آمار و ارقام نشان می‌دهد، تعداد کودکان و افراد بالغی که در روزهای دارای آلودگی شدید هوا در سرتاسر انگلیس برای درمان اورژانسی به بیمارستان منتقل می‌شوند، افزایش می‌یابد. هر سال، در روزهایی که آلودگی هوا شدید است، مراکز اورژانس شاهد بیش از ۱۲۰ ایست قلبی اضافی، بیش از ۲۳۰ سکته‌ی اضافی و حدود ۲۰۰ مورد بیشتر از افراد مبتلا به آسم که نیاز به درمان بیمارستانی پیدا می‌کنند، هستند. سیمون استیونز، مدیر اجرایی NHS England می‌گوید:

آمار جدید نشان می‌دهد که آلودگی هوا در حال حاضر باعث هزاران سکته، حمله‌ی قلبی و حمله‌ی آسم می‌شود، بنابراین بدیهی است که وضعیت اضطراری آب‌و‌هوایی درواقع یک وضعیت اضطراری سلامتی نیز محسوب می‌شود. از آن‌جایی که مرگ‌و‌میر قابل پیشگیری در زمان کنونی در حال اتفاق افتادن است و نه در سال‌های ۲۰۲۵ یا ۲۰۵۰، باید هم‌اکنون دربرابر آن اقداماتی انجام دهیم.

مطالعات پیشین نشان داده‌اند، در روزهایی که آلودگی هوا شدید است، میزان مراجعه به بیمارستان زیاد می‌شود اما داده‌های جدید اعداد دقیقی را برای ۹ شهر انگلیس مهیا کرده و نشان‌دهنده‌ی ارتباط آشکار بین حملات قلبی، سکته، بیماری‌های تنفسی و هوای کثیف است. پژوهشگران روزهای دارای آلودگی بالا را با تقسیم سال به دو بخش براساس سطح آلودگی، تعریف کرده و تعداد موارد بیماری را در نیمه‌ی دارای آلودگی شدید و نیمه‌ی دارای آلودگی پایین مقایسه کردند. داده‌ها که به‌وسیله‌ی پژوهشگران دانشگاه کینگز لندن جمع‌آوری شد، شامل اطلاعات مربوط به شهرهای لندن بود که در آن ۳۳۸ مورد فوریت پزشکی بیشتر در روزهای دارای آلودگی شدید دیده می‌شود، بیرمنگام (۶۵ مورد در سال)، بریستول (۲۲)، دربی (۱۶)، لیورپول (۲۸)، منچستر (۳۴)، ناتینگهام (۱۹)، آکسفورد (۱۰) و ساوت‌همپتون (۱۶).

در بیشتر پژوهش‌های اخیر که درمورد آلودگی هوا انجام شده، روی اثرات مادام‌العمر مواجهه‌ی مزمن با آلودگی هوا ازجمله زوال شناختی، توقف رشد در کودکان و مرگ زودهنگام تمرکز شده است. آلودگی هوا می‌تواند اثرات نامطلوب فوری نیز روی سلامتی داشته باشد. جنی بیتس، یکی از اعضای شبکه‌ی بین‌المللی دوستان زمین که در راستای مبارزه با آلودگی هوا فعالیت می‌کند، می‌گوید:

بسیاری از مردم ممکن است متوجه نباشند که آلودگی شدید هوا تا چه حد خطرناک بوده و می‌تواند موجب آغاز حملات قلبی، سکته و حملات آسم شود و نیز دارای عوارض سلامتی طولانی‌مدتی است. این ارقام باید زنگ خطری برای مسئولان شهرها باشد تا در این راستا اقدامات اساسی انجام دهند.

دولت بریتانیا متعهد شده است که در قالب لایحه‌ی محیط زیست خود با آلودگی هوا مبارزه کند. پولی بیلینگتون، مدیر UK100، شبکه‌ای از رهبران دول محلی در سرتاسر انگستان که متعهد شده تا سال ۲۰۵۰ به مرحله‌ای برسند که فقط از انرژی‌های پاک استفاده کنند، می‌گوید:

ما می‌خواهیم استانداردهای آلودگی هوای تعیین‌شده ازسوی سازمان جهانی بهداشت را در این لایحه ببینیم زیرا آن‌ها به‌عنوان استاندارد طلایی درنظر گرفته می‌شوند. همچنین یک مهلت زمانی الزام‌آور باید تعیین شود تا از اجرای این برنامه‌ها اطمینان حاصل شده و برنامه‌ریزی طولانی‌مدت ممکن شود. موانع پیش‌روی این اقدامات عدم افزایش قدرت مسئولان مربوطه و نبود مرجعی برای تأمین اعتبار این برنامه‌ها است.

هیثر والتون، متخصص بهداشت گروه پژوهش‌های محیط زیست دانشگاه کینگز لندن گفت که این مطالعه با هدف ارائه‌ی جزئیات بیشتری نسبت‌به دیگر مطالعاتی که بیشتر روی تأثیرات آلودگی هوا روی امید به زندگی تأکید کرده‌اند، انجام شده است. در یکی از این مطالعات، تخمین زده شد که آلودگی هوا در بریتانیا، سالیانه، در مرگ ۳۶ هزار نفر نقش دارد. پژوهشگران با بررسی پذیرش‌های بیمارستانی مرتبط با موارد ایست قلبی، سکته و آسم توانستند تصویری واضح از تأثیرات حاد آلودگی هوا روی مردم ارائه دهند. والتون گفت:

این مطالعه شواهد دیگری را درمورد نیاز مبرم به انجام اقدامات بیشتری برای کاهش آلودگی هوا فراهم می‌کند.

بیتس گفت، ایجاد مناطق هوای پاک مورد نیاز است اما اقداماتی نیز باید برای کاهش ترافیک انجام شود زیرا تمام وسایل نقلیه ذرات ریز آلاینده‌‌ی هوایی را از ترمز و لاستیک تایرها تولید می‌کنند. به این ترتیب، می‌توان به‌طور هم‌زمان هم به مشکل آلودگی هوا و هم مسئله‌ی تغییرات اقلیمی پرداخت و به سالم‌تر و جذاب‌تر شدن شهرها کمک کرد. وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی بریتانیا نیز اعلام کرد:

ما برای بهبود کیفیت هوا و مقابله با آلودگی هوا اقداماتی فوری انجام می‌دهیم تا مردم زندگی‌های سالم و طولانی‌تری داشته باشند. در لایحه‌ی محیط‌زیست ما، اقدامات بلندپروازانه‌ای برای کاهش ذرات آلاینده‌ی هوا و افزایش قدرت‌ مسئولان محلی برای پرداختن به منابع اصلی آلوده‌کننده در نظر گرفته شده است. ما در حال حاضر به‌سختی تلاش می‌کنیم تا انتشارات حاصل از حمل‌و‌نقل را کاهش دهیم و ۳/۵ میلیارد پوند برای پاک‌کردن هوای خود سرمایه‌گذاری می‌کنیم. استراتژی هوای پاک ما از سوی سازمان جهانی بهداشت مورد تحسین قرار گرفته و الگویی است که دیگر کشورهای جهان باید آن را دنبال کنند.

هفته‌ی گذشته، ناظران محیط‌زیست اروپا دریافتند که درزمینه‌ی کاهش سطح ذرات آلاینده‌ی ریزی که با عنوان PM2.5 شناخته می‌شوند، پیشرفت ناچیزی در اروپا اتفاق افتاده است. این ترکیبات یکی از خطرناک‌ترین اشکال آلودگی هستند، زیرا می‌توانند به اعماق ریه‌ها و نیز جریان خون نفوذ کنند.

یکی از اپلیکیشن‌های ساخته‌شده توسط مایکروسافت اخیرا توانسته است به موفقیت جدید و مهمی دست پیدا کند. براساس گفته‌های ویشنو نَث، مدیر اپلیکیشن‌های مایکروسافت، اپلیکیشن اندرویدی Your Phone Companion به بهترین اپلیکیشن رایگان فروشگاه گوگل پلی استور (Google Play Store) در آمریکا تبدیل شده است. آمار نشان می‌دهد که این اپلیکیشن تاکنون بیش از ۱۰ میلیون بار در گوگل پلی دانلود شده است.

Your Phone Companion برای رفتن به صدر جدول برترین اپلیکیشن‌های رایگان گوگل پلی از اپلیکیشن‌های محبوبی نظیر فیسبوک مسنجر، تیک‌تاک، اینستاگرام و CashApp عبور کرده و در زمان نگارش این خبر نیز همچنان با قدرت به صدر جدول تکیه زده است.

مدیر اپلیکیشن‌های مایکروسافت در توییت جدید نوشته است:

اپلیکیشن شماره یک در گوگل پلی! از همه‌ی شما متشکرم. هرگز فکر نمی‌کردم که ببینم اپلیکیشن Your Phone Companion - Link to Windows در صدر جدول برترین‌های گوگل پلی قرار گیرد.

قرارگیری در صدر جدول برترین اپلیکیشن‌های رایگان گوگل پلی، دستاوردی مهم برای Your Phone به‌شمار می‌آید. مایکروسافت اپلیکیشن موردبحث را در ماه مه ۲۰۱۸ به‌صورت رسمی منتشر کرد؛ Your Phone طی ماه‌های گذشته، به‌روزرسانی‌های درخورتوجهی را به‌خود دیده تا میزبان ویژگی‌هایی جدید شود و تجربه‌ی کار با آن لذت‌بخش‌تر از قبل باشد. اپلیکیشن مذکور در اصل به‌عنوان بخشی از به‌روزرسانی اکتبر ۲۰۱۸ ویندوز ۱۰ منتشر شد و روی این سیستم‌عامل قرار گرفت.

اپلیکیشن Your Phone به کاربران ویندوز ۱۰ و گوشی‌های اندرویدی امکان می‌دهد که به‌راحتی دستگاه‌هایشان را با‌ یکدیگر همگام‌سازی کنند؛ هماهنگی ایجادشده توسط اپلیکیشن موردبحث در بین ویندوز و اندروید، تا حدی ما را یاد هماهنگی سیستم‌های عامل iOS و macOS اپل می‌اندازد. 

به‌لطف Your Phone می‌توان پیام‌های متنی گوشی را از طریق ویندوز مشاهده کرد؛ همچنین امکان مشاهده‌ی تصاویر اخیر و اجرای اپلیکیشن‌های اندرویدی گوشی از طریق اپلیکیشن Your Phone در ویندوز ۱۰ وجود دارد. تمامی این موارد دست به دست هم می‌دهند تا Your Phone را به اپلیکیشنی عالی و بسیار کاربردی تبدیل کنند.

مایکروسافت همواره درحال اعمال به‌روزرسانی در Your Phone است تا تجربه‌ی استفاده از آن را بهبود بخشد. ردموندی‌ها گفته‌اند که قصد دارند در به‌روزرسانی‌های آینده‌ی Your Phone امکان پاسخ‌دادن به تماس‌های گوشی را از طریق رایانه‌ی مبتنی بر ویندوز ۱۰ فراهم کنند. افزون بر این موارد، Your Phone در ویندوز ۱۰ توانایی نمایش درصد باتری گوشی را دارد و می‌تواند والپیپرهای آن را روی ویندوز همگام‌سازی کند. 

برخی افراد ممکن است از دستاورد جدید مایکروسافت شگفت‌زده شوند، اما این نخستین‌باری نیست که چنین موفقیتی برای ردموندی‌ها به‌دست می‌آید. حدودا اواخر سال گذشته بود که Your Phone در بین برترین اپلیکیشن‌های گوگل پلی از لحاظ روند صعودی محبوبیت قرار داشت و از همان زمان می‌شد فهمید که شمار زیادی از کاربران به آن تمایل دارند. افزون بر این موارد، مایکروسافت مدتی پیش اعلام کرد که شمار دانلودهای نسخه‌ی اندرویدی مرورگر اج مرز یک میلیون را رد کرده است.

برای همگام‌سازی محتوای گوشی اندرویدی‌تان با ویندوز ۱۰، لازم است اپلیکیشن Your Phone را روی رایانه و Your Phone Companion را روی گوشی نصب کنید. پس از نصب هردوی این اپلیکیشن‌ها،‌ تنها کاری که باید انجام دهید این است که آن‌ها را روی دستگاه‌های خود باز کنید و مراحل راه‌اندازی را یکی پس از دیگری پشت سر بگذارید. می‌توانید اپلیکیشن Your Phone Companion را از طریق این صفحه در گوگل پلی و Your Phone را از طریق این صفحه در مایکروسافت استور دانلود کنید.

مایکروسافت اعلام کرده است که قصد دارد در سال ۲۰۲۰ دستگاه جدیدی را با نام سرفیس دوئو منتشر کند؛ احتمالا عرضه‌ی سرفیس دوئو به محبوبیت بیشتر Your Phone منتهی خواهد شد و این اپلیکیشن همچنان در آینده نیز به‌عنوان عضو مهمی از اکوسیستم مایکروسافت ایفای نقش خواهد کرد.

محققان می‌گویند به نظر می‌رسد که مغز تمام تلاش خود را می‌کند تا از رویارویی و تفکر درباره‌ی پدیده‌ی اجتناب ناپذیر مرگ جلوگیری کند. مطالعه‌ای نشان می‌دهد که مغز همچون سپری در مقابل ترس از این واقعیت هستی از ما محافظت می‌کند و این اتفاق ناگوار را از جمله اتفاقاتی می‌پندارد که فقط دیگران را به کام خود می‌کشد.

محققی به‌نام یائر دور زیدرمن در دانشگاه بار ایلان در فلسطین اشغالی می‌گوید:

 مغز قبول نمی‌کند که مرگ برای ما هم اتفاق می‌افتد. گویا مکانیزمی با قدمت دیرین در مغز وجود دارد و زمانی‌که اطلاعاتی در خصوص اینکه مرگ برای ما هم اتفاق می‌افتد در اختیار مغز قرار می‌گیرد، این سازوکار دست به کار شده و به مغز می‌گوید که این اطلاعات قابل اعتماد نیستند؛ پس آن‌ها را باور نکن.

البته باید گفت که محافظتِ مغز از انسان در برابر افکاری که هیجانات ترس و وحشت از مرگ را در ما ایجاد می‌کنند، امری ضروری برای زندگی کردن در زمان حال است. این سپرِ محافظ در همان ابتدای زندگی یعنی زمانی‌که متوجه می‌شویم که مرگ پدیده‌ای اجتناب‌ناپذیر است و برای همه، از جمله خودمان، اتفاق می‌افتد، در مغز فعال می‌شود.

دکتر زیدرمن در ادامه اظهاراتش درباره‌ی مرگ گفت:

در لحظاتی که به آینده می‌اندیشید، احتمالا متوجه می‌شوید که روزی این پدیده‌ی ناگوار برای شما هم اتفاق می‌افتد و شما قادر به جلوگیری از آن نیستید. درواقع، این امر با ذات زیست‌شناختی ما در تناقض است؛ چراکه از لحاظ زیست‌شناختی به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شده‌ایم که زنده بمانیم.

دکتر زیدرمن و همکارانش، آزمایشی را طراحی کردند تا ببینند مغز چگونه با افکار مربوط به مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند. محققان در این آزمایش سعی کردند تا با روشی سیگنال‌هایی از تعجب و حیرت در مغز ایجاد کنند و به‌کمک این سیگنال‌ها از وضعیت مغز در مقابله با افکار مرگ باخبر شوند. طی این آزمایش، از داوطلبان خواسته می‌شد که به چهره‌ی افرادی که در مانیتور ظاهر می‌شد نگاه کنند و از طرفی فعالیت مغز این داوطلبان در همین حین ارزیابی می‌شد.

گاهی صورت خود فرد یا گاهی صورت یک فرد غریبه روی صفحه‌‌ی نمایش ظاهر می‌شد و سپس چهره‌ای متفاوت به داوطلبان نشان داده می‌شد. با دیدن تصویر آخرین چهره، مغز به‌شدت متعجب می‌شد؛ زیرا این تصویر با آنچه مغز پیش‌بینی کرده بود مغایرت داشت. کلمات مختلفی بالای تصاویر نمایان می‌شد که در نیمی از موارد این کلمات مربوط به مرگ بودند، نظیر دفن‌کردن یا خاکسپاری.

نتیجه‌ی جالبی که از آزمون به دست آمد این بود که دانشمندان متوجه شدند، زمانی‌که کلمه‌ی مربوط به مرگ روی عکس چهره‌ی خود فرد نمایش داده می‌شد، مغز داوطلب بلافاصله سیستم پیش‌بینی خود را غیرفعال می‌کرد یا کلمات را اصلا به خود نسبت نمی‌داد و درباره‌ی دیگران پیش‌بینی می‌کرد. به‌عبارتی، مغز ارتباط میان خود فرد را با مرگ نمی‌پذیرفت و ارزیابی‌های امواج مغز هیچ‌گونه علامتی از تعجب و حیرت را ثبت نمی‌کردند.

دکتر زیدرمن در ادامه افزود:

ما با تفکرات منطقی نمی‌توانیم حقیقت مرگ را انکار کنیم، اما عملکرد مغز به‌گونه‌ای است که فکر می‌کنیم این اتفاق برای دیگران می‌افتد.

این مطالعه ماه آینده در مجله‌ی NeuroImage منتشر خواهد شد.

در گذشته‌ی نه چندان دور، دکتر زیدرمن خاطرنشان کرده بود که مقابله‌ی مغز با افکار مربوط به مرگ با حقیقتِ وقوع این پدیده در اطراف ما دارای تعادل است؛ زیرا وی بر این باور است که امروزه در جامعه، با وجود افراد زیادی که در تخت‌های بیمارستان بستری هستند یا افراد مسن که نیاز به مراقبت دارند، فوبیای مرگ بسیار تقویت می‌شود؛ بنابراین احتمالا مردم از آینده خود در بی‌خبری به سر می‌برند و همین امر به فوبیا و وحشت هرچه بیشتر از مرگ دامن می‌زند.

آرناد ویزمن، روانشناس از دانشگاه کنت، می‌گوید:

انسان‌ها برای اینکه افکار مرگ را دور کنند، خود را با مکانیزم‌های دفاعی فراوانی تجهیز می‌کنند؛ مثلاً جوان‌ترها احتمالاً مرگ را اتفاقی برای دیگران می‌پندارند.

وی نیز طی بررسی‌های خود دریافت که در جوامع مدرن مردم به‌شدت از «فرار کردن» که وی آن را «درجا زدن» می‌خواند، استقبال می‌کنند و از مصادیق آن می‌توان به سرگرم بودن با گوشی‌های هوشمند و خرید وسایل بیشتر اشاره کرد که زمانی برای تفکر درباره‌ی مرگ نمی‌گذارند. این بدان معنا است که درواقع، چون راه‌حلی برای این مسئله وجود ندارد، انسان‌ها به نوعی با پاک‌کردن صورت مسئله سعی می‌کنند از آن فرار کنند.

سرانجام بولینگر تصمیم گرفت تا قیمت خودروهای الکتریکی خود را اعلام کند. انتظار نمی‌رفت که مدل شاسی‌بلند B1 و پیکاپ B2، قیمت پایه یکسانی داشته باشند؛ اما هر دو خودروی الکتریکی بولینگر ۱۲۵،۰۰۰ دلار قیمت دارند.

تصور اولیه این بود که وانت از مدل شاسی‌بلند گران‌تر باشد. بولینگر B2 خودروی بسیار بزرگتری با طول ۵۲۷ سانتی‌متر است، درحالی‌که طول B1 به ۴۳۵ سانتی‌متر می‌رسد. فاصله‌ی محوری نیز در هر دو مدل بسیار برجسته به نظر می‌رسد؛ ۳۵۳ سانتی‌متر برای B2 در مقابل  ۳۰۱ سانتی‌متر برای مدل B1. با این حال هر دو مدل ۱۹۶ سانتی‌متر عرض و ۱۸۴ سانتی‌متر ارتفاع دارند.

B1 دارای وزن خالص ۲،۱۷۷ کیلوگرمی است، اما وزن B2 به ۲،۲۶۷ کیلوگرم می‌رسد. نکته‌ی درخورتوجه درباره‌ی وانت این است که با باز شدن در کفی عقب، قادر به حمل اجسام بلند به طول حدود ۵ متر خواهد بود. مدل شاسی‌بلند نیز از در عقب بهره می‌برد که فقط برای اشیاء با طول ۴۱ سانتی‌متر طراحی شده است.

برخی می‌گویند اگر قیمت بولینگر B2 حتی مقدار بسیار اندکی بیشتر از B1 بود، چنین قیمت‌گذاری منطقی به نظر می‌رسید؛ اما قیمت برابر برای دو خودروی الکتریکی کاملاً متفاوت کمی عجیب به نظر می‌رسد. احتمالاً این شرکت فکر می‌کند اختلاف قیمت بین دو مدل، راه‌حل مناسبی برای محدودکردن تقاضا نیست. هر دو مدل B1 و B2 دارای باتری ۱۲۰ کیلووات ساعت برای پیمودن مسیر ۳۲۰ کیلومتر طبق استاندارد EPA هستند. شرکت سازنده تخمین می‌زند که مصرف سوخت معادل آن‌ها حدود ۳/۳۵۰ لیتر به ازای ۱۰۰ کیلومتر خواهد بود. خودروهای برقی بولینگر دارای درگاه J1772 هستند و ده ساعت طول می‌کشد تا بتوانند شارژ خود را از پریز برق ۲۲۰ ولت بازیابی کنند. شارژ سریع با درگاه CCS انجام می‌شود و ۷۵ دقیقه طول می‌کشد.

با پیکربندی دو موتوره که یکی برای هر محور استفاده می‌شود، بولینگر B1 و B2 می‌توانند ۶۱۴ اسب‌بخار قدرت و ۹۰۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید کنند. بیشینه سرعت ۱۶۰ کیلومتربرساعت خواهد بود درحالی‌که رسیدن به سرعت ۹۶ کیلومتربرساعت از حالت سکون به ۴/۵ ثانیه زمان نیاز دارد.

درحالی‌که محصولات بولینگر بسیار ابتدایی و بدون کیسه هوا هستند، چرا باید برای هر یک از آن‌ها ۱۲۵،۰۰۰ دلار پرداخت کرد؟ شرکت سازنده قبلاً هشدار داده بود که محصولات آن ارزان نیستند و هنوز به تجهیزات سفارشی اشاره نکرده بود که می‌توانند این قیمت را بسیار بالاتر ببرند.

پیش‌بینی می‌شود که آن‌ها می‌خواهند تولید بدنه‌ی تمام آلومینیومی را به‌عنوان کار دست‌ساز برای مدت زمان طولانی نگه دارند و تیراژ تولید را نیز به تعداد کافی تنظیم کنند. چنین کاری به این شرکت اجازه می‌دهد تا روی تولید روباتیک به روش پایدار و بدون بالاآوردن بدهی زیاد در فرایند، سرمایه‌گذاری کند. علاوه بر این، هر دو مدل بولینگر B1 و B2 وضعیت بسیار انحصاری دارند. با تقاضای بیشتر از تیراژ تولید، آن‌ها حتی می‌توانند به سود بیشتری نیز دست یابند.

بولینگر نیازی به ارائه‌ی تجهیزات اضافی برای خودروهای برقی خود ندارد. افرادی که مایل به خرید B1 یا B2 هستند باید ماه‌ها منتظر بمانند تا خودروی خود را تحویل بگیرند یا اینکه به خرید مدل‌های دست دوم با قیمت بالاتر از معمول اقدام کنند. چنین اتفاقی قبلاً نیز برای برخی خودروسازان از جمله مورگان رخ داد.

ازآنجاکه تحویل خودروها فقط از سال ۲۰۲۱ آغاز می‌شود، علاقه‌مندان هنوز هم باید زمان زیادی برای دیدن چنین خودروهایی در جاده منتظر بمانند. بولینگر در هر حال ۱۰۰۰ دلار بیعانه برای سفارش خودروها در نظر گرفته است، که احتمالاً برای تأمین بودجه‌ی تولید مورد استفاده قرار می‌گیرد. خودروهای برقی بولینگر قابلیت‌های آف‌رود نیز ارائه می‌دهند که می‌تواند آن‌ها را در شرایط واقعی مطلوب‌تر کند.

خودروهای برقی بولینگر از سیستم تعلیق مجهز به کنترل الکترونیکی و خودترازشونده با امکان تنظیم ارتفاع بهره می‌برند. فاصله‌ی کف خودرو با سطح زمین در حالت پیش‌فرض ۳۸۱ میلی‌متر خواهد بود، که به‌صورت دستی قابل تنظیم است و می‌تواند روی ۲۵۴ یا ۵۰۸ میلی‌متر تنظیم شود. موتورهای عقب و جلو به‌صورت الکترونیکی برای ارائه‌ی حالت تمام چرخ محرک در ارتباط هستند و هر دو دیفرانسیل الکترونیکی قفل‌شونده ارائه می‌دهند.

خودروهای برقی بولینگر دارای جعبه‌دنده دو سرعته (حالت دنده سبک و سنگین) و حالت خلاص برای یدک‌کشی خواهند بود. جعبه‌دنده نسبت دنده ۱۱/۴: ۱ را در حالت سبک و ۲۲/۵: ۱ را در حالت سنگین ارائه می‌دهد.

بولینگر هنوز زوایای ورود و خروج و انحراف و همچنین عمق حرکت در آب را منتشر نکرده است. بدنه‌ی تمام آلومینیومی و پیشنهاد ماندگاری همیشگی این خودروها، بدون شک توجه بسیاری از علاقه‌مندان به رانندگی آف‌رود را به خود جلب خواهد کرد. با این حال پیشنهاد جذاب بولینگر برای بسیاری از آن‌ها ۱۲۵،۰۰۰ دلار هزینه دارد.

به‌طور معمول تا پیش از فرا رسیدن تاریخ رونمایی رسمی گوشی‌های هوشمند، جزئیات زیادی از مشخصات فنی آن‌ها از طریق رسانه‌های مختلف فاش می‌شود، اما تاکنون شاهد انتشار جزئیات زیادی درمورد پرچم‌دار بعدی سامسونگ که فعلا از آن با نام گلکسی اس ۱۱ (Galaxy S11) یاد می‌کنیم، نبوده‌ایم. بااین‌حال به‌نظر می‌رسد که افشای جزئیات مربوط به این گوشی کم‌کم آغاز می‌شود. 

یکی از مهم‌ترین سؤالاتی که کاربران درمورد گلکسی اس ۱۱ سامسونگ مطرح می‌کنند، تراشه‌ی استفاده‌شده در آن است. اگر پیگیر اخبار بوده باشید، می‌دانید که مدتی پیش بنچمارک منتسب به مدل جدید تراشه‌های رده‌بالای کوالکام یعنی اسنپدراگون ۸۶۵ فاش شد تا به‌صورت غیررسمی تولید این تراشه را تأیید کند. در ضمن سامسونگ چند روز پیش با برگزاری کنفرانسی ویژه به‌صورت رسمی از تراشه‌ی جدیدش با نام اکسینوس ۹۹۰ (Exynos 990) پرده‌برداری کرد. 

با نگاهی به مشخصات فنی اکسینوس ۹۹۰ متوجه می‌شویم که این سیستم-روی-چیپ، تراشه‌ای قدرتمند به‌شمار می‌آید؛ مدل جدید اکسینوس از دوربین‌های مجهز به حسگر ۱۰۸ مگاپیکسلی و همچنین نمایشگر با نرخ نوسازی (رفرش ریت) ۱۲۰ هرتز پشتیبانی می‌کند. بنابراین منطقی بود که انتظار داشته باشیم، کره‌ای‌ها بخواهند از تراشه‌ی موردبحث به‌عنوان قلب تپنده‌ی پرچم‌دار بعدی‌شان یعنی گلکسی اس ۱۱ و حتی شاید گلکسی نوت ۱۱ استفاده کنند. اخیرا یکی از افشاگران حوزه‌ی فناوری در توییتر مدعی شده است که سامسونگ چنین قصدی ندارد و اکسینوس ۹۹۰ قرار نیست در گلکسی اس ۱۱ حضور داشته باشد.

در توییت موردبحث آمده است:

اطلاعات جدیدی فاش شده است و جزئیات بیشتر به‌زودی از راه می‌رسد؛ اکسینوس ۹۹۰، سیستم-روی-چیپ پرچم‌دار سامسونگ در سال ۲۰۲۰ به‌شمار نمی‌آید.

مکس وین‌بچ، یکی از افشاگران مشخصات مربوط به گوشی‌های هوشمند است که پیش‌تر توانسته بود به‌درستی، بهره‌‌مندی گلکسی نوت ۱۰ سامسونگ را از تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۵ فاش کند. براساس ادعای جدید او، سامسونگ نمی‌خواهد در پرچم‌دار بعدی خانواده‌ی گلکسی S از تراشه‌ی اکسینوس ۹۹۰ استفاده کند. وین‌بچ می‌گوید که اکسینوس ۹۹۰، تراشه‌ی پرچم‌دار سامسونگ برای سال ۲۰۲۰ میلادی به‌شمار نمی‌آید. این یعنی احتمالا کره‌ای‌ها تراشه‌ی قدرتمندتری در دست ساخت دارند و می‌خواهند در آینده‌ای نزدیک از آن پرده‌برداری کنند. ادعای مطرح‌شده از سوی مکس وین‌بچ می‌تواند تاحدی منطقی باشد.

سامسونگ در اوایل سال جاری میلادی، تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۲۰ را برای گوشی‌های گلکسی S10e، گلکسی S10 و گلکسی S10 پلاس معرفی کرد. احتمالا سامسونگ قصد دارد رویکردی مشابه سال پیش را برای امسال نیز اتخاذ کند و اوایل سال ۲۰۲۰ به‌صورت رسمی از جدیدترین تراشه‌اش که همان تراشه‌ی پرچم‌دار خانواده‌ی اکسینوس است، پرده‌برداری کند. احتمالا در همان زمان جزئیات بیشتری نیز درمورد مشخصات فنی گلکسی اس ۱۱ منتشر خواهد شد.

صفحه‌ی توییتر آیس یونیورس که سابقه‌ی درخشانی در زمینه‌ی افشای مشخصات گوشی‌‌ها دارد نیز به مباحث اخیر درمورد اکسینوس جدید ملحق شده است. این صفحه‌ی توییتر می‌گوید، اکسینوس ۹۹۰ به‌عنوان مدل جدید اکسینوس ۹۸۰، به روند نام‌گذاری تراشه‌های سامسونگ پای‌بند بوده است؛ اما نباید فراموش کنید که اکسینوس ۹۸۰ را باید یک سیستم-روی-چیپ میان‌رده به‌شمار آورد که بیشتر برای رقابت با تراشه‌ای نظیر کرین ۸۱۰ هواوی روانه‌ی بازار شده است. با درنظرگرفتن همین توضیح، آیس یونیورس احتمال می‌دهد که سامسونگ از اکسینوس ۹۹۰ در سری جدید گوشی‌‌های خانواده‌ی گلکسی A استفاده کند.

اکسینوس ۹۹۰ با اتکا به لیتوگرافی ۷ نانومتری تولید شده است و از فناوری 5G هم پشتیبانی می‌کند؛‌ بنابراین به‌طور کلی تراشه‌ی توانمندی به‌شمار می‌آید. ادعای مطرح‌شده از سوی مکس وین‌بچ نشان می‌دهد که سامسونگ قصد دارد پشتیبانی از فناوری 5G را به گوشی‌های میان‌رده هم بیاورد تا نقش مهمی در همه‌گیر‌تر شدن این فناوری داشته باشد. برخی رسانه‌ها مدعی شده‌اند که سامسونگ قصد دارد گلکسی اس ۱۱ را به تراشه‌ی معرفی‌نشده‌ی اکسینوس ۹۸۳۰ مجهز کند. البته در حال حاضر زود است که بخواهیم درمورد مشخصات فنی دقیق اس ۱۱ اظهارنظر کنیم.

براساس آنچه تاکنون از رسانه‌های مختلف شنیده‌ایم، سامسونگ قصد دارد از دوربینی بسیار قدرتمند در گلکسی اس ۱۱ استفاده کند؛ درواقع پرچم‌دار بعدی سامسونگ تمرکز ویژه‌ای روی قابلیت‌های تصویربرداری خواهد داشت. شایعه‌ها می‌گویند که گلکسی اس ۱۱ قرار است به دوربینی با پشتیبانی از زوم اپتیکال ۵ برابری مجهز شود. در ضمن در اس ۱۱، سطح بیشتری از نمایشگر گوشی توانایی تشخیص اثر انگشت کاربر را خواهد داشت. افزون بر موارد یادشده، گفته می‌شود که سامسونگ در گلکسی اس ۱۱ از نمایشگر طویل‌تری استفاده کرده است.

دیدگاه شما کاربران زومیت دراین‌زمینه چیست؟

قیمت به‌روز، مشخصات فنی و هر اطلاعاتی که برای خرید ارزان و آگاهانه‌ی انواع گوشی سامسونگ نیاز دارید را در بخش محصولات زومیت بیابید؛ مقایسه‌ی مشخصات فنی انواع گوشی‌های سری S، J، M و A سامسونگ و گالری تصاویر رسمی این محصولات همگی در بخش محصولات در دسترس شما خواهد بود.

به‌جرئت می‌توان گفت قدرت ۶۰۰ اسب‌بخاری بی‌ام‌و M5 کد F90 واقعا برای خودرویی سدان زیاد است؛ ولی برای برخی از افراد حد‌و‌مرزی وجود ندارد و دقیقا اینجا است که شرکت‌های تیونینگ وارد عمل می‌شوند. تیونرها همیشه راهی برای افزایش قدرت پیشرانه‌ی خودرو پیدا می‌کنند و حالا نوبت به بی‌ام‌و M5 جدید رسیده تا زیر تیغ جراحی تیونرها قرار گیرد. شرکت تیونینگ جی‌پاور (G-Power) یکی از اولین تیونرهایی بود که روی بی‌ام‌و M5 کار کرد. 

این تیونر آلمانی بسته‌ی تقویتی برای بی‌ام‌و M5 طراحی کرده که قدرت پیشرانه را تا ۸۰۰ اسب‌بخار و گشتاور آن را تا ۱،۰۰۰ نیوتن‌متر افزایش می‌دهد. چنین اعداد درخورتوجهی درکنار سیستم چهارچرخ محرک، قدرتی درحد خودروهای سوپراسپرت را دراختیار M5 قرار می‌دهند. با چنین مشخصاتی، M5 می‌تواند در زمانی حدود ۱۰ ثانیه سرعت خود را از حالت سکون به ۲۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت برساند که از این نظر نیز، با خودروهای سوپراسپرت می‌تواند رقابت کند. 

اخیرا تیمی به‌نام AutoTopNL یکی از همین بی‌ام‌وهای جی‌پاور را آزمایش کرده است. در آزمایش AutoTopNL، بی‌ام‌و M5 جی‌پاور برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت، فقط به ۳/۱۴ ثانیه زمان نیاز دارد و در ۱۰/۰۷ ثانیه نیز به سرعت ۲۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت دست پیدا می‌کند.

این تنها بخشی از ماجرا است. با نگاهی دقیق‌تر به نتایج آزمایش متوجه می‌شویم M5 جی‌پاور برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتربر‌ساعت فقط به ۶/۷۵ ثانیه زمان نیاز دارد. حداکثر سرعت این خودرو نیز ۳۱۱ کیلومتر‌بر‌ساعت اعلام شده است. سرعت‌گیری صفر تا ۲۵۰ کیلومتربرساعت این خودرو نیز ۱۶/۳۵ ثانیه طول می‌کشد و مسافت ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلومتر‌بر‌ساعت را نیز تنها در ۱۸/۷۱ ثانیه طی می‌کند. این اعداد و ارقام با درنظرگرفتن وزن و ابعاد بی‌ام‌و M5 بسیار درخورتوجه هستند. 

گوگل از زمان معرفی رسمی اندروید، بارها به متن‌بازبودن آن اشاره کرده و با همین رویکرد توانسته است شرکای تجاری زیادی به‌سمت خود بکشاند. امروزه، شرکت‌های متعددی در سراسر دنیا گوشی‌ها و تبلت‌هایشان را با اندروید روانه‌ی بازار می‌کنند و محبوبیت این سیستم‌عامل را به‌شدت افزایش داده‌اند؛ به‌حدی که طبق آمار، رویکرد گوگل تأثیر مهمی روی تبدیل اندروید به محبوب‌ترین پلتفرم رایانشی دنیا گذاشته است.

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سیستم‌عامل اندروید، سرعت کُند انتشار به‌روزرسانی‌های مختلف برای دستگاه‌های مقصد است. افزون‌بر‌این، طولانی‌مدت از دستگاه‌های اندرویدی به‌صورت نرم‌افزاری پشتیبانی نمی‌شود. اپل با iOS از این حیث عملکرد بسیار بهتری دارد و اهالی کوپرتینو همواره این موضوع را به‌رخ رقیبشان کشیده‌اند. دراین‌بین، گوگل راه‌های زیادی را امتحان کرده است تا سرعت انتشار به‌روزرسانی‌‌های جدید اندروید را افزایش دهد؛ اما هیچ‌یک از آن‌‌ها نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. بااین‌حال، ظاهرا این اوضاع دستخوش تغییر شده است و گوگل می‌گوید پروژه‌ی تربل (Project Treble) استفاده از به‌روزرسانی جدید را بیش از دوبرابر افزایش داده است که رقم درخورتوجهی به‌شمار می‌آید.

گوگل پروژه‌ی تربل را هنگام رونمایی سیستم‌عامل اندروید ۸ اوریو معرفی کرد؛ بنابراین، تمامی دستگاه‌هایی که از ابتدا با سیستم‌عامل اندروید اوریو روانه‌ی بازار شدند، از پروژه‌ی تربل پشتیبانی می‌کنند. تا پیش از معرفی تربل، روند انتشار به‌روزرسانی به‌صورت OTA برای گوشی‌های اندرویدی به‌گونه‌ی دیگری بود. درواقع تا پیش از تربل، شرکت‌های سازنده‌ی گوشی مجبور بودند فرم‌ور جدید قطعات دستگاهشان نظیر پردازنده را از شرکت‌هایی مثل کوالکام دریافت کنند تا ازطریق آن بتوانند سخت‌افزار دستگاه را با کد به‌روزرسانی‌شده‌ی اندروید همگام‌سازی کنند؛ بنابراین، روند کلی انتشار به‌روزرسانی جدید طولانی می‌شد.

پروژه‌ی تربل با جداسازی لایه‌ی مربوط به به‌روزرسانی قطعات سخت‌افزاری از لایه‌ی مربوط به سیستم‌عامل، باعث شد روند انتشار نسخه‌های جدید اندروید کوتاه شود و شرکت‌ها مجبور نباشند برای دریافت فرم‌ور قطعات گوشی‌شان به سازنده‌ی این قطعات مراجعه کنند. حال درایورهای مربوط به قطعات با نسخه‌های جدید اندروید هم سازگار هستند تا از این طریق کار شرکت‌هایی نظیر سامسونگ و وان‌پلاس برای آوردن نسخه‌های جدید سیستم‌عامل موبایلی گوگل به گوشی‌هایشان، راحت‌تر شود.

یکی از نخستین مثال‌های کاربرد تربل در عمل، راه‌اندازی پروژه‌ی ویژه‌ی گوگل با نام «برنامه‌ی بتای شرکای اندروید» بود. به‌واسطه‌ی این پروژه، دو نسخه‌ی اخیر اندروید، یعنی اندروید ۹ پای و اندروید ۱۰ تا پیش از توسعه‌ی نسخه‌ی نهایی، به‌صورت آزمایشی (بتا) روی گوشی‌های شرکت‌های مختلفی نظیر وان‌پلاس و هواوی و اسنشال دردسترس قرار گرفتند. این موضوع نشان داد تربل پروژه‌ای کاربردی است و می‌تواند مزیت‌های متعددی داشته باشد؛ اما نباید فراموش کرد نحوه‌ی انتشار به‌روزرسانی‌های جدید برای کاربران امری مهم‌تر به‌شمار می‌آید. متأسفانه گوگل تصمیم گرفته است از‌این‌پس ارقام مربوط به نصب نسخه‌های جدید سیستم‌عاملش را به‌صورت منظم منتشر نکند. بااین‌حال، اهالی مانتین‌ویو اخیرا به برخی موفقیت‌هایی اشاره کرده‌اند که تربل به‌همراه آورده است.

آمار مربوط به کاربران فعال نسخه‌های جدید سیستم‌‌‌عامل‌ گوگل

طبق اطلاعات رسمی گوگل، در جدول زمانی انتشار اندروید ۹ پای نخستین‌باری بود که پروژه‌ی تربل در عمل به‌صورت جدی آزمایش شد؛ زیرا تنها گوشی‌هایی که با اندروید اوریو عرضه شده بودند، به پشتیبانی از این قابلیت نیاز داشتند. پس از گذشت یک سال، میزان استفاده از اوریو در بین تمامی دستگاه‌ها کمتر از ۱۰ درصد بود (به‌طور دقیق‌تر ۸/۹ درصد)؛ اما این اتفاق برای اندروید ۹ تکرار نشد. آمار نشان می‌دهد پس از گذشت بازه‌ی زمانی مشابه از انتشار اندروید ۹ پای، این سیستم‌عامل روی ۲۲/۶ درصد از دستگاه‌های اندرویدی نصب شده است؛ البته این آمار با فرض ثابت‌بودن میزان عرضه‌ی گوشی‌های جدید به‌بازار به‌دست آمده‌اند.

با مقایسه‌ای کوتاه متوجه می‌شویم شمار گوشی‌های به‌روزرسانی‌شده به اندروید ۹ در‌مقایسه‌با اندروید ۸، بیش از دوبرابر افزایش یافته است. البته انتشار این آمار چندان تعجب‌برانگیز نیست و می‌شد با بررسی برخی شواهد به این نتیجه دست پیدا کرد. شرکت‌هایی نظیر وان‌پلاس و اسنشال مدتی است که به‌روزرسانی‌های جدید اندروید را تقریبا هم‌زمان با انتشار آن‌ها روی پیکسل‌های گوگل یا اندکی پس از آن‌ها، برای گوشی‌هایشان نیز دردسترس قرار می‌دهند.

البته ناگفته نماند روند انتشار به‌روزرسانی‌های جدید اندروید هنوز فاصله‌ی زیادی با بی‌نقص‌شدن دارد. معمولا از گوشی‌های میان‌رده و اقتصادی اندرویدی به‌صورت بلندمدت پشتیبانی نرم‌افزاری نمی‌شود و عمدتا فقط یک به‌روزرسانی بزرگ برای آن‌ها منتشر می‌شود. حتی همین به‌روزرسانی‌ هم ماه‌ها پس از انتشار به‌روزرسانی جدید برای گوشی‌های پرچم‌دار، دردسترس صاحبان این دسته از گوشی‌ها قرار می‌گیرد. 

به‌لطف وجود پروژه‌ی تربل، از‌این‌پس احتمال بیشتری برای انتشار نسخه‌های جدید اندروید روی مدل‌های متنوع‌تر گوشی‌های مبتنی‌بر این سیستم‌عامل وجود دارد. گوگل همچنان قصد دارد با قابلیت‌هایی نظیر Project Mainline در اندروید ۱۰، روند پشتیبانی از به‌روزرسانی‌های جدید اندروید را بهبود بخشد. به‌لطف Mainline، گوگل می‌تواند به‌روزرسانی‌های حیاتی مربوط به اندروید را به‌صورت مستقیم برای گوشی‌‌ها منتشر کند و دیگر منتظر سازنده‌ی آن‌ها نماند.

اینتل نیز مانند بسیاری از شرکت‌های مشابه، گزارش‌های مربوط به عملکرد مالی خود را در دوره‌های زمانی سه‌ماهه و به‌شکل منظم منتشر می‌کند. سال مالی اینتل شباهت فراوانی به سال تقویمی دارد؛ به‌گونه‌ای که یک‌چهارم سوم یا چارک سوم آن از ژوییه یا ژوئیه آغاز می‌شود و در سپتامبر پایان می‌یابد. به‌همین‌دلیل، در شرایطی که تا پایان سال ۲۰۱۹ فقط دو ماه باقی مانده است، انتشار گزارش چارک سوم سال مالی ۲۰۱۹ اینتل را شاهد هستیم؛ گزارشی که شاید بتوان آن را تأییدی بر حضور محافظه‌کارانه‌ی این شرکت در بازار کامپیوتر دانست.

بااین‌همه، اینتل توانسته است در دوره‌ی مالی مذکور عملکرد مثبتی از خود به‌نمایش بگذارد و رکوردهایی در برخی زمینه‌ها ثبت کند. به‌عنوان مثال، میزان درآمد اینتل در چارک سوم سال مالی ۲۰۱۹ بیشترین درآمدی است که این شرکت توانسته در طول دوران فعالیتش کسب کند. این درآمد ۱۹/۲ میلیارد دلار است که با درآمد اینتل در همین بازه‌ی زمانی در سال گذشته تفاوت چندانی ندارد. با‌این‌حال، شاخص‌های مالی حدود ۰/۱۴ درصد رشد را در میزان درآمد اینتل درمقایسه‌با چارک سوم سال قبل نشان می‌دهد.

با وجود رشد اندک درآمد اینتل درمقایسه‌با بازه‌ی زمانی مشابه در سال گذشته، حاشیه‌ سود ناخالص این شرکت کاهش یافته است؛ به‌گونه‌ای که رقم آن از ۶۴/۵ درصد در سپتامبر گذشته به ۵۸/۹ درصد در سپتامبر امسال رسیده است. این رقم همچنین بر کاهش ۰/۹ درصدی حاشیه سود درمقایسه‌با چارک دوم سال مالی جاری دلالت می‌کند.

باوجوداین، درآمد عملیاتی اینتل در چارک سوم سال مالی جاری درمقایسه‌با چارک دوم آن افزایش یافته و از ۴/۶ به ۶/۴ میلیارد دلار رسیده است. البته درآمد عملیاتی اینتل در چارک سوم امسال درمقایسه‌با بازه‌ی زمانی مشابه در سال گذشته که ۷.۳ میلیارد دلار بود، ۱۲ درصد کاهش نشان می‌دهد. علاوه‌برآن، درآمد خالص اینتل نیز درمقایسه‌با بازه‌ی زمانی مشابه در سال گذشته، ۶ درصد کاهش یافته و از ۶/۴ به ۶ میلیارد دلار رسیده است. مجموع آمار و ارقام مذکور درآمد اینتل به‌ازای هر سهم این شرکت را ۱/۳۵ دلار تعیین می‌کند که کاهشی حدود ۲ درصد درمقایسه‌با سال گذشته را نشان می‌دهد. مسلما سهام‌داران این شرکت ترجیح می‌دادند وضعیت درست برعکس باشد.  

اینتل اکنون مدتی است فعالیت‌های تجاری خود را به دو بخش جداگانه تقسیم کرده است؛ بخش‌هایی که به‌عنوان گروه شناخته می‌شوند و به‌ترتیب گروه محاسبات ایستگاه پردازش (Client Computing Group) و گروه مرکز داده (Data Center Group) نام دارند. فعالیت‌های گروه محاسبات ایستگاه پردازش به‌طور عمده تولید قطعات سخت‌افزاری مربوط به کامپیوتر مانند پردازنده را دربر می‌گیرد و سایر فعالیت‌های تجاری اینتل هم در قالب گروه مرکز داده تعریف می‌شود.

با وجود رکود محسوسی که در چند سال اخیر بازار کامپیوتر با آن دست‌به‌گریبان بوده است، فروش قطعات سخت‌افزاری مانند پردازنده همچنان به‌عنوان منبع اصلی کسب درآمد اینتل شناخته می‌شود. این منبع درآمد در چارک سوم سال مالی ۲۰۱۹ هنوز قابل‌اتکا به‌نظر می‌رسد؛ با‌این‌حال، حاشیه‌ی سود آن به میزان درخورتوجهی کاهش یافته است. در این دوره‌ی مالی، با‌توجه‌به شاخص سال به سال، کاهش ۵ درصدی درآمد گروه محاسبات ایستگاه پردازش اینتل را شاهد هستیم. درآمد این گروه در چارک سوم سال مالی جاری ۹/۷ میلیارد دلار بوده است که درمقایسه‌با چارک دوم امسال افزایش ۱۰ درصدی و درمقایسه‌با چارک سوم سال مالی قبل کاهش ۵ درصدی را نشان می‌دهد. البته اینتل معتقد است این کاهش ۵ درصدی رقم چندان چشمگیری براساس معیار سال به سال نیست و محصولات پرهزینه‌ی این شرکت در بخش تجاری می‌تواند آن را جبران کند و پوشش دهد.

بخش مرکز داده‌ی اینتل در سال‌های اخیر عملکرد موفقی ازنظر مالی داشته و رشد فراوانی تجربه کرده است. این در حالی است که بخش متمرکز بر بازار کامپیوتر با وجود کسب درآمد چشمگیر، مدتی است که ازنظر رشد روندی نزولی طی می‌کند. گروه مرکز داده‌ی اینتل هسته‌ی اصلی بخش مرکز داده‌ی این شرکت را تشکیل می‌دهد. این گروه در دوره‌ی مالی اخیر درآمد ۶/۴ میلیارد دلار را تجربه کرده است که درمقایسه‌با چارک دوم امسال رشد ۲۸ درصدی و درمقایسه‌با چارک سوم سال قبل ۴ درصدی را نشان می‌دهد.

درآمد کلی بخش مرکز داده‌ی اینتل در چارک سوم سال مالی جاری ۹/۵ میلیارد دلار بوده که کاملا به درآمد گروه محاسبات ایستگاه پردازش یا همان بخش متمرکز بر بازار کامپیوتر نزدیک است. این درآمد حدود ‌۶ درصد رشد را درمقایسه‌با سال گذشته نشان می‌دهد. بخش مرکز داده‌ی اینتل علاوه‌بر گروه مرکز داده، بخش‌های دیگری را هم دربر می‌گیرد که تقریبا تمام آن‌ها در طول یک سال اخیر رشد درخورملاحظه‌ای در کسب درآمد تجربه کرده‌اند. به‌عنوان مثال، بخش Mobileye که فعالیت‌های آن بر توسعه‌ی فناوری‌های کمکی رانندگی تمرکز دارد، درآمد ۲۲۹ میلیون دلار را در سه‌ماهه‌ی سوم سال مالی ۲۰۱۹ کسب کرده است. این درآمد درمقایسه‌با دوره‌ی زمانی مشابه در سال قبل ۲۰ درصد و درمقایسه‌با چارک دوم امسال ۱۴ درصد رشد را نشان می‌دهد.

پس از بخش یادشده، بخش حافظه غیرفرار اینتل قرار دارد که با ثبت درآمد ۱/۳ میلیارد دلار، درمقایسه‌با سال قبل رشد ۱۹ درصدی و درمقایسه‌با چارک دوم امسال ۳۸ درصدی را نشان می‌دهد. بخش اینترنت اشیاء هم توانسته است در چارک سوم سال مالی جاری یک‌میلیارد دلار درآمد کسب و درمقایسه‌با چارک دوم امسال و چارک سوم سال گذشته به‌ترتیب ۱ و ۹ درصد رشد کند.

شاید تنها زیرشاخه‌ی بخش مرکز داده‌ی اینتل که رکورد چندان مناسبی در دوره‌ی مالی اخیر ثبت نکرده، بخش Programable Solutions باشد؛ بخشی که نخستین عضو ۱۰ نانومتری از خانواده‌ی Agilex FPGA را در همین دوره‌ی مالی عرضه کرد. با وجود نشکستن رکورد مالی، این بخش موفق شد درآمد ۵۰۷ میلیون دلاری را ثبت و درمقایسه‌با سال گذشته ۲ درصد و درمقایسه‌با چارک قبل ۳/۷ درصد رشد کند.

درمجموع، بخش مرکز داده‌ی اینتل رشد درآمدی بیشتری درمقایسه‌با بخش متمرکز بر بازار کامپیوتر نشان می‌دهد. شاید بتوان قسمتی از ناکامی بخش کامپیوتر اینتل در افزایش رشد درآمد را به محافظه‌کاری این شرکت برای اعلام بازنشستگی رسمی سری پردازنده‌ی ۱۴ نانومتری مربوط دانست. اکنون مدت‌ها است که اینتل برای این کار زمینه‌چینی می‌کند؛ اما از عمل خبری نیست. البته در‌حال‌حاضر، اینتل بیش از ۳۰ ابزار مبتنی‌بر پردازنده‌ی ۱۰ نانومتری و پلتفرم آیس‌لیک را عرضه کرده است؛ موضوعی که می‌تواند به‌معنی پایان کار نسل پردازنده‌ی ۱۴ نانومتری این شرکت باشد.

جالب است اینتل محافظه‌کاری خود برای میدان‌دادن به پردازنده‌های ۱۰ نانومتری را قبول ندارد و معتقد است بازدهی نسل ۱۰ نانومتری پردازنده‌هایش در این مرحله از چرخه‌ی عمرشان، از انتظارها و تخمین‌های ابتدایی کارشناسان این شرکت بیشتر بوده است. فارغ از اینکه چنین ادعایی بیشتر نوعی دلداری است یا حقیقت، شواهد نشان می‌دهد اینتل قصد دارد به چرخه‌ی مرسوم دو تا دو‌و‌نیم سال فعالیت مفید محصولات خود بازگردد؛ هدفی که در عرضه‌ی نسل جدید پردازنده‌های گرافیکی ۷ نانومتری این شرکت مدنظر قرار خواهد گرفت. این محصولات قرار است در سال ۲۰۲۱ وارد چرخه‌ی تولید شود.  

به‌هر‌حال، شاید بتوان عملکرد اقتصادی محصولات مبتنی‌بر پردازنده‌ی ۱۰ نانومتری اینتل را در گزارش چارک چهارم این شرکت در سال مالی ۲۰۱۹ مشاهده کرد. مدیران اینتل برای دوره‌ی سه‌ماهه‌ی‌ بعد درآمد کلی ۱۹/۲ میلیارد دلاری و ۱/۲۸ دلار به‌ازای هر سهم را پیش‌بینی کرده‌اند. باید دید چقدر این برآورد به حقیقت تبدیل می‌شود.

محققان مایکروسافت فناوری جدیدی در حوزه‌ی واقعیت مجازی طراحی کرده‌اند که به کاربر امکان می‌دهد هنگام پیاده‌روی در مسیرهای واقعی، در محیط‌های مجازی دلخواه حرکت کند. درواقع، کاربر می‌تواند هنگام پیاده‌روی به‌جای مشاهده‌ی نماهای روزانه و تجریه‌های همیشگی، محیط شخصی‌سازی‌شده‌ را مشاهده کند.

مایکروسافت، این پروژه‌ی تحقیقاتی جدید را DreamWalker نام‌گذاری کرده است. در توضیح فناوری جدید می‌خوانیم:

روشی که به افراد امکان می‌دهد در زمان پیاده‌روی در محیط‌های روزانه، مانند پیاده‌روی به‌سوی محیط کار یا مدرسه، امن‌تر مسیریابی کند و هم‌زمان خود را در محیطی مجازی و متفاوت ببینند. به‌عنوان مثال، می‌توان در محیط مجازی شهر دیگر پیاده‌روی کرد.

جکی یانگ، ایال اوفک، اندی ویلسون و کریستین هولتز، محققان پروژه‌ی جدید مایکروسافت در حوزه‌ی واقعیت مجازی هستند. محققان اطلاعات کلی پروژه را در پستی وبلاگی منتشر و جزئیات آن را نیز در سمپوزیوم فناوری و نرم‌افزارهای رابط کاربری ACM مطرح کرده‌اند.

مسیر واقعی پیاده‌روی کاربر و محیط مجازی مرتبط با آن، با استفاده از داده‌های موقعیت جغرافیایی برنامه‌ریزی و طراحی می‌شود. سپس هنگام پیاده‌روی، اطلاعات به‌صورت لحظه‌ای به‌روز می‌شوند تا شرایط واقعی پیاده‌روی و رخدادهای پیش‌بینی‌نشدنی آن، در تجربه‌ی کاربر لحاظ شوند. هر مانع احتمالی که در پیاده‌روی کاربر ایجاد شود،‌ حسگرهای زنده ضبط و کنترل می‌کنند. ابزار واقعیت مجازی که محققان مایکروسافت طراحی کرده و ساخته‌اند، حسگرهای GPS دوبانده و دو دوربین عمق‌سنج RGB و رابط کاربری واقعیت ترکیبی ویندوز را شامل می‌شود. در دنیای واقعی، موانع واقعی در تجربه‌ی مجازی با مؤلفه‌های گرافیکی جایگزین می‌شوند و رابط کاربری شامل عناصری همچون راهنماهای بازی ویدئویی خواهد بود که مسیر صحیح و امن را به کاربر نشان می‌دهد.

در ادامه‌ی پست وبلاگی مایکروسافت می‌خوانیم:

موانعی که بر سر راه کاربر ظاهر می‌شوند یا حرکت می‌کنند، با ظاهرشدن موانع مجازی به او نمایش داده خواهند شد. به‌عنوان مثال، پیاده‌روهای دیگر که به‌سمت کاربر می‌آیند، در محیط مجازی دیده می‌شوند تا خطر احتمالی برای آن‌ها ایجاد نشود. از گزینه‌های دیگر برای کنترل مسیر پیاده‌روی کاربر می‌توان به عناصر پویایی مانند خودروهای پارک‌شده و چرخ‌دستی‌های متحرک اشاره کرد. درواقع، این موارد هیچ محدودیتی به‌جز خلاقیت طراح محیط مجازی ندارند.

سیستم واقعیت مجازی تلاش می‌کند عناصر گرافیکی را تا حد امکان خارج از زاویه‌ی دید کاربر به صحنه اضافه کند. درواقع، ظاهرشدن آن‌ها به‌گونه‌ای نیست که مانند پاپ‌آپ‌های ناگهانی تجربه را از حالت واقعی خارج کند. چنین رویکردی در اضافه‌کردن عناصر و شکل‌گیری صحنه‌ی بازی‌های ویدئویی سه‌بعدی هم دیده می‌شود تا بهره‌وری بازی و تجربه‌ی کاربری به حد اعلای خود برسد.

DreamWalker از فناوری‌ای استفاده می‌کند که قبلا در تیم‌های تحقیقاتی مایکروسافت ساخته شده است. فناوری مذکور به‌نام Mise-Unseen امکان ایجاد تغییرات در صحنه را به‌صورتی ایجاد می‌کند که در خارج از زاویه‌ی دید و تمرکز کاربر انجام شود. چنین رویکردی به‌لطف فناوری ردگیری زاویه‌ی دید انجام می‌شود.

فناوری واقعیت مجازی DreamWalker نسخه‌ی دیگری نیز به‌نام VRoamer دارد. VRoamer، نسخه‌ی پیشین DreamWalker،  با این هدف طراحی شد تا تجربه‌ی واقعیت مجازی امن و طبیعی را در محیط‌های داخلی خارج از کنترل برای کاربر ایجاد کند. اکثر فناوری‌های امروزی واقعیت مجازی در محیط‌های کنترل‌شده‌ استفاده می‌شوند تا تجربه‌ی امنی برای کاربر ایجاد کنند. DreamWalker هنوز برای کاربری عمومی آماده نیست؛ اما ساخت آن نشان‌دهنده‌ی ظرفیت‌های متعدد پیش‌بینی‌نشده‌ای است که قبلا تنها برای واقعیت افزوده تصور می‌شد. با نگاهی به این فناوری، متوجه ظرفیت‌های بی‌شمار ترکیب واقعیت افزوده و واقعیت مجازی می‌شویم که در تولید محصولات آتی کاربرد خواهد داشت.

گوگل گلس یکی از محصولات پیش‌گام در واقعیت افزوده بود که طرح مفهومی آن چند سال پیش معرفی شد. از همان زمان، پیامدهای مرتبط با حریم خصوصی و امنیت نگرانی‌هایی درباره‌ی این محصول به‌وجود آوردند. به‌علاوه، حوادث متعددی درباره‌ی بازی پوکمون گو هم رخ داد که لزوم بازنگری در شیوه‌ی ساخت فناوری‌های واقعیت مجازی و افزوده را دوچندان کرد. با‌توجه‌به همین رخدادها، کارشناسان و متخصصان نیاز به تنظیمگری‌های قانونی بیشتر را نیز مطرح کردند. اپل احتمالا عینک‌ واقعیت افزوده‌ی خود را سال آینده به بازار عرضه می‌کند که نگرانی‌ها درباره‌ی موضوعات مذکور را بیشتر خواهد کرد.

استفاده از فناوری واقعیت افزوده در محیط‌های عمومی به‌تنهایی نگرانی‌هایی به‌همراه داشت. حال ساخت فناوری‌های جدید و استفاده از تجهیزات واقعیت افزوده در محیط‌های عمومی این نگرانی‌ها را دوچندان می‌کند. به‌هرحال، فناوری جدید مایکروسافت هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد و تا عرضه‌ی محصول نهایی، زمان برای تنظیمگری قانونی و تدوین سیاست‌های کاربردی خواهد بود. دراین‌میان، نقش سازمان‌های تأثیرگذار و خود شرکت‌های توسعه‌دهنده بیش از همیشه به‌چشم می‌آید.

دانشمندان دانشگاه آلبرتا و تورنتو موفق شدند طرح باتری کوانتوم جدیدی ارائه کنند که شارژ آن تمام نمی‌شود. گابریل هانا، شیمی‌دان دانشگاه آلبرتا و مسئول این مطالعه گفت:

باتری کوانتومی باتری کوچکی در ابعاد نانو است که برای عملیات‌هایی در سطح نانو طراحی می‌شود.

وی همچنین اظهار کرد این مطالعه اثبات می‌کند به‌لحاظ تئوری امکان ساخت باتری کوانتوم وجود دارد که شارژ آن خالی نمی‌شود. این امر امتیازی برای این باتری‌های کوانتوم جدید درمقابل باتری‌های کوانتوم پیشین به‌شمار می‌رود.

هانا خاطرنشان کرد:

 باتری‌هایی که با آن‌ها آشنایی بیشتری داریم، ازجمله باتری‌های لیتیوم‌یون که منبع تأمین انرژی گوشی‌های هوشمند هستند، براساس اصول الکتروشیمیایی کلاسیک کار می‌کنند؛ درحالی‌که باتری‌های کوانتوم صرفا به مکانیک کوانتوم متکی هستند. 

وی افزود این باتری‌های کوانتومی ممکن است به عنصر مهمی در بسیاری از دستگاه‌های کوانتومی تبدیل شوند؛ مثلا ممکن است بتوانند انرژی کامپیوترهای کوانتومی را تأمین کنند یا با استفاده از فناوری‌های حالت جامد فعلی ساخته شوند.

برای راستی‌آزمایی این ایده، گروه تحقیقاتی مدل شبکه‌ی کوانتومی باز با تقارن ساختاری فراوان را به‌عنوان بستری برای ذخیره‌ی انرژی اکسیتون در نظر گرفتند. انرژی‌ای که در الکترون هنگام دریافت فوتون‌هایی از نور ذخیره می‌شود که به‌اندازه‌ی کافی انرژی دارند، انرژی اکسیتون نامیده می‌شود. این مطالعه نشان داد با وجود قرارگیری در محیط، امکان ذخیره‌ی انرژی بدون از‌دست‌رفتن آن وجود دارد. هانا در‌این‌زمینه این‌چنین توضیح می‌دهد:

 نکته اصلی اینجا است که باید این شبکه‌ی کوانتومی را مطابق با شرایطی بسازیم که به آن حالت تاریک گفته می‌شود. در «حالت تاریک» شبکه نمی‌تواند با محیط تبادل انرژی کند. به زبان ساده‌تر، در چنین حالتی سیستم درمقابل تمام اثرهای محیطی مصونیت پیدا می‌کند.

این بدان‌معنا است که باتری انرژی خود را از دست نمی‌دهد و توانایی بسیار زیادی در حفظ انرژی خود پیدا می‌کند. همچنین، محققان با استفاده از این مدل، روش کلی برای تخلیه‌ی انرژی ذخیره‌شده در این باتری‌ها را مطرح می‌کنند که می‌توان درصورت نیاز از آن بهره برد. این روش شامل شکستن تقارن ساختاری شبکه به‌شکلی کنترل‌شده است.

تحقیقات آینده روش‌های مناسبی برای شارژ و تخلیه‌ی باتری را ارائه خواهد کرد. همچنین، انتظار می‌رود دانشمندان راه‌هایی برای تولید باتری‌هایی بیابند که در طرح‌های کاربردی استفاده‌شدنی هستند. این تحقیق، با عنوان «باتری‌های کوانتومی که شارژ خود را از دست نمی‌دهند» در مجله‌ی Physical Chemistry C منتشر شده است.