوهشگران ناسا برای بررسی فضانوردان دوقلو، مارک و اسکات کلی بود. اسکات کلی پس از آغاز مأموریت خود در سال ۲۰۱۵ به مدت تقریبا یک سال در ایستگاه فضایی بین‌المللی اقامت داشت در حالی که برادر او مارک کلی روی زمین ماند.

هدف پژوهشگرها از مقایسه‌ی واکنش بیولوژیکی دو برادر به محیط‌های مختلف، یادگیری نکات بیشتری درباره‌ی آثار مأموریت‌های فضایی طولانی‌مدت بر بدن انسان بود. میسون و ده‌ها پژوهشگر دیگر در این زمینه، از مجموعه‌ی ارزشمند داده‌ها درباره‌ی آثار فضا بر بدن انسان رونمایی کردند.

تصویر مفهومی از مأموریت سرنشین‌دار به مریخ. کریس میسون، متخصص ژنتیک اخیرا طی نشستی با Space.com درباره‌ی احتمال دست‌کاری ژنتیکی انسان برای محافظت در برابر خطرهای مأموریت به مریخ سخن گفته است.

پژوهشگرها امیدوارند، به استراتژی‌هایی برای پشتیبانی از سلامت فضانوردان در مأموریت‌های فضایی آینده دست پیدا کنند. میسون در هشتمین کنفرانس Human Genetics در تاریخ ۲۹ اکتبر، به سخنرانی درباره‌ی برخی نتایج پژوهش یادشده پرداخت.

پژوهشگران پروژه علاوه بر توضیحات میسون در کنفرانس، در حال کار روی هفت مقاله‌ی دیگر هستند که از داده‌های بررسی دوقلو‌ها استفاده کرده‌اند. با این حال، آن‌ها امیدوارند به مجموعه داده‌های بزرگ‌تری دسترسی پیدا کنند. میسون در کنفرانس اخیر گفت: «ما به دنبال اجرای بررسی‌های مشابه به‌ویژه بررسی‌های طولی روی افراد مستقر در زمین و فضا هستیم.»

کاهش عوارض

به گفته‌ی میسون، با بررسی ظاهر ژن‌ها در طول مراحل مختلف سفرهای فضایی (از جمله بازگشت فشرده به زمین)، می‌توان زمینه‌ای برای کاهش خطرهای مأموریت‌های فضایی آینده فراهم کرد. برای مثال، درصورتی‌که فرود و بازگشت به زمین برای بدن انسان مضر ارزیابی شود،  دانشمندان می‌توانند روش‌هایی را برای پیشگیری از آثار قطعی آن‌ها توسعه‌ دهند. اما با وجود مجموعه‌ی کوچکی از داده‌ها (بررسی دوقلوها) نمی‌‌توان هیچ‌گونه درمان یا داروی مشخصی برای تغییر واکنش ژنتیکی انسان به سفرهای فضایی تجویز کرد. میسون می‌گوید:

معتقدم کاری که ما انجام می‌دهیم در علم رایج است. پدیده‌ی جذابی را می‌بینیم، سپس آن را روی موش‌ها آزمایش می‌کنیم.

میسون تأکید می‌کند، تجویز هر دارویی برای تغییر عوارض دیده‌شده در فضانوردانی مانند اسکات کلی ضرورتی ندارد. او می‌افزاید: «برخی از تغییرات بدن، هرچند هم شدید باشند حاکی از نیاز بدن به واکنش هستند.»

کریس میسون، متخصص ژنتیک، در حال سخنرانی درباره‌ی آثار ژنتیکی پروازهای فضایی در هشتمین کنفرانس Human Genetics؛ نیویورک؛ ۲۹ اکتبر ۲۰۱۹

فضانوردهای آینده و DNA خرس آبی

فضانوردهای آینده می‌‌توانند از دارو یا ابزار دیگر برای کاهش عوارض سفرهای فضایی استفاده کنند. با این‌حال طبق بررسی‌های جدید، دست‌کاری ژنتیکی، توانایی انسان برای سفر به فضای دوردست به‌ویژه سیاره‌هایی مثل مریخ را افزایش می‌دهد.

یکی از چالش‌های اصلی سلامت فضانوردان، تشعشعات رادیویی است. برای مثال درصورتی‌که دانشمندان روشی برای افزایش مقاومت سلول‌های بدن نسبت به آثار تشعشعات پیدا کنند، سلامتی فضانوردها برای سفرهای فضایی طولانی‌مدت تضمین می‌شود. از نظر تئوری، از این فناوری می‌توان در درمان‌ سرطان روی زمین و مبارزه با عوارض پرتوها روی سلول‌های بدن استفاده کرد. اختلاف زیادی بر سر ایده‌ی دست‌کاری ژنتیکی انسان وجود دارد. اما میسون معتقد است، قبل از پیاده‌سازی این فرضیه روی انسان نیاز به ده‌ها سال پژوهش است. او می‌گوید:

هنوز برنامه‌ای برای دست‌کاری فضانوردها در یک یا دو دهه‌ی آینده وجود ندارد. اگر ارزیابی و پژوهش خود را به‌صورت پیوسته ادامه دهیم شاید پس از ۲۰ سال بتوانیم انسانی بسازیم که به‌راحتی روی مریخ دوام بیاورد.

اما مهندسی ژنتیکی انسان برای بقا در فضا یا سیاره‌ای دیگر چه معنایی دارد؟ رویکردهای متعددی دراین‌باره وجود دارد. یکی از روش‌ها برای دست‌کاری فضانوردهای آینده، مهندسی اپی‌ژنتیک یا «خاموش و روشن کردن» وضعیت ژن‌های مشخص است.

روش دیگر یا شاید بتوان گفت عجیب‌ترین روش، ترکیب DNA گونه‌های دیگر معروف به خرس آبی با سلول‌های انسان است؛ به این ترتیب بدن انسان در برابر آثار مخرب سفرهای فضایی مثل تشعشعات مقاوم می‌شود. ایده‌ی فوق برای اولین بار سال ۲۰۱۶ در مقاله‌ای مطرح شد. به عقیده‌ی میسون، با استفاده از DNA خرس‌های آبی فرامقاوم می‌توان از فضانوردها در برابر آثار مضر فضایی محافظت کرد.

تاردیگرید یا خرس آبی

دست‌کاری ژنتیکی انسان برای سفرهای فضایی  تا اندازه‌ای می‌تواند به معنی بخشی از تغییرات طبیعی باشد که پس از زندگی در مریخ به مدت طولانی در فیزیولوژی انسان رخ می‌دهد. به گفته‌ی میسون: «مسئله احتمال تکامل نیست، مسئله زمان تکامل است.»

به گفته‌ی میسون، تغییر در بدن انسان پس از مدتی زندگی در فضا اجتناب‌ناپذیر است اما علم می‌تواند خود این مسئولیت را بر عهده بگیرد. او می‌افزاید:

دست‌کاری ژنتیکی، قدرت انتخاب انسان آینده را افزایش می‌دهد و فرصت‌های بیشتری را برای او فراهم می‌کند؛ البته به شرطی که فرصت‌های دیگر را از او نگیرد. بنابراین اگر زمانی به این فناوری دست پیدا کردیم، ناعادلانه است که بخواهیم صرفا با اثبات توانایی انسان برای زندگی خارج از زمین، فرصت زندگی روی زمین را از او بگیریم.

بنابراین دست‌کاری ژنتیکی انسان در صورتی اخلاقی است که بدون اختلال در زندگی زمینی، توانایی او برای زندگی در مریخ افزایش پیدا کند.

سرانجام، جهان یک واکسن ابولا دارد. در تاریخ ۱۱ نوامبر (۲۲ آبان)، قانون‌گذاران اروپایی واکسنی را تأیید کردند که از قبل، به کنترل شیوع‌های مرگ‌بار ویروس کمک کرده است. این نخستین بار است که واکسنی برای محافظت دربرابر ابولا از این مانع عبور می‌کند. تصمیم آژانس دارویی اروپا (EMA) مبنی بر اجازه دادن شرکت دارویی مرک (Merck) آمریکا برای عرضه‌ی واکسن به این معنا است که محصول اکنون می‌تواند انبار شده و در مناطق دیگر جهان خصوصا در آفریقا توزیع شود.

در سال ۲۰۱۵، اتحاد جهانی واکسن و ایمن‌سازی (Gavi) که یک همکاری جهانی است که بودجه‌ی عرضه‌ی واکسن را در کشورهای کم‌در‌آمد تأمین می‌کند، به سازندگان واکسن ابولا گفت که اگر واکسن‌ آن‌ها به‌وسیله‌ی یک مرجع بهداشتی معتبر مانند EMA تأیید شود، آن‌ را می‌خرد. اگرچه چند واکسن دیگر علیه ابولا درحال توسعه هستند، واکسن شرکت مرک تنها موردی است که در جریان یک شیوع مورد استفاده قرار گرفته و نشان داده شده که در پیشگیری از عفونت‌ها بسیار مؤثر است. ابولا یک تب خون‌ریزی دهنده است که موجب اسهال شدید، استفراغ و خون‌ریزی می‌شود.

واکسن مذکور که نخست در سال ۲۰۰۳ حق ثبت اختراع گرفت، برای فرونشانی شیوع پیشرونده‌ای در کنگو که از زمان آغاز آن در سال گذشته موجب مرگ حدود دو هزار نفر شد، مورد استفاده قرار گرفت. این واکسن همچنین در جریان شیوع سال ۲۰۱۸ کنگو و نیز در شیوع سال ۲۰۱۵ در گینه مورد استفاده قرار گرفت. در شیوع کنونی کنگو، صدها هزار نفر ازجمله بیش از ۶۰ هزار از کارکنان بخش مراقبت‌های بهداشتی در کشور کنگو و کشورهای همسایه، واکسن شرکت مرک را دریافت کردند. ست برکلی، مدیر اجرایی Gavi در ژنو، پس از تأیید این واکسن در بیانیه‌ی مطبوعاتی گفت:

این واکسن پتانسیل عظیمی دارد؛ قبلا برای حفاظت از بیش از ۲۵۰ هزار نفر در کنگو مورد استفاده قرار گرفته است و می‌تواند شیوع‌های گسترده‌ی ابولا را به خاطره‌ای از گذشته تبدیل کند.

سازمان یادشده از ذخیره‌سازی و تحویل واکسن‌های ابولا حمایت کرده  و امیدوار است ذخیره‌ی جهانی از این واکسن فراهم کند که بتواند به‌سرعت در شیوع‌های آینده‌ی ویروس مورد استفاده قرار گیرد. دیوید هیمن، اپیدمیولوژیست دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن با ذکر این موضوع که تأیید EMA موجب تغییر بزرگی می‌شود، بر این نکته تأکید می‌کند که لازم است پژوهش درمورد واکسن‌های ابولا ادامه پیدا کند؛ پژوهش به پایان نرسیده است:

واقعا مهم است که مطالعه واکسن‌ها ادامه پیدا کند و واکسن‌های نسل‌های دوم و سوم توسعه پیدا کند.

این پژوهش‌ها می‌تواند شامل طراحی واکسنی که ایمنی حاصل از آن طولانی‌تر باشد، واکسنی که بیش از یک گونه از ابولا را مورد هدف قرار دهد و نیز واکسنی باشد که نگه‌داری آن ساده‌تر است.

واکسن ابولا به‌وسیله‌ی آژانس دارویی اروپا تأیید شده است

حفاظت آینده

واکسن مرک که تحت نام Ervebo به بازار عرضه شده و نام آن نزد پژوهشگران rVSV-ZEBOV-GP است، در آزمایش بالینی در گینه در شیوع سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ ابولا مورد آزمایش قرار گرفت. در آنجا، افرادی که با بیماران آلوده به ویروس در تماس قرار داشتند، واکسن را دریافت کردند. مشخص شد که این واکسن سطح بالایی از حفاظت دربرابر عفونت فراهم می‌کند.

هیمن می‌گوید، مهم است که تعیین کنیم آیا واکسن مرک می‌تواند به روش‌های دیگر نیز استفاده شود یا خیر، مثلا به‌طور پیشگیرانه برای کارکنان بخش مراقبت‌های بهداشتی که در آینده‌ی دور با ابولا مواجه می‌شوند. این امر به‌معنای لزوم تعیین مدت ماندگاری ایمنی حاصل از واکسن و نیز بررسی این موضوع است که آیا تزریق مجدد واکسن می‌تواند موجب طولانی‌تر شدن دوره‌ی ایمنی شود یا خیر. آدریان هیل، واکسن‌شناس دانشگاه آکسفورد می‌گوید:

چنین مطالعاتی روی واکسن rVSV-ZEBOV-GP و واکسن‌های رقیب آن درحال انجام است. سوالی که باقی می‌ماند این است که کدام واکسن را برای پیشگیری از ابتلا به ابولا به کارکنان بخش مراقبت‌های بهداشتی می‌دهید.

واکسن تأییدشده‌ی ابولا دربرابر گونه‌ی زئیر ویروس ابولا حفاظت می‌کند. این گونه‌ عامل شیوع کنونی کنگو و شیوع سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ غرب آفریقا است. هیل می‌گوید باید واکسن‌هایی علیه گونه‌های دیگر ویروس نیز توسعه دهیم، به‌خصوص گونه‌ی سودان که از سال ۱۹۶۷ تاکنون موجب هفت شیوع شده‌ است.

