از سال‌ها پیش، شایعات مختلفی درباره‌ی احتمال معرفی گوشی تاشدنی مایکروسافت می‌شنیدیم. این شایعه‌ها سرانجام مدتی پیش به واقعیت تبدیل شدند و ردموندی‌ها جدیدترین دستگاه‌های خانواده‌ی سرفیس را رونمایی کردند که در بین آن‌ها، محصولی تاشدنی با نام سرفیس نئو به‌چشم می‌خورد. سیستم‌عامل سرفیس نئو نسخه‌ی تغییریافته‌ی ویندوز ۱۰ با نام ویندوز ۱۰ ایکس است.

مایکروسافت فعلا قصد ندارد سرفیس نئو را به بازار عرضه کند؛ اما هرچه به تعطیلات سال ۲۰۲۰ نزدیک‌تر شویم، اخبار مربوط به ویندوز ۱۰ ایکس داغ‌تر خواهند شد و کم‌کم تمامی کاربران این نسخه‌ی ویژه از ویندوز ۱۰ را خواهند شناخت. مایکروسافت هنگام معرفی سرفیس نئو به‌صورت رسمی اعلام کرد از مدتی پیش کار روی نسخه‌ای از ویندوز ۱۰ را آغاز کرده است که به‌طور ویژه برای دستگاه‌های تاشدنی تولید می‌شود. 

ویندوز ۱۰ ایکس را نمی‌توانیم سیستم‌عاملی کاملا جدید به‌شمار بیاوریم و همان‌طورکه از نامش فهمیده می‌شود، این سیستم‌عامل اساسا همان ویندوز ۱۰ با قابلیت‌هایی جدید است. این دو نسخه‌ از ویندوز ۱۰ چه تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند؟ درادامه، ویندوز ۱۰ ایکس را دقیق‌تر بررسی می‌کنیم.

رابط کاربری

بزرگ‌ترین تفاوت بین ویندوز ۱۰ ایکس و ویندوز ۱۰ معمولی را باید رابط کاربری آن‌ها دانست. ویندوز ۱۰ معمولی برای دستگاه‌هایی نظیر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های رومیزی و تبلت‌هایی طراحی شده است که از نمایشگر معمولی بهره می‌ببرند. در چنین ویندوزی، آیکون‌های مختلف حاضر در منو استارت را در بخش پایینی صفحه می‌بینیم. در ضمن اپلیکیشن‌های نوار وظیفه و ساعت و تاریخ، به‌طور پیش‌فرض در بخش پایینی صفحه جای گرفته‌اند. 

در نسخه‌‌ی ویندوز ۱۰ ایکس، مکان آیتم‌های یادشده تغییر می‌کند؛ زیرا ویندوز ۱۰ ایکس مخصوص دستگاه‌هایی با نمایشگر دوگانه است. درواقع رابط کاربری باید به‌شکلی دستخوش تغییر شود که کاربر هنگام استفاده از آن با دو نمایشگر احساس راحتی کند. براساس مطالب فاش‌شده از ویندوز ۱۰ ایکس، فعلا پنج نکته را درباره‌ی رابط کاربری آن می‌دانیم.

بررسی تغییرات را با نوار وظیفه شروع می‌کنیم. براساس شایعات، تغییرات رابط کاربری ویندوز ۱۰ ایکس در‌مقایسه‌با ویندوز ۱۰ معمولی به‌شکلی خواهد بود که کاربر هنگام استفاده از دستگاه‌های مجهز به آن، حس کار با محصولی شبیه به آیپد را تجربه کند. آیتم‌های مختلف ویندوز ۱۰ ایکس بیشتر در قسمت‌های مرکزی رابط کاربری حضور پیدا خواهند کرد و تأکید ویژه‌ای روی استفاده از ژست‌های لمسی در این نسخه از ویندوز خواهد شد. گفته می‌شود مایکروسافت روی سیستمی خاص با نام «اهرم‌ها» کار می‌کند. در توضیحی ساده باید بگوییم به‌لطف این سیستم، کاربر خواهد توانست به‌سادگی با کشیدن انگشتش از پایین به بالا، نوار وظیفه را بالا بکشد. این رویکرد در سیستم‌عامل iPadOS نیز به‌شکلی مشابه به‌چشم می‌خورد.

افزون‌براین، تفاوت بزرگی بین منو استارت ویندوز ۱۰ ایکس و ویندوز ۱۰ معمولی دیده می‌شود. ظاهرا در دستگاه‌های دونمایشگره که به ویندوز ۱۰ ایکس مجهز هستند، منو استارت در نمایشگرِ سمت چپ به‌نمایش درخواهد آمد. منو استارت ویندوز ۱۰ ایکس درحقیقت در نقش لانچری ظاهر خواهد شد که در قسمت بالایی آن، نواری برای جست‌و‌جو در بین محتوا حضور خواهد داشت. دیگر بخش‌های این منو شامل فهرستی از اپلیکیشن‌ها و وب‌سایت‌ها خواهد بود و درضمن، منو استارت قرار است در بخش پایینی میزبان برخی محتوای پیشنهادی باشد که برای هر کاربر شخصی‌سازی می‌شود. در منو استارت ویندوز ۱۰ ایکس برخلاف ویندوز ۱۰ معمولی، کاشی‌های زنده (Live Tile) حضور نخواهند داشت و آیکون‌ها نیز متحرک نخواهند بود. 

علاوه‌بر آنچه گفته شد، کاربر خواهد توانست به روش‌های جدیدی با اپلیکیشن‌ها و به‌طور کلی رابط کاربری ویندوز ۱۰ ایکس تعامل برقرار کند. ویندوز ۱۰ معمولی به‌طور ویژه برای کیبورد و ماوس طراحی شده است؛ اما تعامل با ویندوز ۱۰ ایکس ازطریق لمس نمایشگر برقرار خواهد شد. همین موضوع تفاوت درخورتوجهی در کارکردن با آن‌ها اعمال می‌کند. قابلیت‌های «درگ اند دراپ» و موارد مشابه ویندوز ۱۰ در نسخه‌ی ایکس بهبودهای مهمی به‌خود خواهند دید. مایکروسافت هنگام معرفی اولیه‌ی ویندوز ۱۰ ایکس به‌خوبی نشان داد کاربران چگونه می‌توانند اپلیکیشن‌های مختلف را در بین دو نمایشگر دستگاه‌شان جابه‌جا کنند. درضمن، امکان قراردادن پنجره‌های مختلف درکنار یکدیگر در نمایشگرهای دوگانه را شاهد بودیم. 

مایکروسافت تغییراتی در صفحه‌ی قفل ویندوز ۱۰ ایکس نیز اعمال کرده است. در نسخه‌ی ایکس ویندوز ۱۰، صفحه‌ی قفل بلافاصله بالا می‌آید و برای ردکردن آن نیازی نیست صفحه را به‌سمت بالا بکشید. افزون‌بر‌این‌، روی صفحه صفحه‌کلیدی مجازی برای واردکردن رمزعبور دستگاه دیده می‌شود. طبق شایعه‌های اخیر، مایکروسافت در ویندوز ۱۰ ایکس، منو تنظیمات را تا حد زیادی بازطراحی کرده است تا دیگر لازم نباشد برای پیداکردن تنظیماتی خاص، در بین منوهای مختلف به ناوبری مشغول شوید. البته تاکنون اسکرین‌شاتی از منو جدید تنظیمات فاش نشده است. فایل اکسپلورر ویندوز ۱۰ ایکس نیز قرار است بازطراحی شود که رسانه‌های مختلف از آن با نام فایل اکسپلورر پیشرفته (Modern File Explorer) یاد کرده‌اند. ظاهرا این نسخه از فایل اکسپلورر به‌طور ویژه برای پشتیبانی از ژست‌های لمسی بهینه‌سازی شده است.

سازگاری با اپلیکیشن‌ها و دستگاه‌ها

یکی از مهم‌ترین مباحث مربوط به ویندوز ۱۰ ایکس، به اپلیکیشن‌ها و دستگاه‌هایی مربوط می‌شود که قرار است به این سیستم‌عامل مجهز شوند. از همان زمان انتشار شایعات اولیه درباره‌ی ویندوز ۱۰ ایکس، شمار زیادی از کاربران بحث درزمینه‌ی آن را شروع کردند. مایکروسافت پیش‌تر نسخه‌های ویژه‌ای از ویندوز را با نام ویندوز RT یا حتی ویندوز ۱۰ اس معرفی کرده است که برخی محدودیت‌ها شامل حال آن‌ها می‌شود. درضمن در‌حال‌حاضر، ویندوز ۱۰ روی پلتفرم آرم با برخی محدودیت‌های خاص روبه‌رو است. کاربران مایکروسافت با استناد به همین موضوع، نگرانی خود را از محدودیت‌های احتمالی ویندوز ۱۰ ایکس ابراز کردند. 

