نده هدایت‌پذیر از دور (پَهپاد) که به آن هواپیمای بدون سرنشین نیز می‌گویند؛ امروزه به قدری گسترش یافته‌اند که به طور گسترده در زمینه‌های مخابرات، ناوبری جهانی، تحقیقات هواشناسی، جغرافیایی و جاسوسی به کار گرفته می‌شوند.

در حال حاضر ۳۲ کشور در حال ساخت و گسترش ۲۵۰ مدل از پهپاد‌های اکتشافی هستند.

پهپاد‌ها انواع مختلفی دارند که عبارتند از پهپاد‌های بسیار کوچک که حتی در حد چند گرم وزن دارند MAV، پهپاد‌های مینیاتوری که کمتر از ۲۵ کیلوگرم وزن دارند و پهپاد‌های سنگین، البته این سه نوع در دو دسته کلی بال متحرک و بال ثابت تقسیم‌بندی می‌شوند.

کاربرد‌های گوناگون هم از دیگر شاخصه‌های تقسیم بندی پهپاد‌ها هستند که پهپاد‌های نظامی با امکان حمله به اهداف زمینی یا هوایی، پهپاد‌های تجسسی و جاسوسی، پهپاد‌های پشتیبانی و لجستیکی، پهپاد‌های غیرنظامی و تجاری چهار شاخه اصلی در این تقسیم بندی به شمار می‌رود.

نخستین بار که از این محصول استراتژیک در جهان استفاده شد در سال ۱۸۴۹ میلادی در اتریش بود که با گذشت زمان به تدریج پیشرفت کرده و به نقطه کنونی رسیده است.

ساخت پهپاد در ایران

ایده ساخت پهپاد در کشورمان به سال‌های پیش از انقلاب بازمی‌گردد، اما این ایده با وقوع انقلاب اسلامی به اجرا نزدیک و نزدیک‌تر شده تا در سال ۶۴ به واقعیت تبدیل و پهپاد مهاجر طراحی و ساخته شد.

ایده طراحی و ساخت مهاجر منجر به تشکیل صنایع هوایی قدس در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد که بعد‌ها و در سال‌های بعد شد مرکزی برای ساخت پهپاد‌های پیشرفته در کشورمان. البته صنایع هواپیماسازی ایران (هسا) هم بعد‌ها به سوی ساخت پهپاد‌ها رفت و روند توسعه‌ای را در پیش گرفت.

رزمایش اخیر پهپادی سپاه هم سال گذشته با نام «الی بیت المقدس ۱» با حضور پهپاد‌های تهاجمی - رزمی در منطقه عمومی هرمزگان و خلیج فارس با حضور جمعی از فرماندهان عالی رتبه سپاه اجرا و مجموعه متنوعی از پهپاد‌های نیروی هوافضای سپاه در این رزمایش شرکت داشتند.

این رزمایش تنها گوشه‌ای از توان و قدرت پهپادی سپاه پاسداران بود که همه رسانه‌های جهان از آن با عنوان قدرت پهپادی سپاه یاد کردند. در جریان برگزاری این رزمایش، شرکت همزمان ۵۰ فروند پهپاد تهاجمی ۱۷۰ RQ ایرانی همراه با تعدادی دیگر از پهپاد‌های تهاجمی و رزمی برای نخستین بار در منطقه بود که به طور همزمان عملیات تهاجمی انجام دادند.

این رزمایش و همچنین نمایشگاه شکار کرکس‌ها که در هفته دفاع مقدس سال جاری برگزارشد نیز بر اهمیت این موضوع تاکید کرد.

باشگاه خبرنگاران جوان هم قصد دارد تا مجموعه گزارش‌هایی دستاورد‌های حوزه پهپادی کشور را که به صورت بومی طراحی و ساخته شده‌اند را بررسی و تحلیل کند.

در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی پهپاد شاهد ۱۲۹ پرداختیم، این پهپاد ساخت صنایع هوایی قدس است، زیرمجموعه نیروی هوافضای سپاه پاسداران که در سال ۹۱ با حضور سرلشکر جعفری و سردار حاجی زاده رونمایی شد. طول این پهپاد ۸ متر و فاصله دو سر بال ۱۶ متر و قطر بدنه شاهد ۱۲۹، ۶۵ الی ۷۵ سانتیمتر تخمین زده می‌شود. این پهپاد در دو نوع تولید انبوه و ارتباط ماهواره‌ای در نیروی هوافضای سپاه به کار گرفته می‌شود. 

بدنه پهپاد شاهد ۱۲۹ از جنس کامپوزیتی بوده و از یک پیشرانه پیشرفته چهار سیلندر پیستونی با نام روتاکس ۹۱۴ (Rotax ۹۱۴) بهره می‌برد که توانایی حمل ۴ موشک هوشمند سدید با وزنی در مجموع ۴۰۰ کیلوگرم را دارد. 

دومین گزارش هم به بررسی خانواده پهپاد مهاجر پرداخت که اولین پهپاد شناسایی ایران است که تاریخچه ساخت این پرنده به جنگ تحمیلی باز می‌گردد. در سال ۱۳۶۴ که صنایع هوایی قدس تشکیل شد، این پهپاد برای انجام مأموریت تصویربرداری از منطقه شلمچه به سپاه پاسداران تحویل داده شد تا فشار بر روی هواپیما‌های شناسایی ارتش کم شود. جنس بدنه آن از کامپوزیت و وزن آن هم در حدود ۸۵ کیلوگرم است و قادر است تا با سرعتی بالغ بر ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، مداومت پرواز ۹۰ دقیقه‌ای و ارتفاع پرواز ۱۱ هزار پایی انواع موشک را حمل کند.

گزارش سوم به بررسی پهپاد سیمرغ اختصاص دارد که در ادامه متن حاصل از آن را مطالعه می‌کنید.

پهپاد سیمرغ

یکشنبه ۱۳ آذرماه سال  ۹۰ بود که مقامات نظامی کشورمان مدعی شدند که یک فروند پهپاد شناسایی RQ-۱۷۰ آمریکایی مشهور به جانور قندهار را ردیابی و توانستند تا با هک سیستم‌های راداری و کنترلی این پهپاد که در داخل مرز‌های کشورمان به پرواز درآمده بود را در محلی در نزدیکی مشهد به زمین بنشانند. باید به این نکته اشاره کرد که این پهپاد در اختیار پنتاگون (وزارت دفاع آمریکا) نبود بلکه عملیات‌های خاصی را برای CIA (سازمان مرکزی اطلاعات آمریکا) انجام می‌داد.