براساس اعلام سازمان جهانی بهداشت (WHO)، هفت واکسن ابولای دیگر در مراحل مختلف آزمایش‌های بالینی هستند. در سپتامبر ۲۰۱۹، WHO اعلام کرد واکسنی که به‌وسیله‌ی شرکت جانسون‌و‌جانسون (Johnson & Johnson) در نیوبرانزویک نیوجرسی ساخته شده است، در شیوع کنونی کنگو مورد استفاده قرار می‌گیرد. هفته‌ی گذشته، شرکت مذکور واکسن خود را برای دریافت مجور به EMA ارائه کرد. برخلاف واکسن مرک که در یک نوبت تزریق می‌شود، واکسن شرکت جانسون‌و‌جانسون در دو نوبت تزریق می‌شود. در کشور کنگو، این واکسن به جمعیت‌های در معرض خطر ابولا مانند کارکنان بخش مراقبت‌های بهداشتی شاغل در مناطقی که در آن ویروس در حال حاضر در حال گردش نیست، داده خواهد شد.

ماه آینده، مسئولان Gavi در این مورد تصمیم خواهد گرفت که آیا برای واکسن ابولا انباری ایجاد کنند یا خیر. مرک به‌دنبال دریافت مجوز واکسن از سوی سازمان غذا و داروی امریکا نیز است.

آیا تاکنون از خود پرسیده‌اید که چگونه موقعی که حین برقراری تماس گوشی را نزدیک گوش خود می‌گیرید، صفحه‌نمایش آن به‌صورت خودکار خاموش کند یا چگونه با چرخاندن صفحه‌نمایش، ویدئو به‌صورت خودکار به حالت افقی یا عمودی پخش می‌شود یا چگونه در یک بازی ریسینگ می‌توانید با تکان‌دادن گوشی، به‌راحتی خودرو را هدایت کنید یا تنظیم نور خودکار صفحه‌نمایش چگونه انجام می‌شود؟

درادامه با بررسی حسگرهای موجود در گوشی‌های هوشمند از ابعاد مختلف به تمام این سؤال‌ها و سؤال‌های مشابه پاسخ خواهیم داد و نحوه‌ی کار، کاربردها و سایر موارد مهم دیگر درباره‌ی این حسگرها را بیان می‌کنیم.

فهرست حسگرهای موجود در گوشی‌های هوشمند

• حسگر مجاورت
• حسگر شتاب‌سنج
• حسگر ژیروسکوپ
• حسگر مغناطیس‌سنج یا قطب‌نمای دیجیتالی
• حسگر GPS
• حسگر فشارسنج
• حسگر نور محیطی
• حسگرهای صفحه‌ی لمسی
• حسگرهای زیست‌سنجشی ازجمله حسگر اثرانگشت، حسگر تشخیص عنبیه و حسگر تشخیص چهره
• حسگرهای دوربین (حسگر تصویر، حسگر عمق و حسگر ToF)
• حسگر میکروفون
• حسگرهای مرتباط با سلامت و ورزش افراد مثل حسگر تشخیص‌دهنده‌ی ضربان قلب یا حسکر گام‌شمار
• حسگراسکنر بارکد و کدهای QR
• حسگر دماسنج
• حسگر تشخیص‌دهنده‌ی رطوبت هوا
• حسگر شمارشگر گایگر

حسگر مجاورت

تعریف

حسگر مجاورت حسگری با قابلیت تشخیص وجود اشیاء در نزدیکی گوشی بدون تماس فیزیکی با آن‌ها است. این حسگر که در بالای گوشی و نزدیک به اسپیکر تعبیه شده، شبیه سوراخی است که با شیشه‌ی صفحه‌نمایش پوشانیده شده و با کمی دقت به‌راحتی می‌توانید آن را ببینید.

ساختار و نحوه‌ی کار

حسگر مجاورتی از دو عدد LED مادون‌قرمز، یک قطعه‌ی منتشرکننده‌ی نور مادون‌قرمز و یک گیرنده تشکیل شده است. وقتی حسگر به شیئی نزدیک می‌شود، نور مادون‌قرمز که انسان نمی‌‌تواند آن را ببیند، منتشر و ارسال می‌شود. نور پس از برخورد با شیئی که در نزدیکی حسگر قرار دارد، به حسگر باز می‌گردد و گیرنده‌ی نور آن را دریافت می‌کند. حسگر پس از دریافت نور می‌تواند میزان فاصله‌ی شیء مدنظر با خود را براساس شدت نور بازتاب‌شده تخمین بزند.

البته به‌تازگی نرم‌افزاری به نام ‌Beauty عرضه شده است که می‌تواند جایگزین حسگر مجاورت شود و با استفاده با این نرم‌افزار دیگر نیازی به حسگر نیست. این نرم‌افزار که شرکت Elliptic آن را تولید کرده است، با استفاده از اسپیکر گوشی و میکروفن آن و صدایی فراصوت، هنگامی که کاربر گوشی را حین تماس نزدیک گوش خود می‌برد، نمایشگر آن را خاموش می‌کند. اسپیگر گوشی‌ها صدایی فراصوت تولید می‌کنند که انسان نمی‌تواند آن را بشنود؛ اما میکروفن آن را تشخیص می‌دهد و از قابلیت تشخیص اختلال در این صدا به‌دلیل نزدیک‌شدن دست، سر و گوش انسان یا هر وسیله‌ی دیگر به گوشی، برخوردار است. استفاده از این نرم‌افزار و حذف حسگر مجاورت، می‌تواند باعث ایجاد طراحی بهتر برای گوشی‌ها شود. 

کاربردها

زمانی‌که گوشی را حین برقراری تماس و مکالمه به گوشی نزدیک می‌کنید، حسگر نمایشگر را خاموش و غیرفعال می‌کند تا درصورت تماس تصادفی گوش یا سر با نمایشگر حین برقراری تماس یا مکالمه، نمایشگر روشن نشود. حسگر مجاورت با خاموش‌کردن صفحه‌نمایش مصرف باتری را نیز کاهش می‌دهد.

حسگر مجاورت برخی از گوشی‌ها این قابلیت را دارند که زمانی‌که فرد گوشی را در جیب خود قرار می‌دهد، صفحه‌نمایش آن را به‌صورت خودکار خاموش نگه دارد. همچنین چنانچه این گوشی‌ها را از جیب خود بیرون آورید یا آن‌ها را در حالی‌که گوشی روی سطحی مثل میز قرار دارد تکان دهید، صفحه‌نمایش یک لحظه روشن می‌شود و می‌توانید صفحه‌ی اسکرین‌لاک را مشاهده کنید. همچنین در‌صورتی که گوشی در وضعیت ثابتی قرار داشته باشد و حسگر مجاورت را بپوشید، گوشی عکس‌العمل مشابهی نشان می‌دهد.

آزمایش سالم‌بودن حسگر

کاربران گوشی‌های اندرویدی می‌توانند با دو روش از سالم بودن یا نبودن حسگر مجاورت گوشی خود مطمئن شوند. روش اول مراجعه به بخش about phone در تنظیمات گوشی و پس از آن انتخاب گزینه‌ی Support (در نسخه‌های مختلف اندرویدهای ۶، ۷، ۸ و بالاتر) یا گزینه‌ی Diagnostics (در نسخه‌های مختلف اندروید ۴ و ۵) و درنهایت انتخاب گزینه‌ی Ear proximity و دنبال‌کردن دستورالعمل‌های ارائه‌ شده است (در اندروید ۴ و ۵ قبل از گزینه‌ی Ear proximity باید گزینه‌ی Test Device را نیز انتخاب کنید)؛ البته برخی از گوشی‌های اندرویدی و نسخه‌های اندروید فاقد این تنظیمات هستند.

برای آزمایش حسگر مجاورت با استفاده از اپلیکیشن، پس از نصب و اجرای اپلیکیشن اندرویدی Proximity sensor test ابتدا گزینه‌ی Test را انتخاب و چند لحظه دست خود را جلوی حسگر تکان دهید، چنانچه پس از تکان‌دادن دستتان، دو رنگ قرمز و سبز به‌صورت مکرر در صفحه‌نمایش نمایش داده شد، حسگر سالم است؛ وگرنه حسگر مشکل دارد.

همچنین می‌توانید از اپلیکیشن رایگان اندرویدی Sensor Test برای آزمایش عملکرد حسگرهای مجاورت، نور، شتاب‌سنج، ژیروسکوپ، مغناطیس‌سنج، فشارسنج و قطب‌نمای دیجیتالی استفاده کنید. درضمن با شماره‌گیری کد *#0*# در گوشی‌های گلکسی سامسونگ می‌توانید حسگرهای گوشی را آزمایش کنید.

برای آزمایش حسگر مجاورت در گوشی‌های آیفون، ابتدا باید صدای خود را با اپلیکیشن از‌پیش‌نصب‌شده‌ی Voice Memos ضبط و پس از قطع‌کردن صدای اسپیکر آن را پخش کنید و با نزدیک‌کردن گوشی به گوش خود درحین پخش صدا، حسگر آن را امتحان کنید.

فعال و غیرفعال‌ کردن

حسگر مجاورتی به‌صورت پیش‌‌فرض در گوشی‌های اندرویدی فعال است. چنانچه می‌خواهید حسگر مجاورت گوشی اندرویدی خود را خاموش کنید، می‌توانید با مراجعه به بخش Call در تنظیمات گوشی، گزینه‌ی proximity را در بخش incoming calls غیرفعال کنید؛ البته قابلیت غیرفعال‌کردن حسگر مجاورت تنها در برخی از گوشی‌های و برخی‌ از نسخه های اندروید وجود دارد. در گوشی‌های آیفون تنظیماتی برای فعال یاغیرفعال‌کردن حسگر مجاورت قرار ندارد.

درکل چنانچه صاحب گوشی اندرویدی هستید و قصد دارید برای حفظ حریم خصوصی خود تمام حسگرهای آن را فعال کنید، در‌صورتی‌که امکان نصب نسخه‌ی آزمایشی Beta 3 اندروید Q یا اندروید 10روی گوشی‌تان وجود دارد، می‌توانید با مراجعه به بخش Developer Options در تنظیمات گوشی و انتخاب گزینه‌ی Quick settings developer tiles، گزینه‌ی Sensors off را فعال یا غیرفعال کنید. یادآوری می‌شود درصورت غیرفعال‌شدن حسگرها، عملکرد دوربین گوشی مختل می‌شود

بخش Developer Options به‌صورت پبش‌فرض مخفی و غیرفعال است و برای فعال‌‌کردن آن باید پس از پیداکردن شماره‌ساخت (Build number) که معمولا در بخش About phone (قسمت Software info) قرار دارد، هفت بار روی آن ضربه بزنید تا پیام You are now a developer را مشاهده کنید. زمانی‌که ضربه‌زدن روی نمایشگر را شروع می‌کنید، تعداد دفعات باقی‌مانده نمایش داده می‌شود. پس از نمایش این پیام، گزینه‌ی Developer Options به‌عنوان گزینه‌ی جدید به تنظیمات اضافه می‌شود.

رفع مشکل حسگر مجاورت در گوشی‌های اندروید و iOS

در‌صورتی‌که حسگر مجاورت گوشی شما عمل نکند، قبل از اقدام برای رفع مشکل آن ابتدا موارد زیر را بررسی کنید:

• حسگر تمیز باشد؛ زیرا درصورتی‌که حسگر تمیز نباشد، عملکرد آن مختل می‌شود و در بسیاری از موارد مشکل حسگر با تمیزکردن به‌سادگی حل می‌شد؛
• قاب یا محافظ صفحه‌نمایش سطح حسگر را نپوشانیده باشد؛ زیرا روی سطح حسگر هیچ مانع یا پوششی نباید قرار داشته باشد.

اگر صفحه‌نمایش آسیب دیده است، آن را تعویض کنید. درصورتی‌که با تمیزکردن حسگر یا برداشتن پوشش یا قاب از روی آن، باز هم حسگر عمل نکرد، ابتدا گوشی را ریست کنید. اگر بازهم مشکل برطرف نشد، گوشی را با جدیدترین نسخه‌ی به‌روزرسانی نرم‌افزاری به‌روزرسانی کنید (برای دریافت جدیدترین نسخه‌ی فایل به‌روزرسانی و به‌روزرسانی نرم‌افزاری گوشی خود به بخش Software update در تنظیمات گوشی مراجعه کنید). چنانچه بازهم مشکل به قوت خود باقی بود، گوشی را ریست فکتوری کنید.

برای رفع مشکل حسگر مجاورت در گوشی‌های آیفون علاوه‌بر موارد ذکر‌شده، می‌توانید روش‌های زیر را نیز امتحان کنید.

• استفاده از اپلیکیشن fone – Repair برای رفع خطاهای سیستمی (این اپلیکیشن برای اندروید نیز عرضه شده است و می‌توانید نسخه‌ی اندروید را از اینجا دریافت کنید)؛
• استفاده از حالت DFU mode برای بازسازی ساختار سیستم‌عامل.

برای فعال‌سازی این حالت مراحل زیر را دنبال کنید:

• گوشی را با کابل USB به کامپیوتر متصل و iTunes را اجرا کنید؛
• دو کلید لاک و هوم را هم‌زمان باهم به‌مدت ۱۰ ثانیه نگه دارید؛
• پس از گذشت ۱۰ ثانیه دکمه‌ی لاک را رها کنید؛ اما دکمه‌ی هوم را تا زمانی‌که پیام iTunes has detected an iPhone in recovery mode ظاهر نشده است، نگه دارید؛
• پس از رهاکردن دکمه‌ی هوم، صفحه‌نمایش گوشی کاملا سیاه می‌شود. درصورتی‌که این اتفاق رخ نداد، تمام این مراحل را از نو تکرار کنید.