براساس آنچه تاکنون از رسانه‌های مختلف شنیده‌ایم، مایکروسافت رویکردی متفاوت برای نسخه‌ی ایکس ویندوز ۱۰ در پیش گرفته و قصد دارد تا‌حدممکن شمار اپلیکیشن‌های سازگار با آن را افزایش دهد. گفته می‌شود تمامی اپلیکیشن‌های ویندوز ۱۰ یا اپلیکیشن‌های Win32 قابلیت اجرا روی ویندوز ۱۰ ایکس را دارند که اتفاقی مهم و مثبت به‌شمار می‌آید. درضمن، محدودیتی درزمینه‌ی دانلود اپلیکیشن‌ از فروشگاه داخلی ویندوز با نام مایکروسافت استور متوجه کاربران ویندوز ۱۰ ایکس نخواهد بود. 

مایکروسافت قصد دارد درکنار ویژگی‌های یادشده، تلاش بیشتری برای توسعه‌ی اپلیکیشن‌های ویندوز ۱۰ ایکس کند تا کاربران حس بهتری به آن داشته باشند. براساس شایعه‌های جدید، سازندگان اپلیکیشن‌ها برای اینکه اپلیکیشنشان روی ویندوز ۱۰ ایکس اجرا شود، به انجام کار اضافه‌ای مجبور نیستند. درواقع، آنان اپلیکیشن‌ خود را برای ویندوز ۱۰ می‌سازند و آن به‌صورت خودکار خودش را با ویندوز ۱۰ ایکس و دستگاه‌های دونمایشگره تطبیق می‌دهد. 

کدام‌یک بهتر است؛ ویندوز ۱۰ یا ویندوز ۱۰ ایکس؟

به سؤال مهم مربوط به ویندوز ۱۰ و ویندوز ۱۰ ایکس مایکروسافت می‌رسیم: کدام‌یک از آن‌ها می‌توانند بیشتر کاربردی باشند؟ الان خیلی زود است که بخواهیم این سؤال مهم را جواب دهیم؛ با‌این‌حال برای پاسخ به این پرسش باید برخی موارد مهم را در نظر گرفت. در سال ۲۰۲۰ و هنگام عرضه‌ی دستگاه‌های دونمایشگره‌ی مجهز به ویندوز ۱۰ ایکس به بازار، اگر بخواهید یکی از آن‌ها را تهیه کنید، باید به‌خاطر داشته باشید که تجربه‌ی کاربری این دستگاه‌ها با دستگاه‌های فعلی تفاوت‌هایی عمده دارد. باید در ویندوز ۱۰ ایکس به منو استارت و نوار وظیفه‌ی جدید عادت کنید. فراموش نکنید مایکروسافت همچنان تمرکز و تأکید ویژه‌ای بر ویندوز ۱۰ می‌کند و همچون گذشته آن را به‌روزرسانی خواهد کرد. بنابراین، اگر از دستگاه مجهز به ویندوز ۱۰ معمولی استفاده می‌کنید، مشکلی برایتان پیش نخواهد آمد.

امروزه هنگام خرید لپ‌تاپ جدید، به نسخه‌‌ای رسمی از ویندوز ۱۰ بدون پرداخت هزینه‌ای اضافه دسترسی پیدا می‌کنید. درضمن، اگر به‌دنبال خرید قطعات سیستم هستید، می‌توانید یکی از نسخه‌های اصلی ویندوز ۱۰ را بخرید یا نسخه‌های فعال‌نشده‌ی آن را دانلود کنید. براساس شایعه‌های جدید، ویندوز ۱۰ ایکس از این لحاظ با ویندوز ۱۰ معمولی تفاوت‌هایی خواهد داشت. 

ظاهرا ویندوز ۱۰ ایکس قرار است اساسا در انحصار دستگاه‌های دونمایشگره باشد. البته شایعه‌های دیگری نیز شنیده‌ایم که طبق آن‌ها، احتمال دارد ویندوز ۱۰ ایکس برای لپ‌تاپ‌های سنتی نیز دردسترس قرار گیرد؛ البته این شایعه تاکنون تأیید نشده است. بنابراین، براساس آنچه تاکنون می‌دانیم، باید بگوییم ویندوز ۱۰ ایکس قرار است در انحصار محصولات دونمایشگره نظیر سرفیس نئو و دیگر محصولاتی باشد که اچ‌پی و دل و لنوو روانه‌ی بازار خواهند کرد. به‌عبارت‌دیگر، امکان خرید ویندوز ۱۰ ایکس به‌صورت جداگانه وجود نخواهد داشت. ویندوز ۱۰ ایکس قرار است سیستم‌عاملی باشد که از همان ابتدا جزوی از دستگاهتان است و از این حیث به اندروید و iOS شباهت دارد.

مایکروسافت تاکنون تاریخ انتشار دقیق ویندوز ۱۰ ایکس را مشخص نکرده و فقط نسخه‌ی اولیه‌ی آن را در کنفرانس اخیرش به‌نمایش گذاشت؛ کنفرانسی که با محوریت دستگاه‌های سرفیس برگزار شد. مایکروسافت در آن زمان گفت دستگاه‌های مجهز به ویندوز ۱۰ ایکس قرار است در فصل تعطیلات ۲۰۲۰ روانه‌ی بازار شوند. این یعنی تا نوامبر ۲۰۲۰ (آبان و آذر ۱۳۹۹) یا دسامبر ۲۰۲۰ (آذر و دی ۱۳۹۹) ویندوز ۱۰ ایکس به بازار عرضه نخواهد شد.

در مطالعه‌ی جدیدی که در آن اسکن‌های‌ مغز افراد سالم مورد بررسی قرار گرفته است، دانشمندان می‌گویند که ارتباط علی بین کیفیت خواب و سطح اضطراب را نشان داده‌اند؛ ارتباطی که باتوجه به شیوع بالای اضطراب در جوامع امروزی، پیامدهای اجتماعی نیز به‌دنبال دارد. متیو واکر، دانشمند علوم اعصاب دانشگاه کالیفرنیا می‌گوید:

ما عملکرد جدیدی را برای خواب پیدا کرده‌ایم؛ عملکردی که با سازماندهی مجدد ارتباطات موجود در مغز، موجب کاهش اضطراب می‌شود. به‌نظر می‌رسد که خواب عمیق یک عامل ضداضطراب طبیعی باشد.

البته نقش مهم خواب روی اضطراب موضوع تکان‌دهنده‌ای نیست. سال‌ها است که دانشمندان درمورد این موضوع که وقتی به قدر کافی نمی‌خوابیم، چه اتفاقی در مغز می‌افتد، هشدار می‌دهند و در آزمایش‌های بسیاری، پیامدهای خطرناک ناشی از محرومیت از خواب نشان داده شده است. با این حال، میلیون‌ها نفر در سرتاسر جهان به حد کافی نمی‌خوابیم و پژوهش جدید نشان‌دهنده‌ی مشکل بزرگ دیگری است که از کمبود خواب ناشی می‌شود.

پژوهشگران مغز ۱۸ فرد بالغ جوان و سالم را در دو جلسه‌ی آزمایشی اسکن کردند. در جریان این جلسات، آن‌ها کلیپ‌های ویدئویی آزاردهنده‌ای را که برای ایجاد پاسخی عاطفی طراحی شده بود، تماشا کردند. یکی از این جلسات صبحی برگزار شد که شرکت‌کنندگان شب قبلش به‌خوبی خوابیده بودند و یکی از جلسات به‌دنبال شبی برگزار شد که در آن شرکت‌کنندگان تمام مدت را در آزمایشگاه بیدار مانده و به کارهایی مانند خواندن مطالب، تماشای فیلم و بازی‌های تخته‌ای مشغول شده بودند و در همین حین تحت نظارت قرار داشتند که نخوابند. پس از این جلسات، سطح اضطراب شرکت‌کنندگان به‌وسیله‌ی یک آزمون روانشناسی به نام STAI اندازه‌گیری شد و نتایج نشان داد که فقط یک شب بی‌خوابی، موجب ۳۰ درصد افزایش در سطح اضطراب این افراد شد. نویسندگان در مقاله‌ی خود توضیح می‌دهند:

۷۸ درصد از تمام شرکت‌کنندگان در شرایط محرومیت از خواب از وجود اضطراب خبر می‌دادند که تاییدکننده‌ی تأثیر قوی فقدان خواب روی افزایش اضطراب در افراد سالم است.

علاوه‌بر‌این، نیمی از شرکت‌کنندگان محروم از خواب واقعا از حد اضطرابی که به‌عنوان آستانه‌ی پایه‌ی علائم اختلالات اضطرابی بالینی تعریف می‌شود، فراتر رفته بودند و همه‌ی این‌ها تنها با یک شب بی‌خوابی رخ داده بود.

اسکن‌های fMRI نشان‌دهنده‌ی افزایش واکنش‌پذیری عاطفی در آمیگدال (که به کنترل واکنش جنگ یا گریز کمک می‌کند) و قشر سینگولیت قدامی‌خلفی (که در جریان پاسخ‌های عاطفی منفی برانگیخته می‌شود) مغز، به‌دنبال کاهش خواب بود. درحالی‌که فعالیت مناطق مغزی مذکور در شرکت‌کنندگانی که نخوابیده بودند، افزایش پیدا کرده بود، فعالیت قشر پیش‌پیشانی میانی که به تنظیم عواطفی نظیر اضطراب کمک می‌کند، اساسا متوقف شده بود.

