اخیراً توجه زیادی به مشخصات دوربین گلکسی اس ۱۰ سامسونگ جلب شده است. احتمال آن وجود دارد که شاهد عرضهی تا چهار مدل مختلف از اس ۱۰ باشیم که هرکدام در قسمت دوربین با دیگری تفاوتهایی خواهند داشت.
یک منبع خبری کرهای ادعا میکند که سامسونگ از تأمینکنندگانش خواسته تا تولید مدارهای مورد استفاده در دوربینهای گوشی جدیدش را آغاز کنند. میتوان از این موضوع نتیجه گرفت که جزئیات دوربین گلکسی اس ۱۰ مشخص شدهاند.
اخبار اولیهی مربوط بهاین گوشی مورد انتظار، حاکی از احتمال عرضهی سه نسخهی متفاوت Galaxy S10 بودند؛ یک مدل پایه با دوربین اصلی دوگانه و یک دوربین سلفی و دو مدل بالارده (همانند اس ۹ و اس ۹ پلاس) با دوربین سلفی دوگانه و دوربین پشتی دوگانه در مدل معمولی، و سهگانه در مدل پلاس.
همچنین برخی خبرها میگویند مدل چهارمی هم وجود دارد که از همهنظر فوقالعاده خواهد بود. گفته میشود این مدل یک نمایشگر ۶.۷ اینچی و ۶ دوربین (دو دوربین سلفی و چهار دوربین پشتی) دارد و از شبکه 5G پشتیبانی میکند. در گزارشها آمده که سامسونگ تنها نزدیک به دو میلیون نسخه از این مدل تولید خواهد کرد زیرا شبکهی 5G تنها در معدودی از کشورها تا سال آینده راهاندازی خواهد شد و بهصورت گسترده در دسترس نخواهد بود.
اینطور که بهنظر میآید، دوربینها یکی از تفاوتهای مهم بین مدلهای این نسل خواهند بود. همینطور میتوانیم انتظار داشته باشیم که سامسونگ تعدادی ویژگی نرمافزاری جدید نیز برای دوربین S10 معرفی کند.
گوشی گلکسی اس ۱۰ در اوایل سال آیندهی میلادی و احتمالاً در ماه فوریه راهی بازار خواهد شد. نسخهی 5G هم ممکن است تا ماه مارس یا تا زمانی که شبکهی 5G در کره جنوبی راهاندازی شود، عرضه نشود.
بهنظر میرسد نسخهی 5G گوشی موردانتظار سامسونگ، گلکسی اس 10 (Galaxy S10)، قرار است مانند غولی بزرگ در دنیا گوشیهای هوشمند ظاهر شود. تحلیلگران مؤسسهی GF Securities پیشبینی میکنند قویترین نسخهی این گوشی، از دوازده گیگابایت رم و یک ترابایت حافظهی داخلی بهره میبرد. درکنار این ویژگیها، دوربین اصلی این گوشی دوربینی چهارگانه و نمایشگر آن نمایشگر بسیار بزرگ ۶.۷اینچی خواهد بود. همچنین، از دوربین سلفی آن دوربین دوگانه برخوردار خواهد بود که تعداد کل دوربینها را به شش عدد میرساند.
پیشازاین، شایعات حاکی از آن بودند که Galaxy S10 حافظهی داخلی ۵۱۲گیگابایتی خواهد داشت. ممکن است دستگاه یکترابایتی درواقع ۵۱۲ گیگابایت حافظهی داخلی داشته باشد و ۵۱۲ گیگابایت هم ازطریق کار حافظهی میکرواسدی به آن افزوده شده باشد. سامسونگ در تبلیغات گلکسی نوت 9 (Galaxy Note 9) هم آن را به همین شکل به نمایش گذاشته بود.

شایان ذکر است حافظهی رم ۱۲گیگابایتی ویژگی بسیار درخورتوجهی خواهد بود. تاکنون چند گوشی با ۱۰ گیگابایترم معرفی شدهاند؛ اما هیچیک هنوز به بازار عرضه نشدهاند. همچنین ویژگی DeX، مخصوصا با قابلیت اجرایلینوکس، میتواند پرچمداران گلکسی را به جایگزینی برای رایانههای رومیزی تبدیل کند. در این حالت، میزان زیاد رمو حافظهی داخلی این گوشی بسیار مفید خواهند بود.
انتظار میرود بخش پشتی نسخهی 5G گوشی گلکسی اس 10 از جنس سرامیک باشد و یکی از چهار دوربین پشتآن، دوربین تشخیص عمق سهبعدی Time-of-Flight باشد و در کل چهار دوربین آن چینشی همانند گلکسی ای 9 (Galaxy A9) (اولترا واید، واید، تلهفوتو و عمق) داشته باشند.
بهنظر نمیرسد سامسونگ بهدنبال مخفیکردن استفاده از اولین صفحهنمایش infinity-O این شرکت در گوشی هوشمند گلکسی ای 8 اس (Galaxy A8s) باشد. پس از معرفی نسل جدید نمایشگرهای سامسونگ، چندین تصویر از محافظ نمایشگر نسل جدید گلکسی A8 در چند هفتهی گذشته منتشر شد که خبر از استفادهی این گوشی هوشمند از نمایشگر پیشرفتهی سامسونگ موسوم به اینفینیتی اُ میدهد. بااینحال، آخرین شایعات منتشرشده از شباهت نزدیک گوشی پرچمدار Galaxy S10 با عضو میانردهی خانوادهی سامسونگ حکایت دارد.
در رندر منتشرشده، نمایشگر تمامصفحه با روزنهای در سمت چپ برای دوربین سلفی دیده میشود که احتمالا ۶.۷ میلیمتر قطر دارد. درهمینحال، احتمال میرود گوشی گلکسی اس 10نیز که سال آیندهی میلادی رونمایی میشود، از طراحی مشابهی با روزنهی کوچکتر بهاندازهی ۴.۴ میلیمتر بهرهمند باشد.
البته فعلا مشخص نیست کدام نسخهی Galaxy S10 از طراحی infinity-O بهره میبرد. احتمال دارد نسخهی ارزانقیمت این گوشی یا هر سه نسخه از این صفحهنمایش استفاده کنند. سامسونگ بهتازگی و در رویدادی اختصاصی نسل جدید نمایشگرهای مخصوص گوشی هوشمند خود را با حاشیهی بسیار اندک رونمایی کرد. این نمایشگرها که در چهار نمونهی Infinity-O، Infinity-U، Infinity-V و Infinity عرضه خواهند شد، طی سالهای آینده در محصولات موبایل غول کرهای دنیای فناوری بهکار خواهند رفت. بااینحال و طبق گزارشات منتشرشده بهنظر میرسد پیش از سایر نمونهها، شاهد حضور نسخهی infinity-O در محصولات سامسونگ باشیم.
بهمنظور دراختیارداشتن دانش مترقیتر و تسلط کافی بر فناوری بلاکچین، وزارت دفاع آمریکا سند RFI را درخصوص پروتکلهای غیرمتمرکز غیررسمی (نظیر شبکهی بلاکچین رمزارزها) با محوریت زمینههایی منتشر کرده که هنوز دانش آنها بهطور کامل مدون نشده است. یکی از حوزههای پیشرفتهی دانش در حوزهی بلاکچین که دارپا بهدنبال اشراف به آن است، مسئلهی تدوام کارکرد سازوکارهای مبتنی بر بلاکچینهای غیررسمی است؛ درحالیکه بدون اینکه پولی برای حافظان شبکه درمیان باشد یا اینکه کلا انگیزههای مالی مطرح باشد.
یکی از مصادیق این پروتکلهای غیرمتمرکز غیررسمی، شبکهی زیرساختی بیتکوین است. میدانیم که در این شبکه، خدمات عاملان اجرایی (ماینرها) در ازای تولید بلاکها و استخراج ارز و تأمین امنیت شبکه با تخصیص پاداشهایی از جنس رمزارزها جبران میشود. حال، دارپا بهدنبال ابداع و تبیین روشهای بالقوه و بدون انگیزهی مالی برای جبران این خدمات است.
در این آژانس اگر از فناوری اینچنینی بهره گرفته شود، فعالیت عاملان اجرایی نمیتواند درقبال پول فیزیکی و رمزارز و هر نوع پاداشی ازایندست باشد. این درحالی است که دیگر راهکارهای انتقال موجودیت ارزشمند به عاملان، نظیر تخصیص دسترسی به میزانی از منابع پردازشی و محاسباتی (نظیر منابع سختافزاری در ماینینگ)، متصور و شدنی است.
مدل امنیتی اقتصادپایه
از پرسشهای مطرحشده در سند RFI اینطور استنباط میشود که دارپا همانطورکه گفته شد، با وجود محدودیتهایی که در پرداخت به عاملان اجرایی دارد، در پی دستیافتن به مدل کارکردی است که به موجب آن عاملان اجرایی شبکهی بلاکچینی با همان شوروشوق برآمده از انگیزههای مالی کار کنند. ازاینرو، ابداع روشهایی که با بهکارگیری تکنیکهای جزئی و مفاهیم دقیق علم اقتصاد، مبانی امنیت در پروتکلهای محاسباتی غیرمتمرکز و غیررسمی شبکههای بلاکچینی فعلی را غنیتر کند، در کانون توجه وزارت دفاع آمریکا قرار گرفته است.
علاوهبرآن، دارپا بهدنبال ابزاری است تا امکان متمرکزسازی آگاهانه یا غیرآگاهانه پروتکلی غیرمتمرکز را بسنجد یا اصلاً چنین پروژهای را اجرا کند یا خیر. این کار باعث میشود که دریابیم ابعاد متمرکز مسلمی در همین پروتکلهای غیرمتمرکز غیررسمی میتواند وجود داشته باشد و نوعا این برای امنیت ذاتی این پروتکلها مخاطره محسوب میشود. حال اینکه مباحث تئوری خلاف آن را تضمین کردهاند.
طبق اعلام دارپا، برخی محتوای موجود در اطلاعات ارائهشدهی پاسخگویان، از پروژهی احتمالی آژانس در آینده خبر میدهد:
در تبیین هدف و مقصود از انتشار و ارائه این سند RFI، باید گفت پروتکلهای غیرمتمرکز غیررسمی در کانون توجه دارپا قرار دارند. همچنانکه در عرصهی این پروتکلها حجم چشمگیری از پروژههای تحقیقاتی عام یا خاص انجام شده، دارپا در بین نتایج آنها بهدنبال اطلاعاتی از جنبههای متعددِ کمتر شناختهشدهی این پروتکلهاست. چنین اطلاعاتی میتواند مبنای پروژهی دارپا در آینده باشد.
پلتفرم پیامرسانی مبتنی بر بلاکچین
جدا از اینکه دارپا آژانسی نظامی است که غالباً طبقهبندی اطلاعاتی بسیاری در پروژههایش دارد، این اولینبار نیست که توجهاش به فناوری بلاکچین را علنا ابراز میکند. دو سال پیش CCN در گزارشی اعلام کرد دارپا در حال کار روی پلتفرمی ارتباطی است که در آن پیامها بر بستر پروتکل امن غیرمتمرکز ردوبدل میشوند.
در آن زمان، این آژانس قصد داشت از این پلتفرم پیامرسانی برای انتقال اطلاعات تحرکات نظامی استفاده کند؛ بهویژه در محیطهایی که ارتباطات رادیویی بهشدت ممنوع یا ناممکن است. همچنین، باید اشاره کرد این پلتفرم پیامرسانی بلاکچینی علاوهبر برخورداری از آمادگی لازم دربرابر حملات سایبری و قابلیت خودامحایی پیامها، قادر به واکنش هوشمند تأیید و تصدیق است.
مایکروسافت تاکنون چندینبار با شرکت چینی DJI، پیشرو در زمینه ساخت پهپادها همکاری کرده و آخرینبار نیز از عرضهی SDK (کیت توسعهی نرمافزار) به کمک این شرکت خبر داده است. این کیت قابلیت کنترل کامل و تبادل آنی دادهها را به میلیونها رایانهی مجهز به ویندوز 10 اصافه میکند.
با اینحال، اکنون DJI را شرکت اتل روباتیکس (Autel Robotics) تهدید میکند. این شرکت، DJI را به نقض پتنتهایش درزمینهی دنبالکردن مسیر پروازی با اجتناب از موانع و مونتاژ روتور و روشی برای غیرفعالسازی باتریها برای کاهش کُندی بین پروازها متهم کرده است.
Autel از کمیسیون تجارت بینالمللی ایالات متحدهی آمریکا درخواست کرده واردات پهپادهای مدل Phantom،Mavic ،Spark و Inspire شرکت چینی DJI را ممنوع کند.
اکنون Microsoft به کمک DJI شتافته و مجموعهای از ۳۰ Patent را به این شرکت فروخته است که میتواند آن را در مقابل شکایت Autel تقویت کند.
انتظار میرود پهپادها در آینده تجارت بزرگی ایجاد کنند. گفته میشود بازار پهبادها درسال ۲۰۱۸ درحدود ۴.۴میلیارد دلار ارزش داشته که بخش بزرگی از آن تحت تسلط DJI است. مایکروسافت اکنون در حال همکاری با DJI در زمینهی تأمین عقبهی ابری (کلاود) رایانههای پرنده است. DJI سرویس آژور مایکروسافت را بهعنوان تأمینکنندهی اصلی خدمات ابریاش برای پهپادهای تجاری و SaaS (اجارهی نرمافزار) درنظر گرفته است.
مایکروسافت و DJI همچنین قصد دارند در توسعهی مشترک ابزارهایی برای بهرهمندی حداکثری از سرویسهای Azure IOT Edge و هوش مصنوعی مایکروسافت همکاری کنند تا سناریوهای جدیدی در صنایع مختلف، ازجمله کشاورزی و ساختوساز و امنیت عمومی ایجاد کنند.
با تبدیل هوش مصنوعی به نیرویی توقفناپذیر، سؤالهای متعددی دربارهی نقش آیندهی انسان در دنیای اتوماسیون مطرح میشود. براساس بررسیهای اولیه میتوان با تمرکز بر چهار زمینهی مهم به حداکثر نتیجه و ارزش دست یافت: ۱. تفکر بحرانی؛ ۲. حل مسئله؛ ۳. مدیریت تعاملهای انسانی؛ ۴. خلاقیت. بهطور خلاصه، در آینده انحصار انسان بر خلق آثار کاهش پیدا میکند.
در حراج معروف کریستی که ماه گذشته برگزار شد، اثری رونمایی شد که کاملا با هوش مصنوعی خلق شده بود. این امر ثابت میکند هوش مصنوعی نهتنها میتواند خلاق باشد؛ بلکه میتواند آثار هنری در سطح جهانی تولید کند و درنتیجه، روزبهروز مرز بین انسان و هوش مصنوعی درحالمحوشدن است.
طبیعتا بحثها و جنجالهای زیادی بر سر این نوع آثار بهوجود آمد و این سؤال مطرح شد که میتوان هنر خلقشدهی شرکت پاریسیِ اَبویوز (Obvious) را واقعا هنر نامید؟ بهعقیدهی نظریهپردازان، هنر فرایندی است که در آن انسانها ایدههایشان را بیان یا احساساتشان را ابراز میکنند و آن را از فیلتر تجربیات شخصی عبور میدهند و در زمینهی فرهنگی وسیعتر عرضه میکنند. درنتیجه، هنر خلقشدهی هوش مصنوعی را نمیتوان هنر و حتی خلاقانه دانست.