حسگر شتاب‌سنج

تعریف

حسگر شتاب‌سنج قطعه‌ای الکترونیکی است که شتاب گوشی در هنگام حرکت به جهات مختلف، چرخش و ژست‌های حرکتی گوشی مثل تکان‌ یا حرکت‌ دادن به‌سمت عقب و جلو را تشخیص می‌دهد و در کل برای تشخیص‌دادن جهت و موقعیت گوشی به کار می‌رود.

ساختار و نحوه‌ی کار

حسگر شتاب‌سنج دراصل برپایه‌ی سنجش شتاب جاذبه کار می‌کند و برهمین‌اساس حرکت جهت‌دار گوشی را تشخیص می‌دهد. ذر اینجا، این سؤال مطرح می‌شود که چگونه قطعه‌‌ای الکترونیکی می‌تواند شتاب را که خصیصه‌ای مکانیکی است، تشخیص دهد و ارزیابی کند؟ پاسخ این سؤال سیستم میکروالکترومکانیکال است. این سیستم از قطعاتی شبیه به تراشه‌های سیلیکونی مجتمع تشکیل شده است که دراصل ماهیت مکانیکی دارند. درواقع سیستم میکروالکترومکانیکال ساختاری مکانیکی را در خود جای داده است که می‌تواند با قطعات الکترونیکی ارتباط برقرار کند.

در این سیستم خازنی وجود دارد که شبیه خازن‌هایی معمولی نیست. در قسمت انتهایی این خازن، دو پایانه و در قسمت بالای آن آرایه‌ای وجود دارد که شبیه دندانه‌های شانه است. دندانه‌های این آرایه بسیار به یکدیگر نزدیک هستند؛ اما با یکدیگر تماسی ندارند. درحقیقت، طراحی خازن این سیستم به‌نوعی است که می‌تواند حرکت کند.

کاربردها

تقریبا همه‌ی ما می‌دانیم زمانی‌که قابلیت چرخش خودکار صفحه‌نمایش فعال و گوشی در‌ حال پخش ویدئو باشد، با چرخش گوشی به حالت افقی یا عمودی، ویدئو یا هر محتوای دیگری (مثل تصویر یا متن) هم به‌صورت خودکار به حالت عمودی یا افقی نمایش داده می‌شود. درحالت افقی محتوا به‌صورت تمام‌صفحه پخش می‌شود. این قابلیت به‌لطف استفاده از حسگر شتاب‌سنج در گوشی‌های هوشمند ایجاد شده است؛ اما این ویژگی تنها یکی از قابلیت‌های این حسگر محسوب می‌شود و سایر قابلیت‌های آن به‌شرح زیر است:

• نمایش سرعت خودرو در اپلیکیشن‌های مسیریاب؛
• هدایت دقیق خودرو در بازی‌های مسابقه‌ای با حرکت ملایم گوشی به‌سمت چپ و راست. در برخی از بازی‌های ورزشی مثل گلف یا کریکت، می‌توانید با حرکت‌دادن گوشی به‌سمت عقب یا جلو، توپ را به‌راحتی کنترل کنید. حفظ تعادل جسم در بازی یکی دیگر از کاربردهای حسگر شتاب‌سنج در بازی‌ها است. با جست‌وجویی ساده در موتورهای جست‌وجو می‌توانید بازی‌هایی را پیدا کنید که از این حسگر پشتیبانی می‌کنند و ساعت‌ها خود را با آن‌ها سرگرم کنید،. این بازی‌ها می‌توانند در تقویت تمرکز نیز به شما کمک کنند.

امکان استفاده از قابلیت Shake to Shuffle در گوشی‌‌های آیفون

با استفاده از این قابلیت می‌توانید فقط با تکان‌دادن گوشی، موسیقی‌ها را به‌صورت تصادفی پخش کنید و دیگر نیازی نیست برای انجام این کار قفل گوشی خود را باز کنید. تمام دستگاه‌های iOS به‌ غیر از دستگاه‌های دارای iOS 8.4 و نسخه‌های بالاتر از آن فاقد این ویژگی هستند. مشخص نیست اپل دوباره پشتیبانی از این ویژگی را به iOS اضافه می‌کند یا نه. ویژگی Shake Control سونی‌اریکسون و Motion Play سامسونگ، نیز عملکردی مشابه این ویژگی دارند.

درکل به‌نظر می‌رسد اپل به‌دلیل حفظ حریم خصوصی کاربرانش، امکان استفاده از حسگرهای شتاب‌سنج و ژیروسکوپ را محدود کرده است و کاربران iOS 12.2 برای استفاده از این دو حسگر باید گزینه‌ی Motion & Orientation Access را در بخش Privacy & Security فعال کنید. برای فعال‌کردن این ویژگی پس از ورود به تنظیمات آیفون خود، گزینه‌ی Playback (در گوشی‌های اپل آیفون 4، آیفون 4 اس، آیفون 5 و آیفون 5 اس) یا Music (در گوشی‌‌های آیفون 6، آیفون 6 اس، آیفون 6 اس پلاس، آیفون 7 و آیفون 7 پلاس) را انتخاب و گزینه‌ی Shake to Shuffle را فعال یا غیرفعال کنید.

استفاده از قابلیت Turn to Mute

هنگامی‌که گوشی در‌حال زنگ‌خوردن آن است، با فعال‌کردن این ویژگی و با برگرداندن گوشی به پشت، می‌توانید صدای گوشی را قطع کنید. چنانچه گوشی شما مجهز به این ویژگی باشد، می‌توانید در قسمت Sound & Notification یا call settings این ویژگی را فعال کنید.

ویژگی Rise to wake

با استفاده از این ویژگی در گوشی‌های آیفون هنگامی که گوشی را به حالت خوابیده به‌آرامی به‌سمت بالا بیاورید، صفحه‌نمایش گوشی به‌صورت خودکار روشن می‌شود. برای فعال‌کردن این ویژگی در گوشی‌های آیفون، پس از انتخاب تب Display & Brightness در تنظیمات گوشی، گزینه‌ی Rise to wake را فعال کنید. در گوشی‌های سامسونگ گلکسی اس 9 و گلکسی اس 9 پلاس، گلکسی نوت 9، گلکسی اس 10 و اس 10 پلاس، گلکسی نوت 10 و نوت 10 پلاس ویژگی مشابهی به‌نام Lift To Wake وجود دارد که برای فعال‌کردن باید پس از انتخاب گزینه‌ی Advanced features و Motions and gestures در منو تنظیمات، گزینه‌ی Lift To Wake را فعال کنید.

تماشای قسمت‌های مختلف گوشی با چرخاندن آن در سایت iPhone experience

کاربران گوشی‌های آیفون با کج‌کردن گوشی خود، می‌توانند با چرخاندن گوشی‌های موجود در سایت iPhone experience به‌صورت مجازی، تصاویر گوشی‌ها را از نماهای مختلف مشاهده کنند.

تجربه‌ای جالب‌تر از واقعیت افزوده

با استفاده از اپلیکیشن AR Camera ACCELEROMETER می‌توانید تنها با استفاده از دوربین گوشی (در‌حالت فیلم‌برداری) اشیای سه‌بعدی و دوبعدی جذابی را در محیط اطراف خود ببینید و با استفاده از حسگر شتاب‌سنج آن اشیاء را در جهات مختلف به حرکت درآورید. امکان استفاده از این اپلیکیشن واقعیت افزوده برای ۹۰ درصد از گوشی‌ها وجود دارد. با تماشای ویدئوی زیر بهتر با این اپلیکیشن آشنا می‌شوبد.

دانلود ویدئو

اپلیکیشن Sky View که برای اندروید و iOS عرضه شده است، با پشتیبانی از حسگر شتاب‌‌سنج مانند AR Camera ACCELEROMETER عمل می‌کنند. شما با استفاده از این اپلیکیشن و دوربین گوشی (دوربین گوشی باید به‌سمت آسمان باشد) می‌توانید اجرام آسمانی و صورت‌های فلکی را به‌صورت مجازی (واقعیت افزوده) و با طرح‌های گرافیکی زیبا ببینید. اگر به نجوم علاقه‌مند هستید، حتما این اپلیکیشن را امتحان کنید.

دانلود ویدئو

تبدیل گوشی به حسگر حرکت‌سنج

با استفاده از اپلیکیشن‌ Seismo می‌توانید گوشی مجهز به حسگر شتاب‌سنج را به حسگر حرکت‌سنج تبدیل کنید. این اپلیکیشن کوچک‌ترین حرکات و تکان‌های گوشی را در قالب یک نمودار نمایش می‌دهد. سیسمو فقط برای اندروید عرضه شده است؛ اما کاربران iOS نیز می‌توانند از اپلیکیشن مشابهی به‌نام iSeismoter استفاده کنند. درضمن می‌توانید با این اپلیکیشن فشارخون خود را اندازه‌گیری کنید. برای انجام این کار تنها کافی است انگشت خود را طوری روی لنز دوربین قرار دهید که تمام سطح آن را بپوشاند.

دانلود ویدئو

تبدیل گوشی به قدم‌‌شمار

برخی از گوشی‌ها مجهز به حسگر قدم‌شمار هستند؛ اما با نصب اپلیکیشن رایگان Footsteps Pedometer Free می‌توان گوشی‌های آیفون دارای حسگر شتاب‌سنج را نیز تبدیل به قدم‌شمار کرد. برای استفاده از این اپلیکیشن که اطلاعاتی مثل متوسط‌ سرعت و کالری مصرف‌شده را نیز نمایش می‌دهد، تنها کافی است گوشی را در جیب خود قرار دهید و شروع به قدم‌زدن کنید. اپلیکیشن‌های مشابه اپلیکیشن فوت‌استپ برای اندروید نیز عرضه شده‌اند و از میان آن‌ها می‌توان به Google Fit و MyFitnessPal و Step Counter - Pedometer Free & Calorie Counter اشاره کرد.   

تبدیل گوشی به وسیله‌ای برای سنجش و ارزیابی میزان تنفس

با نصب اپلیکیشن Biofeedback روی آیفون می‌توانید از گوشی خود به‌عنوان گجتی برای اندازه‌گیری میزان تنفس خود استفاده کنید. برای استفاده از این اپلیکیشن، تنها باید آن را روی شکم خود قرار دهید و چند لحظه منتظر بمانید تا گوشی با نحوه‌ی تنفس فرد هماهنگ شود. اپلیکیشن در هنگام دم و بازدم صدای ملایمی پخش می‌کند و وضعیت تنفس را روی یک نمودار نمایش می‌دهد.

آزمایش عملکرد حسگر شتاب‌سنج

اپلیلیکیشن TestM که برای هر دو سیستم‌عامل اندروید و iOS عرضه شده است، ابزار خوبی برای آزمایش عملکرد حسگر شتاب‌سنج در گوشی‌های هوشمند است.

نحوه‌ی کالیبره‌کردن حسگر شتاب‌سنج در گوشی‌های اندرویدی و آیفون

گاهی اوقات برای رفع مشکل این حسگر باید آن را کالیبره کنید. برای کالیبره‌کردن شتاب‌سنج در گوشی‌های اندرویدی هم می‌توانید از اپلیکیشن‌هایی نظیر Bubble Level و Accelerometer Sensor استفاده کنید و هم می‌توانید این کار را با استفاده از تنظیمات گوشی انجام دهید. برای کالیبره‌کردن حسگر با استفاده از اپلیکیشن‌های معرفی‌شده، باید گوشی را روی یک سطح صاف قرار دهید و آن را مثل شکل عدد ۸ انگلیسی (8) بچرخانید.

برای کالیره‌کردن شتاب‌سنج ازطریق تنظیمات، ابتدا باید گزینه‌ی Motions and Gestures را از تب Display & Gestures و سپس گزینه‌ی G-Sensor یا G-Sensor Calibration را انتخاب کنید (این گزینه بسته به سازنده و مدل گوشی می‌‌تواند متفاوت باشد). پس از انتخاب این گزینه، گوشی را بدون حرکت‌دادن روی سطحی صاف قرار دهید و پس از لمس گزینه‌ی Calibrate چند ثانیه منتظر بمانید تا فرایند کالیبراسیون تکمیل شود (درحین کالیبراسیون نیز نباید گوشی را حرکت دهید).

برای کالیبره‌کردن شتاب‌سنج گوشی‌های آیفون، پس از انتخاب تب Privacy در تنظیمات گوشی، گزینه‌ی Location Services را فعال و انتخاب کنید. در مرحله‌ی بعد پس از یافتن گزینه‌ی System Services در قسمت پایین صفحه‌نمایش، آن را فعال و درپایان گزینه‌های Compass Calibration و Motion Calibration & Distance را فعال کنید. پس از انجام این تنظیمات، گوشی آیفون برای کسب اطمینان از درست‌بودن عملکرد حسگرهای شتاب‌سنج، ژیروسکوپ، قطب‌نما و GPS، از اطلاعات موقعیت مکانی کاربر استفاده می‌کند.

توجه: کاربرهای نسخه‌های قدیمی iOS برای کالیبره‌کردن حسگرهای حرکتی گوشی خود باید وارد تنظیمات قطب‌نما (Compass) شوند و با چرخاندن توپ قرمز دور دایره که شبیه یک بازی است، این حسگرها را کالیبره کنند.