نحوه این کار بدین شکل بود که یک فروند RQ-۱۷۰ از پایگاه هوایی آمریکا در قندهار افغانستان به پرواز درآمد و پس از عبور از شهر شیندند افغانستان از مرز‌های شرقی وارد کشور شد و در نزدیکی بردسکن واقع در استان خراسان رضوی در اختیار پدافند هوافضای سپاه قرارگرفت و به زمین نشانده شد. ابتدا مقامات آمریکایی سخنان مقامات ایرانی درباره این پهپاد را نادیده می‌گرفتند، اما با نمایش تصویری از RQ-۱۷۰ مسئولیت آن را برعهده گرفتند. البته آن‌ها به دلیل اینکه این پهپاد ار تکنولوژی بسیار پیشرفته‌ای بهره می‌برد دستیابی به آن توسط ایرانی‌ها را غیرممکن می‌دانستند.

متخصصان دفاعی کشورمان که در طول سال‌های متمادی از ابتدای انقلاب با دانش خود با تحریم‌های مختلف مقابله کرده‌اند از طریق مهندسی معکوس قطعات این پهپاد را از یکدیگر جداسازی کرده و توانستند تا تمامی قطعات آن را بومی سازی و با کنار هم قراردادن این قطعات پهپاد بومی سیمرغ در دو نوع شناسایی و نوع رزمی را هم با نام صاعقه طراحی و تولید کنند.

مشخصات فنی

با این که به دلایل امنیتی اطلاعات دقیقی از سوی نیروی هوافضای سپاه درباره این پهپاد اعلام نشده، اما به خاطر اینکه این پهپاد از طریق مهندسی معکوس ساخته شده در این بخش برخی از مشخصات آن را برای شما ذکر می‌کنیم که از طریق مهندسی معکوس با قطعات مشابه جایگزین و ساخته شد. نوع مهندسی معکوس شده این پهپاد در تاریخ ۲۲ اردیبهشت ۹۳ از سوی نیروی هوافضای سپاه رونمایی شد و در آبان ماه همان سال نیز فیلمی از پرواز آن به نمایش درآمد.

نیروی پیشران این پهپاد از موتور «تی‌اف۳۴» جنرال الکتریک است. ارتفاع این پهپاد ۳ متر، طول بال‌ها ۱۳ متر، سرعت ۸۰۰ تا ۹۷۰ کیلومتر در ساعت و ارتفاع پروازی ۱۵ هزار متری است. در واقع این پهپاد یک پهپاد «تاکتیکی عملیاتی» و نه یک هواپیمای «ویژه جاسوسی» است کاربرد اصلی این پهپاد در شنود سیستم‌های مخابراتی (موبایل، بی‌سیم رادیویی) و عکس برداری از مناطق نظامی و استراتژیک است. این  پهپاد  می‌تواند چهار بمب هدایت شونده را حمل کند.

سنسور‌های بسیار دقیق و حساس در این پهپاد برای اندازه گیری حرارت، حرکت، تشعشع‌های رادیو اکتیو و سایر کمیت‌ها در این پهپاد به کار گرفته شده است. همچنین، دوربین‌های قدرت‌مند و سیستم ناوبری هوشمند از دیگر ویژگی‌های خاص این پهپاد است.  

رونمایی در بازدید فرمانده معظم کل قوا

سیمرغ در رسانه های خارجی

پایگاه خبری تحلیلی JANES آمریکا در گزارشی به بررسی و تحلیل پهپاد ایرانی سیمرغ پرداخته است.

پایگاه تحلیلی BELLING CAT هم در گزارش خود از رونمایی این پهپاد خبر داده است.

جگوار مدل مفهومی جدیدی رونمایی کرده که برای بازی گرن توریزمو اسپرت (Gran Turismo Sport) طراحی شده است. این خودرو احتمالا نشان‌دهنده‌ی خودروهای اسپرت الکتریکی آینده‌ی جگوار خواهد بود. مدل جدید جگوار ویژن گرن توریزمو کوپه (The Vision Gran Turismo Coupé) نام دارد و جدیدترین خودرو مجازی است که گیمرها می‌توانند آن را دانلود کنند. دانلود این خودرو برای بازی گرن توریزمو از دسامبر امکان‌پذیر خواهد شد. البته جگوار هنوز درباره‌ی احتمال تولید نسخه‌ی واقعی چنین خودرویی اظهارنظر نکرده است. 

جگوار صفر تا صد این خودرو مفهومی اسپرت را با تکیه بر سابقه‌ی طولانی‌اش در موتور اسپرت طراحی کرده است. در طراحی ویژن گرن توریزمو طرح مفهومی از خودروهای کلاسیک C تایپ و D تایپ نیز الهام گرفته شده است. بااین‌حال، بخش فنی این خودرو مربوط به هیچ‌یک از محصولات تولیدی جگوار نیست؛ بلکه بیشتر از خودروهای الکتریکی I تایپ و I-Pace در آن الهام گرفته شده است. 

موتور برقی جگوار مجازی توانایی تولید ۱،۰۰۶ اسب‌بخار قدرت و ۱،۲۰۰ نیوتن‌متر گشتاور دارد. این میزان قدرت و گشتاور را سه موتور برقی تأمین می‌کنند که یکی از آن‌ها به محور جلو و دو تای دیگر به محور عقب متصل هستند. چنین قدرتی برای دستیابی به سرعت‌گیری صفر تا صد کیلومتر‌بر‌ساعت در کمتر از دو ثانیه و رسیدن به سرعت بیش از ۳۵۰ کیلومتر‌بر‌ساعت کافی است. جگوار جزئیاتی درباره‌ی شعاع حرکتی مجازی ویژن گرن توریزمو نیز عنوان نکرده است. 

در طراحی ویژن گرن توریزمو، می‌توان به‌وضوح الهام‌گیری از مدل فعلی F تایپ و رگه‌هایی از طراحی سوپراسپرت مفهومی C-X75 را مشاهده کرد که در سال ۲۰۱۳ رونمایی شده بود. در جگوار ویژن گرن توریزمو استفاده از مواد پیشرفته‌ی سبک مانند تیوب‌های فیبرکربنی مونوکوک شبیه‌سازی شده‌اند که وزن خالص خودرو را به ۱،۴۰۰ کیلوگرم می‌رسانند. تقسیم وزن این خودرو نیز تقریبا به‌صورت پنجاه‌پنجاه است.

سقف این خودرو مفهومی ارتفاع کمی دارد و برای بهبود آیرودینامیکی تا عقب خودرو ادامه پیدا کرده است. درباره‌ی باله‌ی عقب متحرک ویژن گرن توریزمو نیز گفته شده ضمن بهینه‌تر‌کردن مصرف انرژی، می‌تواند میزان چشمگیری از نیروی رو به پایین (Downforce) را نیز تولید کند. همچنین در بخش‌هایی از طراحی، می‌توان الهام‌گیری از خودروهای قدیمی را مشاهده کرد؛ به‌طوری‌که طراحی جلوپنجره مانند خودروهای قدیمی جگوار است و ورودی‌های هوای دوتایی در عقب نیز از اولین نسل خودرو سدان جگوار XJ الهام گرفته‌ شده‌اند. 