اثر هنری تولیدشدهی شرکت GumGum
دراینمیان، سؤالهایی هم دربارهی مالکیت اثر مطرح میشود. در چنین وضعیتی، دقیقا چه کسی را میتوان خالق یا مؤلف اثر دانست؟ خود الگوریتم یا تیمی که آن را تولید کرده است؟ باتوجهبه اینکه انسان هوش مصنوعی را طراحی و برنامهریزی کرده، فرایند خلق انسانی را میتوان فرایندی تکراری خواند یا آن را حاصل نبوغ دانست؟
هوش مصنوعی درمقابل انسان
پژوهشگران در شرکت هوش مصنوعی GumGum که بر بینایی رایانه متمرکز است، در همکاری با دانشگاه هنر روتگرز و آزمایشگاه هوش مصنوعی و رباتی نقاش بهنام Cloudpainter با ابداع آزمون تورینگ اشتراک هنر و هوش مصنوعی را بررسی کردند. هدف این آزمون پاسخ به این سؤال بود: هوش مصنوعی میتواند نیتها و تصورهای هنرمندان قدیمی را تکرار کند و تأثیر واقعی آن بر بخش خلاق مغز چیست؟
مقالههای مرتبط:
برای این منظور فهرست گستردهای از هنرمندان سنتی (رنگ روی بوم) تا هنرمندان مدلساز سهبعدی، ازجمله پیندار وانآرمان تهیه شد. او هنرمندی است که آموزشهای هنری کلاسیک را گذرانده و پانزده سال است رباتهای هنری را کدنویسی میکند. وانآرمان از ربات Cloudpainter برای تولید آثار هنری براساس مجموعهی دادهای مشابه با هنرمندان قدیمی استفاده کرد. این مجموعهی دادهای شامل آثار هنرمندان اکسپرسیونیست انتزاعی قرن بیستم بود.

اثر تولیدشدهی GumGum
از نظر ارزش ظاهر، اثر خلقشدهی هوش مصنوعی از اثر هنرمندان سنّتی تفکیکناپذیر بود. بااینحال، نتیجهی آزمایش نشان میدهد جرقهی خلاقانه و سازماندهی نهایی خلق اثر هنری هنوزهم تا حد بسیاری به انسان وابسته است. ربات Cloudpainter بهمرور زمان به تکامل رسیده است و به سیستمی هوشمند تبدیل شده است که قادر به تصمیمگیری خلاق است؛ اما اثر نهایی را میتوان بهصورت همکاری بین انسان و ماشین درنظرگرفت. درنتیجه،وانآرمان بیشتر بهعنوان مدیر هنری این اثر شناخته میشود.
اگرچه Cloudpainter کل تصمیمهای زیباشناسانه را بهصورت مستقل اتخاذ کرده است، قبل از تصمیمگیری پارامترهایی دریافت کرده و برای تصحیح نتایج و دستیابی به خروجی مطلوب برنامهریزی شده است. این فرایند بیشباهت با فرایندهای بهکاررفتهی شرکت Obvious و ابزار GAN AI نیست.
علاوهبراین، تا وقتی هوش مصنوعی برای الهامگرفتن و برقراری ارتباط و بیان خلاق برنامهریزی شود، اثر تولیدشده را بدون نیت عوامل انسانی نمیتوان هنر نامید. افرادی که با AI کار میکنند، بیشتر آن را فرایندی تعاملی میدانند تا تجربی. واضح است که حتی درزمینهی هنری میتوان از فناوریهای پیچیدهتری برای بهبود قابلیتها استفاده کرد؛ اما این فرایندها برای تعریف قوانین جامع به هوش انسانی نیاز دارند.
نقش فعالی بین اثر هنری و بینندهی اثر وجود دارد
هنوز مشخص نیست واسطههای هنر سنّتی در عرصهی جهانی چه واکنشی به هنر هوش مصنوعی نشان میدهند؛ اما لئوناردو کاسلویِ هنرمند معتقد است:
تعاملی فعال بین اثر هنری و بینندهی اثر وجود دارد. بیننده هم بخشی از خلق اثر و تبدیل و تغییر آن است.
این نکته اهمیت زیادی دارد. وقتی تشخیص هنر هوش مصنوعی و هنر انسانی دشوار میشود، این مَثَل قدیمی را بهیاد بیاورید که زیبایی در چشم ناظر بهوجود میآید.
بنابراین، تقریبا تعریف و تفسیر خلاقیت به مجموعهی ساختاریافتهای از قوانین کار دشواری است. الهامبخشی صرفا عملی برنامهریزیکردنی در ماشین نیست (حداقل تا امروز). بهگفتهی ماکس فرسن، سرپرست بخش خلاق Born AI، پژوهشها بهدنبال بررسی عمیق دلیل خلاقیت انسان نیستند. از این منظر، او معتقد است برنامهریزی AI با نیت یا هدف خلق اثر هنری کار دشواری است.
باتوجهبه آنچه گفته شد، بهجای نگرانی دربارهی تهدید برتری خلاقیت انسان، آیندگان باید از فناوریها و احتمالات جدید آن برای بهبود این فرایند استفاده کنند. بنابراین، بهتر است AI را شریک خلاق خود بدانید و در خلق آثار زیبا از آن کمک بگیرید.
یوسف کارش (Yousuf Karsh) بهاندازهی عکسهایش شناختهشده نیست، در قاب عکسهای این عکاس ارمنی-کانادایی، اشخاصی همچون آلبرت انیشتین، وینستون چرچیل، ارنست همینگوی و... نشستهاند تا یوسف عکاس، راز پنهان آنها را در قطعه عکسی ثبت کند. رازی که جانمایهی شخصیت آنها است و کاشف آن شوالیهای است که به جنگ تاریکی میرود.
هنر یوسف کارش در ثبت لحظهای بود که یک برق چشم یا یک حرکت ناخوداگاه، باعث میشد تا ماسک شخصیت فرو بریزد؛ و بهنحوی این کار را میکرد که گویی برای آن به دنیا آمده بود.

در سرمای آخرین ماه سال ۱۹۰۸ خانواده ارمنی کارش، گرمی تولد یوسف، اولین فرزند خود را تجربه میکردند. مادری باسواد که مشتاق مطالعه کتاب مقدس بود و پدری بیسواد و تاجرپیشه که طبع بدیعی داشت. پدری که به سرزمینهای دور سفر میکرد و برای خرید و فروش هر چیزی از مبلمان و فرش گرفته تا ادویهجات آماده بود. بعد از یوسف نیز برادرانش به تعداد اعضای این خانواده اهل ماردین (Mardin) ترکیه اضافه شدند. همچنان که فشار و ظلم دستگاه حکومتی عثمانی بر ارامنه شدت میگرفت، اوضاع جهان هم به سمت جنگ جهانی اول پیش میرفت.

در طی جنگ جهانی اول که از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ طول کشید، ارامنه در وضعیت سخت و اسفباری بودند؛ ولی اوج این مشقات برای خانوادهی یوسف کارش، در سال ۱۹۱۵ بود. خاطرات کودکی یوسف برخلاف دیگر همسالانش در دیگر نقاط دنیا، مملو از تصاویر آزار و اذیت بیرحمانه و هراسناک بود؛ از زندانیشدنهای بیدلیل تا اپیدمی تیفوسمرگبار که باعث مرگ خواهرش در عین تلاش فراوان مادر میشود. جان، دیگر چندان ارزش نداشت و گاهی برای دریافت یک تکه نان، رنجی صد برابر بدتر از گرسنگی را باید تحمل میکرد. تجربیاتی از جنس خون و زیبایی، آزار و صلح که ترکیب غریبی بود، بهویژه برای یوسف که شروشور دوران نوجوانی را میگذراند.

او لحظات آرامشبخش خود را در همراهی با رویاهای شیرین از داستانهای هزار و یک شب و سفرهای شگفتانگیز خیالی به سرزمینهای دور و وقار مادرش جستجو میکرد. مادری که کشف آموزگار او برای اینهمه بردباری و تحمل، ظالمانهترین لحظات زندگی برای یوسف مجهول و رازآلود بود. روزی یوسف که از مدرسه برمیگشت، مورد حملهی چند پسر ترک قرار گرفت که سعی داشتند تنها وسیلهی سرگرمی او که چند تیله بود را از وی به یغما ببرند و درنهایت نیز وی را با پیشانی خونین راهی خانه کردند. هنگامی که یوسف مادرش را دید گفت: «از این به بعد من هم، با خودم سنگ برمیدارم». مادر مهربان وی را در آغوشش فشرد و در گوش جانش نجوا کرد: «فرزندم آنها نمیدانند که چه میکنند ولی اگر تو نیز فکر میکنی باید تلافی کنی، مطمئن باش که من دلتنگ وقار تو میشوم».
گویی مادر یوسف، ستون خانه بود و با سخاوت، قدرت و امید، زندگی در آن دوران تلخ و سیاه را از آنچه که بود، بسیار آسانتر میکرد. روزی مادر یوسف، دخترکی ارمنی را به خانه آورد و با پذیرایی برازنده به او کمک کرد تا از دستانش بهجای چشمانش که بهشدت زخمی بود، استفاده کند. این زن خستگیناپذیر، هر روز به منبع آب اهالی که از سمت حکومت برای آنها مقرر شده بود، میرفت تا با جمع کردن سهمیهی اندک خود برای فرزندانش آب کافی تهیه کند. تلاشی بیوقفه و هر روزهی مادر، خاطرهای شد که برای همیشه در ذهن یوسف به یادگار ماند و هرگاه به آب لولهکشی شهری نگاه میکرد، ارزش آن تلاش را عمیقا احساس و تجربه میکرد.

از آنجا که عثمانیها قصد جان، و کردها قصد مال ارامنه را داشتند؛ خانواده کارش در سال ۱۹۹۲ تصمیم به فرار برای حفظ زندگی خود گرفتند. آنها همهی دارایی خود را که تنها جانشان بود، برداشتند و پای در یک سفر طولانی به مقصد سوریه گذاشتند که پیاده چندین ماه طول میکشید. سفری با بومیان و کاروانهای کُرد که طی آن با قطار تنها دو روز طول میکشید، باعث شد تمام ذخیرهی اندوختهی خانواده از دست برود. هنگامی که آخرین سکهی نقرهی پدر خرج میشد، یوسف در حال نقاشی تلی از استخوانهای انباشته از جمجمهی انسانها بود. تصویری که بهعنوان آخرین خاطرهی تلخ از کشورش برای همیشه در ذهنش نقش بست.
مقالههای مرتبط:
قرار بر این بود تا سفر یوسف تا کانادا ادامه پیدا کند. پس از رسیدن به بیروت نیز یک سفر دریایی، انتظار یوسف را میکشید. با پایان ماه دسامبر ۱۹۲۳، سفر یوسف نیز با کشتی از بیروت به انتهای خود رسید. دنیای جدید در یکی از شلوغترین بندرگاههای آمریکای شمالی در شهر هلیفکس(Halifax) که پوشیده از برف در زیر نور خورشید میدرخشید، به یوسف کارش سلام میکرد. فرصتی که برای این مهاجر خسته، بهقدری بزرگ بود که قابل درک نبود؛ مهاجری که در عین جوانی، با تجربهی اوضاع غمانگیز آن دوران شهر و دیارش که مملو از حوادث شکنجه و قتلعام بود، دل پرغمی داشت. بدون پول و با تحصیلات اندک امید چندانی نبود ولی کسی منتظر او بود که میتوانست پلههای ترقی و رشد را به او نشان دهد و او کسی جز دایی عزیز نبود. عزیز جورج نَکاش، عکاس پرترهای بود که در شهر شربروکمنتظر خواهرزادهی خود بود. این دایی مهربان، علاوهبر پذیرایی و تقسیم محل زندگی خود با یوسف، او را وارد دنیای لنزها و فیلمها کرد و با سخاوت فراوان آنچه را که در یاد داشت، به او آموخت. در آغاز حضور یوسف در دبیرستان، کار کمی گره خورد؛ چرا که او به زبان انگلیسی مسلط نبود ولی بهتدریج دبیرستان را پناهگاهی برای خود یافت. او که امید داشت پزشک شود، حالا دوستانی در دبیرستان پیدا کرد که وی را سنگسار نمیکردند و حتی به او اجازه میدادند تیلههای آنها را در بازی ببرد و از آن خود کند. این رفتار دوستانه باعث شد که او بهراحتی با دنیای جدید ارتباط برقرار کند و کمی طعم آرامش را بچشد.