فعال‌ و غیر‌فعال‌ کردن

حسگر شتاب‌سنج نیز مانند حسگر مجاورت به‌صورت پیش‌فرض در گوشی‌ها فعال است و برای غیرفعال‌کردن آن می‌توانید قابلیت‌هایی را غیرفعال کنید که از این حسگر پشتیبانی می‌‌کنند (به‌عنوان مثال قابلیت چرخش خودکار نمایشگر یا Auto Rotate). البته این حسگر در برخی از بازی‌ها همیشه فعال است. این قابلیت را می‌توانید در نوار نوتیفیکیشن یا بخش Display تنظیمات غیرفعال کنید.

یادآوری می‌شود حتی وقتی قابلیت‌هایی را غیرفعال می‌کنید که از حسگر شتاب‌سنج پشتیبانی می‌کنند، بازهم حسگر به‌طورکامل غیرفعال نمی‌شود و فقط قابلیت خواندن آن غیرفعال می‌شود.

در گوشی‌های آیفون نیز امکان فعال و غیرفعال‌ کردن حسگر شتاب‌سنج وجود ندارد؛ اما این گوشی‌ها نیز مانند گوشی‌های اندروید از قابلیت چرخش خودکار صفحه‌نمایش برخوردار هستند. برای فعال‌کردن این قابلیت مراحل زیر را دنبال کنید:

نسخه‌های مختلف iOS 4 تا iOS 6

• برای نمایش اپلیکیشن‌های در‌ حال‌ اجرا دکمه هوم را دوبار پشت‌سر‌هم سریع بزنید (مثل زمانی‌که دابل‌کلیک می‌کنید)؛
• در پایین صفحه‌نمایش از سمت چپ به راست سوایپ کنید؛
• دکمه‌ی Screen Rotation Lock را در پایین صفحه‌نمایش لمس کنید تا قابلیت چرخش خودکار صفحه‌نمایش فعال شود. برای غیرفعال‌کردن این قابلیت نیز باید دوباره این روند را تکرار کنید.

نسخه‌های iOS 7 و نسخه‌های پس از آن

• برای نمایش بخش Control Center از پایین نمایشگر به‌سمت بالا سوایپ کنید (در گوشی آیفون X و گوشی‌های بعد از آن از قسمت بالای نمایشگر به‌سمت پایین سوایپ کنید). گزینه‌ی screen rotation lock (فعال و غیرفعال‌ کردن قابلیت چرخش خودکار صفحه‌نمایش) بسته به نسخه‌ی iOS در بخش‌های مختلفی از تنظیمات گوشی قرار دارد؛ مثلا در iOS 11 و نسخه‌های پس از آن، این گزینه در قسمت چپ و درست در زیر نخستین دکمه‌ها و در نسخه‌های مختلف iOS 7 تا iOS 10 در سمت راست بالای نمایشگر دیده می‌شود. درکل در هر نسخه باید به‌دنبال آیکونی قفل‌مانند و فلش منحنی در اطراف آن باشید.

• زمانی‌‌که روی آیکون قفل صفحه‌نمایش (screen rotation lock) کلیک کنید، صفحه‌نمایش در همان حالتی که قرار دارد، قفل می‌شود. در این حالت رنگ آیکون قفل صفحه‌نمایش در نسخه‌های مختلف iOS 7 تا 9 سفید و در نسخه‌های مختلف iOS 10 تا 11 قرمز می‌شود.

برای غیرفعال‌کردن قفل صفحه‌نمایش با سوایپ‌کردن در نمایشگر از سمت پایین به بالا (در آیفون X و گوشی‌های پس از آن باید از سمت راست نمایشگر به پایین آن سوایپ کنید)، Control Center را باز و سپس با لمس دوباره‌ی آیکون قفل، ویژگی چرخش خودکار صفحه‌نمایش را دوباره فعال کنید.

ژیروسکوپ

تعریف

حسگر ژیروسکوپ نیز مانند حسگر شتاب‌سنج عمل‌ می‌کند؛ اما این حسگر به‌جای تشخیص حرکات و شتاب گوشی در جهات خطی در سه محور مختلف، می‌تواند حرکات دورانی و زاویه‌دار (پیچ و تاب دار) را تشخیص دهد. به بیان ساده‌‌تر ژیروسکوپ می‌تواند چرخش و حرکت شیب‌دار را تشخیص دهد؛ اما شتاب‌سنج فاقد این قابلیت است. درحقیقت حسگر ژیرسکوپ با تشخیص حرکات چرخشی و پیچ‌و‌تاب‌دار، بعد جدیدی به اطلاعات حسگر شتابگر اضافه می‌کند. دراصل گوشی حسگر شتاب‌سنج شتاب و ژیروسکوپ جهت را تشخیص می‌دهد.

تاریخچه

لئون فوکو درسال ۱۸۵۲ حسگر ژیروسکوپ امروزی را اختراع کرد و مدل مناسب‌سازی‌شده‌ی آن برای گوشی‌های هوشمند در سال ۲۰۰۷ نخستین‌بار در گوشی‌ آیفون ۴ به‌کار گرفته شد. گوشی نکسوس اس که با همکاری گوگل و سامسونگ ساخته شده است، نخستین گوشی اندرویدی مجهز به حسگر ژیروسکوپ محسوب می‌شود. اندروید ۲.۳ نیز نخستین نسخه‌ی اندروید با پشتیبانی از ژیروسکوپ و قابلیت‌های جذاب آن در اپلیکیشن‌ها و بازی‌ها است.

ساختار و نحوه‌ی کار

قطعه‌ی اصلی حسگر ژیروسکوپ حسگری به‌نام ژیرو است که با نام‌های حسگر نرخ زاویه‌ای یا شتاب زاویه‌ای نیز شناخته می‌شود. این حسگر شتاب زاویه‌ای را تشخیص می‌دهد. به بیان ساده به‌معنای تشخیص تغییر زاویه‌ی چرخش در هر واحد زمانی است. درواقع ژیکروسکوپ به‌کار گرفته‌شده در موبایل دو قطعه‌ی مجزا از یکدیگر هستند که مانند حسگر شتاب‌سنج در یک سیستم الکترومکانیکال قرار گرفته‌اند و برخلاف جهت یکدیگر می‌چرخند. نیروی وارد‌شده به این دو جسم باعث می‌شود به‌سمت بالا و پایین بچرخند و از هم فاصله بگیرند. با اندازه‌گیری فاصله‌ی بین دو این جسم می‌توانیم میزان نیروی وارد‌شده بر این جسم و درنهایت زاویه‌ی چرخشی را اندازه‌گیری کنیم.

کاربردهای ژیروسکوپ

همان‌طورکه گفتیم ژیروسکوپ حرکت چرخشی را تشخیص می‌دهد و وجود آن در برخی از بازی‌هایی مانند بازی‌های تیراندازی اول شخص لازم است که نیازمند حرکت‌های چرخشی و سه‌بعدی گوشی هستند. همچنین چنانچه گوشی شما مجهز به ژیروسکوپ باشد، در برخی از بازی‌ها می‌توانید با تکان‌دادن گوشی، زاویه‌ی دوربین بازی را تغییر دهید. در ویدئو زیر می‌توانید یکی از این بازی‌ها را مشاهده کنید:

دانلود ویدئو

درضمن در بازی‌هایی که برپایه‌ی استفاده از ژیروسکوپ طراحی شده است، می‌توانید اجسام یا شخصیت‌های بازی را به‌سمت جلو یا عقب حرکت دهید. از دیگر کاربردهای ژیروسکوپ در گوشی‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

تماشای عکس یا ویدئو ۳۶۰ درجه

کاربران گوشی‌های مجهز به ژیروسکوپ با چرخاندن گوشی خود به‌راحتی می‌توانند عکس یا ویدئو ۳۶۰ درجه را از زوایای مختلف تماشا کنند.

انجام وظایف مختلف در اپلیکیشن‌ها فقط با تکان‌دادن گوشی

ژیروسکوپ می‌تواند انجام بسیاری از حرکت‌های دقیق برای انجام وظایف مختلف در اپلیکیشن‌‌ها را میسر کند؛ بنابراین، توسعه‌دهندگان می‌توانند اپلیکیشن‌ها را طوری طراحی کنند که انجام بسیاری از کارها تنها با تکان‌دادن گوشی امکان‌پذیر شود (مثلا قفل‌کردن گوشی تنها با تکان‌دادن آن) و با این ترفند تجربه‌ی کاربری اپلیکیشن را به میزان زیادی بهبود ببخشند و کار با آن را برای کاربر جذاب‌تر کنند. درواقع شتاب‌‌سنج و ژیروسکوپ می‌توانند با کمک یکدیگر حرکت زاویه‌ای ۶ بعدی را شکل دهند که به نوبه‌ی خود باعث تجربه‌ی کاربری فوق‌العاده جذاب می‌شود. درادامه چند اپلیکیشن را معرفی می‌کنیم که رابط کاربری و تجربه‌ی کاربری آن‌ها با کمک استفاده از ژیروسکوپ بسیار جذاب شده است.

GyroSynth: در این اپلیکیشن می‌توانید تنها با تکان‌دادن دست خود در هوا و بالای گوشی، موسیقی پخش کنید یا صدای موسیقی را تنظیم کنید یا با چرخاندن کف دست خود، حالت سکوت گوشی خود را فعال کنید با صدای آن را بلند کنید. این اپلیکیشن فقط برای iOS عرضه شده است.

Gyro Air Drums: با این اپلیکیشن که تنها برای iOS عرضه شده است، می‌توانید با تکان‌دادن گوشی خود یا ضربه‌هایی کوچک، روی نمایشگر با نوت‌های مختلف طبل بزنید.  

Mobile Guitar Pro: اگر می‌خواهید برای امتحان‌کردن گیتار مجازی، هنگام مضراب‌زدن دسته‌ی آن را آن هم بالا و پایین بیاورید، این اپلیکیشن را حتما نصب کنید (دانلود برای iOS، دانلود برای اندروید).

You Gotta See This: با استفاده از این اپلیکیشن که تنها برای iOS عرضه شده است، می‌توانید تصویری با دوربین گوشی بگیرید و پس از گرفتن عکس گوشی را کمی به‌سمت راست یا چپ بچرخانید تا اپلیکیشن پس از تحلیل و پردازش عکس، چند تصویر جداگانه با زاوایای مختلف از عکس اصلی تهیه کند. 

Gyro Draw: با استفاده از این اپلیکیشن می‌توانید طرحی را ترسیم کنید و با چرخاندن گوشی، تصویر  را در زوایای مختلف بچرخانید یا با دو انگشت خود آن را به‌صورت دستی بچرخاید یا می‌توانید یکی از انگشت‌های خود را در هر نقطه از نمایشگر قرار دهید و با کشیدن خطی در طول نمایشگر، آن را به یک خط پیچ‌وتاب‌دار درحال چرخش تبدیل کند. ژیرو درا هم تنها برای iOS عرضه شده است.

Air Mouse Pro: با استفاده از این اپلیکیشن می‌توانید گوشی را به موس بی‌سیم تبدیل کنید (دانلود برای iOS، دانلود برای اندروید).

درضمن از گوشی‌های مجهز به ژیروسکوپ می‌توانید از گوشی خود به‌عنوان قطب‌نما هم استفاده کنید. اپلیکیشن‌های قطب‌نمای زیادی برای اندروید و iOS عرضه شده است. برخی از قطب‌نماها با بهره‌گیری از قابلیت‌های سه حسگر شتاب‌سنج، ژیروسکوپ و مغناطیس‌سنج به‌صورت سه‌بعدی طراحی شده‌اند که تجربه‌ی کاربری بسیار جالبی دارند. در ویدئوی زیر می‌توانید نمونه‌ای از قطب نمای سه‌بعدی را ببینید.

دانلود ویدئو

 تجربه‌ی شگفت‌انگیز واقعیت مجازی

ژیروسکوپ می‌توانند هیجان تجربه‌ی واقعیت مجازی را به‌شکل محسوسی افزایش دهد؛ زیرا با استفاده از این حسگر می‌توان حرکات کاربر را دقیق‌تر کنترل کرد و درنتیجه میزان تعامل او با محیط مجازی اطرافش را گسترش داد؛ مثلا افراد می‌توانند در هنگام استفاده از هدست واقعیت مجازی و با بهره‌گیری از ژیروسکوپ گوشی، با حرکت‌دادن سر خود به‌سمت چپ و راست، نمایی گسترده و پانوراما از فضای اطراف خود را مشاهده کنند یا با حرکت به‌سمت عقب یا جلو به‌راحتی به تمام نقاط فضای مجازی اطراف خود حرکت کنند.

تجربه‌ی هیجان‌انگیز واقعیت افزوده

کمتر کسی است که با بازی پوکمن گو آشنا نباشد. تجربه‌ی این بازی در‌ حالت واقعیت افزوده و شکار پوکمن‌ها در دنیای واقعی، نیازمند استفاده از گوشی مجهز به ژیروسکوپ است؛ وگرنه نمی‌توانید از این بازی لذت واقعی را ببرید. درضمن با استفاده اپلیکیشن AR Camera GYRO و دوربین گوشی و با کمک ژیروسکوپ آن می‌توانید اجسام دوبعدی و سه‌بعدی در‌ حال حرکت جذاب و جالبی را با حرکت‌های سرگرم‌کننده ببینید. درضمن، می‌توانید با گذاشتن انگشتتان روی گوشی، حرکت آن‌ها را تغییر دهید. 

دانلود ویدئو

درکل درصورتی‌که می‌خواهید واقعیت افزوده و بازی‌های طراحی‌شده برپایه‌ی این فناوری را در گوشی تجربه کنید، گوشی حتما باید به ژیروسکوپ مجهز باشد. برخی از گوشی‌های میان‌رده فاقد این حسگر هستند.

