آیفون‌های اپل یکی از محبوب‌ترین گوشی‌های بازار هستند و در ایران نیز طرفداران به‌خصوص خود را دارند. از سال گذشته و به‌دنبال جهش قیمت دلار، قیمت آیفون‌ها نیز به‌صورت تصاعدی سیری صعودی گرفت و تهیه‌ی آن‌ها برای عده‌ی کثیری از کاربران ایرانی تبدیل به رؤیا شد.

در همین حین بود که برخی فروشندگان برای جلب‌توجه کاربران، شروع به واردات آیفون‌های ریفربیش‌شده کردند و شمار درخورتوجهی از آن‌ها (نه همه‌ی‌شان) گوشی‌های ریفربیش‌شده را به نرخ گوشی‌های آکبند روانه‌ی بازار کردند.

با در نظر گرفتن چنین رخدادهایی، بهترین کار ممکن این است که خود ما به‌عنوان کاربر، نحوه‌ی تشخیص آیفون ریفربیشد را یاد بگیریم تا برخی فروشندگان سودجو نتوانند چنین دستگاه‌‌هایی را به‌قیمت آیفون آکبند به ما بفروشند. سؤال اصلی اینجا است که چگونه می‌توانیم از آکبند بودن آیفون‌مان مطمئن باشیم؟ یا این‌که اگر به‌دنبال خرید آیفون جدید هستیم، چگونه می‌توانیم ریفربیشد بودن آن را تشخیص دهیم؟

آیفون‌های ریفربیش‌شده (Refurbished iPhone) در واقع آیفون‌هایی هستند که پس از رفع نقص، مجددا توسط اپل بسته‌بندی‌شده و به‌فروش رسیده‌اند. این آیفون‌ها معمولا جزو دستگاه‌هایی هستند که به هر دلیلی توسط کاربران اپل به نمایندگی‌های این شرکت بازگردانده شده‌اند. به‌هنگام بازگردانده‌شدن این دستگاه‌ها، مهندسین اپل دست به‌کار می‌شوند و با رفع مشکلات، آن‌ها را مجددا به‌عنوان یک آیفون سالم، بسته‌بندی می‌کنند و این‌بار با قیمتی پایین‌تر به‌فروش می‌رسانند.

این یعنی آیفون ریفربیش‌شده عملا مشکلی در عملکرد کلی ندارد و برخلاف تفکر بعضی افراد، آیفون تقلبی به‌شمار نمی‌آیند. موضوع اصلی به سودجو بودن برخی افراد بر می‌گردد، جایی که برخی از فروشنده‌ها سعی می‌کنند آیفون‌های ریفربیش‌شده را با قیمت آیفون آکبند، به کاربران بفروشند. 

آیفون ریفربیش‌شده از نگاه وب‌سایت اپل

اپل در سایت رسمی خودش توضیحات مهمی را در مورد آیفون‌های ریفربیشد ارائه داده است که در ادامه‌ توجه شما را به‌ آن جلب می‌کنیم:

تمامی آیفون‌های ریفربیش‌شده دارای باتری و قاب جدید هستند و تا یک‌سال از سوی خود اپل، گارانتی دارند. هزینه‌ی ارسال این دستگاه‌ها [در آمریکا و دیگر کشورهایی که اپل در آنجا فروشگاه رسمی دارد] رایگان است و در‌صورت معیوب‌بودن، کاربر می‌تواند آن‌ها را بازگرداند. 

آیفون‌های ریفربیش‌شده‌ای که به بازار عرضه می‌شوند، تمامی آزمایش‌های مربوط به عملکرد صحیح را با موفقیت گذرانده‌اند و قطعات جدید به‌کار رفته در آن‌ها توسط خود اپل ساخته‌شده و اصل است (البته تعویض‌ قطعات فقط در موارد ضروری انجام می‌گیرد). به‌علاوه این آیفون‌ها به‌صورت کامل در جعبه‌ای جدید با تمامی لوازم جانبی و کابل‌ها، بسته‌بندی شده‌اند.

از همین‌رو دانستن نحوه‌ی تشخیص آیفون ریفربیشد امری مهم است و همه باید به آن توجه کنند. اما پیش از بررسی این موضوع، بهتر است نگاهی به معایب خرید آیفون‌های ریفربیشد بیاندازیم. جدول زیر می‌تواند در این زمینه کمک‌یار شما باشد:

روش‌های کلی تشخیص آیفون ریفربیش‌شده

۱. بررسی شماره‌مدل دستگاه

در حالت کلی تشخیص این‌که یک آیفون ریفربیش‌شده است یا خیر، کاری سختی نیست. شما می‌توانید به‌سادگی با نگاهی به شماره‌مدل دستگاه‌تان به این موضوع پی ببرید. در واقع اگر یک آیفون از نوع ریفربیش‌شده باشد، پسوند خاصی در شماره‌مدل آن دیده می‌شود که این موضوع را به‌خوبی برای‌مان مشخص می‌کند. گفتنی است که این آموزش برای آیپد هم صدق می‌کند.

ابتدا منوی تنظیمات را باز کنید، سپس وارد بخش Generalشوید و روی About ضربه بزنید؛ با این کار، وارد صفحه‌ای جدید خواهید شد که در آن‌جا اطلاعات مختلفی در مورد مدل دستگاه، نسخه‌ی سیستم‌عامل و موارد دیگر دیده می‌شوند. 

در این صفحه به‌دنبال عبارت Model بگردید، وقتی آن را پیدا کردید عبارت دیگری را در کنار آن خواهید دید که در واقع مدل‌نامبر دستگاه شما است؛ عبارت موردبحث چیزی شبیه به MN572LL/A خواهد بود. حرف اول این عبارت (در اینجا: M) مشخص می‌کند که دستگاه شما تازه، ریفربیش‌شده، تعویض‌شده یا حتی شخصی‌سازی‌شده است (منظور از آیفون شخصی‌سازی‌شده، آن‌دسته از آیفون‌ها است که به‌صورت محدود تولید شده‌اند و گاهی اوقات روی بدنه‌ی آن‌ها حکاکی به‌چشم می‌خورد).

جدول زیر می‌توانید در این زمینه شما را راهنمایی کند:

۲. بررسی شماره‌سریال دستگاه

در این روش کافی است وارد منوی تنظیمات شوید، به بخش General بروید و در آنجا روی About ضربه بزنید. در این بخش دنبال عبارت Serial Number بگردید، در کنار آن عبارتی متشکل از چندین حرف و عدد را به‌فرم ABCDEFG8HJ84 خواهید دید. این عبارت را یادداشت کنید.

در مرحله‌ی بعد باید وارد آدرس checkcoverage.apple.com شوید و شماره‌سریال دستگاه خود را در باکس وسط صفحه وارد کنید. در نهایت کد انتهای صفحه را در باکس مخصوص به‌خودش وارد کنید و روی گزینه‌ی Continue کلید کنید تا وارد مرحله‌ی بعد شوید.

در صفحه‌ی نهایی برخی عبارت‌ها را خواهید دید؛ به‌طور کلی اگر آیفون شما آکبند باشد، عبارتی نظیر «This phone has not been activated» را در بالای صفحه مشاهده خواهید کرد. 

البته ما در هر صورت روش نخست را بیشتر پیشنهاد می‌کنیم؛ چرا که اگر آیفونی قبلا اکتیو شده باشد، لزوما به این معنی نیست که آن دستگاه ریفربیش‌شده است؛ با این‌حال این روش می‌تواند دست سودجویانی را که قصد دارند آیفونِ استفاده‌شده را به‌عنوان آیفون نو به شما بفروشند، رو می‌کند.

آیا تاکنون آیفون ریفربیش‌شده خریداری کرده‌اید؟ نظر شما در این زمینه چیست؟ تجربیات خود را با زومیت و کاربران دیگر در میان بگذارید.

AMD خود را آماده‌ی رونمایی از پردازنده‌های ۷ نانومتری معماری جدید Navi، در سال جاری میلادی می‌کند. اطلاعات موجود بروزرسانی جدید سیستم‌عامل مک‌او‌اس موهاوی، مهری بر تایید این موضوع است. کارشناسان در کد جدید‌ترین بروزرسانی سیستم‌عامل کامپیوتر‌های مک، نام چهار پردازنده‌ی گرافیکی با معماری Navi‌ را مشاهده کرده‌اند که به معنای عرضه‌ی آن‌ها در آینده‌ی نزدیک است.

این موضوع برای اولین بار توسط کاربری با نام Gigamaxx در فروم‌ TonyMacx86 مشاهده شد. کد منبع سیستم‌عامل مک‌او‌اس از پشتیبانی از چهار پردازنده‌ی گرافیک با معماری نَوی و نام‌های Navi 12 ،Navi 10 ،Navi 9 و Navi 16 خبر می‌دهد. با توجه به نام‌گذاری پیشین AMD، احتمالا اعداد موجود در نام این پردازنده‌ها، به معنای تعداد هسته‌های گرافیکی موجود در آن‌ها باشد. هنوز مشخص نیست که پردازنده‌های نام‌برده، با هنوان واحدی جداگانه به کار گرفته خواهند شد، یا در کنار پردازنده‌ی اصلی و به صورت یکپارچه در لپ‌تاپ‌های اپل حضور خواهند داشت. با توجه به گزارشات منتشر شده، می‌توان در تابستان سال ۲۰۱۹ منتظر رونمایی رسمی نسل جدید پردازنده‌های گرافیکی AMD بود.