یوسف کارش با یک دروبین عکاسی به فتح جهان قلب ها میاندیشید
تابستان ۱۹۲۶ یوسف تصمیم گرفت برای دایی جورج خود کمک کاری باشد تا کمی از محبت او را جبران کرده باشد، ولی با ورود به عکاسخانهی دایی عزیز، آرزوی جدیدی در قلب او جوانه زد. او در ابتدا چندان متوجه اتفاقی که درحال رخ دادن بود نشد؛ ولی به تدریج هنر عکاسی چنان وی را جذب کرد که رویای پزشک شدن رنگ باخت و او فهمید اتفاقی فراتر از تقدیر، او را به هنر عکاسی رهنمون کرده است. این بود که حتی در تعطیلات زمستانی نیز یوسف در میان جنگلهای شربوک بالا و پایین میرفت. در دستان او یک دوربین کوچک بود که یکی از هدایای بیشمار دایی جورج به او محسوب میشد. او سوژههای خود را بهدقت عکاسی میکرد و به معلم مهربان عکاسی خود نشان میداد تا با نقد آنها، رازهای بیشتری از هنر عکاسی را درک کند. سرانجام با صبوری دایی و تلاش عکاس جوان تصاویر یوسف هر بار استوارتر میشد. یوسف با دوستان جدیدش نیز از عکاسی جدا نمیشد و حتی چندین عکس نیز با آنها گرفت که حتی بهعنوان هدیهی کریسمس، تحفهی جذابی از یک جوان در آن سالها به شمار میرفت. یکی از دوستان یوسف، مخفیانه یکی از این عکسها را در یک مسابقه شرکت داد و یوسف بهعنوان نفر اول انتخاب شد. دوربین عکاسی کوچک، سرانجام شگفتآوری برای یوسف رقم زد. کارش جوان شاد و سرمست از ۵۰ دلار مبلغ جایزه، ۱۰ دلار را به دوست خود هدیه داد و مابقی را نیز برای پدر و مادر خودش در حلب فرستاد تا آنها نیز چشمشان به اولین درآمد پسرشان و آینده جدید او روشن شود.

با این جایزه، دایی جورج نیز متوجه شد که زمان تجربهی فصل جدیدی از زندگی حرفهای برای یوسف فرا رسیده است. او با دوست عکاس خود جان گارو (John Garo) در شهر بوستون تماس گرفت. جان گارو نیز یک ارمنی بود که در عالم عکاسی از خبرگان این هنر در شرق ایالت به شمار میرفت. به همت دایی جورج در سال ۱۹۲۸ دوران کارآموزی یوسف تحت عنوان یک پرتره عالی و زیر نظارت گارو شروع شد. گارو عکاس شباهت جالبی به مارک تواینداشت، منتهی بدون خصلت طنزپردازی مارک و او کسی بود که سطح زندگی و هنری یوسف کارش را ارتقا داد. در ابتدا قرار بود کارش جوان به مدت ۶ ماه در بوستون زندگی کند ولی گارو نیز با هموطن غریب خود به گرمی و مهربانی رفتار کرد و در نتیجه یوسف تا سه سال بعد در کنار گارو بود. او طی چند سال کوتاه از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ چنان تاثیر عمیقی بر زندگی و حرفه یوسف کارش گذاشت که تا همیشه مدیون او شد. پس از ملاقات یوسف و گارو، جان تبدیل به مشاور دلسوزی برای یوسف شد و او را پیوسته تشویق کرد تا در کلاسهای هنر شرکت جدیتری داشته باشد و در اوقات فراغت خود به تحلیل کارهای بزرگانی همچون رامبرانت (Rembrandt) استاد سایه و روشن در نقاشی و دیهگو ولاسکوئز (Diego Velázquez) چیرهدست در خلق پرترهها بپردازد. هر چند مطالعهی آثار غولهای هنر نقاشی باعث نشد که یوسف نقاشی یاد بگیرد، حتی بهاندازهی کشیدن یک نقاشی در حد معمول؛ ولی دستاورد آن فهم و درک عمیق از نورپردازی و ترکیببندی بود. بهزودی یوسف احساس کرد در بوستون، خانه دومی به نام کتابخانه عمومی شهر دارد که در آن حریصانه به مطالعه علوم میپردازد و هزارتوی شگفتانگیز عکاسی برایش آشناتر و محبوبتر میشود.
یوسف در استودیو گارو به رموز و اسرار فنون عکاسی آن زمان پی برد و در کارهایی چون چاپ پلاتین، رنگدانه یاصمغ عربی و برومیل مهارت یافت. پروسههای پیچیدهای که نیاز به قوه قضاوت بصری عالی، تحمل نظم و صبر بسیار داشت. یوسف برای دیدن نتیجه اولین چاپ با صمغ عربی خود ۱۸ روز به انتظار نشست. او باید در این مدت چندین بار پروسهی حساس کردن و پوشاندن کار را تکرار میکرد و این باعث شد به باور جالبی دست پیدا کند که در انجام کارها زمان را نباید محاسبه کرد؛ آنچه که باید سنجید، نتیجه نهایی است.
اما گارو عکاس به یوسف درسی فراتر از تکنیکهای صبر و تلاش هم داد. او به یوسف آموخت که چگونه ببیند و چگونه آنچه را که دیده، بهخاطر آورد. گارو به او آموخت دربارهی خودش فکر کند و چگونه شهامت خودش بودن را تجربه کند و به او آموخت بهوضوح بداند که دنبال چه میگردد و هرگاه آن را بهدست آورد، چگونه آن را ضبط کند. چرا که هنر هرگز تصادفی نیست. گارو آموخت هر عکس عکاس از سوژهی پردهای است که از حقیقت سوژه برداشته میشود تا درنهایت آنچه که باید دیده شود، در عکس تا ابد ثبت شود. شغل گارو و چیرهدستی او در عکاسی، فرصتهای بزرگ دیگری نیز در اختیار یوسف قرار میداد. آن زمانی که آفتاب غروب میکرد و ساعت اتمام کار فرا میرسید، زمان آغاز دورهمنشینیها بود. دوستان گارو همان سوژههایی بودند که از پی هنر عکاسی گرد او جمع آمده بودند و البته هنرمندان قاهری بودند. یوسف خوب میدانست که این نشستها و محافل دوستانه برای او همچون دانشگاهی است که باید تا میتواند از آنها کسب فیض کند. میان جماعت هنرمندی از هر طایفهای نویسنده، خوانده و نوازنده و... شور و شری بود که فریاد میزد آنها میخواهند بهترین اثر خود را خلق کنند و به زندگی هدیه دهند. پس یوسف نیز تصمیم گرفت قلب خود را جایگاه مردان و زنانی اینچنین کند تا بتواند آنها را برای همیشه در تاریخ جهان ثبت کند؛ آنگونه که هستند و آنگونه که باید دیده شوند.
یوسف کارش و فصل استقلال
یوسف کارش سال ۱۹۳۱ بوستون را ترک کرد. در حالی که علاقه به شخصیتهایی که در تمام زندگیاش تاثیر گذاشته بودند، در قلب او حک شده بود و خوب میدانست که این احساس ماندگارتر از هر پرترهای است که میتوانست ثبت شود. او بهخوبی حق شاگردی را برای استاد گارو مهربان بهجا آورده بود و آموزههای عمیق گارو را با روح و جان خود پیوند داده بود؛ و حالا زمان شروع ماجراجویی او بود. تمام اموالش را که درنهایت در دو چمدان جای گرفت، بهاتاوا منتقل کرد؛ چرا که میدانست پایتخت کانادا همچون یک چهارراه جهانی است که اهل گذر آن از طیف شخصیتهای برجسته و اهل فرهنگهای مختلف هستند. یوسف چندان ولخرجی بزرگی نکرد؛ او یک استودیو معمولی تهیه کرد که با ذوق خود رنگ نارنجی را در آن برجسته کرد، لباس سادهای میپوشید و هنوز برای پرداخت اجارهی استودیو خود مجبور بود قرض کند؛ ولی هرگز قصد تسلیم شدن نداشت.

از آنجا که سرانجام، روزی بخت پشت در خانه انسان ساعی ظاهر میشود، یوسف نیز با برنارد آشنا شد. برنارد کبل ساندول (Bernard Keble Sandwell) یک نویسنده و ویرایشگر معتبر کانادایی بود. در آن زمان او مشغول کار در مجله شنبه شب (Saturday Night) بود. ملاقات برنارد و یوسف بهتدریج از معارفه به دلبستگی گرمی رشد پیدا کرد. این ماجرا بهحدی پیش رفت که در کنار اندیشه و نظرات چاپشده برنارد، عکسهای یوسف نیز چاپ میشد.

چرخ کسبوکار یوسف به حرکت درآمده بود و او توانست در همان چند ماه اول، دوستان بیشتری را در کنار خود ببیند. در همین زمان دعوتنامهای برای پیوستن به گروه تئاتر کوچک اتاوا به دست او رسید که از طرف جمعی از بازیگران آماتور تشکیل شده بود. یوسف که هنوز طبع دانشپژوهی خود را زنده نگه داشته بود، از این دعوتنامه استقبال کرد.

البته او مزد این تلاش و رغبت خود را نیز دریافت میکرد؛ چیزی فراتر از پول و آن هم تجربهی عکاسی از بازیگران در زیر نورهای مصنوعی صحنهی تئاتر که باعث شد نگرش جدیدی به عالم نور داشته باشد. او شیفته مهارت مدیر نور صحنه برای ایجاد صحنهها و نمایش خلقوخویهای متنوع بازیگران با کمک نور بود. انتخاب، ایجاد، اطلاح و تشدید نورها برای یوسف شیفتهی عکاسی، بهسرعت تبدیل به یک روش تفسیر قدرتمند برای بیان رازهای زندگی شد. او بهخوبی قدرت کشف این زبان هنری جدید را در عکاسی فهمیده بود.

در تئاتر کوچک، جوان بیستویک سالهی خوشتیپی بود که بازیگر برجستهی آن تئاتر به شمار میرفت. او فرزند خانوادهی اشرافی لرد بیسبورو (Lord Bessborough) فرماندهی کل کانادا بود. لرد همراه همسرش بهقدری شیفتهی هنر تئاتر بودند که در قلعهی خود در اسکاتلند نیز یک تئاتر مینیاتوری برپا کرده بودند و با علاقه در کار تئاتر کوچک نیز مشارکت میکردند.

این جوان که به هنر یوسف اعتماد داشت، پدر و مادرش را ترغیب کرد تا در برابر دوربین یوسف قرار بگیرند. هنگامی که جلسهی عکاسی برپا شد و لرد بیسبورو با لباس رزم و یراق جنگی به همراه همسرش وارد صحنه شدند، یوسف بهقدری هیجانزده شده بود که کلمات زبان انگلیسی از ذهن او فرار میکردند و حتی نمیتوانست دوربین را بهدرستی تنطیم کند. نتیجهی عکاسی مسلما کمتر از یک فاجعه نبود؛ اما لرد که متوجه حال عکاس جوان شده بود، حاضر شد دوباره یک فرصت به او بدهد و یوسف از این فرصت دوباره، عکسی را ثبت کرد که در صفحات مجلات مصور انگلیس از قبیل تصویر خبر لندن (Illustrated London News)، تاتلر (Tatler)، اسکچ (Sketch) و بسیاری از روزنامههای کانادا چاپ شد.

اما تئاتر، هدیه ارزشمندتری نیز برای یوسف کارش در نظر گرفته بود و آن زمانی بود که او بانوی فرانسوی سرزنده و مستقلی به نام سولانژ گوتهیر (Solange Gauthier) را در اتاق گریم بازیگران دید. سولانژ همانند معنی نامش، بسیار فعال و خلاق بود و از کمک کردن به یوسف لذت میبرد. سولانژ بعد پایان کار روزانه خود بهعنوان مترجم فنی در رشته متالورژی، همیشه وقتی برای یوسف داشت که مایه امید و خرسندی یوسف بود. سولانژ مهربان آنچه را ازموسیقی، ادبیات، درام و حرکات موزون در طی سالهای زندگی آموخته بود، با یوسف در میان میگذاشت. سرانجام یوسف کارش و سولانژ گوتهیر در تاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۳۹ ازدواج کردند و در تمام آن سالها این بانوی اهل شهر تور(Tours) منبع الهام و محرک یوسف بود.

هنگامی که زمان ماموریت لرد بیسبورو به پایان رسید، جانشین او ژنرال لرد تودسیمر (Lord Tweedsmuir) بهکانادا وارد شد. لرد تودسیمر بهعنوان پانزدهمین فرماندار کل کانادا یک سیاستمدار برجسته، مورخ و نویسنده رمان ماجراجویانه سی و نه پله (The 39 Steps) بود که بیشتر به نام جان بوکان (John Buchan) او را میشناسیم. شخصیت جذاب کتاب او باعث خلق فیلمی به همین نام توسط استاد دلهره آلفرد هیچکاک در سال ۱۹۳۵ شد و هر دوی اینها در آیندهی نه چندان دور، در مقابل لنز دوربین یوسف کارش قرار گرفتند.

در سال ۱۹۳۶ دلانو روزولت رئیسجمهور آمریکا برای ملاقات رسمی به استان کبک کانادا آمد تا با لرد تودسیمر و نخست وزیر مکنزی کینگ ملاقات کند. برای یوسف کارش نیز بهعنوان عکاس این جلسه، کارت دعوتی فرستاده شد و این اولین باری بود که کارش باید عکس خبری تهیه میکرد. این ماجرا باعث آشنایی یوسف کارش با مکنزی شد و این آشنایی بهزودی تبدیل به یک دوستی خوب و عمیق شد؛ تا جایی که چندی بعد نخست وزیر از حامیان یوسف به شمار میرفت. کینگ با علاقه به یوسف کارش کمک کرد تا سوژههای والامقام و مهمی را در قاب دوربین خود جای دهد. یوسف مهاجر ارمنی که از آن سوی اقیانوس به این سرزمین آمده بود، در حال آماده شدن بود تا فصل جدیدی از زندگی خود و تاریخ را برای بشریت رقم بزند.

یوسف در سال ۱۹۳۶ اولین نمایشگاه خود را در اتاق طراحی هتل Chateau Laurier راهاندازی کرد و بعد نیز استودیو خود را به آنجا منتقل کرد و تا زمان بازنشستگی در آنجا به کار و زندگی مشغول بود.

سال ۱۹۳۹ پایان ماموریت گارو در این دنیا بود. وی پس از تحمل کسالتی درگذشت. یوسف که در اتاوا درگیر راهاندازی اولین استودیو مستقلش بود، هنگامی که فهمید نتوانسته در آخرین لحظات در کنار این حامی همیشه مهربان باشد، بسیار مغموم شد. این اندیشه یوسف را به چالشی عمیقی دچار کرد. فرصتهای که در زندگی انسانها وجود دارد تا بتوانند بهطور مستقیم و کامل دین خود را در مقابل مهربانیهای اشخاص دیگر ادا کنند، بسیار نادر است و اغلب اوقات زمان برای انجام این کار بسیار دیر است؛ پس آیا باید در قبال دینهای اخلاقی اینچنین با جملهی دیگر فرصتی برای جبران نیست، روز بعد را شروع کرد؟ این باور نتواست جان یوسف را به ساحل آرامش بکشاند؛ دنیا مملو از چنین صحنههایی است که مردان از پی ادای دین خود برنمیآیند. دین یک پسر به پدر، دین شاگرد به استاد، دین به یک رفیق یا حتی به سرباز وطن، هرگز نمیشود این هدیه را بهصورت مستقیم پرداخت کرد؛ اما هنوز میشود آن را بهنوعی پرداخت. یوسف باور داشت که یادآوری این دین و پرداخت آن در جای دیگر و به شکل دیگر امری طبیعی است، هرچند بهنظر برسد هدیه ما به دست صاحب اصلی آن نرسد. از این رو همیشه و در همه جا قدردان محبت و تعلیمات استاد خود، جان گرو فقید بود.

آلمان نازی سایهی تسلط خود را بر تمام اروپا افکنده بود و تنها انگلستان به مبارزه ادامه میداد. فرمانده این مبارزه هم، افسر قدیمی انگلیسی، وینستون چرچیل، مایهی افتخار بریتانیا بود. در دسامبر ۱۹۴۱ بهانهی آمریکاییها برای ورود به جنگ جهانی دوم با حمله ژاپن به پرل هاربر ایجاد شد و چرچیل مغرور نیز در ۳۰ دسامبر بعد از دیدار با رئیسجمهور روزولت، برای بازدید از پارلمان اتاوا و جلب مساعدت بیشتر کانادا وارد اتاوا شد. بعد از جلسات، چرچیل مانند همیشه سیگار برگ خود را روشن کرد؛ سیگاری که همیشه میشد آن را همراه وینستون در هر مکانی دید. از چرچیل خواسته شد تا در مقابل دوربین یوسف جوان، عکسی بگیرد. چرچیل نگاهی تمسخرآمیز به کارش عکاسانداخت و به وی هشدار داد که برای عکاسی از او تنها دو دقیقه فرصت دارد و حتی یک ثانیه بیشتر نیز نصیب او نخواهد شد.

کارش شروع به انجام مقدمات کرد و وقتی آماده شد، متوجه شد چرچیل هنوز قصد ندارد سیگار برگش را از دهان خود دور کند. او به سمت نخست وزیر فربهاندام رفت و گفت: «ببخشید آقا»؛ سپس با برداشتن سیگار از دهان چرچیل، به جای خود بازگشت. یوسف خود متوجه شد که چرچیل از رفتار بیباکانهی او منقلب شده و میدانست که اگر چرچیل امروز سیاستمدار نبود، اکنون او را به باد سرزنش میگرفت؛ ولی تصمیم خود را گرفت و عکس چرچیل را در همان حال ثبت کرد. چرچیل به خود آمد و لبخند معروف خود را چاشنی لبانش کرد و به عکاس جوان گفت عکس دیگری نیز بگیرد و بعد اضافه کرد: «شما حتی میتوانید از یک شیر غران ایستاده نیز عکاسی کنید». کارش نیز تصمیم گرفت این گفته را مبنی بر تعریف بگذارد و بدینسان عکس گرفتهشده از چرچیل به نام شیر غرنده(Roaring Lion) معروف شد. عکس این چهرهی درهمفشرده که ذات مبارزگر چرچیل را نشان میداد، فرصت خوبی بود تا با کمی تلاش تعبیر به عزم راسخ چرچیل برای مبارزه با نازیها شود و اینگونه این عکس بهسرعت از معروفترین عکسهای دنیای سیاست و تاریخ شد. تصویر چرچیل بهقدری تاثیرگذار بود که عامهی مردم آمریکا نیز علاقمند به پیگیری حوادث بریتانیا در زمان جنگ شدند. عکس ابتدا در روزنامه آمریکایی PM منتشر شد و بعد به قیمت ۱۰۰ دلار به مجله تایم فرخته شد و روی جلد آن جا خوش کرد. این عکس علاوهبر خلق هزاران افسانه برای چرچیل، یوسف کارش را نیز از یک عکاس خبره به یک عکاس پرتره مشهور تبدیل کرد.

عکس شیر غرنده تحسین جهان را برانگیخت و باعث شد یوسف به پرکارترین عکاس پرتره تاریخ بدل شود و برجستهترین شخصیتهای سیاس و فرهنگی و علمی جهان مانند پابلو پیکاسو، همفری بوگارت، ارنست همینگوی و حتی شاهزاده موناکو در برابر دوربین او رازهای درون خویش را بازگو کنند. این نتیجه تمرکز و فرصتشناسی عکاس در ثبت سوژهای بود که هر روز در معرض انواع لنزها و دوربینها قرار میگرفت. چرچیل نیز در مجلس عوام کانادا دربارهی عکسی که کارش از او گرفت اعتراف کرد که متوجه اهمیت عکس شده است ولی هرگز تصور نمیکرد عکس با این استقبال جهانی روبرو شود. کارش چند سال بعد در یک مصاحبه مطبوعاتی توضیح داد که ماجرا آنچنان که مطبوعات جنجالی روایت میکردند، نبوده و او پس از آن چندین بار از چرچیل عکاسی کرده است. برداشتن سیگار نیز یک حرکت خودبهخوی مانند برداشتن شی مزاحمی بوده که به پیراهن سوژه چسبیده و با احترام و قدردانی انجام شده است. هرچند، درنهایت خود او نیز معترف بود که این کار باعث شد عکس مناسبی ثبت شود.
یوسف کارش عکاس پرتره جهانگرد
در اوایل سال ۱۹۴۳ یوسف در میان کاروان کشتیهایی بود که حامل مواد منفجره بودند. او در کشتی نروژی در میان ۹۳ کشتی دیگر این سفر دلهرهآور را تجربه میکرد. این سفری خطرناک برای یک عکاس بود ولی یوسف کارش بعد از ثبت تصویر چرچیل در نزد انگلیسیها، محبوبیتی دوچندان پیدا کرده بود و از او دعوت شده بود تا در انگلیس از رهبران جنگی و روشنفکران عکاسی کند. این تصاویر در The Illustrated London News منتشر میشد که خود نقش مهمی در بالا بردن روحیه انگلیسیها بازی میکرد.

مقالههای مرتبط:
علاوهبر آن، یوسف کارش که نشان داده بود هنر عکاسی پرتره را خوب میشناسد، حال وظیفهی خود میدانست در میانهی جنگ جهانی به لندن برود و گامی دیگر در راه ثبت تاریخ بردارد. با ورود به لندن، کار یوسف شروع میشود و او پیدرپی از برجستهترین شخصیتهای که در انگلیس بودند، عکاسی میکند؛ در فهرست سوژههای او اشخاصی همچون جورج برناد شاو، اسقف اعظم کانتربری و حتی خانواده سلطنتی بریتانیا به چشم میخورد. یوسف که بار دیگر هیجان روزهای شیرین در محافل عصرانه با گارو را تجربه میکرد، از کار خود بسیار مسرور بود. او هنوز شوق یادگیری داشت و با خود تکرار میکرد که نباید از یادگیری دست بردارد تا هر زمان و هر کجا که خواست، بتواند از هر کسی بهترین عکسها را ثبت کند. او خسته به اتاوا برگشت اما با احساس موفقیت از اتمام اولین نمونه کار بینالمللی خود، بسیار خوشحال بود. او دقیقا میدانست که زندگی او با مردان و زنان برجستهای گره خورده که بر تارک تاریخ جهان میدرخشیدند و او در این سفر اُدیسهوار خود باید وظیفهی مقدسش را به انجام برساند.

سوژههای عکسهای یوسف، اشخاصی بودند که در مشاغل خود غولهای بزرگی بودند و شاید عکاسی آنها بهسختی عکاسی از موجودات ماوراءالطبيعه بود؛ آنها اساتیدی بودند که خود، دنیا و بشریت را تحلیل میکردند و کشف عصارهی آنها و بیان آن تنها در یک عکس، چالشی بزرگ بود؛ لیکن یوسف در هر بار عکاسی با تمرکز و دقت فراوان وارد جلسه میشد و هرگز از حال سوژهی خود بیخبر نبود، بهعنوان مثال جرج برناد شاو در سال ۱۹۴۳ در حالی که ۹۰ سالگی خود را تجربه میکرد، هنوز هم همانند یک جوان بیستساله به دنبال سوژههایش بود. وقتی جلسهی عکاسی آنها در حال شروع شدن بود، برنارد با دیدن کارش عکاس حس شوخطبعیاش گل کرد و با گفتن یک لطیفه به سمت میز خود رفت؛ هنگامی که به پشت میز خود نشست و خواست واکنش یوسف را بعد از شنیدن لطیفه ببیند، کارش تصویر دلخواه خود را ثبت کرده بود. یوسف کارش ثابت کرد که برای ثبت بهترین عکسها باید یاد گرفت با چشم دید؛ چرا که قلب و ذهن، ابزار حقیقی هر عکاسی هستند. همچنین این سفرهای پیدرپی به یوسف آموختند که او نیز باید بهنحوی کار کند و لوازم و اسباب کارش چنان آماده باشند تا از کاخ بوکینگهام تا معبد بودا در ژاپن را همچون استودیو خود در اتاوا بداند.

او ترجیح میداد با دوربینهای بزرگ کار کند ولی در قالب و سایز خاصی محدود نبود. دوربین برای او صرفا دستگاه ضبط بود. راز کار یوسف در قدرت درک نور بود. با این وجود اکثر عکسهای او روی دوربین Calumet سری ۸*۱۰ گرفته شدند. او به همراه دوربین از چراغ مصنوعی که با باتری روشن میشد، استفاده میکرد و در هر سفر حدود ۳۵۰ پوند بار با خود حملونقل میکرد.

پس از جنگ جهانی دوم، اوضاع یوسف باز هم بهتر شد؛ تا جایی که در سال ۱۹۴۶ تبدیل به یک شهروند کانادایی شد. او توانست شرایطی را فراهم کند تا پدر و مادرش نیز پا به دنیای نو بگذارند؛ هر چند پدر و مادر یوسف چندان تجربه سفر نداشتند، مگر به قصد فرار از اذیت و آزار. با گذشت ایام، سنوسال آنها و توان تطبیق با فرهنگ جدید نیز باید درنظر گرفته میشد ولی یوسف مصمم به دعوتشان بود و این شد که بار پدر و مادر سفر خود را با هواپیما منتقل کردند تا از هر مشقتی حتی راه رفتن در سفر نیز بر حذر باشند. هنگام ورود پدر و مادر یوسف، استقبال باشکوهی انجام شد و فریاد «خوش آمدید، خوش آمدید» که به گوشها رسید و ریزش اشکهای شادی خانواده بعد از پایان فراق چندین ساله روان شد، به یوسف ثابت کرد که دوران غم و غصه نیز به پایان رسیده است.

یوسف کارش زندگی خود را مدیون کسانی بود که به جوانی پرشور اعتماد کرده بودند. این درسی بود که گارو بهعنوان فردی خارج از خانواده به او داده بود. یوسف نیز برای جوانان چنین جایگاهی در نظر میگرفت و در طول زندگی حرفهای خود، با گذر سالها همچنان بهدنبال فرصتسازی برای پیشرفت آنها بود؛ چرا که فکر میکرد در این ایام جوانی فرد میتواند تصمیم قاطعی بگیرد و کاری را بهعنوان شغل حرفهای خود انتخاب کند؛ چه بسا که با کمی یاری این جوان بتواند تاثیرگذارترین فرد در آینده رشته شغلی خود بشود.

با گذر زمان، کارش فرصت پیدا کرد کسانی را ملاقات کند که برای آیندگان نقشه میکشیدند و فراتر از بزرگان زمان خویش بودند؛ در این اثنا بود که احساس کرد به پختگی خاصی در رشته خود رسیده است. در سال ۱۹۴۸، کارش انیشتین را در پرینستون دید و او را مردی ساده و مهربان یافت که برای هر عکسی بسیار ایدهآل بود. هیچ نیازی به قدرت ذهنی یا دانشی نبود تا قدرت شخصیت انیشتین برای مخاطب آشکار شود و یوسف میدانست که این فراغ بال و راحتی در درک سوژهی عکاسی پرتره را مدیون تلاش شبانهروزی خود است.

یوسف کارش در اوایل دهه ۱۹۵۰ برای مدتی نیز به کار عکاسی صنعتی مشغول شد و در شرکتهایی همچون فورد کانادا و اطلس استیل به فعالیت عکاسی مشغول شد؛ هر چند در نهایت او هنوز یک عکاس پرتره بود. پس از مرگ سولانژ بر اثر بیماری سرطان در سال ۱۹۶۱، یوسف که با تمام وجود قدردان محبتهای او بود، تصمیم گرفت در تئاتر کوچک اتاوا یک جایزه سالیانه به نام سولانژ گوتهیر برای بهترین بازیگر در نظر بگیرد؛ جایزهای که همراه کمک نقدی آن، یک مدال ساختهشده از تصویر سولانژ نیز بود.

یوسف یک سال بعد در ۲۸ اوت با ماریا نیچبار، ازدواج دوم خود را تجربه کرد. سفر به دور دنیا و معاشرت با شخصیتهای تاثیرگذار دوران، فرصتی جدید به یوسف هدیه داد و آن تجربهی مکانهای ناشناخته و موقعیتهای خاصی بود که کمتر کسی فرصت تجربه آنها را داشت.

در یکی از این همین سفرها بود که در صحرای مراکش جایی میان کازابلانکا و شهر مراکش از بازیگران اصلی فیلم سدوم و گمورا نیز عکاسی میکند و وقتی به دعوت خانواده سلطنتی مراکش اعضای سازنده فیلم به شکار دعوت میشوند، باز هم یوسف با عزم راسخ به همراه دوربین خود در میان شکارچیان به شکارگاه میرود. هرچند حضور شاهزاده مراکشی با هلیکوپتر و شکار با آن، موقیعت بسیار عجیب و غیرقابل پیشبینی برای او و همراهانش ایجاد میکند ولی از عطش او برای ثبت تصاویر بهتر و موثرتر چیزی نمیکاهد.
یوسف کارش آیینه مشاهیر جهان
یوسف کارش بیش از نیمی از عمرش را صرف کاری سخت و پرتلاش کرد تا در جستجوی حقیقت زندگی موفق شود. آثار او گواه روشنی از موفقیت او برای رسیدن به آنچه ایدهآل زندگیاش بود، است.

در آثار کارش هنوز میتوان حس و شور آن جوان جستجوگر را که از پشت یک لنز به کاوش حقیقت میپرداخت، احساس کرد و به احترام او به هنر عکاسی که چنین دست پرودههایی دارد، سلامی دوباره داد. یوسف خود را شوالیه حقیقتجویی میدید که باید خالصانه و با اسلحهی نور به مبارزه با تاریکی میرفت. او میگفت:
درون هر مرد و زنی، رازی پنهان شده است و من بهعنوان عکاس وظیفه دارم اگر میتوانم آن را فاش کنم.

یوسف کارش یکی از افرادی بود که یک لیست صد نفره برای برجستهترین شخصیتهای قرن بیستم تهیه کرد و از ۵۱ نفر آنها بهشخصه عکسبرداری کرد. جورج پری در مجله ساندی تایم او را چنین وصف کرد: «هنگامی که مشاهیر میخواهند جاودانه شوند بهسراغ کارش در اتاوا میروند».
او با هر عکس نه تنها به سوژه خود نزدیک میشد بلکه در ذهن آیندگان نیز جایی برای خود مهیا میکرد. آنجا که با نام هر مشاهیری، تصویری از پرتره او که ماحصل نبوغ یوسف بود، در ذهن مخاطب نقش میبست؛ اما مخاطب تنها زمانی متوجه خالق این آثار همیشه آشنا میشد که بر پشت عکس و بر نام عکاس خیره میشد.

جواهر نهرو
از رهبران جنبش استقلال هند و اولین نخستوزیر هند

ذوالفقار علی بوتو
سیاسی پاکستانی که مشوق اصلی برای ساخت بمب اتمی در پاکستان بود

فیدل کاسترو
رهبر انقلاب کوبا که بعد از پیروزی انقلاب تا سالها رئیسجمهور کوبا بود

سر وینستون چرچیل
سیاسی انگلیسی که نخستوزیر بریتانیا بود

دوایت آیزنهاور
ژنرال سابق و سیوچهارمین رئیس جمهور آمریکا
ایندیرا گاندی
یگانه دختر جواهر لعل نهرو و از رهبران هند که سرانجام ترور شد

جان اف کندی و ژاکلین کندی
جان اف کندی ناوبان امریکایی که سیوپنجمین رئیس جمهور آمریکا شد، به همراه همسرش در عکس دیده میشود

نیکیتا خروشچف
رهبر شوروی که بعد از استالین هدایت پهناورترین کشور آن زمان دنیا را برعهده گرفت

مارتین لوتر کینگ
فعال مبارزه با تبعیض نژادی که به رهبری جنبش حقوقی مدنی آمریکاییهای آفریقاییتبار رسید

ملکه الیزابت دوم
ملکه بریتانیا که بعد از مرگ شاه جورج ششم به این سمت رسید

ژان سیبلیوس
آهنگساز فنلاندی در موسیقی کلاسیک برای خود جایگاه والایی دارد

جُون بائز
در موسیقی فولک معاصر خواننده و ترانهنویس نامداری به شمار میرود

رابرت فریست
شاعر عاشقانه سرای آمریکایی

فرانک لویید رایت
معمار برجسته امریکایی

ارنست همینگوی
نویسنده برجسته معاصر و برنده جایزه نوبل

الکساندر کالدر
هنرمند مجسمهساز که در هنر سینتیک آثار مشهوری دارد
پابلو کاسالس
رهبر ارکستر و نوازده برجسته ویلون سل در تمام دورانها

والت دیزنی
کارآفرین و چهره سرشناس صنعت انیمیشن امریکا
اندی وارهول
نویسنده و فیلم ساز پیشرو آمریکایی

دیزی گیلسپی
نوزانده سرشناس ترومپت استادی چیرهدست و بداههنوازی ممتاز

پابلو پیکاسو
پیکرتراش، شاعر و نقاش معروف

آلبرت شوایتزر
فیلسوف و پزشک و موسیقیدان آلمانی

آلبرت انیشتین
فیزیکدان برجسته با نظریات معروف نسبیت خاص و عام

کارل یونگ
روانشناس و فیلسوف شهیر سوئیسی

محمد علی
محمد علی کلِی بوکسور معروف

مادر ترزا
راهبهای که انساندوستیاش شهره خاص و عام است

برادران مارکس
سه برادر از ۵ برادر مارکس که به دنیای کمدی جان تازهای دادند

هامفری بوگارت
تهیهکننده و هنرپیشه معروف آمریکایی

اینگرید برگمن
هنرپیشه شهیر سوئدی

جوآن کراوفورد
بازیگر آمریکایی معروف در عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون

کلارک گیبل
سلطان هالیوود که از پولسازترین بازیگران تاریخ سینما بود

آدری هپبورن
هنرپیشه معروف بریتانیایی

پیتر لور
بازیگر محبوب مجارستانی

سوفیا لورن
هنرپیشه مشهور ایتالیایی
اسرار یوسف کارش
مهارت کارش در درک نور استودیو و توانایی خلق ژستهایی که ویژگی آنها حالت نورپردازی خاص دستها برای بیان زوایای تاریک شخصیت سوژهها هستند، خلاصه میشود.

عکسهای او اغلب بهصورت بکگراند سیاه و سفید گرفته میشدند که در آنها هیچ دکور یا پس زمینهای که توجه مخاطب را به خود جلب کند، دیده نمیشد؛ همین تکرار و سادگی باعث شد منتقدانی از کارش رویگردان باشند ولی حس مهیجی در عکسهای یوسف کارش وجود داشت که در میان قلبهای تودهی مردم جای خود را باز میکرد و به نوعی بیانگر سبک محبوب یوسف کارش بود. شاید رمز موفقیت کارش، ایجاد رابطه گرم و صمیمانه با افرادی بود که از آنها عکاسی میکرد؛ افرادی که بهراحتی هر کسی را در کنار خود تحمل نمیکردند.
از منظر یوسف کارش، اثر هنری حداقل دو وظیفه برعهده دارد؛ یکی منقلب کردن احساسات بیننده و دیگری برملا کردن حقیقت سوژه. او باور داشت که اگر بتواند عواطف خود را تحریک کند، میتواند امید داشته باشد که مخاطب نیز تحت تاثیر قرار بگیرد. او با این باور به استادی تبدیل شده بود که چهرهی انسانها را به یک افسانه تبدیل میکرد. کارش معتقد بود هنر عکاسی ترکیبی از مشاهده و شهود است. او ترجیح میداد از سوژهها در محل زندگی خودشان عکاسی کند، این نشان میداد که او به لطافت روح آنها کاملا آگاه است.

آثار زیبای یوسف کارش، نتیجهی تلاش بیوقفهی او بود. مطالعهی سوژهها قبل از عکاسی، تنظیم روشنایی، جهتدهی نور دقیق و با ظرافت او که از تجارب ارزشمندش در تئاتر نشات گرفته بود. البته عنصر مهمتری به نام شجاعت نیز در خلق آثار بدیع او بیتاثیر نبود. حقیقتا چه کس دیگری جرات میکرد سیگار از دهان چرچیل بردارد؟ یا به خروشچف، کت بزرگی از خز بپوشاند؟
گنیجینه یوسف کارش
افتخار هر کتابخانهای، حفظ و نگهداری اسناد و نگاتیوهای یوسف کارش بود. وظیفهی نگهداری و مراقبت اسباب و ابزار کار یوسف به موزه فناوری و علم کانادا در اتاوا سپرده شد. یوسف کارش نیز به مرور بعضی از نگاتیوهایش را به موزه ملی کانادا فروخت و بعضی را نیز اهدا کرد. آثار شگفتانگیز یوسف کارش در مجموعه گالری ملی کانادا در اتاوا، موزه هنر متروپولیتن نیویورک، در مجموعه سلطنتی لندن و... با افتخار حفظ و نگهداری میشود تا نسلهای آینده با دیدن عکسهای پرتره او هزاران ورق از تاریخ را در یک لحظه مرور کنند.

عکسهای یوسف با ویژگی استفاده از نورپردازی جسورانه و ترکیب متناسب با آن بهراحتی با مخاطب ارتباط برقرار میکند و جزو پرتیراژترین عکسهای چاپشده هستند. بیش از ۲۰ عکس کارش تا زمان بازنشستگی به روی جلد مجلد تایم نشست تا گویای ارزش کار او باشد. در و صف تلاش این عکاس خوش ذوق همین بس که او ۱۵۳۱۲ جلسه تشکیل داد و هر جلسه را با مشخصات در کارتهای خود ثبت مینمود که ماحصل این جلسات ثبت ۳۷۰ هزار نگاتیو بود.

نمایشگاههای زیادی نیز با آثار یوسف کارش برپا شده و حتی در سالهای اخیر نیز این نمایشگاه بهطور منظم در بهترین گالریهای هنر معاصر در شهرهای اروپا و امریکای شمالی برگزار میشوند که از آن جمله میتوان به برگزاری نمایشگاهی در موزه هنر ملکه نیویورک در سال ۲۰۰۴، نمایشگاهی در مرکز فرهنگی کانادا در شهر پاریس به سال ۲۰۰۶، نمایشگاهی در شهر بوستون در سال ۲۰۰۸، نمایشگاهی در موسسه هنر شهر شیکاگو در سال ۲۰۰۹ اشاره کرد.
هندبوک پرترهنگاران
یوسف بهعنوان استاد عکاسی در دانشگاه هنرهای زیبای اوهایو در سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۶۷ مشغول به فعالیت بود. همچنین در کالج امرسون شهر بوستون نیز از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ تدریس میکرد. در عین حال کارش کتابهای زیادی نیز از خود به یادگار گذاشته تا همه مشتاقان عکاسی و بهویژه عکاسان پرتره از تجربیات او بهرهمند شوند. او با حساسیت زیاد در انتخاب مسئول چاپ و متریال چاپ همه آنچه را که میتوانست به دیگران بیاموزد در این هندبوکهای پرترهنگاری بهجا گذاشت.

از کتابهای عکس او میتوان به موارد زیر اشاره کرد :
- کتاب چهرههای سرنوشت (Faces of Destiny) در سال ۱۹۴۶
- کتاب پرترههای بزرگان (Portraits of Greatness) در سال ۱۹۵۹
- کتاب در جستجوی بزرگان (In Search of Greatness) در سال ۱۹۶۲
- کتاب چهرههای زمان ما (Faces of Our Time) در سال ۱۹۷۱
- کتاب کارش کانادایی (Karsh Canadians) در سال ۱۹۷۸
- کتاب کارش: ۶۰ سال بازنگری (Karsh: A Sixty-Year Retrospective) در سال ۱۹۹۶

سرانجام یوسف کارش آن جوان پرشور قدیمی تصمیم میگیرد بعد از ۶۰ سال کار و فعالیت وارد فصل بازنشستگی خود بشود؛ دورانی که آغاز آن با اعلام تعطیلی استودیو او در هتل Chateau Laurier در ژوئن سال ۱۹۹۲ انجام گرفت. بعد از آن، یوسف به بوستون بازگشت. در طی سالها دوستان و همراهان زیادی یوسف را همراهی کرده بودند، عزیزانی همچون سولانژ که دیگر با او نبودند و حال شاید زمانی بود که باید صرف کسانی که هنوز صمیمانه در کنار او بودند، میشد. این خصلت نوعدوستی مهاجری ارمنی بود که در سرزمین خود رفتار منصفانهای را تجربه نکرده بود ولی هرگز از دوست داشتن دست برنداشته بود. یوسف در طی عمر خود کمکهای عامالمنفعه خوبی انجام داده بود و در همراهی با گروههای خیراندیش نیز مساعدت خوبی داشت.

در سال ۱۹۹۸ کارش توانست ۹۰ سالگی خود را جشن بگیرد و ملکه الیزابت دوم نیز نمایشگاهی به نام کارش در لندن در میدان ترافالگار ترتیب داد. در همین سال جایزه فاکس تالبوت نیز نصیب یوسف کارش مشهورترین عکاس پرتره نگار جهان شد.

یوسف کارش در سن ۹۳ سالگی مجبور به تحمل یک عمل جراحی شد و سرانجام به دلیل عوارض پس از جراحی، این مهاجر بلند پرواز در جولای ۲۰۰۲ از شهر بوستون به دیار ابدی سفر کرد و جسم او در گورستان Notre Dame شهر اتاوا به خاک سپرده شد.

یوسف کارش متعلق به دستهی کوچکی از نوابغ عالم هنر است که آثارش نه تنها بر ادراک ما از مردم و ایدهها تاثیرگذار است بلکه روند تاریخ نیز از آثار آنها عمیقا متاثر شده است؛ لیکن در پشت این آثار خوی مبارزه و تلاش مستمر پنهان شده که نتیجهی آن، کشف ظرافتها و درک لطافتهایی است که در عالم کاهلی و کسالت راهی برای تجربه آن نیست. یوسف کارش ثابت کرد که درون هر مرد زنی رازی است که با عکاسی پرتره میتوان آن را جاودانه کرد. امروز نوبت شماست تا همچون شوالیه سلحشور حقیقتجویی با دوربین خود بهدنبال فتح گنج حقیقت، از سرزمین ظلمات باشید.
الزام شرکتهای ارائهدهندهی سرویس اینترنتی از سوی دولت برای تغییر تعرفهها و جایگزین کردن سرویسهای پیشین با تعرفههای موسوم به غیر حجمی، باعث شد تا با تعرفههای مختلفی نسبت به گذشته روبهرو باشیم. در این مقاله علاوه بر ارائه جدولی کامل در راستای مقایسه تعرفهی شرکتهای مختلف، به شبهات و ابهامات این طرح نیز پاسخ خواهیم داد.
نکات ضروری قبل از مطالعه جدول
- قیمتها و حجمهای درج شده برای سرویسهای یک ماهه هستند.
- اعداد درج شده، ترافیک بینالملل هستند و شما میتوانید به میزان اعداد داخل جدول، از اینترنت بینالملل استفاده کنید.
- ترافیک داخلی در تمام شرکت ها به صورت نیمبها، در پیشگامان یکسوم و در مخابرات یکچهارم کسر خواهد شد. برای مثال اگر ۶ گیگابایت از سرور داخلی دانلود کنید، در تمام سرویسها ۳ گیگ، در پیشگامان ۲ گیگ و در مخابرات ۱.۵ گیگ از حجم کسر خواهد شد. دقت داشته باشید که برخلاف آنچه وعده داده شد، سرورهای داخل ایران لزوما جزو ترافیک داخل محسوب نمیشوند بنابراین از شرکت سرویسدهندهی اینترنت خود، لیست سایتهای داخلی را جویا شوید.
- آسیاتک در راستای ارائه طرحی مناسب برای کاربرانی که سرعت بالا، اما حجم کم میخواهند، سرویسهای ۳ و ۸ مگابیت خود را با طرح جدیدی با حجم و قیمت کمتر جایگزین کرده است که به طور استثنا، در ستون مربوطه در جدول ذکر شدهاند.
- هرکدام از شرکتهای اینترنتی، ممکن است دارای طرحهای تشویقی مختلفی برای مشترکین خود باشند که میتوانید با مراجعه به سایت یا تماس با پشتیبانان فروش، از این موضوع آگاه شوید.

غیر حجمی یا نامحدود؟ بعد از اتمام حجم چه خواهد شد؟
اولین موضوعی که تقریبا اکثر کاربران اینترنتی به آن اشاره میکنند، غیر حجمی بودن طرحهای ارائهشده است. تصوری که کاربران از این طرح دارند «اینترنت نامحدود» است؛ درحالیکه تعرفههای جدید نه با عنوان «نامحدود»، بلکه با عنوان «غیر حجمی» در اختیار کاربران قرار خواهند گرفت. معنای اینترنت غیر حجمی این است که برقرار بودن ارتباط اینترنتی شما وابسته به حجم نیست. درواقع شما حتی با گذر از ترافیکهای منصفانه همچنان قادر به استفاده از اینترنت خواهید بود و به جای قطع شدن سرویس، با کندی نسبتا شدید سرعت مواجه خواهید شد که برای رفع آن باید ترافیک جداگانه (هر یک گیگابایت بینالملل ۲ هزار تومان) خریداری کنید. البته بسیاری از کاربران بر این عقیدهاند که این طرح در عمل غیر قابل استفاده است و استفاده از اینترنت در سرعتهای پایین مد نظر وزارت ارتباطات (سرعت ۱۲۸ کیلوبیت با دانلود ۱۶ کیلوبایت در ثانیه) غیر ممکن است و کاربر ناچار به خرید حجم خواهد شد که این امر، عملا معنا غیر حجمی بودن را از بین خواهد برد. از همین رو وزیر ارتباطات اعلام کرده است که بهزودی سرعتهای جدیدی را بهعنوان کف سرعت سرویسها تعیین خواهد کرد.
چه میزان ترافیک؟
متأسفانه شیوهی اجرایی و اعلام شدن تعرفهها به قدری مبهم است که بسیاری از کاربران متوجه طرحی که خریداری میکنند، نمیشوند. بعد از آنکه جدول اختصاصی زومیت از مقایسه حجم «بینالملل» تعرفهها را منتشر کردیم، پیامهایی درباره تفاوت حجمهای جدول ما، با حجم اعلامی خود شرکتها دریافت کردیم و اینجا بود که متوجه شدیم تعداد زیادی از کاربران هنوز آگاه نیستند که در تعرفههای جدید، درواقع چند گیگابایت حجم خریداری میکنند. شرکتهای اینترنتی در ابتدا تنها حجم داخلی را در جدولهای خود وارد کردند اما به مرور، حجم بینالملل را نیز به جدول اضافه کردند اما با این حال هنوز کاربرانی وجود دارند که با دیدن میزان حجم داخلی (برای مثال ۷۰۰گیگ شاتل در سرعت ۱۶ مگابیت) تصور میکنند که این مقدار حجم در اختیار دارند. اما درواقع این حجم مربوط به ترافیک داخلی است و برای ترافیک بینالملل، تنها ۳۵۰ گیگ حجم در اختیار خواهید داشت. اگر هنوز با تفاوت اینترنت داخلی و بینالمللی آشنا نیستید، بخش بعد را بخوانید.
اینترنت بینالملل چیست؟
اینترنت بینالملل یعنی تمامی اپلیکیشنها و سایتهای خارج از ایران مانند اینستاگرام، تلگرام، واتساپ، یوتیوب، فیسبوک، گوگل، اپاستور، پلیاستور، ساندکلاد، اسپاتیفای و تقریبا هرآنچه در دنیای اینترنت به آن نیاز پیدا خواهید کرد. در مقابل ترافیک داخلی به سایت بانکها، آپارات، کافهبازار، خبرگزاریها و موارد مشابه خلاصه میشود. در واقع در طرح مذکور شاتل شما ۷۰۰ گیگابایت ترافیک را تنها در صورتی در اختیار دارید که از سایتهای داخلی استفاده کنید! اما اگر قصد استفاده از اینترنت بینالملل داشته باشید (که قطعا دارید) فقط یک دوم این عدد را در اختیار خواهید داشت. این میزان در هر شرکت متفاوت هست. اعداد «اصلی» اعلامشده توسط مخابرات را تقسیم بر۴، پیشگامان را تقسیم بر ۳ و باقی شرکتها را تقسیم بر ۲ کنید تا حجم بینالملل و خالصی که در اختیارتان قرار خواهد گرفت به دست آورید. البته ما در زومیت سعی کردیم با تهیهی جدولی که فقط در آن ترافیک بینالملل محاسبه شده است، نگاهی روشنتر به تعرفههای ارائهشده در اختیارتان قرار دهیم.
سرعت دانلود
مورد دیگری که باعث ابهام کاربران شده، سرعت دانلود در سرویسهای ارائهشده است. تا قبل از تعرفههای غیر حجمی، اکثر شرکتها پهنای باند سرویسها را بهعنوان یک طرح تشویقی تا میزان کشش خط کاربر باز گذاشته بودند. برای مثال کاربری که تعرفهای با پهنای باند ۲ مگابیت خریداری کرده و کیفیت مناسب خط وی اجازهی دریافت پهنای باند ۱۶ مگابیت را در اختیار وی گذاشته بود، در صورت مساعد بودن شرایط قادر به استفاده از این پهنا بود. به این معنا که شما حتی با خرید سرویس یک مگابیت هم میتوانستید پهنای باندی برابر با بیشینه ظرفیت خط دریافت کنید. اما در تعرفههای غیر حجمی، تمامی شرکتها این طرح تشویقی را حذف کردند که در نتیجه، سرعت دانلود در سرویسهای غیر حجمی شاید برای شماری از کاربران با قبل تفاوت داشته باشد. برای مثال، در تعرفههای غیر حجمی سرعت دانلود سرویس ۱۶ مگابیت در بهترین حالت ۲ مگابایت در ثانیه و سرعت دانلود سرویس ۵۱۲ کیلوبیت در بهترین حالت ۶۴ کیلوبایت در ثانیه خواهد بود. باقی سرویسها نیز به همین نسبت محاسبه خواهند شد. درواقع با توجه به اینکه سرعت انتقال اطلاعات در شبکههای کامپیوتری و اینترنت با استفاده از بیت در ثانیه بیان میشود، کاربران در زمان دانلود اعدادی بهمراتب پایینتر را مشاهده میکنند. این تفاوت به این علت است که کوچکترین واحد انتقال اطلاعات در حافظه کامپیوتر برحسب بایت است. با توجه به اینکه هر بایت از هشت بیت تشکیل شده، در بهترین حالت سرعت دانلود در نرمافزاری مثل IDM برای سرعت ۱۶ مگابیت در ثانیه، ۲ مگابایت در ثانیه خواهد بود.
حجم ارزان تر، سرعت گران تر
عدهای از کاربران انتقادهای شدیدی بر طرحهای جدید غیر حجمی دارند که البته چندان هم بیراه نیست. در تعرفههای جدید، با توجه به نحوهی محاسبهی سرعت دانلود که در بالا اشاره کردیم، برای آنکه سرعت بالایی در اختیار داشته باشید «باید» حجمهای بالا و گرانتر را خریداری کنید. برای مثال یک کاربر کممصرف که شاید نهایت استفادهی او ۲۰ گیگابایت باشد، محکوم به استفاده از سرعت یک مگابیت (سرعت دانلود حدودی ۱۲۵ کیلوبایت در ثانیه) است. اگر سرعت بالاتری بخواهد، ناچارا باید با هزینه بیشتر، سرویسهای بالاتری خریداری کند؛ درحالیکه تحت هیچ شرایطی به ترافیکهای موجود در آن سرویس نیاز پیدا نخواهد کرد. بگذارید این موضوع را با یک مثال روشن کنیم: کاربری که قبل از این طرحها، با ۲۰ الی ۳۰ هزار تومان در ماه نهایت سرعت را بر اساس کشش خط خود در اختیار داشت، از حالا باید گرانترین طرح موجود یعنی ۱۶ مگابیت ۸۰ هزار تومانی را خریداری کند تا نهایتا سرعت دانلود ۲ مگابایت در ثانیه در اختیار داشته باشد. درواقع اگر ترافیک را ملاک مقایسه با گذشته قرار دهیم، بله! قیمتها کاهش پیدا کرده است و با همان قیمت یا کمتر، میزان ترافیک بسیار بیشتری در اختیار کاربر قرار خواهد گرفت. اما اگر سرعت را ملاک قرار دهیم، خیر! طرح جدید هزینههای کاربری که به دنبال سرعت بالا است، چندین برابر افزیش خواهد داد و باید هزینه بسیار بیشتری خرج کند تا بتواند همان سرعتی را در اختیار داشته باشد که قبل از این طرح در اختیار داشت.
نتیجهگیری
هرچند بسیاری از شرکتهای اینترنتی با مطرح شدن طرحهای غیر حجمی اینترنت از کاهش سوددهی خود خبر دادند، اما میتوان بهروشنی دید که ایجاد فضایی رقابتی تقریبا باعث شده است تمام شرکتها در حد توان پای در بازار رقابتی بگذارند و تعرفههایی بهتر از گذشته برای فروش در اختیار کاربرانشان قرار دهند، حال آنکه شاید امکان بهبود بیش از این نیز وجود داشته باشد. هرچند تعرفههای جدید از برخی ابعاد نسبت به گذشته بهبود یافته است؛ اما هنوز کاستیهای زیادی وجود دارد که نمیتوان شرکتهای اینترنتی را مسئول اصلاح تمامی این مشکلات خواند. وجود انحصار در ارائهی اینترنت بر بستر فیبر و سیاستهای شرکت مخابرات برای انحصارگرایی در فروش اینترنت ADSL (ارائهی اینترنت بر بستر کافو نوری و خطوط PCM) باعث شده است شرایط ایدهآل برای رقابت بهتر که نتیجهی آن افزایش کیفیت خدمات و در نتیجه رضایت بیشتر کاربران است، فراهم نشود.
هواوی بهسختی در تلاش است تا جایگاه سامسونگ بهعنوان بزرگترین تولیدکنندهی گوشیهای هوشمند را از آن خود کند. ذکر این نکته لازم مینماید که عرضهی گوشی میت 20 پرو برای نبرد با گلکسی نوت 9 سامسونگ و تلاش برای توسعهی گوشی تاشدنی پیش از سامسونگ، همگی گواهی بر این مدعا هستند.
حال در ادامهی اخبار مربوط به این شرکت، سران هواوی بهطور رسمی تأیید کردهاند در ماه دسامبر، نخستین گوشی آنها با صفحهنمایش Infinity-O سامسونگ معرفی خواهد شد.

حساب کاربری هواوی در شبکهی اجتماعی ویبو بهتازگی تصویری منتشر کرده که شمایلِ محو گوشی هوشمندی با حفرهای در قسمت بالایی نمایشگر را بهتصویر میکشد. همچنین در این تصویر، ماه دسامبر بهعنوان زمان رونمایی دستگاه مذکور ذکر شده است.
طبق شایعات پیشین، سامسونگ نیز در برنامههای خود عرضهی گوشی هوشمندی با حفرهی نمایشگر را در دستورکار خود قرار داده است؛ اما هنوز مشخص نیست این دستگاه زودتر از محصول هواوی معرفی خواهد شد یا خیر. بااینحال آنچه مشخص است، رویکرد جدی تولیدکنندگان گوشیهای اندروید برای جایگزینی بریدگی صفحهنمایش با حفرهی نمایشگر در آیندهای نزدیک خواهد بود که تأثیر آن را در درازمدت باید بررسی کرد.
بهتازگی، صفحهی توییتر آیسیونیورس نیز به این موضوع اشاره کرده است:
هواوی نخستین گوشی همراه با حفرهی نمایشگر را پیش از گلکسی A8s سامسونگ در ماه دسامبر عرضه خواهد کرد. البته، این امکان نیز وجود دارد که سامسونگ نیز دستگاه خود را در این ماه رونمایی کند. بنابراین، فعلاً نمیتوان دراینباره با قطعیت سخن گفت.
مشخصاً هجوم هواوی به قلمروی سامسونگ در سالهای گذشته هرگز اندکی از شدتش کاسته نشده است.
دیدگاه خود را دراینباره با ما و دیگر کاربران درمیان بگذارید. بهنظر شما، حفرهی نمایشگر گزینهی بهتری درمقایسهبا بریدگی صفحهنمایش خواهد بود؟
بر کسی پوشیده نیست که کپی از طراحی محصولات شرکتهای معتبر و شناختهشده صنایع مختلف، در چین انجام میشود. علاوهبر این، همه میدانیم که کپیهای چینی در برابر کیفیت محصولات اصلی، حرفی برای گفتن ندارند. یکی از بحثبرانگیزترین کپیکاریهای شرکتهای چینی، طراحی خودروهای برندهای مختلف است؛ تا امروز انواع خودروهای سدان، شاسیبلند، هاچبک و ... ساخت چین با طراحی مشابه محصولات خودروسازان بزرگ عرضه شده است. البته در چند نمونه، مثل خودروهای بازی ویدئویی GTA، ترکیب طراحی چند مدل در یک محصول پیاده شده است.

مقالههای مرتبط:
باوجود شکایت قربانیهای کپی چینی، هنوز هم خودروهای ساخت این کشور با ظاهر آشنای شرکتهای دیگر تولید میشوند. درواقع هنوز قانون جهانی و جامع حق نشر یا کپیرایت نهایی نشده است، تنها توافقنامههای بینالمللی مانند پیماننامه برن (Berne Convention) وجود دارند. البته باز هم قوانین کپیرایت در کشورهای مختلف متفاوت است؛ علاوهبر این، ثابت کردن کپی بودن، بهراحتی انجام نمیشود. شرکتهای قربانی کپیبرداریهای صنعت خودروسازی چین، باید زمان و هزینهی لازم را برای اثبات کپی بودن طراحی و ابهام در مورد خلاقیت طراح، بپذیرند.
اخیراً نمایشگاه خودروی گوانگژو، صحنهی نمایش جدیدترین کپیهای چینی بود. در این مقاله تعدادی از واضحترین خودروهای چینی با طراحی کپی یا الهامگیری بیش از حد از محصولات برندهای مختلف جهان را معرفی میکنیم.
بیوایدی یوآن EV360
فورد اکوسپرت


یوآن (Yuan)، محصول جدید BYD بهخصوص در نمای عقب و نیمرخ، شباهت زیادی به نسل دوم فورد اکواسپرت (Ecosport) دارد. جالب است که اکواسپرت محصول سال ۲۰۱۴، یکی از ناامیدکنندهترین محصولات فورد محسوب میشود. کراساور ساب کامپکت فورد اکواسپرت که در هندوستان، رومانی، برزیل، تایلند، چین و روسیه خط تولید دارد، سال ۲۰۱۳ به بازار رسید. البته این نمونه از کپی خودروسازی چین، حداقل با فناوری برقی همراه است.
چانگان Eado GT
مزدا 3


علاقهمندان دنیای خودرو، تنها پس از چند ثانیه تماشای محصول جدید چانگان چین (Changan)، به یاد مزدا 3 خواهند افتاد. مزدا 3 که گاهی بهعنوان رقیب فولکس واگن گلف و فورد فوکوس شناخته میشود، یکی از خوشفرمانترین سدانها و هاچبکهای خانوادگی بازار با پیشرانه تنفس طبیعی است. بهزودی نسل جدید مزدا 3 رونمایی میشود؛ ولی طراحان چانگان فعلا به کپی از نسل سوم این خودروی ژاپنی، بسنده کردهاند.
بایک BJ40 Plus
جیپ رنگلر



با اینکه چراغها و جلوپنجرهی BJ40 به جیپ چروکی شباهت دارد، اما بدنهی محصول هلدینگ خودروسازی پکن یا بایک (BAIC)، کاملاً از رنگلر کپی شده است. بعید است که حتی خود چینیها، BJ40 را به رنگلر سرسخت ترجیح دهند.
چانگان CS85
بیامو X4


پس از تب داغ شاسیبلند و کراساور که البته همچنان هم وجود دارد، در چند سال اخیر خودروهای با ارتفاع بلند از زمین و طراحی کوپه، عضو تازهوارد هستند. اروپاییها پرچمدار کلاس شاسیبلند-کوپه هستند که حالا بهنظر میرسد خودروسازان چینی هم هرچند با ادوات نه چندان مناسب، به این لشکر وارده شدهاند. چانگان CS85 در نمایشگاه امسال توجه زیادی به خود جلب کرد که البته بخش زیادی از آن، متوجه شباهت طراحی نیمرخ این مدل به X4 بیامو است. البته باید منصف باشیم؛ CS85 در بخشهای دیگر به X4 شباهت ندارد. بیامو X4 در سال ۲۰۱۴ عرضه شد که عمر طولانی هم نداشت: نسل دوم این شاسیبلند-کوپه سال گذشته رونمایی شد.
چند خودرویی که معرفی کردیم، جدیدترین کپیکاری خودروسازی چین بود که در نمایشگاه گوانگژو ۲۰۱۸ بهنمایش در آمدند. در ادامهی مطلب با دیگر مدلهای چینی که چند سالی است که علاقهمندان دنیای خودرو را متعجب کردهاند، آشنا خواهیم شد.
بایک BJ80
مرسدس بنز G63 AMG 6x6


طراحی شاسیبلند ۶ چرخ مرسدس بنز ماندگار است و نیازی به بحث در مورد کپی بودن یا نبودن BJ80 نیست. باید گفت که محصول هلدینگ خودروسازی پکن، یکی از نامناسبترین کپیهای تاریخ چین خواهد بود. احتمالاً صحبت با خریداران BJ80 بسیار جالب است؛ اولین سؤالی که باید از این افراد پرسید: چرا؟ بایک BJ80 در نسخهی چهار چرخ هم، کپی مرسدس بنز G کلاس است.
لندویند X7
رنجرور ایوک


یکی از جنجالبرانگیزترین کپیهای خودروسازی چین، شاسیبلند لندویند (Landwind) است. سال ۲۰۱۴ با رونمایی این مدل و شباهت بالای آن به رنجرور ایوک (Evoque)، بسیاری از کارشناسان دنیای خودرو در کنار مقامات لندرور، حیرتزده شدند. خودروسازان چینی کپی بودن طراحی X7 از ایوک را انکار کردند و سرانجام این مدل عرضه شد؛ تأثیر مهم محصول لندوید، تغییر استراتژی لندرور در معرفی و رونمایی مدلهای مفهومی و تولیدی آینده بود. برای مثال، نسل دوم رنجرور ایوک روز گذشته بدون انتشار تصاویر رسمی پیش از موعد، رونمایی شد تا چند روز بعد، در نمایشگاه خودروی لسآنجلس ۲۰۱۸ بهنمایش گذاشته شود.
چانگان X70A
لندرور دیسکاوری سری 4


بهنظر میرسد که حتی مدلهای قدیمی شرکتهای مختلف که تولید آنها متوقف شده است هم از دست طراحان چین، در امان نخواهند بود. طراحی شاسیبلند سایز متوسط X70A چانگان را باید ترکیبی از لندرور دیسکاوری سری 4 و تویوتا لندکروزر دانست. دیسکاوری 4 با پیشرانههای ۶ و ۸ سیلندر سال ۲۰۱۶ از خط تولید خارج شد، اما چانگان X70A با پیشرانهی ۴ سیلندر ۱.۵ لیتری، بهتازگی متولد شده است.
ویکورویی V7
فولکس واگن Up

کامپکت ویکورویی (Wei Ke Rui) یک کپی کامل از فولکس واگن برقی Up است. درواقع طراحان V7 حتی زحمت تغییر نشان فولکس واگن را هم به خود ندادهاند.
زوتی SR9
پورشه ماکان

خودروساز چینی زوتی (Zotye) در مدل SR9 یک کپی واضح از پرفروشترین محصول پورشه انجام داده است. البته با توجه به پیشرانه ساخت میتسوبیشی ۴ سیلندر ۲ لیتری توربوشارژ زوتی SR9 با قدرت ۱۸۷ اسب بخار (BHP) و گشتاور ۲۵۰ نیوتنمتر، این کپیکاری تنها در طراحی بدنه پورشه ماکان امکانپذیر بوده است.
لیفان 320
مینی


مدل شهری و اقتصادی لیفان 320 سال ۲۰۰۸ در نمایشگاه خودروی پکن رونمایی شد. با وجود تغییر چراغهای جلو، لیفان 320 مجهز به پیشرانهی ۱.۳ لیتری از همان روز اول رونمایی، یک کپی مشخص از نسخه مدرن هاچبک مینیبریتانیا شناخته شد. جالب این است که شباهت لیفان 320 فیسلیفت جدید با مینی کمتر شده اما از طرفی بیشتر به فیات 500 نزدیک شده است.
شوانگوان CEO
بیامو X5