حذف آثار لرزش گوشی هنگام عکاسی یا فیلم‌برداری با آن

مدتی است اپلیکیشن‌هایی برای عکاسی و فیلم‌برداری تهیه شده‌اند که با کمک ژیروسکوب هرگونه لرزش هنگام عکاسی یا فیلم‌برداری را از بین می‌برند.

استفاده از گوشی به‌عنوان دسته‌ی برای بازی‌های PC

چنانچه گوشی شما مجهز به ژیروسکوپ باشد، می‌توانید از آن به‌عنوان دسته‌ هم استفاده کنید و علاوه‌بر بازی‌های ریسینگ، سایر بازی‌ها را هم با لذت بیشتری انجام دهید. برای تبدیل گوشی خود به دسته‌‌ ابتدا باید اپلیکیشن Monect PC Remote را روی گوشی خود نصب (این اپلیکیشن برای سیستم‌های عامل‌ اندروید، iOS و ویندوزفون عرضه شده است) و پس از آن، اپلیکیشن PC Remote را نیز روی کامپیوتر نصب کنید. در مرحله‌‌ی بعد گوشی و کامپبوتر را به شبکه‌‌ی وای‌فای مشترک متصل و اپلیکیشن‌ها را در هر دو دستگاه اجرا کنید. پس از اجرای هر دو اپلیکیشن، نام کامپیوتر شما در اپلیکیشن Monect PC Remote در گوشی نمایش داده می‌شود.

با انتخاب نام کامپیوتر می‌توانید از گوشی به‌عنوان دسته برای بازی‌های ریسینگ، شبیه‌ساز پرواز، تیراندازی اول شخص، مبارزه‌ای و حتی بازی‌های معمولی استفاده کنید. Monect PC Remote یک حالت اختصاصی برای بازی GTA V نیز دارد.  

تصاویری از محیط اپلیکیشن Monect PC Remote

چنانچه بازی مدنظر فقط از دسته‌ی ایکس‌باکس پشتیبانی می‌کند، تنها کافی است فایل exe بازی را با استفاده از گزینه‌ی Add وارد گیم لانچر اپلیکیشن کنید یا فایل را به‌راحتی به داخل پنجره‌ی لانچر بکشید. یادآوری می‌شود این اپلیکیشن علاوه‌بر تبدیل گوشی به دسته می‌تواند برای کنترل موس و صفحه‌کلید و انتقال فایل‌های صوتی و تصویری بین گوشی و کامپیوتر نیز بکارگرفته شود. Monect PC Remote مصرف باتری گوشی را افزایش می‌دهد؛ به‌همین‌دلیل توصیه می‌کنیم نور نمایشگر را به حداقل برسانید تا مدت زمان بیشتری بتوانید از گوشی استفاده کنید. برای آشنایی بیشتر با این اپلیکیشن می‌توانید ویدئو زیر را تماشا کنید.

دانلود ویدئو

اهمیت استفاده از ژیروسکوپ در گوشی‌ها

چنانچه گوشی فاقد ژیروسکوپ باشد، از برخی از ویژگی‌ها و قابلیت‌ها نمی‌توانیم استفاده کنیم که شامل موارد زیر می‌شود:

• گوشی‌های فاقد ژیروسکوپ به جهت عمودی و افقی چندان حساس نیستند؛
• گوشی نمی‌تواند زاویه‌ی مورب را تشخیص دهد؛
• شتاب‌سنج بدون کمک ژیروسکوپ نمی‌تواند جهت گوشی را به‌صورت دقیق شناسایی کند؛
• در گوشی‌های فاقد ژیروسکوپ تصاویر درحالت مورب قابل‌مشاهده نیستند؛
• امکان استفاده از اپلیکیشن‌های طراحی‌شده برپایه‌ی ژیروسکوپ در گوشی‌های فاقد این حسگر وجود ندارد.

آزمایش عملکرد ژیروسکوپ

برای آزمایش سالم‌بودن ژیروسکوپ در گوشی‌های اندرویدی می‌توانید از اپلیکیشن Gyroscope Test استفاده کنید. این اپلیکیشن علاوه‌بر ژیروسکوپ، عملکرد شتاب‌سنج و مغناطیس‌سنج گوشی را نیز بررسی می‌کند و با استفاده از آن می‌توانید بفهمید که آیا گوشی شما با واقعیت مجازی سازگار است یا نه. هنگام نصب این اپلیکیشن کم‌حجم، سخت‌افزارهای شناسایی‌شده نمایش داده می‌شود و با انتخاب گزینه‌ی RUN SiMULATION می‌توانید عملکرد حسگر را امتحان کنید. اپلیکیشن Sensor Monitor نیز ابزار خوبی برای آزمایش ژیروسکوپ، شتاب‌سنج و سایر حسگرهای گوشی‌های اندرویدی محسوب می‌شود.. برای آزمایش ژیروسکوپ گوشی‌های آیفون نیز اپلیکیشن مشابه رایگانی در اپ استور وجود داد که می‌توانید با جست‌وجوی کلمه‌ی ژیروسکوپ آن را به‌راحتی پیدا کنید. 

فعال و غیرفعال‌ کردن

این حسگر به‌صورت پیش‌فرض در گوشی‌های اندرویدی فعال است و در‌صورتی‌که در تنظیمات گوشی اندرویدی شما گزینه‌ای با عنوان Orientation وجود داشته باشد، می‌توانید در آن بخش ژیروسکوپ و شتاب‌سنج را غیرفعال کنید. ژیروسکوپ در گوشی‌های آیفون نیز به‌صورت پبش‌فعال است و تنها در iOS 12.2 و نسخه‌های پس از آن این گونه نیست. البته حتی در این نسخه‌ها نیز می‌توان ژیروسکوپ و شتاب‌سنج را به‌راحتی فعال کرد که قبلا درباره‌ی آن توضیح داده‌ایم.

حسگر مغناطیس‌سنج( قطب‌نمای دیجیتالی)

تعریف

حسگر مغناطیس‌سنج گوشی‌ها وظیفه‌ی تشخیص میدان مغناطیسی زمین را برعهده دارد؛ بنابراین، گوشی با استفاده از این حسگر می‌تواند جهت شمال را تشخیص دهد و نقشه‌های دیجیتالی را براساس جهت فیزیکی کاربر به‌صورت خودکار بچرخاند.

ساختار و نحوه‌ی کار

مغناطیس‌سنج گوشی‌ها که از قطعه‌های ثابت و بدون حرکتی ساخته شده، خود تشکیل‌دهنده‌ی حسگر بسیار کوچک اثرهال برای تشخیص میدان مغناطیسی زمین در سه محور عمودی X ،Y و Z است. حسگر اثرهال متناسب با قدرت و قطب میدان مغناطیسی زمین تولید‌شده در امتداد هر محوری که حسگر به‌سمت آن قرار دارد، جریان خاصی تولید می‌کند. در‌ مرحله‌ی بعدی این جریان به سیگنالی دیجیتالی تبدیل می‌شود که می‌تواند شدت میدان مغناطیسی را نشان دهد. از سایر فناوری‌های استفاده‌شده در حسگر مغناطیس‌‌سنج می‌توان به وجود وسیله‌ای با قابلیت تغییر مقاومت براساس تغییرات ایجادشده در میدان مغناطیسی اشاره کرد.

مغناطیس‌سنج درون تراشه‌ی الکترونیکی کوچکی قرار گرفته که حسگر دیگری (معمولا شتاب‌سنج) را نیز در خود جای داده است و این حسگر به اصلاح اندازه‌گیری‌های اولیه‌ی میدان مغناطیسی کمک می‌کند. وجود این حسگر در گوشی برای تشخیص جهت گوشی نسبت به میدان مغناطیسی زمین ضروری است.

کاربرد

قطب‌نمای دیجیتالی که یکی از اپلیکیشن‌های پراستفاده‌ی گوشی‌های هوشمند محسوب می‌شود، با کمک مغناطیس‌‌سنج عمل می‌کند. اپلیکیشن‌های قطب‌نمای دیجیتالی به‌وفور در گوگل‌پلی استور و اپ‌استور یافت می‌شود. استفاده از اپلیکیشن‌های کاملا راحت و معمولا رایگان است و می‌توان از برخی از آن‌ها به‌عنوان فشارسنج، ارتفاع‌سنج یا GPS هم استفاده کرد.

اپلیکیشن Altimeter GPS Pro یکی از بهترین اپلیکیشن‌های قطب‌نما برای هر دو سیستم‌عامل اندروید و iOS در سال ۲۰۱۹ محسوب می‌شود. این اپلیکیشن اطلاعاتی نظیر مسافت، سرعت، زمان طی‌شده، موقعیت و جهت کاربر را نمایش می‌دهد و می‌توانید با استفاده از این اپلیکیشن نقاط شروع و پایان خود را ازطریق ایمیل با دوستان خود به‌اشتراک بگذارید، از دیگر ویژگی‌های شاخص این اپلیکیشن می‌توان به ارائه‌ی نقشه‌های توپوگرافی و نقشه‌های هیبریدی و همچنین نمایش میزان ارتفاع و دقت بالای GPS اشاره کرد. شما می‌توانید نسخه‌ی iOS این قطب‌نمای دیجیتالی را از اینجا و نسخه‌ی اندروید آن را از اینجا دانلود کنید. البته درکل، قطب‌نماهای دیجیتالی به‌اندازه‌ی قطب‌نماهای متداول حرفه‌ای دقیق نیستند. 

در‌صورتی‌‌که قطب‌نما به‌درستی کار نمی‌کند، گوشی را از سیم‌های برق و وسایل دارای آهن‌ربا و خود آهن‌ربا دور کنید و چنانچه قاب گوشی آهن‌ربا دارد، آن را نیز از گوشی خود جدا کنید. راه‌حل دوم کالیبره‌کردن گوشی است که قبلا درباره‌ی آن توضیح داده‌ایم.

حسگر GPS 

تعریف

GPS مخفف Global Positioning System به‌معنای سیستم موقعیت‌یابی جهانی است و سیستم مسیریابی و ناوبری رادیویی محسوب می‌شود. این حسگر از اطلاعات رادیویی دریافت‌شده‌ی ماهواره‌ها به‌وسیله‌ی گیرنده‌ای که در گوشی شما تعبیه ‌شده است، برای تعیین موقعیت مکانی گوشی و ارائه‌ی اطلاعات زمانی موردنیاز در برخی از اپلیکیشن‌ها استفاده می‌کند.

تاریخچه

نخستین گوشی مجهز به GPS به‌نام Benefon Esc در سال ۱۹۹۹ تولید و عرضه شد و عمدتا در اروپا دردسترس بود و از آن سازندگان دیگری نیز به تدریج حسگر  جی‌پی‌اس را در گوشی‌های خود تعبیه کردند.

ساختار و نحوه‌ی کار

حسگر جی‌پی‌اس برای یافتن موقعیت مکانی شما داده‌ای به فضا ارسال نمی‌کند؛ بلکه اطلاعات لازم را از ۲۸ ماهواره‌‌‌ی مستقر در مدار زمین دریافت می‌کند که مختص تعیین موقعیت جغرافیایی هستند. هریک از این ماهواره‌ها دارای ساعت اتمی اختصاصی هستند و موجی را با یک کد زمانی در فرکانس خاص ارسال می‌کنند. تراشه‌ی داخل گوشی مشخص می‌کند کدام‌یک از ماهواره‌ها قابل رصد هستند و هیچ مانعی برای ارتباط با آن‌ها وجود ندارد. سپس شروع به جمع‌آوری اطلاعات از ماهواره‌ای با قوی‌ترین امواج ارسالی می‌کند. جی‌پی‌اس گوشی با کمک امواج دریافتی، موقعیت مکانی فرد و زمان را تشخیص می‌دهد و برای اینکه بتواند موقعیت دقیق فرد را به‌صورت کاملا دقیق تشخیص دهد، باید حداقل امواج را از سه ماهواره دریافت کند و اگر بتواند اطلاعات را از ماهواره‌ی چهارم نیز دریافت کند، کاربر از ارتفاع خود از سطح دریا نیز مطلع می‌شود

البته برای تعیین موقعیت دقیق مکانی خود روی نقشه ازطریق جی‌پی‌اس باید در مکانی قرار بگیرید که هیچ مانع بلندی در اطراف شما وجود نداشته باشد تا گیرنده‌ی حسگر بتواند اطلاعات را از چندین ماهواره دریافت کند. از معایب دیگر استفاده از جی‌پی‌اس، می‌توان به افزایش مصرف باتری گوشی به میزان کاملا محسوس و سرعت کم این فناوری در موقعیت‌یابی اشاره کرد. البته با استفاده از اینترنت همراه‌با جی‌پی‌اس می‌توان سرعت و دقت آن را به میزان زیادی افزایش داد. برای فعال‌کردن قابلیت موقعیت‌یابی با استفاده از اینترنت و GPS، ابتدا به بخش Location در تنظیمات گوشی مراجعه و  جی‌پی‌اس را فعال کنید و در بخش Mode حالت High accuracy (GPS and network را انتخاب کنید.

کاربردها

همه‌ می‌دانیم کاربرد اصلی جی‌پی‌اس تعیین موقعیت و مسیریابی است. ‌‌در‌حال‌حاضر گوگل مپ و اپلیکیش ویز (Waze) دو نمونه از بهترین اپلیکیشن‌های مسیریابی برای اندروید و iOS هستند. با اسنفاده از اپلیکیشن ویز می‌توانید از ترافیک لحظه‌ای و موارد دیگر همچون نقاط مسدود‌شده در جاده‌ها، تصادف‌ها، دوربین‌های سرعت‌سنج و نیروهای پلیس و پروژه‌های عمرانی در جاده‌ها آگاه شوید و بهترین مسیر براساس ترافیک به شما پیشنهاد داده می‌شود. نسخه‌‌ی اندروید این اپلیکیشن را از اینجا و نسخه‌ی iOS را از اینجا دانلود کنید.