سری جدید رادئون نوی 

پیش‌‌تر شایعاتی مبنی بر عرضه‌ی نسل جدید پردازنده‌های گرافیکی AMD با معماری و لیتوگرافی ۷ نانومتری برای رقابت با سری RTX انویدیا منتشر شده بود. این شایعات خبر از رونمایی این محصولات در نمایشگاه CES 2019می‌داد؛ با این حال AMD در این رویداد از کارت گرافیک رادئون VII با معماری وگا رونمایی کرد. هنوز مشخص نیست که پس از رونمایی و عرضه‌ی محصولات جدید این شرکت با معماری Navi، رادئون VII در چه جایگاهی قرار خواهد گرفت. اما شایعات موجود از بهبود ۱۵ درصدی قوی‌ترین نمونه‌ی آن‌ها با نام RX 3080 و قیمت تنها ۲۴۹ دلاری خبر می‌دهد که بدین ترتیب در سطح یکسانی با رادئون VII قرار می‌گیرد. 

پس از معرفی رادئون VII، بسیاری از پیش‌بینی‌های کارشناسان طی ماه‌های گذشته، نقض شد. اگر RX 3080 کارت گرافیک جدید AMD باشد، یا توان پردازشی آن بسیار کمتر از مقادیر پیش‌بینی شده است، یا قیمت فاش شده‌ با واقعیت تفاوت زیادی خواهد داشت. در ادامه می‌توانید مشخصات فنی شایعه‌‌شده‌ی نسل جدید کارت‌های گرافیک AMD که پیش‌تر منتشر شده بود، را مشاهده کنید.

با این حال، موردی که می‌توان با اطمینان از آن سخن گفت، رونمایی نسل جدید معماری پردازنده‌ی گرافیکی AMD طی‌ ماه‌های پیش‌رو است. این شرکت در حال برنامه‌‌ی گسترده‌ای برای به چالش کشیدن انویدیا در این بازار دارد؛ امری که پیش‌تر با پردازنده‌های رایزن، موفق به انجام آن در برابر اینتل شده است.

المپوس به عنوان یکی از بازیگران کلیدی سیستم میکروچهارسوم دوربین‌های عکاسی بدون آینه، به تازگی نقشه‌ی راه جدید لنز‌های خود را منتشر کرد. المپوس در این نقشه‌ی راه تاریخ دقیقی را برای عرضه‌ی لنز‌های خود تعیین نکرده است. با این حال نقشه‌ی منتشر شده، از عرضه‌ی ۸ لنز جدید المپوس در کنار ۲۳ نمونه‌ی فعلی (۹ لنز سری M.ZUIKO Pro و ۱۴ لنز M.ZUIKO) طی سال‌های پیش‌رو خبر می‌دهد.

برای مشاهده ابعاد بزرگ‌تر، روی تصویر کلیک کنید

المپوس در جریان کنفرانس روز گذشته‌ی خود، مشخصات یکی از اعضای جدید خانواده‌ی لنز‌های M.ZUIKO خود را منتشر کرد. لنز تله و حرفه‌ای ۴۰۰-۱۵۰ میلی‌متری F4.5 با تله‌کانورتر داخلی ۱.۲۵ برابر، سال آینده در اختیار کاربران دوربین‌های میکرو چهارسوم قرار خواهد گرفت. این لنز فاصله‌ی کانونی ۸۰۰-۳۰۰ میلی‌متری را در استاندارد ۳۵ میلی‌متری ارایه می‌دهد که به لطف تله‌کانورتر داخلی خود، امکان افزایش آن به بازه‌ی فوق‌العاده‌ی ۱۰۰۰-۳۷۵ میلی‌متری نیز در دسترس خواهد بود. المپوس خبر خوشحال‌کننده‌ای برای عکاسانی که به فاصله‌ی کانونی بیشتر از مقادیر بالا محتاج هستند، دارد؛ این لنز با تله‌کانورتر ۲ برابری MC20 المپوس نیز سازگار است تا فاصله‌ی کانونی آن به حداکثر ۲۰۰۰ میلی‌متر برسد!

لنز تله‌فوتوی جدید المپوس با لرزشگیر‌های پنج محوره‌ی موجود در دوربین‌های این شرکت سازگار خواهد بود تا عکاسان قادر به عکاسی از سوژه‌ها دور و بدون نیاز به سه‌پایه باشند. این لنز هم‌چنین در برابر شرایط محیطی اعم از نفوذ باران و گرد‌و‌غبار مقاوم است و توانایی فعالیت تا ۱۰- درجه‌ی سانتی‌گراد را نیز دارد. المپوس این لنز را سال آینده به بازار عرضه خواهد کرد.

غول ژاپنی دنیای تصویربرداری، هم‌چنین از تله‌کانورتر جدید ۲ برابری خود با نام MC20 نیز رونمایی کرد. این تله‌کانورتر با لنز‌های تله ۱۵۰-۴۰ میلی‌متری F2.8 و ۳۰۰ میلی‌متری F4 سازگار است. به گفته‌ی مدیران المپوس، این تله‌کانورتر نیز نیز همانند لنز و دوربین‌های حرفه‌ای این شرکت، در برابر شرایط محیطی مختلف مقاوم است تا عکاسان بدون نگرانی قادر به عکاسی در شرایط جوی مختلف باشند.

نظریه‌‌ای محبوب بین ستاره‌شناسان این است که یک شی دیده‌ نشده باعث تغییر وضعیت مدارهای اجرام آسمانی شده است که به شکل متفاوتی از سایر اجرام در حال گردش در مدار خود هستند. ازاین‌رو آن‌ها حریصانه به جستجوی این جرم آسمانی ناشناخته که به سیاره نهم معروف شده‌ است، برآمده‌اند. اما اکنون فیزیک‌دانان نظریه‌ی جایگزینی ارائه کرده‌اند، نطریه‌ای که گمان می‌رود احتمال نزدیکی آن به واقعیت بیشتر باشد.

دو فیزیک‌دان به نام‌های آنترانیک سفیلیان از دانشگاه کمبریج در انگلستان و جیهاد توما از دانشگاه آمریکایی بیروت در لبنان معتقدند آن چیزی که باعث نوسانات این اجرام در مدار خود می‌شود نه جرمی بزرگ، بلکه ناشی از ترکیب نیروی جاذبه‌ی چند جرم آسمانی کوچک‌تر متعلق به کمربند کویپر، ملقب به اجرام فرانپتونی یا به اختصار NTO، است.

شاید این نظریه برای شما آشنا باشد، دلیل آن این است که سفیلیان و توما اولین افرادی نیستند که چنین توضیحی برای این مسئله ارائه داده‌اند، اما اولین افرادی هستند که محاسبات آن‌ها توانسته است ویژگی‌های غیرعادی مدارهای این اجرام را توضیح دهد، آن هم در شرایطی که تاثیر هشت سیاره‌ی دیگر منظومه‌ی شمسی در محاسبات لحاظ شده است.

نظریه‌ی وجود یک سیاره‌ی نهم برای اولین‌بار در یکی از مطالعات سال ۲۰۱۶ ارائه شد. ستاره‌شناسانی که مشغول بررسی یک سیاره‌ی کوتولو متعلق به کمربند کویپر بودند، متوجه مدارهای عجیب چند جرم ماورای نپتونی شدند، مدارهایی که اصلا شبیه به مدار دیگر اجرام کمربند کویپر نبود، به نحوی که به نظر می‌رسید این اجرام تحت تاثیر نیروی جاذبه‌ی غول گازی منظومه‌ی شمسی، یعنی خورشید، قرار نداشتند و به بیان دیگر جداافتاده بودند.

اما مدار این شش جرم آسمانی همگی به مانند یکدیگر دستخوش تغییر شده بود به صورتی که به نظر نمی‌رسید این موضوع اتفاقی باشد. درواقع این طور به نظر می‌رسید که مدار آن‌ها تحت تاثیر جرم دیگری به یک سو کشیده شده بود. طبق شبیه‌سازی محققان یک جرم بزرگ، مانند یک سیاره‌ که تا پیش از این شناسایی نشده بود، می‌توانست چنین کاری انجام دهد.

اما تاکنون این سیاره رصد نشده است، البته این موضوع خیلی هم عجیب نیست، چرا که شناسایی یک شی تاریک که در فاصله‌ای بسیار دور قرار دارد چالش‌های فنی زیادی ایجاد می‌کند، به‌خصوص اینکه نمی‌دانیم این سیاره در هر لحظه کجا ممکن است قرار داشته باشد. اما عدم توانایی ستاره‌شناسان در رصد این جرم باعث شده آن‌ها به‌دنبال نظریه‌های دیگری نیز بروند.

نظریه‌ی سیاره‌ی نهم بسیار شگفت‌انگیز است، اما اگر این سیاره‌ی فرضی وجود داشته باشد،‌ باید اعتراف کنیم تا به حال به خوبی خود را از ما پنهان کرده است.

سفیلیان با گفتن این سخن می‌افزاید که او و تیم تحقیقاتی او می‌خواستند ببینند که آیا برای توضیح مدارهای عجیب اجرام فرانپتونی نظریه‌ای که کم‌تر دراماتیک باشد وجود دارد یا نه.

سفیلیان اضافه می‌کند:

ما با خود فکر کردیم به‌جای دنبال کردن یک سیاره‌ی فرضی نهم و سپس بررسی ساختار احتمالی عجیب و مدار عجیب‌تر آن، بهتر نیست که تاثیر جاذبه‌ی تمام اجرام کوچکی که در آن سوی مدار نپتون قرار دارد و چیزی شبیه به یک دیسک را تشکیل داده‌اند را در محاسبات خود وارد کنیم؟

برای رسیدن به این هدف، محققان یک مدل رایانه‌ای متشکل از اجرام فرانپتونی جداافتاده به همراه تمام سیارات منظومه‌ی شمسی (و نیروی جاذبه‌ی آن‌ها) و دیسک حاوی اجرام ریز آسمانی در آن سوی مدار نپتون را شبیه‌سازی کردند. آن‌ها با تغییر دادن برخی ویژگی‌های مدل مانند جرم، خروج از مرکز مداری و موقعیت دیسک توانستند مدارهای خوشه‌ای اجرام فرانپتونی جداافتاده را بازآفرینی کنند.