کراساور شوانگوان (Shuanghuan) مصداق کامل ترکیب طرحی چند مدل در یک خودرو است؛ از نمای روبهرو، نسل اول لکسوس RX را میبینیم اما در نمای عقب و جانبی، بیامو X5 جلب توجه میکند. CEO در مقایسه با دیگر کپیکاریهای خودروسازی چین، سرنوشت متفاوتی داشت. بر اساس شکایت مقامات بیامو، فروش شوانگوان CEO کاملاً در آلمان ممنوع شد.
Ch Auto لیتیا
آئودی R8

تصور طراحی نمای جانبی خاص آئودی R8 روی خودرویی دیگر مشکل است، اما سوپراسپرت برقی چینی Lithia این مأموریت را با موفقیت پشت سر گذاشته است. نمای روبهرو و عقب لیتیا به R8 شباهت ندارد، اما نیمرخ آن، کاملاً یادآور کوپهی V10 آئودی است.
جیلی بیوتی لئوپارد
هیوندای کوپه

یکی از ناشیانهترین کپیکاریهای صنعت خودروسازی چین، قطعاً بیوتی لئوپارد (Beauty Leopard) جیلی است. فقط تصور کنید؛ ترکیب جلوپنجرهی هیوندای کوپه (نسل دوم سال ۲۰۰۲) با چراغهای عقب تویوتا سوپرا. خوشبختانه جیلی پس از دراختیار گرفتن برند ولوو، رویکرد خود را تغییر داد.
یوکسیا رنجر X
تسلا مدل S


رنجر ایکس یوکسیا (Youxia Ranger X) برادر چینی تسلا مدل S در طراحی بدنه و حتی کابین است که البته دقیقاً چراغهای عقب لسکوس LC500 را انتخاب کرده است. بر اساس ادعای سازنده، این مدل تمامبرقی چینی با شعاع حرکتی ۴۶۰ کیلومتر، در زمان ۵.۶ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت میرسد. مقامات تسلا در مورد کپی مدل S واکنشی نشان ندادهاند.
شوانگوان نوبل
اسمارت فورتو


نوبل (Noble) در دنیای خودرو، یادآور شرکت کوچک بریتانیایی و سوپراسپرتهای قدرتمند آن است. اما نوبل شوانگان چین، نه در عملکرد و نه در طراحی مشابه نوبل بریتانیا نیست، بلکه نسخهای متفاوت از اسمارت فورتو (FotTwo) آلمانی محسوب میشود. درواقع شوانگان نوبل با ظرفیت چهار سرنشین عرضه میشود، اما فورتو دو صندلی دارد؛ البته در مورد راحتی چهار صندلی نوبل نمیتوان اظهارنظر کرد.
دوجو پایونییر
استون مارتین سیگنت

تصور بر این است که اگر به دنبال کپی از محصولات استون مارتین باشیم، سیگنت (Cygnet) آخرین مدل باشد. کپی استون مارتین سیگنت، مدل تمام برقیDojo Pioneer است. نکتهی مهم این است که سیگنت بر اساس تویوتا iQ ساخته شده است که تفاوت زیای با کپی دارد؛ مرز الگوبرداری از یک خودرو با کپی، کاملا در استون مارتین سیگنت و تویوتا iQ مشخص است.
یوگومو S325
رنجرور ایوک

احتمالاً طراحان چینی، علاقهی خاصی به رنجرور ایوک دارند. مدل Yogomo S325 نمای جلو و عقب شاسیبلند ایوک را با بدنهی خودروی شهری ترکیب کرده است.
یوگومو 330
کیا پیکانتو


یوگومو 330 و کیا پیکانتو، یکی از کاملترین کپیهای خودروسازی چین است. نسل سوم پیکانتو سال گذشته عرضه شد، اما یوگومو 330 کپی نسل دوم، محصول سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ است.
جیلی مری 300
مرسدس بنز C کلاس

در نمای عقب، جیلی Merrie 300 یکی دیگر از خودروهای چینی عجیب و ناآشنا است، اما در نمای روبهرو و جلوپنجره، بدون هیچ تغییری مرسدس بنز C کلاس را میبینیم. حتی طرح نشان ستارهی سهپر مرسدس هم روی کاپوت کپی شده است. با نگاهی کوتاه به نمای جانبی، رینگ و تایرها، سدان ناهماهنگ جیلی در سطح دیگری قراری میگیرد.
هوآنسو C60
لامبورگینی اوروس


کاملاً مشخص است که C60 بر اساس اوروس طراحی یا درواقع، تقلید شده است. طرح جلوپنجرهی C60 مشابهلامبورگینی اوروس دیده میشود و فقط تغییرات کوچکی چون چراغهای LED و نمای طولی بهجای شکل ۶ ضلعی صورت گرفته است. چراغهای جلو در C60 سادهتر هستند اما طرح کلی یکسان است. در نمای جانبی C60، دریچههای هوا مثلثیشکل اوروس به طرحی مانند بیل تبدیل شدهاند؛ خطوط تهاجمی گلگیرهای عقب در C60 تقریباً از بین رفتهاند تا شباهت این دو مدل از نمای عقب کمتر باشد. چراغهای عقب C60 نمای کلی اوروس را دارند؛ اما اصلاً مانند شاسیبلند لامبورگینی تهاجمی و جذاب نیستند. در نمای عقب برادر چینی لامبورگینی اوروس، دریچههای هوا و دیفیوزر بزرگ دیده نمیشود. شرکت خودروسازی هوآنسو (Huansu) بهعنوان یکی از زیرمجموعههای گروه خودروسازی پکن (BAIC) فعالیت میکند.
KDC رگولا
مکلارن 570GT


چراغها، درها و حتی رنگ مدل اسپرت برقی و مفهومی KDC Regola تفاوتی با مدل 570GT مکلارن ندارد؛ اما برخلاف شباهت بالای این دو مدل، رگولا به مرحلهی تولید انبوه نخواهد رسید. شاید سازندهی چینی با نمایش این مدل، توانایی کپی کردن خود را به رخ میکشد.
مدل مفهومی هنگچی
مرسدس میباخ 6


خودروسازان چینی تنها به اصطلاحاً «الگوبرداری» به سبک خود از برندهای بزرگ دنیا بسنده نکردهاند و در اقدامی عجیب، مدلهای مفهومی و کانسپت را هم کپی میکنند. شرکت هنگچی (Hongqi) زیرمجموعهی گروه خودروسازی فاو (FAW)، از مدل مفهومی مرسدس میباخ 6 در طراحی کانسپت برقی خود الهام گرفته است. مرسدس میباخ 6 بهعنوان مدل مفهومی و پیش نمایش گرندتورر آیندهی مرسدس بنز طراحی شده است، اما هدف از نمایش کانسپت هنگچی دقیقاً چه میتواند باشد؟
دانگ فنگ جینگی S50
فولکس واگن پاسات


گروه خودروسازی دانگ فنگ (Dongfeng) در طولهای گذشته، با برندهای معتبر جهان نظیر نیسان، هوندا و رنو همکاری داشته است. اما سدان Jingyi S50، حاصل همکاریهای گذشته نیست، بلکه کپی مشخص یکی از پرفروشترین مدلهای غول خودروسازی آلمان؛ فولکس واگن پاسات (Passsat) است.
دانگ فنگ فنگشن AX4
ام جی GS


شاسیبلند Fengshen دانگ فنگ در نمایشگاه خودرو شانگهای ۲۰۱۷ رونمایی شد؛ بسیاری از کارشناسان خودرو، طراحی این مدل را کپی از MG GS توصیف کردند. جزئیات کروم مهشکن و جلو پنجره V شکل کاملاً مشابه محصول ام جی هستند؛ درواقع با دقت بیشتر به خطوط بدنه، ردپای سانگ یانگ تیوولی هم در AX4 دیده میشود.
چانگان CS55
لندرور دیسکاوری اسپرت


زبان طراحی جگوار لندرور، نظر خودروسازان چینی را جلب کرده است؛ درواقع این شرکت بریتانیایی را باید بزرگترین قربانی کپیبرداری طراحان چین بدانیم. مقامات چانگان با تکرار اظهارات همیشگی، معتقد هستند که مدل CS55 از طراحی دیسکاوری اسپرت، الهام گرفته است.
بسترن X40
مزدا CX-5


کراساور Besturn X40 شباهت بالایی با مزدا CX-5 دارد؛ اما این مدل با دیگر کپیبرداریهای خودروسازان چینی تفاوت بزرگی دارد. درواقع بسیاری از خودروهای بسترن بر اساس پلتفرمهای قدیمی مزدا تولید میشوند؛ نکتهی جالب این است که گروه خودروسازی فاو بهعنوان شرکت مادر بسترن، همکاری مستقیمی با فولکس واگن دارد. شاید در آیندهای نزدیک، خودروی چینی جدید با طراحی ترکیب مزدا و فولکس واگن هم ببینیم.
زوتی T600
فولکس واگن تیگوان


زمان رونمایی زوتی T600 در سال ۲۰۱۵، بسیاری از افراد طراحی این مدل را مشابه آئودی Q5 و فولکس واگن تورارگ (Touareg) توصیف کردند. دو سال بعد در نمونهی تولیدی، برادر دوقلو و چینی فولکس واگن تیگوان (Tiguan) ظاهر شد. سرعت الهامگیری طراحان چینی از محصولات مختلف، واقعا قابل تحسین است!
مدل مفهومی هن تنگ
جگوار I-Pace


شرکت هن تنگ (Hanteng) سال ۲۰۱۳ بنیان گذاشته شد و در سال ۲۰۱۶، اولین محصول خود را عرضه کرد؛ اما بهنظر میرسد که طراحان و مهندسان این شرکت چینی، راه ۸۳ سال رشد جگوار را در مدت ۱۲ ماه طی کردهاند. کانسپت هن تنگ، کپی نه چندان زیبا از جگوار I-Pace تمام برقی، سال ۲۰۱۷ رونمایی شد.
لیفان Xuanlang
فورد S-Max


مینی ون لیفان Xuanlang سال گذشته در نمایشگاه خودرو شانگهای رونمایی شد؛ از شباهت بدون انکار این مدل و فورد S-Max که بگذریم، نکتهی جالب این است که Xuanlang پیش از رونمایی در نمایشگاه خودرو، به بازار چین عرضه شده بود.
جک A6
آئودی A6


بسیاری از مقامات شرکتهای خودروسازی چینی، کپیبرداری محصولات دیگر برندها را انکار میکنند؛ اما مدیران ارشد جک، یه قدم جلوتر یا عقبتر رفتهاند و نام مدل را هم تغییر ندادهاند. اگر کد A6 را نادیده بگیریم، بازهم نمیتوان از شباهت آشکار چراغها و جلوپنجرهی جک A6 با آئودی A6 چشمپوشی کرد.
بیوایدی S7
لکسوس RX


باید به طراحان بیوایدی برای مخفی کردن کپیبرداری تبریک گفت. S7 در نگاه عموم، شباهتی به لکسوس RX ندارد؛ اما اگر عینک عشق به خودرو را بزنید و با دقت بیشتری نگاه کنید، متوجه کپی کامل انحنای بخش انتهایی و چراغهای عقب خواهید شد.
جیلی GE
رولز رویس فانتوم


سدان جیلی GE، تلاش طراحان این شرکت برای ارائهی خودروی فوق لوکس رولز رویس فانتوم با قیمت پایین است؛ البته این کاهش قیمت، بهمعنی شباهت GE و فانتوم در طراحی بدنه و نشان اکستازی روی کاپوت است و نه بیشتر.
چری Riich M1
تویوتا یاریس


هاچبک شهری چری Riich M1 بهعنوان یک خودروی اقتصادی تولید شده است؛ با اینکه طرح چراغهای جلوی این مدل تغییر داده شده، اما طراحان این شرکت در نمای جانبی و عقب، تلاش زیادی نکردهاند. همانطور که انتظار میرود، کپیبرداری چری از نسل دوم تویوتا یاریس تنها در طراحی خلاصه شده است و Riich M1 رقیبی برای هاچبک خوش ساخت تویوتا نخواهد بود.
برلیانس V5
بیامو X1


شرکت برلیانس، همکار رسمی بیامو در چین است و درحقیقت کراساور کامکپت X1 در این کشور عرضه شده است. با این وجود، این مورد باعث نشده است تا برلیانس رقیب خود را برای X1 تولید نکند. اگر بخواهیم به زبان طراحان و مقامات شرکتهای خودروساز چینی صحبت کنیم، V5 قطعاً «باتوجه به ویژه به X1 بیامو» طراحی شده است؛ به زبان سادهتر و قابل درک در سطح جهانی، برلیانس V5 کپی چینی و ارزانقیمت بیامو X1 در طراحی بدنه است.
نشان تجاری BYD

اما در پایان مطلب، بد نیست به نشان خودروسازی BYD از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۷ هم بپردازیم. الگوبرداری بیوایدی از نشان بیامو، از طرح بیضی تا رنگبندی کاملا مشخص است؛ بیامو از سال ۲۰۰۷ با نشان جدید قرمز رنگ شناخته میشود. برند پوشاک چینی BMN هم با شکایت مقامات بیامو، پس از پرداخت بیش از ۴۳۰ هزار دلار جریمهی تخلف نشان تجاری، لوگوی خود را تغییر داد.
.: Weblog Themes By Pichak :.

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید