نئاندرتال‌ها به‌عنوان خویشاوندان نزدیک انسان امروزی شناخته می‌شوند؛ اما یک مطالعه‌ی جدید توسط باستان‌شناسان کالج دانشگاهی لندن (UCL) برای اولین‌بار نشان می‌دهد که آن‌ها سلاح‌های پیشرفته‌ی لازم را برای کشتن حیوانات از راه دور تولید می‌کردند.

این مطالعه که در ژورنال ساینتیفیک ریپورتس (Scientific Reports) منتشر شده است، کارایی نمونه‌های کپینیزه‌های سیصدهزار ساله‌ی شونینگن - قدیمی‌ترین سلاح‌های گزارش‌شده در اسناد باستان‌شناسی - را مورد آزمایش قرار داد تا مشخص کند که آیا پرتابگران نیزه می‌توانند با استفاده از آن‌ها هدفی در دوردست را مورد اصابت قرار دهند یا خیر.

دکتر آنیمیکه میلکس از مؤسسه‌ی باستان شناسی UCL که مدیریت این مطالعه را بر عهده داشت، گفت:

این مطالعه مهم است، زیرا در تکمیل مجموعه شواهدی روبه‌رشد می‌افزاید که نئاندرتال‌ها از لحاظ فناورانه باهوش بودند و نه فقط ازطریق برخوردهای خطرناک نزدیک،‌ بلکه با انواع راهبردهای شکار،‌ توانایی شکار حیوانات بزرگ را داشتند. این در بازنگری دیدگاه‌ها نسبت به نئاندرتال‌ها به‌عنوان خویشاوندان باهوش و توانای انسان امروزی به ما کمک می‌کند.

این پژوهش نشان می‌دهد که نیزه‌های چوبی، به نئاندرتال‌ها امکان می‌داد با استفاده از آن‌ها به کشتن حیوانات از راه دور بپردازند. این کشف قابل‌توجهی به‌حساب می‌آید؛‌ زیرا مطالعات پیشین نشان می‌دادند که نئاندرتال‌ها تنها قادر به شکار طعمه‌ی خود از فاصله نزدیک هستند.

نیزه‌های شونینگن، مجموعه‌ای از ۱۰ نیزه‌ی پرتاب چوبی از عصر پالئولیتیک یا پارینه‌سنگی هستند که بین سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ در یک معدن روباز در شهر شونینگن آلمان کاوش و تقریبا به‌همراه ۱۶ هزار استخوان حیوانی جمع‌آوری شدند.

تصویری از باقی‌مانده‌ی نیزه در شهر کلکتون-آن-سی، انگلستان متعلق به چهارصدهزار سال پیش

نیزه‌های شونینگن، نمایانگر قدیمی‌ترین سلاح‌های شکاری کشف‌شده تا به امروز هستند. علاوه‌بر شونینگن، یک تکه نیزه متعلق به ۴۰۰ هزار سال پیش از شهر کلکتون-آن-سی انگلستان نیز در موزه‌ی تاریخ طبیعی لندن موجود است.

مطالعه‌ی مورد بحث با این هدف که آیا نیزه ممکن است برای اصابت به هدف مورد استفاده قرار گیرد یا خیر، با مشارکت ۶ ورزشکار پرتاب نیزه انجام شد. ورزشکاران پرتاب نیزه از آن جهت برای این مطالعه انتخاب شدند که مطابق با توانایی یک شکارچی نئاندرتال‌، دارای مهارت پرتاب نیزه با سرعت بالا بودند.

اوون اودانل، دانش‌آموخته‌ی مؤسسه‌ی باستان‌شناسی UCL، با استفاده از ابزارهای فلزی، کپی آن نیزه‌ها را با دست ساخت. این نیزه‌ها از درختان صنوبر نروژی پرورش‌یافته در شهرستان کنت انگلستان ساخته شدند. در مرحله‌ی نهایی، سطح آن‌ها توسط ابزارهای سنگی با مهارت ساخته و سطحی ایجاد شد که به‌طور دقیق کپی آن نیزه‌ی چوبی متعلق به پارینه‌سنگی بود. دو نمونه‌ی کپی از نیزه‌های اصلی به وزن ۷۶۰ و ۸۰۰ گرم مورد استفاده قرار گرفتند که با سوابق مردم‌نگاری نیزه‌های چوبی مطابقت داشتند.

ورزشکاران پرتاب نیزه نشان دادند که هدف را می‌توان از فاصله‌ی حداکثر تا ۲۰ متر با تاثیری قابل‌توجه مورد اصابت قرار داد. این دو برابر مسافتی است که براساس تصور اولیه‌ی دانشمندان می‌شد نیزه را تا آنجا پرتاب کرد. این موضوع همچنین نشان می‌دهد که نئاندرتال‌ها دارای توانایی‌های فناورانه برای شکار در فاصله نزدیک بودند.

وزن نیزه‌های شونینگن پیش‌تر دانشمندان را بدین باور رسانده بود که حرکت آن‌ها با سرعت قابل‌توجه دشوار خواهد بود. بااین‌حال، این مطالعه نشان می‌دهد که تعادل وزن و سرعتی که ورزشکاران در آن قادر به پرتاب نیزه‌ها باشند، انرژی جنبشی کافی را برای اصابت به یک هدف و نابودی آن تولید می‌کند.

دکتر مت پاپ از مؤسسه‌ی باستان شناسی UCL و مولف همکار این مقاله گفت:

«ظهور فناوری سلاحی که برای کشتن طراحی شده است، یک آستانه‌ی حیاتی اما به‌طور ضعیف جاافتاده در تکامل انسان محسوب می‌شود.

ما برای همیشه به ابزارها تکیه کرده‌ایم و قابلیت‌های خود را ازطریق نوآوری فنی گسترش داده‌ایم؛ از این‌رو،‌ درک اینکه چه زمان برای نخستین بار توانایی‌ها برای کشتن در فاصله‌ی دور را توسعه دادیم، لحظه‌ای تیره‌وتار اما مهم در سرگذشتمان محسوب می‌شود.

مطالعه‌ی ما نشان می‌دهد که شکار از فاصله‌ی دور احتمالا در فهرست راهبردهای شکار نئاندرتال‌ها قرار داشت و این انعطاف‌پذیری رفتاری به‌شدت بازتاب‌دهند‌ه‌ی همان انعطاف‌پذیری گونه‌ی خودمان است. این مدرک دیگری برای پر کردن شکاف بین نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی است».

یک تصویر از هزاران جمله گویاتر است. این جمله شاید اندکی کلیشه‌ای به‌نظر برسد؛ ولی نمی‌توان درستی آن را انکار کرد؛ به‌ویژه درباره‌ی خودروها. اگر می‌خواهید تصویری از خودرو ارزشمندتان را با دیگران به‌اشتراک بگذارید، عکس‌ها پلی میان شما و خریداران بالقوه‌ محسوب می‌شود. به‌همین‌‌دلیل، ثبت جزئیات کامل خودرو صرف‌نظر از قیمت آن بسیار مهم است.

قوانین عکاسی برای خودروهای ارزان‌قیمت تا خودروهای لوکس و میلیاردی یکسان هستند. جزئیات خودرو باید واضح باشد و در عکس‌ها دیده شود. خوشبختانه یکی از عکاسان حرفه‌ای مراحل ثبت عکس‌های بی‌نظیر از خودروها را با ما به‌اشتراک گذاشته است. اگرچه این عکس‌ها از خودروِ مسابقه‌ای مازراتی MC12 گرفته شده، فرایند انجام آن برای همه‌ی خودروها یکسان است. برای فراگرفتن گام‌های مهم عکاسی خودروها ویدئوِ ۱۷ دقیقه‌ای زیر را تماشا کنید.

اگر فرصت کافی برای تماشای ویدئوِ بالا را ندارید، مطالب خلاصه‌ای را مطالعه کنید که درادامه به آن اشاره می‌کنیم.

۱. خودرو را تمیز و جزئیات را ثبت کنید: تمیزی و نو بودن خودرو حداقل ازنظر فیزیکی، بسیار اهمیت است؛ چراکه جزئیات آن در عکس ثبت می‌شود. می‌توانید از فردی متخصص در زمینه‌ی تمیزکردن خودرو کمک بخواهید تا هنرش را نمایش دهد. بدین‌ترتیب، خوردوِ شما در عکس به‌خوبی خود را نشان می‌دهد.

۲. با چراغ روشن عکاسی کنید: اولین قدم در عکاسی از خودرو، ثبت تصویر با روشن‌کردن تمامی چراغ‌های آن است. این عکس نقش تصویر اصلی شما را ایفا می‌کند. البته، این موضوع به موقعیت فیزیکی شما هم بستگی دارد.

۳. با نورپردازی خودرو و چراغ‌های خاموش عکاسی کنید: این قسمت اندکی مشکل است. برای نشان‌دادن کامل جزئیات خودرو، نورپردازی بسیار مهم است. ممکن است مجبور شوید تصاویر متعددی از خودرو بگیرید و سپس، آن‌ها را ترکیب و پردازش کنید.

۴. با نورپردازی بخش پایینی و چراغ‌های روشن عکاسی کنید: این مرحله برای اضافه‌کردن لایه به‌منظور نمایش کامل بخش سایه‌دار خودرو بسیار ضروری است.

۵. تصاویر را در مرحله‌ی پردازش انتهایی ترکیب کنید: پردازش نهایی عکس‌ها بسیار مهم و کلید اصلی ثبت تصاویری خیره‌کننده از خودرو است.

مراحل ذکرشده تصویر کاملی از نحوه‌ی عکاسی از خودرو به شما نمی‌دهد. بنابراین، پیشنهاد می‌کنیم باحوصله فیلم تهیه شده را مشاهده و عکاسی از خودروِ خود را تمرین کنید.

در فوریه‌ی سال ۲۰۱۷، بینی مایکل شافر ۶۰ ساله که در حوالی پیتزبورگ زندگی می‌کرد، دچار خونریزی بی‌پایانی شد. او ابتدا به یک اورژانس محلی و سپس به یک بیمارستان مراجعه کرد و در آنجا پزشک معالج با روش سوزاندن این خونریزی را متوقف کرد. اما این پزشک به آقای شافر چیزی گفت که او هرگز انتظار شنیدنش را نداشت: شما نیاز به پیوند کبد دارید. آقای شافر درمورد مشکلی که کبدش داشت، بی‌خبر بود. او هرگز درمورد این تشخیص چیزی نشنیده بود: التهاب کبدی غیر الکلی (NASH)؛ یک بیماری کبد چرب که ارتباطی با الکلیسم یا عفونت نداشت. این بیماری ممکن است حتی اگر در حال تخریب کبد باشد، علایم آشکاری نداشته باشد. خونریزی بینی علامتی بود که نشان می‌داد کبد آقای شافر پروتئین‌های مورد نیاز برای انعقاد خود را نمی‌سازد. او دچار مشکل جدی شده بود. این خبر موجب جلب توجه پزشکان دیگر شد: پزشکان از آقای شافر خواستند که نخستین بیمار شرکت‌کننده در آزمایشی باشد که جراحان پیوند برای بیش از ۶۵ سال آرزوی آن را داشتند. اگراین عمل نتیجه‌بخش بود، او می‌توانست یک کبد اهدایی دریافت کند و در عین حال نیاز به مصرف داروهای قوی برای جلوگیری از رد این عضو توسط سیستم ایمنی نداشته باشد.

قبل از کشف داروهای ضد رد، پیوند اعضا غیرممکن بود. تنها راه برای اینکه بدن بتواند یک اندام اهدایی را دریافت کند این است که سیستم ایمنی سرکوب شود. اما خود این داروها خطرناک هستند، موجب افزایش خطر عفونت، افزایش سطوح کلسترول، تشدید بیماری‌های قلبی، دیابت و نارسایی کلیه می‌شوند. به‌طور متوسط طی پنج سال پس از پیوند یک کبد، ۲۵ درصد و طی ده سال، ۴۰-۳۵ درصد از بیماران از دنیا می‌روند. دکتر هومار جراح پیوند اعضا در دانشگاه مرکز پزشکی پیتزبورگ که نویسنده‌ی مقاله نیز است، می‌گوید:

اگرچه ممکن است که کبد کار کند ولی این احتمال وجود دارد که بیماران در اثر یک حمله‌ی قلبی یا سکته یا نارسایی کلیه از دنیا بروند. این اتفاق ممکن است به‌طور کامل ناشی از داروهای ضد رد پیوند نباشد اما این داروها نیز در این اتفاق نقش دارند و به‌خصوص کلیه دچار آسیب می‌شود. این یک مسئله‌ی عادی است که بیماری که پیوند ریه، کبد یا قلب داشته است، در انتها مجبور شود پیوند کلیه را نیز انجام دهد.

بیماران معمولا درمورد خطرات این داروها آگاه هستند اما چاره‌ای ندارند و درصورت عدم انجام این عمل سرنوشت بدتری در انتظار آن‌ها است. در صورت اجتناب از عمل پیوند عضو، مرگ در انتظار افرادی خواهد بود که نیاز به پیوند کبد، قلب یا ریه دارند. همچنین بیماران کلیوی باید تا پایان عمر دیالیز شوند و امید به زندگی و کیفیت زندگیشان نسبت به آن‌هایی که عمل پیوند کلیه را انجام می‌دهند، پایین‌تر خواهد آمد.

کورسوی امید

در سال ۱۹۵۳، دکتر پیتر مداوار و همکارانش در بریتانیا آزمایشی را با نتیجه‌ای بسیار قابل‌توجه انجام دادند که جایزه‌ی نوبل را نیز برای آن‌ها به ارمغان آورد. او نشان داد که می‌توان سیستم ایمنی موش‌ها را طوری آموزش دارد که بافت پیوندشده از موش دیگری را رد نکنند. بااین‌حال روش او کاملا عملی نبود. این روش شامل تزریق سلول‌های سفید خون یک موش غیرخویشاوند به موش‌های نوزاد یا جنین بود. هنگامی که این موش‌ها بالغ ‌شدند، پژوهشگران قطعاتی از پوست موش غیرخویشاوند را روی پشت موش‌هایی که سلول‌های خونی او را دریافت کرده بودند، پیوند زدند. این موش‌ها پیوند را قبول می‌کردند، گویی که آن پوست، پوست خودشان بود. این موضوع نشان می‌داد که سیستم ایمنی می‌تواند اصلاح شود. این مطالعه منجر به آغاز یک تلاش علمی درجهت یافتن راهی برای آموزش سیستم ایمنی افراد بالغ نیازمند پیوند عضو شد.

دکتر پیتر مداوار در سال ۱۹۶۰ به‌خاطر مطالعاتی که روی سیستم ایمنی انجام داده بود، جایزه‌ی نوبل دریافت کرد

البته این کار دشواری بود. سیستم ایمنی در افراد بالغ قبلا توسعه یافته است؛ درحالی‌که در موش‌های نوزاد هنوز در حال یادگیری این موضوع است که چه چیزی عامل خارجی است و چه چیزی نیست. دکتر هومار گفت: «شما در حال تلاش برای فریب دادن سیستم ایمنی هستید و این کار آسانی نیست».

دکتر جیمز مارکمن، رئیس بخش جراحی پیوند اعضا در بیمارستان عمومی ماساچوست می‌گوید:

بیشتر پژوهش‌های علمی انجام‌شده تاکنون، روی بیماران نیازمند پیوند کبد و کلیه بوده است که البته چند دلیل دارد.

این اندام‌ها را می‌توان از اهداکننده‌های زنده دریافت کرد و بنابراین سلول‌های فرد اهداکننده برای استفاده به‌منظور آموزش سیستم ایمنی فرد بیمار دریافت‌کننده‌ی پیوند در دسترس است. درمقایسه با دیگر اندام‌ها، افراد بیشتری به کلیه نیاز دارند؛ سالیانه در آمریکا درحدود ۱۹۵۰۰ پیوند کلیه و ۸ هزار پیوند کبد انجام می‌شود و کلیه‌های پیوندشده به‌ندرت با استفاده از داروهای سرکوب‌گر سیستم ایمنی برای یک عمر دوام می‌آورند. دکتر جوزف لونتال که برنامه‌های پیوند کلیه و پانکراس را در دانشگاه شمال غربی هدایت می‌کند، می‌گوید:

اگر شما ۴۰-۳۰ سال داشته باشید و یک پیوند کلیه انجام دهید، احتمالا آن تنها کلیه‌ای که شما نیاز خواهید داشت، نخواهد بود.

دکتر مارکمن می‌گوید:

یک دلیل دیگر برای تمرکز روی کلیه این است که اگر چیزی اشتباه پیش برود، دنیا به آخر نمی‌رسد. اگر تلاش برای قطع مصرف داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی در بیماران با شکست مواجه شود، آن‌ها می‌توانند برای تمیز کردن خونشان دیالیز انجام دهند. [اما] رد دیگر اعضای پیوندشده می‌تواند به‌معنای مرگ بیمار باشد.

کبد به چندین دلیل پژوهشگران را به دام می‌اندازد. احتمال نپذیرفتن آن توسط سیستم ایمنی کمتر است. حتی زمانی‌که رد پیوند اتفاق می‌افتد، آسیب فوری کمتری به اندام وارد می‌شود و گاهی اوقات پس از اینکه افراد سال‌ها با یک کبد پیوندشده زندگی می‌کنند، بدن آن‌ها آن عضو را می‌پذیرد. این موضوع به‌طور تصادفی در چندین بیمار کشف شده است، وقتی خودشان تصمیم گرفته بودند که عمدتا به‌علت هزینه‌ی داروها و اثرات جانبی آن، این داروها را دیگر مصرف نکنند. حدود ۲۰-۱۵ درصد از بیماران پیوند کبدی که این راهبرد خطرناک را در پیش گرفته‌اند موفق شده‌اند، اما تنها پس از سال‌ها مصرف دارو. دکتر آلبرتو سانچز متخصص کبد گزارش کرده است که تا ۸۰ درصد از بیماران می‌توانند مصرف داروهای ضد رد پیوند را متوقف کنند. البته به‌طور کلی این بیماران سالخورده بوده‌اند (سیستم ایمنی بدن با افزایش سن ضعیف‌تر می‌شود). آن‌ها برای مدت زمان طولانی از داروهای ضد رد پیوند استفاده کرده بودند و به‌طور معمول نمونه‌برداری از بافت کبد را انجام می‌دادند. اگرچه آسیب ناشی از داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی تجمعی و غیرقابل بازگشت است و استفاده‌ی بیش از یک دهه یا بیشتر می‌تواند منجر به بروز آسیب‌های جدی شود. هنوز راهی برای پیش‌بینی اینکه چه کسی در صورت کنار گذاشتن داروهای خود موفق خواهد شد، وجود ندارد.

فریب دادن سیستم ایمنی بدن

پژوهشگران هرچه بیشتر درمورد همکاری سلول‌های سفید خون که پاسخ به عفونت‌ها و سرطان‌ها (و اعضای پیوند شده) را کنترل می‌کنند، آگاهی کسب کنند، بیشتر درمورد اصلاح سیستم ایمنی بدن امیدوار می‌شوند. بسیاری از انواع سلول‌های سفید خون با هم کار می‌کنند تا پاسخ‌های ایمنی را ایجاد کرده و آن را کنترل کنند. تعدادی از پژوهشگران تصمیم گرفته‌اند روی نوع خاصی از این سلول‌ها که لنفوسیت‌های T تنظیمی نامیده می‌شوند، کار کنند. این‌ها نوعی از سلول‌های سفید خون هستند که به بدن کمک می‌کنند سلول‌های خودی را شناسایی کند و بداند که این‌ها عامل خارجی نیستند. اگر این سلول‌های تنظیمی از بین بروند یا دچار مشکلی شوند، افراد ممکن است دچار بیماری‌هایی شوند که در آن سیستم ایمنی به بافت‌ها و اندام‌های خود بدن حمله می‌کند.

ایده‌ی این کار این است که سلول‌های تنظیمی T را از بیماری که در نزدیکی زمان پیوند کلیه است، جدا کنند. دانشمندان سپس تلاش می‌کنند که این سلول‌ها را به‌همراه سلول‌های فرد اهداکننده در آزمایشگاه پرورش دهند. سپس سلول‌های T به فرد بیمار تزریق می‌شود. دانشمندان امیدوارند که این فرایند بتواند به سیستم ایمنی آموزش دهد که بتواند اندام‌های اهدایی را به‌عنوان بخشی از بدن بیمار قبول کند. آنگوس تامسون مدیر ایمونولوژی پیوند در دانشگاه مرکز پزشکی پیتزبورگ، می‌گوید:

این سلول‌های جدید T به سایر سیستم ایمنی پیام می‌دهند که عضو پیوندی را به حال خود بگذارند.

دکتر مارکمن که در حال کار روی بیماران پیوند کبدی است و دکتر لونتال که با بیماران دارای پیوند کلیه کار می‌کند، در حال آغاز مطالعاتی با استفاده از سلول‌های T تنظیمی هستند. در پیتزبورگ این طرح برای دستکاری نوع دیگری از سلول‌ها است که سلول‌های تنظیمی دندریتیک نامیده می‌شوند. همچون سلول‌های T تنظیمی، این سلول‌ها نیز کمیاب بوده و سایر سیستم ایمنی را قادر می‌سازند که بتواند خودی را از خارجی تشخیص دهد. یکی از مزیت‌های سلول‌های تنظیمی دندریتیک این است که پژوهشگران مجبور نیستند آن‌ها را در مقادیر زیاد جداسازی و رشد دهند. به‌جای این کار، دانشمندان می‌توانند نوع فراوان‌تری از سلول‌ها (سلول‌های نابالغ سفید خون) را تحریک کنند تا در ظروف آزمایشگاهی به سلول‌های دندریتیک تبدیل شوند. دکتر تامسون گفت:

برای تولید سلول‌های دندریتیک با استفاده از این روش به یک هفته زمان نیاز است. درمقایسه، تولید مقدار کافی از سلول‌های T تنظیمی به چندین هفته زمان نیاز دارد.

سلول‌های T تنظیمی همچنین لازم است که در جریان خون باقی بمانند تا پاسخ سیستم ایمنی را کنترل کنند در حالی‌که سلول‌های دندریتیک لازم نیست برای مدت طولانی در چنین وضعیتی بمانند. آن‌ها سیستم ایمنی را طی سفر کوتاهی در جریان خون تحت کنترل درمی‌آورند. دکتر مارکمن گفت:

هرکدام از ما از مزیت‌های یک رویکرد متفاوت استفاده می‌کنیم. هنوز آشکار نیست که کدام روش، بهترین است اما پژوهش در این نقطه در موقعیت جذابی قرار گرفته است.

دکتر لونتال می‌گوید «من این سؤال را هر بار که بیماران خود را می‌بینم از خودم می‌پرسم که درمورد بیمارانی که قبلا یک پیوند عضو داشته‌اند، چه؟ آیا برای آن‌ها خیلی دیر شده است؟»

در حال حاضر پاسخ این است که بله خیلی دیر شده است. این بیماران کاندیداهای مناسبی برای استراتژی‌های جدید اصلاح سیستم ایمنی نیستند، اما پژوهشگران امیدوارند که این موقعیت همگام با افزایش علم آن‌ها در این زمینه تغییر کند.

مایکل شافر که این پیوند کبد انجام داده است، نخستین فردی است که روشی جدیدی را تجربه می‌کند که ممکن است بتوانند به حذف داروهای ضد رد پیوند در افراد گیرنده‌ی عضو کمک کند

یک نفر باید اولین باشد

زمانی‌که به مایکل شافر، بیمار پیتزبورگی گفته شد که نیاز به پیوند کبد دارد و می‌تواند اولین بیمار این آزمایش باشد، او شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: یک نفر باید اولی باشد.

آقای شافر به جستجوی یک اهداکننده پرداخت؛ یک خویشاوند نزدیک که حاضر بود یک عمل جراحی را برای برداشت بخشی از کبد خود انجام دهد یا یک غریبه که مایل به اهدای کبد بود و سلول‌های او با سلول‌های بیمار سازگاری داشتند. دانشمندان به او گفتند که چگونه دست به کار شود و فورا از خانواده، سپس خویشاوندان، دوستان و همکارانش کمک بخواهد. اگر در این مرحله موفق نمی‌شد، مجبور بود از راه آگهی و از شبکه‌های اجتماعی چنین فردی را پیدا کند. آقای شافر هفت برادر داشت. چهار برادر دارای سنی بیش از ۵۵ سال بودند که این سن برای انجام این عمل مناسب نبود. سه برادر جوان‌تر نیز در وضعیت جسمانی ضعیفی به سر می‌بردند. او به خویشاوندان خود روی آورد. سه نفر موافقت کردند و یک نفر از آن‌ها به‌نام دیدر کانون ۳۴ ساله، گزینه‌ی خوبی بود و برای انجام عمل آماده شد.

عمل در تاریخ ۲۸ سپتامبر سال ۲۰۱۷ انجام شد. پس از آن آقای شافر چهل قرص در روز مصرف می‌کرد تا از بروز عفونت پیشگیری کند و در حالی‌که بدن او در حال آموزش برای قبول عضو جدید بود، سیستم ایمنی سرکوب شد. اما اکنون او در روز فقط یک قرص مصرف می‌کند؛ یک مقدار کم، حدود یکی از سه داروی ضد رد پیوندی است که او در آغاز آن‌ها را مصرف می‌کرد و پزشکان امیدوارند که او حتی بتواند همین یک قرص را هم دیگر مصرف نکند.

مورد او ممکن است وسوسه‌انگیز باشد اما او فقط یک بیمار است. دانشمندان قصد دارند این روش را روی ۱۲ بیمار دیگر نیز اجرا کنند و اگر موفق شدند، اندازه‌ی مطالعه را گسترش دهند و بیماران بیشتری را در مناطق مختلف تحت پوشش قرار دهند.

برای آقای شافر همه چیز ارزشش را داشت. او فعال است و در حال کاشی‌کاری آشپزخانه‌ی خانه‌ی خود است. او برف‌ها را پارو می‌کند و چمن‌های اطراف را کوتاه می‌کند و به مراقبت از نوه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که امیدوار است بتواند صد سال زندگی کند.

با ورود صنعت دوربین‌های عکاسی به دنیای دیجیتال، بزرگان این عرصه سیستم و مانت‌های SLR خود را با فناوری‌های به‌روز آن زمان تغییر دادند و سازگار کردند. بااین‌حال، توسعه‌نیافتن مانتی جدید از صفر برای دوربین‌های DSLR، بعد‌ها به یکی از ضعف‌های سیستم‌های بزرگ دوربین‌های دیجیتال تبدیل شد. المپوس در همین زمینه و با همکاری کداک، در سال ۲۰۰۳ مانت چهارسوم (Four Thirds) را توسعه داد تا به آزادیِ‌عمل بیشتری در تولید انواع دوربین‌های عکاسی DSLR دست یابد. المپوس و کداک در توسعه‌ی این سیستم سه قانون اساسی را مدنظر داشتند:

• مخصوص دوربین‌های دیجیتال
• استاندارد باز
• قابلیت حمل زیاد

سیستم چهارسوم از حسگر کوچک‌تری (۱۷.۳ در ۱۳ میلی‌متر) بهره می‌برد. این درحالی است که کانن و نیکوندوربین‌هایشان را به حسگر‌های فول‌فریم (۳۶ در ۲۴ میلی‌متر) و APS-C (ابعاد ۱۳.۶ در ۱۵.۷ میلی‌متر) مجهز می‌کردند. بااین‌حال به‌گفته‌ی بسیاری از کارشناسان، حسگر بزرگ‌تر به‌معنای کیفیت بهتر تصاویر است و المپوس اهداف دیگری در سر می‌پروراند. به‌اعتقاد مهندسان این شرکت، آزادیِ‌عمل بیشتر عکاسان، قابلیت حمل بهتر، کیفیت تصویر عالی برای استفاده‌ی عموم کاربران و قیمت ارزان‌تر، درنهایت به افزایش محبوبیت این سیستم و گسترش سهم بازار این شرکت منجر می‌شد. ابعاد کوچک‌تر مانت چهارسوم به سازندگان اجازه می‌داد درکنار تولید دوربین و لنز‌های کوچک‌تر و ارزان‌تر، با توسعه‌ی مبدل‌های مختلف، امکان استفاده از لنز‌های رقیبان در دوربین‌های خود را نیز داشته باشند. از دیگر تفاوت‌های دوربین‌های چهارسوم، نسبت ۴:۳ حسگر آن‌ها بود؛ جایی‌که حسگر‌های فول‌فریم و APS-C از نسبت ۳:۲ بهره می‌بردند.

پس از ساخت مانت چهارسوم، المپوس و کداک برای جلبِ‌نظر سازندگان مختلف دنیای دوربین‌های دیجیتال تلاش زیادی کردند تا درادامه، تولید محصولاتی با مانت چهارسوم از شرکت‌هایی اعم از فوجی، پاناسونیک، لایکا، سانیو و سیگما را شاهد باشیم. هدف اتحادیه‌ی چهارسوم، انقلاب در دنیای عکاسی و تغییر سنگینی کفّه‌ی ترازو به سمت این سیستم بود. 

به‌طور خلاصه، قوت‌ها و ضعف‌های سیستم چهارسوم دوربین‌های عکاسی DSLR‌ عبارت‌اند از:

قوت‌ها

• حسگر‌های کوچک‌تر امکان ساخت دوربین و لنز‌های کوچک‌تر و سبک‌تر را به سازندگان می‌داد.
• طراحی تله‌سنتریک سیستم، باعث می‌شد طیف‌های نوری موازی با یکدیگر به حسگر برسند.
• به‌دلیل فاصله‌ی کمتر فلانج، امکان ساخت مبدل‌ها برای استفاده از لنز سایر سیستم‌ها بسیار ساده می‌شد.

ضعف‌ها

• ابعاد کوچک‌تر حسگر‌ها محدودیت زیادی در استفاده از چگالی بالای پیکسل‌ها به‌وجود می‌آورد.
• ابعاد کوچک‌تر پیکسل‌ها به دریافت میزان نور کمتری درمقایسه‌با نمونه‌های فول‌فریم منجر می‌شد که درنتیجه، نویز بیشتر و گستره‌ی دینامیکی کمتر و انحراف رنگی بیشتری ایجاد می‌کرد.
• به‌دلیل ابعاد کمتر حسگر، برای رسیدن به فاصله‌ی کانونی یکسان با دوربین‌های فول‌فریم، محصولات چهارسوم باید از لنز‌هایی با فاصله‌ی کانونی کمتر (۱/۲) استفاده می‌کردند. این موضوع برای رسیدن به عمق میدان برابر هم صادق است. البته با‌توجه‌به پیچیدگی‌های تولید لنز‌های روشن‌تر، عملا دوربین‌های چهارسوم در بخش عمق میدان دربرابر فول‌فریم‌ها حرفی برای گفتن نداشتند.

سیستم میکرو چهارسوم

با وجود بازبودن استاندارد چهارسوم، دیگر بازیگران عرصه‌ی دوربین‌های عکاسی اشتیاق چندانی برای استفاده از این سیستم نشان ندادند و المپوس همچنان بزرگ‌ترین برند این دسته از محصولات بود. باوجوداین با ورود جدیپاناسونیک به صنعت دوربین‌های عکاسی، این روند تغییر کرد. مهندسان پاناسونیک با همکاری گسترده با همتایان خود در المپوس، سیستم چهارسوم را بهبود بخشیدند. هدف آن‌ها از این امر، رفع محدودیت‌های دوربین‌های DSLR‌ بود.

در همین زمینه و در سال ۲۰۰۸، سیستم میکرو چهارسوم (Micro Four Thirds) رونمایی شد. در این سیستم که از حسگری با ابعاد برابر با چهارسوم‌ها بهره می‌بردند، آینه و منشور از دوربین‌های عکاسی حذف شده بود و قاب تصویر از پردازش اطلاعات دریافتیِ حسگر و ازطریق نمایشگر یا منظره‌یاب الکترونیکی به‌نمایش درمی‌آمد.

حذف آینه از دوربین‌های عکاسی آزادیِ‌عمل بیشتری به تولید‌کنندگان می‌داد. افزون‌براین، کاهش چشمگیر فاصله‌ی فلانج (دهانه‌ی مانت تا حسگر) تا ۱۹.۲۵ میلی‌متر به دوربین‌های میکرو چهارسوم امکان بهره‌بردن از تمامی لنز‌های موجود را می‌دهد. لنز‌هایی از برند‌های کانن، لایکا، مینولتا، نیکون، پنتاکس و زایس، همگی با مبدل مخصوصشان به‌راحتی در دوربین‌های میکرو چهارسوم به‌کار می‌روند. 

نبود آینه نیاز به توسعه‌ی حسگر فوکوس خودکار جداگانه را مرتفع می‌کرد؛ به‌همین‌دلیل، سازندگان چهارسوم‌ها امکان تعبیه‌ی پیکسل‌های تشخیص فاز را در همان حسگر اصلی را داشتند تا عملکرد فوکوس خودکار در شناسایی سوژه و تشخیص چهره و تعقیب آن در منظره‌یاب و نمایشگر پشتی یکسان باشد. این قابلیت همچنین به شرکت‌های سازنده امکان تعبیه‌ی فوکوس خودکار در تمام مساحت حسگر را می‌‌داد؛ جایی‌که پیش‌تر در DSLRها، نقاط فوکوس به بخش خاصی از قاب محدود می‌شدند. 

رشد محصولات این سیستم جدید به‌حدی بود که بزرگان صنعت عکاسی برای حفظ سهم، چاره‌ای جز تولید DSLRهای ارزان‌تر ندیدند تا همچنان کاربران نیمه‌حرفه‌ای را در سیستم خود نگه دارند. بااین‌حال، توسعه‌ی گسترده‌ی سیستم بدون آینه و برتری‌های آن درمقایسه‌با دوربین‌های DSLR باعث شد در قدم اول، سونی و درادامه، نیکون و کانن به حذف آینه و مهاجرت به این سیستم روی بیاورند.

ابعاد کوچک‌تر حسگر میکرو چهارسوم‌ها به ایجاد ضریب برش دوبرابر در این دوربین‌ها منجر شد. بدین‌ترتیب، لنز ۵۰ میلی‌متری در سیستم میکرو چهارسوم‌ فاصله‌ی کانونی برابر با لنز ۱۰۰ میلی‌متری در دوربین‌های فول‌فریم را می‌دهد. در این حالت، کاربران برای رسیدن به قاب برابر باید فاصله‌ی خود را تا سوژه افزایش دهند. در این وضعیت نیز، عمق میدان افزایش خواهد یافت و اثر جلوه‌ی بوکه‌ی مشابهی با حسگر‌های ۳۵ میلی‌متری را شاهد نخواهیم بود. مشخصه‌ی مذکورِ دوربین‌های میکرو چهارسوم‌ درعین‌ اینکه می‌تواند به‌عنوان ضعف آن‌ها تلقی شود، در برخی از کاربری‌ها نیز امکانات بیشتری به عکاسان خواهد داد. به‌عنوان مثال، عکاسان ژانر حیاتِ‌وحش و ورزشی، در سیستم میکرو چهارسوم می‌توانند با لنز‌هایی با فاصله‌ی کانونی کمتر و ارزان‌تر، به قاب مدنظرشان دست یابند. البته در این وضعیت، از جلوه‌ی بوکه‌ی کمتری بهره خواهند برد. همچنین در بسیاری از مواقع که فیلم‌برداران به عمق میدان زیاد احتیاج ندارند، با فول‌فریم‌ها و در شرایط نوری اندک، چاره‌‌ای جز افزایش حساسیت ندارند؛ زیرا افزایش گشودگی دیافراگم کاهش عمق میدان را سبب می‌شود. این درحالی است که خاصیت عمق میدان بیشتر در میکرو چهارسوم‌ها در وضعیت نوری نامناسب امکان افزایش گشودگی دیافراگم و درنتیجه، ثابت نگه‌داشتن ایزو را برای فیلم‌برداران به‌ارمغان می‌آورد. البته، نباید فراموش کرد که در بسیاری از مواقع نیز، فیلم‌برداران به عمق میدان زیاد برای جداکردن سوژه‌ی خود از پس‌زمینه نیاز دارند. در این حالت، دوربین‌های ۳۵ میلی‌متری بهترین گزینه‌ی موجود به شمار می‌روند.

یکی از امکانات جذابی که دوربین‌های میکرو چهارسوم با خود به دنیای عکاسی آوردند، منظره‌یاب الکترونیکی بود. بسیاری از کاربران از مشخصه‌های این منظره‌یاب‌ها راضی نبودند و همچنان انواع سنّتی اپتیکال را می‌پسندیدند؛ اما نمی‌توان از قابلیت‌های گسترده‌ی آن‌ها چشم‌پوشی کرد. به‌لطف منظره‌یاب‌های الکترونیکی، کاربران امکان مشاهده‌ی پیش‌نمایش زنده‌ از قاب خود را خواهند داشت. همچنین، قابلیت سفارشی‌سازی‌کردن نحوه‌ی نمایش (شدت روشنایی یا میزان‌ رنگ‌ها) آن‌ها، به‌خصوص حین تصویربرداری با لاگ‌های پیشرفته، کمک زیادی نیز به کاربران خواهد کرد. افزون‌براین به‌لطف این فناوری، برای اولین‌بار امکان فیلم‌برداری ازطریق منظره‌یاب دردسترس قرار گرفت.

دوربین‌های میکرو چهارسوم عموما از سیستم‌های فوکوس تشخیص کنتراست برای تعیین و تعقیب سوژه بهره می‌برند. این فناوری ازلحاظ عملکرد دربرابر نمونه‌ی تشخیص فاز که در DSLRها به‌کار گرفته می‌شود، در رده‌ی پایین‌تری قرار می‌گیرد. البته طی سال‌های اخیر، المپوس و سونی با استفاده از فناوری فوکوس خودکار تشخیص فاز در دوربین‌های بدون آینه، بیش‌ازپیش DSLRها را به انقراض نزدیک کردند. 

قوت‌ها

• بدنه‌ای کوچک‌تر و سبک‌تر
• امکان استفاده از لنز‌های سیستم‌های دیگر به‌لطف فاصله‌ی اندک فلانج
• امکان تولید لنز‌های کوچک‌تر و ارزان‌تر به‌لطف فاصله‌ی لانج اندک
• نیاز‌نداشتن به کالیبره‌ی جداگانه‌ی هر لنز برای هر دوربین
• بهبود درخورتوجه سیستم فوکوس خودکار تشخیص کنتراست به‌دلیل نبود محدودیت‌های DSLR‌ها
• راحتی تولید و مونتاژ دوربین‌های جدید‌تر به‌دلیل نبود آینه و منشور
• امکان فیلم‌برداری ازطریق منظره‌یاب
• خنک‌شدن سریع‌تر و مؤثرتر حسگر در استفاده‌های سنگین مانند فیلم‌برداری بلندمدت یا عکاسی پیاپی
• فوکوس خودکار بسیار بهتر در فیلم‌برداری درمقایسه‌با DSLRها
• امکان استفاده از سیستم‌های لرزش‌گیر درون دوربین
• عمق میدان بیشتر به‌منظور کمک به کاربران برای فیلم‌برداری در وضعیت نوری اندک
• مشاهده‌ی پیش‌نمایش واقعی از تصویر در منظره‌یاب
• امکان سفارشی‌سازی عملکرد منظره‌یاب
• حسگر بسیار بزرگ‌تر (۵ تا ۹ برابر) درمقایسه‌با دوربین‌های کامپکت سنّتی
• ارزش خرید زیاد با‌توجه‌به تناسب قیمت و توانایی‌های عکاسی

ضعف‌ها

• حسگر کوچک‌تر از رقبای قدرتمند (۷۵ درصد از فول‌فریم‌ها و ۴۰ درصد کوچک‌تر از APS-C) و محدودیت‌های عکاسی به‌ویژه در وضعیت نوری نامناسب
• عمق میدان بیشتر و جلوه‌ی بوکه کمتر درمقایسه‌با دوربین‌هایی با حسگر بزرگ‌تر
• درمعرض ضربه و گرد‌‌و‌غبار قرارگرفتن هنگام تعویض لنز به‌دلیل نبود آینه‌ی حسگر
• نبود امکان استفاده از لنز‌های میکرو چهارسوم در دوربین‌های APS-C و فول‌فریم
• قیمت گران‌تر درمقایسه‌با دوربین‌های خانگی

به‌لطف تلاش پاناسونیک و المپوس در تولید محصولاتی متنوع با قیمت‌های مختلف، امروزه طیف گسترده‌ای از محصولات در بازه‌های قیمتی متنوع در بازار وجود دارد. در‌حال‌حاضر، محصولات پاناسونیک با گارانتی آژند و دوربین‌های عکاسی المپوس با ضمانت‌نامه‌های متفرقه در بازار ایران موجود است. درکنار این دو شرکت، فوخلندر، کارل زایس، اشنایدر، سیگما، تامرون، توکینا، روکینون، لائووا و بلک‌مجیک نیز لنز و دوربین در سیستم میکرو چهارسوم تولید می‌کنند.

چندی پیش، تویوتا سوپرا ۲۰۲۰ معرفی و قیمت‌گذاری شد. هم‌اکنون، نسل جدید تویوتا سوپرا با کیت بدنه‌ی گسترده‌ای همراه شده است. تصویری که می‌بینید، محصول ذهن مهندسان خلاق شرکت تیونینگ خودرو پرایر دیزاین (Prior Design) است که در اصلاح خودروِ اسپرت ژاپنی سنگِ‌تمام گذاشته است.

تصاویر گرافیکی منتشرشده‌‌ی این تیونر در رسانه‌های اجتماعی نشان می‌دهد رویکردی تهاجمی برای سوپرا درنظر گرفته شده است. با وجود ظاهر بیرونی این‌چنینی، امیدواریم در آینده‌ی نزدیک، اولین نسخه‌ی تیونینگ تویوتا سوپرا را شاهد باشیم. در کیت بدنه‌ی جدید تویوتا سوپرا با تغییرات جالبی روبه‌رو می‌شویم که ازجمله‌ی آن‌ها سپر جلوِ جدید، گِل‌گیرهای برجسته در ۴ گوشه، بال عقب، رینگ‌های بزرگ و کاهش ارتفاع خودرو است. 

هیچ کاری در زمینه‌ی تیونینگ خودرو بدون افزایش قدرت پیشرانه کامل نیست. این مسئله فقط به زمان نیاز دارد تا در آینده‌ی نزدیک، حضور نمونه‌های تقویت‌شده‌ی قدرتمند در خیابان را شاهد باشیم. نمونه‌های پیشین تویوتا سوپرا در سال‌های گذشته ظرفیت زیادی برای تقویت پیشرانه داشته‌اند و قدرت برخی مدل‌ها حتی به بیش از ۱،۰۰۰ اسب‌بخار نیز رسید. این سابقه نشان می‌دهد احتمالا‌ بتوانیم در آینده بازگشت محصولی قدرتمند شبیه تویوتا سوپرا Mk4 را ببینیم.

هم‌اکنون، مشتریان تویوتا سوپرا در ایالات متحده‌ی آمریکا مجبورند از پیشرانه ۳ لیتری توربو ۶ سیلندر متعلق به شرکت بی‌ام‌و استفاده کنند. این مدل پیشرانه‌ ۳۳۵ اسب‌بخار قدرت و ۴۹۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و به تویوتا سوپرا ۲۰۲۰ اجازه می‌دهد در ۴.۱ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۹۶ کیلومتربرساعت برسد. بیشینه‌ی سرعت این خودروِ اسپرت که به‌صورت الکترونیکی محدود می‌شود، ۲۵۰ کیلومتربرساعت اعلام شده است.

تویوتا سوپرا ۲۰۲۰ تابستان امسال در سراسر ایالات متحده‌ی آمریکا با قیمت ۴۹،۹۹۰ دلار برای نسخه‌ی پایه عرضه خواهد شد و نسخه‌ی پریمیوم با پرداخت ۴،۰۰۰ دلار بیشتر دردسترس مشتریان قرار می‌گیرد. نسخه‌ی لانچ ادیشن (Launch Edition) نیز براساس مدل پریمیوم تویوتا سوپرا با قیمت ۵۵،۲۵۰ دلار و به تعداد محدود ۱۵۰۰ دستگاه فروخته می‌شود.

فعالان دانشگاهی و محققان با نگرانی جدیدی در حوزه‌ی تحقیقات و مقالات علمی روبه‌رو شده‌اند: در بسیاری از زمینه‌های علمی،‌ نتایج منتشرشده‌ی مشهور قابلیت تکرارشدن ندارند. این بحران ممکن است نتایج خطرناکی داشته باشد. به‌عنوان مثال، در سال ۲۰۱۱ سازمان Bayer Healthcare بررسی ۶۷ پروژه‌ی تحقیقاتی را شروع و بخت تکرارپذیری آن‌ها را کمتر از ۲۵ درصد عنوان کرد. به‌علاوه، بیش از دوسوم پروژه‌ها تناقض‌های بزرگی داشتند. پروژه‌ی مشابه دیگر که اخیرا انجام شد، ۲۸ مقاله‌ی روان‌شناسی را بررسی کرد که طبق بررسی‌ها، فقط نیمی از مقاله‌ها قابلیت تکرارپذیری داشتند.

پروژه‌هایی شبیه به آنچه گفته شد، در حوزه‌های متنوع علمی هچون پزشکی و ریاضیات انجام شده‌اند و نتایج مشابهی را نشان داده‌اند. نتایج مذکور تقریبا اعتبار تحقیقات تمامی دانشمندان را خدشه‌دار می‌کند.

چه عواملی باعث ایجاد این مشکل شده‌اند؟ دراین‌میان، عوامل تأثیرگذار متعددی وجود دارند. نویسنده‌ی مقاله‌ی منبع، یعنی کای ژنگ، در مقام کارشناس آمار اعتقاد دارد مشکل اصلی نحوه‌ی انجام تحقیقات علمی در عصر کنونی، یعنی عصر کلان‌داده، تشریح می‌شود. بخشی از بحران تکرارناپذیری نتایج تحقیقات علمی، به‌دلیل تحلیل‌های غیرمعتبر آماری از فرضیه‌های مبتنی بر داده است. روش کنونی برخلاف روش‌هایی است که در قدیم استفاده می‌شد.

روش علمی

در آزمایش‌های سنّتی، ابتدا کارشناس آمار و دانشمند حوزه‌ی علمی مذکور، فرضیه را با همکاری یکدیگر شکل می‌دادند. سپس، دانشمند آزمایش‌ها را برای جمع‌آوری داده انجام می‌داد که درنهایت، کارشناس آمار آن را تحلیل می‌کرد.

یکی از نمونه‌های مشهور آزمایش‌های سنّتی، داستان آزمایش طعم چای است. در دهه‌ی ۱۹۲۰، زنی ادعا کرد می‌تواند تفاوت طعم چای را درمقایسه‌با اول ریخته‌شدن چای یا شیر تشخیص دهد. رونالد فیشر، کارشناس آمار، به ادعای او شک کرد. طبق نظریه‌های آماری، فیشر گفت اگر در مسئله‌ای در ۴ فنجان ابتدا چای و در ۴ فنجان دیگر ابتدا شیر بریزیم، تعداد فنجان‌هایی که آن زن به‌درستی حدس می‌زند، از مدل احتمالاتی توزیع فوق‌هندسی پیروی خواهد کرد.

آزمایش مدنظر فیشر با ۸ فنجان انجام شد که به‌ترتیب گفته‌شده، از چای و شیر پر شده بودند. فنجان‌ها تصادفی برای آزمایش آن زن مرتب شدند. طبق داستان، آن زن توانست هر ۸ فنجان را به‌درستی حدس بزند. چنین نتیجه‌ای کاملا برخلاف فرضیه‌ی فیشر بود. احتمال اینکه آن زن بتواند همه‌ی پاسخ‌های صحیح را براساس حدس‌زدن تصادفی بیابد، ۱.۴ درصد بود. فرایند مذکور، یعنی فرضیه‌سازی و جمع‌آوری داده و سپس تحلیل، در دوران کلان‌داده به‌ندرت یافت می شود. فناوری امروزی حجم عظیمی از داده را حدود ۲.۵ اگزابایت در هرروز جمع‌آوری می‌کند.

اگرچه دستاوردهای کلان‌داده و تحلیل ماشینی آن بسیار مفید محسوب می‌شود، علم با سرعتی بسیار آهسته‌تر حرکت می‌کند؛ درنتیجه، شاید دانشمندان نمی‌دانند چگونه فرضیه‌ی صحیح را در تحلیل داده وارد کنند. به‌عنوان مثال، دانشمندان امروزی ده‌ها هزار بیان ژن را از مردم جمع‌آوری می‌کنند؛ اما تشخیص این امر دشوار خواهد بود که کدام ژن در فرضیه‌ی درحال‌جریان استفاده شود.

در فرضیه‌ی گفته‌شده درباره‌ی تحقیقات ژنتیک، افراد به شکل‌دهی فرضیه براساس داده ترغیب می‌شوند. چنین فرضیه‌ای متقاعدکننده به‌نظر می‌رسد؛ اما نتیجه‌گیری‌ها مرسوم از آن‌ها عموما نامعتبر هستند. دلیل اصلی نیز آن است که در این روش، روند شکل‌دهی فرضیه و مشاهده‌ی داده‌ها معکوس شده است.

مشکلات داده‌ها

اکنون به این سؤال می‌رسیم: «چرا معکوس‌کردن روند بررسی و تحلیل داده‌های علمی، نتایج مفیدی به‌همراه نخواهد داشت؟» فرض کنید داستان آزمایش چای را با روش کلان‌داده انجام دهیم؛ یعنی مثلا ۱۰۰ زن چای‌ها را امتحان کنند.

فرض کنید ۱۰۰ زن در آزمایش حضور دارند و هیچ‌کدام نمی‌توانند وضعیت چای را شناسایی کنند. آن‌ها فقط با حدس‌زدن ۸ فنجان روبه‌روی خود را امتحان می‌کنند. طبق نظریه‌های آماری، ۷۵.۶ درصد احتمال دارد که حداقل یکی از زنان تمام فنجان‌های چای را درست حدس بزند.

اکنون فرض کنید دانشمندی از میان زنان حاضر در این آزمایش زنی را ببیند که در کمال تعجب، همه‌ی فنجان‌ها را می‌تواند درست تشخیص دهد. او سپس تحلیل آماری خود را برپایه‌ی توزیع فوق‌هندسی توضیح‌داده‌شده انجام می‌دهد. او نتیجه خواهد گرفت که این زن قابلیت تشخیص صحیح همه‌ی لیوان‌ها را دارد؛ اما نتیجه‌گیری او قابلیت تکرار ندارد. درواقع، اگر او باردیگر آزمایش را انجام دهد؛ چون در مرتبه‌ی اول، تنها با حدس موفق شده فنجان‌ها را شناسایی کند، به‌احتمال زیاد ناموفق خواهد بود.

مثال بالا نشان داد چقدر احتمال دارد دانشمندان از روی بخت‌واقبال سیگنال‌های جالب، اما غیرواقعی را از مجموعه‌ی داده‌ها استخراج کنند. آن‌ها احتمالا براساس همین سیگنال‌ها فرضیه‌سازی و از همان مجموعه‌ی داده‌ی قبلی برای نتیجه‌گیری استفاده می‌کنند. درنهایت، احتمالا زمانی به‌طول خواهد انجامید تا آن‌ها متوجه تکرارپذیرنبودن یافته‌هایشان شوند. چنین مشکلی عموما در تحلیل‌هایی براساس کلان‌داده رخ می‌دهد. به‌طور خلاصه، به‌‌دلیل فراوانی حجم داده احتمال یافتنِ اتفاقی سیگنال‌های مثبت وجود دارد.

ایراد نگران‌کننده‌تر در استفاده از روش کلان‌داده آن است که احتمال دست‌کاری داده‌ها برای رسیدن به نتایج و انتشار عمومی آن‌ها را برای دانشمندان آسان‌تر می‌کند. متخصصان آماری به‌نوعی چنین روش‌هایی را به‌سخره می‌گیرند. آن‌ها می‌گویند اگر به‌اندازه‌ی کافی داده جمع کنید، احتمالا به نتیجه‌ی دلخواه می‌رسید. سؤال این است: «نتیجه‌ی به‌دست‌آمده منطقی و صحیح نیز محسوب می‌شود؟» احتمالا خیر.

تحلیل‌های قوی‌تر

دانشمندان چگونه می‌توانند بدون گرفتارشدن به مشکل گفته‌شده، نتایج صحیح و تکرارپذیر را با تحلیل‌های کلان‌داده به‌دست بیاورند؟ پاسخ ساده است. آن‌ها باید بیشتر مراقب باشند. اگر دانشمندان به‌دنبال نتایج تکرارپذیر از فرضیه‌های مبتنی بر داده هستند، باید آن روش را با دقت فراوان در تحلیل‌هایشان به‌کار بگیرند. به‌علاوه، متخصصان آمار نیز باید فرایندهای جدید و بهتری برای نتیجه‌گیری‌های معتبر طراحی کنند. درحال‌حاضر، تدوین چند فرایند و روند تحلیلی جدید در دستورکار دانشمندان مشهور آمار قرار دارد.

علم آمار به‌معنای استفاده از بهینه‌ترین راه برای استخراج اطلاعات از داده است. با استفاده از این مفهوم، می‌توان آمار را علمی نامید که با تکامل داده کامل‌تر می‌شود. دانشمندان حوزه‌های مختلف باید تغییرات جاری در حوزه‌ی داده را قدر بدانند؛ چراکه به توسعه‌ی روش‌های آماری بهینه‌تر و درنتیجه، فرصت‌های علمی بیشتر منجر می‌شود. درنهایت، این پیشرفت‌ها موجب کشف‌های جدید و البته معتبر علمی خواهد شد.

طی روزهای آینده بی‌ام‌و در اروپا اسکوتر برقی جدید BMW X2City را راهی بازار خواهد کرد که به‌ویژه روی مشتریانی از نسل جوان و شهرنشین تمرکز دارد. اسکوتر E-Kick که توسط بی‌ام‌و (BMW Motorrad) ساخته شده، همراهی ایده‌آل برای تردد در مرکز شهر خواهد بود و اغلب برای رفت‌وآمد راحت به محل کار و بازگشت به خانه مناسب است. این اسکوتر الکتریکی را همچنین می‌توان در مسیرهای مخصوص دوچرخه‌سواری با حداقل سن سواری ۱۵ سال استفاده کرد، البته درصورتی‌که فرد گواهینامه مخصوص دوچرخه سبک‌وزن برقی (Moped) نیز داشته باشد.

در قلب بی‌ام‌و X2City یک موتور الکتریکی کوچک قرار دارد که به آن اجازه می‌دهد در شهر با حداکثر سرعت ۲۰ کیلومتربرساعت حرکت کند. بعد از اینکه فرد اسکوتر برقی را تا سرعت ۶ کیلومتربرساعت براند، می‌تواند سرعت را با پدال نیز افزایش دهد. علاوه‌بر این کاربر می‌تواند روی فرمان بین سرعت ۸، ۱۲، ۱۶، ۱۸ و ۲۰ کیلومتربرساعت را انتخاب کند.

موتور الکتریکی اسکوتر بی‌ام‌و، قدرت خود را از باتری لیتیوم یون ۴۰۸ وات دریافت می‌کند که با بدنه یکپارچه شده است. بسته‌به سبک سواری، شعاع حرکتی اسکوتر برقی بین ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر خواهد بود. باتری را می‌توان به‌طور کامل در عرض ۲.۵ ساعت با استفاده از منبع خانگی معمولی شارژ کرد. همچنین کاربر می‌تواند در هنگام سواری برای شارژ گوشی هوشمند و موارد دیگر، از پورت USB بهره ببرد.

خریداران می‌توانند اسکوتر برقی بی‌ام‌و X2City را در رنگ‌های خاکستری، آبی، قرمز و سیاه تهیه کنند. فروش اسکوتر برقی E-Kick بی‌ام‌و از اواسط بهمن ماه امسال ازطریق نمایندگی‌های این شرکت آغاز می‌شود. قیمت این اسکوتر در آلمان ۲۷۴۲ دلار است، درحالی‌که حق بیمه ۲۰۰۰ دستگاه اول فروخته شده، توسط شرکت بی‌ام‌و به مدت یک سال پرداخت خواهد شد.

پیچیدگی‌های متعدد علم زبان‌شناسی در حوزه‌ی هوش مصنوعی، هنوز کشف‌نشده باقی مانده‌اند. دراین‌میان، تحقیقات جدید شاید نظریه‌های جدیدی را پیش روی متخصصان قرار دهد. یکی از جدیدترین تحقیقات پیرامون این موضوع، نظریه‌های جدیدی درباره‌ی تکامل گویش میان دو سیستم هوش مصنوعی (AI Agent) ارائه کرده است.

مقاله‌هایی با عنوان «پدیده‌ی زبانی که در بازی‌های نیازمند ارتباط شکل می‌گیرد»، در سرور مشهور پیش‌چاپ مقاله یعنیArxiv.org مشاهده شده است که دانشمندان هوش مصنوعی فیسبوک، گوگل و دانشگاه نیویورک در تخقیقات مرتبط با آن همکاری کرده‌اند. در تحقیقات مذکور، دو سیستم هوش مصنوعی مورد نظر با فناوری یادگیری عمیق آموزشداده شدند. این آموزش با استفاده از چند بازی انجام شد که برخی پدیده‌های زبان‌های واقعی را شبیه‌سازی می‌کرد.

تحقیقات فوق، اولین تلاش برای درک زبان‌شناسی با استفاده از یادگیری ماشین نیست. در ژوئن ۲۰۱۷، مقاله‌ای توسط محققان فیسبوک منتشر شد که چگونگی یادگیری مذاکره در حین چت کردن توسط دو هوش مصنوعی را نشان می‌داد؛ اما تحقیقات اخیر ادعا می‌کند که برای اولین‌بار، از آخرین هوش مصنوعی در حوزه‌ی شبکه‌ی عصبی استفاده کرده است. شبکه‌ی عصبی مورد نظر، توانایی کار کردن با ورودی‌های ادراکی عظیم را دارد. به‌علاوه آن‌ها نتیجه گرفتند که شبکه‌ی فوق، به‌خوبی روند تکامل زبان با تعامل را نشان می‌دهد.

تیم تحقیقاتی، کار خود را با طراحی گروه‌‌هایی از هوش مصنوعی شروع کرد که توانایی برقراری ارتباط در محیطی شبیه‌سازی‌شده را داشتند. محیط و شرایط ارتباطی آن‌ها، درجه‌های مختلف پیچیدگی داشت که از ساده (مثلا چند معادله‌ی ریاضی) تا بسیار پیچیده (یک شبکه‌ی عظیم عصبی) را در بر می‌گرفت. بازی‌هایی که هوش‌های مصنوعی مذکور با هم انجام می‌دادند، مشخصات کلیدی متعددی داشت. بازی‌ها به‌صورتی بودند که هر دو طرف، قابلیت گوش دادن به مخاطب و صحبت کردن به‌صورت همزمان را داشتند. به‌علاوه، آن‌ها درباره‌ی مسائل خارج از محیط شبیه‌سازی‌شده نیز با هم مکالمه‌هایی انجام دادند. آن مسائل در محیط‌هایی رخ می‌داد که طرفین درگیر در مکالمه، توانایی مشاهده‌ و درک نسبی آن‌ها را داشتند.

در اولین آزمایش انجام‌شده بین گروه‌های سه تا ۱۰ عضوی، نرخ موفقیت در حل پازل بازی به‌صورت تکی و همکاری با دیگر اعضای گروه، قابل تشخیص نبود. درواقع، پس از ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار بار انجام بازی‌ها، صرف‌نظر از ابعاد گروه‌ها هیچ تفاوت خاصی در نرخ موفقیت حل کردن پازل نبود.

در آزمایش بعدی، دو گروه هوش مصنوعی با توانایی‌های ارتباطی و زبانی متفاوت، با هم روبه‌رو شدند. نتایج نشان داد که گروه‌ها پس از مدتی توانایی صحبت کردن با هم را پیدا کرده و در میان آن‌ها کارگزارانی با قابلیت مدیریتپروتکل جدید زبانی بین گروه‌ها، فعالیت می‌کردند.

حتی کارگزاران هوشمندی که پیش از تحقیقات با هم ارتباطی نداشتند، پس از ۲۰۰ هزار بازی، در ۶۵.۶ درصد از بازی‌ها موفق شدند. البته، موفقیت آن‌ها نیازمند ارتباط قوی در گروه هر یک بود. وقتی ارتباط داخل گروهی، به نصف ارتباط بین گروه‌های مختلف کاهش پیدا کرد، نرخ موفقیت نیز به ۵۲.۳ درصد رسید.

مولفان تحقیق مذکور در بخشی از مقاله‌ی خود به این نکته اشاره کردند که نیاز اولیه برای توسعه و گسترش یک زبان در شرایط فوق، حضور حداقلی از کارگزاران هوشمند در گروه‌ها است. یافته‌های آن‌ها (باتوجه‌به اینکه در داخل گروه‌های هوش مصنوعی، یک زبان مشترک ساخته شد)، نشان می‌دهد که حداقل ارتباطی داخلی در گروه‌ها لازم است تا ارتباط با گروه‌های خارجی، بهتر انجام شود. درواقع، موفقیت کارگزاران ارتباط کمی به تعامل با گروه‌های دیگر داشت و بیشتر، مشروط به ارتباط داخلی آن‌ها می‌شد.

یافته‌ی دیگر تحقیقات پیرامون ارتباط زبانی هوش‌های مصنوعی آن بود که آن‌ها در گروه‌های خود بیشتر به‌دنبال ادغام شدن و همکاری هستند. پیشرفت زبان مشترک میان کارگزاران، زمانی اوج می‌گرفت که تعداد کارگزاران حاضر در آن‌ها، تفاوت بیشتری با هم داشتند. درنتیجه، زبانی که حاصل از ارتباط دو گروه با تعداد اعضای نزدیک به یکدیگر بود، ساده‌تر به‌‌نظر می‌رسید.

در آزمایش نهایی، تعدادی از گروه‌ها با تعداد اعضای برابر، با یکدیگر ارتباط برقرار کردند. در این آزمایش، فاصله‌ی کارگزاران گروه‌ها با هم مورد بررسی قرار گرفت. کارگزاران گروه‌ها با گروه‌های دیگر ارتباطی به‌خوبی ارتباط داخل گروه برقرار می‌‌کردند، اما با افزایش فاصله‌ی آن‌ها، درک متقابل یا ارتباط مورد نیاز برقرار نمی‌شد.

نتایج تحقیقات بالا نشان داد که مهارت زبان برای هوش مصنوعی، لزوما به توانایی‌های پیشرفته و پیچیده‌ی زبانی وابسته نیست. بلکه می‌توان آن را از ارتباطات ساده‌ی اجتماعی کارگزاران گروه‌های هوش مصنوعی و ازطریق انجام بازی‌های ارتباطی توسعه داد. درنهایت محققان اعلام کردند با حضور سه یا تعداد بیشتر کارگزاران هوشمند در گروه‌های هوش مصنوعی، بدون اضافه کردن مکانیزمی خاص به کارگزاران، می‌توان پرتکل ارتباطی ساده‌ای را توسعه داد.

طراحی و توسعه‌ی گوشی‌های تاشدنی این روزها درحال تبدیل به یک ترند تجاری است. عدم تمرکز مایکروسافت بر ساخت یک گوشی تاشدنی بدین معنی نیست که شرکای تجاری او هم این میدان را خالی کرده باشند.

LetsGoDigital از پتنت جدید اینتل برای ساخت یک تبلت یا گوشی هوشمند تاشدنی پرده برداشته است. این گوشی از یک طراحی تاشدنی سه‌لایه‌ی جذاب برخوردار است که این روزها محبوبیت آن‌ها به‌طور فزاینده‌ای رو به افزایش است. این پتنت در اواسط ۲۰۱۷ میلادی به ثبت رسیده و طرحی از نمایشگری بدون حاشیه است که تا حدی به‌خاطر سه لایه بودن، ضخیم نشان می‌دهد.

این گوشی تاشدنی به قلم هوشمندی مجهز است که به‌خوبی در شیار تعبیه‌شده در محل تا شدن گوشی جا می‌گیرد. دوربین‌های گوشی البته به‌صورت یکپارچه درون صفحه‌نمایش قرار می‌گیرند. رندرهای LetsGoDigital به بهترین نحو شکل و شمایل گوشی اینتل را نشان می‌دهند.

البته تولید و عرضه‌ی این دستگاه هوشمند به بازار هنوز قطعی نیست، اما اگر اینتل دست از پیاده کردن ایده‌ی خود با سیستم‌عامل مایکروسافت بکشد، سرانجام یکی دیگر از قطعه‌سازها (OEM) طرح مشابهی را با سیستم‌عامل اندروید به دست مصرف‌کنندگان خواهد رساند.

محمدجواد آذری‌ جهرمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات امروز در هشتمین همایش سالانه‌ی بانکداری الکترونیک و نظام‌های پرداخت از تصویب آئین‌نامه‌ی رفع انحصار از شرکت‌های پرداخت الکترونیک خبر داد. وی همچنین تصویب این آئین‌نامه را دلیلی بر افزایش رشد فین‌تک‌ها و شرکت‌های حوزه‌ی مالی دانست. وی با اشاره به پایین‌تر بودن قیمت تمام‌شده‌ی ارائه‌ی خدمات و پول در بانکداری الکترونیک نسبت به بانکداری سنتی گفت:

براساس آخرین آمار، بانک مرکزی در حال تدوین دستورالعمل‌های ابلاغی دولت در خصوص رفع انحصار از شرکت‌های psp است. با توجه به قیمت پایین تمام‌شده‌ی ارائه‌ی خدمات و پول در بانکداری الکترونیک نسبت به بانکداری سنتی و شعبه‌های گران‌قیمت می‌توان تسهیلاتی را با قیمت کم ارائه کرد.

وزیر ارتباطات همچنین احراز هویت و شناسایی مشتریان سیستم بانکی را از چالش‌های گسترش بانکداری الکترونیک و دیجیتال دانست که توسط سامانه‌ی «شاهکار» برطرف شده است. وی در مورد این سامانه گفت:

سامانه‌ی شاهکار توسط وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات به منظور احراز هویت آماده شده و در اختیار بانک مرکزی قرار گرفته است. این سامانه با در اختیار داشتن اطلاعات اپراتورهای تلفن همراه و ثبت احوال، پایگاه داده‌ی مناسبی را برای احراز هویت در اختیار بانک مرکزی قرار می‌دهد.

آذری‌ جهرمی در ادامه‌ی صحبت‌های خود توضیحات بیشتر در مورد سرویس برداشت مستقیم ارائه داد. به‌گفته‌ی وی این سرویس قابلیتی را برای کسب‌وکارها فراهم می‌کند تا به‌صورت اشتراکی و با کارمزد پایین، سرویس مالی دریافت وجوه را در اختیار داشته باشند و در حال حاضر ۱۸ بانک سرویس برداشت مستقیم ارائه می‌دهند. وی گفت:

براساس آخرین آمار در حوزه‌ی دریافت و برداشت وجوه از طریق اپراتورهای همراه، سهم اپراتورها حداقل ۳۰ درصد است که همین مسئله باعث می‌شود تا اقتصاد کسب‌وکارها با  این دسته از سرویس‌ها رشد نکند. شرکت‌های ارزش‌افزوده حاصل انحصار اپراتورهای تلفن همراه و مشکلات کسب درآمد کسب‌وکارها بوده و امروز خوشحال هستیم با سیاست‌گذاری‌های انجام‌شده، کسب‌وکارها می‌توانند به‌صورت بسیار آسان، درآمدهای خود را دریافت کند.

آذری‌ جهرمی در پایان، فین تک‌ها را یکی از پایه‌های اصلی اقتصاد دیجیتال دانست که در حوزه‌ی پرداخت رشد قابل‌توجهی داشته‌اند. همچنین اعلام کرد در جلسه‌ی آینده‌ی کمیسیون اقتصادی دولت، جمع‌بندی‌های نهایی در راستای استفاده از بلاک‌ چین در نظام بانکداری به نتیجه خواهد رسید.