سفیلیان در این مورد توضیح می‌دهد:

اگر شما سیاره‌ی نهم را از مدل حذف کنید و در عوض تعداد بسیار زیاد اجرامی که در یک محیط وسیع پراکنده شده‌اند را در محاسبات وارد کنید، مجموع نیروهای جاذبه‌ی بین این اجرام به‌راحتی می‌تواند مدارهای ‌برون‌مرکزی برخی از اجرام فرانپتونی را توضیح دهد.

شبیه‌سازی انجام گرفته توسط سیفیلیان و توما مشکل محققان دانشگاه کلرادو که برای اولین‌بار نظریه‌ی گرانش جمعی را مطرح کردند را به آسانی حل می‌کند. با اینکه محاسبات آن محققان با موفقیت توانسته بود تاثیر نیروهای جاذبه‌‌ای بر اجرام فرانپتونی را توضیح دهد، اما در توضیح این مسئله که چرا مدار همه‌ی آن‌ها به یک سو کج شده است، ناکام مانده بود.

اما جدا از تمامی این مسائل هر دو نظریه دارای یک ایراد اساسی هستند: برای اینکه شبیه‌سازی‌ها بتوانند ویژگی‌های مشاهده شده در این اجرام و مدار آن‌ها را توضیح دهند، جرم کمربند کویپر باید چند برابر جرم زمین باشد تا نیروی گرانش جمعی لازم تولید شود. بااین‌حال ارزیابی‌های فعلی، جرم کمربند کویپر را در حدود ۴ تا ۱۰ درصد جرم زمین برآورد می‌کند.

اما طبق مدل‌های تشکیل منظومه‌ی شمسی جرم این کمربند باید بیشتر باشد، از طرف دیگر سفیلیان به این نکته اشاره می‌کند که دیدن تمامی دیسک متشکل از اجرام ریزی که در اطراف یک ستاره تشکیل شده است وقتی که شما در داخل آن دیسک قرار دارید بسیار سخت است. بنابراین این احتمال وجود دارد که کمربند‌ کویپر اجرام بیشتری در خود جای داده باشد.

سفیلیان درنهایت این طور می‌گوید:

ما مدارک عینی مستقیمی از بزرگی و جرم کمربند کویپر نداریم، همان‌طور که شواهد مستقیمی از وجود سیاره‌ی نهم نیز در اختیار نداریم، به همین دلیل است که ما در حال بررسی دیگر احتمالات هستیم. همچنین این احتمال وجود دارد که هر دو نظریه درست باشد، یعنی هم یکی دیسک بزرگ و هم یک سیاره وجود داشته باشد. با کشف هر جرم فرانپتونی جدید به شواهد جدیدتری دست پیدا می‌کنیم که درنهایت می‌تواند به ما در توضیح رفتار این اجرام کمک کند.

اچ‌پی (HP) در حال کار روی لپ‌تاپ‌های سری Business خود با پردازنده‌های چهار هسته‌ای رایزن AMD است. دو مدل لپ‌تاپ اچ‌پی پروبوک 445 G6 و پروبوک 455 G6 براساس APUهای رایزن و رایزن پرو به‌جای ترکیب نسل هشتم پردازنده‌های اینتل Core i و AMD A10 ساخته می‌شوند.

قیمت هر دو لپ‌تاپ نام‌برده با قیمت‌ پایه‌ی ۵۴۹ دلار و از ماه جاری به بازار عرضه می‌شوند

مدل‌های پایه محصولات جدید اچ‌پی از پردازنده‌ی رایزن 2200U با واحد گرافیکی Vega 3 بهره می‌برند. این در حالی است که امکان سفارشی با نمونه‌های قدرتمند‌تر رایزن 2500U با واحد گرافیکی Vega 8 و رایزن 7 2700U پرو با واحد گرافیکی Vega 10 نیز در دسترس است.

زبان طراحی به کار رفته در لپ‌تاپ‌ها صرف‌نظر از اندازه صفحه‌نمایش‌، تقریبا یکسان است. پروبوک ۴۴۵ دارای صفحه‌نمایش ۱۴ اینچی با رزولوشن ۷۶۸×۱۳۶۶ یا ۱۰۸۰×۱۹۲۰ (بسته به انتخاب کاربر) است. در طرف دیگر پروبوک ۴۵۵ به صفحه‌نمایش ۱۵.۶ اینچی (رزولوشن مشابه با برادر کوچک‌تر خود) مجهز شده است. هر دو لپ‌تاپ از ۱۶ گیگابایت حافظه‌ی رم DDR4-2400، یک ترابایت فضای ذخیره‌سازی، دو پورت USB 3.1 نسل اول، یک پورت USB Type-C و USB نسل دوم، جک اترنت، درگاه HDMI و یک جک هدفون-میکروفن بهره می‌برند.

استقبال سازندگان لپ‌تاپ‌‌ها از تراشه‌های موبایل رایزن AMD همچنان روند کندی را دنبال می‌کند؛ اما لپ‌تاپ‌های جدید اچ‌پی که مخصوص استفاده‌ی تجاری و کسب‌و‌کار‌های بزرگ طراحی شده‌اند، می‌توانند سهم بیشتری از بازار پردازنده‌های لپ‌تاپ را نصیب AMD بکنند. انتظار می‌رود طی سال پیش‌رو محصولات بیشتری با قلب تپنده‌ی AMD در دنیای لپ‌تاپ‌ها مشاهده شود.

با گذشت حدود دو سال از معرفی اولین نسخه‌ی هندزفری‌های بلوتوث اپل موسوم به اِیرپاد «AirPod»، مدتی‌است که گمانه‌زنی‌ها پیرامون معرفی نسل بعدی این محصول محبوب آغاز شده‌است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که در نسخه‌ی بتای سیستم‌عامل iOS 12.2، یک صفحه‌ی تنظیمات جدید تعبیه شده‌ است که قابلیت احضار دستیار صوتی سیری «Siri» اپل توسط ایرپاد را افشا می‌کند. اما از آنجایی که ایرپادهای فعلی از چنین امکانی بی‌بهره‌اند، می‌توان نتیجه گرفت که به‌زودی نسخه‌ی جدیدی از این هندزفری‌ها در راه است.

در صفحه‌ی تنظیمات مذکور، این امکان را خواهیدداشت که ایرپاد تازه‌ای را برای به‌کارگیری سیری تعیین کنید. بنابراین می‌توانید بدون خارج کردن آیفون از جیبتان یا حتی ضربه‌زدن روی ایرپاد، و تنها با ذکر عبارت Hey Siri این دستیار صوتی را فرا بخوانید.

البته اپل تابه‌حال هیچ سخن رسمی از نسخه‌ی دوم ایرپادهای خود به میان نیاورده‌ است؛ این درحالی‌است که مینگ‌چی کو به‌عنوان تحلیلگری قابل اطمینان، سال گذشته ادعا کرده‌بود که ایرپاد ۲ با تمرکز بر قابلیت‌های شارژ بی‌سیم عرضه خواهدشد و همچنین گزارش تازه‌تری از سوی DigiTimes نیز به قابلیت‌های این دستگاه در حوزه‌ی چک کردن وضعیت سلامتی بدن کاربر اشاره کرده‌است.

به‌هرحال باید منتظر ماند و دید که اپل برای دومین نسخه از ایرپادهای پرآوازه‌ی خود چه در سر می‌پروراند و چه زمانی شاهد رونمایی و عرضه‌ی آن خواهیم‌بود. نظرات خود را درباره‌ی این محصول اپل با ما و سایر کاربران زومیتبه اشتراک بگذارید.

به گزارش CCN امارت متحده عربی و عربستان سعودی، دو کشور که دومین صندوق ثروتمند پادشاهی جهان را در اختیار دارند، به تازگی ارز دیجیتال آزمایشی خود را راه‌­اندازی کردند.

براساس پایگاه خبری Emirates News Agency ارز دیجیتال عربستان و امارات یکی از هفت طرحی است که قرار است در هردو کشور اجرا شود. این ارز دیجیتال محدود به بانک‌های تشکیل شده در سال ۲۰۱۶ است. شورای اجرایی این طرح نیز در تاریخ ۱۹ ژانویه با یکدیگر ملاقات کردند و پس از ملاقات، این شورا اعلام کرد که ارز رمزپایه برای پرداخت‌های بین‌المللی میان بانک مرکزی و بانک‌های محلی دو کشور مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

این ارز رمزنگاری شده به عنوان روشی برای آزمایش فناوری بلاکچین و انجام تراکنش‌ها بین دو کشور اجرایی شده است. خلاصه‌ای از اعلامیه این شورا بر لزوم گسترش استفاده از فناوری بلاکچین تاکید می‌کند و می‌گوید:

ارز دیجیتال متکی به استفاده از پایگا‌ه‌های داده توزیع شده بین بانک مرکزی و بانک مشترک دو کشور است. این اقدامات به منظور حفظ منافع مشتری، تنظیم استانداردهای فناوری و ارزیابی خطرات امنیت سایبری انجام می‌شود. همچنین این پروژه تاثیر یک ارز مرکزی به روی سیاست پولی را تعیین می‌کند.

همان‌طور که سال گذشته CCN‌ گزارش داد، موسسات مالی هر دو کشور قبل از اجرای این طرح، فناوری جدید را به طور گسترده مورد مطالعه قرار دادند.

امارات متحده عربی، پناهگاهی امن برای  شرکت‌های بلاکچین

در ماه  دسامبر ۲۰۱۸ کمیسیون بورس و اوراق‌بهادار امارات متحده عربی توکن‌های ICO را به عنوان اوراق‌بهادار به رسمیت شناخت. همچنین اعلام کرد که تا سال ۲۰۱۹ در زمینه ایجاد چارچوب قانونی برای این پدیده تلاش خواهد کرد.

اگرچه مقامات امارات متحده عربی با احتیاط با ارزهای دیجیتال برخورد می‌کنند اما همچنان به طور فعال فعالیت‌های مرتبط با فناوری بلاکچین را تشویق می‌کنند.

ولیعهد دبی، شیخ حمدان بن محمد بن رشید آل مکتوم در سال ۲۰۱۶ طرح راهبردی بلاکچین را آغاز کرد که هدف از آن انتقال تمامی اسناد دولتی به روی فناوری بلاکچین تا سال ۲۰۲۰ بود.

همچنین بانک اسلامی امارات متحده عربی، فناوری بلاکچین را به منظور ثبت چک‌ها به روی پلتفرمی مبتنی بر بلاکچین در سال ۲۰۱۷ آزمایش کرد. پس از آزمایش موفقیت‌آمیز این پروژه، اجرای این طرح امسال به مرحله اجرایی رسید و تنها در ماه اول حدود یک میلیون چک به روی این پلتفرم ثبت شد.

در ماه نوامبر سال ۲۰۱۸ بانک حلال امارات متحده عربی، اولین بانکی بود که برای نقل‌وانتقال سکوک از فناوری بلاکچین مطابق با استانداردهای شرع استفاده کرد.

برخی از شرکت‌های پیشرو در زمینه بلاکچین و کریپتو در تلاش هستند با کشور امارات متحده عربی روابط خود در جهت استفاده و اجرای این فناوری‌ها گسترش دهند. پیش از این نیز امارات از صرافی مجازی Huobi استقبال کرده و قصد دارد تا سرویس پرداخت بین‌المللی را به همکاری ریپل در سال ۲۰۱۹ راه‌اندازی کند.

فرود روی ماه، همان‌طور که فضاپیمای چینی چانگ‌ای ۴ (Chang’e -4) به‌تازگی آن را انجام داد، دیگر به مانند قبل دستاورد چندان درخشانی به‌حساب نمی‌آید. در سال جاری میلادی، دولت هند و تیمی به پشتیبانی یک میلیاردر اسرائیلی هر دو نسبت به فرود روی ماه اقدام خواهند کرد. در سال ۲۰۲۰، شرکت‌های مختلف آمریکایی نیز درصدد عزیمت به قلمروهای قمری برخواهند آمد. اما تمام این تلاش‌های غیرچینی برای فرود روی تنها قمر زمین، با هدف فتح نیمه‌ی پیدای ماه انجام خواهد شد و از این‌رو گردانندگان دل‌نگران روی زمین درست همانند تمام فرودهای پیشین انجام‌شده توسط آمریکا، شوروی و چین، قادر به برقراری ارتباط مستقیم با کاوشگرانشان خواهند بود.

محل فرود چانگ‌ای ۴ درون دهانه‌ی فون کارمان در نیمه‌ی پنهان ماه است؛ جایی که به‌راحتی نمی‌توان به برقراری ارتباط رادیویی با فضاپیما پرداخت. فرود در آن بخش و سپس دریافت اطلاعات از آنجا تنها با کمک یک ماهواره‌ی بازپخش که از قبل بر فراز ماه مستقر شده، امکان‌پذیر است. علاوه‌بر چین، کشورهای دیگر نیز چنین مأموریت‌هایی را درنظرداشته‌اند؛ اما هیچ کدام از آن‌ها هرگز موفق به انجامشان نشدند. چین به‌دقت در حال تقویت توانایی‌ خود برای رفتن به جایی بوده که هیچ‌کس تا به‌حال بدان آنجا قدم نگذاشته است. اکنون به‌لطف این کشور، نیمه‌ی پنهان ماه نیز به فهرست قلمروهای فتح‌شده به‌دست انسان افزوده شده است.

چین به چنین نشانه‌هایی از برتری علاقه دارد و مشتاق است که برای دستیابی به آن، هرآنچه لازم است انجام دهد. چین می‌خواهد جهان و مردم خودش بدانند که این کشور قدرتی جهانی است که نه‌تنها به داشتن اقتصادی قدرتمند؛ بلکه به چیرگی ژئوپولیتیکی و ارتشی توانمند، قدرت نرم از هر نوع، گذشته‌ای افسانه‌ای و آینده‌ای شکوهمند افتخار می‌کند. دراین‌میان، توان علمی از مهم‌ترین پایه‌های قدرت ملی به‌شمار می‌رود. کار علمی در چین همانند دیگر کشورها به‌عنوان فعالیتی افتخارآمیز و شالوده‌ای لازم برای پیشرفت فناورانه نگریسته می‌شود. رهبران چین چنین پیشرفت‌هایی را نه‌تنها برای اقتصادشان؛ بلکه به‌منظور گسترش قدرت نظامی و پیشرفت اجتماعی حیاتی می‌دانند. آن‌ها گونه‌ای از علم را می‌خواهند که به این کشور کمک کند تا قدرتش را نشان دهد و پاسخگوی مسائل به‌خصوص مردمش باشد. آن‌ها منابع جدید انرژی‌های پاک و رهایی از محدودیت منابع را می‌خواهند. اکنون، مهارت علمی بالاتر از همیشه‌‌ی چین موجب شده است که چنین بلندپروازی‌هایی تحقق‌پذیر به‌نظر برسند. از فرود روی ماه تا استخراج منابع از آن، راه درازی پیش رو است. اما شنیدن گمانه‌زنی درباره‌ی چنین دستاوردهایی غیرمعمول نیست. همان‌طور که یک کاربر شبکه‌ی اجتماعی ویبو پس از فرود چانگ‌ای ۴ در تعبیر آن گفت، «چین تاریخ‌ساز شده است! نیمی از ماه متعلق به ما خوهد بود.»

امیدهای بزرگی که چین برای علم دارد، موجب به بارآمدن هزینه‌های هنگفتی شده است. مخارج چین در بخش تحقیق و توسعه بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۶ به میزان ده‌برابر افزایش یافته است (نمودار یک را مشاهده کنید). این دفترچه چک باز توشه‌های پرزرق‌وبرقی را خریداری کرده است. به‌نظر می‌رسد جایی در ناحیه‌ی هایدیان شهر پکن که محل استقرار وزارت علوم و فناوری و همچنین دانشگاه‌های چینهوا و پکینگ است، یک کارمند دولت حضور دارد که به آرامی مواردی را در فهرستی از نمادهای موقعیت علمی چین تیک می‌زند. پرواز فضایی انسانی؟ تیک. تاسیسات وسیع توالی‌یابی ژنوم؟ تیک. ناوگانی از کشتی‌های تحقیقاتی؟ تیک. بزرگ‌ترین تلکسوپ رادیویی جهان؟ تیک. حفاری در سرزمین یخ‌زده‌ی جنوبی توسط پژوهشگران اقلیمی؟ تیک. قدرتمندترین ابرکامپیوتر جهان؟ تیک (البته آمریکا به‌تازگی این عنوان را پس گرفت). آشکارسازهای زیرزمینی نوترینو و ماده‌ی تاریک؟ تیک. بزرگ‌ترین شتاب‌دهنده‌ی ذرات جهان؟ تیک و تیک؛ ظاهرا این قلم قصد ندارد از حرکت بازبایستد.

نمودار ۱: (از چپ به راست) تولید ناخالص داخلی، مخارج نظامی و هزینه‌ی تحقیق و توسعه

این شوق درواقع یادآور سال‌های طلایی «علوم بزرگ» در آمریکای پساجنگ است. بین ۱۹۵۷، سال بین‌المللی ژئوفیزیک و لغو ابربرخورددهنده‌ی ابررسانا (SSC) در ۱۹۹۳، دولت آمریکا به‌صورت بی‌وقفه منابع به‌مراتب بیشتری از اقتصادی قدرتمندتر از همیشه را در عرصه‌هایی سرمایه‌گذاری کرد که رهبران جامعه‌ی علمی‌اش بیش از همه خواستار آن‌ها بودند. از کشف کوارک‌ها تا شبیه‌سازی ژن‌ها تا به‌دست آوردن جوایز نوبل موجب شدند آمریکا در عرصه‌ی علم به ابرقدرتی جهانی تبدیل شود.

در طول آن ۴۰ سال، آمریکا و به میزان کمتر اروپا، کارهایی را انجام می‌دادند که پیش از آن هرگز انجام نشده بود. آن‌ها درها را به سوی عرصه‌های کاملا جدیدی از دانش نظیر اخترشناسی پرانرژی و زیست‌شناسی مولکولی گشودند؛ از بزرگ‌ترین و بهترین نسل‌های بومی تحصیل‌کردگانی که تا به‌حال پا به دنیا گذاشته بودند، بهره‌مند شدند و همچنین از درخشان‌ترین آن‌ها از سرتاسر جهان استقبال کردند. غرب تمام چنین کارهایی را در فرهنگی متعهد به پژوهش آزاد انجام داد که به‌کلی با فرهنگ کمونیستی بلوک شرق متفاوت بود.

در مقایسه با آن رونق عظیم – یکی از چشمگیرترین دوره‌های پیشرفت علمی در تاریخ بشری – سازوبرگ جدید چین هرچند بزرگ،‌ اما تا حدی پایین‌تر از سطح مطلوب است. چینی‌ها نه در حال پیشرفت، بلکه در حال جبران عقب‌ماندگی بوده و دستاوردهای آن‌ها چراغ راهی برای دانشمندان دیگر نقاط دنیا نبوده است. دور از بهره‌مندی از فرهنگ پژوهش آزاد، علوم چینی تحت نظر چشم تیزبین حزب کمونیست و دولتی توسعه پیدا می‌کند که خواهان ثمرات علم است؛ اما همیشه نسبت به جریان نامحدود اطلاعات و روح تردید و شک‌گرایی انتقادی که محصول طبیعی آن محسوب می‌شود، احساس خوبی ندارد.

رونق علمی عظیم آمریکا زیربنایی استوار و شالوده‌ای ایدئولوژیک داشت. علوم آمریکایی از دل دانشگاه‌های پژوهشی بزرگی سربرآورد که در نیمه‌ی نخست قرن بیستم به موفقیت دست پیدا کردند و آزادی فکریشان استعدادهای خارق‌العاده‌ای را جذب کرده بود که توسط حکومت‌های دیگر در معرض تهدید قرار داشتند، که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به آلبرت اینشتین، انریکو فرمی و البته تئودوره فون کارمان اشاره کرد؛ مهندس هوانوردی مجارستانی که خانه‌ی جدید فضاپیمای چانگ‌ای ۴ به تجلیل از زحمات وی دهانه‌ی فون کارمان نامیده می‌شود. چین ایده‌ها و رویکردها را بیش از افراد و آرمان‌ها وارد کرده است. این وضع حاصله دارای نوعی شکنندگی است که اغلب در ساختارهای تعیین‌شده از بالا به پایین دیده می‌شود.

بلندپروازی بالا به پایین به معنای دوندگی پیش از راه رفتن است. برای درک بهتر، تیان‌یان یا تلسکوپ کروی با دیافراگم پانصد متری چین (FAST) را که در سال ۲۰۱۶ بازگشایی شد، درنظر بگیرید. اندازه‌ی این تلکسوپ که در حوضه‌ای طبیعی در استان جنوبی گوئیژو ساخته شده است، بیش از دو برابر بزرگ‌ترین تلکسوپ رادیویی جهان در آمریکا است؛ بااین‌حال، تیان‌یان اداره‌کننده‌ای ندارد و به‌صورت غیرمنتظره از نظر سخت‌افزاری به بالاترین سطح جهش کرده است؛ به‌گونه‌ای که چین به‌طرز شرم‌آوری دریافت که نه هیچ اخترشناسی با تخصص در شاخه‌ی رادیویی دارد که ترکیبی از مهارت های علمی و اجرایی مورد نیاز را برای اداره‌ی چنین رصدخانه‌ای دراختیار داشته باشد و نه تا به امروز قادر به استخدام هیچ اخترشناس خارجی شایسته‌ای بوده است که مشتاق زندگی در مکان دورافتاده‌ی تلکسوپ باشد.

میانبرهای متناقض و نمادین تنها حافظ دولت نیستند و دانشمندان چینی نیز طعمه‌ی چنین وسوسه‌هایی می‌شوند. چین صرفا رونق علمی و اعتبار ملی آمریکا در جنگ سرد را تکرار نمی‌کند. آن‌ها این کار را در بستر عصر بعدی فناوری پیشرفته‌ای انجام می‌دهند که در آن هیچ دانشگاهی در آمریکا بدون زادولد ریزاندامگان همزیستانه‌ی سرمایه‌داران خطرپذیر در سرتاسر پوستش، احساس کامل‌بودن نمی‌کند. مزایای اقتصادی پژوهش به‌صورت فزاینده به‌عنوان محرکی احتمالی برای پژوهشگر و همچنین برای جامعه به‌عنوان یک کل در معرض دید قرار می‌گیرد.

به‌عنوان یک مثال به‌خصوص و برجسته، قابل‌توجه‌ترین فعالیت علمی چین را در ابتدای سال ۲۰۱۸ درنظر بگیرید. هی جیانکوی به نمونه‌ی یک دانشمند امروزی چینی شباهت داشت. او دانش‌آموخته‌ی دانشگاه علم و فناوری چین (USTC) در هفئی بود و تحصیلاتش را در دانشگاه‌های آمریکایی رایس و استنفورد که به همان اندازه معتبر هستند، ادامه داد. وی سپس به‌واسطه‌ی برنامه‌ی «هزاران استعداد» دولت به چین بازگردانده و در مقامی جدید در دانشگاه علم و فناوری جنوب در شنژن منصوب شد. هی به محض تثبیت موقعیتش در آنجا به مرخصی بدون حقوق رفت تا پروژه‌ای کارآفرینانه را آغاز کند.

این پروژه، ویرایش دی‌ان‌ای رویان‌هایی بود که بعدا به انسان تبدیل شدند. نتیجه‌ی آن کار، تولد دو نوزاد دختر بود که فعلا به‌نظر می‌رسد در سلامتی به‌سر می‌برند. بااین‌حال، مزایای این اقدام مورد تردید بوده است. هی می‌گوید ازطریق اصلاح دی‌ان‌ای در تلاش برای ارائه‌ی مزایای این کار بوده است؛ اصلاحی که وجهه‌ای نامشخص و غیرقانونی داشت و از زمانی‌که برملاء شد، هی را زیر ضرب انتقادهای شدیدی برد.

موفقیت را نمی‌توان شبیه‌سازی کرد

مورد هی می‌توانست در مکان‌های بسیاری اتفاق بیفتد. با امضای نامه‌ای سرگشاده از سوی ۱۲۲ تن از پژوهشگران چینی در محکومیت اقدام هی، او به‌سختی می‌تواند نماینده‌ی طیف وسیع پژوهشگران چینی محسوب شود. در همین حال، اینکه مورد هی در چین به وقوع پیوسته است، به‌کلی غیرمنتظره به‌نظر نمی‌آید. اصلاح ژنتیکی انسان، انحرافی از آنچه محسوب می‌شود که دانشمندان چینی با تلاش برای دستیابی به آن به‌دنبال تثبیت موقعیت خودشان و کشورشان در جهان نخبگان علمی بوده‌اند. بااین‌حال، اقدام هی نیز تصویری از این هدف به‌حساب می‌آید.

رشد متناوب در تعداد مقالات علمی تالیف‌شده به‌دست پژوهشگران چینی را باید در همین بستر مشاهده کرد. از نظر تعداد خالص مقالات، چین در سال ۲۰۱۶ از آمریکا پیشی گرفت (نمودار ۲ را مشاهده کنید). اما برخی از این مقالات از نظر کیفیت در دسته‌بندی بسیار ضعیف قرار می‌گیرند. در آوریل ۲۰۱۸، هان زوینگ و ریچارد اپلبام از دانشگاه کالفرنیا سانتارباربارا، نظرات جمع‌آوری‌شده در مطالعه‌ای از بین ۷۳۱ پژوهشگر را در دانشگاه‌های رده‌بالای چین منتشر کردند. همان‌طور که یکی از پژوهشگران دانشگاه فودان گفت: «افراد دست به جعل یا سرقت مقالات می‌زنند تا بتوانند در ارزیابی‌های سالانه‌ی عملکرد خود نمره‌ی قبولی بیاورند.»

دولت چین از خطر بدنامی و بی‌اعتباری برای انجام پژوهش‌های ضعیف و حتی جعلی آگاه است. این یکی از دلایلی محسوب می‌شود که دولت در حال سازماندهی توسعه‌ی یک تشکیلات علمی است. یکی از ارکان چنین سازمانی، گروهی متشکل از دانشگاه‌های سطح بالا تحت عنوان C9 است که از جمله‌ی اعضای آن می‌توان به دانشگاه‌های فودان، چینهوا، پکینگ و همچنین محل تحصیل دکتر هی یعنی دانشگاه علم و فناوری چین اشاره کرد. عضو دیگر، آکادمی علوم چین (CAS) است؛ سازمانی رسمی که آزمایشگاه‌های اختصاصی‌اش را که به استانداردهای غالب بین‌المللی پایبند هستند، اداره می‌کند. دولت به‌‌شدت در حال جلوگیری از فعالیت ژورنال‌های ضعیف است، به‌خصوص آن‌هایی که با دریافت پول از پژوهشگران تالیفاتشان را منتشر می‌کنند. افزایش استانداردها بدین شیوه نه‌تنها موجب ارتقای علوم خواهد شد؛ بلکه بهترین دانشمندان را نیز جذب خواهد کرد.

پس از آنکه دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۸ به قدرت رسید، دانشجویان نخبه‌ی چینی برای انجام تحصیلات تکمیلی به رفتن به خارج تشویق شدند. بسیاری از آن‌ها، همان‌طور که قصد داشتند،‌ پس از اتمام تحصیلاتشان با کوله‌باری از دانشی که در وطن در دسترس نبود، به خانه بازگشتند. هرچند دولت هزینه‌های هنگفتی برای پیشبرد علم صرف کرد؛ اما بدون وجود آن دانشجویان، رونق علمی فعلی هرگز اتفاق نمی‌افتاد. بااین‌حال، دانشجویان برتر معمولا ترجیح می‌دهند که در خارج از کشور ماندگار شوند. در سال ۲۰۰۸، چین برنامه‌ی هزاران استعداد را به اجرا گذاشت تا با وعده‌ی درآمد بالا و فضای آزمایشگاهی، دانشجویان ترک‌وطن‌کرده را به کشور بازگرداند.

از نظر تئوری، این برنامه پذیرای هر پژوهشگر سطح بالایی فارغ از ملیتش است که در آزمایشگاه‌های خارج از کشور کار می‌کند. در عمل، برخلاف بسیاری از اتباع چینی، دانشمندان غیرچینی معدودی از آن بهره‌مند شده‌اند. آن دسته از دانشجویان چینی که به کشور بازگشته‌اند، با عنوان haigui (در چینی به معنای لاک‌پشت دریایی) شناخته می‌شوند؛ زیرا تصور می‌شود که آن‌ها همانند لاک‌پشت‌ها برای تخم‌گذاری به ساحل زادگاهشان بازگشته‌اند.

بااین‌حال، دولت از استعدادهایی که در داخل کشور مشغول به تحصیل بودند نیز غافل نشد. یک برنامه‌ی همزمان با عنوان دانشمندان یانگ‌تسه درصدد شناسایی پژوهشگران سطح‌بالایی برآمد که استعدادشان در هزاران مؤسسه‌ی استانی تحلیل می‌‌رفت. به‌محض آنکه شناسایی این افراد انجام شد، آن‌ها نیز به حلقه‌ی انحصاری وارد شدند.

فضانوردان قدرت را بازمی‌گردانند

این جذب سازمان‌یافته‌ی دانشمندان، نتایج مثبتی در بالاترین سطوح به همراه نداشته است. دانشمندان چینی مشغول به کار در این کشور تاکنون تنها یک جایزه‌ی نوبل به‌دست آورده‌اند. به جز این دستاورد – کشف آرتمیسینین،‌ یک داروی جدید ضدمالاریا توسط یویو تو – هیچ پیشرفت علمی چینی دیگری تا به حال وجود نداشته است که از نگاه منصفانه بتوان آن را لایق دریافت نوبل دانست. دانشمندان چینی تا به حال نه موفق به کشف ذره‌ای بنیادی و نه رده‌ای از اجرام نجومی شده‌اند. آن‌ها تا به امروز هیچ دستاورد درخشانی را در کارنامه‌ی خود ثبت نکرده‌اند که به‌عنوان مثال با توسعه‌ی ویرایش ژنوم کریسپر کَس ۹ (در آمریکا) یا ایجاد سلول‌های بنیادی چندقابلیتی (در ژاپن) یا ابداع خود توالی‌یابی دی‌ان‌ای (در بریتانیا) قابل مقایسه باشد.

بااین‌حال، ‌هم‌اکنون بخش وسیعی از علوم چینی به‌خصوص در حوزه‌های نسبتا جدید با پیامدهای عملی، واقعا بسیار خوب هستند. این کشور نیروی کار بسیار بزرگ و در حال رشدی دارد (نمودار ۳ را مشاهده کنید) که هم ملزم و هم مشتاق وارد شدن به مباحث پرسود است. نتایج مطالعه‌ای که در ششم ژانویه توسط نشریه‌ی علمی الزویر و خبرگزاری ژاپنی نیکِی منتشر شد، نشان داد که چین در ۲۳ حوزه از ۳۰ زمینه‌ی پژوهشی پرطرفدار، بیش از آمریکا مقاله‌های پژوهشی با تاثیر بالا و با کاربردهای فناورانه‌ی روشن منتشر کرده است. علوم چینی غولی چابک است که می‌تواند با نیرویی عظیم و اغلب پشتیبانی مرکزی در هر میدان نویدبخش تازه‌ای وارد شود.

پیشرفت در زمینه‌هایی نظیر خازن‌های دولایه و بیوچار، دو حوزه از آن ۲۳ زمینه‌ی اشاره‌شده، می‌توانند از اهمیت برخوردار باشند؛ اما بعید به‌نظر می‌رسد که توجه کمیته‌های نوبل، عموم مردم یا خارجی‌هایی که باید تحت تاثیر قرار بگیرند، چندان به آن‌ها معطوف شود. چین برای نشان دادن سیگنال‌هایی قابل ‌مشاهده از قدرت ملی‌اش، مسیر پیموده‌شده‌ی علوم بزرگ را در آمریکا، اروپا و ژاپن دنبال می‌کند؛ بدین معنا که با ساخت آزمایش‌های فیزیکی بزرگ و قرار دادن اجسام و به‌خصوص افراد درون فضا به قدرت‌نمایی می‌پردازد.

سازمان ملی فضایی چین تاکنون چندین فضانورد را به مدار زمین فرستاده و آزمایشگاه‌های فضایی کوچکی را نیز در اختیارشان قرار داده است تا در مدتی که بر فراز زمین هستند، در آنجا مشغول باشند. از برنامه‌های این سازمان در کوتاه‌مدت می‌توان به ایستگاه فضایی بزرگتری اشاره کرد که از تجمیع ماژول‌های پرتاب‌شده به‌صورت مجزا در مدار ساخته خواهد شد. چین همچنین در بلندمدت قصد دارد به‌وسیله‌ی راکتی جدید و قدرتمندتر از هر نمونه‌ای در حال حاضر به‌نام لانگ مارچ ۹، مأموریت‌های سرنشین‌دار را به ماه پرتاب کند.

مرکز ملی علوم فضایی (بخشی از آکادمی علوم چین) مشغول ارسال ماهواره‌های علمی است. این مرکز در سال آوریل ۲۰۱۸ تعداد ۶ ماهواره‌ی جدید را معرفی کرد که تا سال ۲۰۲۰ یا اندکی زودتر پرتاب خواهند شد. بااین‌حال، اکثر پرتاب‌های چین علمی نیستند و با هدف برقراری ارتباطات، مشاهده‌ی زمین و البته تهیه‌ی اطلاعات نظامی انجام شده‌اند. برنامه‌ی فضایی چین در آغوش ارتش ملی این کشور با عنوان رسمی ارتش آزادی‌بخش خلق آغاز به‌کار کرد و اگرچه دیگر به‌صورت مستقیم توسط نیروهای مسلح اداره نمی‌شود؛ اما نظامیان همچنان مشتاقانه در توسعه‌ی توانایی‌های مداری کشورشان مشارکت دارند. چین در سال ۲۰۰۷ به‌منظور نمایش اقتدار نظامی فضایی‌اش، یک سلاح ضدماهواره را آزمایش کرد. به‌نظر می‌رسد نیروی پشتیبانی راهبردی این کشور، توانایی‌های فضایی نظامی، الکترونیک و جنگ سایبری چین را هماهنگ می‌کند. تمام فضانوردان چینی از جمله افسران ارتش ملی چین محسوب می‌شوند. همچنین، دیگر تاسیسات فیزیک این کشور به‌طور مشخص کاربردهای نظامی دارند. به‌عنوان مثال، تونل‌های باد که به‌منظور مطالعه‌ی کامل اشکال پرواز مافوق‌صوت طراحی شده‌اند، درواقع صرفا به نیروهای مسلح مرتبط هستند.

علاوه‌بر فن پرتاب موشک، بلندپروازانه‌ترین برنامه‌ی علمی بزرگ چین، توسعه‌ی عظیم‌ترین شتاب‌دهنده‌ی ذرات ساخته‌شده تاکنون است. از زمان توسعه‌ی چنین سازه‌هایی در دهه‌ی ۱۹۳۰، شتاب‌دهنده‌ی دایره‌ای ذرات از اندازه‌ای برابر با یک اتاق تا برخورددهنده‌ی هادرونی بزرگ (LHC) رشد کرد؛ سازه‌ای که یک حلقه تونل ۲۷ کیلومتری را زیر مرز فرانسه و سوئیس در آزمایشگاه فیزیک ذرات سرن در قلب اروپا اشغال کرده است. هرچه شتاب‌دهنده بزرگتر باشد، انرژی بیشتری را می‌تواند به درون ذراتش تزریق کند. برخورددهنده‌ی هادرونی بزرگ پروتون‌هایش را با بیش از یک میلیون برابر انرژی بیشتر از دستگاه‌های اولیه در دهه‌ی ۱۹۳۰ انباشته می‌کند.

ادامه دارد...

صنعت گوشی‌های هوشمند در سال ۲۰۱۸ تغییرات انقلابی به‌خود ندید و محصولات این سال شباهت بی‌چون‌وچرایی به سال‌های پیش داشتند. سال گذشته اکثر گوشی‌سازان برای طراحی محصولی با ظاهر مدرن، تصمیم گرفتند تا جایی که امکان دارد حاشیه‌های اطراف نمایشگر را کاهش دهند، اما در این بین به‌‌دلیل وجود دوربین سلفی و برخی حسگرها، محدودیت‌هایی برای کاهش حاشیه به‌وجود آمد.

از این‌رو سازندگان گوشی‌های هوشمند تصمیم گرفتند برای کاهش هرچه‌بیشتر حاشیه، در بخش بالایی نمایشگر گوشی‌هایشان یک بریدگی (یا همان ناچ) قرار دهند تا دوربین سلفی و برخی حسگرها در آن جای بگیرند. همین بریدگی به‌مرور زمان تکامل پیدا کرد و شاهد معرفی و عرضه‌ی گوشی‌هایی با بریدگی‌های کوچک موسوم به بریدگی قطره‌ای بودیم.

اما ظاهرا در سال ۲۰۱۹ باید کم‌کم بریدگی نمایشگر را فراموش کنیم؛ چرا که اکثر گوشی‌سازها از مدتی پیش اعلام کرده‌اند که قصد دارند نسبت به تولید گوشی با نمایشگر تاشدنی اقدام کنند. پس از اعلام چنین خبری از سوی بسیاری از شرکت‌ها ازجمله سامسونگ و ال‌جی، حال نوبت هواوی است؛ شرکتی چینی که سابقه‌ی درخشانی در زمینه‌ی تولید گوشی دارد و اخیرا به‌صورت رسمی اعلام کرده است که در کنگره‌ی جهانی موبایل ۲۰۱۹ از گوشی تاشدنی خود رونمایی خواهد کرد.

مدل مفهومی غیررسمی از گوشی تاشدنی هواوی

به‌طور کلی پیش‌بینی می‌شود که دو مقوله‌ی نمایشگر تاشدنی و نسل پنجم شبکه‌های ارتباطی (5G) مهم‌ترین ترند گوشی‌های هوشمند در سال ۲۰۱۹ باشند. این دو عبارت که طی رویدادهای مختلف بارها از آن‌ها شنیده‌ایم، کم‌کم دارند رنگ حقیقت به‌خود می‌گیرند و به‌دست مشتریان می‌رسند. بر این اساس Huawei اعلام کرده است که قصد دارد طی هفته‌های آتی و با آغاز MWC امسال، از «نخستین گوشی 5G مجهز به نمایشگر تاشدنی» رونمایی کند.

گفتنی است که هواوی روز گذشته کنفرانس به‌نسبت کوتاهی را در شهر پکن برگزار کرد؛ در لحظات پایانی همین کنفرانس بود که شاهد انتشار تیزری کوتاه مبنی بر رونمایی از گوشی 5G تاشدنی در MWC بودیم. ریچارد یو، مدیرعامل هواوی، روز گذشته در این رابطه گفت: «مشتاقانه امیدواریم که شما را در ماه فوریه در شهر بارسلونا ببینیم، جایی که ما قصد داریم از نخستین گوشی‌های 5G مجهز به نمایشگر تاشدنی، پرده‌برداری کنیم.»

از آن‌جایی که نه نویسنده‌ی اصلی این خبر و نه نگارنده‌ی زومیت به زبان چینی تسلط ندارند، نمی‌توانند به‌طور دقیق به بررسی جملات اداشده توسط ریچارد یو بپردازند. موضوع مهم دیگر این‌که مدیرعامل هواوی در صحبت‌هایش از عبارت «گوشی‌های 5G» استفاده کرده است، نه «گوشی 5G» و این موضوع کمی عجیب به‌نظر می‌رسد. 

با این‌حال با در نظر گرفتن لبخند حضار و تشویق‌های آن‌ها پس از اعلام این خبر توسط مدیرعامل هواوی،‌ به‌نظر می‌رسد که چینی‌ها واقعا آمادگی این را دارند تا در ماه آینده به‌صورت کامل از گوشی تاشدنی خود رونمایی کنند. گفتنی است که گوشی تاشدنی هواوی برای دست‌یابی به فناوری 5G از مودم جدید و اختصاصی Balong 5000استفاده می‌کند.

سال‌ها است که شاهد انتشار اخبار و ویدیوهای منتسب به مدل‌های مفهومی گوشی‌های تاشدنی هستیم؛ پس از عرضه‌ی گوشی فلکس پای از سوی شرکت رویل، عده‌ی زیادی از کاربران از گوشی‌های تاشدنی ناامید شدند، اما همانطور که مارکوس برونلی، از معروف‌ترین یوتیوبرهای فعال در حوزه‌ی فناوری، در ویدیوی اخیرش گفته است، گوشی‌های تاشدنی هنوز به آمادگی لازم نرسیده‌اند و به‌اندکی زمان بیشتر نیاز دارند. 

پس از مدت‌ها بالاخره به‌زمانی رسیده‌ایم که بیشتر از هر موقع دیگری حس می‌کنیم عرضه‌ی گوشی‌های تاشدنی نزدیک است. پس از این‌که سامسونگ مدتی پیش در کنفرانسی از نمونه‌ی اولیه‌ی گوشی تاشدنی خود پرده‌برداری کرد،‌ این‌بار نوبت به شیائومی رسید تا با ویدیویی کوتاه، توجهات را به‌سمت خود جلب کند.

برای نهادهای حکومتی از قبیل دولت، بانک مرکزی، نهادهای قضایی و امنیتی، ارزهای دیجیتال مانند بیت­‌کوین می­‌توانند کابوس وحشتناکی تلقی شوند. این ارزها به دلیل قابلیت‌­هایی همچون عدم دسترسی به داده‌­های شبکه و اطاعات کاربران می‌­توانند ابزار مناسبی برای ارتکاب جرایم مختلف از قبیل پولشویی، قاچاق کالا و اسلحه، خرید و فروش مواد مخدر و بسیاری دیگر باشند.

 داستان از کجا آغاز شد؟

در سال ۲۰۰۸ ساتوشی ناکاماتو با انتشار مقاله‌­ای صحبت از پول الکترونیکی کرد که قابلیت انتقال به صورت همتا به همتا دارد، به این معنا که نیازمند کنترل‌­کننده و مدیر نیست و کاربران به صورت مستقیم با یکدیگر در ارتباط هستند. به همین دلیل است که شبکه بیت‌کوین را یک سیستم مستقل خودگردان می‌­دانند. پشتوانه این پول میزان عرضه و تقاضا از سوی کاربران است و به هیچ ارز سنتی وابسته نیست. فناوری بلاک‌چین قابلیت‌های بی‌نظیری از جمله غیرمتمرکز بودن داده‌ها ایجاد کرده است.

این پول الکترونیکی سرآغاز فصل جدیدی در زمینه صنعت پرداخت، سرمایه‌­گذاری و افزایش بهره­‌وری در بسیاری از صنایع بود. از آن زمان پروژه­‌های بسیاری به کمک این پدیده به وجود آمده‌­اند که موجب حیرت همگان شده­‌اند. سوالی که فارغ از تمام جنبه‌­ها می‌­توان پرسید این است که آیا از این ارزها می­‌توان به عنوان ابزاری برای گره‌­گشایی از مشکلات اقتصاد ایران بهره برد؟ در ادامه مهمترین مزایا و معایب ارزهای رمزنگاری شده را بررسی خواهیم کرد و سپس شرایط بهره‌مندی از مزایای رمز ارزها و فناوری بلاک‌چین توضیح داده خواهد شد.

مزایا

سهولت استفاده: برای استفاده از پول خود به صورت الکترونیک ناچار هستید که به بانک مراجعه کنید، پس از تحویل مدارک لازم و افتتاح حساب باید رمز دوم خود را از طریق دستگاه­‌های خودپرداز انتخاب کنید. این مراحل به ویژه در شهرهای بزرگ می‌تواند یک روز کاری شما را به خود اختصاص دهد. اما برای دادوستد ارزهای رمزنگاری شده تنها نیاز به اینترنت و صرف چند دقیقه زمان دارید. یک کیف‌پول بسازید و هرآنچه می‌خواهید انجام بدید.

غیرمتمرکز بودن: بسیاری از ارزهای رمزنگاری شده از قبیل بیت‌کوین و اتریوم غیرمتمرکز هستند. به این معنا که یک پایگاه داده در سرور شبکه وجود ندارد. بلکه داده‌های شبکه میان کاربران توزیع می‌شود. همچنین اکثر ارزهای رمزنگاری شده کنترل­‌کننده و مدیر مشخصی ندارند بلکه خودگردان هستند.

کاربرد بین­‌المللی: زمانی که از ارزهای رمزنگاری شده استفاده می­‌کنید، هیچ محدودیت جغرافیایی نخواهید داشت. در هرکجای جهان که باشید، می‌توانید ارز مورد نظر خود را برای کسی که می‌خواهید، ارسال کنید. دادوستد رمز ارزها تحت کنترل هیچ بانک مرکزی نیست بنابراین به راحتی و بدون معطلی می‌توانید دادوستد بین‌المللی داشته باشید.

کارمزد کم: دادوستد هر ارز فیاتی که از طریق درگاه‌های بانکی صورت می‌گیرد به طور معمول پُرهزینه است و کارمزد قابل توجهی دارد. اما زمانی که از برخی از ارزهای رمزنگاری شده استفاده می‌کنید کارمزد بسیار ناچیزی برای دادوستدهای خود می‌پردازید.

دادوستد سریع: به کمک ارزهای رمزپایه می­‌توانید به سرعت پرداخت‌های خود را انجام بدید یا مبالغ لازم را دریافت کنید. هرچند پرداخت‌های بانکی نیز امروزه سرعت خوبی دارند اما هنگام استفاده از رمز ارزها تفاوت چندانی حس نخواهید کرد.

شفافیت: ارزهای رمزنگاری شده مبتنی بر فناوری بلاک‌چین هستند، هر تراکنشی که صورت می‌گیرد به عنوان بلوکی به زنجیره بلوک قبلی متصل می‌شود. فناوری بلاک‌چین تمامی داده‌ها را به صورت تغییر ناپذیر و غیرقابل دستکاری و هک در خود نگه می‌دارد. بنابراین امکان تغییر و تحریف در اطلاعات وجود ندارد و تمامی کاربران در فضایی شفاف مشغول به فعالیت هستند.

ناشناس بودن: زمانی که می‌خواهید کیف‌پول رمز ارزی را ایجاد کنید، نیازی به ارائه اطلاعات هویتی خود ندارید. بنابراین می‌توانید به صورت ناشناس به دادوستد بپردازید و نگرانی بایت حریم خصوصی خود نداشته باشید.

امنیت بالا: هک و رخنه به فناوری‌هایی که مبتنی بر بلاک‌چین هستند تقریبا غیرممکن است. ارزهای رمزنگاری شده از فناوری بلاک‌چین بهره می‌برند، بنابراین هک شدن سیستم بسیار دشوار و تقریبا غیرممکن است.

شبکه همتا به همتا: در شبکه ارزهای رمزنگاری شده مدیر و کنترل‌کننده‌ای وجود ندارد که بخواهد تراکنش‌ها را مدیریت کند. تمامی کابران به صورت مستقیم با یکدیگر در ارتباط هستند و نیازی به واسطه یا شخص ثالث نیست.

معایب

نوسانات شدید قیمت: یکی از مهمترین معایب ارزهای رمزنگاری شده نوسانات شدید قیمت است. از زمانی که این ارزها به وجود آمدند به صورت مداوم در حال تغییر ارزش هستند. این نوسانات به گونه‌ای است که بیت‌کوین تنها ظرف یکسال ۸۰٪ از ارزش خود را از دست داد. حال تصور کنید شخصی که در ابتدای سال گذشته تصمیم به سرمایه‌گذاری در بیت‌کوین گرفته و اقدام نیز کرده باشد، بدون شک  خسارت بزرگی را متحمل شده است.

البته مدتی است که برای رفع این مشکل پروژه­‌های استیبل‌کوین معرفی شده‌اند. این ارزها وابسته و متکی به یک ارز فیات مانند دلار یا یورو و یا یک کالا مانند طلا هستند. نوسانات ارزش استیبل‌کوین‌ها به مراتب کمتر از سایر ارزها مانند بیت‌کوین است. به همین دلیل شاید به زودی شاهد این باشیم که این ارزها را به عنوان ذخیره ارزش یاد کنند.

ریسک بالای سرمایه‌گذاری: به دلیل نوسانات شدید،‌سرمایه‌گذاری روی ارزهای رمزپایه بسیار خطرناک است. این بازار نشان داده است که به ثبات علاقه چندانی ندارد، بنابراین باوجود این‌که بسیاری از افراد توانسته‌اند سرمایه‌های هنگفتی از طریق سرمایه‌گذاری در این بازار کسب کنند اما همچنان گزینه مناسبی برای سرمایه‌گذاری نخواهند بود. به ویژه در کشور ما که ارزش ریال ظرف چند ماه اخیر به مراتب کاهش یافته است، ریسک سرمایه‌گذاری دو چندان می‌شود.

پذیرش محدود: اگرچه حدود ۱۰ سال از تولد اولین ارز رمزنگاری شده می­گذرد اما همچنان این ارزها برای بسیاری از مردم ناشناخته هستند. بسیاری از افراد و کسب‌وکارها اطلاع دقیقی از ماهیت و چگونگی کارکرد رمز ارزها ندارند. همچنین تعداد زیادی نیز به دلایل مذکور (مانند نوسان شدید قیمت) تمایلی به دادوستد با آن ندارد. بنابراین اگر به دنبال روش پرداختی هستید که از سوی اکثر جامعه پذیرفته شده باشد، باید رمز ارزها را از فهرست خود خط بزنید.

کاربرد در جرایم: رمز ارزها به دلیل ماهیت خود ابزار مناسبی برای جرایم هستند. از پول‌شوها و قاچاقچیان گرفته تا فروشندگان مواد مخدر و اسلحه، همگی رابطه خوبی با رمز ارزها دارند. علت نیز واضح است، خبری از کنترل و نظارت مقامات قضایی و امنیتی در این جهان نیست.

یکی از مهمترین عللی که در بسیاری از کشورها موجب برخورد سخت‌گیرانه‌ای با ارزهای رمزپایه شد، امکان فرار مالیاتی به کمک این فناوری نوین بود. بسیاری در چین دارایی‌های خود را تبدیل به بیت‌کوین می‌کردند و امکان بررسی را برای نهادهای اخذ مالیات ازبین می‌بردند. بنابراین تا حدودی باید به مقامات حکومتی حق داد که دیدگاه خوبی نسبت به رمز ارزها نداشته باشند.

با همه این مزایا و معایب آیا ارزهای رمزنگاری شده می‌توانند به اقتصاد ما کمک کنند؟ آیا می‌توانند موجب کاهش هزینه‌ها شوند و در عین حال روش پرداخت و سرمایه‌گذاری مناسبی باشند؟

در ادامه این مطلب شرایط بهره­‌مندی مفید از ارزهای رمزنگاری شده را توضیح خواهیم داد.

تصویب قانون

بهترین اقدام به منظور شفاف‌­سازی و آگاهی افراد جامعه تصویب قانون از سوی مجلس است. درست است که ارزهای رمزنگاری شده و صنعت بلاک‌چین ویژگی­‌هایی دارند که به طور معمول حکومت‌­ها حاضر به پذیرش آن شرایط نیستند، اما این ویژگی‌­ها غیرقابل تغییر نیستند. برای مثال می‌­توان با تصویب قانون، پروژه­‌های مبتنی بر بلاک‌چین را مکلف به ارائه اطلاعات خود به نهادهای ذی­ربط کرد، امری که از سوی بسیاری از کشورها از جمله ژاپن و کره‌جنوبی محقق شده است. این اقدام موجب شکل­‌گیری پروژه­‌های قانونی و مطمئن خواهد شد. همچنین تصویب قانون باعث افزایش اطمینان کاربران می‌­شود، در نتیجه افراد می‌­توانند با خیال راحت اقدام به سرمایه‌گذاری و استفاده از آن به عنوان روش پرداخت کنند.

اخذ مالیات

همان­‌طور که اشاره شد، یکی از مهمترین نگرانی‌­های دولت­‌ها عدم امکان اخذ مالیات از ارزهای رمزنگاری شده است. اما چنانچه پروژه‌های قانونی حمایت شوند، موجب اخذ مالیات از دارایی‌­های دیجیتال افراد خواهد شد. ابتدا باید به صورت قانونی ماهیت رمز ارزها شناسایی و مشخص شود، در این صورت این مشکل اساسی نیز برطرف خواهد شد. برای مثال تصور کنید که صرافی‌­های مجازی در کشور ایجاد شوند و با نهادهای دولتی در ارائه‌ی اطلاعات مالی افراد همکاری کنند، بنابراین دولت به راحتی می‌­تواند همچنان مالیات قانونی موردنظر را اخذ کند.  البته همکاری این پروژه‌­ها ضمن رعایت حریم خصوصی افراد خواهد بود.

تقویت پروژ‌ه‌های استیبل‌کوین

 یکی دیگر از مهمترین ایرادهایی که به ارزهای رمزپایه وارد بوده، نوسانات شدید قیمت است. علاقه­‌مندان ارزهای رمزپایه به صورت مداوم اخبار نوسانات این ارزها را می­‌شنوند. برای مثال بیت­‌کوین در طول یکسال بیش از ۸۰٪ از ارزش خود را از دست داد. همچنین با توجه به تفاوت ارزش پول ملی ما با سایر ارزهای فیات مانند دلار و یورو، سرمایه‌­­گذاری روی این ارزها بسیار ترسناک به نظر می‌­رسد. بنابراین بسیاری ممکن است به این دلیل به طور کلی مخالف دادوستد و سرمایه­‌گذاری روی ارزهای رمزنگاری شده باشند.

با ظهور پروژه­‌های استیبل­‌کوین، ایراد فوق تا حد زیادی برطرف شده است. استیبل‌کوین‌­ها نشان داده‌­اند که نسبت به سایر ارزها نوسان کمتری دارند. بنابراین ما نیز می­‌توانیم پروژ­ه­‌های استیبل­‌کوین ایجاد کنیم و ضمن برخورداری از تمامی مزایای ارز دیجیتال، از نوسان قیمت آنها جلوگیری کنیم. تصور کنید ارز رمزپایه‌­ای وابسته به ارزش طلا در کشور ایجاد شود. در عین حال که آن ارز با نهادهای قانونی همکاری می­‌کند. به نظر می­‌رسد با این شرایط فرصت مناسبی برای سرمایه­‌گذاری باشد.

تقویت صنعت استخراج

بسیاری از ارزهای رمزنگاری شده قابلیت استخراج دارند، به این معنا که با کمک نرم‌­افزارها و  سخت‌­افزارهای مخصوص و قدرتمند امکان کسب ارزهای رمزپایه به عنوان پاداش برای استخراج­‌کنندگان وجود دارد. این سخت‌­افزارها برق زیادی را مصرف می­‌کنند؛ اما با توجه به اینکه تعرفه‌های مصرف برق در ایران پایین است، می­‌توان صنعت استخراج را به عنوان کسب‌وکاری پر سود در نظر گرفت. همچنین این صنعت موجب دور زدن تحریم‌­ها و ورود ارز به کشور خواهد شد. اگر مایل هستید که اطلاعات بیشتری در این رابطه کسب کنید، نیاز به کمی مطالعه و مشورت خواهید داشت.

تربیت نیروی‌های متخصص در زمینه فناوری بلاک‌چین

فناوری بلاک‌چین و ارزهای رمزنگاری شده هنوز در غرب هم به طور کامل شناخته شده نیستند. اما با این وجود بسیاری از کشورها تلاش­‌های زیادی برای تربیت نیروی­‌های متخصص می‌کنند. از برنامه­‌نویسان گرفته تا حقوق‌دانانی که ابعاد حقوقی این پدیده­‌های نوظهور را برای کسب‌­وکارها و عموم مردم تشریح کنند. به نظر می‌­رسد که دانشگاه­‌های کشور ما نیز باید تلاش‌‌های بیشتری در این زمینه انجام دهند.

فناوری­ بلاک‌چین در طول این مدت کوتاه نشان داده است که می‌­تواند بسیاری از صنایع را متحول کند و کسب­‌وکارهای جدیدی را ایجاد کند، بدون آن­که نیازمند سرمایه­‌گذاری­‌های کلان باشد. بنابراین برگزاری دوره­‌های تخصصی و کاربردی فناوری­ بلاک‌چین و رمز ارزها در دانشگاه­‌های سراسر کشور (و نه فقط دانشگاه صنعتی شریف یا امیر کبیر)، موجب گسترش یادگیری و اجرای این فناوری در عرصه­‌های مختلف خواهد شد. تا زمانی که توانایی لازم برای ایجاد پروژه­‌های قدرتمند از نظر فنی نداشته باشیم، استفاده از قابلیت­‌های رمز ارزها و فناروی بلاک‌چین بیشتر شبیه یک رویا خواهد بود.

جمع­‌بندی

بدون شک اغلب پدیده­­‌های جهان قابلیت­‌های خوب و بد زیادی دارند،‌ مهم آن است که کاربردهای سودمند این پدیده‌­ها از جمله رمز ارزها و دیگر فناوری‌­های مرتبط شناسایی و تقویت شوند. به نظر می‌­رسد فناوری ارزهای رمزنگاری شده می‌­تواند صنعت پرداخت و سرمایه­‌گذاری را در کشور متحول کند، هزینه­‌های بسیاری را کاهش و  کسب‌­وکارهای زیادی را ایجاد کند. آنچه که امروز کشور ما به آن نیاز مبرمی دارد.