اینتل از گیمرها، تولید کنندگان محتوا و افراد دیگر دعوت کرده  تا به ادیسه بپیوندند. جای نگرانی نیست؛ نیازی به بازخوانی کتاب هومر برای شرکت در این برنامه وجود ندارد. در عوض، مشارکت افراد در ادیسه راهنمای این شرکت در مسیر ساختِ پردازنده‌ی گرافیکی اختصاصی‌اش بوده  و ایده‌های بهتری به این تراشه‌ساز آمریکایی از آنچه مردم از یک پردازنده‌ی گرافیکی مجزا در نظر دارند، خواهد داد.

در فرم ثبت‌نام ادیسه نوشته شده است که «این مجموعه از افرادی با انگیزه و مشتاقِ فناوری تشکیل شده و منظور از آن بهبود اجرای محاسبات گرافیکی و تصویری برای تمامی افراد از گیمرها تا تولیدکنندگان محتواست و در این راستا تلاش خواهد شد تا مردم از نزدیک با اقدامات شرکت اینتل برای توسعه‌ی فناوری‌های دیداری و گرافیکی تعاملی بیش‌ازپیش برقرار کنند». این مجموعه دسترسی‌ها به شکل خبرنامه‌ی  «دسترسی به محتوای گیمینگ اینتل» ارائه خواهد شد و به جامعه‌ی گیمرِ ادیسه یک مجوز وی آی پی برای «دسترسی به پیشنهادهای ویژه و امکانات رایگان، دسترسی خارج از نوبت به نسخه های بتا، آخرین اخبار گیمینگ اینتل و مزایای دیگر» اعطا خواهد شد

یک معامله‌ی ساده و دوطرفه در اینجا قرار است اتفاق بیفتد؛ افراد پس از پیوستن به جامعه‌ی دنبال‌کنندگان ادیسه، توقعات و خواسته‌های خود را از پردازنده‌های گرافیکی آینده‌ی این شرکت با اینتل در میان می گذارند و در عوض مزایای رایگانی دریافت می‌کنند.

 به نظر می‌رسد که یک بخش مکان محور و حضوری نیز در ادیسه در نظر گرفته شده است؛ چرا که در فرم ثبت‌نام از متقاضیان سؤال می‌شود که آیا مایل به حضور در «مکان رویداد» هستند یا خیر.  این فهرست مکان ها شامل هفت منطقه در ایالات متحده ( نیویورک، لس آنجلس، پورتلند، سانفرانسیسکو، میناپولیس، ساکرامنتو و سیاتل) همراه‌با کلان‌شهرهای اروپایی و آسیایی است. ضرورتی ندارد که شما حتماً ساکن یکی از این شهر ها باشید، در این فرم صرفاً از شما خواسته می‌شود که نزدیک ترین شهر به محل زندگی خود را انتخاب کنید. اینجا است که حس کنجکاوی انسان برای اطلاع از رویدادی که شرکت اینتل در هر یک از این شهر ها برنامه‌ریزی کرده برانگیخته می‌شود؛ به‌خصوص اینکه گزینه های زیادی برای انتخاب، درست از همین ابتدا وجود دارد.

مقصود اصلی ادیسه رصد مجموعه اقدامات و برنامه‌های شرکت اینتل برای طراحی و توسعه ی پردازنده‌های گرافیکی مجزای‌اش از نزدیک است. تا به اینجای کار می دانیم که این شرکت برنامه های بزرگی برای گسترش محصولات گرافیک‌محور خود با پردازنده‌ی گرافیکی Xe،  از پردازنده‌های گرافیکی مجتمع و مجزا تا محصولات ساخته شده برای کار با هوش مصنوعی دارد و قرار است که این محصولات را تا سال ۲۰۲۰ روانه‌ی بازار سازد.

امکان نظاره‌ی مجموعه اقدامات یک شرکت بزرگ مانند اینتل برای توسعه یک معماری جدید گرافیکی که قادر به رقابت با بازیگران عمده این آوردگاه باشد، به اندازه‌ی کافی مطلوب و خوشایند است و نیازی به اعطای مزایای رایگان برای این نظاره‌گری نیست؛ ولی به هر حال این مزایا انگیزه مضاعفی برای سوار شدن بر کشتی ادیسه‌ی اینتل و مشارکت در آن ایجاد خواهد کرد.

به نظر می‌رسد اپل قصد معرفی یک نسخه‌ی ماژولار Mac Pro 2019  را در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان ۲۰۱۹ یا WWDC دارد. این کنفرانس در ماه ژوئن سال جاری برگزار خواهد شد. شایعات برآمده از گزارش‌هاِی خبرگزاری بلومبرگ همچنین احتمال انتشار ابزار تبدیل محتوای آیپاد به Mac را منتفی ندانسته است. 

بنا بر اظهارات منابع خبری بلومبرگ، اپل به‌طور محرمانه، در حال بررسی پیش‌نمایش نسخه جدید و بهینه‌ای از نوت‌بوک سطح بالای Mac Pro در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان سال جاری است. با این وجود  هنوز تصمیمات این شرکت در این‌باره علنی نشده است. درحالی‌که شرکت اپل در گذشته صحبت‌هایی در مورد تعهدش به ساخت یک نسخه جدید Mac Pro کرده است و تاریخ عرضه‌ی آن را به مقطعی از سال جاری موکول کرده، اطلاعات چندانی در مورد این کامپیوتر MacBook سطح بالا همچنان وجود ندارد.

ساخت ماژولار نسخه‌ی بعدی Mac

ساخت کامپیوتر به شیوه‌ی ماژولار این امکان را به کاربران خواهد داد تا دستگاه خود را در خلال سال‌های بعد به آسانی ارتقا دهند، بنابراین هواداران اپل، صاحبِ کامپیوتر قابل ارتقایی متناسب با نیازها و توان خرید خود خواهند شد. این قابلیت ارتقا چیزی است که همیشه باعث خشنودی دارندگان کامپیوترهای شخصی بوده، اما محصولات اپل از این نظر در تنگنا بوده و امکان ارتقا و تعمیر در خانه را نداشته‌اند.

قبلا یک چنین راهکار ارتقای ماژولاری را به‌طور سربسته  در مورد Mac Mini شاهد بودیم، در Mac Mini ویژگی جدیدی وجود داشت که امکان اتصال تعدادی از این کامپیوترها را برای ساختن یک دستگاه واحد قدرتمندتر فراهم می‌کرد. 

برای هواداران شرکت اپل که همواره نگرانی هایی در مورد اکراه این شرکت از بروز خلاقیت‌های ویژه و اقدامات روزآمد در مورد آخرین محصولات حرفه‌ای‌اش دارند، خبر معرفی چنین نسخه‌ای از محصول پرچم‌دار 2019 Mac Pro در کنفرانس جهانی  توسعه‌دهندگان سال ۲۰۱۹، قطعاً خبری خوش‌آیند است.

یک بررسی علمی نشان می‌دهد که ۴۰ درصد از گونه‌های حشر‌ه‌ها در سراسر جهان در حال تجربه کاهش جمعیت به‌میزان چشم‌گیری هستند. این مطالعه تأکید دارد که موجوداتی همچون زنبورها،‌ مورچه‌ها و سوسک‌ها هشت بار سریع‌تر از پستانداران،‌ پرندگان و خزندگان در خطر انقراض قرار دارند؛ اما پژوهشگران اظهار می‌کنند که گونه‌هایی همچون مگسِ‌خانگی و سوسکِ‌‌حمام افزایش جمعیت را تجربه خواهند کرد.

می‌توان از عوامل مهم در کاهش جمعیت حشر‌ه‌ها افزایش کشاورزی، مصرف آفت‌کش‌ها و تغییرات آب‌وهوایی را مطرح کرد. حشر‌ه‌ها پر تعدادترین موجودات روی زمین هستند و با حضور خود در سیاره منافع کلیدی زیادی برای دیگر گونه‌ها از جمله انسان‌ها به ارمغان می‌آورند. آن‌ها غذا برای پرندگان،‌ خفاش‌ها و پستانداران کوچک تهیه می‌کنند و ۷۵ درصد از سهم گرده‌افشانی محصول‌های جهانی را برعهده دارند. این حشره‌ها هستند که خاک را دوباره احیا و جمعیت آفت‌ها را کنترل می‌کنند.

