بروز آکنههای پوستی، وضعیت ناخوشایندی است که هر از گاهی سراغ عدهای از افراد میآید. محققان بهتازگی، موفق به پیدا کردن ارتباط این آکنهها با بعضی عوامل ژنتیکی شدهاند.
با وجود آنکه آکنهی پوستی مشکلی نیست که باعث خجالت افراد شود، اما عدهای با دیدن این آکنهها روی صورتشان اعتمادبهنفس خود را از دست میدهند؛ به طوریکه حاضر میشوند برای درمان آنها، حساب بانکی خود را خالی کنند! هر چند درنهایت نتیجهی مفیدی هم عایدشان نمیشود.
محققان به بررسی علت شیوع آکنه و عوامل مؤثر ژنتیکی این مهمانهای ناخواندهی پوستی پرداختهاند تا به این طریق، روشهای جدیدی برای درمان آکنه پیدا کنند. نتایج مطالعات آنها نشان داد که آکنهها نهتنها ریشه در ژنهای ما دارند بلکه موهای ما در بروز این اختلال رایج پوستی نقش دارند! درواقع، ژنتیک فولیکولهای مو میتواند در بعضی افراد منجر به ایجاد آکنههای پوستی شود. جاناتان بارکر، محقق بیماریهای التهابی در این خصوص میگوید:
طی ۱۰ تا ۲۰ سال گذشته، پیشرفتهای خفیفی در خصوص درمان آکنه صورت گرفته که همان تعداد اندک هم با عوارض جانبی قابلتوجهی همراه بوده است.
پیش از این، برای درمان آکنه از روشهای ژنتیکی استفاده نشده بود و همین نوآوری یک جهش چشمگیر است. زمانیکه وضعیت ژنتیکی فرد شناختهشده باشد، روشهای درمانی موثرتری میتوان به او ارائه داد. بارکر و تیم تحقیقاتیاش ژنوم ۲۷/۰۰۰ داوطلب را مورد مطالعه قرار دادند. دراینمیان، ۵/۶۰۲ نفر از این افراد دچار آکنهی شدید پوستی بودند. نتایج این مطالعه نشان داد که ژنوم مربوطبه آکنهی شدید با فولیکول موی افراد در ارتباط است!مایکل سیمپسون، از دیگر نویسندگان این مقاله میگوید:
برای ما جالب و عجیب بود که متغیرهای زیادی میتوانستند روی ساختار و عملکرد فولیکول مو تأثیرگذار باشند. به طوریکه تغییرات ژنتیکی میتواند روی فولیکولها تاثیر بگذارد و آنها را مستعد التهاب بیشتر کند که مشخصهی آن، بروز آکنه است.
به بیان دیگر، محققان بر این گمان هستند که بعضی از اشکال فولیکولها میتواند باکتریها و چربیها را بهآسانی در دام بیندازند و همین مسئله منجر به شکلگیری آکنههای شدید پوستی خواهد شد.

نویسندگان در این مطالعه خاطرنشان میکنند که شاید در آینده، ژنهای بخشهای بیشتری از بدن در ارتباط با آکنه شناسایی شوند که همین تشخیص، یک قدم فوقالعاده به شمار میآید. سیمپسون اضافه کرد:
بعضی از متغیرهای ژنتیکی ظرفیت این را دارند که هدف بسیار خوبی دربرابر داروها و راهکارهای جدید، برای درمان آکنه باشند.
یکی از بهترین داروهای شناختهشده برای درمان آکنههای شدید،ایزوترتینوئین است که با نام آکوتان شناخته میشود. مکانیزم این دارو بهگونهای است که چربی پوست را کاهش میدهد؛ البته آکوتان برای درمان هر نوع آکنهای جواب نمیدهد و در مواردی عوارض جانبی مانند خستگی، سرگیجه، خشکی و پوسته پوسته شدن پوست و درد مفاصل را به همراه دارد. ضمن اینکه میتواند باعث ایجاد نقص مادرزادی شود.
معمولا گزینههایی مانند استفاده از کرمهای موضعی، شویندهها و قرصهای هورمونی جزو آخرین راهکارهایی هستند که مبتلایان آکنه برای درمان وضعیت خود به آن پناه میبرند؛ در بیشتر موارد، این راهکارها تنها هزینهبر بوده و اثر چندانی ندارند. تاکنون تنوع درمانی چندانی برای مبتلایان به آکنههای پوستی فراهم نبوده است. چنانچه این وضعیت ادامه پیدا کند در آینده شاهد افزایش ۲۰ درصدی آکنههای شدید پوستی خواهیم بود. بارکر میگوید:
برای افراد مبتلا به آکنه های پوستی، وجود روشهای درمانی متنوعتر از اهمیت زیادی برخوردار است؛ ازاینرو، باید از بروز آکنههای شدید پوستی پیشگیری کرده و بهصورت موثرتری آنها را درمان کنیم.
نتایج این مطالعه در ژورنال Nature منتشر شده است.
برای جستجوی کیهان با هدف دسترسی به موجودات فرازمینی نیاز به تلسکوپهای عظیم با آینههایی به قطر ۲۰ متر یا بیشتر در مدار وجود دارد.
فضانورد پس از نصب آخرین قطعهی تلسکوپ کمی مکث میکند تا دستاورد خود را مشاهده کند. انعکاس او روی یک دیسک نقرهای بهاندازهی سه زمین تنیس نمایش داده میشود؛ این تلسکوپ با ترکیبی از صدها ۶ضلعی و آینهای به قطر ۳۰ متر، بزرگترین تلسکوپ فضایی است. زمین از این ایستگاه بهصورت یک کرهی آبی و سفید کوچک به اندازهی یک بند انگشت به نظر میرسد.
اگرچه به نظر میرسد سناریوی بالا بخشی از یک داستان علمی-تخیلی باشد، اما فرایند نصب و مونتاژ برای دانشمندان، مهندسان و تکنسینها در راه تبدیل به واقعیت قرار گرفته است. ناسا در حال بررسی توسعهی تلسکوپهای بزرگتر و بهتر است. ناسا در پژوهشی موسوم به iSAT (مونتاژ تلسکوپ در فضا) به بررسی این ایده میپردازد. در این برنامه از پیشرفتهای علمی و فناوری برای حل مشکلات بزرگتر و کاربردیتر استفاده میشود.
برای مثال، ساخت ماهوارههای جاسوسی و موشکهای جنگی در طول جنگ سرد قرن بیستم، یکی از محرکهای اصلی ساخت کاوشگرهای میانسیارهای روباتیک و حتی مأموریتهای سرنشیندار آپولوی ناسا بود. بهطور مشابه، در قرن بیستویک، نیاز فزایندهی صنعتی و نظامی برای ارسال ماهواره به مدار میتواند به شکل چشمگیری تلسکوپهای فضایی را بهبود دهد و به این صورت به برخی از بزرگترین سؤالهای علمی از جمله اینکه آیا ما تنها هستیم، پاسخ دهد. بهگفتهی مت گرین هاوس یکی از اعضای این پژوهش و اخترفیزیکدان مرکز فضایی Goddard Space Flight:
برنامهی iSAT میتواند به بزرگی پروژهی آپولو باشد. پژوهشهای iSAT شامل کشف زندگی فرازمینی هم خواهد بود؛ دستاوردی که آپولو را هم از نظر تأثیر بر بشریت تحتالشعاع قرار میدهد.

اولین مأموریت فضانوردان برای تعمیر و ارتقای تلسکوپ فضایی هابل، سال ۱۹۹۳. ناسا امروز بهدنبال مونتاژ تلسکوپهای بزرگتر و سرویس آن در فضا توسط فضانوردان یا روباتها است.
آمادهسازی توسعه
ساخت و تعمیر فضاپیما یکی از دستاوردهای انقلابی بشر محسوب میشود که با مسیری تقریبا بدون خطا و موفق به یک امر روتین تبدیل شده است. دو پروژهی پیشتاز ناسا یعنی ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) و تلسکوپ فضایی هابل، وجود خود را مدیون ساختوسازهای درون مداری هستند. ISS که طی دو دهه مونتاژ و مجددا آماده به کار شد، حالا به وسعت یک زمین فوتبال بوده و فضای آن برای زندگی از یک خانهی استاندارد ۶ اتاقه هم بیشتر است.
مقالههای مرتبط:
پس از مأموریت سرویسدهی کارکنان شاتل در سال ۱۹۹۳ که یکی از نواقص آینهی اصلی تلسکوپ هابل را برطرف کردند، این تلسکوپ به نمادی برای تعمیرات موفق در فضا تبدیل شد. ستارهشناسان از آن زمان چهار مأموریت سرویسدهی دیگر روی هابل انجام دادهاند. برای مثال تجهیزات را جایگزین کردهاند و با ارتقای واسطهها تولد دوبارهی این تلسکوپ را رقم زدند.
امروزه پروژههای متعددی، ادامهدهندهی راه تلاشهای پیشتاز اولیه هستند و قابلیتهای قدرتمندی دارند. هماکنون ناسا و DARPA (سازمان پروژههای پژوهشی پیشرفتهی دفاعی پنتاگون) و همینطور شرکتهای بخش خصوصی مانند Northrop Grumman و SSL در حال ساخت فضاپیمای روباتیکی هستند که طی چند سال آینده با هدف مأموریتی طولانی برای تعمیر، جابهجایی و ارتقای ماهوارههای دولتی و تجاری پرتاب خواهد شد.
این فضاپیماها به مونتاژ تلسکوپ و دیگر سازههای بزرگ فضایی از جمله پروژههای ناسا برای مأموریتهای سرنشیندار ماه و مریخ خواهند پرداخت. سال گذشته، ناسا (در یک پروژه مشترک بین ارتش ایالات متحده و سازمان اکتشافات ملی) رهبری استراتژی ملی توسعهی عمومی و خصوصی مونتاژ در فضا، در دههی ۲۰۲۰ و فراتر از آن را برعهده گرفت.