هوش مصنوعی این خودرو Kitt-E نام دارد و می‌تواند با استفاده از تکنولوژی هولوگرام، نقشه‌ها را به‌صورت سه‌بعدی برای کاربر نشان دهد. در این خودرو، برای آگاه‌کردن راننده از خطرهای احتمالی از فناوری واقعیت افزوده بهره گرفته شده است. نشانگرهای پشت فرمان در جگوار ویژن گرن توریزمو شفاف هستند و این باعث می‌شود راننده دید بهتر و کامل‌تری از جاده داشته باشد.

جولیان تامسون، مدیر طراحی جگوار، درباره‌ی این خودرو گفته است:

طراحان جوان ما این پروژه را به‌طور کامل انجام داده‌اند و این فرصت را به آن‌ها داد تا به‌صورت واقعی طراحی خودرو جدید آینده‌نگرانه را براساس پیشینه‌ی غنی شرکت تجربه کنند. این تیم کار فوق‌العاده‌ای در تولید محصولی درخورتوجه به‌عنوان جگوار انجام دادند که در طراحی آن، از گذشته‌ی پرافتخار جگوار الهام گرفته شده باشد.

گروهی از افراد شاغل در گوگل به‌تازگی این شرکت را به ساخت ابزاری نظارتی در قالب اکستنشن کروم متهم کرده‌اند؛ ابزاری که طبق ادعای آن‌ها، به‌طور ویژه برای نظارت روی اجتماعات متشکل از بیش از ۱۰۰ نفر طراحی شده است که در بیش از ۱۰ اتاق برگزار می‌شوند. گوگل از این طریق متوجه خواهد شد احتمالا آن گروه از افراد در حال تدارک‌دیدن تظاهرات هستند یا اینکه می‌خواهند درکنار یکدیگر اتحادیه‌های خاصی تشکیل دهند. البته آلفابت، شرکت مادر گوگل، قاطعانه این اتهامات را تکذیب می‌کند.

جزئيات اتهامات مطرح‌شده ازطریق یادداشتی خاص به دست رسانه‌ی بلومبرگ رسیده که در آن، آمده است برخی از کارمندان عالی‌رتبه گوگل اخیرا رفتاری بسیار غیراخلاقی از خود نشان و به یکی از گروه‌های برنامه‌نویسی دستور داده‌اند اکستنشن خاصی برای مرورگر کروم طراحی کنند که نصب آن روی رایانه‌ی تمامی کارمندان ضروری و کارکرد اصلی آن، نظارت روی عملکرد این افراد است. 

کارمندان گوگل مدعی شده‌اند اگر هرکس از آن‌ها دعوت‌نامه‌ای ازطریق تقویم برای بیش از ۱۰۰ نفر بفرستد، ابزار مذکور این موضوع را به گوگل گزارش می‌دهد. آن‌ها می‌گویند چنین ابزاری بدین‌منظور طراحی شده است که از متحدشدن کارمندان با یکدیگر و انجام برخی فعالیت‌ها جلوگیری کند. 

ابتدا در سپتامبر گذشته، بلومبرگ وجود این ابزار را رسانه‌ای کرد. ابزار مذکور در آن زمان هنوز در دست طراحی و ساخت قرار داشت و برخی از اعضای تیم مربوط به حریم خصوصی در گوگل، نگرانی‌هایشان را درباره‌ی آن ابراز کرده و گفته بودند این ابزار با رویکرد کاری گوگل در تناقض است.

بعدا در اکتبر، کارمندان گوگل پس از اینکه متوجه شدند نصب این ابزار روی تمامی دستگاه‌ها ضروری است،‌ درباره‌ی آن با همکارانشان بحث کردند. آنان متوجه شدند ابزار نظارتی جدید گوگل را نمی‌توان از روی سیستم‌‌ها حذف کرد. درضمن، به‌دنبال منع‌شدن کارمندان گوگل از دسترسی به اسناد مربوط به این پروژه، ابزار نظارتی یادشده بیشتر در کانون توجه قرار گرفت و نگرانی‌های مرتبط به آن افزایش یافت.

این در حالی است که آلفابت به‌شدت تمامی ادعاها را رد می‌کند و می‌گوید ابزار اشاره‌شده ماه‌ها با رعایت استانداردهای قانونی و استانداردهای مربوط به حریم خصوصی و امنیتی در دست ساخت بوده است.

آلفابت در اطلاعیه‌اش می‌گوید:

ادعاهای مطرح‌شده درباره‌ی عملکرد و هدف این اکستنشن کاملا نادرست هستند. این اکستنشن درحقیقت پنجره‌ای شناور است که از کارمندان می‌خواهد حواسشان جمع باشد که به‌صورت خودکار اطلاعیه‌ی مربوط به برگزاری اجلاسی خاص به تقویم شمار زیادی از کارمندان ارسال نشود.

آلفابت همچنین ادعا می‌کند ابزار مذکور اطلاعات را به‌گونه‌ای برای گوگل ارسال نمی‌کند تا کارمندان ارسال‌کننده‌ی چنین دعوت‌نامه‌هایی شناسایی‌کردنی باشند و درضمن، گوگل از ارسال این دعوت‌نامه‌ها جلوگیری نمی‌کند. این ابزار به‌طور ویژه برای کاهش شمار دعوت‌نامه‌های ساختگی و هرز در تقویم ساخته شده است.

در سال‌های اخیر، رابطه‌ی بین تیم مدیریت گوگل و کارمندان این شرکت به‌شکل فزاینده‌ای ستیزه‌جویانه‌تر شده است. سریال دعواهای بین گوگل و کارمندان مدتی پیش با اتفاقاتی نظیر راه‌پیمایی عظیم کارمندان در اعتراض به نحوه‌ی رسیدگی گوگل به پرونده‌های آزار جنسی وارد مراحل جدیدی شد.

در ابتدای نسل هشتم، مایکروسافت به‌دلیل عملکرد نه‌چندان قوی در ساخت بازی‌های انحصاری برای ایکس‌باکس وان، خیلی زود قافیه را به رقیب شرقی خود، یعنی سونی، خالق کنسول پلی‌استیشن ۴ باخت؛ اتفاقی که موجب شده است ردموندی‌ها برای جلوگیری از تکرار اشتباه پیشین در نسل آینده برنامه‌ریزی پرهزینه‌ای کنند. 

حال گوگل به‌عنوان‌ یکی‌ از بازیگران تازه‌وارد صنعت بازی، قصد دارد با بنیان‌گذاری استودیو‌های بازی‌سازی داخلی، بازی‌های انحصاری متعددی برای سرویس گیمینگ ابری استیدیا بسازد و اشتباه مایکروسافت را تکرار نکند. 

مارس امسال، گوگل از ورودش به عرصه‌ی ساخت بازی سخن گفت؛ موضوعی که طبق گفته‌ی اهالی این شرکت، در ابتدا با گام‌های کوچک رخ خواهد داد.  با‌این‌حال، اهالی مانتین‌ویو برای تحقق اهداف خود در‌این‌زمینه، جید ریموند، یکی‌ از کهنه‌کار‌ترین بازی‌ساز‌ان را استخدام کردند که پیش‌تر سابقه‌ی فعالیت در یوبیسافت و الکترونیک آرتز را داشته است. ریموند احتمالا رهبری استودیو بازی‌سازی گوگل موسوم‌ به Stadia Games and Entertainment را برعهده خواهد گرفت.

با‌این‌همه، روز گذشته ریموند مصاحبه‌ای کرد و در آن، از بلندپروازی‌های گوگل با احداث استودیو‌های بیشتر خبر داد. او با اشاره به این موضوع که گوگل در نظر دارد هرساله بازی‌های انحصاری جدیدی برای سرویس استیدیا منتشر کند، درباره‌ی برنامه‌های این غول دنیای اینترنت می‌گوید:

برنامه داریم استودیو‌های داخلی بیشتری تأسیس کنیم. گوگل هم‌اکنون چند بازی‌ انحصاری در دست تولید دارد که از قدرت ابری استفاده می‌کنند. برای تجربه‌ی این انحصاری‌ها نیازی نیست گیمرها چهار سال منتظر بمانند تا دستشان به محتوای هیجان‌انگیزشان برسد. هرساله تعدادی از این بازی‌ها منتشر خواهند شد و این امر با گذشت هرسال شدت می‌گیرد.

ریموند درادامه‌ی صحبت‌هایش به نکات هیجان‌انگیز دیگری نیز اشاره کرد. طبق ادعای او، انحصاری‌های استیدیا به‌سبب قدرت درخورتوجه مراکز پردازش گوگل کیفیتی ارائه می‌کنند که کنسول‌های بازی امروزی از ارائه‌ی آن ناتوان‌اند. به‌عنوان‌ نمونه، قدرت پردازش ابری این امکان را به توسعه‌دهندگان داده تا در بخش فیزیک اجسام کاملا بتوانند شبیه‌سازی کنند. همچنین، بازی‌ساز‌ان می‌توانند از دستیار صوتی گوگل اسیستنت در NPCها (شخصیت‌های درون بازی) بهره ببرند.

کاوازاکی در نمایشگاه خودرو توکیو ۲۰۱۹، جدیدترین موتورسیکلت استاندارد خود را معرفی کرد که از پیشرانه‌ی چهار سیلندر ۹۹۸ سی‌سی سوپرشارژ برخوردار است. این پیشرانه ۱۹۷ اسب‌بخار قدرت و ۱۳۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند.

کاوازاکی پس از نمایش مجموعه‌ای از تیزرهای جذاب، موتورسیکلت جدید و توانمند Z H2 مدل ۲۰۲۰ را رونمایی کرد که آن را ورود به نسل جدیدی از مدل‌های Z می‌نامد. کاوازاکی Z H2 تقریبا ۱۷ هزار دلار قیمت دارد و از همه‌‌ی مدل‌های H2 ارزان‌تر است؛ هرچند این موتورسیکلت درمقایسه‌با سایر مدل‌های تنفس طبیعی Z، قیمت به‌مراتب بیشتری دارد. کاوازاکی این موتورسیکلت را به‌عنوان یکی از اولین مدل‌های نسل بعدی Z و پرچم‌دار این نسل توصیف می‌کند. 

کاوازاکی Z H2 مدل ۲۰۲۰ از پیشرانه‌ی چهار سیلندر خطی ۹۹۸ سی‌سی سوپرشارژ ۱۶ سوپاپه بهره می‌برد که در Ninja H2 SX نیز استفاده می‌شود. ناگفته نماند نسخه‌ی اروپایی موتورسیکلت جدید کاوازاکی ۱۹۷/۳ اسب‌بخار قدرت در ۱۱ هزار دوربردقیقه تولید می‌کند. حداکثر گشتاور ادعاشده مشابه نینجا H2 SX حدود ۱۳۶ نیوتن‌متر است؛ ولی نینجا کمی دیرتر به این میزان گشتاور می‌رسد. کاوازاکی می‌گوید ویژگی‌های ورودی و خروجی هوا و تنظیمات تزریق سوخت را تغییر داده تا گشتاور بیشتری در محدوده‌ی دور کم تا متوسط موتور ​​ایجاد کند.

سیستم اگزوز با‌توجه‌به استاندارد یورو ۵ به‌روزرسانی شده است. صداخفنه‌کن هنوزهم اندازه‌ی بسیار بزرگی دارد؛ اما کاوازاکی می‌گوید تاحدممکن برای کاهش وزن کوچک شده است. همان‌طورکه پیش‌بینی می‌شد، جعبه‌دنده‌ی ۶ سرعته با موتورسیکلت همراه می‌شود.

کاوازاکی Z H2 از فریم کاملا متفاوتی درمقایسه‌با نینجا H2 و H2 R یا H2 SX استفاده می‌کند. به‌گفته‌ی کاوازاکی، این طراحی سختی و انعطاف‌پذیری را متناسب با انواع شرایط سواری متعادل می‌کند و در‌عین‌حال، ازنظر مدیریت دما بهتر از فریم معمولی آلومینیومی خواهد بود. زاویه‌ی دوشاخه نسبت به بدنه و فاصله‌ی دوشاخه و فاصله‌ی بین دو چرخ به‌گونه‌ای انتخاب شدند تا بتوانند سواری بهتری در سرعت‌های کم و متوسط ​داشته باشند.

کاوازاکی Z H2 در جلو از دوشاخه‌ی SFF-BP Showa تنظیم‌پذیر استفاده می‌کند. Showa همچنین کمک‌فنر سیستم تعلیق عقب جدید را تولید کرده است و ترمزهای M4.32 برمبو وظیفه دارند سرعت این موتورسیکلت را کاهش دهند.

کاوازاکی Z H2 چهار حالت سواری شامل اسپرت، جاده، باران و حالت سفارشی دارد. سیستم کنترل کشش سه سطح عملکرد را ارائه می‌دهد و می‌توان آن را کاملا خاموش کرد. سیستم ترمز ABS در پیچ، کروزکنترل، کنترل شروع حرکت و تعویض دنده‌ی سریع، مجموعه‌ای از سیستم‌های الکترونیکی این موتورسیکلت را تشکیل می‌دهند. شایان ذکر است صفحه‌نمایش TFT تمام‌رنگی تمام اطلاعات لازم را برای سیستم‌های مختلف Z H2 ارائه می‌دهد.

کاوازاکی Z H2 از سبک طراحی Sugomi پیروی می‌کند که این شرکت در تمام مدل‌های Z از آن بهره می‌برد. آنچه برای Z H2 منحصربه‌فرد به نظر می‌رسد، طراحی نامتقارن است که مجرای ورودی هوا در سمت چپ چراغ LED قرار دارد. کاوازاکی می‌توانست با استفاده از طراحی مدل‌های Ninja H2 تعادل ورودی هوا را نیز در این مدل برقرار کند؛ اما به هر دلیلی نخواست و نبود تقارن در نمای کلی هنوز باقی مانده است.

به‌عنوان موتورسیکلتی استاندارد، موقعیت سواری درمقایسه‌با مدل‌های Ninja H2 راحت‌تر است و درحالی‌که رکاب‌ها کمی پایین‌تر از H2 SX هستند، دسته‌های فرمان بالاتر و نزدیک‌تر به صندلی قرار گرفته‌اند. سایر نکات برجسته موتورسیکلت Z H2 اتصال گوشی هوشمند ازطریق برنامه‌ی Rideology کاوازاکی و وزن ۲۴۰ کیلوگرمی است.

موش‌های صحرایی در آزمایشگاه دانشگاه ریچموند یاد گرفتند کاری را انجام دهند که بسیاری از آمریکایی‌ها هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند: رانندگی موفقیت‌آمیز برای رسیدن به غذا. به این رانندگان خزدار آموزش داده شد تا یک ماشین سفارشی موش را هدایت کنند و نتایج نشان می‌دهد که موش‌ها ممکن است نسبت‌به آن‌چه قبلا تصور می‌شد، توانایی بیشتری برای یادگیری وظایف داشته باشند. ایده‌ی این آزمایش را دانشمند علوم اعصاب دانشگاه ریچموند یعنی کلی لمبرت مطرح کرد.

لمبرت و همکارانش ماشین کوچکی را با استفاده از ظرف غذای خالی ساختند و یک میله‌ی آلومینیومی و سه میله‌ی مسی را به‌عنوان فرمان روی آن نصب کردند. میله‌های مسی و کف آلومینیومی جریان الکتریکی تولید می‌کنند که می‌تواند ماشین را به پیش براند. موش‌ها وقتی به‌خوبی آموزش می‌دیدند، می‌توانستند جهت ماشین را با گرفتن میله‌های مسی (سمت چپ، سمت راست، وسط) کنترل کنند.

هر زمان که موش‌ها ماشین را لمس کرده و آن را به پیش می‌راندند، نوعی خوراکی شیرین به‌عنوان پاداش به آن‌ها داده می‌شد. سرانجام دانشمندان یک قدم جلوتر رفته و یک جعبه‌ی مستطیلی ۴ متر مربعی ایجاد کردند تا موش‌ها در اطراف آن رانندگی کنند. پژوهشگران به‌تدریج خوراکی را دورتر و دورتر قرار دادند و موش‌ها را ترغیب کردند تا دقیق‌تر رانندگی کنند. لمبرت گفت:

آن‌ها یاد گرفتند تا ماشین را به شیوه‌ای منحصربه‌فرد هدایت کنند و برای رسیدن به پاداش از الگوهای فرمانی استفاده کردند که قبلا هرگز از آن‌ استفاده نکرده بودند.

البته نحوه‌ی یادگیری همه‌ی این ۱۱ موش نر و ۶ موش ماده‌ی آزمایش یکسان نبود. به‌گفته‌ی لمبرت، نوع محیطی که موش‌ها را احاطه کرده بود، روی یادگیری آن‌ها تأثیر داشت. موش‌هایی که در محیط پیچیده‌تر و تحریک‌کننده‌تری زندگی می‌کردند، به‌طور قابل‌توجهی رانندگی را سریع‌تر از موش‌هایی که در محیط‌های یکنواخت و خسته‌کننده‌ی آزمایشگاه به سر می‌برندند، یاد گرفتند. براین ‌اساس، لمبرت بر نقش مؤثر محیط پویا و چالش‌برانگیز در یادگیری تأکید می‌کند. او می‌گوید ظاهرا عمل رانندگی موش‌ها را آرام می‌کند. همچون انسان‌ها، به‌نظر می‌رسد که موش‌ها در هنگام تسلط بر کاری سخت احساس رضایت‌مندی کنند.

اگرچه به این زودی شاهد موش‌هایی نخواهید بود که در خیابان‌های شهر رانندگی کنند اما دانشمندان بر این عقیده‌اند که این آزمایش قابل‌توجه است زیرا نشان می‌دهد انعطاف‌پذیری عصبی مغز موش‌ها (توانایی مغز آن‌ها برای یادگیری و انطباق با وظایف جدید) ممکن است بسیار بیشتر از چیزی باشد که انسان فکر می‌کند. آزمایش رانندگی نقطه‌ی آغاز این پژوهش است. لمبرت می‌گوید که او معتقد است که آزمایش‌ها باید پیچیده‌تر شوند و داده‌هایی که با مشاهده‌ی موش‌ها جمع‌آوری می‌شود، ممکن است بتواند به مطالعه‌ی اثرات بیماری پارکینسون و افسردگی کمک کند. مهم‌تر از همه، این یافته برای موش‌ها یک پیروزی بود. به‌گفته‌ی لمبرت:

من معتقدم که موش‌ها نسبت‌به آن چه بیشتر مردم تصور می‌کنند، باهوش‌تر هستند و بیشتر حیوانات نسبت‌به تصور ما به‌طور منحصر به فردی با هوش‌تر هستند.

هر هفته، جالب‌ترین و برترین عکس‌های علمی از سراسر جهان را از نگاه زومیت تقدیم شما خوانندگان گرانقدر می‌کنیم. در دنیای پر رسانه‌ی امروز، تصاویری هستند که به دلیل اهمیت رسانه‌ای خود بارها و بارها دیده می‌شوند و به اشتراک گذاشته می‌شوند. اما از سوی دیگر، برخی از این تصاویر اگرچه با اهمیت باشند، مهجورانه به دست فراموشی سپرده می‌شوند. گاهی برخی از همین تصاویر، گفتنی‌هایی بیش‌ از گزارش‌ها و مقالات پر بازدید دنیای پر خبر امروز دارند. در ادامه به بررسی برخی از تصاویر علمی منتخب هفته به‌همراه داستان نهفته در پَس هر کدام خواهیم پرداخت. با ما همراه باشد:

تصاویر جدید ماه‌نورد یوتو ۲ از ماده‌ی مرموز ژله‌مانند ماه

سازمان ملی فضایی چین، تصاویر جدیدی از ماه‌نورد یوتو ۲ را منتشر کرده که ممکن است به حل معمای ماده مرموز ژله‌مانند کمک کند. ماه‌نورد یوتو ۲ بخشی از مأموریت چانگ‌ای ۴ است که اواسط دی ماه سال گذشته در نیمه‌ی پنهان ماه فرود آمد تا به اولین کاوشگری بدل شود که در این بخش ماه فرود می‌آید. تیر ماه امسال هم بود که برای اولین‌بار عکسی از ماده‌ای عجیب روی ماه ثبت کرد که بعدا با انتشار توجهات زیادی را به خود جلب کرد. این عکس که توسط دوربین اصلی ماه‌نورد گرفته شده بود، مرکز دهانه‌ای کوچک را نشانه رفته بود که در آن ماده‌ای با رنگ روشن‌تر از محیط پیرامونش به چشم می‌خورد. عکس ماده‌ی ژله‌مانند روز ۱۳ مهر برای اولین‌بار در نشریه‌ی «فضای ما (Our Space)» منتشر شد.

با اینکه تصاویر ارسالی یوتو ۲ توجهات بسیاری را به خود جلب کرده، اما رسانه‌های چینی اعلام کردند ماده‌ای که ماه‌نورد به آن برخورد به ‌هیچ‌وجه عجیب و مرموز نیست. در حقیقت، پژوهشگران اعلام کردند، موادی که در تصاویر جدید دیده می‌شوند، شبیه مواد کریستالی هستند که در طول مأموریت آپولو ۱۷ در دهانه‌ای برخوردی کشف شده بودند. هاریسون اشمیت، آخرین فضانوردی که به ماه سفر کرد، در بخشی از مأموریت نمونه‌هایی از کانی کریستالی براق و تیره‌رنگی را از سطح ماه جمع‌آوری کرده بود. دانشمندان عقیده دارند، موادی با این فُرم و رنگ معمولا بر اثر برخورد شهاب‌سنگ‌ها در ماه به وجود می‌آیند.

قدیمی‌ترین مروارید جهان در ابوظبی کشف شد

باستان‌شناسان اعلام کردند که موفق به کشف یک مروارید ۸۰۰۰ ساله در حین حفاری در نزدیکی پایتخت امارات متحده عربی شدند. باستان‌شناسان با بهره بردن از روش سالیابی رادیو کربن مشخص کردند که این مروارید بین ۵۸۰۰ تا ۵۶۰۰ سال پیش از عصر حاضر به دست آمده است. به عقیده باستان‌شناسان، مروارید برای هزاران سال در منطقه‌ی خلیج فارس مبادله می‌شده است. هدف اصلی این تیم باستان‌شناسی که هم‌اکنون در جزیره مروح مشغول حفاری است، یافتن سازه‌هایی از دوران پارینه‌سنگی است. تاکنون شمار زیادی از آثار باستانی مربوط به این دوره از جمله مهره‌های ساخته شده از پولک، پوسته و سنگ کشف شدند. مقامات شهر ابوظبی اعلام کردند که به‌زودی، قدیمی‌ترین مروارید جهان را در نمایشگاهی در معرض دید عموم قرار خواهند داد.

تایم‌لپس ۱۱ دقیقه‌ای فضانوردان از زمین

کریستینا کُخ فضانورد ناسا، هنگام عبور ایستگاه فضایی بین‌المللی از فراز کشور نامیبیا و دریای سرخ در شمال شرقی آفریقا، این تصویر تایم‌لپس دیدنی را ثبت کرد. کخُ در خلق این تصویر ترکیبی از ۴۰۰ قاب بهره برده که در فاصله‌ای ۱۱ دقیقه‌ای به ثبت رسیدند. خطوط مدوری که در آسمان دیده می‌شوند، رد ستارگان آسمانِ شب هستند. در همین حال، خطوط نارنجی رنگی که در تصویر دیده می‌شوند، منشأ زمینی دارند و مربوط به آتش‌سوزی‌های رخ داده در کشورهای آنگولا و کنگو هستند. در شمال آفریقا توفان‌های تندری بسیار بیشتری نسبت به سایر نواحی آفریقا به وقوع می‌پیوندد که می‌توانید نورهای سفید حاصل از آن را در تصویر مشاهده کنید.

در توضیحات عکس ذکر شده، تا آنجایی که چشم کار می‌کند آ‌ذرخش دیده می‌شود که به وضوح تا لبه‌ی جو زمین نیز امتداد دارند. در امتداد افق، قوسی سبز رنگ دیده می‌شود که همان نوارهای هواتاب (شب‌تابه) جو کره زمین است. هواتاب از ارتفاع ۸۰ تا ۶۴۵ کیلومتری جو ادامه پیدا می‌کند. رد ستارگان نیز در قسمت بالای سمت چپ عکس به خوبی قابل رؤیت است. کریستینا کُخ تاکنون حدود ۸ ماه را در ایستگاه فضایی سپری کرده و هفته گذشته نیز موفق شد به همراه جسیکا مایر، اولین راهپیمایی فضایی تماما زنانه تاریخ را انجام دهد. در این مأموریت او و همکارش، باتری‌های خورشیدی ایستگاه فضایی را تعویض کردند.

شب پرستاره‌ ونسان ون گوگ، نماد آسمان شب

وب‌سایت رسمی ناسا روز چهارشنبه با انتشار تصویری از تابلوی مشهور «شب پرستاره» اثر ونسان ون گوگ، این تابلو را از مشهورترین نمادهای آسمان شب دانست. ون گوگ این تابلوی مشهور را در سال ۱۸۸۹ در جنوب فرانسه نقاشی کرده است. در تابلو، ستارگان چرخان که با خطوطی پیچیده و ضربه‌های تند قلم‌مو روی بوم نقاشی شدند، حسِ پویایی آسمان را با ظرافتی بی‌نهایت هنرمندانه به تصویر کشیدند. با اینکه گفته می‌شود، ون گوگ در خلق این تابلوی مشهور از آسمان شب الهام گرفته، اما مورخان هنری در مورد دقت ستارگان و سحابی‌ها و اجرام آسمانی که ون گوگ به تصویر کشیده توافق‌نظر ندارند. 

تاکنون فرضیات و نظریات متعددی در مورد این تابلوی خیال‌انگیز ونسان ون گوگ مطرح شده. از جمله پژوهشگران قبلا دریافته بودند که ون گوگ در این تابلو، «جریان آشفته» را به تصویر کشیده است. البته پژوهشگران عقیده دارند که این خصوصیت تنها مختص تابلوی شب پرستاره نیست و ون گوگ که در اواخر عمر وضعیت روحی روانی خوبی نداشت، در تابلوهای مشهور دیگرش از این دوره‌ی پایانی زندگی از جمله «گندم ‌زار با کلاغ ‌ها» و «جاده‌ای با درخت سرو و ستاره» نیز از این تکنیک بهره برده است.

تصاویر عجیبی از نبرد مار و زنبور بر سر لاشه‌ یک مار مُرده!

اوانجلین کامینگز در منزلش در شهر گینزویل، فلوریدا، شاهد صحنه‌ای عجیب در حیاط خانه‌اش بود که تنها می‌توان آن را در برنامه‌های مستند حیات‌وحش دید. کامینگز در ابتدا تنها در میان بوته‌های گل رُز حیاطش شی‌ای شبیه ماری مُرده را دیده بود، اما وقتی نزدیک‌تر شده بود، مار دیگری را هم دیده بود که شروع به گزیدن طعمه مرده‌اش کرده بود. اما اتفاقی که کامینگز شاهدش بود به همین‌جا ختم نشد بلکه دسته‌ای زنبور وحشی زرد هم وارد معرکه شدند. کامینگز از این اتفاقات حیرت‌انگیز فیلم‌برداری کرد که با استقبال گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی مواجه شد.

در ویدئویی (اسکرین‌شات بالا) که او شکار کرده بود، یک مار مرجانی قرمز و سیاه به روی مار موش‌خواری می‌پرد که قبلا مُرده. اما زنبورها هم که به گوشت علاقه‌ی وافری دارند، به مار مرجانی حمله می‌کنند و نیشش می‌زنند. مارهای مرجانی به ندرت دیده می‌شوند و معمولا در زیرزمین‌ و سوراخ‌های تاریک زندگی می‌کنند. مورد دیگر اینکه با وجودی که دانسته می‌شود، مار مرجانی از مارهای دیگر هم تغذیه می‌کند، اما توانایی بالا رفتن از بوته‌ها و درختان را ندارد. به عقیده خزنده‌شناسان، درحالی‌که مارهای مرجانی در بالا رفتن از درخت مهارت چندانی ندارند، اما غذای حاضر و آماده انگیزه‌ی خوبی برای انجام این کار غیرعادی بوده است.

موجود اسرارآمیزی که ۷۲۰ جنس دارد

پارک جانورشناسی پاریس هفته گذشته، از یکی از بهترین جاذبه‌هایش رونمایی کرد. این باغ‌وحش موجودی به نام «بلاب (Blob)»-به‌معنای حباب- را به نمایش گذاشت. جانداری که گفته می‌شود، مغز و دهان ندارد، اما چند صد جنسیت دارد و حتی اگر بریده و نصف شود زنده می‌ماند. اگرچه آنچه مقامات پارک جانورشناسی پاریس شرح دادند، شبیه داستان‌های علمی تخیلی است، اما این موجود عجیب در حقیقت، جانداری تک‌سلولی از راسته‌ی کپک مخاطی پلاسمودیومی است. برونو دیوید، مدیر موزه تاریخ طبیعی پاریس در گفت‌وگو با رویترز، بلاب را از اسرار طبیعت دانست.

کشت نخود فرنگی، کینوآ و ۷ گیاه دیگر در خاک شبیه‌ به مریخ و ماه

اگر انسان قرار است روزی در سیاره‌ای دیگر زندگی کند باید بتواند راهی برای کاشت محصولات کشاورزی مورد نیازش پیدا کند. کاری که مت دیمون در فیلم مریخی نشان داد ممکن است و آزمایش‌های مختلفی که روی خاک شبیه به مریخ و ماه انجام گرفتند نیز موفقیت‌آمیز بودند. جالب آنکه، در آزمایش‌های انجام گرفته، کشاورزی در خاک شبیه به مریخ نسبت به ماه نتایجی بهتری داشت. پژوهشگران مرکز تحقیقاتی دانشگاهی واخنینگن در هلند در پژوهش خود از رگولیت‌های (سنگ‌پوشه) شبیه‌سازی شده مریخ و ماه استفاده کردند.

رگولیت شبیه‌سازی شده با مواد آلی مورد نیاز برای رشد گیاهان ترکیب شد. در این آزمایش‌۱۰ گیاه مختلف، شاهی (تره تیزک)، منداب، گوجه فرنگی، تربچه، گندم، کینوآ، اسفناج، پیاز، نخود فرنگی و تره فرنگی در خاک فضایی کشت شدند که همگی به‌جز اسفناج به‌خوبی رشد کردند. ترکیب خاک مریخ از اطلاعات مخابره شده کاوشگرهای وایکینگ ۱ و ۲ و مارس پتفایندر بازسازی شد. در همین حال، دقت پژوهشگران برای بازسازی خاک ماه بیشتر بود. قبلا سری مأموریت‌های آپولو توانسته بودند نمونه‌های ارزشمندی از خاک ماه را به زمین بیاورند که ناسا توانسته خاک شبیه‌ به ماه را برای پژوهش‌های علمی شبیه‌سازی کند و پژوهشگران نیز از همین خاک استاندارد بهره بردند.  با این حال، نکته‌ای که قابل تأمل است اینکه پژوهشگران در بررسی‌های خود تنها توجه خود را معطوف نوع خاک مریخ و ماه کرده بودند، اما برای کاشت گیاه در فضا عوامل زیاد دیگری از جمله تابش‌های خورشیدی و سرمای شدید نیز تأثیرگذار هستند.

موش‌ها هم رانندگی یاد گرفتند

پژوهشگران دانشگاه ریچموند، ویرجینیا توانستند به موش‌ها رانندگی یاد بدهند. این سری آزمایش‌ها نشان داد که موش‌ها دارای ظرفیت یادگیری بیش از آنچه قبلا دانسته می‌شد هستند. کِلی لامبرت، متخصص علوم اعصاب و همکارانش برای پژوهش اخیر، خودروی کوچکی با ۳ میله مِسی به‌عنوان فرمان طراحی کردند. لامبرت و همکارانش توانستند با دادن پاداش‌هایی به موش‌ها یاد بدهند از هر کدام از ۳ میله برای حرکت به چپ، راست و وسط استفاده کنند.

در این آزمایش ۶ موش ماده و ۱۱ موش نر آموزش رانندگی دیدند. موش‌های مورد آزمایش به دو گروه تقسیم شدند، موش‌هایی که در محیطی پویا و پیچیده زندگی می‌کردند به‌طرز چشمگیری سریع‌تر از موش‌هایی که در محیطی ملال‌آور و کسل‌کننده زندگی می‌کردند رانندگی را آموختند. درواقع، یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد، شیوه زندگی پویا و چالشی می‌تواند محرک موش‌ها برای یادگیری باشد. مورد جالب دیگر اینکه موش‌ها نیز مانند انسان‌ از کسب مهارت در یک وظیفه دشوار رضایت‌ پیدا می‌کنند. پژوهشگران اعلام کردند، پژوهش اخیر نشان می‌دهد، انعطاف‌پذیری عصبی موش‌ها (همان توانایی مغزی برای انطباق و یادگیری وظایف جدید) از آنچه قبلا تصور می‌شد بسیار بیشتر است.

تریلوبیت‌ها هم رفتاری جمعی داشتند

فسیل‌هایی که به‌تازگی در مراکش کشف شدند، حرکت دسته‌جمعی بندپایانی ماقبل تاریخی را نشان می‌دهد. تصور عمده بر این بوده که رفتار جمعی در دوره تکامل موجودات کره زمین، نسبتا متاخر است، اما درواقع این رفتار پیچیده سابقه‌ای بسیار طولانی داشته است. تریلوبیت‌ها، موجوداتی نابینا بودند، بنابراین ممکن است از بدن بندبند و پوشش سخت خارجی خود برای ارتباط با یکدیگر استفاده کرده باشند. پژوهشگران کشف اخیر را در شهر مراکش (حمرا) در منطقه‌ای انجام دادند كه به دلیل وجود فسیل‌های متنوعش از دوران زمین‌شناسی اردویسین مشهور است. این دوره‌ی زمین‌شناسی كه حدود ۴۸۵ میلیون سال پیش شروع شده، یكی از شش دوره‌ای است كه روی هم به آن دوران دیرینه‌زیستی یا پالئوزوئیک گفته می‌شود. شهرت دوره‌ی اردویسین بیشتر به دلیل غنای موجودات دریایی آن است؛ از ماهیان اولیه گرفته تا مرجان‌ها و عقرب‌های دریایی که به اندازه یک انسان جثه داشتند!

خود تریلوبیت‌ها نیز بندپایانی بسیار جان سختی شبیه به سوسک بودند که توانستند از چندین رویداد انقراضی بزرگ جان سالم به در ببرند. این دو رویداد، یکی در انتهای اردویسین، حدود ۴۴۴ میلیون سال پیش و دیگری در انتهای دوونین حدود  ۳۶۰ میلیون سال پیش رخ دادند. تریلوبیت‌ها تا ۲۵۲ میلیون سال قبل در بستر اقیانوس‌ها و دریاها زندگی ‌کردند و سرانجام با انقراض مشهور دوره‌ی پرمین که موجب انقراض ۹۵ درصد موجودات کره زمین شد برای همیشه از صفحه‌ی روزگار محو شدند. دانشمندان اطلاعات زیادی در مورد زندگی و رفتار تریلوبیت‌ها ‌ندارند، اما فسیل‌های اخیرا کشف شده نشان می‌دهد که این بندپایان باستانی دارای نوعی رفتار جمعی به‌خصوص بوده‌اند.

در چنین روزی، موشک وی ۲ اولین عکس زمین از فضا را ثبت کرد

روز ۲۴ اکتبر ۱۹۴۶ (۲ آبان ۱۳۲۵)، یک موشک وی ۲ اولین عکس زمین را از فضا ثبت کرد. اگرچه این عکس سیاه و سفید و بی‌کیفیت ممکن است امروز چندان جالب به نظر نرسد، اما در روزگار خودش که هیچکس زمین را از فضا ندیده بود، رویدادی مهمی بود. درست ۷۳ سال قبل، موشک وی ۲ از حوزه‌ی موشکی وایت سندز، نیومکزیکو به فضا پرتاب شد. این موشک به دوربین ۳۵ میلیمتری مجهز بود که هر یک و نیم ثانیه یک عکس می‌گرفت. وی ۲ قبل از اینکه به زمین بازگردد توانست تا ارتفاع ۱۰۵ کیلومتری سطح زمین صعود کند. اما وی ۲ که مانند اغلب موشک‌ها یک‌بار مصرف بود، با سرعت ۵۶۳ کیلومتر بر ساعت در جایی در بیابان‌های نیومکزیکو به زمین برخورد کرد و خودش و دوربین همراهش کاملا منهدم شدند. خوشبختانه، فیلم‌های دوربین که در محفظه‌ای فلزی گذاشته شده بودند سالم باقی ماندند تا اولین عکس زمین از فضا از روی همین‌ فیلم‌ها ظاهر شود.  

عکس دیدنی تلسکوپ هابل از سیارکی در سحابی خرچنگ

خط‌افتادگی که در میانه‌ی تصویر می‌بینید، سیارکی است که رگه‌های آن در عکس جدید تلسکوپ فضایی هابل از سحابی خرچنگ دیده می‌شود. تلسکوپ هابل برای تصویربرداری از سحابی‌ها برای مدت مشخصی روی بخش خاصی از آسمان شب زوم می‌کند و درست مانند عکاسی نجومی روی زمین که در آن رد ستارگان در تصویر دیده می‌شود، هابل نیز می‌تواند رد اجرام نجومی مختلفی را در آسمان شب شکار کند. به همین دلیل، منجمان آماتور اغلب در تصاویر هابل به‌دنبال شناسایی عناصر تصویر هستند.

رد سیارکی که در این تصویر می‌بینید را هم منجم آماتوری به نام مِلینا تیوِنو از آلمان مشاهده کرده است. تیوِنو از تصاویر بارگذاری شده در پروژه علمی Zooniverse بهره برده که در آن شهروندان عادی و منجمان آماتور به شناسایی سیارک‌ها در تصاویر هابل کمک می‌کنند. سیارکی که در تصویر دیده می‌شود برای اولین‌بار در سال ۲۰۰۱ شناسایی شده و ۲۰۰۱ SE101 نام دارد. این سیارک از اجرام مشهور به کمربند سیارکی است که در مداری میان مدار مریخ و مشتری به دور خورشید گردش می‌کنند. ناسا شمار سیارک‌هایی با قطر بالای ۱ کیلومتر را حدود ۱٫۹ میلیون تخمین زده است. تصاویری که در آن رد سیارک‌ها دیده می‌شود به لحاظ علمی ارزشمند هستند و دانستن مکان و زمان ثبت هر تصور نیز می‌تواند به دانشمندان در تخمین سرعت و مسیر گذشته و آینده سیارک‌ها کمک کند. یافته‌هایی که در نهایت می‌تواند، به بهبود مسیریابی سیارک‌ها کمک کند که برای محافظت سیاره‌ی زمین در برابر سیارک‌های بالقوه خطرناک کاربرد زیادی خواهد داشت.

عکس دیدنی تلسکوپ هابل از مدوسای آسمان

کهکشانی که در این عکس مشاهده می‌کنید، به سبب شاخک‌هایش به مدوسا مشهور است. در کاتالوگ‌های نجومی به کهکشان مدوسا، NGC 4194 گفته می‌شود. کهشکان مدوسا در صورت فلکی دب اکبر (خرس بزرگ) و در فاصله حدود ۱۳۰ میلیون سال نوری از کره زمین قرار دارد. کهشکان مدوسا در دوران اولیه‌ی شکل‌گیری خود درواقع دو کهکشان بوده که با هم ادغام شدند و در اثر این ادغام مواد ستاره‌ای و گرد و غبار به فضا پرتاب شدند. همین جریان‌های گاز و غبار کیهانی نیز در تصاویر شبیه ماران روی سر مدوسا دیده می‌شوند. مدوسا از نسل گورگون‌ها در اساطیر یونان باستان بود که به‌جای مو روی سرش مارهای مخوفی رویده بود و هر کس به چشمانش خیره می‌شد به سنگ تبدیل می‌شد. البته حالا می‌توانید بدون ترس به مرکز کهکشان که به «چشم مدوسا» مشهور است نگاه کنید!