در سال‌های اخیر پژوهش‌های بسیاری درباره گونه‌های خاصی از حشر‌ه‌ها همانند زنبورها منتشر شده که به آسیب‌های‌ وارده به جامعه این حیوانات به‌ویژه در اقتصادهای توسعه‌یافته پرداخته است. در ژورنال Biological Conservation با محوریت موضوعات زیست‌شناسی بقا، ۷۳ مقاله در ۱۳ سال گذشته از سراسر جهان درباره این موضوع منتشر شده است. این نشریه به‌شیوه داوری همتا مقاله‌های علمی را توسط کارشناسان همان رشته مورد بررسی و تحلیل دقیق قرار می‌دهد و از اعتبار خوبی برخوردار است.

پژوهشگران دریافتند با روند موجود در اغلب مناطق جهان ۴۰ درصد حشر‌ه‌ها در چند دهه آینده از بین خواهند رفت. یک‌سوم از گونه‌های حشر‌ه‌های جهان در فهرست گونه‌های در معرض خطر قرار دارند. دکتر فرانسیسکو سانچز بایو دانشمند محیط زیست و بوم‌شناس دانشگاه سیدنی می‌گوید:

عامل اصلی این خطر شیوه‌های کشاورزی، توسعه شهرنشینی و تغییر کاربری جنگل‌ها است.

دومین عامل افزایش این روند تمایل به استفاده از کودها و آفت‌کش‌ها در کشاورزی در سراسر جهان و آلودگی فزاینده با انواع آلاینده‌های شیمیایی است. سومین عامل، اثرهای زیستی مانند گونه‌های مهاجم و بیماری‌زا و عامل چهارم تغییرات آب‌و‌هوایی به‌ویژه در مناطق گرمسیری است.

برخی از بخش‌ها‌ی مهم این مطالعه به‌کاهش سریع جمعیت حشر‌ه‌های پروازی در آلمان و کاهش شدید آن‌ها در جنگل‌های گرمسیری پورتوریکو در طی افزایش گرمایش جهانی اشاره دارد. کارشناسان دیگر نیز بر اهمیت این یافته‌ها تاکید می‌کنند. مت شاردلو مورخ طبیعی رئیس اجرایی سازمان خیریه‌ی باگ‌لایف که با هدف حفاظت از زندگی همه بی‌مهرگان تأسیس شده، معتقد است این موضوع فقط مربوط‌به زنبورها، گرده‌افشانی یا حتی مسائل تغذیه انسان‌ها نیست. کاهش چشمگیر در جمعیت سوسک‌های سرگین نیز که به بازیافت فضولات دیگر موجودات کمک شایانی می‌کنند و حتی آسیابک‌ها که زندگی خود را از رودها و آبگیر‌ها شروع می‌کنند، نیز دیده می‌شود.

این نوع حشر‌ه‌ها از انواع مفید به‌شمار می‌روند و روند وقایع نشان می‌دهد که انواع سوسک‌ها حتی قاب‌بالان نیز در معرض این خطر هستند. شاردلو معتقد است، این موضع به‌طور مشخص نشان می‌دهد که بوم‌شناسی سیاره ما دچار گسست شده و نیاز به یک تلاش مؤثر و جهانی برای توقف و معکوس کردن این روند وجود دارد. اجازه دادن به ادامه روند آرام نابودی زندگی حشر‌ه‌ها یک انتخاب عقلانی نیست.

آفت‌های کشاورزی در حال افزایش هستند و پژوهشگران نگران تاثیر کاهش جمعیت حشر‌ه‌ها بر زنجیره غذایی هستند. گونه‌های زیادی از پرندگان، خزندگان و ماهی‌‌ها از حشر‌ه‌ها به‌عنوان منبع غذای اصلی خود استفاده می‌کنند و از این جهت آن‌ها نیز در معرض خطر انقراض قرار خواهند گرفت. بررسی‌ها نشان می‌دهد که تنها تعداد کمی از گونه‌های حشر‌ه‌ها توانایی تطبیق با شرایط جدید را دارند و در این کار موفق خواهند بود درحالی‌که برخی از مهم‌ترین گونه‌ها از حشر‌ه‌ها، این شانس را ندارند و درحال نابودی هستند.

پروفسور زیست‌شناسی دیو گولسون از دانشگاه ساسکس‌ که در این پژوهش‌ها همکاری نداشته، معتقد است حشر‌ه‌های که در دسته آفت‌ها قرار می‌گیرند تحت شرایط گرم‌تر رشد بیشتری خواهند داشت درحالی‌که بسیاری از دشمنان طبیعی آن‌ها که رشد آرامی دارند نابود خواهد شد. هرچند ما سرانجام تعداد کمی از حشره‌های زیان‌آور را نیز نابود خواهیم کرد ولی این کار می‌تواند به‌بهای از دست دادن حشر‌ه‌های شگفت‌انگیزی که دوست ما هستند، نیز تمام شود. زنبورها و مگس‌های‌ گلزار و حتی سوسک‌های‌ سرگین با کار بزرگ خود در بازیافت فضولات دیگر موجودات لطف بزرگی به طبیعت و چرخه‌ی حیات می‌کنند.

پروفسور گولسون برخی از حشر‌ه‌ها همانند مگس‌ها و سوسک‌های‌حمام را از گونه‌های می‌داند که به‌نظر می‌رسد به‌راحتی می‌توانند در محیط انسانی زندگی کنند و با تقویت مقاومت خود دربرابر حشره‌کش‌ها به نسل خود ادامه دهند.

این زیست‌شناس اشاره می‌کند درحالی‌که این پژوهش یک هشدار کلی و عمومی است، مردم نیز می‌توانند کارهایی در توقف این روند انجام دهند. مردم با خرید مواد غذایی ارگانیک، استفاده کمتر از آفت‌کش‌ها و ساخت باغچه‌های دوستدار حشر‌ه‌ها می‌توانند دراین امر مؤثر باشند. مفهوم باغچه‌های دوستدار حشر‌ه‌ها یک راهکار مفید برای باغچه‌هایی پویا و زیباتر با کاهش مصرف آفت‌کش‌های رایج است. نیاز به پژوهش‌های بیشتر به‌شدت احساس می‌شود چراکه ۹۹ درصد از شواهد کاهش جمعیت حشر‌ه‌ها از اروپا و آمریکای شمالی است درحالی‌که هنوز شواهد پژوهشی از این روند در آفریقا و آمریکای جنوبی وجود ندارد.

درنهایت اگر تعداد زیادی از حشر‌ه‌ها نابود شوند می‌توان انتظار داشت جایگزینی برای آن‌ها پیدا شود ولی چنین نتیجه‌ای به‌تحمل دوره‌های طولانی و مشقت‌باری نیاز خواهد داشت. پروفسور گولسون معتقد است اگر شما به انقراض‌های بزرگ در گذشته نگاهی بیاندازید، تششع سازشی بزرگی را مشاهده می‌کنید که چند گونه نوین با تغییرهای متناسب پس از اجداد خود وارد چرخه زندگی شده‌اند تا با شرایط زیستی جدید وقف پیدا کنند و ادامه‌دهنده زندگی در طبیعت باشند. پروفسور گولسون می‌گوید:

پس اگر سیر تحول‌ها را یک‌میلیون سال در نظر بگیریم، من نیز هیچ‌ شکی ندارم که موجودات متنوعی جایگزین آن‌هایی خواهند شد که در قرن ۲۰ و ۲۱ از بین رفته‌اند...این یک دلسوزی برای بچه‌های ما نیست...بلکه من می‌ترسم.

کیا به‌تازگی تمرکز زیادی روی طراحی محصولات خود دارد. از طرح مدل استینگر تا تلوراید، همگی به نام جدیدی در دنیای طراحی اشاره می‌کنند. هم‌اکنون خودروساز کره جنوبی به‌دنبال استفاده از سبک طراحی خود در خودروهای الکتریکی است. کیا در آستانه نمایشگاه خودرو ژنو تصویری از خودروی مفهومی تمام‌برقی خود منتشر کرد که در اولین نگاه بسیار زیبا به نظر می‌رسد.