تفسیر هنرمند از مأموریت Drogonfly. همکاری ناسا و Space Systems Loral که فناوریهای لازم برای ساخت مدارپیما را نشان میدهد. بازوی روباتیک Dragonfly پس از آغاز مأموریت آن در سال ۲۰۲۰، با هدف ساخت یک آنتن رادیویی بزرگ به ساخت و توسعهی بازتابدهندهها خواهد پرداخت.
این پروژهها میتوانند به عصر تاریکی (اصطلاحی که بعضی کارشناسان انتخاب کردهاند) علوم و اکتشافات فضایی پایان دهند. یکی از اعضای بررسی iSAT، جو پاریش، مدیر برنامهی فناوری تاکتیکی DARPA و مدیر مأموریت RSGS(سرویسدهی روباتیک ماهوارههای موجود در مدار زمین) میگوید:
دنیایی را تصور کنید که در صورت تمام شدن سوخت خودرو، بهجای رانندگی به سمت پمپ بنزین، خودروی خود را به زبالهی خودرو ببرید و رها کنید یا فرض کنید وقتی برای اولینبار وارد خانهای میشوید، نمیتوانید خواروبار مورد نیاز را با خود ببرید و حتی نمیتوانید برای نشتی آب، لولهکش خبر کنید و یک تلویزیون جدید بخرید. فرض کنید همه در چادر زندگی کنیم و خانهی خود را پشت خود حمل کنیم و هیچکس به فکر یک خانهی پایدار و همیشگی نباشد. آیا این احمقانه نیست؟ اما این همان دنیایی است که با سرمایهی یک میلیارد دلاری در فضا ساخته شده است. فکر میکنم در آینده، نگاه ما به عصر قبل از مونتاژ و سرویسدهی فضایی مانند نگاه زمان حال به انداختن زالو برای درمان بیماریها در گذشته باشد.
هرچه بزرگتر، بهتر
درک واقعیت و انگیزهی اصلی مونتاژ در فضا ساده است: برای فرستادن هر چیزی به فضا باید موشک متناسب با آن را در نظر گرفت. حتی بزرگترین موشکها (موشکهای ۱۰ متری در حال توسعهی SLS یا سیستم پرتاب فضایی) نمیتوانند ماهوارهای مانند ISS یا حتی ایستگاه فضایی کوچکتری مانند Gateway را حمل کنند (این ایستگاه فضایی قرار است در سال ۲۰۲۰ در مدار ماه قرار بگیرد).
پرتاب چنین پروژههایی بهصورت قطعه به قطعه و سپس مونتاژ آنها در مدار توسط روباتها یا فضانوردان، تنها راه قرار دادن آنها در مدار است. اگرچه موشکهای بزرگی مانند SLS بسیار پرهزینه خواهند بود، اما با موشکهای متوسط و در طی چند مرحله پرتاب میتوان مونتاژ در فضا را انجام داد و به این صورت هزینهها هم کاهش مییابند.
محاسبهی نیروی مورد نیاز تلسکوپهای فضایی عظیم هم سرراست است: هرچقدر آینهی جمعکنندهی نور بزرگتر باشد، میدان دید کیهانی تلسکوپ هم عمیقتر و بهتر خواهد بود. اصطلاح بزرگتر و بهتر برای تلسکوپها بسیار به واقعیت نزدیک است. بهویژه تلسکوپهایی با اهداف انقلابی مثل بررسی شکلگیری کهکشانها، ستارهها و سیارهها در تاریخچهی ۱۳.۸ میلیارد سالهی کیهان.

تفسیر هنرمند از LUVOIR (کاوشگر عظیم مادون قرمز، لیزری، فرابنفش)، طرحی که بهعنوان تلسکوپ فضایی جستجوگر حیات تحت بررسی ناسا قرار دارد. بزرگترین نسخهی LUVOIR دارای یک آینه به عرض ۱۵ متر است که حمل آن حتی با بزرگترین راکتها هم امکانپذیر نیست.
با این تلسکوپها میتوان به ماهیت ماده و انرژی تاریک پی برد و به جستجوی علائم حیات روی دنیاهای قابل سکونت در اطراف ستارهها پرداخت. اغلب طرحهای کنونی برای تلسکوپهای فضایی اهداف جذاب و وسوسهانگیزی مثل ساخت آینههایی به قطر ۱۵ متر را دنبال میکنند؛ اما بهدلیل اندازهی بزرگ، حمل آنها حتی با موشکی مثل SLS هم امکانپذیر نیست.
سالها است که ستارهشناسان رویای ساخت رصدخانههای فضایی بزرگتر با آینههایی به عرض ۳۰ متر یا بیشتر را در سر دارند (رقابت با تلسکوپهای مستقر در زمین که در دههی ۲۰۲۰ ساخته خواهند شد). این غولهای عظیم برای قرار گرفتن در بالای جو زمین طراحی خواهند شد و میتوانند از دنیاهای شبه زمین در اطراف ستارههای دیگر عکس بگیرند و شرایط این سیارهها برای حیات را بررسی کنند.
باتوجهبه زمین، حیات یک پدیدهی سیارهای است که میتواند جو و سطح خود را به شیوههای قابل تشخیص و قابلتوجه تغییر دهد؛ و تلسکوپها برای بررسی این شرایط در فضاهای میانستارهای باید بهاندازهی کافی قوی و بزرگ باشند.
براساس گزارش جدید استراتژی علوم سیارهی خارجی از آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی، ناسا باید ساخت یک تلسکوپ فضایی جدید را درنظر بگیرد که میدان دید بسیار وسیعی داشته باشد. ابزاری که قادر به بررسی صدها (حداقل هزاران) ستارهی نزدیک به زمین و سیارههای خارجی شبهزمین باشد. این طرح پیشنهادی (که خود بازتابی از پژوهشهای گذشته بود) در یکی از دیگر گزارشهای آکادمی علوم بیشتر مورد تأکید قرار گرفت.
در این گزارش از سازمان فضایی دعوت شد جستجوی موجودات فرازمینی را به بخشی از فعالیتهای اکتشافی فضایی آینده تبدیل کند. بسیاری از دانشمندان بر این باورند که کهکشان ما میتواند شامل میلیاردها جهان قابل سکونت باشد، این دادهها براساس یک مجموعه از آمار تلسکوپ فضایی کپلر و ماهوارهی جدید سازمان فضایی برای بررسی سیارههای خارجی بهدست آمده است.
صرفنظر از اینکه با دیدگاه پیشرفتهای علمی، امکانات فناوری یا افکار عمومی به قضیه نگاه کنید، ساخت تلسکوپهای فضایی برای جستوجوی حیات فرازمینی بیشازپیش گسترش یافته است و بهنظر میرسد ناسا دیر یا زود، گام بزرگی را برای جستجوی حیات فرازمینی بردارد.
میزان بزرگی تلسکوپ برای رسیدن به موفقیت در جستوجوی فضای میانستارهای به میزان نفوذ آن در کیهان وابسته است. یک آینهی چهار متری با کمی شانس میتواند به موفقیت بیسابقهای دست پیدا کند و یک زمین خارجی قابل سکونت را در اطراف یکی از نزدیکترین ستارههای همسایه پیدا کند؛ اما اگر کیهان زیاد مهربان نبود و نزدیکترین دنیاهای قابل سکونت در فواصل دورتری قرار داشتند، تلسکوپهای مجهز به آینههای ۱۵ متری یا بیشتر میتوانند بهخوبی به جستوجوی چنین سیارههایی بپردازند. بهطور خلاصه، فرایند مونتاژ در فضا تنها مسیر پایدار برای تکمیل تلاشهای هزاره و پایان دادن به انزوای انسان در کیهان است.
رویاهای دیرینه
بهگفتهی نیک سیگلر اختیرفیزیکدان ناسا در آزمایشگاه پیشرانهی جت (JPL) و سرپرست برنامهی اکتشافات سیارههای خارجی سازمان فضایی:
دانشمندان برای دستیابی به هدف با محدودیت روبهرو شدهاند. اما اگر این محدودیتها وجود نداشت چه اتفاقاتی رخ میداد؟ مونتاژ در فضا، پاسخ به این سؤال است، فرصتی برای کنار زدن مرزهای اکتشافات علمی و انسانی.
در اواخر سال ۲۰۱۶ سیگلر با همکاری هرلی ترونسون، دانشمند ارشد NASA Goddard و رودرا موخرجی، متخصص روباتیک JPL، برنامهای به نام FASST (تیم آیندهی سرویسدهی و مونتاژ در فضا) را راهاندازی کردند و نشست افتتاحیهی این گروه در اوایل سال ۲۰۱۷ در کنفرانس اخترفیزیک تگزاس برگزار شد.
بررسی iSAT اولین فعالیت FASST با سرمایهگذاری ناسا است، اما آخرین هم نیست. از اعضای این تیم میتوان به جان گرونسفلد، فضانورد سابق، سرپرست برنامههای علمی ناسا و تعمیرکار مدار در سه مأموریت سرویسدهی هابل اشاره کرد. بهگفتهی گرانسفلد و همکاران او، آنها در این پروژه تأکید کمتری بر پرچمدار بودن سازمان فضایی درزمینهی مونتاژ تلسکوپ دارند و سعی میکنند بیشتر به شفافسازی مزایا و معایب بالقوهی این روش بپردازند. اما بهگفتهی یکی از اعضای تیم ران پولیدمان و کارشناس بازنشستهی توسعهی فناوری فضایی در ناسا و نورتروپ، پاسخ به سؤالهایی مثل چرایی، چیستی، چگونگی، ریسک، هزینه و زمان مونتاژ داخل فضا هنوز مشخص نیست.
تنها چیزی که مشخص است، محدودیت زمانی این گروه برای تأثیر معنادار بر برنامههای آیندهی ناسا است. این تیم پژوهشی مرتب کنفرانسهای متعددی را برگزار میکند و بهدنبال راهحلی برای مونتاژهای فضایی یک تلسکوپ فرضی با آینهای ۲۰ متری است. برای مثال آنها سعی میکنند به این قبیل سؤالها پاسخ دهند: این تلسکوپ از چه اجزایی ساخته شده است و دقیقا در چه موقعیتی باید نصب و فعال میشود؟ کدام موشکها و فضاپیماها از آن پشتیبانی میکنند و چند پرتاب برای نصب و مونتاژ آن لازم است؟ قطعات تلسکوپ توسط فضانوردان یا روباتها مونتاژ میشوند؟ و مهمتر از هرچیز، آیا مونتاژ داخل فضا یک روش بهینه برای ساخت تلسکوپهای کوچکتر است (که با یک موشک و در یک مرحله به فضا پرتاب میشدند)؟؛ پاسخ به این پرسشها بهار سال آینده در گزارش تیم iSAT خواهد آمد.