خوانش‌های حاصل از آزمایش چندگانه خواب که در جریان خواب شرکت‌کنندگان ثبت شده بود، نشان می‌داد کسانی که مرحله‌ی خواب NREM طولانی داشتند، کمترین میزان اضطراب را تجربه کردند. پژوهشگران در مقاله‌ی خود توضیح می‌دهند:

مطالعات تجربی ما نشان می‌دهد که درون این تعامل، فقدان خواب می‌تواند به‌طور مستقیم موجب ایجاد سطوح بالایی از اضطراب در افرادی شود که اگر می‌خوابیدند، دچار این اضطراب نمی‌شدند. این یافته‌ها نشان‌دهنده‌ی تأثیر علّی اختلال خواب روی توسعه‌ی اضطراب است که فراتر از یک نشانه‌ی همبودی از اختلالات اضطرابی است (یعنی صرفا یک حضور هم‌زمان نیست).

پژوهشگران، نتایج آزمایش اولیه‌ی خود را سال گذشته گزارش کردند اما مقاله‌ی جدید آن‌ها که امسال منتشر شد، حاوی آزمایش‌های دیگری است که یافته‌های اولیه‌ را تأیید می‌کند. این آزمایش‌ها شامل گروه دیگری متشکل از ۳۲ شرکت‌کننده است که آزمایش چندگانه خواب را تکرار کردند و نیز پژوهشی آنلاین که در آن، ۳۰۰ شرکت‌کننده به سوالاتی درمورد وضعیت خواب شب و اضطراب روز بعد پاسخ می‌دادند. براساس این نتایج، حتی اختلال کم در خواب می‌تواند روی اضطراب تأثیر گذاشته و آن را پیش‌بینی کند. پژوهشگران می‌گویند به‌طور کلی، این داده‌ها هم نشان‌دهنده‌ی چارچوب عصبی است که توضیح می‌دهد چگونه و چرا خواب ناکافی در اضطراب نقش دارد و هم نشان‌دهنده‌ی عملکرد تسکین‌دهنده‌ی خواب NREM است که می‌تواند اضطراب را کاهش دهد. آن‌ها در مقاله‌ی خود می‌نویسند:

مطابق با اثر اضطراب‌زای محرومیت از خواب، ما نشان دادیم که حتی آشفتگی کم در کیفیت خواب یک شب تأثیر منفی روی اضطراب دارد. نتایج ما نشان می‌دهد که حتی بهبود کم در کیفیت خواب ممکن است پتانسیل کاهش اضطراب را داشته باشد و به‌عنوان یک عامل پیشگیری‌کننده‌ی غیردارویی عمل کند.

به‌عبارت دیگر خواب برای شما خوب است. نکته‌ی دیگر این است که همان‌طور که واکر می‌گوید:

کمبود خواب در مردم کشورهای صنعتی و نیز افزایش قابل‌توجه در اختلالات اضطرابی در همین کشورها، احتمالا موضوعی تصادفی نبوده و این دو عامل با هم ارتباطی علی دارند.

نکته‌ی آخر اینکه، خواب عمیق همچون داروی ضداضطرابی است که بسیاری از ما به‌دنبال آن هستیم و گاهی باید آن را امتحان کنیم.

نتایج این پژوهش در مجله‌ی Nature Human Behaviour منتشر شده است.

مدیرعامل اسپیس‌ایکس چندی پیش درباره‌ی جدول زمانی و وسایل نقلیه‌ی مورد نیاز برای رسیدن به مریخ و همچنین برپایی پایگاهی پایدار روی سیاره‌ی سرخ که بتواند به‌عنوان شهری واقعی به‌کار بیاید و از جمعیت محلی پشتیبانی کند، جزئیاتی تازه ارائه داد. گذشته از تمام جذابیت‌های استعمار مریخ، هدف ماسک چشم‌اندازی بلندمدت برای وی و شرکت هوافضایش محسوب می‌شود. جدول زمانی مورد بحث که ماسک به‌تازگی در پاسخ به طرفداران در توییتر بدان اشاره کرد، می‌تواند بسته به زاویه‌ی دید افراد، فوق‌العاده چشمگیر یا فوق‌العاده بلندپروازانه باشد.

ایلان ماسک در پاسخ به سوالی درباره‌ی اظهاراتش در رویداد پشتیبانی از کسب‌وکارهای نوپای نیروی هوایی ایالات متحده در کالیفرنیا، گفت که بیان داشته است برای ساخت شهری پایدار روی مریخ هزینه‌ی هر پرواز استارشیپ باید تنها درحدود ۲ میلیون دلار باشد. ماسک در ادامه افزود، طبق برآوردهایش به‌منظور تبدیل آن شهر به واقعیت، اسپیس‌ایکس باید نزدیک به هزار فروند استارشیپ را بسازد و به پرواز درآورد تا محموله، زیرساخت و خدمه‌ی مورد نیاز در طول مسیری تقریبا ۲۰ ساله به مریخ فرستاده شود. طولانی‌بودن این زمان بدین خاطر است که زمین و سیاره‌ی سرخ هر دو سال یک‌بار در نزدیک‌ترین فاصله به یکدیگر قرار می‌گیرند.

مقاله‌های مرتبط:

• استارشیپ، موشک مریخی اسپیس ایکس، یک قدم به واقعیت نزدیک‌تر شد
• اختلاف میان ناسا و اسپیس ایکس بر سر پروژه استارشیپ از کجا نشئت می‌گیرد؟

ماسک در صحبت‌های خود به موارد استفاده‌ی کوتاه‌مدت‌تر استارشیپ نیز اشاره کرد، از جمله مقدار ظرفیتی که این فضاپیما برای حمل‌ونقل‌های زمینی قادر به حمل خواهد بود. هدف از طراحی استارشیپ، حداکثرسازی استفاده‌ی مجدد است و ماسک نیز در همین راستا اشاره کرد که فضاپیمای نسل بعدی‌اش در حالت ایده‌ال می‌تواند روزانه سه بار پرواز کند. در صورت تحقق این هدف، استارشیپ سالانه بیش از هزار پرواز انجام خواهد داد؛ بدین معنا که اگر اسپیس‌ایکس بتواند درنهایت به تعداد راکت‌های فالکون ساخته‌شده تاکنون (تقریبا ۱۰۰ فروند) استارشیپ بسازد و هرکدام از آن‌ها نیز قادر به حمل‌ونقل ۱۰۰ تن محموله به فضا باشند، در آن صورت خواهد توانست در هر سال ۱۰ میلیون تن محوله را به مدار پرتاب کند.

نسخه درحال ساخت Mk1 از استارشیپ

برای درک بهتر رقم یادشده، ماسک خاطرنشان کرد که اگر تمام فضاپیماهای باری فعال کنونی را درنظر بگیریم، مجموع ظرفیت محموله‌ی آن‌ها تنها ۵۰۰ تن در سال است که راکت‌های سری فالکون ساخت خود اسپیس‌ایکس به‌تنهایی نزدیک به نیمی از این ظرفیت را تشکیل می‌دهند.

توانایی ناوگان استارشیپ‌ها برای حمل محموله درخورتوجه است؛ با این حال، احتمالا در مقیاس زمانی کوتاه‌مدت متناسب با ظرفیت آن‌ها تقاضا وجود نخواهد داشت؛ اما درحقیقت ماسک آینده‌ای را پیش‌بینی می‌کند که در آن، فضای مداری، مکانی بسیار شلوغ‌تر و جایگاهی برای حمل‌ونقل مداری و سوخت‌گیری مجدد خواهد بود تا فضاپیماهای عازم ماه و مریخ بتوانند خود را برای سفری طولانی آماده کنند.

البته برای ساخت شهری دائمی و پایدار روی مریخ، باید نخست با پروازی سرنشین‌دار بدان‌جا برسیم. همچنین تا آن زمان باید گام مهم دیگری را نیز برداریم که شامل بازگردانندن فضانوردان به سطح ماه است. ناسا ۲۰۲۴ را به‌عنوان سال هدف خود برای تحقق این دستاورد تعیین کرده؛ اما اسپیس‌ایکس امیدوار است که استارشیپ را تا سال ۲۰۲۲ روی ماه فرود بیاورد. ماسک درگذشته اظهار داشته بود که مأموریت سرنشین‌دار به مریخ نیز تا سال ۲۰۲۴ به‌وقوع خواهد پیوست؛ اما باتوجه به وضعیت کنونی، این هدف همچون دیگر جداول زمانی‌اش به‌شدت بلندپروازانه به‌نظر می‌آید.

گوگل در لوای نام یک سرویس‌دهنده‌ی خدمات سلامتی به‌صورت مخفیانه اطلاعات میلیون‌ها بیمار را در ۲۱ ایالت آمریکا جمع‌آوری کرده است. وال استریت ژورنال ابتدا چنین ادعایی را مطرح و نام Project Nightingale را برای آن بیان کرد. طبق گزارش منتشرشده، هیچ‌یک از پزشکان سرویس‌دهنده‌ی خدمات سلامت یا بیماران، از جمع‌آوری اطلاعات آگاهی نداشتند.

نویسنده‌ی گزارش وال استریت ژورنال، راب کوپلند، ادعا می‌کند که اطلاعاتی همچون جواب آزمایش‌های پزشکی، تشخیص‌ پزشکان و آمار بستری بیماران در این پروژه جمع‌آوری شده‌اند. درواقع گوگل متهم به جمع‌آوری اطلاعات کامل سلامتی بیماران می‌شود که با ذکر نام و تاریخ تولد بیماران ذخیره شده‌اند. به‌علاوه احتمالا حدود ۱۵۰ کارمند گوگل به اطلاعات دسترسی داشته‌اند. نیویورک تایمز در همان روز انتشار گزارش اولیه بخش عمده‌ای از ادعاهای آن را تأیید کرد و تخمین زد که برخی از کارمندان گوگل، اطلاعات حساس را دانلود کرده باشند.

گوگل در پاسخ به ادعاهای مطرح‌شده، در جوابیه‌ای به رسانه‌ی ورج از رویکرد استاندارد صنعت خدمات سلامت در اشتراک‌گذاری اطلاعات حساس بیماران صحبت کرد. آن‌ها ادعا می‌کنند که شرکت‌های ارائه‌دهنده‌ی خدمات سلامتی تحت برخی قراردادهای مرسوم، امکان اشتراک‌گذاری اطلاعات بیماران با کارمندان شرکت‌های فناوری طرف قرارداد را دارند. در بخش دیگری از جوابیه گوگل گفته می‌شود که طبق قرارداد، نیازی به اطلاع‌رسانی به بیماران درباره‌ی جمع‌آوری اطلاعات نیست و از آن اطلاعات تنها با هدف توسعه‌ی ابزارهایی برای شرکت ارائه‌دهنده‌ی خدمات استفاده می‌شود.

سخنگوی گوگل در پاسخ به رسانه‌ها هرگونه اتهام به جمع‌آوری اطلاعات میلیون‌ها شهروند آمریکایی را رد می‌کند. او می‌گوید طبق قرارداد امضاشده، هدف از بررسی اطلاعات تنها ارائه‌ی سرویس به شرکت خدمات‌دهنده‌ی سلامتی بوده است. به‌علاوه پروژه به این دلیل رسانه‌ای نشد که هنوز در فازهای اولیه قرار داشت.

گوگل برای جمع‌آوری اطلاعات با شرکت Ascension از پیش‌گامان صنعت سلامت آمریکا همکاری می‌کند. شرکت مذکور در سنت لوئیس قرار دارد و در ۲۱ ایالت آمریکا خدمت‌رسانی می‌کند. این شرکت خود را در دسته‌بندی مذهبی کاتولیک معرفی کرده و از شعار «بهبود خدمات سلامت با بهره‌گیری از فناوری» استفاده می‌کند. وال استریت ژورنال در گزارش خود ادعا می‌کند که گوگل برای شرکت Ascension نرم‌افزاری مبتنی بر هوش مصنوعی توسعه می‌دهد. نرم‌افزار مذکور، خدمات سلامت شخصی‌سازی شده را برای هر بیمار ارائه خواهد کرد.

بررسی‌های عمیق روی قرارداد همکاری گوگل، توسط رسانه‌های متعدد انجام شد. فوربز می‌گوید، شرکت Ascension برای اجرای بخشی از قرارداد، اطلاعات بیماران را در سرورهای Google Cloud بارگذاری کرده است. در ادامه‌ی گزارش فوربز، به ارائه‌ای پیرامون پروژه‌ی نایتینگل اشاره می‌شود. در این بخش، خدمات ابری گوگل برای توسعه‌ی سیستمی به کار گرفته می‌شوند که جست‌وجوی بیماران را براساس نام و دیگر مشخصات ممکن می‌کند. در نتایج جست‌وجو علاوه بر نام، مشخصات کاملی از سابقه‌ی بیماری شامل اسناد اسکن‌شده هم دیده می‌شود.

گوگل از مدت‌ها پیش در حوزه‌ی سلامت فعالیت می‌کند. آن‌ها اخیرا و با احساس خطر از سوی رقبایی همچون آمازون و اپل، تلاش‌های خود را افزایش داده‌اند. سال گذشته یک مدیر اجرایی باسابقه‌ی صنعت سلامت توسط گوگل استخدام شد تا برنامه‌های متعدد شرکت را مدیریت کند. به‌علاوه در همان زمان گوگل اعلام کرد که قصد جذب بخش سلامت دیپ‌مایند را دارد تا دستیار مبتنی بر هوش مصنوعی برای بیماران و پزشکان توسعه دهد.

اتهام اخیر، اولین چالش گوگل در صنعت خدمات سلامت نیست. آن‌ها قبلا با مرکز پزشکی داشگاه شیکاگو همکاری داشتند و متهم به جمع‌آوری صدها هزار گزارش پزشکی از طریق آن همکاری شدند. همکاری با دانشگاه شیکاگو نیز با هدف توسعه‌ی ابزارهای یادگیری ماشین با قابلیت پیش‌بینی دقیق رخدادهای پزشکی انجام شد؛ پیش‌بینی مواردی همچون بستری، زمان بستری، وخیم‌تر شدن شرایط با وجود دریافت خدمات درمانی و غیره. گوگل در پستی وبلاگی به شرح همکاری با دانشگاه پرداخت و قابلیت‌هایی همچون «پیش‌بینی نیاز بیمار پیش از رخ دادن» را نیز برای آن برشمرد.

شرکت Ascension پس از انتشار گزارش وال استریت ژورنال بیانیه‌ای پیرامون پروژه‌ی مشترک با گوگل منتشر کرد. شرکت ادعا می‌کند که همکاری با گوگل «در جهت بهبود سلامت و بهداشت افراد و جوامع و ارائه‌‌ی خدمات متنوع سلامت» انجام می‌شود. به‌علاوه در بخش دیگری از بیانیه می‌خوانیم که «همه‌ی فعالیت‌های مشترک با کوگل طبق HIPAA انجام شده‌اند و براساس ابزار حفاظت و امنیت داده‌ی پیچیده در Ascension مورد تأیید قرار گرفته‌اند».

گوگل در پایان روز بیانیه‌ای در ارتباط با پروژه‌ی مذکور منتشر و نام Nightingale را برای آن تأیید کرد. در بخشی از بیانیه‌ی گوگل، نوشته‌شده توسط مدیر خدمات ابری، طارق شوکت می‌خوانیم:

داده‌های Ascension در این قرارداد، هیچ کاربردی به‌جز ارائه‌ی خدمات به خود شرکت و تحت شرایط قرارداد ندارند. به‌علاوه اطلاعات بیماران با هیچ نوع داده‌ی در اختیار گوگل، ترکیب نمی‌شود.

در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۸ بود که آئودی شروع به عرضه‌ی نسخه‌هایی از خودروهای اسپرت خود بدون سیستم چهار چرخ محرک کواترو کرد و حالا نسخه‌ای از پرچم‌دار خودروهای اسپرت این شرکت یعنی R8 محرک عقب رونمایی شده است. برخلاف مدل قبلی که تنها ۹۹۹ دستگاه از آن تولید شد، مدل جدید به‌صورت تولید انبوه خواهد بود. آئودی نام خودرو را نیز از RWS به RWD تغییر داده است. 

آئودی R8 RWD براساس نسخه‌ی فیس لیفت جدید این خودرو ساخته شده و از پیشرانه‌ی تنفس طبیعی مشابه با نسخه‌های کوپه و اسپایدر بهره‌مند است. 

از امکانات استاندارد این مدل از آئودی R8 می‌توان به اسپویلر جلو، رکاب جانبی و دیفیوزر عقب به رنگ مشکی براق اشاره کرد ولی به‌صورت سفارشی امکان خرید قطعات فیرکربن نیز وجود دارد. نسخه‌ی اسپایدر این خودرو با پکیج تزیینات مشکی قابل سفارش است و یک رنگ جدید برای بدنه نیز به رنگ‌های قابل سفارش اضافه شده است. امکان شخصی‌سازی ظاهری نیز برای خریداران مدل RWD فراهم است و برای مثال می‌توان لوگوی آئودی را به رنگ مشکی تغییر داد. 

آئودی R8 RWD از پیشرانه ۵.۲ لیتری V10 تنفس طبیعی استفاده می‌کند که با کد FSI شناخته می‌شود. این پیشرانه می‌تواند ۵۳۲ اسب‌بخار قدرت و ۵۴۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند و با استفاده از جعبه‌دنده ۷ دنده‌ی S ترونیک و دیفرانسیل قفل‌شونده‌ی مکانیکی تمام این قدرت را به محور عقب انتقال دهد. مدل RWD ضعیف‌تر از نسخه‌ی دودیفرانسیل R8 است، چون در مدل چهار چرخ محرک قدرت موتور ۵۶۲ اسب‌بخار و گشتاور آن ۵۶۰ نیوتن‌متر است.

با این مشخصات، R8 V10 RWD می‌تواند در ۳.۷ ثانیه از سرعت صفر به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و حداکثر سرعتی بالغ بر ۳۲۰ کیلومتربرساعت دارد. در مدل اسپایدر نیز سرعت‌گیری صفر تا صد کیلومتر یک دهم ثانیه کندتر و حداکثر سرعت نیز به ۳۱۸ کیلومتر بر ساعت کاهش پیدا کرده است. 

نبود سیستم چهار چرخ محرک کواترو در این نسخه به‌معنای کاهش وزن ۶۵ کیلوگرمی است؛ در مدل اسپایدر نیز وزن خودرو با ۵۵ کیلوگرم کاهش نسبت به مدل کواترو اسپایدر به ۱۶۹۵ کیلوگرم رسیده است. یکی از مهم‌ترین برگ برنده‌های آئودی R8 V10 RWD قیمت پایین‌تر آن در مقایسه با نسخه‌ی کواترو است است. در بازار آلمان، قیمت مدل کوپه از ۱۴۴ هزار یورو (حدود ۱۶۰ هزار دلار) و قیمت مدل اسپایدر ۱۵۷ هزار یورو (حدود ۱۷۳ هزار دلار) بوده که تقریبا ۲۲ هزار یورو (۲۴ هزار دلار) ارزان‌تر از مدل دو دیفرانسیل است. آئودی R8 V10 RWD اوایل سال آینده وارد بازار اروپا خواهد شد.

در سال‌های گذشته، کامپیوترهای مبتنی بر ویندوز به‌مرور قابلیت‌های مصرف بهینه‌ی انرژی را افزایش داده‌اند و توانایی بهتری در اجرای وظایف روزمره با یک بار شارژ باتری دارند. بااین‌حال هنوز کاربران با اطمینان خاطر زیاد از منابع تغذیه‌ی ثابت برای لپ‌تاپ دور نمی‌شوند. به‌هرحال برای کاهش نگرانی و اضطراب می‌توان راهکارهایی را پیاده کرد تا شارژدهی باتری در ویندوز افزایش پیدا کند. تنها کافی است آشنایی کلی با شیوه‌ی کار کامپیوتر شخصی در ویندوز ۱۰ داشته باشید.

در این مقاله‌ی زومیت، به راهکارهایی برای افزایش عمر و شارژدهی کامپیوتر شخصی در ویندوز ۱۰ می‌پردازیم. در مقاله‌ی حاضر فرض می‌شود که کاربر کامپیوتر شخصی همراهی مجهز به ویندوز ۱۰ دارد. به‌علاوه پردازنده‌ی کامپیوتر نیز باید طراحی تقریبا مدرنی داشته باشد و از قابلیت Conneced Standby پشتیبانی کند. برای بهره‌مندی حداکثری از قابلیت‌ها نیز باید ویندوز ۱۰ را به آخرین نسخه به‌روزرسانی کرده باشید. با فرض تمامی موارد بالا می‌توان انتظار داشت که مراحل آموزشی به‌راحتی در کامپیوتر شما اجرا شوند.

۱- آماده‌سازی و ذخیره‌ی گزارش عملکرد باتری

ویندوز ۱۰ ابزاری در بخش خط فرمان دارد که گزارشی جزئی با اطلاعات کامل از کاربرد باتری در دستگاه کنونی ارائه می‌کند. این اطلاعات به‌صورت فایل HTML ذخیره می‌شوند و می‌توان با یک مرورگر وب آن را مشاهده کرد. گزارش باتری شامل جداول و نمودارهایی می‌شود که کاربری اخیر، تاریخچه‌ی استفاده، ظرفیت باتری در طول زمان و پیش‌بینی عمر باتری را به کاربر ارائه می‌کنند. حتی اگر کاربر دانش فنی عمیق هم نداشته باشد، می‌توان از گزارش موجود اطلاعات مفیدی کسب کرد.

برای ایجاد فایل گزارش باتری، ابتدا باید خط فرمان یا Command Prompt را در ویندوز اجرا کنید. برای این منظور با فشردن کلیدهای Windows+R، جعبه‌ی Run ویندوز را اجرا کرده، سپس cmd را تایپ کنید و کلید اینتر را فشار دهید. در پنجره‌ی خط فرمان، خطوط زیر را تایپ کرده و بین هر کدام، کلید اینتر را فشار دهید.

cd %temp%

powercfg /batteryreport

دستور بالا،‌ گزارش عملکرد باتری را ایجاد کرده و آن را در پوشه‌ی کنونی Temp کاربر ذخیره می‌کند. می‌توانید از همان پنجره‌ی خط فرمان، فایل مربوطه را باز کنید. نام فایل، battery-report.html را تایپ کنید و دکمه‌ی اینتر را فشار دهید.

هر بار که گزارش عملکرد جدیدی از باتری ایجاد می‌کنید، نسخه‌ی قبلی با گزارش جدید جایگزین می‌شود. اطلاعات با سابقه‌ی چندهفته‌ای نیز به‌صورت میانگین با پوشش یک هفته یا یک ماه ذخیره می‌شوند. برای ذخیره‌ی فایل‌های متعدد و مقایسه‌ی اطلاعات روزانه می‌توانید هر فایل گزارش را از پوشه‌ی اولیه‌ی کپی کرده و در پوشه‌ای جدا با نام دیگر ذخیره کنید.

۲- بررسی ظرفیت کنونی باتری

ظرفیت باتری لپ‌تاپ‌ها با میلی‌وات ساعت (mWh) اندازه‌گیری می‌شود. با شارژ و دشارژ شدن باتری، ظرفیت آن به‌مرور کاهش پیدا می‌کند. درنهایت کاهش ظرفیت به اندازه‌ای می‌رسد که تنها می‌توان با اتصال مسقیم لپ‌تاپ به منبع تغذیه، از آن استفاده کرد. بخش Installed Batteries در بالای فایل گزارش، ظرفیت طراحی‌شده برای هر یک از باتری‌های موجود در لپ‌تاپ را در کنار حداکثر ظرفیت کنونی نشان می‌دهد. بخش دیگر به‌نام Battery Capacity History، نشان‌دهنده‌ی تاریخچه‌ای از تغییر ظرفیت‌ها در گذر زمان است.

اکثر کارشناسان، بهترین روش برای افزایش عمر باتری را پرهیز از استفاده یا نگه‌داری آن در محیط‌های با دمای بالا بیان می‌کنند. باتری‌های کنونی برخلاف باتری‌های مبتنی بر فناوری قدیمی، نگرانی از بابت چرخه‌های شارژ ناقص ایجاد نمی‌کنند. البته بهتر است یک بار در ماه، یک چرخه‌ی کامل شارژ و دشارژ را در آن‌ها انجام داد.

۳- تحلیل کاربری در دوره‌های زمانی مشخص

تولیدکننده‌های کامپیوتر و کارشناسان مستقل هیچ‌گاه معیار مشخص و استاندارد و ثابتی برای اندازه‌گیری عمر باتری نداشته‌اند که بتوان با استفاده از آن، کارایی دستگاه‌های متعدد را مقایسه کرد. فاکتورهای اندازه‌گیری معمولا شامل محسابه‌ی شارژدهی در کارکردهایی همچون مشاهده‌ی ویدئو یا مرور صفحات وب یا کاربردهای مشابه می‌شوند.

فاکتورهای کنونی برای محاسبه‌ی عمر باتری بد نیستند، منتهی کاربر تمایل دارد تا از تأثیر کاربرد اختصاصی خودش روی شارژ باتری مطلع شود. چنین تأثیری وابستگی زیادی به اپلیکیشن‌های مورد استفاده، کیفیت اتصال شبکه و متغیرهای متعدد دیگر دارد. باتوجه به این موارد، اندازه‌گیری کاربرد واقعی اهمیت بیشتری نسبت به نتایج بنچمارک عمومی دارد. برای اطلاع از جزئیات مصرف باتری می‌توان به گزارش مصرف رجوع کرد که در بخش‌های قبل، فایل مربوطه به آن را ایجاد کردید. در بخش Battery Usage نمودار و جدولی از مصرف سه روز گذشته‌ی باتری را مشاهده می‌کنید.

نموداری که در فایل گزارش باتری مشاهده می‌کنید، در محور افقی زمان استفاده و در محور عمودی فعالیت شارژ و دشارژ را نشان می‌دهد (خطوط رو به بالا برای شارژ و رو به پایین برای دشارژ). جدول زیر نمودار نیز جزئیاتی از هر تغییر کاربری همچون استفاده از Connected Standby یا فعالیت عادی با استفاده از باتری را نشان می‌دهد.

برای تفسیر داده‌های مصرف باتری، باید اطلاعاتی از جزئیات فعالیت در هر دوره‌ی زمانی داشته باشید. به‌عنوان مثال شاید در بخشی از نمودار شاهد مصرف هفت درصد باتری در مدت یک ساعت باشید و در بخشی دیگر با همان دوره‌ی زمانی، مصرف بیشتر را مشاهده کنید. اطلاع از جزئیات فعالیت در دوره‌های مذکور به شما کمک می‌کند که مصرف اپلیکیشن‌ها و سرویس‌های گوناگون را با هم مقایسه کنید.

۴- پیش‌بینی عمر میانگین باتری

در بخشی از فایل گزارش باتری به‌نام Battery Life Estimates، پیش‌بینی و تخمین عمر باتری ارائه می‌شود. در این بخش می‌توانید شارژدهی حدودی باتری را در یک دوره و براساس مصرف کنونی مشاهده کنید. پیش‌بینی ویندوز در این بخش تقریبا نزدیک به واقعیت و دقیق است. با مطالعه‌ی آمارها متوجه می‌شوید که چه مقدار از باتری شما براساس فعالیت انجام‌شده در هر دوره مصرف می‌شود.

بخش پیش‌بینی عمر باتری با وجود داده‌های باارزشی که در اختیار کاربر قرار می‌دهد، برخی اوقات گزارش‌های نه‌چندان دقیق هم دارد و نمی‌توان همیشه به آن تکیه کرد. همین تخمین‌های اشتباه که البته به‌ندرت هم رخ می‌دهند، اعتماد کامل به بخش محاسبه‌ی عمر باتری را غیرممکن می‌کنند.

۵- شناسایی اپلیکیشن‌هایی با بیشترین مصرف باتری

گزارش باتری، تنها اطلاعات سودمند ویندوز ۱۰ از سیستم نیست. گزارش دیگری نیز توسط سیستم‌عامل ارائه می‌شود که اطلاعات دقیقی پیرامون مصرف باتری هر اپلیکیشن ارائه می‌کند. برای پیدا کردن این اطلاعات به مسیر Settings>System>battery رفته و روی بخش See Which Apps Are Affecting Your Battery Life کلیک کنید. از منوی کشویی بالای صفحه برای فیلتر کردن نتایج استفاده کنید. با استفاده از فیلترها می‌توان مقدار استفاده از باتری را در ۶ و ۲۴ ساعت گذشته یا هفته‌ی گذشته مشاهده کنید.

گزارش ویندوز براساس اپلیکیشن‌های تکی، اطلاعات کاملی را پیرامون اپلیکیشن‌هایی ارائه می‌کند که مصرف باتری بیش از مقدار اصولی خود دارند. با استفاده از این جزئیات می‌توان استفاده‌ از اپلیکیشن‌ها را بهینه‌سازی کرد یا برای هر اپلیکیشن، راهکارهایی برای ذخیره‌ی نیرو به‌کار گرفت.

۶- بهینه‌سازی تنظیمات Power و Sleep

اطلاع داشتن از چگونگی مصرف باتری در ویندوز ۱۰ اهمیت بالایی دارد. در کنار آن می‌توان با اطلاعات تکمیلی دیگر، مصرف نیرو را نیز کنترل کرد. برای دسترسی به تنظیمات کلی مصرف نیرو، وارد Settings>System>Power & Sleep شوید. در این بخش می‌توانید دوره‌ی زمانی برای خاموش کردن نمایشگر یا بردن سیستم به‌ حالت Sleep را مشخص کنید. تنظیمات برای دو حالت مصرف باتری و اتصال به منبع تغذیه ارائه می‌شوند.

نمایشگر یکی از پرمصرف‌‌ترین قطعات کامپیوترهای مدرن محسوب می‌شود؛ درنتیجه خاموش کردن هرچه سریع‌تر آن، یکی از مهم‌ترین رویکردهای ذخیره‌سازی انرژی خواهد بود. به‌همین ترتیب می‌توان حالت Sleep را نیز در دوره‌های زمانی کوتاه‌تر به‌کار گرفت، چرا که پردازنده‌های مدرن توانایی شناسایی مناسب حالت و ادامه دادن سریع به فعالیت‌ها را دارند. برای دسترسی به تنظیمات بیشتر مصرف نیرو می‌توانید روی لینک کوچک Additional Power Settings کلیک کنید. بخش مذکور با ظاهر سنتی شبیه به ویندوز ۷ باز می‌شود و گزینه‌هایی همچون عملکرد سیستم‌عامل پس از فشاردادن دکمه‌ی پاور یا بستن در لپ‌تاپ را در اختیار شما قرار می‌دهد.

۷- فعال‌کردن گزینه‌ی Hibernate

در زمان کارکرد روزانه، فعال کردن حالت Sleep و ادامه‌ی کار در زمان مورد نیاز، استراتژی صحیحی به‌نظر می‌رسد. ازطرفی اگر قصد دارید برای چند ساعت از کامپیوتر خود دور باشید، گزینه‌ی Hibernate کارایی بیشتری خواهد داشت. قرار گرفتن لپ‌تاپ در حالت Sleep در طولانی‌مدت، برخی اوقات منجر به مصرف باتری و حتی گرم شدن لپ‌تاپ می‌شود. با فعال کردن Hibernate، وضعیت کنونی سیستم در یک فایل ذخیره شده و کامپیوتر خاموش می‌شود. درنتیجه هیچ مصرف باتری رخ نمی‌دهد. وقتی مجددا سیستم را راه‌اندازی می‌کنید، ویندوز محتویات حافظه را از فایل مذکور فراخوانی می‌کند و از همان نقطه‌ی قبلی، فعالیت ادامه می‌یابد.

پس از فعال کردن گزینه‌ی Hibernation می‌توان گزینه‌ای برای ورود به این حالت پس از مدت زمان مشخص از حالت Sleep فعال کرد. در بخش Power Options در Control Panel، روی Change When the Computer Sleeps و سپس Change Advanced Power Settings کلیک کنید. سپس منوی Sleep را باز کنید تا وارد تنظیمات این بخش شوید. به‌علاوه می‌توانید حالت Hibernate را با گزینه‌هایی همچون بستن در لپ‌تاپ یا فشار دادن دکمه‌ی پاور تنظیم کنید. اگر گزینه‌ی Hibernation در ویندوز فعال نیست، با دستور زیر در خط فرمان می‌توانید آن را فعال کنید:

Powercfg /h

۸- اسرار دستور خط فرمان Shutdown

کاربران اغلب اوقات با بستن در لپ‌تاپ یا فشار دادن دکمه‌ی پاور یا استفاده از منوی Power، از حالت استفاده‌ی فعال از باتری وارد Connected Standby می‌شوند. گزینه‌ی سریع‌تر و آسان‌تر برای این کار، استفاده از دستور Shutdown است. برای استفاده از دستور می‌توانید از خط فرمان یا بخش Run یا حتی جست‌وجوی ویندوز استفاده کنید. دستور Shutdown گزینه‌های زیادی دارد و می‌توانید با دستور زیر در خط فرمان، از گزینه‌ها و قابلیت‌های متعدد آن مطلع شوید:

Shutdown /?

برخی از دستورهای زیرمجموعه‌ی Shutdown کاربرد زیادی برای شما دارند و می‌توان به‌عنوان فهرستی از دستورهای سریع از آن‌ها استفاده کرد. به‌عنوان مثال Shutdown /r برای بارگذاری مجدد پس از دوره‌ی مشخص و Shutdown /h برای ورود سریع به حالت Hibernate کاربرد دارد.

۹- استفاده از گزینه‌های ذخیره‌سازی باتری

ویندوز ۱۰ قابلیتی کاربردی به‌نام Battery Saver دارد که فعالیت‌هایی با بیشترین مصرف باتری را به‌سرعت متوقف می‌کند. به‌عنوان مثال اعلان‌ها و فعالیت‌های پس‌زمینه‌ی برخی از اپلیکیشن‌ها با این حالت غیرفعال می‌شوند. فعال کردن حالت ذخیره‌ی نیرو، شارژدهی باتری را به‌میزان قابل‌توجهی افزایش می‌دهد و همچنین حواس‌پرتی‌هایی مانند اعلان‌های اپلیکیشن را هم غیرفعال می‌کند.

حالت ذخیره‌ی نیرو در تنظیمات پیش‌فرض ویندوز، زمانی به‌صورت خودکار فعال می‌شود که باتری شارژ کمتر از ۲۰ درصد داشته باشد. برای تغییردادن این گزینه می‌توانید از بخش Settings>System>Battery استفاده کنید. فراموش نکنید که گزینه‌ی Lower Screen Brightness فعال باشد. شدت نور نمایشگر، نقش مهمی در مصرف باتری دستگاه دارد و کاهش آن، قطعا منجر به شارژدهی بیشتر خواهد شد.

برای فعال کردن حالت ذخیره‌ی نیرو، مسیری به‌جز تنظیمات باتری نیز وجود دارد. با کلیک کردن روی آیکن باتری در گوشه‌ی پایین سمت نوار اعلان، پنجره‌‌ی کوچکی باز می‌شود که گزینه‌ی Battery Saver را در اختیار شما قرار می‌دهد. فعال شدن حالت ذخیره‌ی باتری با علامت برگ سبز روی آیکن باتری نمایان می‌شود. برای غیرفعال کردن این تنظیمات، بار دیگر از همان مسیر اقدام کنید. حالت ذخیره‌ی باتری به‌صورت خودکار و به‌محض اتصال به منبع تغذیه، غیرفعال می‌شود.

راهکارهای بالا، روندی مرحله به مرحله را برای درک مصرف انرژی در ویندوز، محاسبه‌ی عمر باتری و فعالیت‌هایی برای ذخیره‌سازی هرچه بیشتر باتری آموزش می‌دهند. قطعا اپلیکیشن‌های مورد استفاده توسط هر کاربر، منحصربه‌فرد هستند و برای بهینه‌سازی شارژدهی باتری نیاز به رویکردهای منحصربه‌فرد از سوی همان کاربر دارند. درنهایت استفاده‌ی اصولی از باتری و رعایت برخی نکات ایمنی می‌تواند عمر نسبتا بیشتری را برای قطعه‌ی ذخیره‌ساز نیرو در کامپیوتر همراه به‌دنبال داشته باشد.

شرکت بی‌اند‌بی اتومبیل تکنیک (B&B Automobiletechnik) از کیت ارتقای جدید خود برای جیپ گرند چروکی Trackhawk رونمایی کرد که قدرت این شاسی‌بلند آمریکایی را به‌طرز چشمگیری افزایش می‌دهد. کیت تیونینگ Stage 2 این تیونر آلمانی که ۴ هزار و ۳۹۳ دلار قیمت دارد، می‌تواند قدرت و گشتاور جیپ ترک‌هاوک را از ۷۰۷ اسب‌بخار و ۸۷۵ نیوتن‌متر به ۷۸۹ اسب‌بخار (۸۰۰ PS) و ۹۸۵ نیوتن‌متر افزایش دهد. 

نسخه‌ی استاندارد جیپ برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر رساعت تنها به ۳.۷ ثانیه زمان نیاز دارد و می‌تواند به حداکثرسرعت ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند. پس از ارتقای B&B، این اعداد به ۳.۴ ثانیه و ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسند. روی کاغذ، تا اینجای کار جیپ ترک‌هاوک B&B می‌تواند لامبورگینی اوروس را با اختلاف ۲ دهم ثانیه در سرعت‌گیری صفر تا صد کیلومتر بر ساعت شکست دهد اما در نهایت سرعت، لامبورگینی همچنان با سرعت ۳۰۵ کیلومتربرساعت برتری خود را حفظ خواهد کرد. 

B&B بسته ارتقای Stage 1 را به قیمت ۱۶۶۶ دلار عرضه می‌کند که قدرت خودرو را به ۷۴۰ اسب‌بخار و گشتاور آن را به ۹۰۰ نیوتن‌متر می‌رساند. تیونر B&B تعدادی قطعه را به‌صورت جداگانه به مشتریان خود عرضه می‌کند. این بخش‌ها شامل سیستم اگزوز اسپرت از جنس فولاد ضد زنگ به قیمت ۶ هزار و ۶۱۷ دلار، فنرهای اسپرت ۸۸۷ دلاری که ارتفاع خودرو را ۵۰ میلی‌متر کاهش می‌دهند و رینگ‌های ۲۲ اینچی هستند. 

این تیونر همچنین در فکر تولید نسخه‌ای دیگر از جیپ گرند چروکی مانند SRT است که با نصب کیت اگزوز ۶ هزار و ۱۱۱ دلاری روی پیشرانه‌ی ۳ لیتری V6 دیزلی CRD قدرت این پیشرانه را به ۳۴۵ اسب‌بخار و گشتاور آن را به ۶۸۰ نیوتن‌متر می‌رساند. این بسته تقویتی با قیمت ۲ هزار و ۱۶۹ دلار به بازار عرضه خواهد شد.

براساس نتایج دو مطالعه‌ی مقدماتی که به‌زودی در نشست انجمن قلب آمریکا ارائه خواهد شد، هوش مصنوعی می‌تواند از نتایج آزمایش نوار قلب یا الکتروکاردیوگرام (ECG) برای شناسایی بیمارانی استفاده کند که درمعرض خطر توسعه‌ی ضربان نامنظم قلب (آریتمی) یا مرگ طی سال آینده هستند.

پژوهشگران برای آموزش شبکه‌های عصبی عمیق که ساختارهای محاسباتی پیچیده و چندلایه هستند، از بیش از دو میلیون نتیجه‌ی ECG در سه‌ دهه‌ی گذشته و اطلاعات موجود آن‌ها در پایگاه داده‌ی GHS آمریکا استفاده کردند.

دانشمندان خاطرنشان کردند، هر دو مطالعه که به‌دست یک گروه از پژوهشگران انجام شده است، از نخستین مطالعاتی به‌شمار می‌آیند که از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی رویدادهای آینده براساس ECG و نه تشخیص مشکلات سلامتی فعلی بیمار استفاده می‌کنند. براندون فورنوالت، نویسنده‌ی ارشد هر دو مطالعه گفت:

این نتایج هیجان‌انگیز است و شواهد بیشتری را فراهم می‌کند که نشان می‌دهد ما در آستانه‌ی یک انقلاب پزشکی هستیم که در آن کامپیوترها در کنار پزشکان کار می‌کنند تا مراقبت از بیمار بهبود یابد.

پژوهشگران گمان می‌کردند که مدل یادگیری عمیق بتواند ریتم‌های نامنظم قلب را که با عنوان فیبریلاسیون دهلیزی (AF) شناخته می‌شود، قبل از توسعه پیش‌بینی کند. فیبریلاسیون دهلیزی با خطر بالاتر سکته و حمله‌ی قلبی همراه است. پژوهشگران با تمرکز روی ۱/۱ میلیون ECG، از سخت‌افزارهای محاسباتی بسیار تخصصی برای آموزش شبکه‌ی عصبی عمیق برای تجزیه‌و‌تحلیل ۱۵ قطعه از داده‌ها (۳۰ هزار نقطه‌داده) برای هر ECG استفاده کردند. پژوهشگران دریافتند، همان‌طور که شبکه‌ی عصبی پیش‌بینی کرده بود، از بین یک درصد بالای بیماران پرخطر، یک نفر از هر سه نفر طی یک سال مبتلا به AF تشخیص داده شده بود. پیش‌بینی‌های مدل همچنین اهمیت پیش‌آگهی بلندمدت‌تر را نشان داد؛ زیرا بیمارانی که پیش‌بینی می‌شد طی یک سال دچار AF شوند، دارای ۴۵ درصد خطر بالاتر توسعه‌ی AF درجریان دوره‌ی ۲۵ ساله‌ی پیگیری نیز بودند. کریستوفر هاگرتی، نویسنده‌ی دیگر مقاله گفت:

در حال حاضر، روش‌های معدودی برای شناسایی بیمارانی که طی سال آینده دچار AF خواهند شد وجود دارد و به‌همین علت است که در بسیاری از موارد، نخستین نشانه‌ی AF سکته است. ما امیدواریم این مدل بتواند برای شناسایی زودهنگام بیماران دچار فیبریلاسیون دهلیزی به کار آید تا بتوان آن‌ها را درمان و از وقوع سکته پیشگیری کرد.

جنیفر هال، رئیس انجمن قلب آمریکا از یادگیری عمیق به‌عنوان روش فوق‌العاده‌ای درزمینه‌ی پزشکی قلب و عروق برای کمک به بیماران و درک خطر سکته در آن‌ها یاد کرد. او گفت:

آگاهی از این موضوع که چه کسی درمعرض خطر ضربان نامنظم قلب یا فیبریلاسیون دهلیزی است، به ما کمک خواهد کرد تا متوجه شویم چه کسانی ممکن است درمعرض خطر سکته نیز باشند و سپس این بیماران را هم برای پیشگیری از فیبریلاسیون دهلیزی و هم سکته درمان کنیم. داشتن این تکنیک‌ها و نیز تکنیک‌های دقیق‌تر برای تشخیص فیبریلاسیون دهلیزی احتمالی بسیار عالی است.

پژوهشگران برای کمک به شناسایی بیمارانی که احتمال مرگ در آن‌ها طی یک سال دراثر هر علتی بیشتر بود، نتایج ۱/۷۷ میلیون ECG و نیز داده‌های دیگری را از حدود ۴۰۰ هزار بیمار تجزیه‌و‌تحلیل کردند. آن‌ها از این داده‌ها برای مقایسه‌ی مدل‌های مبتنی بر یادگیری ماشین که مستقیما سیگنال‌های خام ECG را تجزیه‌و‌تحلیل می‌کرد و تشخیص‌های مبتنی بر سنجه‌های مشخص‌شده به‌وسیله‌ی انسان (ویژگی‌های ECG که به‌طور معمول متخصص قلب و عروق آن‌ها را ثبت می‌کند) و الگوهای تشخیص بیماری استفاده کردند. به‌نظر می‌رسید که مدل شبکه‌ی عصبی که به‌طور مستقیم سیگنال‌های ECG را تجزیه‌و‌تحلیل می‌کرد، ازنظر پیش‌بینی خطر مرگ یک ساله بهتر بود. در کمال شگفتی، شبکه‌ی عصبی می‌توانست با دقت بالایی خطر مرگ را حتی در بیمارانی که پزشک عقیده داشت ECG آن‌ها طبیعی است، پیش‌بینی کند. سه متخصص قلب‌و‌عروق نیز به‌طور جداگانه، ECG را که در ابتدا به‌عنوان طبیعی درنظر گرفته بود، بررسی کردند و به‌طور کلی قادر نبودند الگوهای خطری را که شبکه‌ی عصبی تشخیص داده بود پیدا کنند. فورنوالت گفت:

این مهم‌ترین یافته‌ی مطالعه است و می‌تواند به‌کلی روش تفسیر ECG را در آینده تغییر دهد.

پژوهشگران خاطرنشان کردند، اگرچه پایگاه داده‌ی GHS نقطه‌ی قوت این دو مطالعه است، این یافته‌ها باید در داده‌های دیگری نیز مورد آزمایش قرار گیرند. سوشراویا راگونات، یکی دیگر از پژوهشگران این مطالعات گفت:

ترکیب این مدل‌ها در تجزیه‌و‌تحلیل معمول نوار قلب ساده است، هرچند توسعه‌ی طرح‌های مراقبتی مناسب برای بیماران براساس پیش‌بینی‌های کامپیوتری چالش بزرگ‌تری است.

همان‌گونه که پیش‌تر در حدود یک ماه پیش اخباری مبنی‌بر رونمایی از نسل چهارم پردازنده‌های شتاب‌یافته (APU) سری رایزن AMD  با کدنام Renoir در رویداد CES ۲۰۲۰ منتشر شده بود، درزهای خبری جدید در توییتر نیز با تصدیق این موضوع جزئیات بیشتری را در مورد ۴ نوع بالقوه از APUهای Renoir فاش می‌کند. APU مخفف عبارت Accelerated Processing Unit به‌معنای واحد پردازش شتاب‌یافته بوده و نامی تبلیغاتی برای پردازنده‌های AMD با کارت گرافیک مجتمع است. 

از آن‌جایی که مشخصات مذکور هنوز تأیید نشده‌اند، لازم است تا با دیده‌ی شک و تردید مورد بررسی قرار گیرند. مدیرعامل AMD، لیزا سو، پیش‌تر تأیید کرده بود که سری موبایلی پردازنده‌های رایزن 4000 با لیتوگرافی ۷ نانومتری توسط شرکت صنایع نیمه‌هادی تایوان (TSMC) تولید شده و اوایل سال ۲۰۲۰ عرضه خواهند شد. در ادامه مشخصات احتمالی APUهای سری Renoir مورد واکاوی قرار خواهد گرفت.

تاکنون هیچ‌یک از مشخصات APUهای سری Renoir فاش نشده بود و تنها اطلاعات به‌دست آمده مربوط به زمان عرضه‌ی محصول یادشده در اوایل سال ۲۰۲۰ میلادی می‌شد. اما حالا حساب کاربری KOMACHI ENSAKA که در زمینه‌ی افشاگری‌های مربوط به قطعات سخت‌افزاری شناخته‌ شده است، اطلاعاتی را در رابطه با APUهای جدیدِ AMD فاش کرده است. کاربر توییتر، Locuza نیز باتوجه اطلاعات یادشده، حدس و گمان‌هایی را مطرح کرده که در صورت صحت، نشان می‌دهد پردازنده‌های یادشده به‌صورت بالقوه‌ای دارای عملکردی فراتر از انتظار بوده و رقیبی جدی برای انویدیا و کارت‌های گرافیکی مجتمع و مجزایِ اینتل محسوب می‌شوند.

تصویر بالا مربوط به توییت KOMACHI ENSAKA بوده و تمامی حدس و گمان‌ها برپایه‌ی  این توییت بنا شده‌اند. Locuza با استفاده از مشخصات مذکور، پیکری‌بندی‌های ممکن برای APUهای سری Renoir را محاسبه کرده و آن‌ها را در ۴ دسته با طراحی‌های مختلف تقسیم‌بندی کرده است. در پردازنده‌های جدید سری Renoir از نظر کاربر یادشده، واحدهای محاسباتی بین بازه‌ی ۱۲ تا ۱۵ عددی خواهد بود. ذکر این نکته لازم است که پردازنده‌ی شتاب‌یافته‌ای که دارای ۱۲ واحد محاسباتی بوده، بین ۴ نوع طراحی، تنها طرحی است که تاکنون مورد تأیید قرار گرفته و سایر انواع دسته‌بندی‌شده در حال حاضر تنها حدس و گمان‌هایی بر پایه‌ی اطلاعات موجود هستند. پردازنده‌ی گرافیکی مجتمع در APUهای مذکور بر پایه‌ی معماری گرافیکی وگا بوده و در بیشترین حالت، همراه‌با پردازنده‌ی اصلی ۴۵ وات توان طراحی حرارتی دارند.

در مورد فهرستی که KOMACHI ENSAKA منتشر کرده، نکته‌ای جالب وجود دارد. آن نوع از APU که بالاترین مشخصات را دارد، رایزن 9 نام داشته و طراحی B12 را پشتیبانی می‌کند. طراحی B12 اساسا به‌معنی ‍۱۲ واحد محاسباتی بوده و می‌توان تاحدودی مطمئن بود، تنها طرحی است که در آینده‌ی نزدیک به بازار عرضه می‌شود. در میان پردازنده‌های شتاب‌یافته‌ی حال حاضر AMD، مدل Ryzen 5 3400G بالاترین پیکربندی را داشته و با پشتیبانی از ۱۱ واحد محاسباتی تحت معماری وگا، تا ۱٫۹ ترافلاپس توان پردازشی دارد. باتوجه به تعداد واحدهای محاسباتی در APUهای جدید AMD و نرخ کلاک بالاترشان، این پردازنده‌ها به‌راحتی توانی بالاتر از ۲٫۲ ترافلاپس خواهند داشت. برای درک بهتر این مقدار کافی است توان پردازش گرافیکی پردازنده‌ی MX250 انویدیا را درنظر گرفت که در بیشترین حالت ۱٫۴ ترافلاپس است.

                                                                                  با کلیک روی تصویر آن را در اندازه‌ی واقعی ببینید

توضیحاتی که Locuza در رابطه با دسته‌بندی‌های خود (مطابق با جدول بالا) منتشر کرده به شکل زیر است:

• یکی از جزئیات خوب برای آگاهی در مورد نسل پنجم از دستورالعمل‌های GCN (دستورالعمل‌های مربوط به معماری وگا) دارا بودن ۳ واحد محاسباتی به ازای هر حافظه کش سطح یک دستورالعمل و هر کش ثابت است.
• در پیکربندی ۴ دسته‌ای از کش سطح یک و کش ثابت، بیشترین اعداد واحدهای محاسباتی ۱۲ است.
• در حالتی که ۱۳ واحد محاسباتی وجود داشته باشد، یکه دسته‌ی اضافیِ ۳۲ کیلوبایتی از حافظه کش سطح یک دستورالعمل و ۱۶ کیلوبایتی از کش ثابت وجود خواهد داشت.
• پیکربندی نوع یک از ۱۳ واحد محاسباتی بسیار نامحتمل بوده و پیکربندی دوم واقعی‌تر به‌نظر می‌رسد. با این حال ۱۲، ۱۴ یا ۱۵ واحد محاسباتی منطقی‌تر است.

ار آن‌جایی که پردازنده‌ی شتاب‌یافته‌ی Renoir احتمالا تحت لیتوگرافی ۷ نانومتری تولید خواهد شد، کاربران پیشرفت‌های چشم‌گیری را در سرعت کلاک محصول مذکور شاهد خواهند بود. بنابراین این APUها که مبتنی‌بر نسل پنجم از دستورالعمل‌های GCN هستند، هنگام مقایسه براساس کارایی واحدهای محاسباتی، عملکرد به‌مراتب بهتری از سری Raven Ridge خواهند داشت. اگر تنها ۲۰۰ مگاهرتز بهبود در سرعت پردازشی را شاهد باشیم، با یک محاسبه‌ی نظری می‌توان گفت ۲٫۵ ترافلاپس توان پردازشی در نسخه‌ی دارای ۱۳ واحد محاسباتی و ۳٫۱ ترافلاپس توان پردازشی در نوع ۱۵ واحد محاسباتی را در APUهای جدید خواهیم داشت. سری Renoir با عملکردی در این سطح قطعا کارت‌های گرافیکی انویدیا و سری Iris Pro اینتل را شکست خواهد داد.

درحالی‌که انویدیا هنوز از تراشه‌های با لیتوگرافی 16NFF شرکت صنایع نیمه‌هادی تایوان استفاده می‌کند، تفاوت در لیتوگرافی به کار رفته در محصولات تیم آبی و قرمز در حال نمایان‌شدن است. انویدیا اگر بخواهد در رقابت با AMD برگ برنده‌ای داشته باشد، باید در کارت گرافیکش از لیتوگرافی ۷ نانومتری استفاده کند. قدیمی بودن لیتوگرافی ساخت در پردازنده‌های میان‌رده‌ی MX250 به غایت مشهود بوده و اگر این تراشه واقعا ۱٫۴ ترافلاپس توان پردازشی داشته باشد، برای سال ۲۰۲۰ گزینه‌ی موجهی نخواهد بود.