ردیابی گوشی

شما تنها با دریافت اپلیکیشن Android device manger از گوگل‌پلی استور و نصب آن می‌توانید گوشی اندرویدی گم‌شده یا دزدیده‌شده را بیابید یا آن را قفل و حتی اطلاعات آن را پاک کنید. پس از ورود به اپلیکیشن و وارد‌کردن رمزعبور جیمیل خود، چند لحظه منتظر بمانید تا موقعیت مکانی گوشی شما مشخص شود. پس از یافتن موقعیت مکانی گوشی، برند و مدل گوشی به‌همراه سه گزینه‌ی Ring (زنگ‌زدن)، Lock (قفل‌کردن) و Erase (پاک‌کردن اطلاعات) را مشاهده می‌کنید.

با ثبت گوشی خود در این اپلیکیشن، پس از گم‌شدن یا دزدیده‌شدن گوشی تنها کافی است از هر وسیله و از هر مرورگری عبارت Android device manger را در گوگل جست‌وجو کنید و با همان جیمیلی که در اپلیکشین استفاده کرده‌اید، وارد نسخه‌ی وب آن شوید. پس از ورود به نسخه‌ی وب درست مانند اپلیکیشن می‌توانید موقعیت مکانی گوشی خود را پیدا کنید. همچنین می‌توانید از راه دور گوشی را قفل یا اطلاعات آن را پاک کنید. حتی زمانی‌که گوشی به اینترنت متصل نیست، می‌توانید با اپلیکیشن‌هایی نظیر GPS Phone tracker بازهم موقعیت مکانی آن‌ها را پیدا کنید.

کاربران گوشی‌های آیفون هم می‌توانند از سرویس مشابهی با عنوان Find My iPhone استفاده کنند. برای فعال‌کردن آن باید مراحل زیر را دنبال کنید:

• انتخاب گزینه‌ی iCloud از تنظیمات گوشی؛
• واردکردن Apple ID و رمزعبور گوشی و زدن تیک گزینه‌ی Use iCloud؛
• پیداکردن گزینه‌ی Find My iPhone و فعال‌کردن آن؛
• فعال‌کردن گزینه‌ی Location Services در بخش Privacy در تنظیمات و پس‌ از آن فعال‌کردن گزینه‌های Location Services و Find My iPhone.

برای یافتن موقعیت گوشی گم‌شده یا دزدیده‌شد مراحل زیر را دنبال کنید:

• ورود به سایت Apple iCloud؛
• ورود به حساب‌کاربری آی‌کلاد با وارد‌کردن اپل ای‌دی و گذرواژه‌؛
• انتخاب گزینه‌ی Find My iPhone و پس از آن انتخاب گوشی آیفون خودتان از فهرست My Device؛
• بررسی و مشاهده‌ی موقعیت مکانی گوشی.

پس از مشاهده‌ی موقعیت گوشی خود روی نقشه با لمس آیکون information که معمولا با حرف i نمایش داده می‌شود، می‌توانید گزینه‌ی Play Sound یا Send Message را برای به‌صدا درآوردن گوشی یا ارسال پیام به آن انتخاب کنید. علاوه‌‌براین، می‌توانید با انتخاب گزینه‌ی Remote Lock گوشی خود را از دور با گذرواژه قفل یا با کمک گزینه‌ی Remote Wipe اطلاعات آن را از دور پاک کنید و اصلا هم نباید نگران پاک‌شدن اطلاعات باشید؛ زیرا زمانی‌که گوشی را پیدا کردید، می‌توانید با استفاده از فایل‌های بکاپ اطلاعات گوشی را بازگردانید. یادآوری می‌شود برای یافتن گوشی ازطریق این سرویس گوشی باید متصل به اینترنت باشد.

یافتن آیفون در مواقعی که گوشی به اینترنت متصل نیست

کاربران با استفاده از سرویس Find My iPhone می‌‌توانند مشخصات دقیق GPS گوشی خود را روی نقشه مشاهده کنند. برای استفاده از این سرویس مراحل زیر را دنبال کنید:

• انتخاب گزینه‌ی Add Account در بخش Mail, Contacts, Calendars تنظیمات گوشی؛
• انتخاب حساب‌ کاربری MobileMe و ورود به آن با وارد‌کردن اپل آی‌‌دی و رمزعبوری که در iTunes store و اپ استور از آن استفاده می‌کنید (حتی درصورتی‌که اشتراک این سرویس را ندارید، نیز می‌توانید از آن استفاده کنید)؛
• تأیید‌کردن ایمیل تأیید در صندوق ورودی آدرس ایمیل وارد‌شده برای اپل آی‌دی با کلیک روی لینک verify now.

سپس برای استفاده از این سرویس، با کامپیوتر یا گوشی دیگری سایت me.com/find را باز و اپل آی‌دی و رمزعبوری که قبلا وارد کرده‌اید، دوباره وارد کنید. پس از چند لحظه، موقعیت مکانی گوشی همراه‌با مختصات آن نمایش داده می‌شود و با کلیک روی فلش آبی کنار گوشی می‌توانید گزینه‌های مختلف برای قفل‌کردن گوشی، ریست‌کردن، به‌صدا درآوردن آن یا ارسال پیام به آن را مشاهده کنید.

فعال و غیرفعال‌ کردن

کاربران گوشی‌های اندرویدی می‌تواند GPS گوشی خود را ازطریق آیکون GPS در نوار نوتیفیکیشن‌ یا بخش Location در تنظیمات گوشی فعال کنند. کاربران گوشی‌های آیفون نیز می‌توانند این قابلیت را در بخش Location Services فعال کنند و برای ذخیره‌‌ی تنظیمات ابتدا گزینه‌ی Privacy و سپس گزینه‌ی Save را بزنند. توصیه می‌کنیم برای کاهش مصرف باتری، زمانی‌که به GPS احتیاجی ندارید، آن را غیرفعال کنید.

روز جمعه، مرکز مدیریت و پیشگیری بیماری‌ها در آمریکا (CDC) گفت پژوهشگران ویتامین E استات را در مایعات ریوی ۲۹ فردی پیدا کردند که دراثر استعمال سیگار الکترونیکی بیمار شده بودند. ان اسکاچت، یکی از مقام‌های CDC می‌گوید:

این روغن در محل اصلی جراحت، در بیماران مذکور دیده می‌شد.

براساس تازه‌ترین آمار CDC، تاکنون حداقل ۳۹ نفر از دنیا رفته و بیش از دوهزار نفر بیمار شده‌اند. درحالی‌که پژوهشگران مدت‌ها است به ویتامین E استات به‌عنوان مقصر احتمالی مشکوک هستند، این نخستین‌باری است که CDC به‌طور علنی این مسئله را تأیید کرده است. مرگ‌و‌میر ناشی از مصرف سیگارهای الکترونیکی موجب شد ممنوعیت استفاده از این سیگارها در برخی از مناطق آمریکا اعمال شود. اسکاچت می‌گوید در آزمایشگاه‌های CDC، برای طیف گسترده‌ای از ترکیبات ازجمله روغن‌های دیگر و عصاره‌ها آزمایش انجام شد. درحالی‌که او این احتمال را رد نکرد که روغن‌های دیگر موجب بیماری شده باشند، نتایج آزمایشگاه را پیشرفتی در پژوهش برشمرد؛ زیرا در این آزمایش‌ها در افراد بیمار سم دیگری تشخیص داده نشد.

نتایج حاصل از ۲۹ بیمار که در آن‌ها ویتامین E استات دیده شده بود، هم از کسانی بودند که بیمار شده و بهبودی یافته بودند و هم کسانی بودند که از دنیا رفته بودند. در ۲۳ مورد THC، ماده‌ی محرک عصبی اصلی موجود در شاه‌دانه، نیز دیده شد. ویتامین E استات هم در غذاها و هم در محصولات آرایشی به‌خصوص کرم‌های موضعی یافت می‌شود. خوردن این روغن یا استفاده از آن روی پوست ضرری ندارد. اگرچه استنشاق آن به ریه‌ها آسیب می‌رساند و موجب بروز علائم سرفه، تنگی نفس و درد قفسه‌ی سینه می‌شود و در غلظت‌های بالا می‌تواند موجب کما و مرگ شود.

بررسی‌های چند ماه گذشته نشان داده‌اند سازندگان غیرقانونی کارتریج کانابیس، ماده‌ی مخدری که با نام‌های حشیش و ماری‌جوانا شناخته می‌شود، از این روغن به‌عنوان ماده‌ی رقیق‌کننده یا افزودنی برای پرکردن کارتریج استفاده می‌کنند. البته حداقل یک نفر از این قربانیان که بیمار شده بود، گفت کارتریج را از فروشگاه قانونی خریده است. در برخی از موارد، مشخص شد این روغن بخش عمده‌ای از روغن‌های استفاده‌شده در کارتریج‌ها را تشکیل می‌دهد.

پژوهش‌های جدید باعث پیچیده‌شدن مسائل قدیمی درزمینه‌ی ارتباط تغذیه و سلامت قلب شده‌اند. تنها در چند سال اخیر، پژوهش‌ها نشان داده‌اند کلسترول و نمک و چربی در رژیم غذایی که از دشمنان سلامت قلب به‌شمار می‌روند، بیش از آنچه تصور می‌شد، مضر نیستند و حتی چربی اشباع ممکن است تأثیر چندانی بر مشکلات قلبی نگذارد. در پژوهش‌های متعدد اخیر، مشخص شده است ارتباطی میان چربی اشباع در رژیم غذایی و بیماری‌های قبلی وجود ندارد. این جمله را جف‌ ولک، پژوهشگر و پروفسور علوم تغذیه از دانشگاه ایالات اوهایو، بیان کرده است.

گرچه اسیدهای چرب اشباع در خون با افزایش میزان بیماری‌های قلبی در ارتباط هستند، جف‌ ولک معتقد است خوردن اسیدهای اشباع به‌صورت بخشی از غذا سبب نمی‌شود این میزان از اسید چرب به‌طور کامل و به مقدار زیاد وارد خون شوند. این موضوع با سایر یافته‌های اخیر دانشمندان درباره‌ی وجود چربی و کلسترول در رژیم غذایی مطابقت دارد. اگر غذایی مقداری از این مواد را داشته باشد، به این معنی نیست که خوردن آن سبب افزایش وزن و چربی بدن می‌شود؛ با‌این‌حال آنچه می‌خورید، در سلامت قلب اهمیت دارد. کیت پاتون، متخصص تغذیه در مؤسسه‌ی قلب‌و‌عروق کلیولند، می‌گوید غذا می‌تواند سبب شادابی و انرژی‌بخشیدن به بدن یا سمی‌شدن و ایجاد ضرر و زیان برای بدن شود. 

۱. گوشت فر‌اوری‌شده

به‌نقل از سازمان جهانی بهداشت (WHO)، مصرف گوشت‌های فراوری‌شده مثل بیکن و سوسیس و کالباس باعث افزایش سرطان کولون می‌شود. گوشت‌های فراوری‌شده گوشت‌هایی هستند که ازطریق نمک‌زدن، دودی‌کردن، اضافه‌کردن مواد نگه‌دارنده یا سرخ‌کردن مزه و طعم آن‌ها تغییر پیدا می‌کند. نیتراتی که در گوشت فراوری‌شده وجود دارد، در بدن به ترکیب مضر N-nitroso و درنهایت، به نیتروسامین تبدیل می‌شود که نوعی سمّ است. دکتر جنیفر هایت، متخصص قلب و استادیار علوم پزشکی در دانشگاه کلمبیای نیویورک، می‌گوید نمی‌خواهد نزدیک غذا‌های فست‌فود برود. طبق ادعای او، این فراورده‌ها سرشار از اسید‌های چرب هستند.

همچنین، می‌دانیم سوسیس و گوشت‌های فراوری‌شده با نارسایی قلبی و سرطان ارتباط دارند. دقیقا چه چیزی در گوشت‌های فراوری‌شده وجود دارد؟ گوشت‌های فراوری‌شده گوشت‌های نمک‌زده‌ با مواد نگه‌دارنده یا دودی‌شده‌‌ هستند که باعث ماندگاری بیشتر آن‌ها می‌شود. این غذا‌ها خیلی سریع و راحت آماده می‌شوند؛ اما مواد شیمیایی و سدیم استفاده‌شده در آن‌ها برای قلب مضر هستند؛ به‌ویژه اگر در مقادیر زیادی مصرف شوند. هات‌داگ نیز در دسته‌ی موادغذایی قرار دارد که هرگز نباید به‌صورت خام استفاده کرد. نیتروسامین نه‌تنها در گوشت‌های فراوری‌شده، بلکه در آب آلوده، غذاهای شور و دود سیگار نیز وجود دارد.

برخی از سبزیجات نیترات بسیاری زیادی دارند که برای بدن و سلامتی بسیار مفید است؛ اما توجه کنید تمام نیترات‌ها برای بدن مفید نیستند. این خوراکی‌ها پر از چربی‌های اشباع‌شده هستند که می‌توانند عملکرد قلب را مختل و در مواردی هم به سرطان منجر شوند. دودی‌کردن غذاها مثل ماهی‌دودی یا گوشت‌دودی باعث می‌شود این غذاها مقادیر زیادی قطران، سم موجود در سیگار، جذب کنند. قطران به‌عنوان ماده‌ای سرطان‌زا شناخته می‌شود.