نمایش شماتیک طرح اثبات مفهومی iSAT، یک تلسکوپ فرضی با آینهای ۲۰ متری که برای مونتاژ و سرویسدهی روباتیک در فضا طراحی شده است. یک سایهبان خورشیدی خنککنندهی تلسکوپ، پشت آینهی اصلی کندومانند و زیر دهانهی واسطه قرار گرفته است. این رصدخانه را میتوان بهصورت مرحلهبهمرحله ساخت و قابلیتهای آن را به مرور افزایش داد.
این زمانبندی برای طرح نهایی پروژهی Gateway ناسا هم ضروری است؛ از این ماهواره بهعنوان پلتفرم ساختوساز در اعماق فضا استفاده میشود. زمانبندی بررسی iSAT با بررسی اخترفیزیک Decadal Survey هم دارای همپوشانی است. Decadal طرح پژوهشی ۱۰ ساله است و انجمن پژوهشی ایالات متحده، فهرستی اولویتدار را از پروژههای آیندهی ناسا و کنگره درنظر گرفته است. مهمترین توصیهی Decadal Survey تلسکوپ چند میلیارد دلاری فضایی برای دههی ۲۰۳۰ است، این پروژهی پرچمدار بزرگترین مأموریت علمی سازمان فضایی خواهد شد.
چهار بررسی STDT (تیم تعریف فناوری و علوم) تحت حمایت ناسا، همتراز با پیشبینیهای Decadal Survey پیش میروند و هرکدام براساس بودجه و فناوری که در اختیار دارند، به توسعهی یک طرح میپردازند. به نقل از سیگلر و دیگر مقامات ناسا، از میان چهار پژوهش STDT، دو پژوهش (هر دو با پردازش تصویر سیارههای خارجی) موفق شدند محدودیتهای اندازه و وزن موشک قدرتمند SLS را برطرف کنند؛ اما هیچکدام از پژوهشها از روشهای مونتاژ فضایی استفاده نکردند. سیگلر در اینباره میگوید:
اعضای STDT در تلاش هستند تا هزینهی مأموریت خود را به حداقل برسانند. هنوز چگونگی کاهش هزینهها در مأموریتهای مونتاژ فضایی تعریف نشده است و این میتواند پیچیدگی طرح را افزایش دهد. هدف پژوهش ما، محاسبهی مزایای پروژه (در صورت وجود) است.
پولیدان یک ارزیابی بیپرده را پیشنهاد میدهد. او میگوید:
تعدادی از اعضای انجمن شخصا به من پیشنهاد دادند منتظر بمانیم و پژوهش iSAT را تا پس از Decadal Survay به تعویق بیندازیم. دلیل این پیشنهادها هم نبود تعریف دقیق از مونتاژ تلسکوپها در فضا و تأثیر آن بر کمیتهی Decadal و انتخاب مسیری پرهزینه یا خطرناک برای اخترفیزیک است.
داستان هشداردهندهی وب
ساخت یک تلسکوپ جدید و بزرگ صرفنظر از اینکه روی زمین یا در فضا ساخته شود، برای بسیاری از اعضای جامعهی اخترفیزیک ایالاتمتحده دشوار است. این اهداف ممکن است برای ناسا بیشازحد بلندپروازانه باشند. از سویی، ظرف دو سال آینده، تلسکوپ فضایی جیمز وب بهعنوان بزرگترین و قدرتمندترین تلسکوپ فضایی که تاکنون به دست بشر ساخته شده است، به فضا پرتاب خواهد شد و به جستوجوی ردپای اولین ستارهها و کهکشانها در کیهان خواهد پرداخت.
اسکات گاودی، ستارهشناس دانشگاه ایالتی اوهایو و یکی از مؤلفین گزارش استراتژی علمی سیارهی خارجی میگوید مردم تحت تأثیر جیمز وب قرار دارند و اخبار آن را دنبال میکنند.
در تلسکوپ جیمز وب یک آینهی تاشو به قطر ۶.۵ متر و یک محافظ خورشیدی بزرگتر (این آینه بزرگترین آینهی تلسکوپ فضایی است که تاکنون ساخته شده) تعبیه شده است. هزینهی واقعی وب از بودجهی ۱.۶ میلیارد دلاری در ۱۹۹۶، تقریبا به ۱۰ میلیارد دلار رسید و تاریخ پرتاب آن از سال ۲۰۰۷ تغییر کرد و تا سال ۲۰۲۱ به تعویق افتاد.

واسطههای تلسکوپ جیمز وب و اجزای لیزری، شامل آینهی اصلی ورقه طلا به قطر ۶.۵ متر، تست برودتی در مرکز فضایی جانسون ناسا در هیوستون، تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۷
بهگفتهی یکی از اخترفیزیکدانهای برجسته:
نگرانم کمیتهی Decadal از هزینهی پروژه بترسد؛ و اگر جامعهی Decadal تمایلی به پیشنهاد یک مأموریت استراتژیک بزرگ ندارد، ممکن است رقابت را به رقبایی مثل چین واگذار کند. چین برای مأموریتهای مونتاژ در فضا از جمله رصدهای مداری برنامهریزی کرده است. انتقال مهندسان و دانشمندان به عرصههای بینالمللی هم میتواند علوم فضایی ایالات متحده را دچار رکود کند و بهاینترتیب دیگر ایالات متحده، پیشتاز فضایی جهان نباشد.
یک دلیل قانعکننده برای این پروژه
هنوز بر سر مونتاژ و سرویسدهی وب در فضا بحث وجود دارد. هر نقص و وقفه در توسعهی پیش از پرتاب محافظ خورشیدی یا آینهی این تلسکوپ میتواند آن را به یک زبالهی فضایی ۱۰ میلیارد دلاری تبدیل کند. به همین دلیل، ساخت و تست تلسکوپ در مدار میتواند این تهدید و تهدیدهای دیگر را کاهش داده یا حتی خنثی کند (اگرچه، این کار با هزینهی بیشتری همراه است). سیگلر میگوید:
مونتاژ داخل فضا نیاز به تا شدن تلسکوپ را کاهش میدهد. البته خرابی تلسکوپ بهمعنی شکست کامل مأموریت نیست.
حتی اگر همهچیز دربارهی تلسکوپ وب، طبق برنامه پیش برود، این تلسکوپ با ذهنیت سرویسدهی طراحی نشده است (برخلاف تلسکوپ هابل یا تلسکوپ پرچمدار بعدی WFIRST). سوخت تلسکوپ جیمز وب تقریبا پس از گذشت یک دهه از پرتاب تمام میشود. بهگفتهی گوردون روسلر، یکی از اعضای بررسی iSAT و سرپرست سابق برنامهی RSGS دارپا:
تلسکوپ وب باید بیشتر دوام بیاورد. iSAT یک مأموریت ۵۰ ساله را برای این تلسکوپ درنظر گرفته است؛ در طی این دوره میتوان برای بازدید از آن برنامهریزی کرد، سوخت آن را تأمین کرد، بخشهایی از آن را جایگزین کرد و واسطههایی با فناوری بهتر را روی آن نصب کرد.
به همین دلیل، با وجود تجهیزات برتر تلسکوپ وب برای رصدهای فضایی در دههی ۲۰۲۰ و فناوریهای جدید بهکاررفته در آن، بسیاری از اعضای تیم iSAT این پروژه را یک بنبست تکاملی میدانند که دورهی آن به پایان رسیده است. هر نتیجهای که از جیمز وب به دست آید، نهتنها به خروجیهای بررسی iSAT و بررسی Decadal بلکه به شجاعت دانشمندان و سیاستگذاران برای پوشش روشهای جدید و جسورانهی تغییر الگو هم وابسته است.
بهگفتهی کن سمباخ، رئیس مؤسسهی علمی تلسکوپ فضایی:
جامعهی علمی بسیاری از اوقات به بزرگترین دشمن خود تبدیل میشود. به عقیدهی بعضی دانشمندان، امکان ساخت یک تلسکوپ بزرگتر و البته پرهزینهتر از وب وجود ندارد؛ اما وقتی که من با پژوهشگران جوانتر، کنگره و عموم مردم صحبت میکنم، همه میپرسند چرا نباید تفکر بزرگتری داشته باشیم؟ مردم از اهداف بلندپروازانه حمایت میکنند؛ بنابراین یک دلیل خوب برای انجام این کار وجود دارد.
ابتدای سال ۲۰۱۸، اخترفیزیکدانان دانشگاه اوکلاهاما با استفاده از تکنیک ریزهمگرایی گرانشی موفق به شناسایی سیاراتی خارج از کهکشان راه شیری شدند.
اخترفیزیکدانان ابتدای امسال بهطرزی شگفتانگیز برای نخستینبار چندین سیاره در اندازههای مختلف به کوچکی ماه تا نمونههایی به بزرگی مشتری را در کهکشانی دیگر شناسایی کردند. باتوجهبه دشواری یافتن سیارات فراخورشیدی حتی در کهکشان راه شیری، شناسایی این سیارات بدون شک دستاوردی درخشان بهحساب میآید. پژوهشگران در دانشگاه اوکلاهاما در ماه فوریه بهلطف بهرهگیری هوشمندانه از ریزهمگرایی گرانشی به این موفقیت دست یافتند.
تکنیک یادشده که تئوری نسبیت عام اینشتین برای نخستین بار آن را پیشبینی کرد، برای یافتن سیارات فراخورشیدی در کهکشان راه شیری بهکار گرفته میشده است. ریزهمگرایی گرانشی تنها روش شناختهشده برای یافتن کوچکترین و دوردستترین سیاراتی محسوب میشود که هزاران سال نوری با زمین فاصله دارند.
همانطور که سیارهای به دور ستارهای میچرخد، میدان گرانشی سامانه میتواند نور ستارهی دور پشت آن را خم کند. هنگامی که تنها دو ستاره درکار است، ما میدانیم این خمشدگی چگونه خواهد بود؛ در نتیجه زمانیکه سیارهای به این درهمآمیزی وارد میشود، در نوری که به ما میرسد، اختلالی بیشتر ایجاد میکند.
تا به امروز، با استفاده از این شیوه ۵۳ سیارهی فراخورشیدی در کهکشان راه شیری شناسایی شدهاند. بااینحال، برای یافتن سیارات در فضای دوردستتر به چیزی بسیار قدرتمندتر از تکستارهای واحد نیاز بود.
شینیو دای و ادواردو گراس، اخترشناسان دانشگاه اوکلاهاما، به مطالعهی اختروشی با فاصلهی ۶ میلیارد سال نوری به نام RX J1131-1231 پرداختند. این هستهی نورانی فعال یکی از بهترین اختروشهای همگراییشدهی گرانشی در آسمان محسوب میشود.
میدان گرانشی کهکشانی با فاصلهی ۳.۸ میلیارد سال نوری که بین ما و اختروش یادشده وجود دارد، نور را بهگونهای خم میکند که موجب شکلگیری چهار تصویر از اختروش میشود که بهلطف حرارت شدید قرص برافزایشیاش، سیاهچالهای غولپیکر و فعال محسوب میشود که در پرتو ایکس بهشدت نورانی است.
پژوهشگران با استفاده از دادههای بهدستآمده از رصدخانه پرتو ایکس چاندرا دریافتند که در نور اختروش، جابهجاییهای عجیب انرژی خطی وجود داشت که علت آنها تنها میتواند توسط اثر همگرایی سیارات در کهکشان بر اختروش توجیه شود. سپس معلوم شد که نزدیک به ۲ هزار سیارهی رهاشده با طیف جرم بین ماه و مشتری، بین ستارگان کهکشان وجود دارد. دای در اینباره گفت:
ما نسبتبه این اکتشاف بسیار هیجانزده هستیم. این نخستین بار است که کسی سیاراتی را خارج از کهکشانمان کشف کرده است.
البته ما سیارات را بهصورت مستقیم ندیدهایم و بعید است که هیچ فرد زندهای در طول عمر خود موفق به مشاهدهی آنها شود. اما توانایی تشخیص آنها، قدرت ریزهمگرایی گرانشی را در کشف سیارات در کهکشانها بهنحو شگفتانگیزی اثبات میکند. البته، عقل سلیم میگوید که حتما سیاراتی خارج از کهکشان ما وجود دارند؛ اما اثبات این مسئله همیشه خوشایند است.
گراس گفت:
این مثالی است از اینکه تکنیکهای تحلیل ریزهمگرایی فراکهکشانی تا چه حد میتوانند قدرتمند باشند. این کهکشان در فاصلهی ۳.۸ میلیارد سال نوری واقع شده است و کوچکترین شانسی برای رصد مستقیم سیارات آن وجود ندارد. چنین چیزی را هیچکس نمیتواند حتی در سناریویی علمی تخیلی با بهترین تلکسوپ تصور کند. بااینحال، ما میتوانیم آنها را مطالعه کنیم، از حضورشان پرده برداریم و حتی به اندازههایشان فکر کنیم. این علم بسیار جالبی است.
نتایچ پژوهش فوق در ژورنال Astrophysical منتشر شده است.
هنسی مدلی از کادیلاک CTS-V را معرفی کرده که با قدرت موتور ۱۰۰۰ اسببخار میتواند در ردهی ابرخودروها طبقهبندی شود.
درحالیکه کادیلاک بهتازگی از نسخهی Pedestal Edition مدل CTS-V رونمایی کرده است، هنسی تصمیم گرفته تا دوباره رقیبی قدر برای بیامو M5 و مرسدس AMG E63 معرفی کند.
در ویدیوی کوتاهی که هنسی منتشر کرده، نسخهای از کادیلاک CTS-V نشان داده میشود که ۱۰۰۰ اسببخار قدرت و ۱۳۱۰ نیوتونمتر گشتاور دارد. با اعداد و ارقام ارائهشده، این خودرو را باید یک ابرسدان نامید.

کادیلاک CTS-V در حالت استاندارد از پیشرانهی V8 با ۶.۲ لیتر حجم سود میبرد که به کمک سیستم سوپرشارژر توانایی تولید ۶۴۰ اسببخار قدرت و ۸۵۵ نیوتونمتر گشتاور را دارد. شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت CTS-V استاندارد ۳.۷ ثانیه و حداکثر سرعت آن ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت است.
تغییراتی که هنسی در مجموعهی فنی CTS-V اعمال کرده، توانایی این خودرو را بهشدت افزایش داده و اکنون CTS-V میتواند در عرض ۲.۹ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و برای طی کردن مسافت ۴۰۰ متر تنها به ۱۰.۵ ثانیه زمان نیاز دارد؛ ضمن اینکه در ۴۰۰ متر میتواند به سرعت ۲۱۷ کیلومتر بر ساعت هم دست پیدا کند.

این پکیج تیونینگ با نام HPE1000 قابلیت نصب روی تمامی مدلهای CTS-V سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ را دارد. هنسی درکنار تغییرات فنی در داخل اتاق نیز برند خود را نصب میکند و یک شماره سریال مخصوص به هر خودرو روی داشبورد حک میشود. این مدلها از کفپوش مخصوص هنسی هم بهرهمند خواهند بود. هنسی همچنین خاطرنشان کرده که قدرت ۱۰۰۰ اسب بخاری این پکیج تنها در صورت استفاده از بنزین با اکتان ۹۳ قابل دستیابی است و در صورتی که از بنزین با اکتان ۹۱ استفاده شود، قدرت پیشرانه کاهش پیدا میکند.
مطمئنا تا کنون بارها درگاههای کنار لپتاپ و یا پشت کیس رایانه خود را مشاهده کردهاید ولی ممکن است از تعدادی از این درگاهها تاکنون استفاده نکرده باشید و از کاربرد آنها آگاهی نداشته باشید لذا در ادامه این گزارش قصد داریم شما را با درگاههای مختلف رایانه آشنا کنیم.
تعدادی از درگاههای لپتاپ مانند درگاه USB به دلیل کاربرد روزمره و فراوان بسیار شناخته شده هستند. آشنایی با کاربرد درگاهها و وسایل الکترونیکی قابل اتصال به آنها میتواند در بسیاری از اوقات کار با رایانه را امری کمک کننده بسازد. هر کدام از این درگاهها، ویژگیها و کاربردهای متفاوتی دارند به عنوان مثال درگاهی برای اتصال نمایشگر به لپتاپ و درگاهی نیز برای اتصال آداپتور وجود دارد.
شاید تا کنون برای شما پیش آمده باشد که بخواهید دستگاهی خاص را به لپتاپ خود متصل کنید ولی به دلیل عدم آشنایی با کابل اتصال یا پورت مربوطه نتوانستهاید اتصال را به درستی انجام دهید. البته تعداد و کاربردهای پورتهای لپتاپهای مختلف ممکن است با هم متفاوت باشد ولی در حالت کلی جایگاههای مشخصی برای اتصال دستگاههایی مانند چاپگر، تلویزیون و ... در همه لپتاپها وجود دارد.
بیشتر بخوانید: درگاههای مختلف رایانه را بشناسید +تصاویر (قسمت دوم)
اهمیت پورتهای اتصال در لپتاپ زمانی درک میشود که باتوجه به نیازمان بخوانیم دستگاهی را به رایانه وصل کنیم و آن زمان اگر دریابیم هیچگونه جایگاه خاصی برای اتصال دستگاه مورد نظر به رایانه وجود ندارد مطمئنا دچار مشکل میشویم. با توجه به اهمیت به سزای جایگاههای اتصال در رایانهها در ادامه به معرفی و بررسی نقش انواع پورتهای رایانه میپردازیم.
پورت USB Type-C
این درگاه کوچک با نام پورت اتصالی برای آینده شناخته میشود و در حال حاضر تنها در تعداد کمی از دستگاهها وجود دارد. درگاه USB Type-C در آیندهای نزدیک احتمالا جایگزین USB Type-A , USB Type-B و درگاه microUSB خواهد شد. علت این جایگزینی کوچکتر بودن این درگاه و سرعت بالای انتقال داده ضمن بهرهگیری از آن است.
درگاه USB Type-C اکنون روی دستگاههای مدرنی مانند مکبوک 12 اینچی و Asus ZenBook 3 وجود دارد. سرعت انتقال داده در این نوع یواسبی 5 گیگابایت بر ثانیه و در نسل بعد یواسبی نوع سی 10 گیگابایت بر ثانیه است. علامت صاعقه که معمولا در در کنار درگاه USB-C دیده میشود نشاندهنده سرعت بالای انتقال اطلاعات و خروجی تصویری در هنگان استفاده از آن است.

پورت USB 2.0
اتصال از این درگاه قادر به انتقال داده با سرعت 480 مگابایت در ثانیه است و رایجترین سرعت انتقال اطلاعات در بین انواع USB را دارد. این نوع یواسبی به طور موثر به انواع دستگاههای جانبی رایانه وصل میشود. درگاه USB 2.0 به شکلهای مختلفی از جمله مستطیلی(نوع A)، مربعی(نوع B)، مینی و میکرو است. در لپتاپها و رایانههای رومیزی درگاه USB 2.0 همیشه از نوع USB Type-A و در تبلتها و تلفنهای همراه از نوع micro USB است.

پورت USB 3.0
این درگاه قادر به انتقال داده تا سرعت 5 گیگابایت بر ثانیه یعنی حدودا 10 برابر سریعتر از نسل قبلی خود است. یواسبی نوع 3.0 برای اتصال دستگاههای جانبی رایانه کاربرد دارد و درگاههای این نوع USB به طور خودکار با کابلها و دستگاههای دارای درگاه USB 2.0 سازگار است. پورت USB 3.0 در رایانه معمولا به شکل مستطیلی و از نوع USB Type-A است و به همین دلیل معمولا از نسلهای گذشته یواسبی قابل تشخیص میباشد. گاهی اوقات سازدگان قطعات رایانهای درگاه USB 3.0 را با رنگ آبی مشخص و یا یک لوگو کوچک SS در کنار درگاه طراحی میکنند.

پورت USB3.1 نسل اول
سرعت انتقال داده از طریق USB3.1 همانند یواسبی 3.0 است و با همان سرعت 5 گیگابایت بر ثانیه عمل میکند. این نوع از USB فقط به درگاه یواسبی نوع سی متصل میشود. یعنی اگر لپتاپ شما درگاه USB Type C ندارد، باید برای استفاده از یواسبی 3.1 از یک مبدل استفاده کنید. دستگاههای دارای این نوع یواسبی مجهز به فناوری USB Power Delivery هستند که کاربر را قادر میسازد از طریق پورت USB3.1 لپتاپ و یا هر دستگاه دیگری را شارژ کند. این پورت تا 100 وات دریافت انرژی را پشتیبانی میکند.

پورت USB 3.1 نسل دوم
پورت یواسبی 3.1 نسل دوم از نظر ظاهر همانند USB3.1 نسل اول است ولی از نظر سرعت انتقال داده بسیار سریعتر از نسل اول این نوع USB است . USB 3.1 نسل دوم دادهها را با سرعت 10 گیگابایت بر ثانیه اتقال میدهد. یواسبی 3.1 نسل دوم نیز برای انتقال داده تنها به درگاه USB Type C متصل میشود و در صورت عدم وجود این درگاه در رایانه و یا لپتاپ باید از مبدل استفاده کرد. قیمت کابل اتصال USB 3.1 نسل دوم 16 دلار است.

گزارش از علیرضا باجلان
ز مدتها پیش، مقامات دولتی جمهوری اسلامی ایران و علیالخصوص رئیس جمهور و وزیر ارتباطات، به لزوم راهاندازی دولت الکترونیک اشاره کرده و تأکید زیادی روی آن داشتهاند. این مفهوم به چه معنا است و چه کاربردهایی بهدنبال دارد؟ آیا راهاندازی دولت الکترونیک میتواند نیازهای ضروری مردم را مرتفع سازد؟ ایران چه اقداماتی در این زمینه انجام داده است؟
مفهوم «دولت الکترونیک» (برگردان فارسی عبارت Electronic Government یا همان E-Government) به استفاده از دستگاههای ارتباطیِ الکترونیکی، رایانهها و اینترنت بهمنظور ارائهی خدمات عمومی به شهروندان و دیگر افراد حاضر در یک کشور یا منطقه اشاره دارد. درواقع خدماتی که دولت الکترونیک ارائه میدهد، اَشکال مختلفی بهخود میگیرد؛ از جمله «تعاملات دیجیتالی بین شهروندان و دولت» (C2G)، «تعاملات دیجیتالی بین یک دولت با دیگر سازمانهای دولتی» (G2G)، «تعاملات دیجیتالی بین دولت و شهروندان» (G2C)، «تعاملات دیجیتالی بین دولت و کارمندان» (G2E) و نهایتا «تعاملات دیجیتالی بین دولت و کسبوکارها» (G2B). در ادامهی مقاله، این مفاهیم را بیشتر مورد بررسی قرار خواهیم داد.

مقالههای مرتبط:
اما برای فهم بیشتر، بهتر است این تعاریف را واکاوی کنیم. در حالت کلی، بهلطف وجود دولت الکترونیک، شهروندان یک کشور میتوانند با تمامی بخشهای دولت در ارتباط باشند؛ دولت الکترونیک همچنین دخالت مردم را در امر دولتداری با بهرهگیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) تسهیل میکند. البته «دولت الکترونیک» تنها عبارتی نیست که برای تعاریف یادشده مورداستفاده قرار میگیرد؛ در برخی مواقع، از عباراتی مشابه نظیر «دولتداری اینترنتی»، «دولت دیجیتالی» و «دولت آنلاین» هم استفاده میشود.
اگر دولت الکترونیک واقعا در یک کشور اجرا شود، باید ساکنین آنجا بتوانند ازطریق اینترنت و با مراجعه به وبسایت رسمی هر شهر، بهسادگی با کارمندان دولتی آن شهر ارتباط برقرار کنند و بهتعامل بپردازند؛ طبق تعریف، این تعاملات باید ازطریق راههایی مثل رابط کاربری گرافیکی (GUI)، پیامرسانی فوری (Instant Messaging) و موارد مشابه صورت پذیرد. درضمن این امکان باید فراهم شود تا شهروندان ازطریق محتوای ویدیویی و صوتی، بهخوبی با مسائل فعلی دولت آشنا شوند.
تفکر اصلی پشت دولت الکترونیک، به استفاده از فناوری بهمنظور تسهیل دسترسی مردم به خدمات دولتی مربوط میشود و بههمین دلیل مزایای فراوانی برای شهروندان و کسبوکارها بهدنبال دارد. هر کشور برای تبدیلشدن به یک دولت الکترونیک، باید بیش از هر چیزی روی مواردی مثل استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات و بهطور ویژه اینترنت بهعنوان ابزاری برای دستیابی به دولتی بهتر، استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات در تمامی بخشهای سازمانهای دولتی و بهینهسازی مستمر ارائهی خدمات ازطریق فناوری و اینترنت متمرکز باشد.
در بخشهای ابتدایی مقاله، به انواع شکلهای خدمات دولت الکترونیک اشاره کردیم، حال زمان آن رسیده است تا به بررسی دقیقتر آنها بپردازیم. نخستین شکل ارائهی خدمات، G2C یا خدمات دولت به شهروندان است. این مفهوم به انجام کارهایی اشاره دارد که ارتباط بین مردم و دولت را هرچهبیشتر، تسهیل کند؛ برای مثال، حکومت باید وبسایتهایی ویژه را راهاندازی کند تا مردم بتوانند با مراجعه به آنها به دانلود کردن فرمها، اطلاعات دولت فعلی و موارد مشابه بپردازند. بهطور کلی، هدف G2C این است که دولت مجموعهی متنوعی از خدمات مبتنی بر ICT را بهروشی کارآمد و کمهزینه به شهروندان ارائه دهد تا با بهرهگیری از فناوری، ارتباط بین دولت و مردم تقویت شود.
خود خدمات G2C نیز شکلهای مختلفی بهخود میگیرند. بستری نظیر «ارتباطات دو طرفه» (Two-Way Communications) به شهروندان امکان میدهد تا مستقیما با برخی مدیران دولتی در ارتباط باشند و به آنها پیام دهند. از این طریق، امکان رأیگیری الکترونیکی نیز فراهم میشود. با بهرهگیری از این بستر، مردم میتوانند بهراحتی تراکنشهایشان را نظیر هزینههای خدمات شهری بهصورت آنلاین یا ازطریق گوشی همراه خود انجام دهند. افزون بر این موارد، با راهاندازی دولت الکترونیک، خدمات دیگری نظیر تغییر نام یا آدرس محل سکونت مردم یا درخواست برای عضویت در سرویسهای مختلف، ازطریق همین بستر صورت میگیرد و لازم نیست افراد الزاما بهصورت حضوری به ادارات مراجعه کنند.

با همه اینها نباید فراموش کرد که راهاندازی چنین خدماتی، هزینههای بسیار زیادی را چه در زمینهی توسعه و چه در زمینهی پیادهسازی، به دولت تحمیل میکند. در این بین، برای عملی کردن این خدمات موانع متعددی وجود دارد؛ از جمله اینکه عدهی قابلتوجهی از مردم بهویژه ساکنان مناطق روستایی، به اینترنت دسترسی ندارند. بهعلاوه خدمات مبتنی بر G2C میتواند برای آن افرادی که زیاد با رایانه سروکار ندارند، دردسرساز شود. درکنار همهی اینها، بسیاری از افراد نگرانیهایی بابت حریم شخصی خود در دنیای وب دارند که کاملا منطقی است.
دومین شکل ارائهی خدمات که اتفاقا یکی از اصلیترینِ آنها است، G2E یا خدمات دولت به کارمندان است. طبق تعریف، G2E به برقراری ارتباط بین مجموعهای از ابزار آنلاین، منابع مخصوص و مقالات اشاره دارد؛ ارتباطی که به کارمندان کمک میکند تا از این طریق، تعامل سازنده و مناسبی را با دولت و شرکتی که در آن کار میکنند، برقرار سازند. با بهرهگیری از این خدمات، اسناد مهم را میتوان بهسادگی و ازطریق فضای آنلاین با دیگر همکاران بهاشتراک گذاشت. راهاندازی دولت الکترونیک، کارمندان را قادر میسازد تا دیگر متکی به اسناد کاغذی نباشند؛ آنان میتوانند بهجای چاپ یا فکس کردن اسناد مهم، بهسادگی آنها را ازطریق فضای وب برای همکارانشان در جایجای کشور بفرستند. کشورهایی نظیر آمریکا، هنگ کنگ و نیوزیلند مدتها است که از خدمات مبتنی بر G2E استفاده میکنند.
سومین شکل، G2G است که مزایای متعددی را بهدنبال دارد. این مقوله، بهطور کلی مجموعهای از اهداف مشخص را دنبال میکند؛ از جمله برقراری تعامل بین سازمانهای مختلف دولتی در بستری امن؛ ارائهی خدمات مختلف مبتنی بر وب و دموکراسی دیجیتالی. در این نوع خدمات، بین سازمانها، ادارات، مقامات رسمی و دیگر بخشهای دولت، ازطریق فضای آنلاین، ارتباط و تعامل برقرار میشود. بیشترین مورد استفاده از این نوع خدمات، در بریتانیا دیده شده است.
چهارمین شکل اصلی خدمات دولت الکترونیک، G2B یا خدمات دولت به کسبوکارها است. از این طریق و بهواسطهی فضای آنلاین، بین دولت و بخش تجاری ارتباط برقرار میشود. G2B اهداف مشخصی را دنبال میکند؛ از جمله کاهش مشکلات و چالشهای موجود برای کسبوکارها، ارائهی اطلاعاتِ آنی به آنها و... .
راهاندازی دولت الکترونیک میتواند بهنوبهی خود سهم مهمی در کاهش هزینههای کسبوکارها و همچنین تسهیل تعامل آنها با دولت داشته باشد. تعامل بین دولت و کسبوکارها بیشک میتواند زمانی را که کسبوکارها برای عملیکردن معاملاتشان صرف میکنند، کاهش دهد؛ برای مثال، دیگر لازم نیست نمایندگان کسبوکارها بهصورت حضوری به دفاتر دولتی مراجعه کنند و بهجای آن، کارهای مرتبط بهصورت آنلاین و تنها با چند کلیک انجام میپذیرد.
با آغاز بهکارِ دولت الکترونیک، اطلاعات مهم بیشتری از جایجای کشور استخراج میشود، اطلاعاتی که دانستن آنها برای کسبوکارها اهمیت زیادی دارد؛ درضمن راهاندازی دولت الکترونیک باعث میشود تا آن اطلاعات بهشکلی شفافتر و دقیقتر بیان شوند.
یکی از فاکتورهای کلیدی در موفقیت کسبوکارها، بیشک به توانایی آنها برای پیشبینی آینده ازطریق تحلیل دادههای موجود و برنامهریزی درست برمیگردد. دولت الکترونیک میتواند اطلاعات اقتصادی و دموگرافیک زیادی را با جزییات دقیق جمعآوری کند و کسبوکارها میتوانند ازطریق برقراری تعامل با دولت، به این اطلاعات دسترسی پیدا کنند و با بهرهگرفتن از آنها، مسیر موفقیت اقتصادی خود را هموار سازند.
درحالی که با بیان عبارت دولت الکترونیک، ذهن عدهی زیادی از مردم به سمت «دولت آنلاین» یا «دولت مبتنی بر اینترنت» معطوف میشود، اما افراد باید بدانند که در دولت الکترونیک میتوان از بسیاری از فناوریهای غیر اینترنتی نیز بهره گرفت. برخی از شکلهای غیر اینترنتی حاضر در دولت الکترونیک شامل تلفن، فکس، دستیار دیجیتال شخصی (PDA)، پیام کوتاه متنی، پیام چندرسانهای (MMS)، شبکهها و خدمات بیسیم، بلوتوث، دوربینهای مداربسته، سیستمهای ردیاب، سامانههای بازشناسی با امواج رادیویی (RFID)، تاییدهویت بیومتریک، کارتهای شناسایی، ایستگاههای رأیگیری غیر آنلاین و... هستند.

با همهی مزایا و نکات مثبتی که راهاندازی دولت الکترونیک میتواند بهدنبال داشته باشد، اما همواره مخالفتهایی با این مقوله وجود داشته است. شاید اصلیترین مانع دولت الکترونیک، عدم دسترسی همگانی و یکسان مردم به رایانه و اینترنت باشد.
افرادی که جزو اقشار کمدرآمد قرار میگیرند، افرادی که بیخانمان هستند و همچنین افرادی که در مناطق روستایی ساکن هستند، در اغلب موارد هیچگونه دسترسی به اینترنت ندارند یا اگر هم داشته باشند، دسترسیشان محدود است. از دیگر موانع دولت الکترونیک میتوان به این موضوع اشاره کرد که در اغلب مواقع، افراد نمیتوانند به اطلاعاتی که در فضای وب میبینند، بهطور کامل اطمینان کنند.
راهاندازی دولت الکترونیک بدون هیچ شک و شبههای، هم مزایای خوبی دارد (چه برای خود دولت و چه برای مردم) و هم میتواند پیامدهایی را بهدنبال داشته باشد. این کار تاثیرات قابلتوجهی روی اقتصاد، فضای اجتماعی و بخشهای سیاسی میگذارد. مورد مهم دیگر، افزایش تخریبپذیری دولت ازطریق حملات سایبری احتمالی است؛ البته که با راهاندازی دولت الکترونیک، مقامات به تولید بسترهای حفاظتی مناسب نیز روی خواهند آورد؛ اما درهرصورت همواره نوعی نگرانی در افکار عمومی وجود خواهد داشت.
از آنجایی که مقولهی دولت الکترونیک در بسیاری از کشورهای جهان هنوز مراحل اولیهی توسعهی خود را سپری میکند، تزریق آن به بخشهای مختلف حکومت بههیچوجه کار سادهای نیست و زمان و هزینهی زیادی را میطلبد. تبدیل سریع و بیبرنامهی شیوههای دولتداری قدیمی به شیوههای مدرن، میتواند بهجای مفید بودن، مشکلاتی را بههمراه بیاورد.
با همهی اینها، همانطور که پیشتر اشاره کردیم، هدف نهایی دولت الکترونیک این است که حکومت بتواند خدمات عمومی بیشتری را بهشکلی کارآمد و کمهزینه، به مردمش ارائه دهد؛ راهاندازی دولت الکترونیک باعث میشود که حکومت شفافتر با مردمش صحبت کند. شفافیت حکومت با مردم، موضوع بسیار مهمی است؛ زیرا به مردم امکان میدهد تا بدانند که دولتشان روی چه مسائلی در حال کار است و چه سیاستهایی را دنبال میکند.
با راهاندازی دولت الکترونیک، انجام دادن کارهای ساده، سادهتر از قبل میشود. تغییر دادن اطلاعات شخصی شهروندان نظیر وضعیت تأهل، تغییر نام یا تغییر آدرس محل زندگی در حالت معمول، پروسهای زمانبر است و به کاغذبازیهای زیادی نیاز دارد. دولت الکترونیک، عملیکردن این کارها را برای شهروندانش ساده میکند.
دولت الکترونیک، روشی نوین برای مشارکت هرچهبیشتر مردم در پویشهای سیاسی است. این مقوله میتواند درصد شرکت مردم در رأیگیریها را افزایش و از طرفی دیگر، هزینههای مربوطبه کسبوکارها را کاهش دهد. از میان مزیتهای کلی دولتداری الکترونیکی میتوان مواردی مثل کاهش فساد مالی، شفافیت حکومت با مردم، افزایش راحتی، رشد تولید ناخالص داخلی (GDP)، کاهش هزینهها و تعامل بیشتر مردم با دولت را برشمرد.
دستیابی به دولت الکترونیکی تنها در صورتی امکانپذیر است که دولت و تمامی نهادها، بهخوبی برای آن آماده شده باشند. راهاندازی دولت الکترونیکی، روندی یکی-دو روزه نیست و باید برای آن برنامهریزی ویژهای انجام داد. برخی از معیارهایی که هر دولت قبل از ورود به این حوزه باید در نظرشان بگیرد، شامل مواردی مثل سرمایهگذاری در زیرساختهای ارتباطی، اختصاص دادن بودجهی مناسب، اطمینان از امنبودن، ارزیابی جوانب مختلف، سرعت اتصال اینترنت، آگاه کردن مردم از مفهوم کلی دولت الکترونیک، بررسی امکان عملیکردن آن در تمامی نهادهال دولتی و... است.

دولت الکترونیک در جمهوری اسلامی ایران
سالها پیش، دولت ایران در گزارشی جامع، از طرح ویژهای به نام تکفا (طرح توسعه و کاربرد فناوری ارتباطات و اطلاعات ایران) رونمایی کرد. تدوین تکفا در سال ۱۳۸۰ انجام شد و یک سال بعد، این طرح پس از بهتصویبرسیدن در هیئت دولت، ابلاغ شد. این طرح تا پایان دولت دوم سید محمد خاتمی اجرا شد، اما مرحلهی دوم آن (طرحی موسوم به تکفا ۲) هیچگاه بهمرحلهی اجرایی نرسید. در این طرح آمده بود که اکثر نهادهای دولتی باید در سریعترین زمان ممکن، خدماتشان را ازطریق فضای مجازی ارائه دهند.
راهاندازی دولت الکترونیک طی سالهای اخیر بهشدت در میان تمامی دولتها رواج یافته و همه بهدنبال دستیابی به آن هستند. ایران نیز همواره جزو این کشورها بوده و نشان داده است که اهمیت زیادی به اجرایی شدن این اتفاق میدهد.
-حسن روحانی، ۴ دی ۱۳۹۷
نباید فراموش کرد که توسعهی دولت الکترونیک از مدتها پیش در ایران آغاز شده و در برخی حوزهها فعال است. گرچه نمیتوان پیشرفت چند سال اخیر کشورمان را در زمینهی دولت الکترونیک چشمگیر بهشمار آورد؛ اما درهرصورت برداشتن قدمهایی در این زمینه، کاری مثبت بوده است. امروزه سایتهای دولتی متعددی در ایران وجود دارند که هر یک بهنوبهی خود، به برقراری روابط دیجیتال کمک شایانی کردهاند.
از مدتها پیش، دفاتر دولت الکترونیک در برخی شهرها باز شده و سرویسهای متعددی را به مردم ارائه میدهد. با درنظرگرفتن همهی اینها، ذکر این نکته ضروری است که راهاندازی یک دولت واقعا الکترونیکی، نیازمند عزم جدی است و ایران هنوز فاصلهی نسبتا قابلتوجهی با راهاندازی دولت الکترونیکی در حد کشورهای پیشرفتهی امروزی دارد.
براساس جدیدترین آمار منتشرشده از سوی سازمان ملل، ایران با داران بودن شاخص توسعهی دولت الکترونیک ۰.۶۰۸۳، در رتبهی ۸۶ از میان ۱۹۳ کشور جای گرفته است که آنچنان آمار جالبی بهشمار نمیآید، با اینهمه ارتقای ۲۰ رتبهای ایران طی یک سال اخیر میلادی، میتواند نوید بهتر شدن اوضاع را در آینده بدهد. درضمن، از روزهای نخست روی کار آمدن دولت دوازدهم، وزارت ارتباطات همواره توجه ویژهای به این مقوله نشان داده است.
آمار اخیر منتشرشده، نشان از روند سریع توسعهی دولت الکترونیک در ایران دارند. طی یک سال اخیر، میزان بازدید از وبسایت ملی خدمات دولت هوشمند (iran.gov.ir) با رشد درخورتوجهی مواجه شده است، موضوعی که کاهش مراجعات حضوری و پیشروی بهسمت دستیابی به دولتداری الکترونیکی را بهخوبی نشان میدهد.

نگاهی به درگاه ملی خدمات دولت هوشمند و اپلیکیشن دولت همراه
درگاه ملی خدمات دولت هوشمند از مدتها پیش کار خود را آغاز کرده و خدمات الکترونیکی متنوعی را ارائه میدهد تا ایران از این طریق با سرعت معقولتری بهسمت دستیابی به دولت الکترونیکی حرکت کند. یکی از اقدامات جالب برای راهاندازی این سایت، امکان برقراری ارتباط با ریاست جمهوری است. بر این اساس مردم میتوانند شکایات و انتقادات خود را ازطریق این سایت به دست حسن روحانی برسانند. کاربران این وبسایت همچنین میتوانند به بیان طرح و ایدههای خود نیز بپردازند.
انجام کارهای دیگری نیز نظیر پرداخت الکترونیکی مالیات ازطریق درگاه ملی خدمات دولت هوشمند فراهم شده است. خدمات شناسنامهای نظیر تعویض شناسنامه، تغییر نام و ثبت وفات و صدور گواهی فوت از جملهی دیگر خدماتی هستند که این درگاه ارائه میدهد. از میان دیگر خدمات این درگاه میتوان به پیشبینی هوا و خدمات عامهی هواشناسی، سرویس پست پیشتاز شرکت پست جمهوری اسلامی ایران، خدمات مربوطبه وزارت راه و شهرسازی نظیر رفع مشکلات راه روستایی و خدمات شهری، خدمات سازمان نظام پزشکی، استعلام قیمت دارو و... اشاره کرد که همگی قدمهایی روبهجلو بهشمار میآیند و در نوع خود قابلتوجه هستند.
اپلیکیشن دولت همراه یکی دیگر از اقدامات اخیر ایران برای پیشرفتن به سوی دستیابی به دولت الکترونیکی است. این اپلیکیشن که هنوز در مرحلهی آزمایشی بهسر میبرد، خدمات متنوعی را به کاربر ارائه میدهد و انجام بسیاریها از کارها را تسهیل میکند.
دولت همراه خدمات مختلفی را در حوزههای تأمین اجتماعی (آخرین سابقه و دستمزد بیمهشدگان و...)، وزارت صنعت (فعالسازی گوشی، استعلام اصالت دستگاه و...)، سازمان بهزیستی (آخرین واریزی مستمری، کمیسیون پزشکی و...)، ثبت احوال، هواشناسی، بورس و دیگر موارد، ارائه میدهد.
درواقع دولت با عرضهی اپلیکیشن «دولت همراه» قدم روبهجلوی مهمی را در زمینهی دولت الکترونیک برداشته است. بدین صورت که مردم برای انجام برخی کارهای مهم، دیگر لازم نیست بهصورت حضوری به ادارات مراجعه کنند. آنطور که خبرگزاری ایسنا مینویسد، چنین اپلیکیشنی میتواند ضمن شفافسازی عملکرد نهادها، کمک شایانی به حل چالشهایی مثل آلودگی هوا و اشتغال بکند.

همانطور که پیشتر گفتیم، یکی از اصلیترین کاربردهایی که دولت همراه برای مردم فراهم میکند، این است که دیگر لازم نیست بهصورت حضوری به ادارات بروند و کارهایشان را پیگیری کنند. روحانی نیز بارها در اجلاسهای مختلف تاکید کرده است که راهاندازی چنین سرویسی از جوانب زیادی اهمیت دارد؛ وی میگوید که بهلطف راهاندازی دولت الکترونیک، هم فساد کاهش مییابد و هم مردم نیازی نیست برای انجام کارهای اداری، به طبقات بالای ساختمانهای اداری مراجعه کنند.
در وبسایت رسمی دولت همراه از موارد مهمی مثل «صدور مجوز قانونی بهرهبرداری از خدمات پس از انجام ارزیابیهای استاندارد سامانههای همراه»، «ایجاد دایرکتوری جامع نرمافزارها و خدمات تحت موبایل»، «دستهبندی نرمافزارها و سهولت دسترسی به نرمافزارهای خاص» و «امکان مقایسهی نرمافزارها و اخذ نظر کاربران» بهعنوان کارکردهای این اپلیکیشن یاد شده است. این اپلیکیشن را میتوان با مراجعه به وبسایت رسمی سامانهی دولت همراه برای سیستمعاملهای اندروید و iOS تهیه کرد.
ایسنا بهنقل از مسئولان دولتی مینویسد هدف اصلی دولت همراه این است که خدمات متنوعی را در قالب یک زنجیرهی واحد بر بستر گوشیهای هوشمند به شهروندان ایرانی ارائه دهد. این سامانه ۲۴ ساعته در هفت روز هفته در دسترس است و این یعنی مردم در هر زمان و مکانی که بخواهند میتوانند از مزیتهای آن استفاده کنند. امروزه عدهی درخورتوجهی از شهروندان ایرانی به استفاده از دولت همراه روی آوردهاند.
دولت همراه هماکنون خدمات عمدهای را در حوزههای مختلف ارائه میدهد و طبق گفتهی مسئولان بهمرور زمان و بهلطف همکاری با بانک مرکزی، آموزشوپرورش و ادارهی گمرک ویژگیهای بیشتری به آن اضافه خواهد شد.
با نگاهی کلی به اپلیکیشن، به این موضوع پی میبریم که برای طراحی دولت همراه دقت زیادی صرف شده است. استفاده از قلم زیبا، داشتن محیط کاربری سرراست و دستهبندی موضوعی، همگی باعث شدهاند تا استفاده از دولت همراه کاری ساده و لذتبخش باشد. مورد مهمی که باید بدانید، این است که بهمنظور دسترسی به تمامی سرویسها، لازم است کد ملی و تاریخ تولد خود را نیز در اختیار اپلیکیشن قرار دهید.
با همهی اینها باید دید که آیا دولت میتواند از پس موانع مهم دستیابی به دولتداری الکترونیکی بر بیاید یا خیر؟ چه تمهیداتی برای افراد ساکن در مناطق روستایی که اکثرا به اینترنت باکیفیت دسترسی ندارند، اندیشیده خواهد شد؟ گذر زمان، بیشک جواب این سؤالات را برایمان مشخص خواهد کرد.
نظر شما در این زمینه چیست؟ دیدگاههای ارزشمند خود را دربارهی دولت الکترونیک با زومیت و کاربران دیگر در میان بگذارید.
تکنولوژی و بهخصوص هوش مصنوعی اسب سرکشی است که در همهی زمینهها، از شمارش پنلهای خورشیدی گرفته تا تشخیص چهرهی انسانها، رد و اثری از خود برجای گذاشته است.
شمارش کل پنلهای خورشیدی موجود در ایالات متحده بهصورت دستی، تقریبا کار غیرممکنی است؛ اما خوشبختانه، تکنولوژی بهاندازهی کافی پیشرفت کرده که در این زمینه، ما را یاری کند! پژوهشگران دانشگاه استنفورد برای شمارش تعداد پنلها، هوش مصنوعی را پیشنهاد میکنند. آنها الگوریتمی مبتنی بر هوش مصنوعی به نامDeepSolar طراحی کردهاند که تمام ۱.۴۷ میلیون پنل خورشیدی در آمریکا را شناسایی و شمارش میکند.
بهموجب راهکار پژوهشگران استنفورد، شبکهی عصبی دیجیتالی تصاویر تهیهشده توسط ماهوارهها به کاشیهای کوچکتری تبدیل شده و پیکسلهای موجود در هر یک از این کاشیها دستهبندی میشوند. سپس با تحلیل پیکسلهای قرارگرفته درکنار هم متوجه میشود که آیا سطح مدنظر از پنل خورشیدی تشکیل شده است یا نه؛ خواه با مزرعهای از پنلهای خورشیدی مواجه باشیم یا با یک پنل خورشیدی تنها در سقف یک مجتمع مسکونی.

در روش مبتنی بر هوش مصنوعی، از خطاهای انسانی جلوگیری میشود، دقت کار بالا میرود و مهمتر از همه، کار شمارش با حداکثر سرعت و کارایی انجام میشود. شمارش پنلهای خورشیدی با این روش تنها چند هفته طول میکشد؛ اما در روشهای عادی ممکن است ماهها و حتی سالها به طول بیانجامد، بدین ترتیب ممکن است اطلاعات نادرستی به دست آوریم؛ زیرا در این حین احتمالا پنلهای جدیدی نصب شدهاند که فرایند شمارش را طی نکردهاند.
شمارش سریع پنلهای خورشیدی به دولت در زمینههای مختلفی کمک میکند؛ بهعنوان مثال با استفاده از دادههای این شمارش، دولت دربارهی استراتژیهای خود در زمینهی انرژیهای تجدیدپذیر تصمیمگیری میکند، ضریب نفوذ پنلهای خورشیدی در بین مردم را اندازهگیری میکند و حتی با استفاده از تحلیل تعداد پنلهای هر منطقه، وضعیت اقتصادی مردم آن منطقه را بررسی میکند.
البته پیش از انجام شمارش، احتمالا پیشبینیهایی وجود دارد. مثلا میتوان گفت که تعداد پنلها در کالیفرنیا و قسمتهای جنوب غربی از سایر مناطق بیشتر است؛ زیرا این محدوده، منطقهای آفتابی است. پژوهشگران به نتایج دیگری نیز دست یافتند. مثلا متوجه شدند که در مناطقی که شدت تابش آفتاب از حد خاصی بالاتر است، به احتمال بسیار زیاد پنل خورشیدی وجود دارد. در این مناطق، شرکتها احتمالا هزینههای نصب پنل خورشیدی را کاهش میدهند تا تعداد نصبها به میزان قابلتوجهی افزایش یابد.
البته موانعی هم بر سر راه تکنولوژی DeepSolar وجود دارد؛ مثلا شمارش پنلها با استفاده از تصاویر تهیهشده توسط ماهوارهها، اطللاعات مفیدی دربارهی ویژگیهای پنلها در اختیار ما قرار نمیدهد یا مشخص نمیکند که پنلها قدیمی هستند یا جدید. احتمالا در آیندهای نزدیک شاهد سیستمهای مبتنی بر هوش مصنوعی خواهیم بود که این مشکلات را نیز حل خواهند کرد.
رمزارزهای پایدار با قیمت ثابت و با پشتوانهی داراییهای واقعی، مشکل نوسان قیمت رمزارزهایی مانند بیت کوین را حل کردهاند.
هنگامیکه معاملهگران، بیتکوین و ارزهای دیجیتال مشابه را بهعنوان یکی از روشهای پرداخت خود معرفی کردند، بهسرعت با مشکل قابل توجه «نوسان قیمت» مواجه شدند.
مواردی مانند نمایندگی فروش کالاهای لوکس، پیش از این بیتکوین را برای فروش محصولات خود میپذیرفتند، اما ناگهان شاهد جهش حدود ۳۳ درصدی ارزش خودروی فراری خود طی یک دور آزمایشی در پیست بودند. این شرکت که White Company نامیده شده، بعدها به روند رایج راهاندازی یک «Stablecoin»، (ترکیبی از بلاک چینو پول بدون پشتوانه) پیوست که وعدهی حفاظت از ترازنامههای خود در مقابل تأثیرات نوسان قیمت را میداد.
استیبلکوین چیست؟
استیبلکوین، نسل جدیدی از ارزهای مبتنی بر بلاکچین است که قیمت آن بهجای نوسان بر اساس گمانهزنیهای معاملهگران، ثابت بوده و به داراییهای پایدار در دنیای واقعی (از کالاها گرفته تا ارزهای رایج) وابسته است. بهعنوان مثال، کاربران میتوانند یک استیبلکوین را به قیمت یک دلار خریداری کرده و بعدا آن را به همین قیمت نیز بفروشند و در نتیجه، مشکل نوسان قیمت رمزارزها را حذف کنند.
صنعت رمزارزهای پایدار پس از سقوط ارزهای دیجیتال در سال ۲۰۱۸ محبوب و رایج شد، رکودی که با کاهش ۸۰ تا ۹۰ درصدی ارزش رمزارزهای مهم بازار مانند بیتکوین و اتریوم طی یک سال همراه بود. اکثر سرمایهگذاران خرد که این داراییهای رمزنگاریشدهی ناپایدار را در اختیار داشتند، تصمیم گرفتند آنها را بهعنوان بخشی از استراتژی مدیریت ریسک خود، با رمزارزهای پایدار مبادله کنند. هنگامیکه نوسانات فروکش کرد، معاملهگران برای خروج از بازار رمزارزها با حداقل زیان، رمزارزهای پایدار خود را با ارزهای دیجیتال و نیز ارزهای فیات جایگزین کردند.

سرمایهگذاری در رمزارزهای پایدار
استیبلکوینها بهعنوان داراییهای سوداگرانه هیجانانگیز نیستند، عمدتا به این دلیل که پشتوانههای آنها فقط بخشی را که میتوانند در مقابل یک دارایی پایدار واقعی حمایت شود، تامین میکنند. این ابزار زمانی بسیار جذاب هستند که صحبت از حفظ کیفیت شبکههای پرداخت مبتنی بر بلاکچین به منظور انتقال و هجینگ (پوشش ریسک) به میان میآید.
مقالههای مرتبط:
بازیگران نهادی متوجه پتانسیلهای رمزارهای پایدار شدهاند. در ماه نوامبر، کل سرمایهگذاریهای انجامشده در فضای رمزارزهای پایدار، سه میلیارد دلار گزارش شد. این امر به معرفی بیش از ۱۲۰ پروژه رمزارز پایدار در سال جاری منجر شده است.
برای مثال Winklevoss Twins، یک رمزارز پایدار را برای تبادل بیتکوین جمینی خود در ماه سپتامبر راهاندازی کرد. همچنین Circle، یک گروه رمزنگاری تحت حمایت گلدمن ساکس، با یک Coinbase مبادله بیتکوین آمریکا برای راهاندازی یک USD Coin همکاری کرد.

ارزیابی دقیق پیش از سرمایهگذاری
تقریبا هر بازیگر جدیدی در بازار رمزارزهای پایدار با پوشهای از گزارشات ارزیابی در دستش پیش میآید، که حاوی اطلاعاتی است که نشان میدهد شرکتی که قصد انتشار رمزارزهای پایدار خود را دارد، داراییهای کافی را به عنوان پشتوانهی آن در اختیار دارد. حتی برخی از پروژههای کوین، ویژگیهایی را به وجود آوردهاند که به آنها امکان حذف کوینها را برای مبارزه با اقدامات پولشویی میدهد.
درعینحال، «تتر» پروژهی محبوب رمزارز پایدار، انتقادهایی را مبنی بر عدم توافق برای حسابرسی ترازنامههای خود توسط یک نهاد مستقل دریافت کرده است. این امر موجب ایجاد رقابت کاملا جدیدی شده است که شامل پروژههای رمزارزهای پایدار مدرنتری همچون TrueUSD، Paxos و Maker، علاوهبر Gemini Dollar و USD Coin (که در بالا اشاره شد) میشود.
همانطور که نظارت رگولاتوری بهبود مییابد و شرکتها ممیزیهای دقیق را جدی میگیرند، سال ۲۰۱۹ میتواند سال رمزارزهای پایدار باشد. مدعیان معتقدند که در دراز مدت تقریبا تمام صنایع سنتی میخواهند یک راهحل استیبلکوین را با سیستمهای خود ادغام کنند.
گریک هیلمن، سرپرست تحقیقات در شرکت کیف رمزارز بلاکچین، به FT میگوید:
بیمه و بانک. . . اینها بعضی از حوزههایی هستند که میتوانند رشد تریلیونی را شروع کنند.
فیسبوک غول رسانهی اجتماعی پیش از این اعلام کرده است که یک استیبلکوین برای پرداختهای P2P در پیامرسان واتساپ معرفی خواهد کرد.
طی سالهای اخیر دهها جیپ جالب معرفی شده است که شامل جیپ رانگلر همی ۶*۶ مدل نظامی استیو مک کوئین بودند. اما امروز این نمونه، عجیبترین مدل از چیپ خواهد بود.
خودروی جدید که LOCO HAUK نام دارد، توسط شرکت طراحی HAUK در چمبرزبرگ ایالت پنسیلوانیا طراحی و ساخته شده است. این خودرو از شاسی و بدنه جیپ رانگلر استفاده کرده و در موتور بخار آن تغییراتی داده شده است. خودروی عجیبوغریب این شرکت به پیشرانه ۱۶۴۰ سیسی چهار سیلندر V شکل با پیستونهای تک اثره و بدنهای (single-acting, trunk-piston)، موتور بخار تک جریان به همراه گیربکس ۶ سرعته دستی NSG۳۷۰ مجهز شده است؛ و همچنین بهجای استفاده از پیکربندی چهارچرخ استاندارد از ۶ چرخ بهره میبرد.

البته باید توجه کرد که هدف از این کار، حفظ و ارتقاء بهرهوری و عملکرد آن نیست؛ بلکه این هیولای جذاب برای حرکت نیاز به آب دارد و در قسمت عقب آن یک مخزن بزرگ آب با حجم بیش از ۲۰۰ لیتر قرار داده شده است. LOCO HAUK با استفاده از این مخزن میتواند ۲.۴ کیلومتر را با سرعت ۴۸ تا ۵۶ کیلومتر بر ساعت طی کند.

باید به این نکته توجه کردکه این خودرو که برای فروش قرار داده شده است، بدون پیشرانه بخار به خریدار تحویل داده میشود؛ طبق گفته سازندگان آن، موتور بخار خودرو باید بعد از فروش به موزه بازگردانده شود و قابلاستفاده نیست. ولی دیگر قطعات و اجزای آن شامل گیربکس دستی ۶ سرعته، تایرها، محورها و بدنه خودرو قابلفروش است که هنوز برای آنها قیمتی تعیین نشده است.

در نظر برخی، این خودرو بدون موتور بخارش بیارزش بوده و با توجه به تغییرات صورتگرفته در ساختار آن جهت نصب و استفاده از موتور بخار دیگر قابلاستفاده نمیباشد. اما باید به این نکته توجه کرد که محصول نامبرده بهخودیخود یک شاهکار مهندسی است که ارزش بسیاری دارد. دیگر اینکه پیکربندی ۶*۶ این جیپ رانگلر میتواند برای پروژههای دیگر مورداستفاده قرار بگیرد؛ یا حتی بهعنوان یک خودروی کلکسیونی در مجموعههای شخصی نگهداری شود؛ صرفنظر از اینکه مالک جدی این جیپ زیبا و خاص چه فردی باشد و چه تصمیمی برای آن بگیرد. مالکیت چنین خودروی زیبایی که ترکیبی از سنت و مدرنیته است، جالب خواهد بود.
تصاویر فاششده از محافظ نمایشگر گلکسی اس 10 پلاس سامسونگ، باریکتر شدن حاشیههای آن را تأیید میکند.
تصاویر منتسب به محافظ نمایشگر گلکسی اس ۱۰ پلاس که در وبسایت چینی ویبو منتشر شده و توسط حساب توییتری Ice universe بازنشر شده است، خبرهای قبلی در رابطه با گوشی جدید سامسونگ را تأیید میکند. روی این محافظ، دو روزنهی دوربین سلفی در گوشهی سمت راست و بریدگی اسپیکر در لبهی بالا دیده میشود، ضمن اینکه حاشیههای اطراف صفحهنمایش نیز باریکتر شدهاند.
مقالههای مرتبط:
بهعلاوه باتوجهبه تصاویر، بهنظر میرسد حاشیههای گوشی سامسونگ نسبت به مدل سال قبل باریکتر شدهاند. همچنین، بریدگی دیگری حاشیهی بالایی دیده میشود که مربوطبه اسپیکر گوشی است. گلکسی اس ۱۰ پلاس از لبههای منحنی بهره خواهد برد. تصویر محافظ صفحه گلکسی اس ۱۰ پلاس نیز از حاشیه بسیار باریک پایین آن خبر میدهد. صفحهی شبکهی اجتماعی ویبو، علاوهبر انتشار تصاویر منتسب به محافظ نمایشگر گلکسی اس ۱۰ پلاس، مقایسهای بین حاشیهی گلکسی اس ۱۰ پلاس با حاشیهی هواوی میت ۲۰ پرو و آیفون ۱۰ اپل انجام داده است.
در ماه اکتبر (آبانماه) گفته شده بود که گلکسی اس ۱۰ پلاس احتمالا دارای نسبت نمایشگر به بدنه ۹۳.۴ درصد خواهد بود. این در حالی است که گلکسی اس ۹ پلاس با نسبت نمایشگر به بدنهی ۸۳.۷ درصد و آیفون XS Maxبا نسبت نمایشگر به بدنهی ۸۴.۳ درصد و میت ۲۰ پرو با نسبت ۸۷.۸ درصد شدند. علاوهبر این، پیشتر نسخه لایت و پلاس گلکسی اس ۱۰ در بنچمارک دیده شدند و در آن خبر نیز تأیید شده بود که گلکسی S10 پلاس با حاشیههای باریک و نسبت ابعاد ۱۹ به ۹ معرفی میشود.
انتظار میرود گوشیهای هوشمند سامسونگ گلکسی اس ۱۰ و گلکسی اس ۱۰ پلاس در تاریخ ۲۰ فوریه برابر با اول اسفندماه در رویدادی از سوی سامسونگ معرفی شوند. معمولا سامسونگ طبق سنت دیرین خود، گوشیهای هوشمند گلکسی S را قبل از افتتاحیهی کنگرهی جهانی موبایل بارسلونا معرفی میکند. کنگرهی جهانی موبایل سال ۲۰۱۹ میلادی از تاریخ ۲۵ فوریه تا ۲۸ فوریه (۶ اسفندماه تا ۹ اسفندماه) برگزار خواهد شد.
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید