فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی تصویر زیبایی از زمین را به ثبت رساندند که روسیه و اوکراین را نشان می‌دهد.

یکی از شرکت‌های فناور با صنعتی‌سازی سامانه پلاسما، خط تولیدی را در یکی از شرکت‌های تولیدکننده کفش با استفاده از این سامانه به منظور تولید کفش‌های آب‌گریز راه‌اندازی کرد.

به نظر می‌رسد یک مشکل سخت‌افزاری جدید گریبان‌گیر مک‌بوک پرو اپل شده است. به گزارش iFixit و به نقل از ورج، این مشکل جدید سیستم روشنایی و نوردهی پس زمینه‌ی نمایشگر مک‌بوک پرو را تحت تاثیر قرار داده است، به‌طوری‌که نور پس‌زمینه که از پایین نمایشگر تابیده می‌شود، بعضا بسیار نابرابر و غیرهمگون است و از این‌رو ماهیتی آزاردهنده پیدا می‌کند. یکی از کاربرانی که با این مشکل در مک‌بوک پرو خود روبرو شده، از این نقصان با نام فلکس‌گیت نام برده است.

براساس اطلاعات ارائه‌شده توسط iFixit این مشکل برگرفته از کابلی است که نمایشگر مک‌بوک پرو را به برد کنترلی در بدنه‌ی مک‌بوک پرو متصل می‌کند. اپل از سال ۲۰۱۶ از کابل‌های نواری شکلی برای اتصال نمایشگر به برد اصلی استفاده می‌کند که در هر بار باز شدن لید مک‌بوک پرو، این کابل نواری کشیده می‌شود و به نظر متخصصان iFixit، همین موضوع باعث بروز مشکل در رایانه‌های اپل می شود.

این مشکل ابتدا به‌صورت ضعیف شدن نور در برخی نقاط پایین نمایشگر نمود پیدا می‌کند، اما به‌مرور مشکل حادتر شده و در صورت باز کردن لید نمایشگر به‌صورت کامل، نوری تابیده نشده و نمایشگر به‌صورت کامل در حال خاموش کار می‌کند.

اپل با اعمال تغییرات در مک‌بوک‌های خود که از سال ۲۰۱۶ آغاز شده، با مشکلات عدیده‌ای روبرو شده است. برای مثال می‌توان به مشکل کیبورد در این لپ‌تاپ‌ها اشاره کرد که با به‌کارگیری کیبورد پروانه‌ای به اوج خود رسید. البته هنوز مشخص نیست که فلکس‌گیت تا چه اندازه گسترده است و چه تعداد از کاربران تحت تاثیر این مشکل قرار گرفته‌اند. با توجه به اینکه این مشکل به‌مرور زمان برای مک‌بوک‌ها اتفاق می‌افتد، از این‌رو شاید شماری از کاربران شاهد بروز مشکل طی ماه‌ها یا سال‌های آینده باشند.

با توجه به ساختار یکپارچه‌ی کابل‌ها با نمایشگر، به‌گفته‌ی iFixit، در صورت بروز مشکل باید کل نمایشگر تعویض شود. این در حالی است که نسخه‌های قدیمی مک‌بوک پرو‌های اپل در صورت بروز مشکل تنها با خرید یک کابل ۶ دلاری مشکل خود را حل خواهند کرد.

برخورددهنده‌‌ی بزرگ هادرونی (LHC) بزرگ‌ترین شتاب‌دهنده‌‌ی ذرات در دنیا است که در طول ده سال بهره‌‌برداری از آن، اکتشافات بزرگی نظیر کشف ذره‌‌ی مرموز بوزون هیگز حاصل شد. حال در ۱۵ ژانویه سال ۲۰۱۹، یک تیم بین‌المللی از فیزیکدانان مرکز تحقیقات سرن از طراحی مدل مفهومی یک نوع جدید شتاب‌دهنده‌‌ی ذرات پرده‌برداری کردند که توصیفات، حاکی از عظمت چشمگیر این پروژه در برابر ال‌‌اچ‌‌سی است.

برخورددهنده‌‌ی مدور آینده (FCC) نام جانشین بعدی برخورددهنده‌‌ی بزرگ هادرونی است که درصورت صدور مجوز بهره‌‌برداری، فیزیکدانان خواهند توانست به پاسخ برخی از اسرارآمیزترین پرسش‌‌های دنیای فیزیک دست پیدا کنند. این بدان معنی است که ما به‌‌زودی می‌توانیم دریابیم که ماهیت آنچه بخش اعظم جهان را در برگرفته است، چیست و ذرات تازه‌‌ای را کشف کنیم که پیش‌ازاین از وجود آن‌‌ها آگاهی نداشتیم.

طرح پیش رو شامل یک تونل دایره‌‌ای عظیم ۱۰۰ کیلومتری است که در مساحتی شامل شهر ژنو از سوئیس و حومه‌‌ در زیر زمین حفر خواهد شد. شتاب‌‌دهنده‌‌ی ۲۷ کیلومتری ال‌‌اچ‌‌سی قرار است ذرات را به شتاب‌‌دهنده‌‌ی جدید تزریق کنند تا نهایتاً بتوان به انرژی برخوردی معادل ۷ برابر میزان فعلی در ال‌‌اچ‌‌سی دست یافت. چنین برخورد قدرتمندی امکان تولید ذراتی را فراهم می‌‌کند که پیش‌‌از‌‌این امکان دستیابی به آن‌‌ در برخورددهنده‌‌ی ال‌‌اچ‌‌سی وجود نداشت؛ این به‌‌منزله‌‌ی دروازه‌‌ی ورودی علم فیزیک ذرات به دنیایی کاملاً ناشناخته خواهد بود.

دروازه‌ای به دنیای تاریک

برخورد‌‌دهنده‌‌ی مدور آینده (FCC) در حقیقت ترکیبی از چند پروژه‌‌ی ادغام‌‌شده در یکدیگر است. فاز اول این برخورددهنده، شامل دستگاهی است که الکترون‌ها را با همتایان پادماده‌‌ی خود (یعنی پوزیترون‌‌ها) برخورد می‌‌دهد. همان‌‌طور که احتمالاً پیش‌ازاین نیز می‌‌دانستید، تصور بر این است که تمامی ذرات عالم یک همتای پادماده دارند؛ ذراتی با ماهیت کاملاً مشابه که تنها تفاوتشان در بار الکتریکی آن‌ها نهفته است. زمانی که یک ماده و یک پادماده به هم می‌رسند، یکدیگر را کاملاً نابود کرده و تمامی انرژی حاصل از این برخورد منجر به تولید ذرات جدیدی می‌شود.

در برخورددهنده‌‌ی جدید، امکان کنترل دقیق انرژی برخورد وجود خواهد داشت. ضمن اینکه برخوردهای صورت‌‌گرفته در مقایسه با ال‌‌اچ‌‌سی کاملاً پاک و عاری از آلودگی خواهند بود؛ چراکه در برخورددهنده‌‌ی ال‌‌اچ‌‌سی از پروتون‌ها به‌‌عنوان عامل برخوردکننده استفاده می‌‌شود. هنگام برخورد این ذرات، علاوه‌‌بر نوترون، برخی از ذرات هسته‌‌ای دیگر نیز تولید می‌‌شود. پروتون‌‌ها مانند الکترون‌‌ها ذرات بنیادی محسوب نمی‌‌شوند؛ بلکه تنها مجموعه‌‌ای از ذرات شامل کوارک‌ها و گلوئون‌ها هستند. وقتی پروتون‌‌ها برخورد می‌کنند، تمامی این ذرات درونی به فضای بیرونی منتشر می‌‌شود و این قضیه امکان تشخیص ذرات جدید را از میان سایر زباله‌‌های درون‌هسته‌‌ای دشوار خواهد کرد.

هدف اولیه از انجام برخورد میان الکترون و ‌‌پوزیترون، مطالعه‌‌ روی ذره‌‌ی بوزون هیگز است؛ ذره‌‌ای که در توضیح علت وجود سایر ذرات بنیادی دخیل شناخته شده است. برخورد‌‌دهنده‌‌ی جدید می‌‌تواند میلیون‌‌ها ذره‌‌ی بوزون هیگز را ایجاد کرده و ویژگی‌های آن‌ها را با جزییات بی‌سابقه‌ای اندازه‌گیری کند.

انجام چنین اندازه‌گیری‌های دقیقی قابلیت‌‌های تازه‌‌ای را برای اکتشافات بیشتر در دنیای فیزیک فراهم خواهد کرد. یکی از مهم‌ترین این قابلیت‌‌ها آن است که بوزون هیگز می‌تواند به‌‌عنوان دروازه‌‌ای تلقی شود که دنیای عادی اتم را به دنیایی از ذرات ناشناخته و مرموز اتصال می‌‌دهد. حدود ۸۵ درصد از کل مواد موجود در جهان را «ماده‌‌ی تاریک» تشکیل می‌‌دهد؛ یعنی ذراتی که ما هرگز قادر به دیدن آن‌‌ها نبوده‌‌ایم. ما تاکنون تنها به‌‌واسطه‌‌ی وجود جاذبه‌‌ی گرانشی ناشی از آن‌‌ها، می‌‌توانستیم وجود این شکل خاص از ماده را تأیید کنیم. حال با کمک یک برخورددهنده‌‌ی الکترون-پوزیترون می‌توان ذره‌‌ی بوزون هیگز را به این نوع ذرات ناشناخته تجزیه کرد.

در فاز دوم، این برخورد‌‌دهنده‌‌ی با نوع بسیار قدرتمندتری از برخورددهنده‌‌ی پروتون‌‌-‌‌پروتون جایگزین خواهد شد؛ برخوردهایی که انرژی آن‌‌ها به ۱۰۰ تریلیون الکترون‌‌ولت می‌رسد. این برخورددهنده‌ی حیرت‌انگیز به‌‌منزله‌‌ی یک ماشین اکتشاف جدید است که قادر به خلق طیف وسیعی از ذرات جدید خواهد بود؛ ذراتی که فیزیکدانان پیش‌‌تر دسترسی به آن‌‌ها را فراتر از قابلیت‌‌های فعلی ال‌‌اچ‌‌سی قلمداد می‌‌کردند.

چنین دستگاهی قادر به کاوش طیفی از انرژی خواهد بود که بیشتر اشکال ماده‌‌ی تاریک در آن یافت می‌‌شوند. همچنین ما قادر خواهیم بود وضعیت جهان را در لحظه‌‌‌‌ای یک‌‌تریلیونم ثانیه پس از وقوع مه‌بانگ بررسی کنیم. این لحظه در تاریخ جهان بسیار حیاتی است؛ زیرا همان زمانی است که میدان هیگز (و بسیاری از میدان‌‌های مشابه دیگر) به شکل فعلی خود درآمدند و درنتیجه‌‌ی آن، توده‌‌های فعلی از ذرات بنیادی ایجاد شدند.

درک اینکه چگونه میدان هیگز توانسته این سطح از انرژی فعلی‌‌اش را به‌‌دست آورد، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌‌های دنیای فیزیک است؛ چراکه به‌‌نظر می‌‌رسد این سطح از انرژی هیگز بادقت غیرقابل‌‌توصیفی با میزان انرژی لازم برای ایجاد اتم‌‌ها (و درنتیجه ستارگان، سیارات و بشر) تطابق داشته است.

همچنین برخی از فیزیکدانان امیدوارند که این برخورددهنده‌‌ی جدید در نهایت بتواند به ما کمک کند تا دریابیم چرا بخش اعظم دنیای ما از ماده ساخته شده است و نه پادماده.

هزینه‌‌های سرسام‌آور پروژه

فاز اول این برخوردگر قرار است در دهه‌‌ی ۲۰۴۰ (درست پس از انجام آخرین ارتقای ال‌‌اچ سی)، راه‌‌اندازی شود. فاز بعدی آن، یعنی برخورددهنده‌‌ی قدرتمند پروتون-پروتون در دهه‌‌ی ۲۰۵۰ نصب خواهد شد. هر دو پروژه دارای هزینه‌‌های اجرایی بسیار گزافی هستند: ۹ میلیارد یورو برای ماشین برخورددهنده‌‌ی الکترون-پوزیترون و ۱۵ میلیارد یوروی دیگر برای راه‌‌‌‌اندازی برخورددهنده‌ی پروتون-پروتون.

اعلام چنین هزینه‌‌هایی، انتقادهای قابل‌درکی را به‌‌دنبال داشته است که می‌‌گویند این حجم از سرمایه می‌تواند در محل‌‌های بهتری نظیر معضل مقابله با تغییرات اقلیمی هزینه شود.

جان ومرسلی، فیزیکدان ارشد درگیر در پروژه‌‌ی برخورددهنده‌‌ی مدور آینده می‌‌گوید که جدا از ارزش دانش بنیادین مربوط به این پروژه، مزایای کوتاه‌مدت دیگری نیز برای آن قابل تصور است. او می‌‌گوید:

FCC باعث توسعه‌‌ی فناوری‌‌های نوین برای حل چالش‌های جدید خواهد شد. فناوری‌‌هایی نظیر شبکه‌ی گسترده‌‌ی جهانی (WWW)، وای‌‌فای، مگنت‌‌های مورداستفاده در دستگاه‌‌های ام‌‌آرآی همگی به‌‌لطف پیشرفت‌‌های علم فیزیک پایه توسعه یافتند. این پروژه همچنین دارای قدرت عظیمی برای الهام بخشیدن به نسل بعدی فیزیکدانان است.

در نهایت، چنین طرح جاه‌طلبانه‌ای تنها از طریق یک همکاری بین‌المللی بزرگ و با سرمایه‌گذاری ده‌ها کشور امکان‌پذیر خواهد بود. این پروژه شامل ۱۳۰۰ مشارکت‌‌کننده از ۱۵۰ دانشگاه، موسسه‌‌ی تحقیقاتی و شرکت صنعتی از سرتاسر جهان است. در همین حین، یک پروژه برخورددهنده‌‌ی مشابه دیگر در حال بررسی ازسوی چین است. این کشور شاید تنها کشوری باشد که به‌‌صورت مستقل قادر به بسیج کلیه‌ی منابع لازم برای ساخت چنین ماشین عظیمی ‌باشد.

طرفداران پروژه‌‌ی FCC امیدوارند که این پروژه در استراتژی جدید اتحادیه‌‌ی اروپا درمورد فیزیک ذرات در سال ۲۰۲۰ به تصویب برسد. در صورت تحقق این امر، فرآیند طولانی تحقیق‌‌و‌‌توسعه آغاز خواهد شد و همزمان تلاش‌‌ها برای متقاعدسازی دولت‌ها و افکار عمومی باهدف جلب اعتماد و جذب سرمایه برای پیاده‌‌سازی این پروژه شروع می‌‌شود.

بی‌‌شک چالش‌‌های سیاسی عظیمی در مسیر اجرایی‌‌شدن این پروژه‌‌ به چشم می‌‌خورند؛ اما گویا فیزیکدانان نیز مصمم‌اند که هرگز در مسیر افزایش درک خود از جهان، دست از تلاش برندارند.

تازه‌ترین پرچم‌دار سامسونگ با سروصدایی فراوان در راه است. یکی از شایعات پیرامون آن، مجهز بودنش به قابلیت شارژ بی‌سیم سایر دستگاه‌ها است؛ قابلیتی که مدتی پیش در گوشی پرچم‌دار هواوی Mate 20 Pro مشاهده شده‌ بود.

اما تازه‌ترین اخبار گلکسی اس 10 با انتشار تصویری از کارت تبلیغاتی و نمایشی این گوشی، از به حقیقت پیوستن این شایعه حکایت دارند. با کمی دقت به این کارت می‌توان متوجه شد که این قابلیت احتمالاً حائز اهمیت خاصی برای سامسونگ است؛ چراکه آیکن آن دقیقاً درکنار آیکن دوربین سه‌گانه‌ی گلکسی اس 10 که یکی از قابلیت‌های محوری این پرچم‌دار خواهد بود قرار گرفته‌ است.

البته دراین‌میان یک سؤال باقی می‌ماند؛ سامسونگ چه تمهیدی برای بهره‌گیری از این قابلیت در نظر گرفته‌ است؟ چراکه به‌طورمثال هواوی از فناوری Qi برای این امر استفاده کرده‌ است، اما محصولات پوشیدنی سامسونگ همچونگلکسی واچ و Gear IconX نه از این استاندارد و نه از استاندار PMA یا سایر استانداردهایی که تابه‌حال در گوشی‌های سامسونگ به‌کار گرفته شده‌ است استفاده می‌کنند.

به نظر می‌رسد که برای یافتن پاسخ این سؤال، و همچنین میزان بازدهی این قابلیت در گلکسی اس 10 چاره‌ای جز انتظار تا معرفی این پرچم‌دار نیست. نظر شما در این‌باره چیست؟

کنگره‌ی جهانی موبایل ۲۰۱۹، ماه دیگر برگزار می‌شود و احتمالا شاهد معرفی دستگاه‌های تاشدنی یا حتی شاید گسترش‌پذیر و همچنین دستگاه‌هایی با پشتیبانی از 5G خواهیم بود؛ اما به جز این موارد چه انتظاراتی می‌توانیم داشته باشیم؟

براساس ویدئوی کوتاه منتشرشده از سوی ال‌جی، مراسم این شرکت در MWC 2019 در تاریخ ۲۴ فوریه (۵ اسفند) برگزار می‌شود و باتوجه‌به عبارت «Goodbye Touch»، ظاهرا قرار است با لمس‌کردن خداحافظی کنیم. در این کلیپ دستی را می‌بینیم که با حرکات ساده، نوشته‌ها را به صفحه وارد و از آن خارج می‌کند؛ که شبیه به ژست‌های غیرلمسی Air Gesture سامسونگ هستند که در Galaxy S4 شاهد بودیم. کلیپ کوتاه ال‌جی:

به احتمال زیاد پیاده‌سازی ال‌جی از این قابلیت بسیار پیشرفته‌تر از آنچه در سال ۲۰۱۳ دیدیم خواهد بود؛ اما باید صبر کنیم و ببینیم. نمایشی از ژست‌های غیرلمسی در گلکسی اس ۴:

اواخر سال گذشته بود که اطلاعاتی درباره‌ی اولین نمایشگر ۱۵.۶ اینچی OLED سامسونگ با وضوح 4K برای لپ‌‌تاپ‌‌ها در نمایشگاه CES مطرح شد. این محصول تا پایان نمایشگاه معرفی‌نشده باقی ماند؛ اما ظاهرا انتظارها به‌سر آمده است. شرکت Samsung Display دیروز اعلام کرد موفق شده اولین صفحه نمایش ۱۵.۶ اینچی OLED لپ‌تاپ با وضوح تصویر UHD را بسازد. سامسونگ این پنل را به سازندگان پیشتاز برای ساخت نوت‌‌بوک‌‌های رده‌بالا عرضه خواهد کرد.

پنل‌‌­های OLED در بازار نمایشگرهای کره‌­ای محصول ناشناخته­‌ای نیست. این پنل­‌ها در حوزه‌­ی­ نمایشگرهای موبایل حضور چشمگیری دارند و اکنون، قرار است در بازار نوت‌بوک­‌ها هم خودی نشان دهد. شرکت Samsung Display، سازنده­‌ی تخصصی نمایشگرهای سامسونگ، ۹ کارخانه­‌ی تولید نمایشگر در سراسر جهان دارد.

خط‌تولید نمایشگر‌های OLED لپ‌­تاپ سامسونگ با وضوح 4K تا ماه آینده راه‌اندازی خواهد شد. فناوری نمایشگر OLED درمقایسه‌با نمایشگرهای رایج LCD چندین مزیت دارد و درواقع، جایگزین شایسته‌ای برای این نمایشگرها در لپ­‌تاپ‌های پرچم‌دار خواهد بود. سامسونگ خاطرنشان می‌کند پنل­‌های OLED با وضوح 4K ساختِ این شرکت استاندارد DisplayHDR TrueBlack مؤسسه‌­ی VESA، مؤسسه­‌ی استانداردهای ویدئو­الکترونیک را دریافت کرده و از دقت رنگ چشمگیر و قابلیت HDR کامل بهره­‌مند است.

نمایشگر لپ­تاپ OLED سامسونگ سطح روشنایی گسترده‌­ای از ۰.۰۰۰۵ تا ۶۰۰ نیت دارد و نسبت کنتراست دینامیکی آن ۱:۱۲۰۰۰۰ اعلام شده است. با این ارقام رنگ سیاه در این صفحه‌نمایش ۲۰۰ برابر تیره‌­تر و رنگ سفید دوبرابر روشن‌تر از نمایشگرهای رایج LCD به‌نمایش درخواهد آمد.

طیف رنگی این نمایشگر ۳.۴ میلیون رنگ را شامل می­‌شود که دوبرابرِ میزان به‌کاررفته در نمایشگرهای رایج LCD است. نمایشگر لپ‌‌تاپ جدید سامسونگ از استاندارد حجم رنگ DCI-P3 پیروی می­‌کند که بهترین حالت ممکن برای استریم ویدئو است. سامسونگ مدعی است این نمایشگر در‌مقایسه‌با نمایشگرهای LCD هم‌­اندازه­‌‌اش حجم رنگ ۱.۷ برابری دارد. این ویژگی باعث شفافیت و دقت در رنگ هنگام تماشای غیرمستقیم صفحه­‌نمایش می­‌شود.

سامسونگ به این موضوع اشاره نکرده که کدام‌یک از تولیدکنندگان لپ­‌تاپ برای اولین‌بار از صفحه­‌نمایش OLED با وضوح 4K ساخت این شرکت استفاده می­‌کنند. بااین‌حال، انتظار می‌­رود این صفحه‌نمایش همچون نگینی بر لپ‌تاپ­‌های پرچم‌دار ساخت لنوو (Leonovo) و دل (Dell) بدرخشد. سامسونگ می‌گوید قصد دارد تولید انبوه این نمایشگر لپ­‌تاپ را از اواسط فوریه (برابر با اواخر بهمن) آغاز کند. احتمال دارد این شرکت در یکی از لپ‌­تاپ‌های گران‌­قیمتش از این محصول استفاده کند.

بسیاری از تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند با پیروی از اپل، جک هدفون را در گوشی‌های خود حذف کردند؛ اما میزو (Meizu) پا را از این نیز فراتر گذاشته است. میزو گوشی هوشمند جدیدی به‌نام Zero را معرفی کرده که از جک هدفون و درگاه شارژ و منفذ اسپیکر بی‌بهره است. این دستگاه حتی شکاف سیم‌کارت و دکمه‌های معمول موجود در سایر گوشی‌ها را نیز ندارد. تنها عناصری که در سطح یکنواخت بدنه‌ی سرامیکی ۷.۸ میلی‌متری این گوشی دیده می‌شود، دوربین‌های ۱۲ و ۲۰ مگاپیکسلی پشتی و دو سوراخ ریز است. یکی از این سوراخ‌ها برای میکروفون و دیگری برای تنظیم مجدد گوشی (Rest) درنظر گرفته شده است.

به‌نظر می‌رسد این دستگاه پاسخ میزو به مدل کانسپت APEX FullView شرکت ویوو (Vivo) باشد؛ هرچند این مدل نیز در زمان رونمایی در اوایل سال ۲۰۱۸ به جک هدفون مجهز بود. میزو برای جبران حذف درگاه‌های گوشی Zero، آن را به بلوتوث نسخه‌ی ۵ و نوعی ارتباط بی‌سیم USB مجهز کرده که گفته می‌شود سرعتی مشابه با USB 3.0 در انتقال فایل‌ها دارد.

صفحه‌نمایش ۵.۹۹ اینچی QHD اولد گوشی هوشمند Zero همچون اسپیکری بزرگ عمل می‌کند. این دستگاه حاشیه‌ای بزرگ دارد که دوربین ۲۰ مگاپیکسلی جلویی را در خود جای‌داده است؛ ولی حسگر اثرانگشت آن کاملا در صفحه جای‌گذاری شده است. این گوشی که از پردازنده اسنپدراگون 845 بهره می‌برد، از شارژر بی‌سیم ۱۸ واتی به‌جای درگاه شارژ معمولی استفاده می‌کند. همچنین، احتمالا از دکمه‌های فیزیکی معمولی نیز ندارد و درعوض، از دکمه‌های لمسی حساس به فشار بهره ببرد که در حاشیه‌ها، بازخورد مبتنی بر حس لامسه از خود نشان می‌دهند.

افزون‌براین، میزو حذف شکاف سیم‌کارت در گوشی Zero را با فناوری سیم‌کارت ازپیش تعبیه‌شده یا eSIM جبران می‌کند. به‌گفته‌ی میزو، عرضه‌ی این گوشی در چین به پیشرفت اپراتورهای محلی در ارائه‌ی فناوری eSIM وابسته است. بنابراین، ممکن است عرضه‌ی آن در ابتدا محدود باشد.

به عنوان برخی از اخبار ماه‌های گذشته دقت کنید: «سر رباتی را کنار جاده‌ای (هیچ‌بات) در فیلادلفیا بریدند»؛ «به ربات نگهبان در سیلیکون‌ولی حمله کردند»؛ «افرادی در سن‌فرانسیسکو به ربات نگهبان حمله کردند و سرتاپایش را با سُس تنوری پوشاندند».

سؤالی که پیش می‌آید این است: چرا مردم به ربات‌ها، به‌ویژه ربات‌های انسان‌نما، حمله می‌کنند؟ این پدیده مختص ایالات متحده‌ی آمریکا نیست؛ بلکه در همه‌ی نقاط جهان دیده می‌شود. برای مثال، در یکی از مراکز خرید در اوزاکا‌ی ژاپن، سه پسر با تمام توان به جان ربات انسان‌نما افتاده بودند. در مسکو نیز، مردی با چوب بیس‌بال به رباتی آموزگار به‌نام آلان‌تیم حمله کرد و ربات درحالی‌که روی زمین افتاده بود، تقاضای کمک می‌کرد.

چرا ما این‌ گونه رفتار می‌کنیم؟ آیا مخفیانه از این موضوع می‌ترسیم که ربات‌ها شغل‌هایمان را بگیرند؟ آیا از این می‌ترسیم که جوامع ما را دگرگون کنند؟ از این می‌ترسیم که ربات‌ها در آینده تک‌تک حرکات ما را با توانایی‌های رو‌به‌رشدشان و حس شرورانه‌ای کنترل خواهند کرد؟ شاید همین طور باشد!

توهم شورش به‌نوعی در خودِ کلمه‌ی ربات نهادینه شده است. کارل کاپک، نمایش‌نامه‌نویس اهل چک، این کلمه را برای اولین‌بار به‌منظور توصیف آدم‌های مکانیکی استفاده کرد. پیش از آن و در گذشته، از کلمه‌ی ربات برای اشاره به «سیستم بردگی قراردادی» استفاده می‌کردند. از همان زمان‌های دور، ترس از شورش بردگان در هنگام ادای کلمه‌ی ربات احساس می‌شد. سپس، این ترس به استفاده از خدمتکارهای مکانیکی نیز کشیده شد و اکنون نگرانی‌ها درباره‌ی قیام ربات‌ها در آینده، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

آریستوتل جورجسون، کمدین شبکه‌های اجتماعی می‌گوید ویدئو‌هایی که او از حمله‌ی مردم به ربات‌ها آپلود می‌کند، در میان محبوب‌ترین پُست‌های اینستاگرامی‌اش قرار دارد. به‌گفته‌ی جورجسون، بیشتر بازخوردهای مخاطبان در بخش دیدگاه‌ها، بازتابی از ترس آن‌ها از شورش ربات‌ها است.

جورجسون می‌گوید برخی افراد در بخش دیدگاه‌ها می‌گویند با کتک‌زدن ربات‌ها موافق هستند:

بعضی‌ها می‌گویند ما باید آن‌ها را کتک بزنیم تا هیچ‌وقت خیال شورش به سرشان نزند. بااین‌حال، گروه دیگری هستند که می‌گویند نباید این کار را بکنیم؛ چون وقتی ربات‌ها این ویدئو‌ها را ببینند، عصبانی می‌شوند.

آگنیشکا ویکوفسکا، دانشمند علوم اعصاب و رفتارهای شناختی و عضو هئیت‌تحریریه‌ی مجله‌ی بین‌المللی رباتیک اجتماعی (International Journal of Social Robotics) معتقد است مخالفت انسان‌ مقابل ربات‌ انگیزه‌ها و شکل‌های مختلفی دارد؛ اما همه‌ی آن‌ها بازتابی از همان روشی هستند که انسان‌ها به یکدیگر صدمه می‌زنند. بدرفتاری با ربات‌ها شاید از همان روان‌شناسی قبیله‌ای نشئت گرفته باشد؛ یعنی همان مفهوم خودی‌ها و غیرخودی‌ها. ویکوفسکا می‌گوید:

شما مأموری دارید؛ رباتی که در شاخه‌ای جداگانه از انسان‌ها قرار گرفته است. بنابراین، ممکن است خیلی راحت درگیر مکانیزم روان‌شناختی طرد شوید؛ چون فکر می‌کنید آن‌ها خودی نیستند. این موضوعی است که باید درباره‌اش بحث کرد: غیرانسانی‌کردن ربات‌ها حتی درحالی‌که آن‌ها انسان نیستند.

آنچه باعث تناقض می‌شود، این است که تمایلمان برای غیرانسانی‌کردن ربات‌ها از غریزه‌ی ما برای قائل‌شدن صفات انسانی به آن‌ها سرچشمه می‌گیرد. نایت‌اسکوپ (Knightscope)، بزرگ‌ترین سازنده‌‌ی ربات‌های نگهبان در ایالات متحده‌ی آمریکا است؛ سازنده‌ی همان ربات‌هایی که در سن‌فرانسیسکو به دو دستگاه از آن‌ها حمله کردند. ویلیام سانتانا لی، مدیراجرایی این شرکت می‌گوید خودش سعی می‌کند با محصولاتش به‌نوعی رفتار نکند که انگار موجودات باشعوری هستند؛ اما مشتریان او نمی‌توانند جلوی خود را بگیرند. وی می‌گوید:

درواقع، بخش بزرگی از مشتریان ما درنهایت روی این ماشین‌ها اسم می‌گذارند. برای مثال، می‌دانم افراد اسم‌هایی مانند هولمز و واتسون، رُزی، استیو، CB2 (نام یکی از شرکت‌های ساخت دکور) و CX3PO (نام یکی از خودروهای شرکت مزدا) را روی این ربات‌ها گذاشته‌اند.

ویکوفسکا می‌گوید این دشمنی با ربات‌ها که از تمایل به نسبت‌‌دادن صفات انسانی نشئت گرفته ممکن است بازتاب‌دهنده‌ی سندرم فرانکشتاین باشد. ما از ربات‌ها می‌ترسیم؛ چون آن‌ها را به‌خوبی درک نمی‌کنیم؛ چون کمی شبیه ما هستند؛ اما کاملا مثل ما نیستند.

فردرید کاپلان، رئیس بخش علوم انسانی دیجیتال در مؤسسه اکوپلی‌تکنیک در لوزان سوئیس، مقاله‌ای با این عنوان نوشته است: «چه کسی از ربات‌های انسان‌نما می‌ترسد؟» در این مقاله، وی می‌گوید مردم کشورهای غربی به‌خود به چشم ماشین‌های بیولوژیکی دانا نگاه می‌کنند و شاید به‌همین‌دلیل، از درک تفاوت بین ایده‌ی انسان‌بودن و ماشین‌ها عاجزند. او در مقاله‌ی خود به موضوع جالبی اشاره کرده است: سیستم عصبی انسان بعد از کشف الکتریسیته به‌خوبی فهمیده شد. دی‌ان‌ای (DNA) لزوما به‌صورت شکل آنالوگ کدهای کامپیوتری تفسیر شده است و قلب انسان اغلب به‌صورت پمپ مکانیکی توصیف می‌شود. کاپلان معتقد است در هر بُعدی از علم ما خودمان را در آینه‌ی ماشین‌هایی که می‌توانیم بسازیم، می‌بینیم.

این نظریه نمی‌تواند دلیل تخریب ماشین‌ها و ربات‌هایی را توضیح دهد که شبیه انسان نیستند. در ایالات متحده‌ی آمریکا، دَه‌ها خراب‌کار به خودروهای خودران در آریزونا سنگ پرتاب کرده‌اند. برای مثال، گزارش‌های رسیده از سن‌فرانسیسکو به این نکته اشاره می‌کند که راننده‌ها از قصد با خودروهای خودران تصادف می‌کنند. شاید این برخوردهای خشن با ربات‌ها ناشی از احساس ترس ما از بیکاری یا انتقام باشد. در مقاله‌ای که سال گذشته اقتصاددانان MIT و دانشگاه بوستون منتشر کردند، به این موضوع اشاره شده که چگونه اضافه‌شدن ربات به محیط‌های اقتصادی فرصت شغلی ۶ کارگر را ازبین می‌برد. کارگر‌ان یقه‌آبی، یعنی کارگرانی که بیشتر به کارهای یدی اشتغال دارند، بیش از دیگران درمعرض بیکاری قرار می‌گیرند. در مارس گذشته، خودرویی خودران در آریزونا با خانمی برخورد کرد که به مرگ او منجر شد. بعد از آن حادثه، افکار عمومی به‌شدت به این فناوری حساس و ستیزه‌جو شد. برای مثال، شخصی ویدئویی را در یوتیوب آپلود کرده بود که با تکان‌دادن اسلحه‌ی خود در هوا، دلیل تنفر خود از ماشین‌ها را همین تصادف اعلام می‌کرد.

بدرفتاری با ربات‌های انسان‌نما ممکن است پرهزینه و نگران‌کننده باشد، بااین‌حال، از دیدگاه ویکوفسکا شاید راه‌حلی برای این موضوع وجود داشته باشد. او با اشاره به یکی از تجربه‌های یکی از همکارانش در زمینه‌ی ربات‌های تعاملی، داستانی تعریف می‌کند. او می‌گوید:

اخیرا در کلاس مهدکودک، ربات به کودکان معرفی شد؛ اما کودکان تمایل عجیبی برای انجام رفتارهای خشن با ربات داشتند. برای مثال، با پا به آن ضربه می‌زدند و اصلا با آن رفتار مهربانانه‌ای نداشتند. این رفتار کودکان با ربات‌ها ادامه داشت تا اینکه یکی از پرستاران مهدکودک نام‌گذاری ربات‌ها را شروع کرد. بعد از آن، ربات‌ها دیگر فقط ربات نبودند؛ بلکه اندی و جو و سالی بودند و رفتار خشن کودکان متوقف شده بود. این موضوع بسیار جالب است. انگار که نام‌گذاری ربات‌ها بلافاصله باعث شده بود آن‌ها کمی به‌جمع خودی‌ها نزدیک‌تر شوند.

ویلیام سانتانا لی نیز تجربه‌ها‌ی مشابهی درباره‌ی رفتارهای ناشایستی که مشتریان با برخی از ربات‌های خود داشته‌اند، با ما درمیان می‌گذارد. او می‌گوید:

بهترین راه برای ما این است که وقتی به مکان جدیدی می‌رویم، قبل از اینکه حتی بسته‌بندی ربات را بازکنیم، مستقیم به تالار شهر می‌رویم و برنامه‌ی غذایادگیری برگزار می‌کنیم؛ یعنی به مردم می‌گوییم بیایید با ربات آشنا شوید و کیک هم بخورید. سپس، مسابقه‌ی نام‌گذاری برگزار می‌کنیم و با افراد درباره‌ی این موضوع صحبت می‌کنیم که ربات‌ها چه کار‌های می‌توانند یا نمی‌توانند انجام دهند. بعد از انجام این کارها، همه چیز کاملا به‌خوبی پیش می‌رود.

اما اگر این کار را انجام ندهید؟

اگر این کار را انجام ندهید، آن‌گاه احساس بی‌حرمتی خواهید کرد.