۲. برگه‌ی ذرت

بسیاری از مردم فکر می‌کنند برگه‌ی ذرت‌ جزو موادغذایی سالم محسوب می‌شود؛ در‌حالی‌که کالری زیاد و شکر فراوانی دارد. بهتر است برگه‌ی ذرتی را انتخاب کنید که مقدار شکر آن خیلی کم یا از غلات کامل تهیه شده باشد؛ زیرا فیبر موردنیاز شما را تا حدودی فراهم می‌‌کند. شکرهای افزوده‌شده در برگه‌های ذرت یا بسیاری دیگر از موادغذایی می‌تواند سبب افزایش تری‌گلسیرید و کلسترول غیرمفید شود. اگر می‌‌خواهید از برگه‌ی ذرت استفاده کنید، انواع دارای شکر کمتر آن را تهیه کنید.

برگه‌ی ذرت حالت طبیعی ندارد و در فرایندی صنعتی دگرگون می‌شود. غلات پس از فراوری در قالب‌های مخصوص ریخته می‌شوند و شکل برگ را به‌خود می‌گیرند؛ درنتیجه، حالتی کاملا مصنوعی پیدا می‌کنند. برای اینکه برگه‌ی ذرت‌ها طعم و مزه‌ی بهتری داشته باشند، به برخی از آن‌ها افزودنی‌هایی مانند قندهای سریع‌الجذب اضافه می‌شود. نمک و قند و فیبر نیز از دیگر افزودنی‌ها هستند. گاهی اوقات نیز ویتامین و املاحی مانند آهن در دستورالعمل تهیه‌ی برگه‌ی ذرت قرار می‌گیرد؛ اما این عناصر نیز بیشتر جنبه‌ی تجاری و تبلیغاتی دارند و مقدارشان بسیار اندک است.

۳. نمک 

شاید با دیدن نام نمک در فهرست موادغذایی مضر، بیشتر از زمان دیدن غذاهای چرب متعجب شده‌اید. تقریبا به‌عقیده‌ی تمامی مردم جامعه، مصرف نمک سبب افزایش فشارخون می‌شود و بیماری‌های قلبی زیادی ایجاد می‌کند. مفید یا مضر بودن خوردن نمک در حد اعتدال، ازجمله مطالعاتی است که هنوز نتیجه‌ای قطعی نداشته است. براساس هفت پژوهش انجام‌شده روی هزار نفر در سال ۲۰۱۲، مشخص شد کم‌کردن مصرف این خوراکی ناسالم حتی در افراد مبتلا به فشارخون زیاد، تأثیر مستقیم و شاخصی روی کاهش خطرهای حملات و بیماری‌های قلبی می‌گذارد. شاید نتوان مصرف نمک را در وعده‌های غذایی توصیه کرد؛ اما همه‌ می‌دانیم استفاده‌ی کمی از آن حتی حین پخت‌و‌پز لازم و ضروری است.

۴. گوشت قرمز

دانشمندان از سال‌ها پیش تاکنون همواره درباره‌ی مضرات مصرف زیاد گوشت قرمز هشدار داده و اعلام کرده‌اند مصرف این ماده‌ی غذایی رابطه‌ی مستقیمی با چربی‌های اشباع دارد؛ اما پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد این موضوع تنها دلیل اصلی نیست؛ زیرا برخی از پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که باکتری‌های روده، کارنیتین (Carnitine) را به موادی تبدیل می‌کند که می‌توانند موجب ضخیم و سفت شدن جدار رگ‌ها و ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی شود. سلول‌های بدن ما به کارنیتین نیاز دارند تا چربی‌های بدن را به انرژی تبدیل کنند. گفته می‌شود بدن انسان به کارنیتین خارجی نیازی ندارد و خودش می‌تواند آن را بسازد.

پژوهشگران می‌دانند گوشت قرمز چربی و کلسترول زیادی دارد؛ ولی این میزان نمی‌تواند بیماری‌های قلبی را در مصرف‌کنندگان گوشت قرمز توجیه کند. دانشمندان دلایل مختلفی در ایجاد سرطان به‌‌دنبال مصرف گوشت قرمز متهم کرده‌اند که یکی از این مواد سرطان‌‌زا، آمین‌های هتروسیکلیک است که به‌دنبال کباب‌کردن یا سرخ‌کردن این خوراکی ناسالم ایجاد می‌شود. البته این ترکیب درصورت پختن مرغ و ماهی در دمای زیاد هم ایجاد می‌‌شود؛ بنابراین، نمی‌‌تواند عامل اصلی باشد. به‌توصیه‌ی پزشکان، مصرف گوشت قرمز باید فقط به یک‌بار در ماه کاهش پیدا کند و در آن یک‌بار هم فقط نوع بدون چربی آن استفاده شود.

۵. شیرینی

چه کسی می‌تواند درمقابل طعم لذیذ خامه‌ی قنادی دوام بیاورد که به کیک‌ها زده می‌شود؟ همان‌طورکه می‌دانید، بسیار وسوسه‌انگیز است؛ اما بهتر است قبل از خوردن و مصرف خامه آن‌ را را به تکه‌ای کوچک محدود کنید. خامه‌ی قنادی هرچند مملو از مواد نگه‌دارنده و تشکیل‌دهنده‌ای است که حتی نمی‌توانید تلفظ کنید، می‌تواند کابوس قندی برای قلب شما باشد. هر بسته‌ی معمولی خامه‌ی قنادی به‌اندازه‌ی ۲۰ گرم در هر دو قاشق غذاخوری است. در مرحله‌ی اول، به‌ندرت فقط دو قاشق غذاخوری می‌خوریم؛ اما حتی اگر این مقدار را مصرف کردیم؛ ولی همچنان میزان قند دریافتی بیشتر از میزان طبیعی بود، باید مصرف آن را متوقف کنیم؛ زیرا مصرف قند با افزایش دور کمر و سلامت قلب در ارتباط است. خامه‌ی قنادی جزو غذا‌هایی است که هرگز میزان کالری دقیق آن را نخواهید دانست.

۶. نان سفید

حتما شنیده‌اید که آرد سفید خوب نیست؛ اما نمی‌دانید چقدر برای سلامت، به‌ویژه قلب، مضر است. اصلاح غلات مواد مغذی طبیعی آن‌ها را از بین می‌برد و آسیاب‌ها دیگر منتظر نمی‌مانند آرد به‌مرور زمان سفید شود؛ بلکه با نوعی ماده‌ی شیمیایی به‌نام گاز کلر آن را سفید می‌کنند. گاز کلر محرک خطرناکی است که تنفسش مضر است و استنشاق میزان زیادش ممکن است مرگ‌آور باشد. آرد سفید در بسیاری از غذاهای فراوری‌شده وجود دارد. آرد سفید فراوری‌شده میزان زیادی گلیسمی دارد که به‌سرعت سطح شکر و انسولین خون را افزایش می‌دهد. این امر باعث گسترش سلول‌های سرطانی می‌شود؛ زیرا مستقیما به سلول‌ها غذا می‌رساند. 

تومورهای سرطانی عمدتا از شکر خون تغذیه می‌کنند. با اجتناب از غلات فراوری‌شده مانند آرد سفید می‌توانید از ابتلا به سرطان در امان باشید یا حداقل جلو رشد تومورهای سرطانی را بگیرید. آکریلامید ماده‌ای سرطان‌زا است که هنگام سوختن یا برشته‌شدن زیاد یا پختن مواد قندی و کربوهیدراتی مثل غلات، سیب‌زمینی، نان و… با حرارت زیاد ایجاد می‌شود. حتی ورود میزان کم آکریلامید به بدن می‌تواند خطرناک باشد. نان یکی از مواد کربوهیدراته‌ای است که حرارت‌دادن زیاد آن باعث سوختگی قسمت‌هایی از آن می‌شود و این ماده‌ی خطرناک و سرطان‌زا را ایجاد می‌کند.

۷. چیپس

مصرف چیپس سیب‌زمینی یا یک کاسه ذرت بوداده مطمئنا بسیار لذت‌بخش و لذیذ است؛ اگرچه دکتر هایت می‌گوید این تنقلات ممکن است حاوی مقدار کمی از اسید‌های چرب و سدیم و کربوهیدرات باشند. نتایج مطالعه‌ای که در مجله‌ی پزشکی انگلستان منتشر شد، نشان داد ۹۹/۲ درصد مردم سراسر جهان روزانه بیش از ۲۰۰۰ میلی‌گرم سدیم مصرف می‌کنند. گرچه سیب‌زمینی‌ حاوی خواص زیادی است و درمان مؤثری برای اکثر بیماری‌ها محسوب می‌شود، متأسفانه افراد بسیاری از این سیب‌زمینی به اشکال ناسالم مانند سیب‌زمینی‌ سرخ‌کرده یا چیپس سیب‌زمینی استفاده می‌کنند. استفاده از روغن با ترانس زیاد در تهیه‌ی چیپس و پفک به افزایش وزن و چربی خون و درنهایت بیماری‌های قلبی‌عروقی منجر می‌شود.

همچنین، استفاده از روغن‌هایی که چندین‌بار برای سرخ‌کردن استفاده می‌شوند و غالبا بوی روغن سوخته و رنگ کدر و مات به محصول می‌دهند، ازجمله خطرناک‌ترین مواردی است که به مسموم و سرطان‌زا شدن محصول، به‌ویژه چیپس، منجر می‌شود. گرمادیدن شدید محصول در فرایند سرخ‌شدن رادیکال‌های آزاد پراکسید ایجاد و آن را به خوراکی ناسالم تبدیل می‌کند. زیان این مواد شبیه زیان موادشیمیایی موجود در دود سیگار است و به ابتلای افراد به سرطان ریه و سینه و مثانه منجر می‌شود. حین سرخ‌کردن سیب‌زمینی، ماده‌ی قندی آن با آلبومین ترکیب می‌شود و سمّی به‌نام آکریل‌آمید تولید می‌کند. این ترکیب فقط در چیپس سیب‌زمینی یافت می‌شود.

در چیپس سیب‌زمینی، معمولا لکه‌های سبزی مشاهده می‌شود که مربوط به ماده‌ی سمّی سولانین است و مصرف آن باعث ایجاد بیماری‌های گوارشی و عصبی می‌شود. اکثر مؤسسه‌های سلامت توصیه می‌کنند روزانه بیش از ۱۵۰۰ میلی‌گرم سدیم مصرف نکنید. افرادی که روزانه بیش از ۲۰۰۰ میلی‌گرم سدیم مصرف می‌کنند، از هر ۱۰ نفر یک نفر دچار مرگ براثر بیماری‌های قلبی می‌شود. آیا در دفعات بعدی که می‌خواهید فیلم دلخواهتان را ببینید، باید از خوردن ذرت بوداده صرف‌نظر کنید؟ اگر نمی‌توانید چیپس و ذرت بوداده را کاملا کنار بگذارید، سعی کنید چیپس‌های تنوری و ذرت با نمک و کره‌ی کم را انتخاب کنید. 

۸. پیتزا

بدن به مواد مقوی و کافی مثل ریزمغزها و پروتئین نیاز دارد؛ چراکه هنگام مصرف پیتزا و غذاهای مشابه، بدن حجم فراوانی از چربی و کربوهیدرات را دریافت می‌کند. پیتزا شامل چربی اشباع‌ شده است و مصرف این نوع موادغذایی باعث بروز بیماری‌‌های قلبی، عروقی، کبد چرب و اضافه وزنمی‌‌شود. تقریبا یک ساعت بعد از خوردن این خوراکی ناسالم،‌ میزان قندخون به حالت قبلی خود برمی‌گردد و با کاهش میزان قندخون، فعالیت هورمون گرلین افزایش پیدا می‌کند؛ به‌همین‌دلیل، دوباره احساس گرسنگی خواهید کرد.

خوردن پیتزا برای شام هفتگی چیزی است که تقریبا اکثر ما آن را در برنامه‌ی خود داریم. متأسفانه تنها عایدی ما از فست‌فود به‌عنوان پیتزا، مقدار زیادی کربوهیدرات به‌همراه نمک و پنیر فراوری‌شده است. دکتر هایت می‌گوید مجبور نیستید شام آخرهفته‌ی دلخواهتان را از دست بدهید، تنها کافی است سعی کنید پیتزای سالم‌تر با قارچ و فلفل و سس زیاد سفارش دهید. گزینه‌ی دیگر می‌تواند پختن پیتزای خانگی باشد. دکتر هایت توصیه می‌کند از گندم کامل در خمیر و روغن زیتون و پنیر بز استفاده کنید.

مخمر موجود در خمیر پیتزا می‌تواند باعث افزایش اسیدمعده و ریفلاکس در افراد شود و افراد باید در خوردن پیتزا احتیاط کنند؛ مخصوصا کسانی که مشکلات گوارشی دارند. پیتزا محبوب‌‌ترین غذای کودکان در کل جهان است؛ در‌حالی‌که بزرگ‌‌ترین منبع کالری، چربی‌های اشباع‌شده و نمک به‌حساب می‌آید. پژوهش‌ها نشان می‌دهد غذاهایی که پنیر چرب و نمک و گوشت دارند، به‌اندازه‌ی سیگار برای افراد مضر است. مصرف پیتزا علاوه‌‌بر افزایش چربی و فشارخون و اضافه‌وزن، باعث از‌بین‌رفتن تعادل هورمون‌های کودکان و کاهش یادگیری در آنان می‌شود. معمولا کودکانی که غذاهای آماده و فست‌فود مصرف می‌کنند بسیار خشن و مهارنشدنی هستند.