این مدل مفهومی به نظر می‌رسد کوپه یا احتمالا کوپه چهاردر باشد. شکل جلوپنجره به چراغ‌های LED اضافه شده است؛ چراغ‌های جلو باریک به نظر می‌رسند و انگار در داخل محفظه چراغ‌ها شناور هستند. لوگوی «Kia» تغییر کرده و شاید به طراحی لوگوی به‌روزرسانی‌شده این شرکت در آینده اشاره می‌شود. روی ستون‌های جلو دوربین‌های دید جانبی قرار گرفته‌اند و همان‌طور که می‌دانید کیا قصد ندارد در مدل‌های آینده از آینه جانبی استفاده کند. 

گرگوری گیلوم، معاون طراحی کیا موتورز در اروپا گفت:

طراحی خودرو به تسخیر قلب‌ها ارتباط دارد که باید قلب بیننده با دیدن خودرو به تپش بیفتد؛ دلیلی ندارد که این مفهوم در خودروی برقی وجود نداشته باشد. ما قصد داشتیم خودروی تمام‌برقی تولید کنیم که نه‌تنها به نگرانی مصرف‌کنندگان درباره شعاع حرکتی، عملکرد، شارژ و رانندگی دینامیک به خوبی پاسخ دهد، بلکه ظاهر جذابی نیز داشته باشد.  

نمایشگاه خودرو ژنو تا دو هفته آینده برگزار خواهد شد و علاقه‌مندان می‌توانند تا آن روز برای مشاهده نزدیک خودروی مفهومی و برقی جدید کیا صبر کنند.

همزمان با یافتن موقعیت دقیق مدار قمر کوچک تازه کشف‌شده‌ی نپتون و ریشه‌ی احتمالی آن از سوی اخترشناسان، این سنگ فضایی کوچک در معرض توجه شفاف‌تری قرار گرفته است. وجود این قمر،‌ احتمال این را تقویت می‌کند که جهان‌های کوچک به‌مراتب بیشتری در اطراف نپتون وجود داشته باشند که هنوز آن‌ها را کشف نکرده‌ایم.

اخترشناسان ابتدا در سال ۲۰۱۳ با جستجوی دقیق تصاویر نپتون که توسط تلکسوپ فضایی هابل ناسا ثبت شده بودند، قمر کوچک نپتون را شناسایی کردند. این کشف اکنون به‌صورت غیررسمی جهان هیپوکامپوس نامیده می‌شود؛ نامی که در اسطوره‌های یونانی به یک هیولای اسب‌مانند اشاره دارد. این عنوان به‌خوبی با اسامی سایر ۱۳ قمر نپتون که نام تمامشان از روی خدایان یونانی پهنه‌های آبی گرفته شده است، تناسب دارد.

هیپوکامپوس به‌عنوان یک قمر، اندازه‌ی بسیار کوچکی دارد؛ قطر آن از ۳۴ کیلومتر تجاوز نمی‌کند که تقریبا به اندازه‌ی یک کلان‌شهر عمده محسوب می‌شود. اندازه‌ی منحصربه‌فرد این قمر، مطالعه‌ی آن را از روی زمین به‌شدت دشوار می‌کند. اما با کمک مشاهدات بیشتر از سوی هابل، اخترشناسان توانستند این قمر بسیار کوچک را در طول چند سال گذشته ردیابی و جزییات بررسی خود را طی مقاله‌ای تازه در ژورنال نیچر منتشر کنند. بهره‌گیری از هابل به پژوهشگران امکان داد تا بزرگی این قمر و همچنین مسیر دقیق آن را به دور نپتون مشخص کنند. مارک شووالتر، پژوهشگر ارشد در سازمان پژوهشی SETI Institute و مولف اصلی مقاله‌ی نیچر که هیپوکامپوس را کشف کرد، به خبرگزاری ورج گفت:

ما تجزیه‌وتحلیل کاملی انجام داده‌ایم و در نتیجه به‌طور دقیق نحوه‌ی حرکت این جرم را می‌دانیم.

پیش از این کشف تازه، اغلب قمرهای داخلی نپتون توسط فضاپیمای وویجر ۲ ناسا که در مسیر خود به سمت انتهایمنظومه‌ی شمسی از کنار این سیاره‌ی سرد گازی عبور کرد، شناسایی شده بودند. وویجر، تصاویری را از ۵ قمر جدید به ثبت رساند که پیش‌تر هرگز در سامانه‌ی نپتون مشاهده نشده بودند؛ اما این فضاپیما درنهایت در رصد هیپوکامپوس ناکام ماند. شووالتر اکنون علت این موضوع را به‌خوبی دریافته است. او در این‌باره گفت:

ما اکنون مدار این قمر را به اندازه‌ای می‌شناسیم که مکان آن را در هر کدام از تصاویر وویجر پیش‌بینی کنیم. و معلوم شد که معدود تصاویر نزدیکی وجود داشته است؛ اما قمر صرفا هرگز کاملا در مکان درست و در زمان درست در معرض دید دوربین‌های وویجر قرار نداشت.

تصویری اولیه از هیپوکامپوس که در سال ۲۰۰۴ توسط تلکسوپ فضایی هابل به ثبت رسید

شناسایی هیپوکامپوس اکتشاف غیرمنتظره‌ای بود. در سال ۲۰۱۳، شووالتر به‌منظور مطالعه‌ی ویژگی‌های غیرطبیعی اطراف نپتون که با عنوان کمان‌ها شناخته می‌شوند، در حال بررسی دقیق تصاویر هابل بود. این کمان‌ها حلقه‌هایی نازکی همانند کمان‌های اطراف زحل هستند که در سرتاسر مسیر به دور نپتون به یکدیگر متصل نمی‌شوند. مشکل موجود در رابطه با مطالعه‌ی حلقه‌های نپتون این است که بسیار کم‌نور هستند و حرکت بسیار سریعی دارند و این دو ویژگی، ثبت آن‌ها را با دوربین‌های روی زمین دشوار می‌کند. تصاویر با نوردهی طولانی که نور اضافی را وارد می‌کنند، درنهایت کمان‌ها را در معرض دید بهتر قرار دادند.

درنهایت، ترفند جالبی به ذهن شووالتر خطور کرد. او در اصل تصاویر مختلف از تلکسوپ هابل را با یکدیگر ترکیب و برای جبران حرکت آن‌ها را اصلاح کرد. در نتیجه، حاصل کار به‌گونه‌ای شد که انگار هابل کمان‌ها را در حین حرکتشان دنبال کرده بود. هنگامی که شووالتر این کار را انجام داد، متوجه نقطه‌ی بسیار ریزی شد که به‌طور مرتب در تمام تصاویر ظاهر می‌شد. پس از نگاه نزدیک‌تر، وی دریافت که این نقطه یک قمر است.

از آن زمان تاکنون هدف، دستیابی به درکی بسیار بهتر از این سنگ کوچک بوده است. شووالتر و تیم او اکنون براساس مدار هیپوکامپوس، تصور بسیار خوبی از محل پیدایش این قمر دارند. مدار هیپوکامپوس، این قمر را به نزدیکی قمر بسیار بزرگ‌تر نپتون به‌نام پروتئوس می‌آورد که ۲۰۹ کیلومتر پهنا دارد. شووالتر براساس تجزیه‌وتحلیل‌ها بر این باور است که هیپوکامپوس احتمالا تکه‌ای از پروتئوس است که میلیاردها سال پیش به‌دلیل برخورد یکدنباله‌دار درحال عبور، از این قمر جدا شده است. او گفت:

اکنون ما نمونه‌ای کاملا واقعی را از تاثیر اصابت یک دنباله‌دار به یک قمر مشاهده می‌کنیم. در مورد پروتئوس، برخورد دنباله‌دار به‌کلی موجب تکه‌تکه شدن این قمر نشد؛ اما قطعه‌ای از آن را جدا کرد که ما اکنون آن را به‌عنوان هیپوکامپوس مشاهده می‌کنیم.

گمان می‌رود که منظومه‌ی شمسی در اوایل پیدایش خود، با حرکت بسیار سریع دنباله‌دارها از کنار سیاره‌های غول‌پیکر گازی، مکانی به‌شدت بی‌ثبات بود. ظاهرا می‌توان این احتمال را درنظر گرفت که برخورد یک دنباله‌دار با پروتئوس، عامل جدا شدن هیپوکامپوس از آن بوده است.

این نسخه از داستان پیدایش هیپوکامپوس از سوی موقعیت‌های اقمار نسبت به یکدیگر و نپتون پشتیبانی شده است. هیپوکامپوس و پروتئوس اکنون در یک نقطه قرار ندارند؛ زیرا پروتئوس به‌صورت بسیار آهسته‌ای از نپتون دور می‌شود. پروتئوس همچون قمر زمین، یک قفل کشندی را نسبت به نپتون ایجاد کرده است و این اثر متقابل، دور شدن پیوسته‌ی قمر را به‌دنبال دارد. در نتیجه، ۴ میلیارد سال پیش، در هنگام پیداش منظومه‌ی شمسی، پروتئوس احتمالا نزدیک به ۱۰ هزار کیلومتر نزدیک‌تر از مکان فعلی‌اش به نپتون بود. شووالتر می‌گوید:

اگر امروز منظومه را نظاره کنید و به ۴ میلیارد سال قبل بازگردید، هیپوکامپوس و پروتئوس را به‌صورت ناگهانی چسبیده به یکدیگر مشاهده خواهید کرد.

براساس این اکتشاف، محتمل به‌نظر می‌رسد که اقمار بسیار کوچک دیگر همچون هیپوکامپوس وجود داشته باشند. ممکن است که این سنگ‌های احتمالی از اقمار بزرگتر جدا شده یا تکه‌هایی از بقایای دیگر نقاط در منظومه‌ی شمسی باشند. شووالتر امیدوار است که ما یک روز، احتمالا با رصدخانه‌ی آتی ناسا، تلکسوپ فضایی جیمز وب، قادر به یافتن اقمار بیشتر باشیم. این تلکسوپ، قدرتمندترین رصدگری خواهد بود که بشریت تاکنون درون فضا قرار داده است. جیمز وب احتمالا قادر به انجام مشاهدات بی‌نظیر از هر دو سیاره‌ی نپتون و اورانوس خواهد بود. اما به‌گفته‌ی شووالتر، برای اطلاع از تعداد دقیق اقمار نپتون، باید فضاپیمای دیگری به آنجا فرستاده شود؛ کاوشگری که بتواند در مقایسه با وویجر مدت زمان بیشتری را در آن حوالی پرسه بزند.

شووالتر می‌گوید:

من گمان می‌کنم وقتی آن روز فرابرسد که ناسا و سازمان فضایی اروپا، فضاپیمایی را به سمت نپتون ارسال و این سامانه را از فاصله‌ای بسیار نزدیک‌تر مطالعه کنند، چندین قمر بیشتر کشف خواهند شد. اما ما احتمالا در انجام این کار از روی زمین با محدودیت مواجه هستیم.

جیلی تصاویر رسمی از خودروی الکتریکی  سدان GE11 منتشر کرد. خودروساز چینی ۳ تصویر از سدان الکتریکی جدید در صفحه فیسبوک خود به نمایش گذاشت؛ این تصاویر با توضیحات «خودرو جدید جیلی GE11، انرژی جدید، لوگوی جدید، پارادایم جدید» منتشر شده است.

اوایل سال جاری هنگامی که جیلی تیزری از GE11 منتشر کرد، جزییات زیادی درباره اولین خودروی برقی خود ارائه نداد. تنها اطلاعات ارائه‌شده به ضریب درگ ۰.۲۳۷۵ و محدود نبودن تولید این مدل به بازار چین اختصاص داشت. در حقیقت جیلی قصد دارد که محصولاتی در سطح جهانی تولید کند و به همین علت تلاش‌های خود را به سمت بازارهای خارج از مرزهای این کشور معطوف می‌کند.

در فضای بیرونی سدان برقی GE11، طراحی فست‌بک همراه‌با نکاتی برجسته مانند جلوپنجره بالایی بسته، رینگ‌های آیرودینامیکی و چراغ‌های جلو و عقب باریک به چشم می‌خورد. این خودروی برقی همچنین دارای دستگیره‌های در جمع‌شدنی است و نمایی از لوگوی جدید جیلی را به نمایش می‌گذارد. 

به‌لطف تصاویر جدید همچنین می‌توانیم طرح عقب و داخل کابین خودرو را ببینیم. در عقب این سدان برقی اسپویلر کوچک با تریم کرومی «Geely» وجود دارد که به چراغ‌های عقب متصل می‌شود. در داخل کابین خودرو نیز صفحه‌نمایش لمسی روی داشبورد و کنسول مرکزی قرار گرفته که با کنترلر چرخشی برای سیستم اطلاعاتی و سرگرمی، کلید «ignition» و سوئیچ‌های ترمز پارک عرضه شده است. 

ابعاد سدان برقی جیلی ۴،۷۳۶ میلی‌متر طول، ۱۸۰۴ میلی‌متر عرض، ۱۵۰۳ میلی‌متر ارتفاع و ۲۷۰۰ میلی‌متر فاصله بین محور اعلام شده است. جیلی GE11 از موتور الکتریکی با توان ۱۷۴ اسب‌بخار بهره می‌برد که امکان دستیابی به بیشینه سرعت ۱۵۰ کیلومتربرساعت را فراهم می‌کند. این خودرو طی سه‌ماهه اول سال جاری میلادی در چین به فروش می‌رسد، ولی قیمت آن فعلا‌ً مشخص نیست. 

بسیاری از مناطق استرالیا تابستان امسال از حوادث آب‌وهوایی شدید و در برخی از موارد بی‌سابقه رنج بردند. یک ویژگی مشترک بسیاری از این حوادث که شامل موج گرمای تاسمانی و سیل‌های ویرانگر تاونزویل می‌شدند، این بود که آن‌ها توسط سامانه‌های آب‌وهوایی ایجاد شدند که روزها یا هفته‌ها در یک مکان ثابت قرار گرفته بودند.

تمام این رخدادهای اقلیمی با یک پرفشار بلاکینگ در ماه‌های ژانویه و اوایل فوریه در دریای تاسمان شروع شد. دلیل این نام‌گذاری این است که این سامانه از پیشرفت دیگر سامانه‌های آب‌وهوایی نزدیک جلوگیری می‌کند. این سامانه از عبور باران جبهه‌های سرد از تاسمانی جلوگیری کرد و منجربه وزش بادهای گرم و خشک طولانی‌مدت شمال شرقی، بارندگی کمتر از حد متوسط و درجه حرارت سوزان شد.

در همین حال، در شمال، وزش باد شدید موسمی بر فراز کوئینزلند غربی به مدت ۱۰ روز ادامه داشت. این باد از جناح شمال‌شرقی توسط بادهای به‌شدت اشباع‌شده شمال‌غربی از اندونزی تغذیه می‌شد. این بادها، با بادهای قوی تبادلی و مرطوب از دریای کورال، ناحیه‌ای وسیع‌تر در منطقه شمال‌شرقی کوئینزلند را پوشش می‌دادند که به آن منطقه، ناحیه همگرا می‌گفتند.

به‌طرز عجیبی، این بادهای تبادلی از جناح شمالی پرفشار بلاکینگ در دریای تاسمان سرچشمه گرفته بودند و درحالی‌که جزیره را خشک ترک می‌کردند که در کوئینزلند طوفان به‌پا کردند.

مدت زمان طولانی غیرطبیعی

نواحی هم‌گرایی در طول فصل بارانی که از ماه دسامبر تا مارس است، کمیاب نیستند. اما برای یک ناحیه هم‌گرایی ساکن بسیار نادر است که بیش از یک هفته دوام بیاورد. آیا امکان‌پذیر است که این الگو به تغییرات اقلیمی ربط داده شود؟ آیا ما شاهد کاهش تدریجی سامانه‌های آب‌وهوایی خودمان و افزایش وضعیت‌های آب‌وهوایی شدید هستیم؟

به‌نظر می‌رسد که پیوند قابل‌قبولی بین گرمایش کره‌‌ی زمین ناشی از فعالیت‌های انسان، کاهش تندبادها، پرفشار بلاکینگ، و شرایط آب‌وهوایی شدید در سراسر دنیا وجود دارد. پرفشار بلاکینگ اخیر دریای تاسمان نیز می‌تواند همراه‌با دیگر پرفشار بلاکینگ‌ها که سال گذشته باعث آتش‌سوزی‌های بی‌سابقه در کالیفرنیا و موج گرمای شدید در اروپا شدند، به فهرست بالا اضافه شوند.

همچنین گرایشی به کاهش سرعت روبه‌جلو (برخلاف سرعت باد) برای طوفان‌های گرمسیری در سرتاسر دنیا وجود دارد. پژوهشی جدید نشان داد که بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۲۰۱۶، متوسط سرعت روبه‌جلو طوفان‌های گرمسیری در سرتاسر جهان کاهشی به میزان ۱۰ درصد داشته است. درحالی‌که، در همین بازه‌ی زمانی، سرعت روبه‌جلو طوفان‌های گرمسیری در استرالیا کاهشی معادل ۲۲ درصد داشته است.

انتظار می‌رود که تغییرات آب‌وهوایی، به علت گرم شدن هوا در عرض های جغرافیایی بالا در مقایسه با مناطق استوایی موجب تضعیف بادهای گردشی در سرتاسر دنیا شود که باعث کاهش سرعت حرکت روبه‌جلو در طوفان‌های گرمسیری شده است.

بدیهی است که اگر سرعت حرکت طوفان‌های گرمسیری کاهش یابد، این موضوع می‌تواند باعث افزایش بارش‌های شدید در برخی مناطق شود. در سال ۲۰۱۷، هیوستون و برخی از نواحی اطراف تگزاس بارش‌های بی‌سابقه‌ای که حاصل «ماندن بیش از حد» طوفان هاروی بود، دریافت کردند.

سیل تاونزویل این الگو را تکرار کرد. در نزدیکی مرکز باران‌های سنگین موسمی، هوای گرم بسیار اشباع‌شده به‌علت برخورد با بادها، مجبور به بالارفتن شد، و درنتیجه باعث حجم بارش بیش از یک سال در عرض یک هفته در بخش‌هایی از کوئینزلند شد.

این بارش گسترده باعث افزایش قابل‌توجه سطح آب بسیاری از رودخانه‌هایی شد که به خلیج کارپنتاریا و دیواره بزرگ مرجانی راه داشتند. همچنین برخی از روان‌آب‌ها نیز به کانال کانتری ریختند و درنهایت به دریاچه ایر در استرالیای جنوبی رسیدند. متاسفانه، روان‌آب‌های کوچک راه خود را به سمت قسمت بالای سیستم رودخانه دارلینگ یافتند.

تصاویر ماهواره‌ای قبل (سمت راست) و بعد (سمت چپ) از سیل در شمال‌غربی کوئینزلند

تأثیرات عمیق

تأثیرات اجتماعی، اقتصادی و محیط‌زیستی فجایع آب‌وهوایی اخیر استرالیا بسیار زیاد بوده است. آتش‌سوزی فاجعه‌آمیز که باعث نابودی بخشی از جنگل‌های باستانی تاسمانی شد، در حالی‌که سیل بی‌سابقه تاونزویل باعث وارد آمدن خساراتی بیش از ۶۰۰ میلیون دلار استرالیا شد و ضربه‌ای اقتصادی به ارزش یک میلیارد دلار استرالیا به دامداران اطراف آن ناحیه زد.

روخانه‌ی راس در تانزویل، که از حومه‎‌های پائین‌دست سد رودخانه راس جاری می‌شود، به سطح سیلابی ۵۰۰ ساله رسیده است. برخی از انشعاب‌های این سد شاهد مقادیر فوق‌العاده زیاد روان‌آب‌هایی بودند که با اطمینان می‌توان آن‌ها ‌را به‌عنوان یک رکورد جدید در ۲۰۰۰ سال گذشته در نظر گرفت.

تخمین زده می‌شود که بیش از نیم میلیون دام در سرتاسر این ناحیه در اثر شرایط نامساعد آن‌ها پس از سال‌ها خشکسالی، همراه‌با قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آب و باد در مدت حادثه‌ی بارندگی شدید، تلف شدند.

در مناطق دورتری که شامل دو جزیره نورفک و جزیره لرد هاوو می‌شود که در زیر آسمان پرفشار بلاکینگ قرار دارند، تاکنون در سال جاری بارش باران بسیار پائین بوده است که شرایط خشکسالی ناشی از سال خشک ۲۰۱۸ را بدتر می‌کند. این جزایر مناطق نیمه استوایی در دریای تاسمان در تلاش هستند تا آب کافی برای تأمین نیازها و خواسته‌های ساکنان و توریست‌ها را بیابند.

بسیاری از بخش‌های استرالیا در سال جاری حوادث آب‌وهوایی شدید که برخی از آن‌ها رکوردهای قبلی را تغییر دادند، تحمل کردند؛ رخدادهایی که نتیجه‌ی سال گرم و به‌طور کلی خشک ۲۰۱۸ بود. در حقیقت، از زمان ثبت قابل اعتماد دما از سال ۱۹۱۰، ۹ سال از ۱۰ سال گرم استرالیا از سال ۲۰۰۵ اتفاق افتادند، و تنها سال ۱۹۹۸ مربوط‌به قرن گذشته است. گرم شدن مداوم جو زمین و اقیانوس‌ها مستقیماً با شرایط آب‌وهوایی شدید و سخت در استرالیا و سرتاسر جهان مرتبط است.

اپیدمی امسال تب لاسا در نیجریه که موجب مرگ ۶۹ نفر شد، بدترین مورد از آن بود که اتفاق افتاد. پژوهشگرانی در نیجریه با امید به کاهش مرگ‌و‌میر ناشی از تب لاسا در سال‌های آینده، درحال تلاش برای طراحی یک تست تشخیصی جدید براساس ابزار ویرایش ژن موسوم به کریسپر هستند.

این تست بر توانایی کریسپر برای شناسایی قطعات کوچک ژنتیکی که برای پیدا کردن آن برنامه‌ریزی شده، متکی است (در این مورد خاص، یعنی RNAی ویروس لاسا). اگر این رویکرد موفقیت‌آمیز باشد، می‌تواند به تشخیص زودهنگام طیف وسیعی از عفونت‌های ویروسی کمک کند تا درمان‌ها بتوانند موثرتر باشند و کارکنان سلامت نیز بتوانند از انتشار آن بیماری جلوگیری کنند.

دانشمندانی در هندوراس و کالیفرنیا درحال آزمایش تست‌های تشخیصی کریسپر برای ویروس‌های تب‌ دنگی، زیکاو سویه‌هایی از ویروس پاپیلوم انسانی مرتبط‌با سرطان هستند. یک مطالعه نیز برای کاوش تست تشخیصی برای ویروس ابولا قرار است در جمهوری دموکراتیک کنگو انجام شود. جسیکا اووانیب، متخصص زیست‌شناسی ملکولی در نیجریه می‌گوید:

یک تست تشخیصی قطعی و کاربرپسند قادر است میزان مرگ‌و‌میر ناشی از تب لاسا را که می‌تواند حتی به ۶۰ درصد برسد، کاهش دهد. من در حال کار روی چیزی هستم که بتواند جان مردم را نجات دهد.

پژوهشگری در حال استفاده از یک تست تشخیصی کریسپر برای بررسی وجود ویروس لاسا در یک نمونه خون

تشخیص بیشتر بیماری‌های عفونی، نیازمند تخصص بالا، تجهیزات پیچیده و انرژی برق زیادی است که همه‌ی این ملزومات در مناطقی که بیماری‌هایی نظیر لاسا در آنجا بیشتر اتفاق می‌افتد، با محدودیت مواجه است. تست کریسپر امکان تشخیص عفونت‌ها را با دقتی معادل دقت روش‌های رایج و تقریبا به‌سادگی تست‌های بارداری خانگی مهیا می‌کند. به‌علت اینکه کریسپر طوری طراحی شده است که توالی‌های ژنتیکی خاصی را مورد هدف قرار دهد، پژوهشگران امیدوارند که بتوانند ابزاری را براساس این تکنولوژی توسعه دهند که بتواند طی یک هفته مشخص کند کدام سویه از ویروس در جریان خون بیمار وجود دارد. جنیفر دودنا، متخصص بیوشیمی در دانشگاه کالیفرنیا که او نیز روی برخی از این روش‌ها کار می‌کند، می‌گوید: «این، مسیر بسیار هیجان‌انگیزی در حوزه‌ی کریسپر است.»

اووانیب و همکارانش در حال اجرای آزمایش‌هایی در زمینه‌ی طراحی یک تست تشخیصی کریسپر هستند. آن‌ها از آنزیمCas13 استفاده می‌کنند. برخلاف آنزیم Cas9 (آنزیمی که نخستین بار در روش ویرایش ژن به روش کریسپر به‌کار رفت)، آنزیم Cas13 توالی‌های ژتیکی مورد هدف را شناسایی کرده و آن قطعه را بدون هدف و به‌طور مکرر برش می‌دهد. اگرچه این رفتار، در زمینه‌ی بحث ویرایش ژن‌ یک مشکل به حساب می‌آید اما در زمینه‌ی تشخیص همین ویژگی یک مزیت است، زیرا این برش‌ها می‌توانند به‌عنوان سیگنال عمل کنند. در سال ۲۰۱۸، پژوهشگران تست خود را که «شرلوک» نام‌گذاری کردند، با افزودن ملکول‌های RNAیی که وقتی توسط Cas13 برش می‌خوردند، سیگنال تولید می‌کردند، اصلاح کردند. برش RNA موجب آغاز تشکیل نوار تیره‌رنگی روی نوار کاغذی آزمایش می‌شود که نشان‌دهنده‌ی حضور توالی ژنتیکی است که کریسپر برای یافتن آن مهندسی شده است.

این پژوهشگران در نیجریه هم‌اکنون درحال آزمایش این هستند که یک نسخه از این تست تشخیصی که برای پیدا کردن ویروس لاسا طراحی شده است، با چه دقتی می‌تواند این ویروس را در افرادی که وجود ویروس در آن‌ها قبلا با روش آزمایشگاهی معمول واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) تأیید شده، شناسایی کند. کایلا بارنس که یکی از اعضای این گروه پژوهشی است، می‌گوید:

هزینه‌ی تست شرلوک تقریبا نصف تست‌های PCRی است که در نیجربه ارائه می‌شود و سرعت آماده شدن نتیجه‌ی آن دوبرابر است.

در هر دو روش تشخیص برای پردازش نمونه‌ها، نیاز به برق است اما شرلوک درمقایسه‌با PCR، نسبت‌به قطع برق حساس نیست؛ چیزی که در نیجریه فراوان انفاق می‌افتد. او می‌گوید: «ما می‌خواهیم که تنها روی یک بلوک گرمایی متکی باشیم که با یک ژنراتور خودرو نیز کار کند.»

در دیگر تست‌های کریسپر طراحی‌شده توسط دودنا و گروهش، از پروتئین‌های Cas با ویژگی‌ها و الگوهای مختلف برای هدف قرار دادن بیماری‌های مختلف استفاده می‌شود. در روش تشخیص آن‌ها برای HPV، به‌جای Cas13 از پروتئینی به‌نام Cas12 استفاده می‌شود. Cas12 نیز بدون هدف توالی مورد نظر را برش می‌دهد اما برخلاف Cas13 که RNA را برش می‌دهد، آنزیم Cas12 ملکول DNA را برش می‌دهد. این تست قادر است بین دو نوع ویروس HPV که با بروز سرطان دهانه‌ی رحم و مقعد ارتباط دارند، تمایز قائل شود.

دودنا امیدوار است که بتواند به کنترل تلفات ناشی از سرطان دهانه‌ی رحم در کشورهای آفریقایی که در آنجا این بیماری بسیار دیر تشخیص داده می‌شود، کمک کند. او سال پیش برای توسعه‌ی بیشتر این تشخیص‌ها، در راه‌اندازی استارتاپی شرکت کرد. این شرکت درحال آزمایش این تست‌ها روی نمونه‌های خون افرادی از کالیفرنیا است. علاوه‌براین، پژوهشگران به‌دنبال توسعه‌ی روش خود با استفاده از پروتئین‌های تازه‌کشف‌شده‌ی Cas14 و CasX هستند. اندازه‌ی کوچک این پروتئین‌ها موجب می‌شود که گنجاندن آن‌ها در تکنولوژی‌های تشخیصی آسان‌تر شود.

داماری نیادو، مامور فنی سازمان جهانی بهداشت در نیجریه می‌گوید که این‌ها نوآوری‌های هیجان‌انگیزی هستند. اما او اضافه می‌کند که برای اینکه این تست‌های کریسپر بتوانند در کشورهای دارای درآمد پایین مورد استفاده قرار گیرند، پژوهشگران باید اطمینان حاصل کنند که تکنولوژی آن‌ها ازلحاظ کسب مجوز، قابلیت تولید و هزینه مشکلی نخواهد داشت. نیادو می‌گوید: «پژوهشگران اغلب درمورد آن طرف معادله فکر نمی‌کنند.»

برای مثال تست‌های تشخیصی متعددی برای ابولا توسعه یافته است اما تنها دو مورد از آن‌ها در شیوع فعلی این بیماری در جمهوری دموکراتیک کنگو به کار گرفته شدند و سایر به‌علت مسائل اقتصادی مورد استفاده قرار نگرفتند. تست‌های تشخیصی مبتنی بر کریسپر نیز می‌توانند هزینه‌بر باشند اما پژوهشگرانی که هدایت پروژه‌ی شرلوک را برعهده دارند، متعهد شده‌اند که این ابزار را بدون مشکل به دست کسانی که به آن نیاز دارند، برسانند.

برنامه‌نویسی شی‌گرا، یک شیوه‌ی برنامه‌نویسی است که اجزای اصلی آن را اشیا تشکیل می‌دهند. زبان‌های اولیه‌ی برنامه‌نویسی به‌صورت رویه‌ای بودند به این صورت که رویه‌ها روی کارت‌ها پانچ می‌شدند و رایانه‌ها با گرفتن داده‌ها، اقداماتی را به ترتیب روی آن‌ها انجام داده و خروجی را چاپ می‌کردند. زبان‌های رویه‌ای کاربرد زیادی داشتند اما زمانی‌که قرار بود برنامه‌نویس کاری را خارج از ترتیب مقدماتی مراحل انجام دهد، زبان‌های برنامه‌نویسی رویه‌ای پاسخگوی این نیاز نبودند. به همین دلیل زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا مانند #C++ ،C، پایتون، پی‌اچ‌پی،جاوا اسکریپت و... عرضه شدند.

برای درک بهتر مفهوم برنامه‌نویسی شی‌گرا کنترل تلویزیون را در نظر بگیرید. شما با استفاده از این کنترل که می‌توانید تلویزیون را از همان جایی که نشسته‌اید خاموش، روشن یا کانال آن را عوض کنید. کنترل یک شی است که مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و رفتارها در آن پنهان شده است اما می‌توان بدون نیاز به درک مفهوم میکروچیپ‌ها یا سیم‌کشی داخلی و تنها با فشردن یک دکمه، تلویزیون را کنترل کرد. در برنامه‌نویسی شی‌گرا نیز روی عملکرد اشیا تمرکز می‌شود نه روی قطعه کد مورد نیاز برای تعریف نحوه‌ی رفتار آن‌ها.

وراثت، کپسوله سازی و چندریختی سه اصل اساسی برنامه‌نویسی شی‌گرا هستند که مزایای زیادی دارند و باعث شده‌اند جهت برنامه‌نویسی از رویه‌ای به شی‌گرا تغییر پیدا کند. اما از طرفی برخی برنامه‌نویس‌ها معتقدند این سه اصل درکنار مزایای خود، معایبی نیز دارند که شاید باعث می‌شوند پایان برنامه‌نویسی شی‌گرا نزدیک باشد. در ادامه به بررسی بیشتر معایب هر یک از سه اصل برنامه‌نویسی شی‌گرا می‌پردازیم.

اصل اول، وراثت

وراثت یا ارث‌بری در نگاه اول بزرگ‌ترین مزیت برنامه‌نویسی شی‌گرا به شمار می‌رود. در برنامه‌نویسی شی‌گرا هر شی یک نمونه از کلاس است که می‌تواند ویژگی‌های خود را از کلاس‌های دیگر به ارث ببرد و در عین حال ویژگی‌های خاص خودش را داشته باشد. به‌عنوان مثال در شکل بالا «نقطه»، زیرکلاس «دایره‌ی توپُر» است. «دایره‌ی توپر» زیرکلاس «دایره» است و «دایره» زیرکلاس «شکل» است درواقع «شکل» کلاس والد است و سایر کلاس‌ها فرزند هستند. وراثت باعث صرفه‌جویی در نوشتن کد می‌شود اما معایبی نیز دارد.

۱- مسئله‌ی موز میمون جنگل

به‌عنوان مثال تصور کنید مشغول کار روی پروژه‌ی جدیدی هستید و می‌خواهید از کلاسی که در پروژه‌ی قبلی استفاده کرده‌اید در این پروژه نیز استفاده کنید. شاید با خودتان فکر کنید به‌راحتی می‌توان کلاس قدیمی را برداشت و در پروژه‌ی جدید استفاده کرد اما درواقع شما به والد آن کلاس نیز نیاز خواهید داشت.

درواقع به والدِ آن کلاسِ والد و تمام‌ والدهای بعدی نیز احتیاج خواهید داشت. اگر فکر می‌کنید مسئله به همینجا ختم می‌شود در اشتباه هستید؛ زیرا اگر شی شما شامل شی دیگری باشد، به آن شی نیز نیاز خواهید داشت. همچنین به والد آن شی، به والدِ والد آن شی و تمام والدهای آن شی نیز نیاز خواهد بود.

جو آرمسترانگ، خالق زبان برنامه‌نویسی ارلنگ (Erlang) می‌گوید:

مشکل زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا این است که همه‌ی آن‌ها یک محیط ضمنی دارند که با خود حمل می‌کنند. شما یک موز می‌خواهید اما به گوریلی برمی‌خورید که آن موز و کل جنگل را در اختیار دارد.

راه‌حل مسئله‌ی موز میمون جنگل

برای حل این مشکل می‌توان از ساختن سلسله مراتب عمیق خودداری کرد. اما اگر هدف از ارث‌بری، استفاده‌ی مجدد باشد، آنگاه محدودکردن این مکانیزم، مزایای استفاده‌ی مجدد را نیز محدود خواهد کرد.

۲- مسئله‌ی الماس

 دیر یا زود این مشکل بزرگ‌تر شده و به یک مسئله‌ی غیرقابل حل تبدیل می‌شود. تصویر بالا اگرچه منطقی به نظر می‌رسد اما اغلب زبان‌های برنامه‌نویسی از مفهوم این شکل حمایت نمی‌کنند. برای درک بهتر این مسئله قطعه کد زیر را در نظر بگیرید:

Class PoweredDevice {

}

Class Scanner inherits from PoweredDevice {

  function start() {

  }

}

Class Printer inherits from PoweredDevice {

  function start() {

  }

}

Class Copier inherits from Scanner, Printer {

}

هر دو کلاس اسکنر (Scanner) و پرینتر (Printer) تابعی به نام استارت (start) را پیاده‌سازی می‌کنند. اگر در تصویر دقت کنید کلاس کُپیر (Copier) از هر دو کلاس اسکنر و پرینتر ارث می‌برد بنابراین این سؤال پیش می‌آید که کلاس کُپیر (Copier) کدام تابع استارت را به ارث می‌برد: تابعی که در کلاس اسکنر نوشته شده یا تابعی که در کلاس پرینتر نوشته شده؟ یا هردو؟

راه‌حل مسئله‌ی الماس

راه‌حل ساده این است که این کار را نکنیم. بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا اجازه‌ی چنین کاری را نمی‌دهند. اما برای مدل کردن و استفاده‌ی مجدد باید چه کار کرد؟ پاسخ استفاده از Contain و Delegate است. قطعه کد زیر را در نظر بگیرد.

Class PoweredDevice {

}

Class Scanner inherits from PoweredDevice {

  function start() {

  }

}

Class Printer inherits from PoweredDevice {

  function start() {

  }

}

Class Copier {

  Scanner scanner

  Printer printer

  function start() {

    printer.start()

  }

}

در این قطعه کد، کلاس کپیر به‌عنوان نمونه‌ای از کلاس اسکنر و پرینتر تعریف شده و از تابع استارت کلاس پرینتر استفاده می‌کند. در خط آخر اگر به‌جای ()printer.start بنویسم ()scanner.start در این صورت از تابع کلاس اسکنر استفاده خواهد کرد.

اما این راه‌حل نیز باعث بروز مشکل دیگری در اصل ارث‌بری خواهد شد.

۳- مسئله‌ی کلاس پایه‌ی شکننده

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات هر برنامه‌نویسی این است که برنامه‌ای که نوشته یک روز به خوبی کار می‌کند و روز دیگر کار نمی‌کند. آن‌ها هیچ تغییری در برنامه‌ی خود نداده‌اند اما در کمال شگفتی مشاهده می‌کنند برنامه‌ای که تا دیروز به خوبی کار می‌کرده، دیگر امروز کار نمی‌کند.

دلیل این است که تغییراتی در کلاس والد اعمال شده و کل کدها را با مشکل مواجه کرده است. تغییر در کلاس پایه چگونه می‌تواند کل برنامه را با مشکل مواجه کند؟ قطعه کد زیر که به زبان جاوا نوشته شده را در نظر بگیرید:

import java.util.ArrayList;

public class Array

{

  private ArrayList<Object> a = new ArrayList<Object>();

  public void add(Object element)

  {

    a.add(element);

  }

  public void addAll(Object elements[])

  {

    for (int i = 0; i < elements.length; ++i)

      a.add(elements[i]); // this line is going to be changed

  }
}

به قسمتی از کد که با // جدا شده دقت کنید، این قسمت بعدا تغییر خواهد کرد. این کد دو تابع به نام‌های ()add و ()addall دارد. تابع ()add یک تک عنصر را با مقدار قبلی جمع می‌کند و تابع ()addall تعدادی از عناصر را با فراخوانی تابع ()add با مقدار قبلی جمع می‌کند. حال کلاس مشتق‌شده‌ی زیر را در نظر بگیرید:

public class ArrayCount extends Array

{

  private int count = 0;


  @Override

  public void add(Object element)

  {

    super.add(element);

    ++count;

  }


  @Override

  public void addAll(Object elements[])

  {

    super.addAll(elements);

    count += elements.length;

  }

}

کلاس ArrayCount از کلاس Array مشتق شده با این تفاوت که تعداد عناصر را در متغیر Count ذخیره می‌کند. حال جزییات این دو کلاس را بررسی می‌کنیم.

()Array add (تابع add استفاده‌شده در کلاس Array) عنصری را به ArrayList اضافه می‌کند.

Array addAll() ،ArrayList را برای هر عنصر فراخوانی می‌کند.

()ArrayCount add (تابع add استفاده‌شده در کلاس ArrayCount) ابتدا تابع add والد خود را صدا می‌زند و سپس متغیر count را یک واحد افزایش می‌دهد.

()ArrayCount addAll ابتدا تابع ()addAll والد خود را صدا می‌زند و سپس متغیر count را به تعداد اعداد افزایش می‌دهد.

همه‌چیز به خوبی کار می‌کند تا اینکه قسمتی که در کد نوشته شده و با // جدا شده بود را تغییر می‌دهیم:

 public void addAll(Object elements[])

 {

    for (int i = 0; i < elements.length; ++i)

      add(elements[i]); // this line was changed

 }

با اعمال این تغییر همه چیز باز هم به خوبی کار می‌کند اما کلاس‌های مشتق‌شده دچار تغییر می‌شوند.

()ArrayCount addAll تابع ()addAll والد خود را صدا می‌زند. آن هم تابع ()addرا فراخوانی می‌کند که توسط کلاس مشتق‌شده اورراید (فرزند متدهای ارث‌بری‌شده از والد را تغییر می‌دهد) شده است. این باعث می‌شود متغیر count هر بار با فراخوانی تابع add() کلاس اضافه شود و سپس یک بار دیگر با عناصر اضافه‌شده در تابع ()addAll کلاس جمع شود.

متغیر count دو بار جمع بسته می‌شود

شخصی که کلاس پایه را تعریف می‌کند باید به خوبی از عملکرد آن آگاهی داشته باشد زیرا هر تغییر کوچکی روی زیر کلاس‌ها تأثیر می‌گذارد و عملکرد کل برنامه را مختل می‌کند.

راه‌حل مسئله‌ی کلاس پایه‌ی شکننده

بار دیگر می‌توان از از Contain و Delegate و برای جلوگیری از بروز چنین مشکلی استفاده کرد. با استفاده از Contain و Deligate برنامه‌نویسی جعبه سفید به برنامه‌نویسی جعبه سیاه تبدیل می‌شود. در برنامه‌نویسی جعبه سفید ما باید عملکرد کلاس پایه را با دقت تحت نظر داشته باشم، اما در برنامه‌نویسی جعبه سیاه تا زمانی‌که نتوان تغییری در عملکرد کلاس پایه اعمال کرد، نیازی به درنظرگرفتن عملکرد کلاس پایه نیست.

اما بااین‌حال زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا قرار بود ارث‌بری و استفاده‌ی مجدد را برای کاربران راحت‌تر کنند و این تازه بخشی از مشکلات آن‌ها است.

۴- مسئله‌ی سلسله مراتب

تصور کنید در شرکت جدیدی مشغول به کار شده‌اید و می‌خواهید اسناد و کارهای مربوط‌به شغل جدید را در پوشه‌ای جداگانه در کامپیوتر دسته‌بندی کنید. برای این کار دو راه دارید، می‌توانید فولدری به اسم «اسناد» بسازید و سپس داخل آن یک فولد دیگر به اسم «شرکت» بسازید؛ یا می‌توانید فولدری به اسم «شرکت» بسازید و سپس فولدر دیگری به نام «اسناد» داخل آن ایجاد کنید. هر دو راه جواب می‌دهد اما کدام‌یک بهتر است؟

ایده‌ی سلسله مراتب طبقه‌بندی‌شده این بود کلاس‌های پایه یا والد عمومی هستند و کلاس‌های مشتق‌شده یا فرزند نسخه‌ی تخصصی‌تر آن‌ها هستند. همچنین هرقدر در سلسله مراتب بیشتر به سمت پایین حرکت می‌کنیم جزییات آن بیشتر می‌شود. اما اگر یک کلاس پایه و یک کلاس فرزند، بتوانند جای خود را به‌آسانی تغییر دهند، پس این مدل با مشکل مواجه خواهد شد.

حل مسئله‌ی سلسله مراتب

مسئله این است که سلسله مراتب طبقه‌بندی‌شده کار نمی‌کند و استفاده از سلسله مراتب برای محدود کردن است. اگر دنیای واقعی را در نظر بگیرید مثال‌های زیادی از محدود شدن توسط سلسله مراتب و همچنین سلسله مراتب طبقه‌بندی‌شده مشاهده می‌کنید. به‌عنوان مثال جوراب‌های خود را در نظر بگیرید. جوراب‌ها در یکی از کشوهای کمد قرار دارند، کمد در اتاق است و اتاق بخشی از خانه است.

همان مثال فولدر فایل‌های شرکت را به یاد بیاورید. هیچ اهمیتی ندارد که آن‌ها را به چه ترتیبی ذخیره می‌کنید مهم این است که فولدرها تگ یا برچسب دارند. مسئله‌ی الماس نیز با همین روش قابل حل است اما به نظر می‌رسد با وجود این همه مشکل، دوران استفاده از وارثت رو به پایان باشد.

اصل دوم، کپسوله‌سازی

ویژگی دوم برنامه‌نویسی شی‌گرا کپسوله‌سازی است. به این معنا که متغیرهای درون شی مجزا باقی می‌مانند و دسترسی به آن‌ها از خارج امکان‌پذیر نیست. درواقع این متغیرها داخل شی کپسوله می‌شوند و امین هستند. به نظر می‌رسد کپسوله‌سازی بسیار کاربردی است اما این ویژگی نیز مانند وراثت مشکلاتی دارد.

۱- مسئله‌ی ارجاع

به‌دلیل بازدهی بیشتر، اشیا توسط مقادیر خود به تابع منتقل نمی‌شوند بلکه توسط ارجاع منتقل می‌شوند. درواقع توابع، اشیا را منتقل نمی‌کنند بلکه یک ارجاع یا اشاره‌گری به شی را منتقل می‌کنند.

اگر یک شی توسط ارجاع به سازنده‌ی شی منتقل شود، سازنده می‌تواند ارجاع به شی را در یک متغیر خصوصی قرار دهد که توسط کپسوله‌سازی حمایت می‌شود. این یعنی شی منتقل‌شده دیگر در وضعیت امنی نیست.

راه‌حل مسئله‌ی ارجاع

سازنده باید شی‌ای که منتقل‌شده را شبیه‌سازی (Clone) کند. نه فقط آن شی بلکه هر شی که داخل آن قرار دارد را نیز باید شبیه‌سازی کند. مسئله‌ی اصلی این است که همه‌ی اشیا نمی‌توانند شبیه‌سازی شوند. برخی از آن‌ها منابعسیستم‌عامل را در اختیار دارند و شبیه‌سازی در چنین شرایط بی‌فایده یا غیرممکن است.

تمام زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا چنین مشکلی را دارند و شاید دوران استفاده از کپسوله‌سازی نیز رو به پایان باشد.

اصل سوم، چندریختی

چندریختی به برنامه‌نویس امکان می‌دهد که متدهایی با نام یکسان را روی اشیای مختلف استفاده کند. به‌عنوان مثال متد ()move متدی است که تمام مهره‌های شطرنج را به‌اندازه‌ی یک واحد به همه‌ی جهات حرکت می‌دهد اما همان‌طور که می‌دانید کاربردی نیست. درنتیجه برنامه‌نویس باید متد ()move جدیدی در زیرکلاس هر مهره تعریف کرده و نوع حرکت مهره‌ی شطرنج را روی آن اعمال کند. با این کار بعد از هر بار فراخوانی متد ()move باید نوع مهره را به‌عنوان ورودی مشخص کند.

ویژگی چندریختی در برنامه‌نویسی شی‌گرا کاربردی است اما برای استفاده از آن نیازی به برنامه‌نویسی شی‌گرا نیست؛ چراکه اینترفیس‌ها نیز همین کار را انجام می‌دهند و محدودیتی در ترکیب ویژگی‌ها نیز ندارند.

پس به نظر می‌رسد چندریختی مبتنی بر اینترفیس جایگزین خوبی برای چندریختی شی‌گرا است.

کلام آخر

زبان‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا هنوز هم به‌طور گسترده مورد استفاده هستند و بسیاری از افراد مبتدی هنوز به مشکلات گفته‌شده در این مطلب برخورد نکرده‌اند. شاید سال‌ها طول بکشد تا شخصی با کاستی‌های برنامه‌نویسی شی‌گرا برخورد کند که در این صورت می‌تواند از برنامه‌نویسی تابع‌گرا (فانکشنال) استفاده کند.

به‌عنوان مثال جاوا اسکریپت، اسکالا، ارلنگ، لیسپ، ری‌اکت، ام‌ال و... زبان‌های برنامه‌نویسی هستند که امکان برنامه‌نویسی تابع‌گرا را فراهم می‌کنند. شاید در آینده‌ی نزدیک برنامه‌نویسی شی‌گرا کنار گذاشته شود و همه‌ی برنامه‌نویس‌ها به استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی تابع‌گرا روی آورند.