۹. نوشیدنی‌‌های شیرین و انرژی‌زا 

بسیاری از مردم ادعا می‌کنند نوشیدنی‌های انرژی‌زا روشی سالم برای تقویت انرژی هستند. مشکل این است که چندین ماده‌ی تشکیل‌دهنده‌ی آن‌ها مانند گوارانا و تائورین به‌عنوان تقویت‌کننده‌ی انرژی طبیعی معرفی شده‌اند. این مواد را با کافئین ترکیب کنید تا ببینید چگونه ضربان قلبتان را افزایش می‌دهند. نیکول واینبرگ، یکی از متخصصان قلب و مدیر مؤسسه‌ی قلب زنان در مرکز سلامت سن‌جونز سانتامونیکا می‌گوید:

مقدار درخورتوجهی از کافئین در نوشیدنی‌های انرژی‌زا وجود دارد که می‌تواند موجب آریتمی قلبی شود. این وضعیت که با کمبود خواب همراه می‌شود و ‌به‌دلیل گرایش افراد به مصرف نوشیدنی انرژی‌زا است، ترکیب نامناسبی به‌وجود می‌آورند. 

پژوهش‌ها روی نوشابه‌های رژیمی نشان می‌دهد این نوع از نوشابه‌ها نه‌تنها باعث لاغرترشدن نمی‌شوند، بلکه افزایش وزن را نیز به‌همراه دارند. نوشابه‌های رژیمی نوشیدنی کربناته هستند که به‌جای شکر، با سایر شیرین‌کننده‌های مصنوعی مانند آسپارتام، ساخارین، سیکلامات، سوکرالوز و آسه‌سولفام پتاسیم شیرین شده‌اند. سلول‌های عصبی در هیپوتالاموس معمولا نمی‌تواند کالری مصرف‌شده را با انرژی سوزانده‌شده ازطریق ورزش مطابقت دهد. شواهد نشان می‌دهد نوشیدنی‌های شیرین گرسنگی را همانند غذاهای جامد کاهش نمی‌دهد؛ به‌همین‌دلیل، مقدار بیشتری از این نوشیدنی‌ها مصرف می‌شود. ازآنجاکه بیشتر افراد از سیگنال‌های گرسنگی و سیری خود به‌عنوان راهنمای خوردن استفاده می‌کنند، به سیستمی نیاز خواهند داشت که بتواند به درستی کار کند. برای کمک به انجام این کار، می‌توان غذاهای کامل مصرف کرد و تمرینات ورزشی انجام داد و از مصرف خوراکی ناسالم مانند نوشابه صرف‌نظر کرد.

۱۰. مرغ سوخاری

یکی از معایب مرغ سوخاری، استفاده از روغن زیاد برای طبخ است؛ بنابراین، مصرف این غذاها بدون درنظرگرفتن سایر معایب باعث چاقی می‌شود؛ اما مشکل مهم‌تر این است که دراثر حرارت زیادی که به روغن و موادغذایی غوطه‌ور در آن داده می‌شود، ترکیب‌های ناسالمی به‌وجود می‌آید که پس از ورود به دستگاه گوارش به‌راحتی جذب بدن می‌شوند. آکریلامید روی سلول‌ها و ساختار ژنی افرادی تأثیر بدی می‌گذارد که از موادغذایی برشته یا سوخاری زیاد استفاده می‌کنند؛ به‌طوری‌که می‌تواند حتی باعث جهش ژنی در DNA، بروز سرطان، تضعیف سیستم ایمنی و عصبی بدن، ایجاد زمینه برای بروز انواع عفونت‌ها، تغییر در رفتار، اختلال در هوشیاری، ضعف، بی‌حالی و… شود. این ماده می‌تواند روی باروری تأثیر بگذارد و باعث تغییر در رفتارهای جنسی و ناباروری و حتی سقط شود. همچنین، این ترکیب ایجاد‌کننده‌ی پیری نیز شناخته می‌شود و عمر انسان را کوتاه می‌کند.

اکثر افراد، به‌ویژه آمریکایی‌ها، عاشق خوراکی‌های سرخ‌کردنی هستند؛ از مرغ تا آب‌نبات‌های میله‌ای. این غذا‌ها ممکن است خوشمزه باشند؛ اما به‌گفته‌ی دکتر واینبرگ، ارزش غذایی درخورملاحظه‌ای ندارند؛ حتی اگر یکی از انواع سبزی‌ها باشند. دکتر واینبرگ می‌گوید این موادغذایی برای قلب و تناسب‌اندام ضرر دارند و سبب واردشدن اکسیدان‌ها به بدن می‌شوند. اکسیدان‌ها دقیقا ضد آنتی‌اکسیدان‌ها هستند. غذا‌های سرخ‌کردنی حاوی روغن داغی هستند که سبب تغییر بافت ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌شود که در این وضعیت، تنها چربی و کالری اضافی دریافت نمی‌کنید؛ بلکه اکسیدان‌های صدمه‌زننده به سلول‌ها را مصرف می‌کنید.

۱۱. سس پنیری

به‌گفته‌ی دکتر ویکتوریا شین، متخصص قلب، از مصرف سس پنیری و سایر پنیر‌های فراوری‌شده اجتناب کنید؛ زیرا حاوی مواد نگه‌دارنده هستند. درحقیقت، هر ماده‌ی غذایی‌ای که تاریخ مصرف بلندمدتی دارد، احتمالا می‌تواند عمر انسان‌ها را کوتاه کند. علاوه‌بر موادشیمیایی استفاده‌شده در مواد نگه‌دارنده، سس پنیری در هر دو قاشق غذاخوری، ۹۱ کالری و ۷ گرم چربی اشباع‌شده دارد. وقتی دو قاشق غذاخوری پنیر را روی ناچو یا ساندویچ می‌ریزید، بهتر است به این عدد‌ها فکر کنید.

۱۲. نودل فوری

در پژوهشی که چند سال پیش نتایجش در آمریکا اعلام شد، متخصصان بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ بیش از ۲۰ هزار نفر از مردم کره‌جنوبی را بررسی کردند. آن‌ها نتیجه گفتند افرادی که در رژیم غذایی خود از گوشت فراوان، نوشابه‌های گازدار، غذاهای سرخ‌کردنی و فست‌فودها ازجمله نودل‌های فوری استفاده می‌کنند، درمعرض افزایش چاقی‌های شکمی و افزایش کلسترول بد هستند. براساس این مطالعه، مصرف نودل‌های فوری بیش از دوبار در هفته، باعث افزایش احتمال بروز سندرم متابولیکی می‌شود که یکی از عوامل بروز مشکلات قلبی، به‌ویژه در زنان است.

اینتل از ماه‌ها پیش تلاش می‌کند آسیب‌پذیری‌های امنیتی سخت‌افزاری موجود در سخت‌افزارهای خود را برطرف کند؛ آسیب‌پذیری‌هایی که به استخراج اطلاعات از کامپیوترهای شخصی یا سرور منجر می‌شوند. بااین‌حال، محققان امنیتی ادعا می‌کنند اینتل هنوز در رفع آسیب‌پذیری‌ها موفق نیست.

دو گروه مستقل دانشگاهی دیروز از بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی تراشه در پردازنده‌های نسل نهم اینتل کسکید‌لیک خبر دادند. اینتل قبلا قول داده بود نسل جدید با هدف جلوگیری از سوءاستفاده‌های امنیتی با رویکردی بهینه طراحی شده‌اند. نتایج کنونی نشان می‌دهد غول قدیمی دنیای پردازنده در طراحی امنیتی موفق نبوده است.

گروه محققان VUSec دانشگاه وریج آمستردام درباره‌ی آسیب‌پذیری‌های اینتل نوشت:

متأسفانه به‌نظر می‌رسد تا وقتی فشار عمومی و صنعتی کافی روی اینتل نباشد، این شرکت به تغییر مسیر رویکرد خود تمایلی ندارد. رویکرد کنونی احساس غلط امنیت را به عموم مردم منتقل می‌کند.

مشکل امنیتی اینتل به دو آسیب‌پذیری سخت‌افزاری به‌نام‌ها ZombieLoad و Rogue In-flight Data Load یا RIDL مربوط می‌شود. محققان در مه امسال اولین اخبار درباره‌ی مشکلات امنیتی را منتشر کردند. در اخبار آن زمان گفته شد با استفاده از آسیب‌پذیری‌ها می‌توان اطلاعات حساس همچون تاریخچه‌ی مرورگر و رمزهای عبور را از کامپیوتر کاربران استخراج کرد. این رویکرد را می‌توان به‌کمک بدافزار یا فقط کد جاوااسکریپت در مرورگر قربانی انجام داد.

اینتل در زمان انتشار خبر اولیه درباره‌ی آسیب‌پذیری سخت‌افزاری اعلام کرد که در نسل‌های هشتم و نهم پردازنده‌ها، از آسیب‌پذیری‌های مذکور خبری نخواهد بود. همان‌طورکه گفته شد، دیروز خبر آسیب‌پذیری در نسل نهم پردازنده‌ها به رسانه‌های فناوری راه یافت و همان گروهی که آسیب‌پذیری ZombieLoad را کشف کرده بودند، از طراحی حمله‌ای مشابه خبر دادند که می‌تواند از ساختارهای امنیتی اینتل عبور کند.

گروه محققان امنیتی علاوه‌بر خبر آسیب‌پذیری در نسل جدید پردازنده‌های اینتل، اعلام کردند نسخه‌ی کنونی حمله‌ی RIDL را هیچ‌گاه به‌صورت کامل این شرکت وصله نکرده است. آن‌ها اطلاعات کامل آسیب‌پذیری را در سپتامبر ۲۰۱۸ به اینتل اعلام کردند. محققان در پستی وبلاگی نوشتند:

در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹ باردیگر آخرین به‌روزرسانی میکروکد اینتل را بررسی کردیم و بازهم شاهد درز اطلاعات بودیم.

آسیب‌پذیری‌های امنیتی در معماری پایه‌ای محصولات نیمه‌هادی اینتل قرار دارند و هنوز پردازنده‌های این شرکت را قربانی می‌کنند. پردازنده‌های اینتل برای افزایش سرعت به‌گونه‌ای طراحی شدند که دستورالعمل‌های پردازش را پیش‌بینی و پیش‌دریافت کنند. این رویکرد ضعف‌هایی هم به‌همراه دارد و محققان امنیتی می‌گویند می‌توان با استفاده از همین رویکرد پیش‌دریافت، داده‌های محرمانه را از ماشین دریافت کرد.

محققان امنیتی در ژانویه‌ی ۲۰۱۸ از دو آسیب‌پذیری مهم به‌نام‌های Meltdown و Spectre خبر دادند. در اخبار منتشرشده اعلام شد با استفاده از این آسیب‌پذیری‌ها، می‌توان لایه‌های امنیتی مانع از دسترسی نرم‌افزاری به نرم‌افزار دیگر را از بین برد. آسیب‌پذیری‌های ZombieLoad و RIDL همین عملیات را با افشای داده‌ها از بافرهای اولیه‌ی پردازنده‌ مرکزی ممکن می‌کنند.

اینتل در پاسخ به ادعاهای مطرح‌شده‌ی درباره‌ی آسیب‌پذیری‌های امنیتی، از تلاش‌های خود برای رفع آن‌ها دفاع کرد. غول دنیای پردازنده همان دیروز بر ارائه‌ی پچ امنیتی برای پردازنده‌ها تأکید کرد؛ اما کامل‌نبودن راهکارهای کنونی را نیز پذیرفت. در بخشی از جوابیه‌ی آن‌ها به کاهش شکل‌گیری حملات احتمالی اشاره شده است؛ اما به پخش‌شدن بخشی از اطلاعات کاربران نیز اذعان می‌شود. به‌هرحال اینتل می‌گوید در آینده، وصله‌های امنیتی بیشتر برای کاربران عرضه خواهد شد:

به‌طور مداوم روش‌های موجود را برای شناسایی مشکلات این‌چنینی بهبود می‌دهیم و از محققان دانشگاهی همکار با اینتل هم قدردان هستیم.

خبر خوشحال‌کننده این است که هنوز فعالیت هکری با هدف بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های کشف‌شده شناسایی نشده است. مجرمان سایبری ترجیح می‌دهند برای نفوذ از روش‌های آسان‌تر توزیع بدافزار استفاده کنند تا اینکه برای فعال‌سازی حمله‌ی امنیتی پردازنده‌ی مرکزی را هدف قرار دهند. به‌هرحال، نمی‌توان انتظار داشت اینتل در آینده‌ی نزدیک، آسیب‌پذیری‌های کنونی را برطرف کند. 

گروه امنیتی VUSec درادامه‌ی مطلب خود درباره‌ی آسیب‌پذیری‌های سخت‌افزاری می‌نویسد:

اگر پردازنده‌های مرکزی به‌قدری پیچیده شده‌اند که تولیدکنندگان تراشه‌ نمی‌توانند امنیت محصولات خود را کنترل کنند، باید منتظر حمله‌‌های امنیتی پیچیده‌تر و شدیدتری باشیم که با استفاده از آسیب‌پذیری‌های سخت‌افزاری رخ می‌دهند. به‌علاوه، هنوز نمی‌دانیم چه تعداد آسیب‌پذیری روز صفر کشف‌نشده‌ای در دنیای کامپیوتر وجود دارد.